Feyzullah Kırca-Şiirlerim

ÖZLEDİĞİM CAN DAMARIM

2012-02-12T11:36:00.000+02:00

(Duraksız 17 hece)

Uçurum yamaçlarda boynu bükük bir dağ lalesiyim
Senin için kurguladığım pembe düşler kalesiyim
Her yerde yollunu gözleyen gözetleme kulesiyim
Özlediğim can damarım ne de narince saz dillerin

Hasretle yolunu gözlediğim son dağın başı kardır
Seni ne kadar derin sevdiğim gün gibi âşikârdır
Kor ateşlerde yanarken senin halin hala bekârdır
Özlediğim can damarım ne de gonca bu yaz güllerin

Sen benim çiçeğim içimdeki yaşama sevincimsin
En değerli hazineciğim, parıldayan dev incimsin
Kahrımı çekeceğini umut ettiğim dev vincimsin
Özlediğim can damarım ne de ince beyaz ellerin

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

ALLAH’I SEVERİZ AMA

2012-02-01T11:57:00.000+02:00

Biz Allah’ı zikrederiz bildiğimizi yaparız
Biz Allah’a şükrederiz bulduğumuzu kaparız
Biz Allah’ı sevdik deriz paraya pula taparız
Her kötülüğün yolunda tozu dumana katarız

Kul Allah’ı zikrederek dediğini yapmalı
Kul Allah’a şükrederek helalleri kapmalı
Kul Allah’ı sevdik deyip bir tek ona tapmalı
Her kötülükten kaçınıp sevaba sevap katmalı

Feyzullah Kırca

Akbaşlar Köyü / Dursunbey

BİLMEYEN BİLEMEZ

2012-01-31T16:27:00.000+02:00

Geçmişini bilmeyen bilemez geleceğini
Göçmüşünü bilmeyen bilemez öleceğini
Sağlığını bilmeyen bilemez solacağını
………….Gel diyen dile gider, bol diyerek pulu seper
………….Gül diyen dile gider, bol diyerek yolu seper

Seven eli bilmeyen bilemez döven eli
Öven dili bilmeyen bilemez söven dili
Fidan gülü bilmeyen bilemez geven gülü
………….Gül diye dikene gider, el diyerek keli öper
………….Gel diye çekene gider, el diyerek beli öper

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

İNSAN BİLSE RABBİNİ ANARDI

2012-01-31T16:20:00.000+02:00

Yaratan yarattığına yetecek yetenek verdi

Yılanlar yılın tümünde daim uyanık kalsaydı
Soktuğu hemen ölürdü zehri daha çok olsaydı
Alın bu dermandır diye yine o zehri gönderdi

Daha kocaman olsaydı kim kaldırırdı karpuzu
Bakteriler yok olsaydı leşle dolardı yeryüzü
Tüm yüzler aynı olsaydı kim ayırırdı her yüzü
Dertlere dermandır otlar sulak çayırda yarpuzu

Yer çekimi az olsaydı varlık dağılır düşerdi
Uzaydan çekim olsaydı yere çarpardı yıldızlar
Gökler sis kaplı olsaydı yerde erimezdi buzlar
Yağmuru dermandır yere her yer onunla yeşerdi

Tırtıl tek diş olmasaydı yerdi bütün yaprakları
Kuşlar uçmuş olmasaydı kediler toplayıp yerdi
Köstebek kör olmasaydı delip deşerek gezerdi
Gezmesi dermandır azcık, çoğu bozar toprakları

Ateş yanar olmasaydı insanlar üşür donardı
Filiz sürgün olmasaydı ağaçlar yeşil olmazdı
Görevi bu olmasaydı üstleri meyve dolmazdı
İnsana fermandır bunlar bilse Rabbini anardı

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

ZAMANIN YOLCUSU

2012-01-30T11:15:00.002+02:00

Güçlüyken affet ki; o an efesin
Ne anlamı var ki; kuru nefesin
Ceketin omzunda, başta fesin
Şu halim efeyim, deyip sanmakta

Şefaat umarak, gün yaşıyorum
Derin dehlizlere, ters düşüyorum
Ey önderim sensiz, çok üşüyorum
Şu aklım şeytana, uyup kanmakta

Sana getirmiyor, beni binekler
Kanadı var uçar, gelir sinekler
Arap para yesin, diyor dönekler
Senin adın bile, duyup anmakta

Bir can taşıyorum, hamal bedenim
Sonsuzluğa doğru, bir yol gidenim
Hak yolda bazen de, hata edenim
Şu gönlüm Resul’ü, sevip yanmakta

Zamanın yolcusu, bütün insanlık
Seni tanımamak, büyük noksanlık
Uzun gördüğümüz, ömür bir anlık
Canlar ansız kabrin, oyup konmakta

Feyzullah Kırca
Akbaşlar köyü / Dursunbey

BU KADAR ZOR MU?

2012-01-30T11:04:00.000+02:00

İki davranış vardır ki; çıkardı bizi çileden
Susmak varken konuşarak, boş lakırtı ve hileden
Söz yerinde dut yutarak, bir şey çıkmıyor fileden,
Haksızlığa dur diyerek, hep güzeli alkışlamak…
………………………Bu kadar zor mu kardeşim?

İnsan insanın kardeşi, hiç birbirini üzer mi?
Gülün rengi ağarınca, hiç güneşine küser mi?
Kuzgun dağda bağırınca, hiç bülbül susar mı?
Hak yaratan var diyerek, hep güzeli hal işlemek…
……………………….Bu kadar zor mu kardeşim?

Hayatı kuşatan çember, bak habire daralıyor
Aldırmadan rakip deyip, gözler gözü paralıyor
İblis mangası yolları, kötülüğe aralıyor
Yolun sonu nar diyerek, hep güzele yol işlemek…
………………………..Bu kadar zor mu kardeşim?

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

SENİN OLMAYANI SEVDİN Mİ HİÇ 2

2012-01-28T10:58:00.002+02:00

Sen hiç hayata onun gözüyle

Onun gözüyle bakar gibi… Baktın mı?
Ağladığında süzülen bir damla yaş olup
Yere düşmek istemeden akar gibi…
Aktın mı yanaklarından?
Göz yaşı döktün mü,
Sabahlara kadar o gözyaşlarıyla
Seni seviyorum yazdın mı,
Sen hiç senin olmayanı sevdin mi?

Sen ne bilirsin aşkı gözüm
Işığa dönen ateş böceği gibi…
Gece gündüz onun etrafında döndün mü,
Sorulan sıradan sorulara
Onun sözüyle cevap verdin mi,
Bir yudum suya hasret bir kuş gibi…
Su dolu taş yalağı bulmak istercesine,
Sıra dağlar dolandın mı hiç?
O dağlarda bir sarmaşık olup,
O sarmaşığın dalları gibi…
Bedeninle bedenine ulandın mı?
Can damarlarında kan olup,
Kıpkırmızı kan gibi dolandın mı,
Sen hiç senin olmayanı sevdin mi?

Yüzünü güneşe dönen ayçiçekleri gibi…
Her nereye giderse o yöne döndün mü?
Seni fark etmeyeceği mesafeden
Günlerce güneşe hasret kalmış gibi…
Onun peşinde aydınlandın mı hiç?
Sen hiç senin olmayanı sevdin mi?

Derya dolu bulanık su olup
Gelişini hayal ederek ortadan dışa,
Dairesel dalgalar halinde dalgalandın mı,
Olumsuz düşünce ve fikirlerden
Onun rengiyle durulandın mı hiç?
Küçücük bir balık gibi…
Senin olmayan okyanuslarda
Çırpınıp yüzüyorum sandın mı,
Sen, senin olmayanı sevdin mi hiç?

Bir yudum çayın dumanında
Onunla buğulanır gibi…
Ciğerlerine kadar buğulandın mı?
Senin olmayan bir hayatı, ondan habersiz,
Onun yerine yaşar gibi… Yaşadın mı?
Sen hiç sevdin mi gerçekten
Senin olmayan birini…
O öyle istediği için ayrı yaşadın mı sevdiğinden?

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

BEYAZ GÜLÜM

2012-01-28T10:44:00.000+02:00

Saçlarını savuruyorsun rüzgârlara
Gören gözümden içime akıp yangınınla
İçlerini kavuruyorsun ciğerlerimin bu ara

Senin en çok sevdiğin halimi
Gör diye gizliyorum melalimi…
Hayaline gösteriyorum önce
Sevinçli ve neşeli yanımı görünce
Kanadında taşınır belki mutluluk, göçmen kuşların
Biter belki ismim anılınca duymamış gibi susuşların…

‘İstemiyorum seni,
‘Ben seni sevmiyorum’ derken sakladığın
Seni açıkça ele veren o
Karşımdaki utangaç ve sıkılganca eriyip duruşların…

Mavi gözüne kurban olduğum gül beyazım!
Beyaz gülüm!
Rabbimden gayri bir şey için savrulmaz desem de külüm
O mavi gözlerine bakarken gelsin bana ölüm
Siyahı istemem o kara bahtıma, o zaten kaderim ve kederim
Ah bir bilebilsem seni nasıl ve ne ederimde hak ederim?

Sen yokken anlamı yok
Gülistan da sen yokken anlamı yok güllerin, çiçeklerin
Beyaz güllerin en beyazı gibi parlıyor
Bembeyaz giydiğin, aşağısı fırfırlı eteklerin…

‘Kendine gel sen artık evlisin
Sen benim değil onun yanında kalmanın kavlisin’
O yüzden ‘kendine gel! ’ dediğini duyar gibiyim…

Bir kez olsun sarılamadığım boynuna sarılsam
Sen gizlesen de; benim için attığını bildiğim
Kalbinin heyecanla atışlarını, ta derinlerde hissederek
Coşkun akan nehirlerin
Düze gelince durulduğu gibi durulsam…

Kendime gelmek için sana gelsem
Rabbime isyan etmeden günaha girmeden bir köşeye ilsem,
Kavlimle birlikte yanımda sende olsan,
Senin yanında ölsem olmaz mı?
Cevabını bildiğim soruları niye sorarım ki;
Şu şiirin de canını yakıp, çenemi niye boşa yorarım ki;

Zamanında gelmedin, beni de sana getirmedin
Bu hasreti, bu sana susamışlığı korkularından korkup
Sonbahar yaprakları sararıp düştü de bitirmedin…

Oysa ben giderken seni sevmediğim için değil,
Ben sana her zaman, her haline eridim bittim.
Korkularından korkup, bırak beni git dediğin için
Evet, sen öylece gitmemi istediğin için gittim...
Artık sana eskisi gibi beni sev diyemem
Sen beni sevmeye devam edip gelsen de
Ben başka bir sevdiğimle evliyim bebeğim,
Beyaz kelebeğim, hicran yaram, seni eskisi gibi sevemem…

Feyzullah Kırca

Akbaşlar Köyü / Dursunbey

BİLMEDİĞİNİ BİLMEZ

2012-01-28T10:38:00.000+02:00

Her şeyi bilirim der, bilmediğini bilmez
Camide nasihat var, kul öğrenmeye gelmez
Zulmü; mazlumu ezer, ah! Gözyaşını silmez
Hep keyfini düşünür, cehaletin sergiler
Yetimlerin hakkı var, daha tüyü bitmedik
Hazine gelir de, dar; tek kelime etmedik
Şerden korktu ağalar, dur demeye gitmedik
Herkesi kendi sanar, kapısını sürgüler

Yazıyor hakkı Kuran, bilmezler, okumazlar
Mesaj var yaratandan, kör gönle dokumazlar
Azıyor kıran yaran, kullar; gül kokamazlar
Sazı yarık insanın, sözü seni yergiler

Yalandan ve dolandan, çekinip kopamazlar
Güzel şeyler gösteren, bir ayna yapamazlar
Yanşananlardan doğru, hisseyi kapamazlar
Hak yoksunu erenler, yanan mumu sargılar

Kamu malı devletin, ortak malıdır halkın
Helal; olsun niyetin, çalış, kazan ve kalkın
Hep olsun adaletin, yoksa hayatın salkın
Bil ki; ne yapıp ettin, rabbim bizi yargılar

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

SENİ NE ÇOK SEVDİM

2012-01-16T21:48:00.000+02:00

Seni bana gösterdiği için;
Aylardan haziranı, günlerden o anı
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Bir bilseydin ey beni bu derde koyan
Seni sevdim, hicranı sevdim, anı sevdim.

Baharı sevdim, kışlarda ayazı ve karı,
Yapraklı zarlar arasına gizlenmiş narı
Seni bana hatırlatan bütün varı
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Karşında heyecandan titrerken
Şu tenimden fışkıran buharı sevdim.

Seni bana sevdirdi diye özümü ve gönül gözümü
Yüzünü parlayan ay gibi gösterdi diye, ay yüzünü
Selvi boyunu ceylan gözünü
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Şu yüreğimdeki sönmez yangının közünü
Söndürmen için; özünü sevdim, sözünü sevdim

Gözlerin gözlerime bakınca alev saçıyor
Haziranlar lale açıyor, martılar bade içiyor
Haziran gülüm, uykularım neden kaçıyor
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Deli gönlüm ne bilsin haç’ı, sevda da taç’ı
Aşk menzilinde saçını sevdim, saçındaki tâcını sevdim.

Kulakları küpeli, yanakları gamzeli, pamuk gibi eli
Kulağında gülü, eteği mavili, narin ve ince beli
Umutla dolup taşan şu deli gönlüm sana deli
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Peşinde kaşarken atımdan düşen nalı, yorgun hali
Seni sevdim, al gülü sevdim, senli yeşili sevdim.

Baharlarım hazan ömrüm hep hasret
Savur saçını rüzgârda, kendini rüzgâra teslim et
Bir türkü neşret, bir türkü ki; etsin beni davet
Seni ne çok sevdim, seni ne çok sevdim
Beklediğim bir evet, hadi beni gözlerine hapset
Tut beni yüreğinde zabdet, istersen reddet sevdiğim
Ama bil ki gülüm, sevdan yoksa yaşamanın tadı yok
Sen gelmezsen kaderi yazan rabbimden başka
Seni bana getirecek kadı yok…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

ŞEHZADE EMİR SÜLEYMAN ÇELEBİ (Gülce-Bahçe)

2012-01-15T13:35:00.000+02:00

Bin üç yüz yetmiş yedi
Gün beklenen güne yetmiş
Ana rahminde süre bitmiş
Yaratanım da ömür bahşetmiş
Vatan toprağında Emir Süleyman…
Doğan, Yıldırım Beyazıt’a bir oğlan…

Ömrün ön başında, hem de yanı başında
Bir can, Anadolu’nun toprağında taşında
Hanenin ekmeğinde, sofrasındaki aşında
Belki üç, belki beşinci, bil ki nur, inci ortağı
Adı Süleyman Çelebi, dillerde oldu Emir Sultan…

*

Bilinmez annesi, bilinmez çocukluk yaşamı
Olunmaz Çelebi, görerek Mekke’yi ve Şam’ı
Okuyup yazmak gerek, iyice eğitim almak gerek
Yazılıp kalır silinmez, yaşamlar yaza mı kışa mı?

Çok olasıdır
Osmanlı İslam eğitiminden geçtiği
Çelebi namlı ve sanlı adının
Bilinir halkının ona sevgi eğiliminden seçtiği
Bilinir ay karanlık gece de
Tövbe edip yalvarmaya, duaya durup el açtığı…

Yıldırım hanın oğludur, var mı ki hala bilmeyen
Hem ovalı hem dağlıdır, var mı ova da ölmeyen
Hem salınır hem bağlıdır, kimdir haberi almayan
İman şerbeti içtiği, beyaz kefendir biçtiği

Bin üç yüz doksan yılında, hemen beyliğe atandı
Emir babadan alındı, özü ferman, vakit tandı
Sabah namazı kılındı, tozu dumana katandı
Ege bölgesi geçtiği, sancak beyliği seçtiği

Böylece olmuştu, biline
Manisa ve Balıkesir’e sancak beyi
‘Daha çocuğum, yaşım on üç ancak’ deyi
Zaman ilerlerken, gece günü mü? izliyor,
Yoksa uyanık gün mü? izliyor, uykudaki geceyi…

Bin üç yüz doksan üçte
Gönderildi Bulgarlar üzerine
Önce Tırnova’yı, ardından Silistre’yi aldı
Niğbolu’yu da alıp Vidin’e daldı
Bulgar krallığına son verip, tüm toprağı ona kaldı
Mutlu oluyordu babası Yıldırım Han’ım…
Daha çocuktu korkusuzca dalıyordu,
Aman Allah’ım, Süleyman’ın geçtiği yer toz duman,
Korkusuz küheylan gibi nam salıyordu…

Bu başarısı sonunda oluyordu Kastamonu valisi
Bin üç yüz doksan dokuzda Akkoyunlu ahalisi
Erzincan’a çekilmek zorunda kalarak,
Sivas, Tokat, Kayseri ve Aksaray illerini alarak
Buraların egemenliği Osmanlı’ya kalıyordu…

Bu başarısı sonunda Sivas valisi oluyordu
Lakin baş ağrısı başlıyordu anında,
Yıl bin dört yüz de büyük bir orduyla
Sivas üzerine yürüyen Timur’u,
Karşısında buluyordu.

*

Yağacaktı hisseder, bir karışlık kırağı
Yakın edip ırağı, güçlüydü o bilerek
Geriye çekilerek, savmıştı tehlikeyi

Kara gün oldu o gün, belki güneş doğar
Günü ışığa boğar, umudunu kaybetmez
O anda ayıp etmez, kovmuştu tehlikeyi

*

Öncelikli yol Karesi, hemen arkasından Aydın
Saruhan sancaklarının, beylerbeyliğini yaptı
Derin kanar yarası, umut demez günaydın
Ankara da savaşmaya, meydanda yerini kaptı

Bu savaşı kaybedince, sözlerin en kabasıyla
En büyük kardeş Mustafa, esir düşer babasıyla
İstanbul’a ulaşmıştı, sırtındaki abasıyla
Başarıyordu kaçmayı, uykuları derin saptı

Timur’a tutsak düşmekten,
Kurtuluyordu kaçarak
Timur Anadolu da üstünlük sağlıyordu
Hükmettiği toprak sahasını açarak
Timur’a bağlılık bildirdi
Böylece bir anlık, yeniden yüzünü güldürdü
Atandı Osmanlı topraklarına hükümdar
Gönül mahzun, biraz ezgin, atına vurdu dizgin
Koruyup bakımını yapmazsan yaşamaz bile ağaç,
Bin dört yüz üç, iktidarda yaşamak güç
Bizans imparatoru İkinci Manüel
Gelibolu anlaşmasıyla Pendik, kartal, Tesalya
Beğendiği toprakların en dik ala iyilerini
Gebze ile birlikte kimi adaları ve koyları
Misivri’ye kadar Karadeniz kıyılarını
Yetmedi Selanik’te var, alıyordu elinden…

Süleyman çelebi
Anadolu’ya demirliyordu gemilerini iyice
Umuda yelken açar, gerekli desteği sağlar öylece
Osmanlı toprağına hükmedebilmesi gerçekleşirdi
Şehzade Süleyman Çelebi’nin böylece

Gelecek umutla bekler pusuda
Geçmişe nedamet duyar gibi
Yıkamak aklamak ister pak suda
Hatasız insanlar bekler gibi;

Hatasız kul olmaz umut boşuna
Zaman alıp gider bakmaz yaşına
Bir hoş seda ister mezar taşına
Dua söz koyanlar bekler gibi

Padişahlığa giden yoldan dönmek güç
Haziran üç, yaz sıcağında hararet otuz üç
Venedik ve Cenevizlerle anlaşır Emir Sultan
Söyledik ya asıl adı, Şehzade Çelebi Süleyman…

Venedikli ve Cenevizlilerden
Timur’u Rumeli’ye geçirmemeye söz alır.
Karşılığında ticari ayrıcalıklar tanır
Fetret devri karmaşasında Edirne'ye uzanır
Bu uzanmanın arkasında hükümdarlığını ilan eder,
Babasının tahtına adım adım yaklaştığını sanır…

*

Neşelenir sohbetler, bayram böcekleriyle
Umut ocaklarında, gönül açar, gül açar
Süslenir her hayaller, kanatlanır ve uçar
Tazelenir umutlar, bahar çiçekleriyle

Mücadele başladı, çelebi kardeşlerde
Manüel’den desteği, alarak zor zahmetle
Savaş dedi gönderdi, hadi savaş Mehmet’le
Savaştı ve kazandı, öncelikle düşlerde

Savaştı ve yenildi, kazanmak zordu zafer
İsa bu savaşımın, sonunda öldürüldü
Tez elden Süleyman’a, bu haber bildirildi

Tükenince umutlar, Bursa’ya yaptı sefer
Önce Bursa’yı aldı, ardından Ankara’yı
Ta Amasya’ya açar, kardeş Mehmet arayı

*

Yıl bin dört yüz beşte Çelebi Süleyman
Karaman oğullarının toprağına el atınca
Sivrihisar’ı onlardan almak için kuşatınca
Amasya’ya kadar arayı açan Çelebi Mehmet
Karaman oğlu Mehmet beyle anlaşıp
Düşüne düş, gücüne güç katınca
Bin dört yüz dokuzun bir nisan sabahında
Saat dokuzun buçuğuna tokmak çakınca
Kardeşi Musa çelebi’yi Rumeli’ye gönderdi.

Musa çelebi aldığı, bu destekle güçlenmişti
Aydın ve Germiyanoğlu, karındaşı Musa derken
Süleyman içinse cephe, bölünerek üçlenmişti
Rumeli’ye geçmişti de, Çatalca da yendi erken

Musa’yı yenip kazandı, Çatalca’da bu savaşı
Edirne’ye geri döndü, bastı geçti dağı taşı
Atı mahmuzlu giderken, vardı hızlısı yavaşı
Beklemedi bir tehlike, alıp yemeğini yerken

*

Musa çelebi
Destek için turladı
Yeni kuvvetler toparladı
Sofya yakınlarına uzanarak
Burada yaptığı savaşı kazanarak
Üzerine yeni bir umut döküp umutların
En üstüne çıkar gibi gökteki Beyaz bulutların…

‘Fırsat bu fırsat
Gücümü göstereyim
Muradıma varıp ereyim’
Dedi Edirne’ye doğru yürüdü
Rehavet uykusu Edirne’yi bürüdü
Ne önlem almıştı baskına, ne kaygısı vardı
Süleyman çelebi’nin hataları canları yakardı…

Çevresindeki
Akıncı zor içinde;
Akıllar neden de? Niçin de?
Bir bölümü Musa’ya katıldılar.
Diğer bölümüyse, ya kaçıp kurtuldular,
Ya hemen ölüme atılıp, kılıç savurdular
Kardeş kardeşi vurup doğrarken, toprağı kavurdular…

*

Tehlikeyi fark ederek, İstanbul yönü kaçmaya
Güneşe doğru giderek, ölüme doğru uçmaya
Azrail’i davet gerek, vuslat sofrası açmaya
Kırklareli’ye vararak, ulaştı düğüncü köyüne

Dünya artık dar gelirdi
Azrail’den kaçılmaz, o her yeri bilirdi…

‘On sekiz mayıs bin dört yüz on’ dedi tarihçinin birisi
‘Bin dört yüz on bir sen bilmiyon’ dedi ötekisi…
Musa Çelebi tarafından
Düğüncü köyünde yakalanıp öldürüldü
Yağı biten bir kandil daha söndürüldü
Tarihe var azıcık ilgim, budur bu konudaki bilgim,
Ben bildiğimi, bildiğim kadar söylerim
Tarihçiye ve tarihe kalsın gerisi…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

MALA MÜLKE TAPANLAR

2012-01-01T14:00:00.002+02:00

Ya akıllı kelesiniz, ya dersiniz hakkı tehir
Hakikat şu bilesiniz, mal dediğin bene zehir

Mala ve mülke tapanlar, tuzlu su içene benzer
İçtikçe de susayanlar, dünya hırsı dolu panzer

Kimi can dostu görünür, hakikatte gizli düşman
Tilki postuna bürünür, eder seni özlü pişman

Öz niyetini gizlemiş, giymiş güler yüz postunu
Hep hileye yol izlemiş, kandırır güya!... dostunu

İşin aslını bilmiyor, kanıp aldanan kendidir
Gülerim derken gülmüyor, yıkılan özü, bendidir

Konuşurken hakkı konuş, yalancının mumu söner
Elde edilen haksız sonuç, talan olmuş kuma döner

Sözleri doğru olanlar, hata etse göz yumarlar
Sözleri yalan dolanlar, yeminle güven umarlar

Yaptığın yanlışla yüzleş, insan böyle de kazanır
Taptığın kendinle sözleş, ruhun sonsuza uzanır

Başak olgunsa eğilir, başın eğer vakarından
İnsan olgunsa sağılır, fayda sunar akarından

Budur hayatın busesi, sabır taşı ol! kıdemli
Önemli değil nam sesi, eylem ve söylem önemli…

Olgun davran ey Feyzullah, yere değsin dal uçların
Razı olsun da bir Allah, bol olsun ‘sözde’ suçların…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

EY KARDEŞİM (cinaslı)

2011-12-30T16:30:00.000+02:00

Ey kardeşim ne bakıp, ediyorsun güle naz
Gönülden gönle akıp, şu dünyada gülen az

Sen hala uyuyorsun, gün çoktan yola çıktı
Koş! Hâlâ duruyorsun, gündüze yol açıktı

Sen ki küçük bir zerre, dünya kocaman derya
Her şeyiyle şu küre, yüce nura koş der ya…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

YOLUNU GÖZLERİM

2011-12-30T11:09:00.002+02:00

Kafesteki kuşların yürekleri
Nasıl pırpır ederse;
İçim pır pır eder, seni özlerim…
Belki hak etmeyen gözlerimle
Gökyüzüne bakar, yolunu gözlerim.

Kendimden geçsem
Yudumlayıp seni içsem,
Yine sana doyamam ki…

Yüreğim seni özler.
Gece mehtabı nasıl gözlerse,
Şu günahkâr yüreğim
Seni bekler, tüm benliğimle seni özlerim…
Yüreğim seni özler.
Dört bir afakta yorgun gözlerle,
Seni bekler, tüm benliğimle seni özlerim…

Geleceksin belki, geldiğini görecek şu gözler
Kim bilir ne zaman, hangi şafakta,

Cehalet alıp götürürken bizi
Varlık âlemi yeniden gelmeni bekler.
Gönlümde açan gül yüzlü sevgili,
Sadece senin yolunda var hakikat yolunun izi
Gönlümün efendisi, güllerin efendisi, gülün kendisi…
Sayende insanlık cehaleti ve zulmü yendi
Kötülüklere giderken,
Kaybetmeye mahkûm yolumun önünde
Ben şeytana ve nefsime yenilerek giderken
Gayya kuyusunu çok aramadan bulmaya…
Sen varsın yolumun üstünde,
Kurtuluşa çağırmak için
Bir elime ayı, diğer elime güneşi deyip
Hak yolun tebliği için dimdik ayakta duran
Kurtuluş nehrinin bendi…

Kafesteki kuşların yürekleri
Nasıl pırpır ederse;
İçim pır pır eder, seni özlerim…
Belki hak etmeyen gözlerimle
Gökyüzüne bakar, yolunu gözlerim…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

DÜZMECE MUSTAFA ÇELEBİ(Gülce-Buluşma)

2011-12-30T10:36:00.000+02:00

Yıldırım’ın büyük oğlu, babasının veliahdı
O bin üç yüz doksan üçte, Edirne ilinde doğdu
Görmüştü bir gece düşte, onun olacaktı tahtı
Saltanat babadan oğla, babayı sevince boğdu

Bir sevginin yumağında, hem büyüdü hem gelişti
Hem bir lala oymağında, kılıç kuşanmaya geçti
Daha gencecik çağında, savaşın içine düştü
Ancak on iki yaşında, Ankara da düşman koğdu

Bin dört yüz iki yılında,
Hamidoğulları ve Tekeoğullarıyla,
Osmanlının Ankara ilinde
Babası yıldırım Beyazıt ve onun dilinde
Savaşıyordu, Allah Allah nidalarıyla…

Bazı kaynaklar ‘öldü’ der, onun için bu savaşta
Şehit kanı vardır dostlar, savaş meydanında taşta
Timur’a esir düştüler, babasıyla gözler yaşta
Nefes darlığına düşüp, vefat edince babası…

Timur ile yola düşer, Semerkant’a götürülür
Yatağa düşerek beşer, Timur da bir gün ölür
Ölürde bizim çelebi, Anadolu’ya yol bulur
Adımlar yolu, hem koşar, sırtta kalınca abası…

En önce bu yolculukta, Niğde’ye itti ayaklar
Kim bilir kim destek olur, kim yardım eder dayaklar
Belki de Kastamonu da, İsfendiyar beyi aklar
Sultan olmaya yol bulur, bunadır ince çabası…

Devam ederken hayat mücadelesi
Bin dört yüz on altı günü, belki de gecesi
Venediklilerin yardımıyla Rumeli’ye ve Eflâk’a geçti
Hararetli bir yaz sıcağında
Soğuk akan pınarlarından bu gibi su içti.

Düzenleyeceği ayaklanma için, neticesi
Bazı vali ve sancak beylerinden
Asker toplasa gerek köylerinden,
Eflak voyvodasıyla, Bizans’ın İkinci Manüel’inden
Destek için söz aldı
Avrupa devletlerinin beylerinin dilinden…

Topladığı kuvvetlerle, ol Selanik’ten yürüdü
Tesalya yolu erlerle, hızla yürünüp giderken
Kardeş Mehmet’e yenildi, hayaller yine kurudu
Tahta gitmez yol, inildi, düşlerden inildi erken

Bu yenilgiden sonrası, hemen Selanik’e sığındı
Derindi yine yarası, moral sıfıra dağındı
Dedi ‘Mustafa çelebi, padişah olur çağındı
Şu hayallerin halebî, yine gördü umut varken’…

Despot’tu Andernikos, kabulü oldu mülteci
Bizans’la barış çıktı fos, Mehmet’i kızdırdı feci
‘Bu da neyin nesi böyle, bu uygulama da neci’
Manüel’e sözü şöyle, söylenip ulaştı derken

İkinci Manüel dedi;
‘Andernikos mülteci olarak kabul etmekle
Hiçbir barış şartını ihlal etmedi
Sözlerimse tabi ki, burada bitmedi.
Mültecinin yasama ve korunma masraflarını size ödetmekle,
Sizde rahat edersiniz, tahttan ve sizden uzak etmekle
Hayatının sonuna kadar
Biz ona bir güzel, gözaltında bakarken.’

Çelebi Mehmet her yıl, dokuz yüz akçe vermeyi
Hiç olmazsa ağabey bil, böyle güzellik dermeyi
İyilik düşlerde akil, bunun hazzına ermeyi
‘Üzülmesin kardeştir’ der; güzelce bakılsın ister

Manüel kabul edince, akçeli sıcak teklifi
Yumuşadı her düşünce, okşandı damar ve lifi
Bilmez iken bilir hince, hemzeyi, uzun elifi
‘Limni de korunacak’ der; gözaltında kalsın ister..

Zaman ilerlerdi, yürürdü, koşardı,
Bilmem ki hızı ne kadardı.
Barışçıl ilişkiler aleyhinde bir çalışma vardı
Her geçen gün, yeni bir aleyhtarlığa sürgün
Yaşlanınca İkinci Manüel, günlerden bir gün
Oğlu ve veliahdı Yannis,
Bizans saltanat tahtına oturmaya gün sayardı.

Bin üç yüz yirmi bir de
Çelebi Mehmet ölünce, hazince
Yerine on yedilik Oğlu Murat geçince
Sisler dolaşmaya başlar ince ince
Bizans sözleri unutup oynadı dans
‘Bitmiştir’ dedi Çelebi Mehmet’in verdiği avans
Dost olmadılar bize, olmazlar
Ne gelecekte, ne bu günde, ne de ondan önce

Dediler hinoğlu hince; ‘yoktur biliniz başka şah
‘Çelebi Mustafa’dır, bizce meşru padişah’
Güya Mustafa geçince, tahtta oynayacak semah
Güldüler ve eğlendiler, bin bir hileli hevesler…

Destek sağladı Bizans’tan, yürür düş dolu yoluna
Bir filo aldı Bizans’tan, tez bir yandaşı buluna
Kek arkadaşı Limni’den, Cüneyt bey girdi koluna
Güldüler ve eğlendiler, son bir zırdeli hevesler…

Gelibolu’ya geçerek, Rumeli’ye ayakbastı
Akıncı ve beylerinden, yandaş bulmaktı kastı
Önce güçlü olmak gerek, savaşa hazırlık hastı
O zaman yakındı zafer, can bir kır yeli hevesler…

Yıl bin dört yüz yirmi birdi, sam yeli üfledi,
Sultan İkinci Murat’ın kulağına,
Bu hazırlığın haberi tez elden girdi.
Hemen bir orduyla birlikte,
Beyazıt Paşaya onu karşılama emrini verdi

Yola çıktılar en tezi, dağı taşı aştılar
Dikkatli ve gözü paktılar,
Yürüdü de ve aktılar…
Saroz Körfezi kıyısına ulaştılar
Keşan’ın köyü Sazlıdere de karşılaştılar…

Veziriazam Beyazıt’ın komuta kademesi dâhil,
Çelebi Mustafa tarafına geçiverdi,
İhanetin a’rafını görünce, ağladı sahil…
Veziriazamın güvendiği dağlara kar yağdı önce
Utandı, bir çukura düşüverdi,
Teslim olundu, yakalandı başı verdi…

Çelebi Mustafa;
Şehir halkının alkışı, tezahüratı altında
Şehre girmek ilk işi, tez ilanı hükümdarlık
Adına sikke bastırır, gümüştü, belki altın da
Hutbe okur hatip kişi, az kıştı Edirne karlık

Hâkimiyetine geçti, urum elinin bölgesi
İdare etmek zor işti, hatalar sıra bekledi
İlk işareti görünür, bu; zafiyetin gölgesi
Bu yolda daha çok pişti, başarmaya emekledi

Sağlamak için Bizans’ın desteğini
Vermeyi kabul etmişti
Çelebi Mustafa, onların Gelibolu isteğini…

Lakin vermedi yinede,
İdareyi geçirince eline de

Verilmezdi çünkü…
Verilemezdi küffara, fetihle ele geçen yer
Değerli her yer, her kara ve bu İslam kaidesi
Meğerki değerli toprak, verilmez öyleyse eğer
Satılamazdı boş yere, bu düşünün maidesi…

Hem akıllı hem uyanık, korkusuz gözü çakırdı
Kırmızı halıyı sermedi, buna hiç aklı ermedi
Öyle dedi, böyle dedi, onların gücünü kırdı
Gelibolu’yu vermedi, lakin yinede vermedi…

Yetinmedi Rumeli’yle, aylardan bir aydı ocak
Bin dört yüz yirmi ikide, toplar on iki bin sipahi
Beş bin çetin yaya asker, cesaret toplar bir kucak
Dâhil olur bu orduya, Ceneviz askerler sahi

Gelibolu’dan karşıya, gemileriyle geçerek
Osman Gazi’nin Bursa’yı, başlamıştı kuşatmaya
Osman Gazi kuruluşun, başlangıç şehri seçerek
Tohumu atmıştı orda, Osmanlı’yı yaşatmaya

Bursa’yı amca Mustafa, hızla çevire dursundu
Yeğeni İkinci Murat, ‘Düzmece’ der; inandırır
O saltanat genişletme, hesabını kursundu
Halka onun bir düzmece, olduğunu der; sandırır

İzmirli oğlu Cüneyt Bey’in gönlü fethedilmiş
Aydın ve İzmir Beyliği ona methedilmiş
Ayrılır yandaşlarıyla, Çelebi Mustafa yanından
Rumeli’ye doğru çekilir,
Çelebi Mustafa, kandaşlarıyla en tez kanından…
Çekilirken bir köprübaşında;
Hacı İvaz Paşa, çoktan ekmişti kılıcını kınından…

Sağ kalabilen az sayıdaki yaya askeriyle
Boğazı kontrole çalışsa da, Gelibolu da tutunup,
Başaramadı, başaramayacaktı, zaten bu yarayı ekseriyle…

Yeğeni İkinci Murat; dedi bu uğraş bitmeli
Foça valisine ait, üç bin asker takviyeli,
Taht kavgası değil artık, baht kavgası etmeli
Yoksa yetmiyor bu surat, ters takviyeli hız yeli…

Ordusuyla Edirne’ye, yürüdü gitti son surat…
Halk şehrin dışına gelip, orada karşılayarak,
Sevgi ve sadakatlerini bildirdiler heyhat…
Kaçar buradan Mustafa, hazinesini alarak.

Tunca vadisinde, Kızılağaç Yenicesinde
Eflak’e Kaçarken yolda yakalandı.
Artık gelmişti son vadesine, Azrail peşinde incenin incesine,
İyice aklar düşer yüzünün güncesine
Edirne’ye getirilerek kale burcuna asılarak
Belki bir ceza, belki de hediyeydi ilahi şahadet;
İdam halkası nişanıyla tokalandı.

Bazı tarihçiler eklediler adına düzmece
Babasıyla birlikte aldığı yaraları gösterse de
Ankara Savaşının hatıralarını göz önüne serse de

Sözü dinle, sazı dinle, etsen de yazın gezmece
Bu konu kimine göre, en bilmece, dil ezmece
Bize göre elbet özdür, öz amcası Murat Han’ın
Oynasa da taht kavgası, yeğeniyle bil üzmece…
Abisi değil,
Onun adı küçük Mustafa Çelebi bil!
İkinci Murat Han’ın ilk yıllarındaydı
Amcasının çıkardığı bahse konu sorun;
Abisi Küçük Mustafa’nın kotardığı bir başka sorun
Bir başka durum, tüten baca da bir kurum
Karıştırmayın hele karıştırmayın durun!
Onu da inşallah bir başka şiirde sorun…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

A'raf: a) Arfın çoğulu ve yüksek bir yer demektir. b) Cennetle cehennem arasında hayvanların kalacağı bir bölümün adıdır.

Maide: a)Bereketli manevi değeri yüksek sofra, b)bakire, evlenmemiş genç kız, yeni, taze, masum c) kuranda bir sure adı

SEVDA DEDİĞİN ŞEY

2011-12-23T09:59:00.000+02:00

Ben ki mecnun oldum, şirinsiz dağlarda
Şirin desen beni, ben şirini bilmez
Sevda dediğin şey, gör! bizi bağlar da
Git desen gitmiyor, gel desem gelmiyor

Kitaplarda sen varsın, gül yaprağı gülüm
Şarkılarda dinlerim, hey dili bülbülüm
Hasret dediğin şey, bize büyük zulüm
Bit desen bitmiyor, kal desem kalmıyor

Feryadım figandır, duymazsın çağrımı
Hasretine yandım, yaktın şu bağrımı
İki gözüm ağrır, duydun mu ağrımı
Yet desen yetmiyor, sal desem salmıyor

Her güzellik sende, sensiz yüzüm gülmez
Dilim seni okur, sen gözümü silmez
Öyle bir şey ki bu, sevda aman bilmez
Git desem gitmiyor, gel desem gelmiyor

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

KAÇACAK YERLERİ YOK

2011-12-14T16:12:00.000+02:00

Hırsızın suçu kalmamış, aldatan dünya da arkadaş
Suç; çalmayıp, helalden kazanmaya, çalışıp duranda
Kargalar baş olmuş başımıza, hak ve hukuk parke taş
Suç; huzurla yaşanası bir dünya özlemi kuranda

Hayatı çalanın, malı çalanın, suçu mu olurmuş
Suç; daha uzun yaşam için, dili güzele yoranda
Kul hakkı da neymiş, kendini bilmez yapınca olurmuş
Suç azgına dur deyip, tedbir alarak kilit vuranda

Görme isterler onları, zulüme çekiver bıranda
Şimdi onların dediği olacakmış, böyle bilesin
Yüce yaratan bu konuda ne derse desin kuranda
Derler; ‘zulmümüzü edelim, sen kıyamette gülesin’

O gün faydası olmayacak, malın kime var faydası
Güleceğiz elbet, o gün bizden kaçacak yerleri yok
Avrupa gezdin, muhtar oldun, kötülüğünse baş tası
Kötüler mazlumdan kaçacak ama ayak ferleri yok

İnsanlık, Müslümanlık; vali ve bakan olmakta değil
Nefsin ister diye, zulme göz yumulsun, ister durusun
Hüner; buna engel gördüğüne sövüp saymakta değil
Bil ki; zulmüne Allah izin verirse bana vurursun

Adamsan hakkın yanında durursun adamlığın kadar
Nefsine; dur! der, dinin isteklerine, önce sen uyarsın
Günde on tele yakan can, hayırda kaç kuruşun var
Bilsen; sen nefsine bile söz geçiremeyen hıyarsın

Feyzullah Kırca
Akbaşlar köyü / Dursunbey

ÇOK ŞÜKÜR

2011-12-05T20:37:00.000+02:00

(11 hece duraksız)

Çanakkale geçilmezi yazdık biz
Top yekün haçlı çöktü sonunda diz
Rahat uyuyun ey şehitlerimiz
Zorlukları aşıyoruz çok şükür

Sel gibi Çanakkale boğazında
Kan olup aktık kışında yazında
Şahadet her hocanın vaazında
Huzur ile yaşıyoruz çok şükür

Kurtuluş savaşında Rum darbında
Düşman denizde boğaz harbinde
Vatanımın şarkında ve garbında
Huzur ile yaşıyoruz çok şükür

Kimi zaman oyuna gelsek de
Hain arkasında kim var bilsek de
Hain kurşunla vurulup ölsek de
Huzur ile yaşıyoruz çok şükür

Sevgi ve hoşgörünün neferiyiz
Her durumda barışın önderiyiz
Bayrak bizde, nöbet tutan eriyiz
Zorlukları aşıyoruz çok şükür

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

EY CAN

2011-12-05T20:30:00.000+02:00

Ey can! İlim denilen şey, benzer demir leblebiye
Onu öğrenip yaşarsan, beyne hamur, kurabiye
Her an bilim kabına koy, dönme sen ki harabeye
Ölüme tuzak kurarak, güneş gibi batmalısın

Ey can! Şu hakikati bil, ölüm dediğim son değil
Şeytanca düşüncelere, verme hiç bir zaman meyil
Haksızlığa ‘dur! ’de, doğrul! Sadece hak için eğil
Zulüme uzak durarak, hemen kaşın çatmalısın

Ey can! Bura senin değil, şu tende yaban eldesin
Geri dönüşü olmayan, uzun ince tüneldesin
Fani hayatı geçerken, kopmaya hazır teldesin
Kalıma uzak durarak, kafandan tez atmalısın

Ey can! Elini sevgiyle, vermeye uzatmalısın
Zulüme uzak durarak, birlik meyi tatmalısın
Her an dilini sövgüden, en uzağa atmalısın
Ölüme tuzak kurarak, vuslat diye yatmalısın

Feyzullah kırca
Akbaşlar koyu / Dursunbey

BUDUR İŞİ

2011-12-05T20:17:00.000+02:00

İlim lazım
İrfan sazım
Hayat tarzım
Kur’an benim

Hata eden
Pişman beden
Affa giden
Dilim benim
Oruç lazım
Namaz farzım
Hakka arzım
Dua benim

Rabbe yakın
Duran kişi
Abid bakın
Budur işi…

Akşam yatar
Hor hor yapar
Sabah kalkar
Namaz kaçar

Hile saçar
Vücut naçar
Nefse duçar
İman kaçar

Amel bozuk
Yoktur azık
Eyvah, yazık
Ruhlar kaçar

Haktan uzak
Duran kişi
Kurar tuzak
Budur işi…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

NİÇİN MERHAMET EDİLSİN

2011-12-03T13:51:00.000+02:00

(Duraksız 15 hece)
Parmak bile kanamaz bir şey onu kesmedikçe
Yaprak bile hareket etmez rüzgâr esmedikçe
Toprak nasıl hareket eder akla düşmedikçe
Biz kullara nasıl ve niçin merhamet edilsin
Yapıp gireriz içine demirden kafesi elimizle
Mahkûmiyetten şikâyet, sonra kendi dilimizle
Düzelmek istemeyen vurdumduymaz halimizle
Biz kullara nasıl ve niçin merhamet edilsin

Bir kuvvet onu itmedikçe iğne bile batmaz
Karınca bulur rızkını yuvasında aç yatmaz
Bilmez isek kardeş, kul dünyayı üç pula satmaz
Biz kullara nasıl ve niçin merhamet edilsin

Müslüman’ın iman gömleğini giyemedikçe
Hakkı ayakta tutarak, helâlı yemedikçe
Azrail’e gülerek hoş geldin diyemedikçe
Biz kullara nasıl ve niçin merhamet edilsin

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

KARŞILIĞI VAR DOSTLAR

2011-12-03T10:18:00.001+02:00

(Duraksız 15 hece)
Yol bataklık, ayaklar tuşaklı, yola düşerler
Her şey güllük gülistanlık, sözü bala döşerler
Nefis peşine düşer yaşarlar gafil beşerler
İyi kötü her zerrenin karşılığı var dostlar

Ahlakın en güzeli ortaya saçılmadıkça
İmanın öz ışığı tez elden yakılmadıkça
Kıymeti yoktur kara kutular açılmadıkça
İyi kötü her zerrenin karşılığı var dostlar

Bu hayat bizleri öyle ya da böyle yoracak
Bize sormadan Azrail her kapıyı vuracak
Ezelden kurulu can saatleri hep duracak
İyi kötü her zerrenin karşılığı var dostlar

Kim hakikati bilmez ki, bir gün herkes bilecek
Gelmez daha çok var derler, ama o gün gelecek
Hiç beklenmedik bir anda herkes bir gün ölecek
İyi kötü her zerrenin karşılığı var dostlar
Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

ALEM

2011-11-27T10:37:00.002+02:00

Kocaman mıdır insan, bak koskocaman âlem

Hadi söyle be dilim, yazsın şu yazan kalem
Ansız gelince ölüm, acep ne olur halim
Düşünmez midir insan, kıyamet de bir âlem…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

BİR YER ARAR

2011-11-27T10:36:00.000+02:00

Kimi yazmış hakkıyla, gönülden iki satır

Benzer yazanı bulup, vuracak bir yer arar
Kim ne derse duymayıp, atacak başa satır
Bulursa yüz akıyla, saracak bir yer arar

Kelimeler ona tahsis, söz dersen onda şakır
Deyim ondan alıntı, soracak bir yer arar
Her mekândan kovacak, gayar basacak çakır
Dişlerini sıkmış bak, örecek bir yer arar

Az biledir sana bu, görüleceksin hakir
Bunu çoktan hak ettin, sürecek bir yer arar
Meşhur olacak kendi, dikkat etseydin fakir
Karar almış defterin, dürecek bir yer arar

Kırılsa ne olacak, halden habersiz hatır
Fırsat ele geçmişken, buracak bir yer arar
Gelmez belki diyerek, komşuya pusu atar
İfade almak ister, yoracak bir yer arar

Feyzullah kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey

DUYAN GELSİN

2011-11-27T10:30:00.000+02:00

Dinim İslam, dedi Hakk bil
Allah bir desin, inanan dil
Duymaz kulak, kulak değil
Düşü kemden, soyan gelsin

Dünya fani, hızlı geçer
Ah desen de, tren göçer
Doymaz gider, insan naçar
Hey kardeşim, doyan gelsin

Zayıf yetmez, şişman gelsin
Günahlara pişman gelsin
Haksızlığa düşman gelsin
Kardeşliği, yayan gelsin
Kardeşimi hor görenler
Düşmanlığı, sürdürenler
Ey kalpleri, kin örenler
Sizden bize, dayan gelsin

Namaz dersen günde beşim
Yere düşse, cansız leşim
Mümin benim din kardeşim
Beni kardeş, sayan gelsin

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Köyü / Dursunbey