FilmBoy.gr

Κριτική: Bullet Train (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 8 Aug 2022 02:15:00 +0300

Ένας εκτελεστής με το κωδικό όνομα… «Πασχαλίτσα» (Brad Pitt) αναλαμβάνει μια φαινομενικά εύκολη δουλειά που απαιτεί την ανεύρεση ενός χαρτοφύλακα στο ταχύτατο τρένο που εκτελεί δρομολόγιο στην Ιαπωνία. Όμως σύντομα θα ανακαλύψει ότι υπάρχουν αρκετοί συνάδελφοί του στο ίδιο τρένο, με τις αποστολές τους να εμπλέκονται μεταξύ τους.

Τη μεταφορά του λογοτεχνικού πονήματος δια χειρός Kotaro Isaka που αποτελεί τη βάση της ταινίας αναλαμβάνει ο David Leitch (Atomic Blonde, Deadpool 2, Hobbs & Shaw), ο οποίος εμπλουτίζει την ξέφρενη φιλμογραφία του με άλλη μια τρελή, πέρα για πέρα αναληθοφανή, αλλά κατά διαστήματα διασκεδαστική ταινία. Με αφηγηματική τεχνική που φέρνει άμεσα στο μυαλό Guy Ritchie, θεματολογία και διαλόγους που θα ενθουσίαζαν τον Tarantino, και ευφάνταστες σκηνές δράσης βγαλμένες από τη φαρέτρα του John Wick, ο Leitch παραδίδει μια γρήγορου ρυθμού περιπέτεια η οποία δεν παίρνει τον εαυτό της ποτέ στα σοβαρά, και αυτό είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει ώστε να καταφέρει να αποτυπώσει ένα απενοχοποιημένο δίωρο διασκέδασης.

Στην πραγματικότητα όμως η διασκέδαση είναι συχνά μόνο επιφανειακή. Το υπέρμετρο στυλιζάρισμα και οι συνεχείς αφηγηματικές πατέντες από ένα σημείο και μετά μοιάζουν να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εντυπωσιασμό, χωρίς να δικαιολογούν ποτέ ουσιαστικά το παραφορτωμένο ιστορικό των χαρακτήρων και των αλληλένδετων σχέσεών τους. Και το πιο βασικό, όσο πρωτότυπα και αν μοιάζουν στην παρουσίασή τους, όλα είναι κατά βάθος γνώριμα, σαν να τα έχουμε ξαναδεί και μάλιστα σε καλύτερες εκδοχές.

Περνώντας στους ηθοποιούς, στον πρώτο ρόλο ο Brad Pitt είναι διασκεδαστικός στον ρόλο του ιδιόμορφου εκτελεστή που προσπαθεί να συμβαδίσει με τις συμβουλές του ψυχοθεραπευτή του, αλλά όχι πάντα πειστικός, και χωρίς να βγάζει όσο γέλιο θα μπορούσε. Το συμπληρωματικό καστ από την άλλη κάνει τη δουλειά που του αναλογεί, με το δίδυμο των Aaron Taylor-Johnson και Brian Tyree Henry να ξεχωρίζει εύκολα με τις ευφάνταστες συζητήσεις τους, την Joey King να είναι ταιριαστή στο ρόλο της «αθώας εκτελέστριας», ενώ μικρές αλλά πετυχημένες επιλογές αποτελούν οι παρουσίες των πιο έμπειρων Hiroyuki Sanada και Michael Shannon. Παρεμπιπτόντως, όσοι περιμένετε την Sandra Bullock, θα πρέπει να αρκεστείτε περισσότερο στο να την ακούτε, παρά να τη βλέπετε στην οθόνη.

Τελικά το φιλμ μπορεί να μην διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ή να υστερεί στις σεναριακές υποπλοκές του, αλλά θα αποζημιώσει όσους αναζητούν μια ανάλαφρη και διασκεδαστική περιπέτεια.

Γιώργος Νυκταράκης

Κριτική: Thor: Love and Thunder (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 9 Jul 2022 14:58:00 +0300

Το σύμπαν της Marvel συνεχίζει να γιγαντώνεται, αυτή τη φορά μέσα από έναν από τους πιο παλιούς και πιο αγαπητούς ήρωες. Ξεκινώντας από το σημείο που μας άφησε το Endgame, ο Thor σύντομα θα αναγκαστεί να αφήσει τους Guardians of the Galaxy για να κυνηγήσει τον Gorr, έναν νέο κακό που εμφανίζεται και θέλει να αφανίσει όλους τους Θεούς του σύμπαντος. Σε αυτή την αναζήτηση θα συναντήσει την παλιά αγαπημένη του Jane, η οποία όμως εμφανίζεται με ιδιαίτερα… ενισχυμένες δυνάμεις.

Ο Taika Waititi αναλαμβάνει εκ νέου την ιστορία του Thor, συνεχίζοντας με την ίδια ξέφρενη διάθεση που μας είχε συστηθεί, προσθέτοντας στην παλέτα του και κάποιες πιο σκοτεινές πινελιές. Ακολουθώντας τη συνταγή του Ragnarok, η τέταρτη ταινία του Σκανδιναβού ήρωα εμφανίζει όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά που είχαν ξεχωρίσει την προηγούμενη ταινία ανάμεσα στις πάμπολλες της Marvel. Πολύχρωμα σκηνικά, συνεχής διάθεση για χιούμορ, πιασάρικο soundtrack υπό τους ήχους των Guns ‘n’ Roses, όλα με μια ιδιαίτερα feelgood διάθεση για μια ταινία που επιδιώκει να είναι μια άκρως διασκεδαστική διαγαλαξιακή βόλτα. Παράλληλα μπαίνει και σε λίγο πιο σκοτεινά μονοπάτια χάρη στον πολύ ενδιαφέροντα κακό που χτίζει ο Christian Bale, βγάζοντας και κάποια αθεϊστικά ψήγματα με τον χαρακτήρα του.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, παρά την καλή διάθεση δεν λειτουργούν πάντα ιδανικά. Και αυτό κυρίως εξαιτίας της αδιάκοπης διάθεσης για χαβαλέ, με το ακατάπαυστο χιούμορ που μοιάζει να στοχεύει κυρίως προς το παιδικό κοινό ορισμένες φορές να κουράζει, χαρίζοντας λίγες πραγματικά αστείες στιγμές, ενώ τα περισσότερα μοιάζουν γνώριμα και επαναλαμβανόμενα.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, ξαναβρίσκουμε φυσικά τον Chris Hemsworth στο ρόλο του Thor, πιο σωματώδη και φουσκωμένο από ποτέ, ενώ δίπλα του επιστρέφει και η πάντα γοητευτική Natalie Portman, κερδίζοντας αυτή τη φορά και περισσότερο χρόνο στην οθόνη. Στις καινούργιες προσθήκες ο σπουδαίος Christian Bale παραδίδει έναν από τους πιο πετυχημένους κακούς στο σύμπαν της Marvel που θα άξιζε ίσως και λίγο περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθεί πιο ολοκληρωμένα, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτελεί ο Russell Crowe ως… Δίας, με κωμική διάθεση αυτοπαρωδίας και ιταλική(;) προφορά που φέρνει άμεσα γέλιο.

Μια ταινία που ακολουθεί κατά γράμμα σχεδόν τη συνταγή του Ragnarok, με αποτέλεσμα να διασκεδάσει και πάλι (κυρίως) όσους φίλους της Marvel ενθουσιάστηκαν με εκείνη την ταινία.

Γιώργος Νυκταράκης

Κριτική: Αγέλη Προβάτων (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 7 Jul 2022 11:39:00 +0300

Ο Θανάσης ζει σε μια πόλη της ελληνικής επαρχίας, έχοντας την οικογένειά του, τη δουλειά του, αλλά και ένα σημαντικό χρέος προς τον τοκογλύφο, Στέλιο. Επειδή δεν μπορεί να ξεχρεώσει, αποφασίζει να μαζέψει όλους τους υπόλοιπους φίλους και γνωστούς του που χρωστάνε στον ίδιο άντρα, ώστε να απαιτήσουν έναν καλύτερο διακανονισμό. Από την άλλη, ο τοκογλύφος στέλνει δύο μικροαπατεώνες για να ρυθμίσουν την κατάσταση.

Αυτό είναι το στόρι δια χειρός Δημήτρη Κανελλόπουλου, ο οποίος κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο μετά από αρκετές ενδιαφέρουσες δουλειές σε ταινίες μικρού μήκους. Ο έλληνας δημιουργός σκηνοθετεί στιβαρά ένα φιλμ που συνδυάζει διαφορετικά κινηματογραφικά είδη και κουλτούρες, παραδίδοντας ένα αποτέλεσμα το οποίο σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.

Με μπόλικα neo noir στοιχεία (προφανής και δικαιολογημένη η επιρροή των αδερφών Coen), και western καταβολές που προσαρμόζονται στην ελληνική ύπαιθρο, δίνει μια ταινία η οποία αποτελεί κοινωνικό-οικονομικό σχόλιο, αποτυπώνοντας μια εύστοχη μικρογραφία της ελληνικής επαρχίας. Παράλληλα, όσο ξετυλίγεται το σενάριο διαδραματίζει με σαφήνεια τις δύσβατες ανθρώπινες σχέσεις μιας κλειστού τύπου κοινωνίας, παρουσιάζει τα οικονομικά αδιέξοδα που οδηγεί η σύγχρονη εποχή, και βάζει στο στόχαστρο τις έννοιες της φιλίας, της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης οι οποίες δοκιμάζονται συνεχώς.

Τα παραπάνω αποτυπώνονται ιδιαίτερα πετυχημένα στο πρώτο μισό της ταινίας, συστήνοντάς μας μεθοδικά τους πρωταγωνιστές και τα κίνητρά τους. Φτάνοντας όμως στο δεύτερο μισό, η κατεύθυνση του σεναρίου φαίνεται λίγο να χάνεται, και σαν να ξεμένει από εφευρετικότητα αναλώνεται σε κάποιες πιο στατικές σκηνές, σπάζοντας τον καλό ρυθμό που είχε χτιστεί. Παράλληλα υστερεί στην σκιαγράφηση των υποστηρικτών χαρακτήρων χωρίς να τους δίνει αρκετό χρόνο να αναπτυχθούν, εστιάζοντας στους (εύστοχους ομολογουμένως) πρωταγωνιστές του.

Στον πρώτο ρόλο ο Δημήτρης Λάλος αποτελεί μια ιδιαίτερα πετυχημένη επιλογή, βγάζοντας με άνεση τη δυναμική που απαιτεί ο ρόλος του, ενώ εξαιρετικός όπως συνήθως είναι δίπλα του ο Άρης Σερβετάλης με έναν αρκετά πιο σύνθετο μάλιστα χαρακτήρα. Στους λοιπούς ρόλους βρίσκουμε τους Γιάννη Βασιλώττο, Λευτέρη Πολυχρόνη, Δημήτρη Λιόλιο, Δημήτρη Ξανθόπουλο, Κωνσταντίνο Σειραδάκη και Κίμωνα Κουρή μεταξύ άλλων.

Ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο ντεμπούτο που παρά το άνισο σε ορισμένες πτυχές αποτέλεσμα, αποτελεί ένα πολύ καλό δείγμα ενός σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου που στρέφεται κατάματα απέναντι στη σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Κριτική: Η Γκαρσονιέρα - The Apartment (1960)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 9 Jun 2022 10:44:00 +0300

Ένας ευγενικός και φιλήσυχος άντρας (Jack Lemmon) παραχωρεί το διαμέρισμά του σε συναδέλφους του, όταν αυτοί έχουν κάποια γυναικεία παρέα. Το πράγμα περιπλέκεται όμως όταν ο διευθυντής του (Fred MacMurray) θέλει και αυτός την ίδια μεταχείριση για το κοινό τους μήλον της έριδος (Shirley MacLaine).

Ο σπουδαίος Billy Wilder σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του δημιουργεί μια ταινία-υπόδειγμα στην κατηγορία της ρομαντικής κωμωδίας. Όπως σε όλη τη φιλμογραφία του, η φαινομενικά ανάλαφρη αύρα και η ρομαντική διάθεση σε πρώτο επίπεδο κρύβουν μια εσωστρεφή θλίψη μπροστά στη δυσλειτουργία που χαρακτηρίζει συχνά τις ανθρώπινες σχέσεις, με (μάταιο;) στόχο την ευτυχία. Και εδώ έχουμε το ιδανικό παράδειγμα με μια άψογα ισορροπημένη υφολογικά ταινία, μοιρασμένη ανάμεσα στη διάχυτη ευφορία και την υπόκωφη μελαγχολία, με μια συναισθηματική φόρτιση που ενισχύεται και λόγω του Χριστουγεννιάτικου κλίματος όπου μας τοποθετεί το σενάριο.

Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος εκφραστής αυτού του περίπλοκου παζλ από τον μοναδικό Jack Lemmon. Στην πιο ώριμη στιγμή της πρώιμης περιόδου της καριέρας του, δίνει μια ολοκληρωμένη και απόλυτα φυσική παράσταση, όντας πληθωρικά ενεργητικός στις κωμικές σκηνές, και συνεσταλμένα συγκινητικός στις δραματικές. Δίπλα του ιδανική παρτενέρ η Shirley MacLaine με περίσσιο μπρίο δικαιολογεί τα αισθήματα του πρωταγωνιστή, ενώ από την άλλη στιβαρός στον πιο λιτό του ρόλο παραμένει ο Fred MacMurray.

Μια από τις κορυφαίες κωμικές στιγμές του αμερικανικού κινηματογράφου σε μια επανέκδοση που μπορεί να «μυρίζει» Χριστούγεννα, αλλά παραμένει ακαταμάχητη (και) για μια προβολή σε θερινό σινεμά.

Γιώργος Νυκταράκης

Κριτική: Top Gun: Maverick (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 31 May 2022 20:50:00 +0300

Το Top Gun που κυκλοφόρησε δια χειρός Tony Scott το 1986 αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 80, με ηθοποιούς, σκηνές, και τραγούδια να παραμένουν ακόμα ανεξίτηλα στη μνήμη. Και μετά από 36 χρόνια καταφθάνει ένα sequel το οποίο όχι μόνο τιμά τον προκάτοχό του, αλλά προσφέρει και κάτι που λείπει έντονα από τον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια. Μια αυθεντική, ψυχαγωγική περιπέτεια που πετυχαίνει εύκολα να διασκεδάσει το κοινό της, γιατί πολύ απλά αυτός είναι ο ειλικρινής της στόχος.

Σε αυτή τη συνέχεια χρέη σκηνοθέτη αναλαμβάνει ο Joseph Kosinski, ένας σκηνοθέτης που έχει αφήσει αρκετά υποσχόμενα δείγματα με τη δουλειά του μέχρι στιγμής, με τελευταία του ταινία το Only the Brave. Ο Kosinski πετυχαίνει εξ αρχής να ανεβάσει την ένταση στην παρακολούθηση και να τη διατηρήσει σε υψηλά επίπεδα, στήνοντας σπιντάτες και εντυπωσιακότατες σκηνές αερομαχιών που «κολλάνε» τους θεατές στα καθίσματά τους. Όμως δεν μένει στο να φτιάξει μια εφετζίδικη τεχνολογική περιπέτεια, καθώς ακολουθώντας ένα στρωτό και στοχευμένο σενάριο (όπου υπάρχει και ο Christopher McQuarrie των τελευταίων Επικίνδυνων Αποστολών) προσφέρει την κατάλληλη δραματικότητα μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και την εμβάθυνση του χαρακτήρα του Maverick, αλλά και τις μικρές ανάσες γέλιου με έναν αέρα 80s στο χιούμορ, χωρίς να ακολουθεί πάντα τους καθωσπρεπισμούς που απαιτεί η σημερινή εποχή. Σίγουρα δεν λείπουν τα κλισέ, οι υπερβολές ανά σημεία, και η απλούστευση σε ορισμένα του σεναρίου ως προς την εξέλιξη της πλοκής, αλλά η δράση αποζημιώνει απλόχερα και οι ηθοποιοί κρατάνε με ευκολία τους χαρακτήρες τους ζωντανούς.

Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται φυσικά ο αγέραστος και ακούραστος Tom Cruise, για τον οποίο θαρρείς ότι δεν έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την πρώτη ταινία. Επιστρέφοντας εδώ στο ρόλο του Maverick δεν μένει μόνο σε μια σωματική ερμηνεία που χαρακτηρίζει πλέον τις τελευταίες δουλειές του, αλλά παραδίδει μια πιο ανθρώπινη εκδοχή του χαρακτήρα του που αγκαλιάζει τα ελαττώματά του, συνεχίζοντας να κουβαλάει τις ενοχές του παρελθόντος. Δίπλα του στέκεται επάξια η υπέροχη Jennifer Connelly ως παλιό αμόρε του πρωταγωνιστή, ενώ στο συμπληρωματικό καστ βρίσκουμε του Miles Teller, Jon Hamm, Glen Powell και Ed Harris.

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει όμως στον Val Kilmer ο οποίος είναι και ο μόνος που επανέρχεται δίπλα στον Tom Cruise από την πρώτη ταινία. Με τον ταλαιπωρημένο Val να βάζει όλα τα προβλήματα υγείας που έχει στον ρόλο του, δημιουργεί την πιο συγκινητική και νοσταλγική σκηνή της ταινίας, αποδεικνύοντας ότι παρά τις αντιξοότητες παραμένει ενεργός. Και αυτό είναι αρκετό.

Γιώργος Νυκταράκης

Κριτική: Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 31 May 2022 13:34:00 +0300

Η τέταρτη φάση της Marvel ξεκίνησε κάπως αμήχανα, με τα Black Widow, Shang-Chi, και Eternals να έχουν μια μέτρια υποδοχή και να μην «γκελάρουν» στο κοινό. Με την επιστροφή όμως στο παρελθόν και την επιτυχία του Spiderman No Way Home, έρχεται η σειρά του Dr Strange να βάλει τις βάσεις για τη συνέχεια αυτού του εντυπωσιακού κινηματογραφικού οικοδομήματος που μετράει πλέον 28 ταινίες! Σε αυτή την ταινία, τη δεύτερη του γιατρού-μάγου, μπαίνουμε για τα καλά στα χωράφια του Πολυσύμπαντος, που δείχνει να αποτελεί και το κλειδί για τη συνέχεια στο πολυσύμπαν της Marvel, ανοίγοντας αμέτρητες επιλογές.

Τα ηνία σε αυτή την προσπάθεια κρατάει ο έμπειρος Sam Raimi, σκηνοθέτης της τριλογίας Spiderman με τον Tobey Maguire, αλλά και του εξαιρετικού Darkman, με τον αμερικανό δημιουργό να επανέρχεται στα κινηματογραφικά μετά από 9 χρόνια και την ταινία Oz the Great and Powerful. Ο Raimi επιστρέφοντας στο σουπερηρωικό παρελθόν του παραδίδει μια ταινία με τον γνώριμο και γρήγορο αφηγηματικό ρυθμό του που μας βάζει κατευθείαν σε υψηλές ταχύτητες και ανεβάζει αισθητά την αγωνία.

Και αυτό το πετυχαίνει αξιοποιώντας τα ευφάνταστα οπτικά εφέ με έναν ευχάριστα παλιομοδίτικο αέρα, ξεφεύγοντας από τα τύπου Inception σκηνικά που χαρακτήριζαν την πρώτη ταινία, εμπλουτίζοντας παράλληλα με μπόλικα στοιχεία θρίλερ τόσο την ατμόσφαιρα όσο και τη δράση, καταφέρνοντας έτσι να διαφοροποιηθεί από την πλειοψηφία των ταινιών της Marvel.

Από την άλλη υστερεί ελαφρώς στο κομμάτι του χιούμορ καθώς η (υποχρεωτική;) ανάλαφρη αύρα της Marvel δεν βγαίνει πάντα με επιτυχία, ενώ παραμένει η ανάγκη να ικανοποιηθεί το στοχευόμενο κοινό με πλούσια και σε ορισμένα σημεία υπέρμετρη δράση, αλλά και με τις guest εμφανίσεις που κατά κύριο λόγο γίνονται για εντυπωσιασμό.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, ο χρόνος μοιράζεται πετυχημένα ανάμεσα στον Benedict «Strange» Cumberbatch και στην Elizabeth «Wanda» Olsen, και με τους δύο να αποδεικνύονται εξαιρετικοί. Και μπορεί για έναν ηθοποιό του διαμετρήματος του Cumberbatch αυτό να είναι αναμενόμενο, αποτυπώνοντας με μεγάλη άνεση την υπεροψία και τη λεπτή ειρωνεία του χαρακτήρα του, το ίδιο αποτελεσματική αποδεικνύεται και η Olsen, η οποία συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε με το WandaVision ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στον καλό και κακό εαυτό της. Δίπλα τους συστήνεται η νεαρή Xochitl Gomez ως ταξιδιώτης του Πολυσύμπαντος, ενώ επιστρέφουν ο πιστός βοηθός Benedict Wong, το χαμένο αμόρε του Strange στο πρόσωπο της Rachel McAdams, αλλά και ο Chiwetel Ejiofor στο ρόλο του Mordo.

Μια ταινία η οποία δια χειρός Raimi αποκτά δικιά της ταυτότητα, αλλά δεν παύει να παραμένει αγκυλωμένη ως ‘ταινία Marvel’.

Γιώργος Νυκταράκης

Κριτική: Ο Άνθρωπος απ' τον Βορρά - The Northman (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 23 Apr 2022 20:30:00 +0300

Ο ανερχόμενος σκηνοθέτης Robert Eggers μετά τα ιδιαίτερα και σινεφίλ Witch και Lighthouse, έρχεται με την τρίτη του ταινία μεγάλου μήκους, ακολουθώντας πιο mainstream μονοπάτια αλλά χωρίς να χάνει την καλλιτεχνική του ταυτότητα.

Η ιστορία ξεκινάει στη Νορβηγία του 9ου αιώνα, και ακολουθεί την πορεία του νεαρού Amleth ο οποίος μετά την δολοφονία του πατέρα του από τον θείο του, θα τραπεί σε φυγή και αφού περιπλανηθεί σε περιοχές της Βαλτικής θα φτάσει στην Ισλανδία με σκοπό να εκδικηθεί.

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με τα έργα του Σαίξπηρ, ή προσέξουν το όνομα του πρωταγωνιστή, θα φέρουν άμεσα στο μυαλό τους την ιστορία του Άμλετ δια χειρός του Άγγλου θεατρικού συγγραφέα. Οι ομοιότητες βέβαια δεν είναι τυχαίες μιας και ο ίδιος είχε εμπνευστεί από ανάλογες ιστορίες που προέρχονται από την Σκανδιναβική μυθολογία.

Με τη σειρά του ο Eggers χρησιμοποιεί το ύφος του Σαίξπηρ στα διαλογικά μέρη, συνδυάζοντάς το με παγανιστικά στοιχεία από τη σκανδιναβική θρησκεία και τους Βίκινγκς, για να δώσει μια επική και κυρίως βίαιη ιστορία εκδίκησης. Και είναι αυτό το στοιχείο της βίας και των ενστίκτων των πρωταγωνιστών που χαρακτηρίζουν την ταινία, και θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι οι θεατές.

Γιατί, αν και αυτή τη φορά ο αμερικανός δημιουργός πράγματι να απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειές του, χρησιμοποιώντας ένα στόρι που κινηματογραφικά φέρνει έντονα στο μυαλό την ιστορία του Conan, το σαιξπηρικής απόδοσης σενάριο, οι εμβόλιμες παγανιστικές τελετές και η ζωώδης απεικόνιση των χαρακτήρων, είναι πιθανό να φέρουν μια αμηχανία.

Σε αυτά προστίθεται και η διάρκεια της ταινίας η οποία θα μπορούσε λίγο να περιοριστεί ώστε να δοθεί ένα πιο σφιχτοδεμένο σύνολο, καθώς μετά την πρώτη πολύ ενδιαφέρουσα ώρα παρουσιάζεται ένας σεναριακός πλατειασμός, με αποτέλεσμα περισσότερο να μένει στη μνήμη η εντυπωσιακή ομολογουμένως φωτογραφία και η απεικόνιση της Σκανδιναβικής υπαίθρου.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, στον πρώτο ρόλο ηγείται ο Alexander Skarsgård ο οποίος και με σύμμαχο την εντυπωσιακή κορμοστασιά του, βγάζει με άνεση την «προϊστορική» αγριάδα που απαιτεί ο ρόλος. Γύρω του ένα εντυπωσιακό συμπληρωματικό καστ που αποτελείται από τους Ethan Hawke, Nicole Kidman, Anya Taylor-Joy, Claes Bang και Willem Dafoe, ξεχωρίζοντας τη νεαρή Taylor-Joy η οποία συνεχίζει το σερί των καλών ερμηνειών της.

Γιώργος Νυκταράκης

2021-22 in Review: Οι 10+1 Καλύτερες ταινίες της σεζόν από τον Γιώργο Νυκταράκη

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 21 Mar 2022 14:42:00 +0200

Διατηρώντας μια συνήθεια – ένδειξη κανονικότητας, έστω αν και κάθε χρονιά αυτή η κανονικότητα μοιάζει να ξεμακραίνει αντί να πλησιάζει, ακολουθούν οι 10+1 ταινίες που ξεχώρισα σε αυτή την κινηματογραφική χρονιά.

Μια χρονιά δύσκολη και κινηματογραφικά, καθώς οι πραγματικά καλές ταινίες βρίσκονταν αρκετά αραιά, και κυρίως μακριά από την Αμερική, με τον διεθνή κινηματογράφο να είναι αυτός που χαρακτηρίζεται από πολύ πιο φρέσκες ιδέες, καθώς η άλλη πλευρά του Ατλαντικού (στηριζόμενη πλέον γερά και στις διαδικτυακές πλατφόρμες) μοιάζει συχνά να αναλώνεται σε επαναλαμβανόμενες ταινίες περιτυλίγματος και όχι περιεχομένου.

10) Digger

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης συνδυάζοντας στοιχεία western και ελληνικής τραγωδίας παραδίδει μια καλοδουλεμένη ταινία αντίστασης απέναντι στη μηχανοποιημένη εξέλιξη και εκμετάλλευση. Τοποθετώντας στο επίκεντρο μια δυσλειτουργική σχέση πατέρα–γιου πετυχαίνει έντονη δραματικότητα, ενώ παράλληλα αναδεικνύει με φυσιολατρική προσέγγιση την αξία της ιδιοκτησίας που δίνει ταυτότητα στην ελληνική κοινωνία.

9) Luca
Η φετινή παραγωγή της Pixar έρχεται με καλοκαιρινό αέρα, γεμάτη αθωότητα και αναβίωση ξέγνοιαστων καλοκαιρινών αναμνήσεων. Και στη βάση της, μια φωνή υπεράσπισης της κάθε διαφορετικότητα που μένει κρυμμένη μπροστά στον εκφοβισμό, με αποτέλεσμα η υπεράσπισή της να απαιτεί επιπλέον θάρρος στον επικριτικό κόσμο που ζούμε.

8) Dune

Το σαιξπηρικών διαστάσεων εγχείρημα του Denis Villeneuve αποτελεί την πιο εντυπωσιακή οπτικοακουστική sci fi εμπειρία της χρονιάς. Με πλούσιο σενάριο, επιβλητική ατμόσφαιρα και καθηλωτικά πλάνα, ο Καναδός δημιουργός διαχειρίζεται ένα πρωτοκλασάτο καστ χτίζοντας ένα ευφάνταστο σύμπαν που αναμένει συνέχεια.

7) The Power of the Dog

Ένα χαμηλών ρυθμών, ελεγειακό western χαρακτήρων, με δυναμικές ερμηνείες και μπροστάρη τον Benedict Cumberbatch. Η Jane Campion με ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια αποτυπώνει μια μεταβατική περίοδο της Αμερικής, με τους χαρακτήρες της να συμβολίζουν παρελθόν και μέλλον, είτε αγκομαχώντας να παραμείνουν αναλλοίωτοι, είτε πασχίζοντας να εξελιχθούν.

6) Licorice Pizza

O Paul Thomas Anderson, με την πιο ανάλαφρη διάθεση των τελευταίων ετών, παρουσιάζει μια ιστορία ενηλικίωσης δύο νεαρών παιδιών που ψάχνουν να βρουν τη θέση τους στην ευμετάβλητη δεκαετία του 70 στην Αμερική. Με μπόλικη νοσταλγία και αθώο ρομαντισμό, πετυχαίνει μια εξαιρετική αναπαράσταση εποχής και καθοδηγεί δύο υπέροχες και απόλυτα φυσικές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές του, με τον νεαρό Cooper Hoffman να συγκινεί αναδύοντας μέρος από το ταλέντο του πατέρα του.

5) tick, tick… Boom!

Μια βιογραφία σε συσκευασία ενός piano rock μιούζικαλ από τον θεατρικό Lin-Manuel Miranda. Feelgood διάθεση από τα κεφάτα τραγούδια, καλός αφηγηματικός ρυθμός, και ένας απολαυστικός Andrew Garfield ο οποίος με άνεση και θεατρικότητα ερμηνεύει με όλο του το σώμα και κάθε του έκφραση, φτιάχνοντας με σεβασμό και αγάπη έναν απόλυτα ολοκληρωμένο χαρακτήρα.

4) Drive My Car

Ο Ryusuke Hamaguchi εγκλωβίζει στην τραγική ιστορία του την εσωστρεφή κουλτούρα της ιαπωνικής κοινωνίας, παραδίδοντας ένα εναλλακτικό road movie, ταυτόχρονα λιτό και δαιδαλώδες. Ένα πένθιμο οδοιπορικό διαχείρισης πόνου, απώλειας, και τύψεων των επιζώντων, για όλα αυτά τα ανείπωτα συναισθήματα που μπορούν να αποκαλυφθούν μόνο μέσα από τις ιστορίες και τις δημιουργίες μας.

3) The Worst Person in the World

Ο Δανός Joachim Trier ολοκληρώνει την άτυπη ‘Τριλογία του Όσλο’, παρουσιάζοντας με λογοτεχνική αφήγηση κεφάλαια από τη ζωή της (έξοχης) πρωταγωνίστριάς του. Μέσα από στοχευμένες στιγμές δίνει τις καθημερινές αγωνίες κάθε νέας γυναίκας που αναζητά τη θέση της στον κόσμο (επαγγελματικά, ερωτικά, υπαρξιακά), με τα εύπλαστα τελικά προσωπικά ‘θέλω’ να καθορίζονται από την εκάστοτε ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

2) Parallel Mothers

Ο Pedro Almodovar σε μια από τις πιο ώριμες δημιουργίες του εξετάζει πολύπλευρα, αλλά πάντα γλυκά και τρυφερά την έννοια της μητρότητας. Με ένα γουντιαλενικών στοιχείων σενάριο αναδεικνύει τη δύναμη που κρύβει κάθε γυναίκα-μητέρα, ενώ στο παρασκήνιο αναζητά την απαραίτητη επιβεβαίωση της ύπαρξης όχι μόνο βιολογικά, αλλά μέσω της απόδειξης που προσφέρει το παρελθόν και η μνήμη.

1)Belfast

Ο Kenneth Branagh παραδίδει την πιο προσωπική του ταινία, και με μπόλικη νοσταλγία και ρομαντισμό αφηγείται τις θρησκευτικών αφορμών συγκρούσεις στο Μπέλφαστ στα τέλη της δεκαετίας του 60, μέσα από τα μάτια του 9χρονού πρωταγωνιστή του. Και είναι αυτή η αθώα παιδική ματιά που ξεγυμνώνει τις αναίτιες θρησκευτικές διαφορές, ελπίζοντας σε μια εποχή σύνεσης και (αυτονόητης;) ανεξιθρησκίας.

+1) Quo Vadis, Aida?

Δυσάρεστα επίκαιρη η ταινία της Jasmila Zbanic, εστιάζει στον πόλεμο της Βοσνίας και τη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Ακολουθώντας την Άιντα, μια διερμηνέα των Ηνωμένων Εθνών και την οικογένειά της, η δημιουργός παρουσιάζει λιτά, ωμά και με καθηλωτική ένταση τη σκληρότητα και τον παραλογισμό του πολέμου, με τους πολίτες να είναι πάντα αυτοί που δέχονται τις πραγματικές συνέπειες ως πιόνια στα πολιτικά συμφέροντα των κυβερνώντων.

Γιώργος Νυκταράκης

Ασθενοφόρο - Ambulance (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 15:42:00 +0200

Στη διάρκεια μιας ημέρας στους δρόμους του Λος Άντζελες, τρεις ζωές θα αλλάξουν για πάντα.

Πρόκειται για ένα νέο ιλιγγιώδες θρίλερ από τον σκηνοθέτη και παραγωγό Μάικλ Μπέι, ο οποίος είναι ένα από τα πιο εμπορικά ονόματα στην ιστορία του Χόλιγουντ, έχοντας σημειώσει επιτυχίες όπως το «Armageddon», το «Pearl Harbor», το «The Rock», τα δυο «Bad Boys» και τις πέντε ταινίες της σειράς των «Transformers».

Η ιστορία της ταινίας είναι απλή, και πάνω σε μια αρχική ιδέα χτίζεται μια κινηματογραφική καταδίωξη με κάμερες που αψηφούν τη βαρύτητα και με μοντάζ που σε αναγκάζει να ψάχνεις τη ζώνη ασφαλείας στην θέση του κινηματογράφου.

Το σενάριο ανήκει στον Κρις Φέντακ (Prodigal Son, Chuck) και βασίζεται στο σενάριο του Δανέζικου θρίλερ του 2005 «Ambulancen».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Ένας παρασημοφορημένος βετεράνος πολέμου, ο Γουίλιαμ, (Γιαχία Αμπντούλ – Ματίν Β’) που είναι απελπισμένος να βρει χρήματα ώστε να καλύψει το κόστος της ιατρικής περίθαλψης της γυναίκας του, ζητά βοήθεια από το ένα πρόσωπο που ξέρει ότι δεν θα έπρεπε. Οι ιατρικοί λογαριασμοί ξεπερνούν τα 230.000 δολάρια, παρά το ότι είναι βετεράνος πολέμου. Απελπισμένος να σώσει την οικογένειά του, ο Γουίλ απευθύνεται στον αδελφό του, Ντάνι, για ένα δάνειο, ίσως και για μια μικρή (;) δουλειά.
Πρόκειται για έναν χαρισματικό εγκληματία που θα του κάνει προσφορά για μια δουλειά: τη μεγαλύτερη ληστεία τραπεζών στην ιστορία του Λος Άντζελες, με λεία 32 εκατομμύρια δολάρια. Με την επιβίωση της συζύγου του να κρίνεται στο νήμα, ο Γουίλ δεν μπορεί να αρνηθεί την προσφορά.
Από τότε που ο πατέρας του Ντάνι έφερε στο σπίτι τους τον υιοθετημένο αδελφό του Γουίλ, ο Ντάνι τον προσέχει. Όταν ο Γουίλ ζητάει δάνειο, ο Ντάνι θέλει ειλικρινά να βοηθήσει, αλλά συνειδητοποιεί επίσης πόσο του λείπει ένας συνεργάτης που μπορεί να εμπιστευτεί. Σχεδιάζει μια ληστεία τράπεζας και χρειάζεται έναν επιπλέον άνθρωπο. Ο μόνος που είναι κατάλληλος για τη δουλειά είναι ο αδελφός του, ήρωας πολέμου.
Όταν η απόδραση από την τράπεζα πηγαίνει εντυπωσιακά στραβά, τα απελπισμένα ετεροθαλή αδέλφια κλέβουν ένα ασθενοφόρο, στο οποίο επιβαίνει ένας τραυματισμένος αστυνομικός που είναι ετοιμοθάνατος και μια νοσοκόμα. Σε μια καταδίωξη υψηλής ταχύτητας που δεν σταματά ποτέ, ο Γουίλ και ο Ντάνι πρέπει να αποφύγουν τις αστυνομικές δυνάμεις, να κρατήσουν τους ομήρους ζωντανούς και με κάποιο τρόπο να προσπαθήσουν να μην σκοτώσουν ο ένας τον άλλον, στην πιο παρανοϊκή απόδραση που έχει συμβεί ποτέ στο Λος Άντζελες.
Χαρισματικός και επικίνδυνος, ο Ντάνι είναι ένας ανταγωνιστικός και γεμάτος φιλοδοξίες άνθρωπος που μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή και να οδηγηθεί στο έγκλημα.
Και κανείς άλλος δεν ήταν καταλληλότερος για να συνδυάσει την ανθρωπιά και την παράνοια στο ίδιο πρόσωπο, από τον Τζέικ Τζίλενχαλ.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ

H παγκόσμια πανδημία καθυστέρησε τις παραγωγές ταινιών σε ολόκληρη τη βιομηχανία, αλλά o σκηνοθέτης Μάικλ Μπέι βρισκόταν σε αναζήτηση μιας ιστορίας που θα επέτρεπε στο συνεργείο του να κάνει ένα σφιχτό γύρισμα στο Λος Άντζελες κατά τη διάρκεια της καραντίνας, στους άδειους δρόμους της Καλιφόρνια.
Οι παραγωγοί ανέπτυξαν το σενάριο για αρκετά χρόνια, και πολλοί σκηνοθέτες ενδιαφέρθηκαν κατά καιρούς για αυτό το αστυνομικό θρίλερ έντασης, όμως καμία συνεργασία δεν ευδοκίμησε.
Το φθινόπωρο του 2020, οι παραγωγοί έμαθαν ότι ο Μάικλ Μπέι έψαχνε για μια ιστορία δράσης που θα επέτρεπε στο συνεργείο του ένα γρήγορο γύρισμα στο Λος Άντζελες κατά τη διάρκεια της καραντίνας.
Καθώς ο Μπέι ξεκινούσε την προετοιμασία του, επέλεξε να μην παρακολουθήσει τη δανέζικη ταινία ούτε να διαβάσει το σενάριο, για να διασφαλίσει ότι δεν θα επηρεαστεί από αυτήν. Τα γυρίσματα εκτοξεύτηκαν και οι σκηνές καταδίωξης απέκτησαν ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο σεναριογράφος Κρις Φέντακ είχε ήδη διαγράψει μια εντυπωσιακή καριέρα στην τηλεόραση ως σεναριογράφος και είχε την ιδέα να διασκευάσει το δανέζικο θρίλερ «Ambulancen» που αφορούσε δύο ληστές τραπεζών που καταλαμβάνουν ένα ασθενοφόρο στο οποίο επιβαίνει ένας ασθενής με καρδιακή προσβολή.
«Μου άρεσε αυτή η βασική ιδέα, δύο ληστές τραπεζών να κάνουν πειρατεία σε ένα ασθενοφόρο», λέει ο σεναριογράφος και συμπληρώνει «Σκέφτηκα τι θα γινόταν αν έπαιρνα αυτό το μικρό θρίλερ, το έβαζα στο Λος Άντζελες και το μετέτρεπα στη μεγαλύτερη, πιο τρελή ιστορία δράσης πάνω στο δρόμους».

ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Οι δημιουργοί της ταινίας, για την ατμόσφαιρα, τον ρυθμό και το ύφος, άντλησαν έμπνευση από εμβληματικές ταινίες όπως το «Die Hard», το cult αριστούργημα «Taking of Pelham One Two Three», αλλά και κλασικές περιπέτειες καταδίωξης όπως το «The French Connection» και το «Dog Day Afternoon».
Ο ρόλος του Τζίλενχαλ απαιτούσε να υποδυθεί έναν μακιαβελικό μέντορα σε σχέση με τον Γιαχία, όπως περίπου ήταν ο Ντένζελ Γουάσινγκτον σε σχέση με τον Ίθαν Χoκ στο «Training Day».
Το κλειδί για τη δημιουργία του «Ambulance» ήταν η κατασκευή μιας σφιχτής αφήγησης στην οποία δεν θα υπήρχαν αμιγώς καλοί ή κακοί χαρακτήρες. «Υπάρχουν διάφοροι ήρωες και κακοί που αλλάζουν διαρκώς κατά τη διάρκεια της ιστορίας - ανάλογα με το τι γνωρίζουν και τι χρειάζονται», αναφέρει χαρακτηριστικά ο σεναριογράφος.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 11 Ιανουαρίου του 2021 και ολοκληρώθηκαν στις 18 Μαρτίου και το τελικό φιλμ περιέχει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές οδικής καταδίωξης που έχουμε δει στον σύγχρονο κινηματογράφο, από την εποχή του «Speed».
Παραγωγοί της ταινίας είναι ο Μάικλ Μπέι και ο Μπράντλει Φίσερ (Zodiac, Shutter Island) για την New Republic Pictures, ο Τζείμς Βάντερμπιλ (Scream 2022), ο Γουίλιαμ Σίρακ για την Project X και ο υποψήφιος για Oscar® ίαν Μπράις (Transformers, Saving Private Ryan).

Σκηνοθεσία: Μάικλ Μπέι
Παραγωγοί: Μάικλ Μπέι, Μπράντλεϊ Τ. Φίσερ, Τζέιμς Βάντερμπιλτ, Ουίλιαμ Σέρακ, Ίαν Μπράις
Σενάριο: Κρις Φέντακ, βασισμένο στην ιστορία και το σενάριο για την Δανέζικη ταινία τους 2005 Ambulancen των Laurits Munch- Petersen και Lars Andreas Pedersen
Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Γιαχία Αμπντούλ - Ματίν Β’, Έιζα Γκονζάλες

Ο Σωματοφύλακας της Γυναίκας του Εκτελεστή - Hitman's Wife's Bodyguard (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 15:32:00 +0200

Το πιο θανάσιμο και παράξενο δίδυμο του κόσμου – ο σωματοφύλακας Μάικλ Μπράις και ο εκτελεστής Ντάριους Κινκέιντ – επιστρέφουν σε μια ακόμα ριψοκίνδυνη αποστολή. Δίχως άδεια και υπό επιτήρηση, ο Μπράις αναγκάζεται από την ασταθή γυναίκα του Ντάριους, την διαβόητη διεθνούς φήμης απατεώνισσα Σόνια Κινκέιντ, να επανέλθει στην ενεργό δράση. Καθώς οδηγείται εκτός ορίων από τους δύο προστατευόμενους του, οι τρεις τους εμπλέκονται σε μια παγκόσμια συνομωσία και σύντομα θα βρεθούν ανάμεσα στην Ευρώπη και ένα εκδικητικό και παντοδύναμο εχθρό.

Σχετικά με την παραγωγή

Η ανεξέλεγκτη και εκρηκτική κωμωδία δράσης, «Ο Σωματοφύλακας της Γυναίκας του Εκτελεστή», φέρνει ακόμα περισσότερο πόνο και οργή στον Μάικλ Μπράις. Η ζωή του έχει καταστραφεί και το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι νέα μπερδέματα με τον άνθρωπο που του προκάλεσε όλα τα προβλήματα. Ωστόσο, η μοίρα έχει άλλα σχέδια και ο εκτελεστής Ντάριους Κινκέιντ -έχοντας αυτή τη φορά στο πλάι του την απολαυστικά παλαβή, αν όχι βίαιη, μεξικανή σύζυγό του, Σόνια- τον οδηγεί για ακόμη μια φορά στον κίνδυνο και την αναρχία, ταξιδεύοντας στην Ιταλία.

Υποχρεωμένοι να σώσουν την Ευρώπη από έναν πλούσιο και ισχυρό φανατικό με υπερ-αναπτυγμένη την αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας και μια επικίνδυνη ανάγκη για προσωπική εκδίκηση, συναντάνε εκρηκτικές βαλίτσες, ιταλικές μαφίες, Ρώσσους μαφιόζους, κυνηγητά με αυτοκίνητα, καυγάδες σε μπαρ, εκρήξεις, πολύ πιστολίδι, ελαφρά βασανιστήρια και ένα γενικότερο πανδαιμόνιο. Σα να μην έφταναν αυτά, ο Μπράις υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει το οικογενειακό του παρελθόν τη στιγμή που παρακολουθεί την παθιασμένη προσπάθεια των Κινκέιντ να φτιάξουν τη δική τους οικογένεια.

Για τον σκηνοθέτη, Πάτρικ Χιούζ, η πρώτη ιδέα αυτού που θα εξελισσόταν στο «Ο Σωματοφύλακας της Γυναίκας του Εκτελεστή» προέκυψε κατά τη διάρκεια του μοντάζ της πρώτης ταινίας με την εισπρακτική επιτυχία της να πείθει εκείνον και την Millenium Media για την πιθανότητα ενός σίκουελ. «Δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ τι συνέβη στον Μάικλ Μπράις ύστερα από το ταξίδι του με τον Κινκέιντ – μου φαινόταν βέβαιο πως θα κατέληγε σε ψυχοθεραπεία. Ο Κινκέιντ έμοιαζε με αυτή την τόσο αυταρχική και αποδοκιμαστική πατρική φιγούρα -και ο Μπράις έχει μεγάλα ζητήματα επιβεβαίωσης- οπότε υπήρχε προοπτική για εξερεύνηση της οικογενειακής δυναμικής».

Και σε αυτή τη δυναμική προστέθηκε η ελαφρώς τρομακτική, αλλά διασκεδαστική Σόνια Κινκέιντ ως μητρική φιγούρα. Ανάμεσα στα ξεσπάσματα ακραίας μανίας, φέρνει την ειρήνη ανάμεσα στον Μπράις και τον Κινκέιντ και τους βοηθά να μάθουν πως η οικογένεια δεν βρίσκεται πάντα εκεί που την ψάχνεις.

O Χιουζ είχε θέσει έναν κανόνα για το σενάριο, «Ο καημένος ο Ράιαν περνάει το απόλυτο μαρτύριο, ο Μάικλ Μπράις βασανίζεται ό, τι κι αν κάνει. Τίποτα δεν πάει όπως το θέλει, και αυτός ήταν ο κανόνας όσο έγραφα το σενάριο. Αν η πρώτη ταινία τον έστειλε για ψυχοθεραπεία, η δεύτερη θα τον στείλει στο νοσοκομείο, ήθελα να τον πατήσει αυτοκίνητο, να χτυπηθεί από βάρκα, να δεχθεί μπουνιά στη μούρη, να πυροβοληθεί, να μαχαιρωθεί, να καεί και να πνιγεί».

Ο Ράιαν Ρέινολντς σχολιάζει, «Είναι λες και το πρόσωπό μου έκανε σεξ με μηχανή του γκαζόν! Σχεδόν σε κάθε σκηνή μού συμβαίνει κάτι απαίσιο!».

Βέβαια, ο Χιουζ ορκίζεται πως μόνο θαυμασμό νιώθει για τον Ρέινολντς και συμπληρώνει γελώντας, «Ο Ράιαν Ρέινολντς έχει όλο το πακέτο – είναι υπερταλαντούχος, πανέμορφος – και γίναμε φίλοι δουλεύοντας στην πρώτη ταινία. Αλλά αγαπώ κάθε σταντ που τραυματίζει τον Ράιαν, δεν ξέρω γιατί. Απαγορεύεται να χτυπήσεις κάποιον άνθρωπο στην πραγματική ζωή, γιατί είναι λάθος, αλλά όπως φαίνεται όταν κάνεις ταινία, απλά το βάζεις στο σενάριο και μπορείς να τους χτυπήσεις με ένα αυτοκίνητο…».

Απ’ τη μεριά του, ο Ρέινολντς δεν ενοχλείται από τις ζημιές, αντιλαμβάνοντάς τες όλες σαν μέρος της διασκέδασης, «Το χιούμορ και ο παραλογισμός είναι ο συνδετικός κρίκος της ταινίας και προσωπικά το αγάπησα και το αγκάλιασα αυτό – λατρεύω να γελάω με τον εαυτό μου. Οι ταινίες είναι ένας σπουδαίος τρόπος να δραπετεύσεις. Είμαι εξαιρετικά άνετος με αυτό το είδος του κόσμου και είμαι τυχερός που μπορώ να το κάνω».

Οι συνεχιζόμενες κωμικές λογομαχίες μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι κλειδί στην πλοκή και, όπως οι περισσότεροι διάλογοι, ήταν αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού. Ο Ρέινολντς αναφέρει για τη συνεργασία του με τον Σαμ, «απλώς εμφανιζόμαστε και κάνουμε τα δικά μας».

Ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον προσθέτει, «Κατανοούμε τι είναι η κωμωδία, τι είναι το χιούμορ. Και οι δύο ξέρουμε τι θέλουμε να δούμε τους εαυτούς μας να κάνουν επί της οθόνης. Ο Ράιαν κι εγώ έχουμε απέναντί μας το σωστό άτομο, κάποιον με τη σωστή ευαισθησία και τον κατάλληλο συγχρονισμό, την κωμική κατανόηση του τι προσπαθούμε να κάνουμε. Και ναι, συμβαίνουν σοβαρά πράγματα, αλλά θες το κοινό να απολαύσει την ταινία, να την αισθανθεί και να συσχετισθεί μαζί της πραγματικά. Οι άντρες προσπαθούν να κάνουν τους εαυτούς τους πιο σκληρούς απ’ ότι είναι, κάτι που κατανοούμε και οι δύο πώς να το κάνουμε να δουλέψει υπέρ μας - δεν φοβόμαστε να σπάσουμε πλάκα με τους εαυτούς μας».

To πρωταγωνιστικό δίδυμο συμπληρώνει η Σάλμα Χάγιεκ.
H Σόνια είναι μια αδιάντροπα σέξι γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας και η Χάγιεκ ελπίζει να αποδείξει πως οι δυνατές γυναίκες μπορούν να είναι γοητευτικές σε κάθε ηλικία. Αναμφίβολα σκληρή, η εκτόξευση περιγραφικών βρισιών κάνει ακόμα και τον άντρα της να κοκκινίζει. Ωστόσο, είναι συναισθηματικά περίπλοκη και, ενώ συχνά αφήνει στο πέρασμά της θάνατο και καταστροφή, το μητρικό της ένστικτό για παιδί και οικογένεια είναι ισχυρό. Η Χάγιεκ λέει, «Αγαπώ τον χαρακτήρα μου τόσο πολύ! Είμαι τόσο περήφανη που την δημιούργησα – είναι τρελή, αλλά όχι τυχαία τρελή. Ήμουν πολύ συγκεκριμένη στις επιλογές που έκανα. Είναι γεμάτη αντιφάσεις, αλλά είχα τη δική μου βίβλο για το πώς σκέφτεται και αυτές οι αντιφάσεις έβγαζαν νόημα σε εμένα. Ένα πράγμα που αγαπώ σε εκείνη είναι ο τρόπος σκέψης της – είναι περίεργος, αλλά είναι συνεπής μέσα στην παραδοξότητά του. Είναι τόσο διασκεδαστικό να την ερμηνεύω και είμαι πολύ χαρούμενη που ο Πάτρικ με εμπιστεύτηκε».

Επίσης, η συνεργασία με τους συμπρωταγωνιστές της ήταν μια εξαιρετική εμπειρία για την Χάγιεκ. «Ο Σαμ κι εγώ δέσαμε αμέσως. Έχουμε σπουδαία, σπουδαία χημεία με εξαιρετική ενέργεια και κατανόηση για τον άλλον, αγαπώ την ιστορία του Ντάριους και της Σόνια. Είναι μια ιστορία για τη διατήρηση της αγάπης, όχι απλά για το ξεκίνημά της και αυτό το βρίσκω ανανεωτικό ειδικά για μια ταινία περιπέτειας. Δεν μοιραζόμουν σκηνές με τον Ράιαν στην πρώτη ταινία, οπότε ήταν τόσο ευχάριστο και αυτοσχεδιάσαμε αρκετά. Σέβομαι τόσο πολύ το ταλέντο του Ράιαν και του Σαμ, έμαθα πολλά απ’ αυτούς και έμαθα πολλά για εμένα δουλεύοντας μαζί τους, οπότε θα θυμάμαι για πάντα αυτή τη ταινία χάρη σε εκείνους».

Φίλοι ή Εχθροί

Ο Πάτρικ Χιούζ διασκέδασε τρομερά με το κάστινγκ της ταινίας και λέει, «Πιστεύω πως αν μπορέσεις να βρεις ένα τρομερό καστ για τους σχετικά μικρότερους ρόλους, επιτρέπεις στο κοινό να βιώσουν πολλά περισσότερα». Και στόχευσε υψηλά με μεγάλη επιτυχία.

Πάντα ήθελε τον Αντόνιο Μπαντέρας στο ρόλο του αρχι-κακού, του Έλληνα δισεκατομμυριούχου Αριστοτέλη Παπαδόπουλου, και ο Μπαντέρας δέχτηκε με ευχαρίστηση. «Μου αρέσει η ιδέα να κάνω κωμωδία και μ’ αρέσει η ιδέα να κάνω κακούς, γιατί αυτοί οι τύποι μπορούν να κάνουν κυριολεκτικά τα πάντα. Ειδικά αν ο χαρακτήρας είναι κοινωνιοπαθής, όπως αυτός. Ο Παπαδόπουλος είναι σαν μια ακροδεξιά μεταφορά για κάθε έναν στην Ευρώπη που αντιτίθεται στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάχεται για τα δικαιώματα των Ελλήνων, αλλά δε νομίζω πως στην πραγματική ζωή θα ήθελαν κάποιον αντιπρόσωπο σαν κι εκείνον. Στην τελική, ο χαρακτήρας παλεύει μόνο για τον εαυτό του, αλλά μαθαίνουμε πως κάποτε ήταν καλύτερος άνθρωπος. Τώρα είναι ένας πολύ πικρόχολος, πολύ κακός τύπος».

Ο Μπαντέρας αποκαλύπτει, «Αρχικά, προόριζα να ερμηνεύσω τον χαρακτήρα μου πολύ πιο κωμικά, αλλά στο σετ άρχιζε να γίνεται πραγματικά επικίνδυνος και απειλητικός, οπότε συνειδητοποίησα πως ήταν αυτό που χρειαζόταν. Έχει όλη αυτή τη δύναμη, την εξυπνάδα, τα χρήματα κα τον στρατό των μοχθηρών ακολούθων. Και υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι σαν κι αυτόν».

Μετά υπάρχει κι ο πατέρας του Μάικλ Μπράις, ο άντρας στον οποίον πασχίζει να μοιάσει ο Μπράις – και βασική πηγή των ανασφαλειών του. Ο Μόργκαν Φρίμαν είναι ο Μπράις ο πρεσβύτερος, ο περίφημος σεβάσμιος σωματοφύλακας, αν και σύντομα αποκαλύπτεται πως είναι λιγότερο προστατευτικός και ευγενής από όσο φαίνεται. Η σχέση του με τον γιο του είναι απαιτητική, χειριστική και όχι απόλυτα ειλικρινής. Αλλά στον Φρίμαν αρέσει ο Μπράις ο πρεσβύτερος, «Θαυμάζω κάθε επιτυχημένο άνθρωπο, ανεξαρτήτως του τι κάνει και είναι δύσκολο να παίξεις έναν χαρακτήρα που δεν σ’ αρέσει».

Αρχικά, ο ηθοποιός ενδιαφέρθηκε για την ταινία για την ευκαιρία να παίξει μαζί με τους πρωταγωνιστές, «Ο Σαμ είναι φαινομενικός! Δουλέψαμε μαζί στη Νέα Υόρκη πίσω στη δεκαετία του ’80 όταν ήμουν παιδί και δεν έχουμε ξαναδουλέψει έκτοτε. Έχω δει σχεδόν κάθε του ταινία – είναι πάντοτε τόσο πιστευτός ανεξαρτήτως της συνθήκης που τον βλέπεις. Δεν ήξερα τον Ράιαν πέρα από τις δουλειές του και αυτό μου αρκούσε. Είναι τόσο ήρεμος, χαλαρός και δοτικός στο σετ και αυτό είναι που ξεχωρίζει τους καλούς ηθοποιούς. Και η Σάλμα; Λοιπόν, απολαμβάνω να συνεργάζομαι με οποιονδήποτε ηθοποιό περνάει καλά δουλεύοντας και μπορείς να το δεις πως εκείνη πέρασε καλά».

Ο μόνος καλός που γνωρίζει τι συμβαίνει πραγματικά είναι ο πράκτορας της Ιντερπόλ, Ο’Nηλ, που ερμηνεύει ο Φρανκ Γκρίλο. Ο Ο’Nηλ είναι σχεδόν ασταμάτητα μουτρωμένος, γεμάτος αγανάκτηση και σαρκασμό, απολαμβάνοντας να ενοχλεί τον κόσμο. Ο Γκρίλλο λέει, «Τον ερμηνεύω με ένταση, σχεδόν πάντοτε ουρλιάζει. Είναι στριμμένος, μισεί την Ευρώπη, αλλά έχει κολλήσει εκεί. Θα κάνει ό, τι χρειαστεί για να πάει σπίτι το συντομότερο δυνατόν». Και αυτό συμπεριλαμβάνει αρκετό σπάσιμο κανόνων που εξοργίζει το αφεντικό του, τον Κρόουλι.

Ο ηθοποιός συνεχίζει, «Αυτό που μ’ αρέσει στον Ο’Νηλ είναι πόσο αμετανόητος παραμένει, και παρά την ωμότητα και τις άγριες φωνές του έχει μια μαλακή πλευρά, έχει ευαισθησίες που τον κάνουν κάπως συμπαθή. Έχει πολύ πλάκα να τον ερμηνεύεις γιατί μου αρέσει να παίζω σοβαρούς τύπους που περιτριγυρίζονται από ανόητες καταστάσεις.

Σκηνοθεσία: Πάτρικ Χιούζ
Σενάριο: Τομ Ο'κόνορ
Παραγωγή: Λες Ουέλντον, Μάθιου Τζέιμς Ο'τουλ, Άβι Λέρνερ, Τρέβορ Σόρτ, Μποζ Ντάβιντσον, Τζέφρι Γκρινστάιν, Τζόναθαν Γιούνγκερ
Ηθοποιοί: Ράιν Ρέινολτς, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Σάλμα Χάγιεκ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μόργκαν Φρίμαν, Φρανκ Γκρίλλο, Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ
Φωτογραφία: Τέρι Στέισι
Μοντάζ: Τζακ Χάτσινγκς, Μάικλ Τζ. Ντούθι
Μουσική: Άτλι Έρβαρσον
Διάρκεια: 100’
Διανομή: ΟDEON

Ταξίδι στα Αστέρια (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 15:22:00 +0200

Το 1987 μια οικογένεια που λάτρευε τον Παναθηναϊκό, η οικογένεια Γιαννακόπουλου, πήρε την απόφαση να αναλάβει τα ηνία του μπασκετικού τμήματος ανδρών του Συλλόγου. Μια απόφασηπου έμελλε να το οδηγήσει σε ένα ταξίδι στα Αστέρια.

Από την ίδρυση του ανδρικού τμήματος το 1919, την πρώτη παρουσίαση της γυναικείας ομάδας το 1937, την αντιστασιακή δράση των αθλητών του στα χρόνια της Κατοχής, το πώς σώθηκαν από τους κατακτητές τα τρόπαια της ομάδας, το χτίσιμο του Κλειστού κάτω από τις εξέδρες του «Απόστολος Νικολαΐδης» και την ονοματοδοσία του ως «Τάφος του Ινδού».

Την πρόκριση στους «4» του Κυπέλλου Κυπελλούχων, το ιστορικό βανάκι του Κώστα Μουρούζη μέχρι τη στιγμή-«σταθμό» στην ιστορία της ομάδας: την ανάληψη της διοίκησής της από την οικογένεια Γιαννακόπουλου, η οποία την έφερε στην κορυφή της Ευρώπης.

Το υπέροχο αυτό ταξίδι με πολλές στιγμές γεμάτες κυρίως νίκες, ήττες, χαρές, λύπες, αλλά και έξι ευρωπαϊκά τρόπαια αποτυπώνεται μέσα από την κινηματογραφική αυτή ταινία που άλλοτε φέρνει κάτι από γέλιο και άλλοτε συγκίνηση και ανατριχίλα....

Σενάριο–Σκηνοθεσία: Χρήστος Δήμας

Πρωταγωνιστούν: Δάνης Κατρανίδης, Θέμης Πάνου, Αργύρης Πανταζάρας, Γιώργος Γάλλος, Βαγγέλης Μουρίκης, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Gilles Touchais, Μάρκος Λεζές, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Νίκος Αρβανίτης, Τάσος Ιορδανίδης, Ιωάννα Πηλιχού, Χρήστος Πλαΐνης, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Γιώργος Γεροντιδάκης, και ο Κώστας Αποστολάκης

Φιλική Συμμετοχή: Ζέτα Μακρυπούλια

Διάρκεια:109'

Δεσμοί Γυναικών - Lingui (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 15:15:00 +0200

Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία του σπουδαίου εκπροσώπου του αφρικανικού κινηματογράφου, Μαχαμάτ-Σαλέχ Χαρούν (Mahamat Saleh Haroun), Δεσμοί Γυναικών (Lingui, The Sacred Bonds). Η συμπαραγωγή μεταξύ του Τσαντ και Γαλλίας, Γερμανίας, Βελγίου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών, στη συνέχεια προβλήθηκε στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Λονδίνου, στο Φεστιβάλ του Τορόντο, του Μπουσάν, κέρδισε το Βραβείο ICFT-UNESCO Gandhi Medal στο Φεστιβάλ Γκόα στην Ινδία και το Βραβείο Συμπαραγωγής στο Φεστιβάλ Αμβούργου. Ήταν η Επίσημη Πρόταση του Τσαντ για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και συμπεριλήφθηκε στις 5 Καλύτερες Ξένες Ταινίες του National Board of Review.

Στην Ελλάδα έκανε την επιτυχημένη πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο παρουσία του σκηνοθέτη.

Η Αμίνα μεγαλώνει μόνη της την δεκαπεντάχρονη κόρη της Μαρία. Ο ήδη εύθραυστος κόσμος τους καταρρέει όταν η Αμίνα ανακαλύπτει ότι η κόρη της έχει μείνει έγκυος σε μια χώρα όπου απαγορεύονται οι εκτρώσεις και από τη θρησκεία και από το νόμο. Γύρω τους όμως χτίζεται ένα απρόσμενο δίχτυ προστασίας από την γυναικεία κοινότητα.

Ο σπουδαίος Μαχαμάτ-Σαλέχ Χαρούν, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του παγκόσμιου σινεμά, επιστρέφει με μια συγκινητική, λουσμένη στο φως και τα χρώματα της Αφρικής δημιουργία, αυτή τη φορά με απόλυτες πρωταγωνίστριες τις ακαταπόνητες όσο και πολυμήχανες γυναίκες της χώρας του και με ένα θέμα που βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας ακόμη και στον πολιτισμένο Δυτικό κόσμο, το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της. Ο Χαρούν προσεγγίζει την ιστορία του με μια σχεδόν μαγική λιτότητα, μακριά από κάθε είδους μελοδραματικά κλισέ και με ένα συχνά απρόσμενο χιούμορ δημιουργώντας έναν αριστουργηματικό ύμνο στη γυναικεία αλληλεγγύη.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Lingui είναι μια λέξη της χώρας μου που δηλώνει δεσμό ή σύνδεση. Γενικά, είναι αυτό που συνδέει τους ανθρώπους για να ζήσουν μαζί. Σημαίνει αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια. Μπορώ να υπάρχω μόνο όταν υπάρχουν οι άλλοι. Lingui είναι το ιερό νήμα του κοινωνικού ιστού. Είναι η βάση της αλτρουιστικής φιλοσοφίας. Είναι η επιτομή της αντίστασης της κοινωνίας όταν μια δοκιμασία ή ένα εμπόδιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η έννοια αυτή έρχεται από την παράδοση. Στο μοντέρνο κόσμο κινδυνεύει να χαθεί γιατί η άρχουσα τάξη το έχει διαστρεβλώσει. Η εξουσία πάντα κινείται με γνώμονα το σύντομο κέρδος και το συμφέρον του εαυτού της, όχι της κοινότητας.

Ήθελα πάντα να κάνω μια ταινία για τις γυναίκες του Τσαντ που ζουν κάπως στο περιθώριο της κοινωνίας, γυναίκες που κάποιες από αυτές γνωρίζω καλά. Γυναίκες ανύπαντρες, χήρες ή χωρισμένες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνες και αντιμετωπίζονται συχνά με περιφρόνηση. Ήθελα να δείξω τις ζωές τους χωρίς να τις θυματοποιήσω. Δεν βλέπουν τον εαυτό τους ως θύμα, Είναι γυναίκες δυνατές, πολυμήχανες, αληθινές ηρωίδες της καθημερινής ζωής.

Οι ελλείψεις είναι βασικό συστατικό της γλώσσας του σινεμά. Πρέπει όμως να ξέρεις να τις χρησιμοποιήσεις. Όταν υπάρχει χώρος για το θεατή και σέβεσαι την ευφυΐα του, η έλλειψη μπορεί να είναι αληθινό δώρο. Μια διασκεδαστική, απολαυστική στιγμή. Όταν παρατηρώ σε κάποιες ταινίες να έχει αφήσει ο σκηνοθέτης ελεύθερο αφηγηματικό χώρο είναι για μένα μια μικρή αποκάλυψη. Μου αρέσουν οι ταινίες που εμπιστεύονται το θεατή και του δίνουν το χώρο να χτίσει την ιστορία μαζί με το σκηνοθέτη. Το προτιμώ σε σχέση με το κυρίαρχο σινεμά που θέλει ένα παθητικό θεατή που απλά πρέπει να καταναλώσει ένα έτοιμο προϊόν.

Με τον διευθυντή φωτογραφίας Mathieu Giombini έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές και είναι ο μόνος Ευρωπαίος που όταν πρωτοήρθε στο Τσαντ δεν σχολίαζε συνεχώς τα τοπικά έθιμα και τον τρόπο ζωής. Κατάφερε να αποτυπώσει τις χρυσές σκιές του φωτός όπως είναι στην πρωτεύουσα Ντζαμένα, όπως και τον νυχτερινό ουρανό. Τον εμπιστεύομαι και συνεννοούμαστε πολύ εύκολα. Το ίδιο ισχύει και για την μοντέρ των αδελφών Νταρντέν, την Marie-Hélène Dozo, με την οποία μοιραζόμαστε την ίδια άποψη για τον χρόνο. Δίνουμε χρόνο στις σκηνές και στους χαρακτήρες. Θεωρώ ότι η εποχή μας είναι ολοένα πιο αγχωτική και βιαστική. Το σινεμά σήμερα δεν ζητάει από το κοινό να παρακολουθήσει, αλλά να έχει μια εμπειρία ακραίων συναισθημάτων. Το σινεμά μου έχει να κάνει περισσότερο με το να ακούς, να παίρνεις τον χρόνο σου να ακούσεις τους ήρωες, να αντιλαμβάνεσαι την αξιοπρέπειά και την πολυπλοκότητά τους. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα ένα διεθνές lingui των σινεφίλ που παρακολουθούν αυτό το είδος κινηματογράφου και επιτρέπουν στις ταινίες μου να υπάρχουν, πράγμα που είναι βάλσαμο για την ψυχή.

Μαχαμάτ Σαλέχ Χαρούν

Γεννήθηκε στο Τσαντ και διακρίθηκε για τις μικρού μήκους ταινίες του πριν σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία του, Bye-bye Africa (Καλύτερη Πρώτη Ταινία Φεστιβάλ Βενετίας 1999). Η δεύτερη ταινία του Abouna (Our Father) παρουσιάστηκε στο δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες το 2002 ενώ με την επόμενή του Daratt (Dry Season) κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στη Βενετία το 2006. Ακολούθησαν οι ταινίες Η Κραυγή Ενός Ανθρώπου (Βραβείο Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 2010) και Γκριγκρί (Επίσημο Διαγωνιστικό Φεστιβάλ Καννών 2013). Το 2016 παρουσίασε στις Κάννες το πρώτο ντοκιμαντέρ του Hissein Habré (A Chadian Tragedy).

Το έργο του έχει παρουσιαστεί αναδρομικά στη Νέα Υόρκη στο MoMA και στο Brooklyn Academy of Music (BAM). To 2010 τιμήθηκε στη Βενετία με το Βραβείο Ρομπέρ Μπρεσόν για το σύνολο του έργου του, και το 2013 με το Μετάλλιο Φελίνι από την UNESCO.

Νέα Τάξη - Nuevo Orden (2020)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 15:08:00 +0200

Η Weirdwave παρουσιάζει τη μεξικανική ταινία Νέα Τάξη (New Order) του Μισέλ Φράνκο, που τάραξε τα νερά στη Βενετία, αναγκάζοντας τους θεατές να αναλογιστούν τις εκρηκτικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει σε μια κοινωνία, όπως η μεξικανική, η βαθιά και παρατεταμένη διαφθορά των ανωτέρων τάξεων.

Ένας γάμος της υψηλής κοινωνίας σε μία έπαυλη στο Μεξικό διακόπτεται αναπάντεχα όταν μια εξέγερση σκορπά τον τρόμο. Η βίαιη αυτή ταξική έκρηξη σηματοδοτεί την αρχή του τέλους ενός πολιτικού συστήματος, που δίνει τη θέση του σε κάτι νέο -αλλά πολύ πιο οδυνηρό.

Μετά το συγκλονιστικό Μετά τη Λουτσία, το Chronic και την Κόρη της Απρίλ, ο πολυβραβευμένος στις Κάννες Μεξικάνος σκηνοθέτης Μισέλ Φράνκο, επιστρέφει με ένα δυστοπικό ταξικό θρίλερ, στο οποίο μιλά απροκάλυπτα για το έγκλημα και τη διαφθορά στη χώρα του.

Υπόθεση

Ένας γάμος είναι πάντα μια χαρούμενη κοινωνική εκδήλωση. Πάντα; Όχι, απαντά ο ανήσυχος μεξικάνος σκηνοθέτης, ο οποίος, στη Νέα Τάξη, στήνει μια δυστοπική πραγματικότητα, που φαντάζει ανησυχητικά οικεία. Η νεαρή κι όμορφη κοπέλα, κόρη καλής, πλούσιας οικογένειας πατρεύεται τον αγαπημένο της σε μια λαμπρή τελετή στην πολυτελέστατη έπαυλή της, αλλά όλα θα αρχίσουν να παίρνουν μια εντελώς αναπάντεχη τροπή, όταν ένας πρώην υπάλληλος της οικογενειακής επιχείρησης φτάνει απρόσκλητος στο γάμο, τινάζοντας στον αέρα το καθώς πρέπει κλίμα της τελετής.

Μέσα απο τα μάτια της υποψήφιας νύφης και των υπηρετών της οικογένειας βλέπουμε να ξετυλίγεται ένα σκληρό και βίαιο ταξικό θρίλερ που καθηλώνει τον θεατή, με αφετηρία την παλιά γνωστή ιστορία: από τη μια οι πλούσιοι, που έχουν πολλά, σχεδόν όλα, αλλά θέλουν περισσότερα, κι από την άλλη οι φτωχοί, που εξεγείρονται για να μη χάσουν και το ελάχιστο που έχουν.

Ο Μισέλ Φράνκο στήνει με δεξιοτεχνία ένα απίστευτο σκηνικό συγκρούσεων και ταραχών, ένα πραγματικό κοινωνικό χάος, χωρίς να κλείνει καθόλου το μάτι στον θεατή, χωρίς ανάσα, χωρίς διάλειμμα, χωρίς έλεος: αυτά θα συμβούν, λέει, εάν συνεχίσει η ελίτ να κάνει ό,τι θέλει παραβαίνοντας κάθε νόμο, θεσμό ή το αίσθημα δικαίου που έχουν όλοι. Η βία είναι διάχυτη στη Νέα τάξη και ο σκηνοθέτης δεν χαρίζεται σε καμία πλευρά…

Και δικαιώθηκε: ο Μισέλ Φράνκο, ο οποίος είχε δηλώσει πως η ταινία που τον σημάδεψε, ως έφηβο, ήταν το Κουρδιστό πορτοκάλι του Στάνλει Κιούμπρικ, για τη Νέα Τάξη απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα / Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας 2020.

Ο ΜΙΣΕΛ ΦΡΑΝΚΟ

Ο Μισέλ Φράνκο γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1979 και είναι ένας από τους θιασώτες του νέου μεξικανικού κινηματογράφου. Είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός των ταινιών Chronic (Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στις Κάννες 2015), Η κόρη της Απρίλ -Las hijas de Abril (Βραβείο Επιτροπής Un Certain Regard στις Κάννες 2017), και Μετά τη Λουτσία -Despues de Lucia (βραβείο του τμήματος «Ένα κάποιο βλέμμα», Κάννες 2012).

Νέα Τάξη (“New Order”, Μεξικό/Γαλλία, 2020, 88’)
Σκηνοθεσία: Μισέλ Φράνκο
Σενάριο: Μισέλ Φράνκο Ηθοποιοί: Ναϊάν Γκονζάλες Νορβίντ, Φερνάντο Κουαούτλε, Ντίεγκο Μπονέτα, Μόνικα ντελ Κάρμεν

Ο κύριος Μπάχμαν και η Τάξη του - Mr. Bachmann and His Class (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 18 Mar 2022 14:59:00 +0200

Η AMA FILMS ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑ ΣΠΕT

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΠΑΧΜΑΝ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 2021

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 2021

ΥΠΟΨΗΦΙOTHTA ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2022

ΣΥΝΟΨΗ

«Ο κύριος Μπάχμαν και η τάξη του» είναι ένα τρυφερό ντοκιμαντέρ που καταγράφει τον δεσμό ανάμεσα σε έναν δάσκαλο δημοτικού σχολείου και τους μαθητές του. Οι αντισυμβατικές του μέθοδοι συγκρούονται με τις σύνθετες κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες της επαρχιακής γερμανικής πόλης στην οποία ζουν.

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Ο δάσκαλος Μπάχμαν και η τάξη του 6β. Μια ομάδα παιδιών ηλικίας από 12 έως 14 ετών. Το εισαγωγικό έτος σε ένα ενιαίο σχολείο της Γερμανίας. Μαθητές με τεράστιες διαφορές σε επίπεδο σχολικών δεξιοτήτων μέσα στην ίδια τάξη, που στο τέλος της χρονιάς θα επιλεγούν για διαφορετικές κατευθύνσεις σπουδών. Ένα πολύχρωμο μίγμα μαθητών από εννέα χώρες. Μια συγκέντρωση πολύ διαφορετικών πολιτισμών, ως αποτέλεσμα ενός κόσμου που παγκοσμιοποιείται. Το σχολείο κάνει ξεκάθαρη την προσδοκία της κοινωνίας από τα παιδιά: να έχουν καλές επιδόσεις. Οι μαθητές είναι κυρίως απασχολημένοι με το να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση, με αποτέλεσμα αντιδράσεις που κυμαίνονται από την υπερηφάνεια ή την υπεροψία, μέχρι το άγχος ή ένα αίσθημα κατωτερότητας. Αυτό που διακυβεύεται είναι η διαμόρφωση της ταυτότητάς τους ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Όπως και οι ρόλοι των φύλων τους ή οι εθνικές και πολιτισμικές τους ταυτότητες. Όλα αυτά με φόντο πραγματικά μεγάλα ερωτήματα: Τι μπορεί να επιτύχει το σχολείο υπό αυτές τις συνθήκες; Ταυτίζονται οι διαχωρισμοί βάσει εθνικής καταγωγής με εκείνους βάσει ακαδημαϊκής επίδοσης; Μπορεί το σχολείο να βοηθήσει στην αποτροπή του αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης; Ο κύριος Μπάχμαν εργάζεται ως δάσκαλος σε αυτό το κοινωνικό ναρκοπέδιο εδώ και δεκαεπτά χρόνια. Ο τρόπος διδασκαλίας του δίνει εξαιρετικά ασυνήθιστες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Είναι ένας αντισυμβατικός πρώην επαναστάτης, τραγουδιστής φολκ μουσικής και γλύπτης. Ο ύψιστος στόχος του είναι να μεταδώσει σε κάθε παιδί ότι έχει αξία, ότι είναι «κάποιος» και όχι «κανένας». Ότι όλοι έχουν ικανότητες.

Ο κύριος Μπάχμαν διδάσκει στο ενιαίο σχολείο Georg-Büchner του Σταντάλεντορφ, στο βόρειο Χέσε της Γερμανίας. Η πολιτισμική σύνθεση της τάξης του αντικατοπτρίζει το πληθυσμιακό μίγμα της πόλης, στην οποία κατοικούν περίπου 21.000 άνθρωποι. Το 25% δεν έχει γερμανική υπηκοότητα, το 70% προέρχεται από οικογένειες μεταναστών. Περίπου 5.000 κάτοικοι είναι μουσουλμάνοι. Το Σταντάλεντορφ είναι μια μικρή πόλη με μεγάλη βιομηχανική βάση. Το χυτήριο σιδήρου Fritz Winter ιδρύθηκε το 1951 και σήμερα προσφέρει 2.800 θέσεις εργασίας. Το 1956, η Ferrero εγκατέστησε εδώ το μεγαλύτερο εργοστάσιό της παγκοσμίως, με 3.400 υπαλλήλους. Οι πρώτοι ξένοι εργάτες έφτασαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960, από την Ιταλία και την Ελλάδα, και από το 1963 και από την Τουρκία. Όμως, το ιστορικό της πόλης να απασχολεί ξένους εργάτες πάει πίσω μέχρι το καθεστώς των Ναζί. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σταντάλεντορφ ήταν το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό κέντρο παραγωγής όπλων και πυρομαχικών. Η πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού δεν ήταν εκεί με τη θέλησή του. Πολλοί από τους εργάτες προέρχονταν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μουνχμούλε και δούλευαν εκεί καταναγκαστικά.

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ο Ντίτερ Μπάχμαν και εγώ γνωριζόμαστε εδώ και δεκαετίες. Αφότου ξεκίνησε να εργάζεται στο Σταντάλεντορφ ως δάσκαλος, μου είχε μιλήσει επανειλημμένα μέσα στα χρόνια για αυτή την πόλη και τους μαθητές του σχολείου Georg-Büchner και μου έλεγε ότι θα πρέπει στ’ αλήθεια να έρθω να ρίξω μια ματιά.

Προσεγγίζοντας αυτή την πόλη της γερμανικής ενδοχώρας από έναν από τους γύρω λόφους, βλέπεις τις σιλουέτες των εργοστασιακών καμινάδων να καπνίζουν μέσα στην ομίχλη που απλώνεται πάνω από την πεδιάδα. Από μακριά, φαίνεται λες και είναι ένα μεγάλο βιομηχανικό συγκρότημα, το οποίο περιστοιχίζεται από συγκροτήματα κατοικιών από τη μία πλευρά και από ένα παραδοσιακό χωριό από την άλλη.

Καθώς οδηγείς μέσα στην πόλη, βλέπεις διάφορες ταμπέλες στην άκρη του δρόμου. Οδηγούν σε ένα «Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφορίας», έναν «Ενδιάμεσο σταθμό εναπόθεσης χωμάτων ρυπασμένων από TNT». Ανάμεσά τους, παλαιότερα κτίρια, στις χαμηλές στέγες των οποίων έχει φυτρώσει πρασινάδα. Ροζιασμένα πεύκα. Νεαρές σημύδες. Φρύγανα. Αναζητώντας την ιστορία πίσω από αυτά τα ίχνη, μαθαίνεις ότι το Άλεντορφ ήταν ένα μικρό αγροτικό χωριό μέχρι το 1938, όταν το καθεστώς των Ναζί έχτισε εκεί το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής εκρηκτικών.

Αφήνοντας το αυτοκίνητό σου στον κεντρικό δρόμο, σου έρχεται μια μυρωδιά μετάλλου ανάμεικτη με κρέμα φουντουκιού. Καθώς τα εργοστάσια των εκρηκτικών δεν καταστράφηκαν στον πόλεμο, νέες βιομηχανίες μεταφέρθηκαν στο Σταντάλεντορφ κατά τη διάρκεια του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος. Το χυτήριο Fritz Winter και η σοκολατοβιομηχανία Ferrero έγιναν τα νέα κέντρα της πόλης.

Αν επισκεφθείς τον Ντίτερ Μπάχμαν στην τάξη του, θα δεις έναν δάσκαλο που χτίζει μια προσωπική, συναισθηματική σχέση με τους μαθητές του. Κάποιον που δεν μεταδίδει απλά γνώση, αλλά που εμπλέκει όλη του την προσωπικότητα, με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του. Κάποιον που δεν έχει κανένα ταμπού και σχετίζεται με τους μαθητές του χωρίς προκαταλήψεις. Όχι στην υπηρεσία της πολιτικής ορθότητας, αλλά ως βιωμένο, συναισθηματικό άνοιγμα, χωρίς καμία συγκαλυμμένη δυσαρέσκεια. Δημιουργεί μια ανοιχτή ατμόσφαιρα, χωρίς φόβο, μέσα στην οποία οι μαθητές του αισθάνονται ασφαλείς, μπορούν να δείξουν τον εαυτό τους και να εξελιχθούν. Το σχολείο γίνεται το καθιστικό τους, ένας χώρος εμπιστοσύνης, όπου μπορούν να μιλήσουν για οτιδήποτε τους απασχολεί. Με έναν δάσκαλο που μέσα στη συζήτηση τους δοκιμάζει, τους προκαλεί, τους ενθαρρύνει, τους ενδυναμώνει και προωθεί την αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση. Κάποιον που ξέρει ότι η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης μπορεί να είναι πιο σημαντική από το Πυθαγόρειο Θεώρημα. Κάποιον που ρίχνει όλες του τις ικανότητες στη ζυγαριά, ώστε οι μη ακαδημαϊκές δεξιότητες να αναπτυχθούν επίσης. Ζογκλερικά. Λιθοτεχνία. Κατασκευή τραπεζιών. Χορός. Μουσική σύνθεση. Σημαντικές δραστηριότητες για να προάγει την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές και να βοηθήσει να ξεπεραστούν κοινωνικά, πολιτισμικά και γλωσσικά εμπόδια.

Το σημείο εκκίνησης αυτού του πρότζεκτ δεν ήταν μια διατριβή για την πραγματικότητα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ως μια χώρα μεταναστών ή την παρουσίαση ενός εναλλακτικού παιδαγωγικού μοντέλου, αλλά η παρατήρηση και η χωρίς προκαταλήψεις γνωριμία με αυτούς τους ανθρώπους.

Η αγάπη μου για αυτά τα παιδιά γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αλλά άνθισε πλήρως μόνο κατά τη διάρκεια του μοντάζ. Μια αγάπη που ενθαρρύνθηκε μέσω του άμεσου συναισθηματικού τους ανοίγματος και τις αναδυόμενες δυνατότητές τους. Παιδιά που ακόμα δεν είχαν αναπτύξει, λόγω της ηλικίας τους, την τεχνική της προσποίησης και, λόγω του υπόβαθρού τους, καμία τεχνική αυτό-παρουσίασης. Κατά μία έννοια, αυτή η αγάπη έγινε το μοτίβο για την δουλειά μου στο μοντάζ.

Τα παιδιά στην τάξη του Μπάχμαν προέρχονται κυρίως από εργατικές οικογένειες, ανεξάρτητα από την τουρκική, ρωσική, βουλγαρική ή γερμανική καταγωγής τους. Μπορεί κανείς δικαίως να ισχυριστεί ότι οι ζωές τους είναι ασταθείς, οι ευκαιρίες τους για μόρφωσή και κοινωνική ανέλιξη περιορισμένες. Αλλά, όπως ο δάσκαλος Μπάχμαν δίνει σε αυτούς τους νέους ανθρώπους την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες, ομορφιά και αξιοπρέπεια, το ίδιο ήθελα να τους δώσω κι εγώ στο μοντάζ μου: να γίνουν σταρ για 217 λεπτά.

Ο κύριος Μπάχμαν θα ήθελε να προσθέσει μερικά πράγματα:

Ήταν μια χιονισμένη χειμωνιάτικη μέρα όταν διέσχισα για πρώτη φορά το προαύλιο του σχολείου Georg-Büchner. Και βρέθηκα κάπως απροετοίμαστος. Ήξερα ότι δεν ήταν το μέρος που ήθελα να είμαι. Όχι! Ραπ μουσική ούρλιαζε από κάπου, τα πάντα ήταν ανάστατα, τρεχαλητά, φωνές.

Από μακριά, είδα δυο αγόρια να με «κόβουν». «Ποιον ψάχνετε; Τι κάνετε εδώ;» Γέλασαν, χωρίς αγένεια. «Μμμ, λοιπόν... Νομίζω ότι θα πρέπει να γίνω δάσκαλος εδώ», αστειεύτηκα.

Τα αγόρια γούρλωσαν τα μάτια τους. «Ω ναι! Τότε θα πρέπει να γίνετε ο δικός μας δάσκαλος! Πώς σας λένε;» Παραλίγο να απαντήσω «Ντίτερ», αλλά τελικά κατάφερα να πω: «Είμαι ο κύριος Μπάχμαν». Με πήραν από το χέρι και με οδήγησαν στο γραφείο της διεύθυνσης του σχολείου. Κι έτσι γεννήθηκε ο δάσκαλος Μπάχμαν!

»Συχνά αναρωτιέμαι πώς κατέληξα να γίνω δάσκαλος. Νομίζω ότι οι μαθητές του σχολείου Georg-Büchner στο Σταντάλεντορφ μού έδειξαν ολοκάθαρα τι είδους δάσκαλο ήθελαν: έναν δάσκαλο που τους ταΐζει μήλα και δημητριακά και κεμπάπ, που παίζει μαζί τους ποδόσφαιρο, μουσική, που ζωγραφίζει μαζί τους· που αποκρυπτογραφεί μαζί τους τον κόσμο και όσα μπορεί κανείς να ανακαλύψει μέσα σε αυτόν· που μπορούν να τον ρωτήσουν ό,τι θέλουν· αλλά περισσότερο απ’ όλα, έναν δάσκαλο που δεν τους αποθαρρύνει με βαθμούς και λάθη... Θέλουν έναν δάσκαλο που χαίρεται να τους βλέπει να πηγαίνουν στο σχολείο όπως είναι, έναν δάσκαλο με τον οποίο μπορούν να γελάσουν και να τραγουδήσουν και να ουρλιάξουν. Κάποιον που να τους επαναφέρει, ταυτόχρονα, στον σωστό δρόμο, όταν πλακώνονται, όταν προσβάλλουν τους ανθρώπους με αναπηρία ή τους γκέι. Στην ουσία, είναι μια εντελώς φυσιολογική σχέση ανάμεσα σε παιδιά ή νέους και έναν ενήλικά, η οποία βασίζεται πάνω στην εξής διάθεση: ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις αυτό, εκείνο καλύτερα να μην το κάνεις, αυτό ξεπερνά τα όρια, όμως σε εμπιστεύομαι, ξέρω ότι το ‘χεις μέσα σου, μου αρέσεις.»

Μετά τον Γιάνγκ - After Yang (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 11 Mar 2022 14:36:00 +0200

Ο ιδιαίτερος δημιουργός από τη Νότιο Κορέα, που έχει κλέψει τις καρδιές του κοινού και των κριτικών με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο Columbus, επιστρέφει με τη δεύτερη ταινία του, μία συγκινητική και λυρική εξερεύνηση της φύσης της ψυχής και της μνήμης. Ο Κογκονάντα σκηνοθετεί τον Κόλιν Φάρελ βασισμένος σε ένα φουτουριστικό διήγημα όπου τα ανθρωπόμορφα ρομπότ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας. Η εύθραυστη ερμηνεία του Κόλιν Φάρελ συνοδεύεται από τους εξαιρετικούς Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ, Τζάστιν Μιν, Μαλέα Εμμα Τζαντραγουιτζάζα, Σαρίτα Τσάντχερι, Κλίφτον Κόλινς Τζούνιορ, Ρίτσι Κόστερ και Χάλεϊ Λου Ρίτσαρντσον. Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών στα πλαίσια του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα, ενώ προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Σάντανς.

Σύνοψη
Όταν ο Γιανγκ, το αγαπημένο και πολύτιμο ανδροειδές που συντροφεύει την κόρη του Τζέικ (Κόλιν Φάρελ) παθαίνει σοβαρή βλάβη, ο ανήσυχος πατέρας αναζητεί τρόπο να τον επισκευάσει. Στην πορεία, ο Τζέικ ανακαλύπτει ότι η ζωή τον προσπερνά και αναζητά να συνδεθεί ουσιαστικά με τη σύζυγο του (Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ) και την κόρη του.

Από διήγημα σενάριο

«Με απασχολεί το φορτίο και η ομορφιά της καθημερινότητας», εξηγεί ο σκηνοθέτης Κογκονάντα, «αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είσαι κολλημένος ή συγκεντρωμένος».

Αυτή η ένταση είναι στο επίκεντρο του εξαιρετικού κινηματογραφικού του ντεμπούτου, του Columbus. Λουσμένο με την καλοκαιρινή αύρα μίας ήσυχης πόλης στην Ιντιάνα, το Columbus φιλοξενεί χαρακτήρες που έχουν οικογενειακό φορτίο. Παρ’ όλα αυτά, μία διέξοδος παρουσιάζεται κι έτσι οι ήρωες χαράζουν το δικό τους μονοπάτι.

«Για μένα, το Columbus έβριθε από συναίσθημα, αλλά με έναν διακριτικό τρόπο» λέει ο Κόλιν Φάρελ, ο πρωταγωνιστής της νέας ταινίας του Κογκονάντα. «Άφηνε χώρο και είχε μία ευγένεια, μία συμπόνοια μέσα του. Νιώθω ότι ο Κογκονάντα το έχει αυτό σαν άνθρωπος και σαν δημιουργός. Η νέα ταινία το έχει επίσης. Ήταν απολαυστική η συνεργασία μαζί του, την αγάπησα αυτή την εμπειρία».

Πιο τολμηρό και φιλόδοξο το Μετά τον Γιανγκ είναι η εξέλιξη της δημιουργικής διαδρομής του Κογκονάντα. Η ιστορία ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας: μία ιστορία για ρομπότ, τεχνητή νοημοσύνη και κλωνοποίηση, με όλα τα στοιχεία να εξελίσσονται σε ένα μέλλον που έχει σημαδευτεί από την περιβαλλοντική ύβρη.

Στην καρδιά της νέας ταινίας εδρεύει ο ουμανισμός του Columbus εναρμονισμένος με τις κυριολεκτικές και συναισθηματικές αποστάσεις, με τις υποχρεώσεις της οικογενειακής ζωής και τα εσωτερικά πεδία της μνήμης, του χρόνου και της ταυτότητας.

«Το αλλόκοτο στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας ήταν μία πρόκληση για εμένα, γιατί αποκαλύπτει απίστευτες αλήθειες που ξεπερνάνε το παρόν» λέει ο σκηνοθέτης. «Προτιμώ αλήθειες που εδρεύουν στην κανονικότητα. Κι αυτό μου άρεσε στο διήγημα του Αλεξάντερ Γουάινστιν».

Το διήγημα “Saying Goodbye to Yang” διαθέτει οικείες και ριζοσπαστικές ιδέες που χαρακτηρίζουν τα καλύτερα δείγματα της επιστημονικής φαντασίας. Μία προοδευτική αμερικανική οικογένεια έχει υιοθετήσει ένα κοριτσάκι από την Κίνα. Ένα πρωί, ανακαλύπτουν ότι το ανδροειδές που έχουν αγοράσει, που λειτουργεί σαν μεγαλύτερος αδελφός με το όνομα Γιανγκ και προορίζεται για να της μεταδώσει την ασιατική κουλτούρα, έχει χαλάσει. Μπορεί να επισκευαστεί χωρίς να αναστατωθεί η κόρη τους;

«Αγάπησα την καθημερινή φύση αυτής της ιστορίας» λέει ο Κογκονάντα. «Είναι γειωμένη. Πώς θα ήταν αν τα ανδροειδή ήταν εξίσου κοινά με τα τηλέφωνα μας ή με τους ίδιους τους ανθρώπους; Αν η αλήθεια αυτού του φουτουριστικού κόσμου είναι εξίσου κανονική με τις μνήμες που όλοι κουβαλάμε στις συσκευές μας ή στο μυαλό μας; Τι θα συνέβαινε αν ο Γιανγκ αποκάλυπτε αυτό που τελικά ίσχυε από πάντα: ότι είμαστε όλοι συνεχείς καταγραφές της αγάπης, της απώλειας, της ζωής και του ίδιου του χρόνου; Είμαστε όλοι Γιανγκ. Αυτό που ξεκινάει σαν το ενοχλητικό καθήκον του να επιδιορθωθεί μία συσκευή εξελίσσεται σταδιακά σε κάτι υπαρξιακό».

Η ιστορία του Γουάινστιν διαδραματίζεται σε ένα μελλοντικό Ντιτρόιτ, όπου οι κάτοικοι ακόμα αποστρέφονται οτιδήποτε εισάγεται από την Ασία, και όχι μόνο τα αυτοκίνητα. Ένας αδιευκρίνιστος και καταστροφικός πόλεμος έχει πυροδοτήσει διαφυλετικές εντάσεις.

«Ο Γουάινστιν το έχει καταγράψει διακριτικά» λέει ο Κογκονάντα για το υπόβαθρο της ιστορίας, που τον αφορά ως Αμερικανοασιάτη και ως γονέα που έχει ο ίδιος υιοθετήσει παιδιά από την Κορέα. «Στην αρχή, πήρα την εθνικότητα του Γιανγκ τοις μετρητοίς. Αλλά όσο πιο πολύ εξερευνούσα την ιδέα του, κατάλαβα ότι η ασιατικότητα του ήταν κατασκευασμένη από μία εταιρεία. Ήταν ένα κατασκεύασμα ασιατικότητας. Με έναν παράξενο τρόπο, μπόρεσα να ταυτιστώ με αυτό».

Ήταν επίσης η συντομία αυτής της ιστορίας που άρεσε στον δημιουργό. «Λαμβάνει χώρα ως επί το πλείστον σε μία μέρα» λέει ο Κογκονάντα. «Είναι ένα υπέροχο μικρό οικοδόμημα, πολύ καλογραμμένο. Ήξερα ότι θα έδινε μεγάλο περιθώριο να εξερευνήσω τα θέματα που με καταπίεζαν. Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος ή όχι και να υπάρξεις στιγμιαία σε αυτό τον κόσμο;»

Τα διηγήματα είναι γόνιμο έδαφος για εκφραστικούς δημιουργούς που ψάχνουν κάτι παραπάνω από μία πλοκή. Είναι μία παράδοση της επιστημονικής φαντασίας που ξεκινάει από το ορόσημο της Οδύσσειας του Διαστήματος που εξαπλώθηκε από ένα οχτασέλιδο διήγημα του Άρθουρ Σι Κλαρκ και συνεχίζει με το A.I. Artificial Intelligence, που βασίστηκε σε διήγημα του Μπράιαν Άλντις.

Αφού επισκέφθηκε το Ντιτρόιτ σκεπτόμενος να κάνει την ταινία εκεί, ο Κογκονάντα αποφάσισε να μη δεσμευτεί με έναν συγκεκριμένο τόπο. «Άρχισα να σκέφτομαι την ιστορία μέσα από την οπτική των εσωτερικών χώρων, έχτισα τον κόσμο από μέσα προς τα έξω» λέει ο δημιουργός. «Στην αρχή, σκέφτηκα ότι θα βλέπαμε τον έξω κόσμο μόνο μέσα από αντανακλάσεις ή το πλαίσιο μιας πόρτας ή ένα παράθυρο. Τελικά, συμπεριλάβαμε εξωτερικά πλάνα, αλλά η ταινία είναι τοποθετημένη κυρίως σε εσωτερικούς χώρους».

Αυτή τη οικεία αίσθηση του εσωτερικού δεν ντύθηκε με την κλασική φουτουριστική στόφα της συμβατικής επιστημονικής φαντασίας. «Δεν έχουμε οθόνες και μόνιτορ παντού» λέει ο δημιουργός. «Ήθελα η τεχνολογία να είναι αόρατη. Χωρίς καλώδια, χωρίς διακόπτες. Ήθελα το μέλλον να είναι οργανικό, πιο πολύ ξύλο παρά μέταλλο, ένα μέλλον ταπεινωμένο από την κλιματική καταστροφή που έχει ήδη συμβεί».

Ενώ δεν ορίζεται ένας συγκεκριμένος τόπος, ο Κογκονάντα δημιούργησε ένα δυσοίωνο παρασκήνιο που διατηρεί τον υπαινιγμό του Γουάινστιν σε σχέση με μία ταραγμένη κοινωνία. «Δεν είμαστε στο Ντιτρόιτ ούτε στο Σικάγο γιατί όλες οι πόλεις ή έχουν εγκαταλειφθεί είτε έχουν αλλάξει εντελώς μετά την καταστροφή».

Η πρώτη γραφή του σεναρίου ολοκληρώθηκε γρήγορα, σχεδόν σε τρεις μήνες, υπολογίζει ο δημιουργός. Επινοήθηκαν μερικοί καινούριοι χαρακτήρες, καθώς και μία συναρπαστική ιστορία που αποκαλύπτεται στο τέλος. Ήταν πια καιρός να μοιραστεί το σενάριο με τους πιθανούς συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένων των ηθοποιών που θα έπαιζαν τους ανθρώπους, τους κλώνους ή κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό.

Οι ηθοποιοί

Αφού έδωσε το όνομα Τζέικ στον αφηγητή της ιστορίας, ο Κογκονάντα μετέτρεψε τον ήρωα του διηγήματος από έναν στρεσαρισμένο χαρακτήρα σε έναν άντρα που ψάχνει την αλήθεια, ποιος ήταν πραγματικά ο Γιανγκ; Ο Κογκονάντα άρχισε να σκέφτεται ποιος είναι ο πρωταγωνιστής του. O Κόλιν Φάρελ ήταν κάποιος που ο δημιουργός μπορούσε άνετα να οραματιστεί για τον ρόλο. «Μου αρέσει η παρουσία του στις ταινίες, τις μικρές και τις μεγάλες. Είναι ένας ποιητής μεταμφιεσμένος σε πρωταγωνιστή».

Ο Φάρελ, που είχε δει το Columbus, είχε θαυμάσει την ήσυχη δύναμη της ταινίας. «Είναι ένας εκπληκτικά μοναδικός σκηνοθέτης» λέει ο Φάρελ. «Όσο προχωράω στη διαδρομή μου σαν ηθοποιός, τόσο εκτιμώ την ικανότητα ενός δημιουργού να δημιουργήσει έναν κόσμο αισθητικής ευαισθησίας και ηχητικού σχεδιασμού. Ο Κογκονάντα είναι κάποιος που έχει όραμα για κάθε πτυχή του κινηματογραφικού του κόσμου. Και το κάνει με πάθος και διαύγεια».

Ο Τζέικ έχει μία τσαγερί, το μελλοντικό αντίστοιχο με το να έχεις κάποιος ένα δισκοπωλείο σήμερα. Είναι ένας αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας. Η κατάρρευση του Γιανγκ πυροδοτεί μία ελαφριά κρίση μέσης ηλικίας στον Τζέικ, μία αναδρομική λαχτάρα να μοιραστεί περισσότερα από τη ζωή του με έναν -περίπου- γιο που έφυγε μόλις.

«Μιλήσαμε για την απόπειρα του Τζέικ να βρει κάτι απτό και αληθινό» λέει ο Φάρελ «και την ίδια στιγμή κάτι που διατηρεί έναν αέρα μυστηρίου. Αυτό εκπροσωπεί ένα φύλλο τσαγιού στα μάτια του. Είναι κάτι που μπορεί να μυρίσει, να αγγίξει, να φυτέψει, να μαζέψει, να μουλιάσει, να προσλάβει. Και ο Γιανγκ εκπροσωπεί την ειλικρίνεια κάποιου άλλου πράγματος, ενός τεχνάσματος».

Ο Γιανγκ είναι ένας χαρακτήρας που γεφυρώνει το παλιό με το νέο. Στις συζητήσεις τους πριν και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Κογκονάντα και ο Φάρελ συζήτησαν το στάτους του Τζέικ μέσα στην ίδια του την οικογένεια. «Η σύζυγος του τα πάει περίφημα στην καριέρα της και ως μητέρα. Εντωμεταξύ εκείνος παλεύει και στους δύο τομείς και αποστασιοποιείται όλο και περισσότερο» λέει ο δημιουργός. «Αλλά υπάρχει νόημα σε έναν πιο οικιακό ρόλο στην οικογένεια; Η υπάρχει ακόμα μία όψη της αρρενωπότητας που πρέπει να ξεπεραστεί;».

Ο σκηνοθέτης θυμάται την προθυμία του Φάρελ να αντιμετωπίσει όλη την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα που η αρχική του δυσαρέσκεια -ο Γιανγκ μπορεί να ήταν απλώς μία χαλασμένη τοστιέρα- κλιμακώνεται σε μία ασαφή απώλεια.

«Ήταν αριστοτέχνης στο να παίζει τις ήσυχες νότες, σαν ένας έμπειρος τζαζίστας που καταλαβαίνει τη δύναμη της αυτοκυριαρχίας και την ομορφιά της απλής νότας που κάνει όλη τη διαφορά» λέει ο Κογκονάντα. «Ήταν ένα δώρο να το βλέπεις και να το ζεις. Ένιωσα δέος».

Ένας άλλος ηθοποιός που ήταν πρόθυμος να βυθιστεί ήταν ο Τζάστιν Μιν, ο ανερχόμενος αστέρας της σειράς “The Umbrella Academy” του Netflix, που υποδύεται τον Γιανγκ με έναν συνδυασμό στωικότητας και αφοπλιστικής ειλικρίνειας, ακόμα κι αν είναι μία λειτουργία του προγράμματος του.

«Ως Αμερικανοασιάτης, αυτές οι ιδέες με απασχολούν» λέει ο Μιν. «Τι σημαίνει να είσαι Ασιάτης; Αρκεί που μιλάω τη γλώσσα; Είναι γιατί έχω μία συγκεκριμένη εμφάνιση; Είναι γιατί ξέρω παραλειπόμενα της ιστορίας; Τι καθιερώνει την ασιατική ταυτότητα; Όλα αυτά εξερευνώνται μέσα από την ιδέα του ασιατικού ρομπότ».

Ο Κογκονάντα και η ομάδα του έψαχναν έναν ηθοποιό που θα διέθετε κάτι απόκοσμο, αλλά όχι σε υπερβολικό βαθμό. «Η φωνή του Τζάστιν έχει κάτι που με υπνώτισε» λέει ο σκηνοθέτης. «Ήταν ο Γιανγκ. Έχει κάτι το ρεαλιστικό και εύθραυστο, αλλά και κάτι απόκοσμο. Στην ταινία μας, ο Γιανγκ είναι ένα μυστήριο και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν πολλά επίπεδα στον χαρακτήρα».

Ο Μιν θυμάται την πρώτη αντίδραση όταν διάβασε το σενάριο, όταν επέστρεφε αεροπορικώς από διακοπές στη Χαβάη. «Άρχισα να κλαίω σε σημείο που ο διπλανός μου με ρώτησε αν είμαι καλά. Συνδέθηκα σπλαχνικά με την ιστορία».

Η Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ (Queen & Slim) υποδύεται τη σύζυγο του Τζέικ, την Κίρα. Η ταλαντούχα εννιάχρονη Μαλέα Εμμα Τζαντραγουιτζάζα υποδύεται την κόρη Μίκα. Και οι δύο χαρακτήρες αναστατώνονται από την ξαφνική απουσία του Γιανγκ από τις ζωές τους.

Για τη Μίκα, ο Κογκονάντα εξηγεί: «Η Μαλέα ήταν το πρώτο άτομο που έκανε οντισιόν για την ταινία και ήταν ξεκάθαρο ότι είχαμε βρει τη Μίκα μας. Ήταν μόνο 6-7 χρονών τότε».

Με την Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ, βρήκαν το τέλειο αντίβαρο για τον Τζέικ του Φάρελ, κάποια που θα μπορούσε να εκπέμπει αυτοπεποίθηση ως η μητριαρχική φιγούρα της οικογένειας, αλλά με την απαραίτητη ευαισθησία. «Η Τζόντι ήταν μία αποκάλυψη» λέει ο σκηνοθέτης. «Είναι πολύ ταλαντούχα και έχει εσωτερικό πλούτο».

«Ο θάνατος του Γιανγκ πυροδοτεί ένα ταξίδι εξερεύνησης για εκείνη. Ο ρόλος απευθύνθηκε σε όλα τα ήσυχα μέρη του εαυτού μου που δεν επισκέπτομαι συχνά. Η Κίρα νιώθει μόνη μέσα στην ίδια της την οικογένεια» λέει η ηθοποιός.

Το καστ ολοκληρώνει η μυστηριώδης Άντα. Στην αρχή μπαίνει κρυφά στο σπίτι του Τζέικ, αλλά εμφανίζεται και στις αποθηκευμένες αναμνήσεις του Γιανγκ. Είναι ένας γρίφος. Είναι συνδεδεμένη με την καρδιά του Γιανγκ. Η Χάλεϊ Λου Ρίτσαρντσον παίζει τον ρόλο, και είναι η ηθοποιός που πρωταγωνιστούσε στο Columbus. Η ηθοποιός παραδέχεται ότι ήθελε να παίξει την Άντα με εμμονή, αλλά και να ξανασυνεργαστεί με τον σκηνοθέτη. «Μου άνοιξε το μυαλό με τη δύναμη που έχει η αυτοσυγκράτηση και πόσο σημαντικό είναι να αφήνουμε τους άλλους να σκέφτονται από το να δίνουμε εμείς όλες τις απαντήσεις».

Χτίζοντας το μέλλον: Ο σχεδιασμός παραγωγής, η διεύθυνση φωτογραφίας, η μουσική

Παρόλο που η ταινία διαδραματίζεται μερικές δεκαετίες στο μέλλον, λαμβάνει χώρα κυρίως μέσα στο σπίτι της οικογένειας: γύρω από το τραπέζι της κουζίνας, σε ημιφωτισμένες κρεβατοκάμαρες και διαδρόμους. Το σπίτι έπρεπε να είναι ξεχωριστό, ένα σπίτι που συμβαδίζει με την κλιματική κρίση και κινείται στο ύφος του διακριτικού φουτουρισμού.

«Δεν είναι μία κλασική ταινία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο διάστημα» λέει ο Φάρελ. «Είναι ριζωμένη σε έναν κόσμο που, παρόλο που δεν κατονομάζεται, είναι αναγνωρίσιμος σε όλους, γιατί δεν διαφέρει πολύ από τον σημερινό. Βρίσκεται στο χείλος ενός κατακλυσμού, έτσι ο κόσμος έχει επιστρέψει σε ένα υβρίδιο αστικού και αγροτικού. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να καλλιεργούν τις δικές τους σοδειές στις ταράτσες».

Ο Κογκονάντα έλπιζε να βρει ένα σπίτι μοναδικό, αλλά όχι μεγάλο ή πολυτελές, αφού η οικογένεια της ταινίας δεν είναι πλούσια. Τελικά, δεν ήταν κάτι εύκολο. Θα μπορούσαν να βρουν ένα σπίτι με την αισθητική του Τζόζεφ Άικλερ; Ένα μικρό μοντέρνο οικοδόμημα της Καλιφόρνια με την υπογραφή του Τζόζεφ Άικλερ με τα χαρακτηριστικά μεγάλα παράθυρα, τους ανοιχτούς χώρους και τις κεντρικές αυλές. «Μιλήσαμε για ένα δέντρο στη μέση του σπιτιού» λέει ο Κογκονάντα, αναφερόμενος στην αγάπη του για τα κινούμενα σχέδια του Χαγιάο Μιγιαζάκι ο οποίος ενσωματώνει τη φύση στα κάδρα του.

Η τύχη τα έφερε έτσι που βρέθηκαν τρία σπίτια του Άικλερ έξω από τη Νέα Υόρκη, τα μόνα τρία που χτίστηκαν στην ανατολική ακτή. Ένα από αυτά ήταν άδειο.

«Δεν μπορέσαμε να έρθουμε σε επαφή με τον ιδιοκτήτη, οπότε πήγαμε οδικώς και βρήκαμε το σπίτι» λέει η σχεδιάστρια παραγωγής Αλεξάντρα Σάλερ. «Δεν μπορούσαμε να δούμε μέσα, γιατί το σπίτι ήταν έτσι σχεδιασμένο που να είναι πολύ ιδιωτικό και αποκλεισμένο. Οπότε χτυπήσαμε την πόρτα. Κανείς δεν απάντησε. Και ο Κογκονάντα απλώς γύρισε το χερούλι της πόρτας και η πόρτα άνοιξε! Ήταν ένας λευκός καμβάς για εμάς».

«Ήταν πραγματικά τελείως γυμνό, άσπροι τοίχοι, τσιμεντένια πατώματα» θυμάται ο δημιουργός. «Ένιωσα ότι ήταν το σπίτι μας».

Μετά την αρχική παραβίαση ιδιοκτησίας, η παραγωγή εξασφάλισε την επίσημη άδεια από τον ιδιοκτήτη, και ανακαίνισε ολοκληρωτικά το σπίτι για τις ανάγκες ενός σφιχτού γυρίσματος 29 ημερών. «Θέλαμε το δέντρο να είναι ένας από τους χαρακτήρες στην ταινία» λέει η Σάλερ. «Η επιλογή του ήταν πολύπλοκη. Πήγα σε πολλά θερμοκήπια για να δω τα δέντρα η ίδια, μέχρι που βρήκα αυτό που βλέπουμε στην ταινία. Και δεν το κόψαμε στο τέλος. Το φυτέψαμε και το δέντρο θα ζήσει σε αυτό το σπίτι για πάντα». Όπως τα σκηνικά, έτσι και τα κουστούμια σχεδιάστηκαν για να υπονοούν μία απομάκρυνση από τα συνθετικά και μία τάση προς τα ανακυκλωμένα υλικά.

«Μιλήσαμε αρκετά για τη σχέση ανάμεσα στα συναισθήματα, τους ανθρώπους και τον χώρο» λέει ο διευθυντής φωτογραφίας Μπέντζαμιν Λόουμπ (Mandy, Pieces of a Woman), ο οποίος συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Κογκονάντα. Οι δυο τους μοιράζονται την αγάπη για τα μεσαία και τα γενικά πλάνα, ειδικά αυτά του αριστοτέχνη ιάπωνα δημιουργού Γιασουτζίρο Ότζου.

«Έχω βρεθεί συχνά σε καταστάσεις που ο σκηνοθέτης ζητά ένα κοντινό σε πρόσωπο όταν η στιγμή είναι συναισθηματική» λέει ο Λόουμπ. «Αντιθέτως, αυτό μπορεί να χαλάσει τη σκηνή με πολλούς τρόπους. Η γλώσσα του σώματος, η κενότητα, το χάος, αυτά πυροδότησαν τις συζητήσεις μου με τον Κογκονάντα».

«Ένιωσα αμέσως σύνδεση με τον Μπέντζαμιν. Μοιραζόμαστε τις ίδιες ευαισθησίες» λέει ο δημιουργός. «Είχαμε την ιεροτελεστία να τρώμε ράμεν μαζί. Συζητούσαμε για τη ζωή και την προσέγγιση στην ταινία και το σινεμά γενικά. Ο ζωμός που καταναλώναμε ήταν μία αναλογία για τα πάντα».

Μεταφορικά, ο ζωμός των ταινιών του Κογκονάντα είναι η εγκυκλοπαιδική του αγάπη για τις ταινίες: ένα πάθος για τη γλώσσα του σινεμά και ένα χάρισμα που μοιράζεται με τους άλλους. Για χρόνια, ο σκηνοθέτης είχε δημιουργήσει ταινίες μικρούς μήκους εν είδει δοκιμίου με θέμα διαφορετικούς σκηνοθέτες όπως ο Γουές Άντερσον, ο Ντάρεν Αρανόφσκι, ο Χιροκάζου Κόρε Έντα και ο Φεντερίκο Φελίνι.

Η ταινία είναι πλούσια σε κινηματογραφικές αναφορές. Είναι μια ταινία που συνομιλεί με άλλες ταινίες, αλλά και με την ιδέα του τι σημαίνει να υπάρχεις σε αυτόν τον κόσμο. Η κεντρική σκηνή είναι μία οικεία στιγμή ανάμεσα στον Τζέικ και τον Γιανγκ, που πίνουν τσάι στην κουζίνα. Ανακατεύουν τα φύλλα και δοκιμάζουν. Μιλάνε.

Ο Τζέικ μπορεί να θυμάται αυτή τη στιγμή μέσα από το φίλτρο του πένθους, ή μπορεί να είναι ο ίδιος ο Γιανγκ που ξαναπαίζει αέναα τη συζήτηση στην τράπεζα της μνήμης του. Ο Τζέικ αναφέρει ένα απόσπασμα από ένα παλιό, μισοξεχασμένο ντοκιμαντέρ του 2007, το All in This Tea. Η σκηνή προσφέρει ένα συναισθηματικό θεμέλιο που δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής στο ντοκιμαντέρ. Είναι για έναν άντρα που εύχεται να είχε γευτεί πιο συνειδητά αυτές τις στιγμές σαν γονιός; Κάποιος που έχει ονειρευτεί να περάσει μία τέχνη στον γιο του; Και τι συμβαίνει με την ειρωνεία ενός ασιατικού ρομπότ που ξέρει κάθε λεπτομέρεια για την ιστορία του κινέζικου τσαγιού, αλλά δεν μπορεί να το γευτεί ή να το απολαύσει; Μπορείς να ακούσεις τον αντίλαλο του υγρού καθώς καταλήγει στη δεξαμενή του στομαχιού του Γιανγκ.

«Αυτή η σκηνή έχει να κάνει με την απώλεια, με τον θάνατο της αφέλειας και της αθωότητας» λέει ο Φάρελ. «Το υλικό του Κογκονάντα είναι πολύπλοκο και πλούσιο. Ζητάει από τον ηθοποιό να καταθέσει όλη του την ανθρωπιά, όλους τους φόβους, κάθε ελπίδα, όλη την αγάπη που μπορεί να νιώθει».

Μια άλλη κινηματογραφική αναφορά έρχεται με ένα τραγούδι, που τραγουδάει η νεαρή Μίκα στον πατέρα της. Ένα τραγούδι που της έχει μάθει ο Γιανγκ. «Θέλω να είμαι, θέλω να είμαι σαν μια μελωδία» τραγουδάει η Μίκα, αγνοώντας πόσο σπαραξικάρδιος είναι ένας τέτοιος στίχος από το στόμα ενός ρομπότ. Αργότερα, βλέπουμε την Άντα να λικνίζεται στο μπαλκόνι ακούγοντας ένα κονσέρτο, σιγομουρμουρίζοντας τον σκοπό. Είναι μία ακόμα από τις αναμνήσεις του Γιανγκ.

Το τραγούδι που θυμίζει Beatles είναι το Glide, από μία ιαπωνική καλτ ταινία με τίτλο All About Lily Chou-Chou. «Ήταν όνειρο μου να αναστήσω αυτό το τραγούδι» λέει ο Κογκονάντα. «Η ταινία έχει να κάνει με έναν ασιάτη έφηβο που είναι θύμα εκφοβισμού. Βρίσκει καταφύγιο σε αυτή την τραγουδίστρια που είναι σχεδόν μυθική. Παθαίνει εμμονή μαζί της. Αυτό το τραγούδι με είχε στοιχειώσει για πολύ, πολύ καιρό».

Όταν ο σκηνοθέτης προσέγγισε την τραγουδίστρια Mitski για την υπνωτική επενεκτέλεση του τραγουδιού για την ταινία, ανακάλυψε ότι της άρεσε εξίσου το Lily Chou-Chou.

Στην ταινία ακούγεται ένα μουσικό θέμα γραμμένο ειδικά από τον οσκαρικό θρύλο Σακαμότο. «Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Σακαμότο συνέθεσε ένα μουσικό θέμα για την ταινία μας» λέει ο Κογκονάντα. «Είναι ο αγαπημένος μου συνθέτης και ήταν ένα όνειρο να τον συναντήσω και να του πω τι σημαίνει η μουσική του για μένα».

Ο δημιουργός συνεχίζει: «Η Άσκα ήταν τέλειο συμπλήρωμα για τον Σακαμότο. Κι εκείνη είναι θαυμάστρια του και έχει επηρεαστεί από τη δουλειά του, όχι μόνο ως από τις μουσικές συνθέσεις του για τον κινηματογράφο, αλλά και από την πειραματική μουσική του. Όπως και ο Σακαμότο, η Άσκα έχει κλασική παιδεία, αλλά στράφηκε στην πειραματική μουσική και τώρα συνθέτει για ταινίες και art installations. Είναι μία δύναμη από μόνη της. Μπόρεσε να πάρει το θέμα του Σακαμότο και να δημιουργήσει όλη τη μουσική υπόκρουση της ταινίας. Μέρος της διαδικασίας της ήταν να δώσει το θέμα του Σακαμότο σε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που θα το μετέτρεπε σε κάτι εντελώς καινούριο». Για τον Κογκονάντα, οι τρόποι που συνδεόμαστε με τη μνήμη είναι σημαντικό μέρος της αφήγησης του. «Με ενδιέφερε η διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη μνήμη και τις ψηφιακές καταγραφές. Στην ταινία, έχουμε δύο κύριους τρόπους που αναβιώνουμε το παρελθόν: μέσα από τις αντικειμενικές καταγραφές του Γιανγκ και μέσα από τις υποκειμενικές αναμνήσεις του Τζέικ και της Κίρα» λέει ο δημιουργός. «Θυμάμαι μία συγκεκριμένη στιγμή που αποφάσισα να σταματήσω να καταγράφω τις σχολικές παραστάσεις των γιων μου και τις άφησα να μπουν στη ροή της μνήμης μου. Ο φόβος ήταν ότι θα ξέχναγα και δεν θα είχα ξανά την εμπειρία αυτής της στιγμής όπως εμφανιζόταν στον φακό του κινητού μου. Αλλά για μένα, υπάρχει κάτι αξιαγάπητο στον τρόπο που η μνήμη αλλάζει ένα γεγονός καθώς περνάει ο καιρός».

Σκηνοθεσία/Σενάριο/Μοντάζ: Κογκονάντα
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ, Τζάστιν Μιν, Μαλέα Εμμα Τζαντραγουιτζάζα, Σαρίτα Τσάντχερι, Κλίφτον Κόλινς Τζούνιορ, Ρίτσι Κόστερ, Χάλεϊ Λου Ρίτσαρντσον
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μπέντζαμιν Λόουμπ
Σχεδιασμός Παραγωγής: Αλεξάντρα Σάλερ
Μουσική: Ρουίτσι Σακαμότο, Άσκα Ματσουμίγια
Ημερομηνία Εξόδου: 10 Mαρτίου 2022
Διάρκεια: 1 ώρα και 41 λεπτά

Πάντα στο Κόκκινο - Turning Red (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 11 Mar 2022 14:28:00 +0200

Η Pixar επιστρέφει με νέα ταινία και αυτή τη φορά βάζει στο επίκεντρο τους ξεκαρδιστικούς και αναπόφευκτους μπελάδες της εφηβείας που αναστατώνουν την ηρωίδα της ταινίας και τον περίγυρό της. Σε αυτή τη διασκεδαστική, πρωτότυπη και συγκινητική ταινία, ένα υποδειγματικό 13 χρονο κορίτσι προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το εκρηκτικό alter ego της, ένα τεράστιο κόκκινο πάντα. Η βραβευμένη με Όσκαρ Domee Shi, που μας χάρισε το αριστουργηματικό μικρού μήκους «Bao», σκηνοθετεί με χιούμορ και τρυφερότητα μια αξέχαστη κωμωδία για μικρούς και μεγάλους.

ΣΥΝΟΨΗ
Μπορεί η 13χρονη Μέιλιν να ξεχωρίζει με την έντονη προσωπικότητά της, όμως, τίποτα δεν συγκρίνεται με το γιγάντιο κόκκινο πάντα στο οποίο μεταμορφώνεται κάθε φορά που την κατακλύζει ένα έντονο συναίσθημα. Πάντα δηλαδή, αν κρίνουμε από το πέρασμά της στην εφηβεία! Το γεγονός ότι η υπερπροστατευτική μητέρα της, Μινγκ, μπλέκεται συνεχώς στα πόδια της, δεν βελτιώνει την ανεξέλεγκτη κατάσταση της Μέιλιν.

Στη νέα ταινία της Disney και της Pixar Πάντα στο Κόκκινο, η πρωταγωνίστρια Μέιλιν είναι ένα σίγουρο για τον εαυτό του, αλλά ελαφρώς αδέξιο 13χρονο κορίτσι με μια σταθερή παρέα από φίλες και μια ως επί το πλείστον καλή σχέση με την οικογένειά της.
Η Μέιλιν -ή Μέι για τις φίλες της- έχει κάθε λόγο να περιμένει μια ομαλή εξέλιξη για το υπόλοιπο της σχολικής της χρονιάς. Αλλά, σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα Domee Shi, η ζωή δεν είναι έτσι για τους περισσότερους 13χρονους. «Ήθελα να εξερευνήσω τις συγκρούσεις ενός κοριτσιού στην εφηβεία, πώς διχάζεται ανάμεσα στο να είναι μια καλή κόρη και πώς αποδέχεται την πραγματική, πιο ζόρικη εκδοχή της προσωπικότητάς της».
Η σχέση μητέρας-κόρης βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας και είναι ένα θέμα που απασχολεί τη σκηνοθέτιδα.
Η Shi, που σκηνοθέτησε το βραβευμένο με Όσκαρ μικρού μήκους «Bao» της Pixar, το 2018, λέει ότι όταν τη ρώτησαν γιατί το μικρό ντάμπλινγκ της ταινίας ήταν αρσενικό, η απάντησή της ήταν, τελικά, προφητική.
«Είπα ότι θα χρειαζόμουν μια ολόκληρη ταινία μεγάλου μήκους για να αποδώσω τη σχέση μιας κόρης με τη μαμά της» λέει η Shi. «Η σχέση αυτή δεν είναι ποτέ άσπρο ή μαύρο. Στην αρχή της ταινίας, η Μέι αγαπά γνήσια αυτή τη σχέση με τη μαμά της, αλλά ωθείται σε νέες κατευθύνσεις, όπως όλοι στην ηλικία της.
Είναι ώρα για μεγάλες αλλαγές».
Στην ταινία Πάντα στο Κόκκινο, η φάση της εφηβείας αποτυπώνεται με έναν απρόσμενο, εξωφρενικό τρόπο: όταν τα συναισθήματα κατακλύζουν τη Μέι, τότε «φουσκώνει» και γίνεται ένα τεράστιο κόκκινο πάντα. «Τη μια στιγμή, όλα είναι τέλεια» λέει η Shi. «Και μετά, όπως συμβαίνει σε όλους μας, ξαφνικά επικρατεί ο τρόμος. Γίνεται πανύψηλη, πιο πεινασμένη και πιο συναισθηματική. Μεταμορφώνεται σε ένα τεράστιο κόκκινο πάντα και ο μόνος τρόπος να επιστρέψει στη μορφή ενός κανονικού κοριτσιού είναι να πάρει βαθιές ανάσες, να ηρεμήσει και να ελέγξει τα συναισθήματά της.
Είναι σαν τον Hulk, αλλά πιο χαριτωμένη».
Σύμφωνα με την παραγωγό Lindsey Collins, η ταινία διαδραματίζεται στο Τορόντο στις αρχές της δεκαετίας των ‘00s. «Διαδραματίζεται σε ένα οικείο μέρος κι αυτό συνδέει την ταινία με την πραγματικότητα» λέει η Collins. «Δεν είναι ένας μαγικός κόσμος. Είναι σημαντικό γιατί η ίδια η ιστορία είναι στη σφαίρα του φανταστικού, με ένα κορίτσι να μπαίνει στον μαγικό κόσμο της εφηβείας και να γίνεται ένα τεράστιο κόκκινο πάντα. Κι όμως, όλοι μπορούμε να συνδεθούμε μαζί της. Είναι μια ιστορία ενηλικίωσης για την αλλαγή και τις στιγμές της μεταμόρφωσης» συνεχίζει η Collins. «Έχει να κάνει με τη στιγμή στη ζωή μας όπου προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε. Έχουμε ένα κορίτσι διχασμένο ανάμεσα στην οικογένεια και τους φίλους της, που μαθαίνει ότι δεν είναι καθόλου αυτή που νομίζει ότι είναι. Κι έχουμε μια μητέρα της οποίας η κόρη ενδιαφέρεται ξαφνικά για παράξενη μουσική και για αγόρια, μια μητέρα που παλεύει να αφήσει την κόρη της ελεύθερη για να γίνει αυτό που είναι να γίνει. Είναι ένα πανανθρώπινο θέμα που είναι αληθινό είτε είσαι γονιός, είτε παιδί, είτε και τα δύο».
Αλλά, λέει η Collins, δεν είναι μόνο το θέμα που κάνει την ταινία ξεχωριστή, αλλά και η προσέγγιση της Shi. «Η Domee έχει μια ενέργεια που προσωπικά με συνεπαίρνει, είναι μια ασταμάτητη μηχανή» λέει η Collins. «Κινείται γρήγορα, είναι πολύ αποφασιστική. Προσδίδει μια απρόσμενη και αμετανόητη ιδιομορφία στην αφήγησή της, στο στυλιζάρισμά της και σε όλη την ταινία». Η σκηνοθέτιδα Domee Shi ήθελε πραγματικά να γνωρίσει τους χαρακτήρες της ταινίας. «Είναι σημαντικό να βρεις τους χαρακτήρες από την αρχή, αν θες να πεις μια καλή ιστορία» λέει. «Ο στόχος μου ήταν να ερωτευτούν οι θεατές τους χαρακτήρες, να θέλουν να ακολουθήσουν το ταξίδι τους».
Επικεφαλής είναι η 13χρονη Μέιλιν, περιτριγυρισμένη από μια παρέα φίλων και την οικογένειά της, κάθε χαρακτήρας με ξεχωριστή προσωπικότητα που συμπληρώνει ή στέκεται απέναντι στη Μέι, καθώς οδεύει προς την εφηβεία.

«Είναι μια προσωπική ιστορία για την Domee» λέει η παραγωγός Lindsey Collins. «Είναι μια σχέση μητέρας και κόρης με μια διαφορετική φωνή. Είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί».
Η εμφάνιση των χαρακτήρων, προσθέτει η Collins, είναι επίσης πολύ διαφορετική. «Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της Μέι. Όλα είναι ολοζώντανα και πολύχρωμα. Το σχέδιο έχει υφές και το στυλ του κινουμένου σχεδίου έχει, μερικές φορές, έντονες εκφράσεις. Οι χαρακτήρες είναι πιο πολύ σαν καρικατούρες» εξηγεί η Collins.
Η Shi λέει: «Μεγάλωσα με anime. Λατρεύω το πόσο γρήγορα και χαλαρά παίζει με το συναίσθημα, πώς αλλάζουν οι εκφράσεις σε ένα λεπτό. Ένιωσα ότι ταιριάζει τέλεια με αυτή την ταινία για ένα κορίτσι που μπαίνει στην εφηβεία και τα συναισθήματά της είναι ένα τρενάκι με απότομες μεταπτώσεις».

Σενάριο: Julia Cho, Domee Shi
Σκηνοθεσία: Domee Shi
Ακούγονται: Rosalie Chiang, Sandra Oh, Ava Morse, Maitreyi Ramakrishnan, Hyein
Park, Orion Lee, Wai Ching Ho, Tristan Allerick, Addison Chandler
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται: Πέγκυ Μανωλά, Βίκυ Νικολαΐδου, Εριέττα Σαούγκου, Λυδία Τζανουδάκη,Μαρτίνα Δημοπούλου, Χρήστος Πλαΐνης, Βούλα Κώστα, Παναγιώτης Κλάδης, Πηνελόπη Σκαλκώτου, Έλλη Πρόκου, Σοφία Καψαμπέλη, Μαρία Ζερβού, Χρήστος Συριώτης,Σωτήρης Δούβρης, Μιχάλης Βλαβιανός, Μαρία Ζερβού
Σχεδιασμός Παραγωγής: Rona Liu
Μοντάζ: Steve Bloom, Nicholas C. Smith
Τραγούδια: Billie Eilish, FINNEAS
Μουσική: Ludwig Goransson

Σημείο Βρασμού - Boiling Point (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 11 Mar 2022 14:17:00 +0200

Υποψήφιο για Καλύτερη Ταινία, Α' Ανδρικό Ρόλο, Casting, Πρωτοεμφανιζόμενο Σεναριογράφο & Παραγωγό

Βραβεία BAFTA 2022

Βραβεία Β' Γυναικείου Ρόλου, Casting, Φωτογραφίας, Ήχου

British Independent Film Awards 2021

Επίσημη Συμμετοχή

Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι 2021

Εντυπωσιακά δομημένη ως ένα περίτεχνο μονοπλάνο και πιο αληθινή από οποιοδήποτε reality μαγειρικής έχει υπάρξει ποτέ, η ταινία-δυναμίτης του Φίλιπ Μπαραντίνι με πρωταγωνιστή τον Στίβεν Γκράχαμ (Line of Duty, This is England, Venom 2) είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ-πραγματικός εφιάλτης στην κουζίνα.

Σύνοψη
Ο Άντι, σεφ ενός διακεκριμένου εστιατορίου φτάνει αργοπορημένος για να διαπιστώσει ότι όλα έχουν πάει πίσω λόγω μιας ξαφνικής επιθεώρησης από το υγειονομικό. Και τα προβλήματα δεν σταματούν εκεί. Μέσα στη διάρκεια μίας και μόνο βάρδιας, ο Άντι και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι του εστιατορίου καλούνται να αντιμετωπίσουν παράλογους πελάτες, τσακωμούς ανάμεσα στο προσωπικό, ατυχήματα, τραυματισμούς, ανοιχτούς λογαριασμούς από το παρελθόν και όλα αυτά με τις παραγγελίες να τρέχουν και την κουζίνα να πρέπει να ανταπεξέλθει. Θα τα καταφέρει να ανταποκριθεί σε άλλη μια βραδιά εξοντωτικής πίεσης; Σε αυτήν την κουζίνα τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Φίλιπ Μπαραντίνι
Όταν γυρίσατε τη μικρού μήκους στην οποία βασίστηκε αυτή η ταινία, πιστεύατε ότι θα εξελιχθεί σε μεγάλου μήκους μονοπλάνο;
Λόγω της εμπειρίας μου, δουλεύοντας ως σεφ για 12 χρόνια, είχα την ιδέα να γυρίσω μια ταινία σε μια κουζίνα. Δεν είχα σκεφτεί το μέγεθός της παρά μόνο όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε τη μικρού μήκους σχεδόν σαν απόδειξη ότι μπορούσαμε να το κάνουμε. Η απόφαση για το μονοπλάνο πάρθηκε αφού μίλησα με τον διευθυντή φωτογραφίας και του είπα, «Θέλω να το γυρίσω ως κάτι ρεαλιστικό και κάπως χαοτικό, με τους διαλόγους να πατάνε ο ένας πάνω στον άλλο, με φρενήρη ρυθμό…»
Δυσκολευτήκατε να μετατρέψετε τη μικρού μήκους σε μεγάλου;
Με τον συνεργάτη μου, τον Τζέιμς Κάμινγκς, είχαμε πολλές ιδέες για το πώς να το κάνουμε. Μίλησα με τον Στίβεν Γκράχαμ που πρωταγωνιστεί στη μικρού μήκους και τον ρώτησα αν ενδιαφερόταν να κάνουμε το Σημείο Βρασμού μεγάλου μήκους, και απάντησε «Εννοείται». Μία ιδέα ήταν να ξαναγυρίσουμε τη μικρού μήκους αυτούσια ως τα πρώτα 20 λεπτά της νέας ταινίας και μετά να το συνεχίσουμε πιο συμβατικά με κοψίματα και μοντάζ κ.λπ. Αλλά δεν με ενθουσίαζε αυτή η ιδέα. Το μονοπλάνο και το να είναι κάπως σαν βιωματική εμπειρία μας ενθουσίασε όλους – τους ηθοποιούς, εμένα και τον διευθυντή φωτογραφίας – οπότε έκατσα στο κρεβάτι μου ένα βράδυ και σκέφτηκα, «Πώς θα μπορούσαμε να γυρίσουμε μία μεγάλου μήκους σαν μονοπλάνο;» Για να απαντήσω στην ερώτησή σου, δεν είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε να γίνει μεγάλου μήκους μέχρι που είδαμε πόσο καλά τα πήγε η μικρού μήκους.
Στη μικρού μήκους ακολουθείτε μόνο τον χαρακτήρα του Στίβεν. Γιατί άλλαξε αυτό σε αυτή τη βερσιόν;
Το να ακολουθούμε μόνο τον Στίβεν θα μας περιόριζε αρκετά σε σχέση με το τι μπορούμε να δούμε και να κάνουμε γιατί θα μπορούσε να πάει μόνο σε συγκεκριμένα μέρη. Ως σεφ, δεν θα ήθελα να πάει σε όλα τα τραπέζια. Θα πήγαινε μόνο στα σημαντικά τραπέζια. Δεν θα πήγαινε πουθενά αλλού στο εστιατόριο. Οπότε βγάλαμε κάποιους κανόνες: δεν ήθελα να αφήσω το κοινό να πάρει ανάσα, οπότε ο κανόνας στη μικρού μήκους ήταν ότι δεν θα αφήναμε ποτέ τον Στίβεν, ο κανόνας στη μεγάλου μήκους όμως ήταν ότι πάντα θα ακολουθούσαμε κάποιον χαρακτήρα. Η κάμερα δεν μπορούσε να τριγυρνάει μόνη της. Έπρεπε πάντα να κινητοποιείται από κάποιον.
Πόσες φορές υπολογίζατε να γυρίσετε το μονοπλάνο; Για πόσο καιρό είχατε κλείσει τους ηθοποιούς;
Αυτό κι αν ήταν πρόκληση! Αποφασίσαμε να προγραμματίσουμε 4 βράδια για να το γύρισμα. Θα το γυρίζαμε δύο φορές κάθε βράδυ. Διαδραματίζεται Μάρτιο οπότε έχει ακόμα λίγο φως έξω. Θα ξεκινούσαμε γύρω στις 6 το απόγευμα. Αλλά μετά άρχισε να γίνεται χαμός με τον κορονοϊό. Τη δεύτερη μέρα μαζεύτηκαν όλοι και είπαν ότι έχει αρχίσει να γίνεται πολύ κλειστοφοβικό και πολύ επικίνδυνο. Ήμασταν πάνω από 150 άτομα εκεί ταυτόχρονα. Οπότε τελικά είχαμε μόνο δύο μέρες γυρισμάτων.
Πώς σχεδιάσατε όλες τις κινήσεις της κάμερας;
Το έκανα πρόβα με τον διευθυντή φωτογραφίας κάθε μέρα για δύο εβδομάδες, πρώτα με το κινητό του και με μένα να τρέχω γύρω γύρω στο εστιατόριο και να παίζω όλους τους χαρακτήρες. Μετά φέραμε μια DSLR κάμερα. Μετά φτιάξαμε μια κατασκευή, κάτι σαν σακίδιο, για την κάμερα, που επέτρεπε στον καμεραμάν να έχει το σώμα της κάμερας στην πλάτη του, αλλά με τον φακό αποσπώμενο ώστε να μπορεί να τον χειρίζεται σαν DSLR, και το βάρος να μοιράζεται ομοιόμορφα σε όλο το σώμα του. Γυρίσαμε πολύ υλικό behind-the-scenes και ίσως κάνουμε ένα 30λεπτο ντοκιμαντέρ για να δείξουμε στον κόσμο τι περάσαμε!

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Φίλιπ Μπαραντίνι
Σενάριο: Φίλιπ Μπαραντίνι, Τζέιμς Α. Κάμινγκς
Παραγωγοί: Μπαρτ Ρουσπόλι, Έστερ Ρουόφ
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μάθιου Λούις
Σκηνογραφία: Έιμι Μικ
Κοστούμια: Κάρεν Σμιθ
Μακιγιάζ/Μαλλιά: Τζούλια Σάντσεζ Μερίνο
Πρωταγωνιστούν: Στίβεν Γκράχαμ, Τζέισον Φλέμινγκ, Ρέι Πάνθακι, Χάνα Γουόλτερς
Διάρκεια: 92’
Έτος Παραγωγής: 2021

River (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 11 Mar 2022 14:03:00 +0200

Το δεύτερο ντοκιμαντέρ από την ομάδα του MOUNTAIN που

διερευνά την απήχηση του τοπίου στην ανθρώπινη ψυχή.

Μετά το MOUNTAIN, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2018, έρχεται το δεύτερο ντοκιμαντέρ από την Τζένιφερ Πίντομ με την Αυστραλιανή Ορχήστρα Δωματίου, το RIVER, που εξετάζει τη θαυμαστή σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ποτάμια. Μια εξαιρετική κινηματογραφική εμπειρία και μουσική Οδύσσεια με την υποβλητική αφήγηση του Γουίλεμ Νταφόε και μουσική από τους Radiohead.

ΣΥΝΟΨΗ
Τα ποτάμια είναι οι αρτηρίες του πλανήτη. Όπου κυλούν μπορούν να εκδηλωθούν, να επιβιώσουν, ακόμα και να ευδοκιμήσουν μορφές ζωής, μεταξύ αυτών και η ανθρώπινη ζωή.
Η επιθυμία των ποταμών καθόρισε την αρχική μας μοίρα. Ήταν οι δίοδοι μεταφοράς που επέτρεψαν και καλλιέργησαν την ανθρώπινη εξάπλωση και τα σύνορα μεταξύ περιοχών και χωρών. Όπως τα ποτάμια διαμόρφωσαν το τοπίο, διαμόρφωσαν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Το RIVER πηγαίνει το κοινό του ένα ταξίδι στο χώρο και τον χρόνο, το οποίο εκτείνεται σε τρεις ηπείρους και αποτυπώνεται με εξαιρετική σύγχρονη φωτογραφία, καθώς και δορυφορικά πλάνα. Η ταινία δείχνει ποτάμια σε κλίμακες και από απόψεις που δεν έχουν παρουσιαστεί ξανά. Η συνένωση εικόνας, μουσικής και αραιού ποιητικού σεναρίου δημιουργεί μια ταινία ονειρική, μια ωδή στον φυσικό κόσμο και μια επαναδιήγηση της ιστορίας τόσο των ποταμών όσο και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οι 39 χώρες που απεικονίζονται στην ταινία είναι: Αυστραλία, Μπαγκλαντές, Βολιβία, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Μποτσουάνα, Βραζιλία, Καμπότζη, Καναδάς, Κίνα, Δομινικανή Δημοκρατία, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Γερμανία, Ισλανδία, Ινδία, Ινδονησία, Ιράκ, Ιταλία, Ιαπωνία, Κένυα, Λάος, Μαδαγασκάρη, Μεξικό, Μογγολία, Μιανμάρ, Νεπάλ, Νέα Ζηλανδία, Νιγηρία, Νορβηγία, Πακιστάν, Παναμάς, Ρωσία, Νότια Κορέα, Ισπανία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Ουζμπεκιστάν και Ζάμπια.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζένιφερ Πίντομ
ΑΦΗΓΗΣΗ: Γουίλεμ Νταφόε
ΜΟΥΣΙΚΗ: Radiohead, Τζόνι Γκρίνγουντ, Ρίτσαρντ Τονιέτι
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 75’
ΕΤΟΣ: 2021
ΧΩΡΑ: Αυστραλία

Κριτική: The Batman (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 16:10:00 +0200

Ένας από τους πιο αγαπητούς σούπερ ήρωες, και εκ της εμπροσθοφυλακής της DC, επιστρέφει κινηματογραφικά με εντυπωσιακά πολλές αλλαγές. Μετά την (προσωπικά) μέτρια εμφάνιση του Ben Affleck στο ρόλο του Batman, και τις αμφίβολες ταινίες στις οποίες συμμετείχε, το σύμπαν της DC απαιτούσε μια ανανέωση. Και αυτή έρχεται σε ένα πρώτο επίπεδο, αν και στην ουσία η ταινία δεν καταφέρνει να ξεφύγει από σκοπέλους που βάζει η ίδια με αυτή της την προσέγγιση.

Και αυτή η προσέγγιση δια χειρός Matt Reeves δημιουργεί ένα φιλμ που δεν αποτελεί την κλασική υπερηρωική ταινία που διακρίνεται από δράση και εφέ, δεν θυμίζει ούτε τις σοφιστικέ και πιο πολιτικοποιημένες περιπέτειες του Christopher Nolan, αλλά βαδίζει σε noir δρόμους, φτιάχνοντας μια κατά βάση αστυνομική ταινία μυστηρίου, με τον πρωταγωνιστή σε ρόλο ντετέκτιβ να αναζητά τον υπεύθυνο για μια σειρά δολοφονιών. Ο Reeves λοιπόν παίρνει τα αρχέτυπα στοιχεία των noir ταινιών, και με μπόλικες επιρροές από το Seven του Fincher, χτίζει ένα βραδυφλεγές σενάριο το οποίο διακατέχεται από μια πεσιμιστική ματιά, σε μια σκοτεινή, βροχερή και ολοκληρωτικά διεφθαρμένη πόλη, με την εξιλέωση και την κάθαρση των ηρώων να μοιάζει αδύνατη.

Τα παραπάνω δημιουργούν μια ευπρόσδεκτη εκδοχή, με εντυπωσιακή καλλιτεχνική επιμέλεια που χαρίζει ορισμένα ευφάνταστα πλάνα, μουσική που τσιτώνει τον θεατή, και επιθυμητά βαριά ατμόσφαιρα, χωρίς όμως να διαφεύγει τις παγίδες. Και σημαντικότερη μοιάζει η αδυναμία του σεναρίου να διατηρήσει τη στιβαρότητά του σε όλη την τρίωρη διάρκεια της ταινίας, και λόγω των μετρημένων αλλά και παρατραβηγμένων συχνά σκηνών δράσης, αλλά κυρίως λόγω της μέτριας σκιαγράφησης των βοηθητικών χαρακτήρων. Και εδώ έρχεται το κομμάτι του casting και των ερμηνειών που παίρνει αρκετή συζήτηση.

Ο Robert Pattinson λοιπόν στο ρόλο του Batman δημιουργεί έναν νεαρό, οργισμένο και εκδικητικό ήρωα, με έντονα καταθλιπτικά στοιχεία, όπου σαν άλλος Kurt Cobain (με το τραγούδι των Nirvana, Something in the Way να ακούγεται εις διπλούν) αναζητά διαφυγή, αλλά όχι απαραίτητα λύτρωση. Ο Pattinson γράφει ιδιαίτερα καλά ως Batman, έχει τη φωνή και στιβαρή παρουσία, αλλά ως Bruce Wayne, έστω στις λίγες σκηνές που έχει, δείχνει να υστερεί ερμηνευτικά.

Για το συμπληρωματικό καστ, σημαντικότερη ένσταση υπάρχει στο ρόλο της Zoe Kravitz, με τη νεαρή ηθοποιό να μη λειτουργεί ως femme fatale - Catwoman, και το ειδύλλιο ανάμεσα στον Batman να μην γίνεται τελικά πειστικό. Για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, οι συνεργάτες που εξυψώθηκαν από τον Nolan, ο μπάτλερ Alfred (Andy Serkis) και ο αστυνόμος Gordon (Jeffrey Wright), περνάνε (σχεδόν) αδιάφοροι, ενώ στην αντίπερα όχθη των «κακών», Colin Farrell (κυριολεκτικά αγνώριστος) και John Turturro καταφέρνουν, κυρίως λόγω ερμηνευτικών ικανοτήτων τους, να αφήσουν το στίγμα τους, σε αντίθεση με τον κάπως υπερβολικό Paul Dano στο ρόλο του Riddler.

Συνολικά μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσέγγιση που δημιουργεί μια αστυνομική κατά βάση ταινία, η οποία κερδίζει σε οπτικοακουστικό επίπεδο, αλλά εμμένοντας περισσότερα στην εικόνα και στην ατμόσφαιρα αυτού του (υπερ)φιλόδοξου project, στέκεται άνισα απέναντι στους χαρακτήρες και την ιστορία της.

Γιώργος Νυκταράκης

Συρανό ντε Μπερζεράκ - Cyrano (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:58:00 +0200

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Τζο Ράιτ, προσφέρει στους κινηματογραφόφιλους μια συμφωνία συναισθημάτων γεμάτη μουσική, ειδύλλιο, και ομορφιά, με το «Συρανό Ντε Μπερζεράκ», μια ρομαντική ταινία εποχής με την οποία αναβιώνει ευφάνταστα τη σπαρακτική διαχρονική ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου που συγκινεί πολλές γενιές θεατών στις ποικίλες διασκευές της.

Ένας άνδρας μπροστά από την εποχή του, ο Συρανό ντε Μπερζεράκ, (τον υποδύεται ο Πίτερ Ντίνκλατζ του “Game Of Thrones”) πάντα καταφέρνει να θαμπώνει τους αντιπάλους του, είτε με σφοδρά λογοπαίγνια σε μια λεκτική κονταρομαχία είτε με άψογη ξιφασκία σε μια μονομαχία. Πεπεισμένος, ωστόσο, πως η εμφάνισή του τον καθιστά ανάξιο της αγάπης μιας αφοσιωμένης φίλης, της λαμπερής Ρωξάνης (την υποδύεται η Χέιλι Μπένετ) ο Συρανό δεν εκδηλώνει τα συναισθήματά του προς αυτήν, και η Ρωξάνη στο μεταξύ ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τον Κρίστιαν (στο ρόλο ο Κέλβιν Χάρισον).

Στην παράδοση των κλασικών ταινιών της MGM που απογειώνουν το συναίσθημα του θεατή σε λυρισμό, μουσικότητα, αλλά και εικονογράφηση των πιο ρομαντικών ιστοριών, ο βραβευμένος Τζο Ράιτ ενορχηστρώνει ένα σύνθετο cast ηθοποιών για την επική ιστορία του εύγλωττου γλωσσικά μα καταραμένου ερωτικά, Συρανό.

Ύστερα από την έντονη πολιτική βιογραφία του «Darkest Hour», το φαντασμαγορικό και πλούσιο στιλιστικά «Anna Karenina», την γλυκόπικρη ερωτική εποποιία του «Atonement» και την λεπτεπίλεπτη λογοτεχνική διασκευή του «Pride & Prejudice», αναλαμβάνει μια μεταφορά σε μια ρομαντική και βαθιά διαχρονική ιστορία ανομολόγητου έρωτα και κρυφής ερωτικής διεκδίκησης.

Η ευφυία και το κουράγιο είναι τα μόνα όπλα που διαθέτει ο Συρανό, ως σπαθί και ασπίδα απέναντι σε μια αρένα συναισθημάτων και αντίξοων συνθηκών. Οι λεκτικές μονομαχίες, η γλωσσική μάχη απέναντι σε κάθε αντίζηλο και η εσωστρέφεια του «διαφορετικού» ερωτευμένου, θρέφουν την ιστορία ενός παραμυθιού που μεταφέρεται στον κινηματογράφο γεμάτο μουσική και νέα τραγούδια. Το εμπόδιο του Συρανό για να κατακτήσει την καρδιά της αγαπημένης τους είναι ο συνάδελφός του, στρατιώτης της φρουράς του Βασιλιά, που υπερτερεί σε σωματική διάπλαση.

Ο Συρανό δεν έχει εκδηλώσει τα συναισθήματά του για τη φωτεινή Ρωξάνη. Είναι ωστόσο λάτρης της λογοτεχνίας και άνθρωπος της βαθιάς διανόησης. Η Ρωξάνη είναι η αφοσιωμένη φίλη του Συρανό πολλά χρόνια. Ο ίδιος ήταν κρυφά ερωτευμένος μαζί της για όλη του τη ζωή, αλλά παρέμεινε πεπεισμένος ότι η εμφάνισή του τον καθιστά ανάξιο της αγάπης της. Από τη δική της οπτική, η Ρωξάνη επιδιώκει να εκδηλώσει τον αληθινό της ρομαντισμό προς το πρόσωπο του επιβλητικού πλούσιου μνηστήρα της, έναν ισχυρό Δούκα που αδυνατεί να εκτιμήσει τα χαρίσματά της. Θα ερωτευτεί κεραυνοβόλα τον παρορμητικό Κρίστιαν, τον στρατηλάτη της βασιλικής φρουράς. Η Ρωξάνη παρακαλεί τον Συρανό να προσέχει και να τον προστατεύει και ο Συρανό με τη σειρά του ενθαρρύνει τον Κρίστιαν να προσελκύσει τη Ρωξάνη με ερωτικά γράμματα - διαπιστώνοντας αμέσως ότι ο Κρίστιαν χρειάζεται να επωφεληθεί από τις συγγραφικές του δεξιότητες. Με αυτόν τον τρόπο, ο Συρανό θα μπορέσει επιτέλους να εκφράσει τα αληθινά του συναισθήματα, έστω και μέσω κάποιου άλλου. Παγιδευμένος σε ένα κρυφό ερωτικό τρίγωνο, θα καταφέρει να λύσει ένα τρυφερό και απίστευτα γλυκόπικρο ερωτικό μπέρδεμα που θα τον παρασύρει στα ύψη της ευτυχίας και στα βάθη της απόγνωσης και ο θεατής θα παρασυρθεί σε μια συμφωνία συναισθημάτων γεμάτη μουσική και ομορφιά.

Η ελεύθερη αναβίωση της εποχής από το 1640 μέχρι το 1712 περίπου, έγινε σε ένα νησί της Σικελίας. Τα κοστούμια και η σκηνογραφία ενίσχυσαν την καλλιτεχνική ελευθερία των δημιουργών, ώστε η ταινία να αποτελέσει μια ερωτική επιστολή στην ίδια την ιδέα του έρωτα.

Κομβικής σημασίας για την αισθητική και το συναισθηματικό αποτύπωμα του φιλμ ήταν τα μουσικά κομμάτια που ερμήνευσαν οι ηθοποιοί. Τα τραγούδια υπέγραψαν ο Άαρον Ντέσνερ και ο Μπράις Ντέσνερ του ροκ συγκροτήματος The National – πρόκειται για ένα από τα κορυφαία ανεξάρτητα ροκ συγκροτήματα στον κόσμο και τα album τους Boxer, High Violet, Trouble Will Find Me και Sleep Well Beast έχουν λατρευτεί από το ελληνικό κοινό. Ο Ματ Μπέρνιγκερ, ο τραγουδιστής των National, υπέγραψε τους στίχους των τραγουδιών, στα οποία εμφύσησε την ερωτική μελαγχολία και την ποιητική ενατένιση για τα οποία διακρίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, τα τραγούδια “Every Letter” και “Somebody Desperate” απογείωσαν τη μουσική ταυτότητα της παραγωγής.

Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά ο δημιουργός του φιλμ: «Η μουσική είναι μοντέρνα, οργανική και φρέσκια. Ο κινηματογραφικός συνδυασμός της αισθητικής των συγκεκριμένων συνθετών με τα μπαρόκ κοστούμια και πληθωρικά σκηνικά της ταινίας, αντιπαραθέτουν δύο αντικρουόμενες δυνάμεις. Όταν οι χαρακτήρες τραγουδούν, πλάι στα αγάλματα και την ιστορική αρχιτεκτονική, θα νιώσετε το μεγαλείο.

Ο Πίτερ Ντίνκλατζ έχει αφήσει το στίγμα του στην υπερ-επιτυχημένη σειρά Game Of Thrones, χάρη στον ρόλο του Τύριον, του νάνου που ήταν απόγονος των Λάννιστερ. Στο ρόλο του στο Συρανό Ντε Μπερζεράκ απομακρύνθηκε από τον κυνισμό που απαιτούσε εκείνη η ερμηνεία και φέρνει στην οθόνη μια πιο τρυφερή παρουσία. Ως «Συρανό» είχε nationτον δύσκολο ρόλο να ερμηνεύσει τα περισσότερα τραγούδια των National και κατάφερε να φέρει όλο τον εσωστρεφή ρομαντισμό, την ερωτική απελπισία και την συναισθηματική τρυφερότητα που απαιτούσε αυτός ο ρόλος.

Η εύθραυστη γοητεία και η ευγενής παρουσία της Χέιλι Μπένετ στο ρόλο της Ρωξάνης, έφερε επίσης κάτι ξεχωριστό δραματουργικά στην ιστορία. Η ντελικάτη ερμηνεία της έφερε ζωή και χάρη στο διαχρονικό love story.

Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ για τη δημιουργία της ταινίας: «Σε περιόδους κρίσης, εμείς οι αφηγητές, έχουμε την ευθύνη να συγκεντρώσουμε την κοινότητά μας, μεγάλη ή μικρή, γύρω από τη φωτιά και να προσπαθήσουμε να τη βοηθήσουμε να θεραπευτεί με ιστορίες. Αυτό το κάνουμε χρησιμοποιώντας τη δύναμη της φαντασίας μας για να μεταφέρουμε συναισθηματικές αλήθειες. Να τους προσφέρουμε φως όταν ο κόσμος νιώθει αδιαπέραστα σκοτεινός. Να προσφέρουμε ένα μέρος ομορφιάς σε έναν άσχημο κόσμο. Ένα μέρος χωρίς κυνισμό και ειρωνεία. Ένας χώρος αγάπης και συμπόνιας».

Είδος Δράμα, Ρομαντική, Μουσική
Σκηνοθεσία Τζο Ράιτ
Παραγωγοί Τιμ Μπίβαν, Έρικ Φέλνερ, Γκάι Χέλι,
Σενάριο Έρικα Σμιντ
Βασισμένο στο μιούζικαλ σε προσαρμογή και σκηνοθεσία Έρικα Σμιντ, από το «Cyrano de Bergerac» του Έντμοντ Ρόσταντ, σε μουσική Άαρον & Μπράις Ντέσνερ και στίχους Ματ Μπέρνινγκερ & Καρίν Μπέσερ
Executive Producers Έρικα Σμιντ, Σάρα-Τζέιν Ρόμπινσον, Σίραζ Σα, Λούκας Γουέμπ, Ματ Μπέρνινγκερ, Καρίν Μπέσερ, Άαρον Ντέσνερ
Μουσική Άαρον & Μπράις Ντέσνερ & ΄Ααρον Ντέσνερ
Πρωταγωνιστούν Πίτερ Ντίνκλατζ, Χέιλι Μπένετ, Κέλβιν Χάρισον Τζ., Μπεν Μέντελσον

Διάρκεια 124’

Αγαπητοί Σύντροφοι! - Dorogie Tovarishchi (2020)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:49:00 +0200

Η Weirdwave παρουσιάζει την ρωσική ταινία Αγαπητοί Σύντροφοι! του Αντρέι Κοντσαλόφσκι (Το τρένο της μεγάλης φυγής) που σηματοδότησε την θριαμβευτική επανεμφάνιση του μεγάλου σκηνοθέτη στη Μόστρα της Βενετίας μετά από πολλές δεκαετίες, με μια σχεδόν άγνωστη, αληθινή, ματωμένη ιστορία από την Σοβιετική εποχή. Η ταινία αποτέλεσε την επίσημη ρωσική πρόταση για τα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το 1962 στο Νοβοτσερκάσκ μια απεργία εργατών πνίγεται στο αίμα – και στη σιωπή...

Υπόθεση
Οι αρχές της δεκαετίας του ’60 είναι μια δύσκολη περιοδος για την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Ενώ γενικά στην ΕΣΣΔ υπάρχει έλλειψη αγαθών, η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, υπό τον Νικίτα Χρουστσόφ, αποφασίζει την αύξηση της τιμής κάποιων βασικών τροφίμων, όπως το γάλα και το κρέας, την εντατικοποίηση της εργασίας και συγχρόνως την κατάπνιξη κάθε φωνής που εναντιώνεται σ’ αυτές τις συνθήκες. Αυτό το εκρηκτικό μείγμα αναφλέγεται τον Ιούνιο του 1962 στο Νοβοτσερκάσκ, μια πόλη στο Νότο της ΕΣΣΔ, όπου λειτουργεί ένα εργοστάσιο ατμομηχανών. Μία στάση εργασίας των εργατών για να διαμαρτυρηθούν για τις ελλείψεις, την ακρίβεια και την μείωση του μισθού τους εξελίσσεται σε γενική απεργία.

Η ηρωίδα της ταινίας, η Λιούντα (που την υποδύεται η Γιούλια Βισότσκαγια, η σύζυγος του Κοντσαλόφσκι στην πραγματική ζωή) είναι μια παλαίμαχη μαχήτρια του Β’ Παγκοσμόυ Πολέμου, ένθερμη κομουνίστρια και πιστή στο Κόμμα. Όμως αυτή η ιδεαλίστρια θα δει την πίστη της να καταρρέει, όταν διαπιστώνει πως η κόρη της αγνοείται, καθώς είναι μεταξύ των απεργών του εργοστασίου, των οποίων η τύχη είναι προδιαγεγραμμένη. Η διαδήλωσή τους, με πλακάτ του Λένιν και του Στάλιν, στην αρχή αντιμετωπίζεται από τις Αρχές με κάποια μετριοπάθεια, τελικά όμως το Καθεστώς δείχνει τα δόντια του. Επεμβαίνει ο στρατός και η KGB και η διαμαρτυρία των εργατών πνίγεται στο αίμα: 26 νεκροί και 87 τραυματίες είναι ο φρικαλέος απολογισμός ενός εγκλήματος που αμέσως αποσιωπάται, καταπνίγεται για να μην καταρρακωθεί η εικόνα της ΕΣΣΔ, ως η παγκόσμια πατρίδα της εργατιάς, που αλίμονο, σκοτώνει τα παιδιά της... Οι αγωνιώδεις έρευνες της ηρωίδας για την κόρη της θα προσκρούσουν σε ένα τείχος σιωπής από τις Αρχές και τους κατοίκους της πόλης: κανείς δεν ξέρει τίποτα, κανείς δεν είδε τίποτα, ενώ οι νεκροί είναι θαμμένοι με άλλα ονόματα...

Θα βρει η Λιούντα τη χαμένη κόρη της;
Αυτό το έγκλημα θα παραμείνει στο σκοτάδι για τριάντα χρόνια, μέχρι που θα αποκαλυφθεί, λίγα χρόνια μετά την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος.
Ο Κοντσαλόφσκι (αδερφός του Νικίτα Μιχαλκοφ) δήλωσε πως αυτή την ταινία την χρωστάει σε όλους τους Σοβιετικούς πολίτες, που ενώ πολέμησαν και έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία και τη νίκη επί του Ναζισμού και του Φασισμού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είδαν μετά τα κομουνιστικά ιδανικά τους της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης να διαψεύδονται από τη σοβιετική ηγεσία.
Αναφερόμενος στο πώς αντέδρασε το κοινό που είδε την ταινία, είπε ότι δεν θα ξεχάσει τη σιωπή που κυρίευσε τους θεατές αφότου είδαν την ταινία.
Ο Αντρέϊ Κοντσαλόφσκι έχει επανειλημμένα βραβευθεί στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας με τον Αργυρό Λέοντα («Οι λευκές νύχτες του ταχυδρόμου Αλεξέι Τριαπίτσιν» , 2014, «Ο παράδεισος» , 2016, «Το σπίτι των ηλιθίων» ,2002). Η μοναδική του δεξιοτεχνία, που κέρδισε και το Χόλιγουντ εκτός από την πατρίδα του («Το τρένο της μεγάλης φυγής», 1985), τώρα, με αυτή τη συγκλονιστική, ασπρόμαυρη ταινία, μας δίνει, σαν κινηματογραφικός θεματοφύλακας της ιστορικής μνήμης, ένα αριστούργημα.

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής -Φεστιβάλ Βενετίας
Υποψήφια για το Βραβείο BAFTA
Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας από την Ένωση Ρώσων Κριτικών
Βραβείο της αμερικανικής National Board of Review

Αγαπητοί Σύντροφοι! (“Dorogie tovarishchi”, “Dear Comrades” 2020, 120’)
Σκηνοθεσία: Αντρέι Κοντσαλόφσκι
Σενάριο: Έλενα Κισέλεβα, Αντρέι Κοντσαλόφσκι
Ηθοποιοί: Γιούλια Βισότσκαγια, Βλαντισλάβ Κομάροβ, Αντρέι Γκούσεφ

Αγελάδα - Cow (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:43:00 +0200

Το μοναδικό ντοκιμαντέρ της κορυφαίας Βρετανίδας δημιουργού Άντρεα Άρνολντ (American Honey, Fish Tank, Big Little Lies) μάς φέρνει σε απόσταση αναπνοής από την καθημερινότητα μιας αγελάδας και υπόσχεται να συνταράξει τον τρόπο που βλέπουμε τα ζώα και τα όσα πολύτιμα αυτά μας παρέχουν.

Σύνοψη
Κινηματογραφικό πορτρέτο της ζωής δύο αγελάδων γαλακτοπαραγωγής, που μας φέρνει πιο κοντά στην ομορφιά τους αλλά και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους, κάνοντάς μας να αναγνωρίσουμε όχι με ρομαντικό, αλλά με ρεαλιστικό τρόπο, όλα όσα εκείνες μας προσφέρουν.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδος Άντρεα Άρνολντ
Όποτε νιώθω προβληματισμένη ή εξαντλημένη απ’ τη ζωή, στρέφομαι στη φύση, που πάντα με προσγειώνει και με κάνει να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Κανείς δεν μου το έμαθε αυτό. Ήρθε φυσικά, σαν έμφυτη γνώση. Μεγάλωσα στο Βόρειο Κεντ της Αγγλίας, σε ένα κτήμα στη μέση του πουθενά, έπαιζα έξω όσο και όποτε ήθελα, κι έτσι αγάπησα τα έντομα και τα πουλιά, τα ζώα και τα φυτά.
Στα 18 μου έφυγα να ζήσω στο Λονδίνο και η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Η πόλη και η πίεση της ενήλικης ζωής άλλαξαν τη σχέση μου με τη φύση, που δεν ήταν πια τόσο εύκολα προσβάσιμη. Προσπάθησα να φεύγω εκτός πόλης όσο συχνότερα μπορούσα, υιοθέτησα ένα αδέσποτο σκυλί, είχα γάτες. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός άρχισα να νιώθω και πιο αποκομμένη από τη φύση.
Κοιτούσα τα ζώα έξω από το παράθυρο του τραίνου ή του αυτοκινήτου μου όταν ταξίδευα, κι ένα από αυτά που έβλεπα συχνότερα ήταν αγελάδες που έβοσκαν σε πράσινα λιβάδια. Βουκολικές, γαλήνιες, ρομαντικές, σαν πίνακας. Αναρωτιόμουν πώς ήταν η καθημερινότητά τους, και η ταινία Αγελάδα προέκυψε από αυτή την περιέργεια. Οι αγελάδες είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας και μας παρέχουν πολλά, αλλά εγώ δεν ένιωθα καμία σύνδεση μαζί τους και θέλησα να κάνω κάτι γι' αυτό.
Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, μια διεθνής ομάδα επιστημόνων υπέγραψε τη “Διακήρυξη του Cambridge για τη Συνείδηση”, σύμφωνα με την οποία τα ζώα έχουν συνείδηση και αντίληψη στο βαθμό που έχουν και οι άνθρωποι. Τι σημαίνει αυτό; Νιώθουν πόνο, φόβο, επιθυμία, θυμό, στοργή, απώλεια, θυμό, ενσυναίσθηση, όπως οι άνθρωποι; Έχουν προσωπικότητες; Όσα ζώα έχω συναναστραφεί στη ζωή μου ήταν ξεχωριστά, υπήρχαν πράγματα που τους άρεσαν ή δεν τους άρεσαν. Ισχύει το ίδιο με τα ζώα με τα οποία τρεφόμαστε, όπως οι αγελάδες; Αναρωτήθηκα αν θα παρατηρούσαμε κάτι απ’ αυτά εάν παρακολουθούσαμε τη ζωή μιας αγελάδας. Δεν θέλησα να μπω στις σκέψεις της ή να ισχυριστώ ότι έχει ανθρώπινα αισθήματα. Ήθελα απλώς να δω τις αντιδράσεις της στην καθημερινότητα, μέσα στην ομορφιά, τις προκλήσεις και την ωμότητά της.
Οι αγελάδες γαλακτοπαραγωγής εργάζονται σκληρά και περνάνε τη ζωή τους να γεννάνε και να βγάζουν γάλα. Γεννούν δέκα με είκοσι πουλάρια, και κάθε φορά τα αποχωρίζονται μετά τη γέννα ώστε να πάρουμε εμείς το γάλα τους. Κάποτε σε μια παραλία της Δανίας, χρησιμοποιώντας ένα κλαδί προσπαθούσα να ξανασπρώξω στη θάλασσα τσούχτρες που τις είχε ξεβράσει το κύμα, κι ένα ζευγάρι που περνούσε μού είπε "Μην ασχολείσαι, άσ' τες να πεθάνουν, είναι ο κύκλος της ζωής". Κι εγώ απάντησα αυθόρμητα "Το ξέρω, αλλά κι εγώ είμαι μέρος του κύκλου της ζωής, και τις βάζω πίσω".
Είμαστε η φύση. Βρισκόμαστε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε ζώα, με ζωώδη ένστικτα. Το να το αρνούμαστε και να απομακρυνόμαστε από αυτό, είναι επικίνδυνο για εμάς. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας, και η σχέση μας με τα εκατομμύρια μη-ανθρώπινες ζωές, είναι μέρος της ύπαρξής μας. Έφτιαξα την Αγελάδα για να μιλήσω ακριβώς για αυτό.

Σκηνοθεσία: Άντρεα Άρνολντ
Παραγωγή: Κατ Μανσούρ
Διεύθυνση φωτογραφίας: Μάγκντα Κοβάλσικ
Μοντάζ: Ρεμπέκα Λόιντ, Τζέικομπ Σουλσίνγκερ, Νίκολας Σοντέρζ
Ήχος: Νίκολας Μπέκερ
Σχεδιασμός ήχου: Ραφαέλ Σόιερ, Καρολίνα Σαντάνα
Ηχοληψία: Νίκι Φρεντς
Διάρκεια: 94’
Έτος Παραγωγής: 2021

Ο Μεσάζοντας - Blacklight (2022)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:36:00 +0200

Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μαρκ Γουίλιαμς -συνδημιουργού και παραγωγού της εξαιρετικής σειράς Ozark- το Blacklight φέρνει ξανά κοντά τον ταλαντούχο δημιουργό με τον βετεράνο της δράσης Λίαμ Νίσον μετά τοv επιτυχημένο Έντιμο Κλέφτη.
Μία καταιγιστική περιπέτεια χάρη σε μία ακόμα απολαυστική ερμηνεία του ακούραστου Λίαμ Νίσον, που ξέρει να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του, όπως κανείς άλλος, προσφέροντας μας αξέχαστες σκηνές δράσης που μας επιφυλάσσει.

Σύνοψη
O Τράβις Μπλοκ (Λίαμ Νίσον) λειτουργεί παρασκηνιακά για λογαριασμό του FBI, έχοντας ως αποστολή να μεσολαβεί για να σώζει μυστικούς πράκτορες από επικίνδυνες καταστάσεις. Όταν βρεθεί μπλεγμένος στα δίχτυα μιας νοσηρής συνομωσίας, αρχίζει να αναρωτιέται πού βρίσκεται η αλήθεια. Μία αλήθεια που μπορεί να κλονίσει ακόμα και τον κώδικα τιμής του.

Οι χαρακτήρες
Τράβις Μπλοκ (Λίαμ Νίσον)
Ένας συνεργάτης του FBI, ένας «μεσάζοντας», που βρίσκεται στα δίχτυα μιας φονικής συνομωσίας, όταν αναλαμβάνει να σώσει κάποιους μυστικούς πράκτορες από τον κίνδυνο.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μαρκ Γουίλιαμς λέει για τον Μπλοκ: «Μια ζωή είναι εγκλωβισμένος σε μία κατάσταση που ελέγχουν οι άλλοι. Έχει έρθει η στιγμή που καταλαβαίνει ότι μπορεί να μην έχει εμπιστευτεί τον σωστό άνθρωπο. Ούτως ή άλλως κάνει πράγματα για τα οποία δεν νιώθει καλά, οπότε ψάχνει έναν τρόπο να ξεφύγει από μία κατάσταση, αλλά και να επανεξετάσει τις επιλογές μιας ζωής».
Μπιλ Ρόμπινσον (Έινταν Κουίν)
O Διευθυντής του FBI. Μπορεί να καταφέρει τα πάντα με κάθε κόστος. O Μαρκ Γουίλιαμς λέει για τον Ρόμπινσον: «Ο Ρόμπινσον είναι ο πιο δυνατός χαρακτήρας της ταινίας με την έννοια ότι είναι σε θέση ισχύος για πολύ καιρό. Η σχέση του με τον Μπλοκ είναι καταλυτική, συνεργάζονται πολλά χρόνια. Όταν ξεκίνησαν, ήταν φίλοι, αλλά μέσα στα χρόνια ο Ρόμπινσον ανελίχθηκε στην κορυφή, ενώ ο Μπλοκ έχει μείνει στάσιμος, κάτω από τη σκιά του Ρόμπινσον.
Μίρα Τζόουνς (Έμι Ρέιβερ-Λάμπμαν)
Μία φιλόδοξη δημοσιογράφος που προσπαθεί να λέει την αλήθεια και είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να την ανακαλύψει. Ο σκηνοθέτης λέει για τη Μίρα: «Δίνει τον αγώνα της και προσπαθεί να κάνει τη διαφορά στην εφημερίδα. Καμιά φορά ο ζήλος της στέκεται εμπόδιο. Έχει πάθος, νοιάζεται για την αλήθεια. Αυτό την αφορά περισσότερο από καθετί, η αποκάλυψη της αλήθειας».
Ντάστι Κρέιν (Τέιλορ Τζον Σμιθ)
Ένας μυστικός πράκτορας του FBI με συναισθηματική αστάθεια που τον καθιστά απειλητικό για την υπηρεσία. Ο σκηνοθέτης λέει για τον Ντάστι: «Θέλει πραγματικά να κάνει το σωστό σε αντίθεση με αυτό που του έχουν υποδείξει να κάνει. Έχει πολύ πάθος. Κατά βάθος, θέλει να κάνει τη διαφορά και δεν δέχεται το όχι σαν απάντηση. Κάνει σαματά, δεν φοβάται τις ζημιές που θα προκαλέσει. Θέλει να τραβήξει την προσοχή της υπηρεσίας με αυτά που έχει να πει».
Αμάντα Μπλοκ (Κλερ βαν ντερ Μπουμ)
Η κόρη του Τράβις Μπλοκ είναι μια μαμά που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Εργάζεται σαν νοσοκόμα και έχει περάσει δύσκολα εξαιτίας του πατέρα της. Ο Μαρκ Γουίλιαμς λέει για την Αμάντα : «Στον πυρήνα της ταινίας είναι η οικογένεια. Ο Μπλοκ, η κόρη του Αμάντα και η εγγονή του Νάταλι. Είναι ο λόγος που νοιαζόμαστε για τον Μπλοκ. Για την Αμάντα, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η σχέση της με τον πατέρα της δεν είναι καλή, εξαιτίας του χαρακτήρα του και των πράξεων του. Η μητέρα της Αμάντα έφυγε νωρίς και ο Μπλοκ έτρεχε πάντα σε διάφορες δουλειές για τον Ρόμπινσον. Η Αμάντα δεν έχει απορρίψει εντελώς τον Μπλοκ, ακόμα επιθυμεί να έχει σχέση με την εγγονή του και μαζί της. Αλλά ξέρει ότι είναι δύσκολη περίπτωση, δεν είναι ο πιο εύκολος πατέρας στον κόσμο, δεν μπορεί να βασιστεί πάνω του».
Τζόρνταν Λόκχαρτ (Άντριου Σο) και Γουάλας (Ζακ Λέμονς)
Ο σκηνοθέτης λέει για τους δύο ειδικούς πράκτορες του FBI: «Ο Λόκχαρτ είναι πράκτορας νέας κοπής. Εντάχθηκε στην υπηρεσία κατευθείαν από τον στρατό, οπότε όταν του αναθέτουν κάτι, εκτελεί τις εντολές. Θα ακολουθήσει την πιο αποτελεσματική τακτική και όχι την πιο ανώδυνη εκδοχή. Νιώθει ότι υπηρετεί την πατρίδα του και σέβεται την ιεραρχία. Ο Γουάλας έχει κινηθεί στην ίδια τροχιά. Είναι ένας πρώην στρατιωτικός που εκτελεί εντολές και θέλει να είναι αρεστός στα αφεντικά του. Ποτέ δεν αμφισβητεί τις εντολές που του δίνουν και οι στρατιωτικές του δεξιότητες είναι πολύτιμες για το FBI».
Νάταλι Μπλοκ (Γκαμπριέλα Σένγκος)
Ο σκηνοθέτης λέει για τη Νάταλι: «Παίζει έναν καταλυτικό ρόλο στην ταινία. Όχι μόνο βλέπει τον Μπλοκ καθημερινά, αλλά είναι στο επίκεντρο όλου αυτού που ο Μπλοκ προσπαθεί να προστατεύσει. Συμβολίζει το μέλλον και το συναίσθημα του Μπλοκ. Είναι αξιαγάπητη, έχει φλόγα και έχει χτίσει μία ευχάριστη και απολαυστική σχέση με τον παππού της».

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Το Blacklight είναι επίκαιρο. Έχει κάνει με ανθρώπους που κινούνται στο παρασκήνιο και δείχνει πώς μερικοί χειρίζονται τους αμερικανούς πολίτες για να κάνουν και να πιστεύουν σε πράγματα που δεν είναι αληθινά ή ωφέλιμα για τη χώρα.
Ήρθε στα χέρια μου ένα σενάριο για το πρόγραμμα αντικατασκοπείας COINTELPRO στη δεκαετία του ’60 και του ’70, μία σειρά από παράνομα πρότζεκτ υπό την εποπτεία του (FBI) με στόχο την παρακολούθηση αμερικανικών πολιτικών οργανώσεων. Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας που έχει χαθεί, οπότε πήρα στοιχεία από εκεί και τα μετέφερα στο σήμερα.
Στο Blacklight έχουμε έναν παρασκηνιακό συνεργάτη του FBI, τον Τράβις Μπλοκ, ως όχημα για να εμβαθύνουμε στις εσωτερικές λειτουργίες της υπηρεσίας. Η ιστορία παρακολουθεί τον Μπλοκ που αναλαμβάνει να βοηθήσει πράκτορες σε κίνδυνο. Μοιάζει απλή δουλειά, αλλά πρόκειται για μυστικούς πράκτορες σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Ο Μπλοκ, τον οποίο υποδύεται ο Νίσον, είναι ένας χαρακτήρας με προβλήματα που νιώθει άβολα με την πραγματικότητα του. Αρχίζει να ψάχνει τρόπους να ξεφύγει από τη δουλειά και να περνάει περισσότερο χρόνο με αυτούς που αγαπά, την κόρη και την εγγονή του. Τον βλέπουμε να παλεύει με την ανάγκη να κάνει τη δουλειά που έχει αναλάβει και την επιθυμία να ξεφύγει και να είναι με την οικογένεια του. Αυτοί οι δύο κόσμοι συγκρούονται κι αυτό προκαλεί όλο και περισσότερα προβλήματα.
Νιώθω τυχερός που έχω κάνει άλλες δύο ταινίες με τον Λίαμ, τον Έντιμο Κλέφτη και τον Προστάτη. Ο Έντιμος Κλέφτης ήταν η πρώτη μας συνεργασία και γρήγορα κατάλαβα ότι είναι ένας πολύ ευγενικός, τίμιος, εργατικός και τρυφερός άνθρωπος. Η συνεργασία μας έχει δημιουργήσει μία γνήσια φιλία. Ανταλλάξαμε ιδέες για το πώς είναι οι χαρακτήρες και συνεργαστήκαμε πολύ ωραία σε αυτή τη διαδικασία. Είναι μία σχέση για την οποία χαίρομαι και ελπίζω να φανεί στο πανί.
Η ταινία έχει πολλές δυνατές σχέσεις που βοήθησαν στη δημιουργική διαδικασία. Συνεργάζομαι στενά με τον διευθυντή φωτογραφίας, τον Σέλι Τζόνσον, πολύ καιρό τώρα. Έχουμε συνεργαστεί σε τρεις ταινίες. Ο Λίαμ και ο Έινταν Κουίν είναι φίλοι 35 χρόνια, οπότε η σχέση τους επηρέασε την ιστορία και τη δημιουργία της ταινίας. Είδα από πρώτο χέρι τη φιλία τους στα καλά και τα δύσκολα. Αυτή η μακροχρόνια ιστορία μεταξύ τους φαίνεται στην οθόνη. Το Blacklight διαδραματίζεται στη Γουάσινγκτον και τα περίχωρα. Κάναμε γύρισμα στη Μελβούρνη που είναι μεν διαφορετική, αλλά σύντομα ανακαλύψαμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά μετά από εκτενή έρευνα. Στο τέλος της μέρας, όλα έγιναν για να υπηρετήσουμε καλύτερα την ιστορία και σε αυτό επικεντρωθήκαμε.

Σκηνοθεσία: Μαρκ Γουίλιαμς
Σενάριο: Νικ Μέι, Μαρκ Γουίλιαμς
Πρωταγωνιστούν: Λίαμ Νίσον, Έινταν Κουίν, Έμι Ρέιβερ-Λάμπμαν, Τέιλορ Τζον Σμιθ, Κλερ βαν ντερ Μπουμ, Γκαμπριέλα Σένγκος
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σέλι Τζόνσον
Μοντάζ: Μάικλ Π. Σόβερ
Μουσική: Μαρκ Ίσαμ
Ημερομηνία Εξόδου: 24 Φεβρουαρίου 2022
Διάρκεια: 1 ώρα και 48 λεπτά

Το Πάθος - Passion Simple (2020)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:28:00 +0200

Η σκηνοθέτιδα Danielle Arbid αφήνει τα σώματα να μιλήσουν σε αυτή την προκλητική μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του εκρηκτικού best-seller της Annie Ernaux, μιας ερωτικής σπουδής πάνω στη σεξουαλική εμμονή. Η ταινία χρωστά την επιτυχία της στη χημεία των δύο πρωταγωνιστών της, του ρώσου σούπερσταρ του χορού, Sergei Polunin και της ευαίσθητης γαλλο-ελβετίδας πρωταγωνίστριας, Laetitia Dosch. H παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών, ενώ παρουσιάστηκε και στα φεστιβάλ του Τορόντο και Σαν Σεμπαστιάν.

Λίγα λόγια για την ταινία

Λιτό και φλογερό μανιφέστο για το δικαίωμα της γυναίκας στον έρωτα, στην όσο πιο συνειδητή απόλαυση ενός άλλου κορμιού.
Μια χωριμένη μητέρα βρίσκει τον εαυτό της σε μια εθιστική ερωτική σχέση με έναν Ρώσο διπλομάτη, με τον οποίο δεν έχει κανένα κοινό. Ο ήρωας είναι ένας γοητευτικός ξένος. Η ζωή συγκεντρώνεται στο πρόσωπο αυτού του άντρα. Έρχεται η μέρα που αυτός φεύγει για πάντα από τη Γαλλία. «Στην αρχή, όταν ξυπνούσα, μου ήταν αδιάφορο αν θα ζούσα ή αν θα πέθαινα. Όλο μου το σώμα πονούσε από τη στέρηση», έρχεται να εξομολογηθεί η ηρωίδα της ταινίας.

Σενάριο: Danielle Arbid, Annie Ernaux (novel)
Σκηνοθεσία: Danielle Arbid
Παίζουν: Laetitia Dosch, Sergei Polunin
Έτος: 2020
ΑΚΑ: Simple Passion
Διάρκεια: 99′
Χώρα: Γαλλία
Γλώσσα: Γαλλικά

Επίσημες Συμμετοχές σε Φεστιβάλ
Eπίσημη Συμμετοχή– Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών
Επίσημη Συμμετοχή – Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τορόντο Επίσημη Συμμετοχή – Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν

Μια Μέρα στη Σαγκάη - A Day in the Life of a Teddy Bear (2021)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Mar 2022 15:22:00 +0200

Ένας Έλληνας που δουλεύει στην Κίνα και μία Κινέζα που αποφασίζει να μετακομίσει στην Ευρώπη, περνούν μαζί μία μέρα, ακροβατώντας μεταξύ ονείρων, επιθυμιών και πραγματικότητας.
Μία ταινία για όσους έφυγαν στο εξωτερικό, για τις διαπολιτισμικές σχέσεις σε έναν πολυπολιτισμικό κόσμο, για τις δυσλειτουργικές οικογένειες -που εν τέλει βρίσκονται παντού- και για ένα αρκουδάκι.
Μία ιστορία που σκιαγραφεί τον ρομαντισμό με τους όρους του 21ου αιώνα, με φόντο την πολυπρόσωπη Σαγκάη.
Η πρώτη ελληνοκινεζική συμπαραγωγή, με πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Μοθωναίο και Tu Hua, φέρει τη σεναριακή και σκηνοθετική υπογραφή του Βασίλη Ξηρού και γυρίστηκε σε τρεις χώρες.

Σύνοψη
Η Jinxi είναι μία βιολονίστα που ετοιμάζεται να μετακομίσει στη Βιέννη για να συνεχίσει τις μουσικές της σπουδές. Λίγο πριν την αναχώρησή της, και ενώ προσπαθεί να διευθετήσει τις εκκρεμότητες στη Σαγκάη, ένα αρκουδάκι θα φέρει στον δρόμο της τον Πάνο, έναν αρχιτέκτονα που έχει εγκατασταθεί πρόσφατα στην πόλη. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι θα μπορούσαν και οι δύο να φανταστούν - το δε αρκουδάκι θα έχει μία πολύ γεμάτη και ασυνήθιστη μέρα.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Δεν χρειάστηκε πολλή προσπάθεια για να καταλήξω στο θέμα της ταινίας, έχοντας ζήσει ο ίδιος στη Σαγκάη για τέσσερα χρόνια. Όπως και οι περισσότεροι στο εξωτερικό, ζούσα με τις αισθήσεις οξυμένες, με αποτέλεσμα να έχω καταγράψει άπλετο υλικό στο οποίο μπόρεσα να βασίσω τη συγγραφή του σεναρίου. Θέλησα να διοχετεύσω στην ταινία ένα απαύγασμα σκέψεων και εμπειριών, κυρίως όμως, να αποτυπώσω τη γνωριμία δύο ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες ρεαλιστικά, όπως αυτή θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα. Ήταν ενθαρρυντικό σημάδι ότι πριν και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, πολλές από τις ατάκες της ταινίας μας έρχονταν φυσικά στο στόμα και εκτός σετ.
Η πόλη της Σαγκάη παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Την βρίσκω εξαιρετικά κινηματογραφική, κοσμοπολίτικη, φουτουριστική, γραφική και παραδοσιακή με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Πολλές σκηνές γράφτηκαν με συγκεκριμένες τοποθεσίες στο μυαλό μου, οι οποίες, όχι τυχαία, ήταν μεταξύ των αγαπημένων μου στη Σαγκάη - είχα ένα προσωπικό και βιωματικό δέσιμο μαζί τους. Προσπάθησα να αιχμαλωτίσω μέρος της γοητείας της πόλης στην ταινία, γνωρίζοντας ότι, στο ταχύτατα μεταβαλλόμενο αστικό της περιβάλλον, ορισμένες τοποθεσίες δεν θα είναι ποτέ πια ίδιες.
Η κινεζική κοινωνία έχει ομοιότητες και διαφορές με την ελληνική. Φυσικά διαθέτει και τις δικές της παθογένειες. Προσπάθησα να θίξω ορισμένες από αυτές, ιδίως μέσα από τη σχέση της Jinxi με τον πατέρα της. Στις στιγμές των – όχι λίγων – δυσκολιών που χρειάστηκε να ανταπεξέλθω για να γυριστεί η ταινία, σκεφτόμουν ότι αν η ταινία συμβάλλει στο να έρθουν κοντά έστω ένας αποξενωμένος γονιός με το παιδί του, τότε σίγουρα άξιζε τον κόπο.

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Βασίλης Ξηρός
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Μοθωναίος, Tu Hua, Feng Jiaqi, Zhang Zhen
Παραγωγή: Βασίλης Ξηρός, Στηβ Κρικρής, Lan Tian, YuXiao, Νικόλας Αλαβάνος
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Pan Xuexue
Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης
Μουσική: Νίκος Πλατύρραχος
Σχεδιασμός Παραγωγής: Κώστας Παππάς
Σχεδιασμός Ήχου: Λέανδρος Ντούνης