Filtremdekiler

Zamanın Ucunda

2024-09-25T15:14:00.002+03:00

Ciğerlerime oksijen doldurmaya çalışırken gözlerimi açtım. Yıllardır nefes almıyormuşum gibiydi. Nefesim öksürüğümle bölünüyor, ağzımdan garip sıvılar çıkıyordu. Kusuyor muydum? Boğazımda bir şey mi kalmıştı? Akciğerlerim yanıyordu. Gözlerim yanıyordu. Sanki odada değişik bir gaz vardı. Alışık olmadığım bir gaz. Garip bir kokusu vardı. Hiç alışkın olmadığım bir koku. Asit mi acaba? Sülfür mü? Zehir mi? Biri beni zehirliyordu belki. Ciğerlerimdeki yanmayı da açıklayabilirdi bu. Oldukça kısa nefesler alabiliyordum. Akciğerlerim hemen doluyordu sanki. Ya ağzım çok büyümüştü, çok hızlı hava alabiliyordum ya da ciğerlerim küçülmüştü sanki. Bulanık görüntü yavaş yavaş aydınlanmaya başladı. Çok ışıklı bir odadaydım. İlk izlenimim hastane oluşuydu ama alışılagelmiş hastane odalarına da benzemiyordu. Misal alışılagelmiş beyaz fayansları yoktu, acillerde bulunun o perde duvarlardan yoktu, beyaz veya mavi giyinmiş doktorlar, hemşireler de yoktu. Odada kimse yoktu. Kapı veya duvar bile göremiyordum. Birkaç kez gözümü hızlı kırpınca görüntü daha da netleşmeye başladı. Camdan bir odada olduğumu anladım. Etrafımı incelemeye başladım. İçinde oturduğum tabut gibi içi çökük sedye dışında bir şey yoktu. Sahi bu sedye mi? Uyandığım yer sırılsıklamdı. Sedyenin içi hala yarısına kadar su doluydu. O sırada camdan duvara biri yaklaştı. İçerideki ışıkların sebep olduğu yansıma yüzünden yüzünün tamamını göremiyordum. Çok küçük, hatta daha ziyade basık burnu ilk dikkatimi çeken uzvu oldu. Gözlerini daha da açıp bana bakmaya başladı, gözleri balıklarınki gibiydi. Göz kırpıyordu ama göz kapakları kapalıyken de gözlerini görebiliyordum. Kocaman siyah gözlerini saydam göz kapakları saklayamıyordu. Gözlerinin beyazı yoktu, kocaman bir iris gibiydi. Cam fanusun içinden ona bakıyordum adeta. Akvaryumda bir balık gibiyim. Tek bir farkla, balıkla yer değiştirmiştim. Sessizce beni inceliyordu. Bugüne kadar beslediğim balıkların benden intikam aldığını düşündüm. Bu da öyle bir rüya muhtemelen. Süs balıklarını doğal ortamlarından mı almıştı pet-shopçu çocuk? Doğaları yoktu ki o balıkların. İnsan üretimiydi çoğu süs balığı. Ben bu düşüncülere dalmışken, konuşmayı o başlattı.

- Kendini nasıl hissediyorsun Liu?

Li? Liu? Liu kim? Hızlıca odanın içine tekrar baktım. Odada benden başka biri daha var mıydı? Yoktu kesinlikle. Tek başımaydım. O zaman Liu ben miyim? Çok tuhaf bir his bu. Adım Liu değil diye düşünüyorum. Ama gerçek adım ne hiçbir fikrim yok. Bir yandan da sanki milyonlarca adım var, belki Liu bunlardan biri.

- Liu ben miyim?

Konuşmaya çalıştım ama kelimeler ağzımdan yuvarlanarak çıktı-çıkmadı. Anlamsız hece grupları oluşturduğuma eminim ama o beni hiç tereddüt etmeden anladı.

- Adının Liu olduğunu hatırlamıyor musun?

Cevabı içerisinde olan bir soruydu bu. Ama daha çok merak ettiğim konu, az önce beni nasıl anlamıştı?

- Ben az önce anlaşılır biçimde konuşabildim mi?

Tekrardan ağzımla tükürük saça saça bir şeyler mırıldandım. Uyandığım andan kalma sıvılar hala ağzımdaydı. Dilim uyuşmuş gibiydi. Bozuk pirinç lapası gibi bir tat vardı ağzımda.

- Seni anlamam için konuşmana gerek yok.

İnce dudaklarını azıcık oynatarak cevap verdi. Ağzının içi bir kara delik kadar siyahtı. Dişlerini görmek mümkün değil. Dişleri büyük değil ya da belki de beyaz değildi. Nesin sen lanet olası? Ben neredeyim? Neler oluyor?

- Öncelikle dişlerim yok. Ben de senin gibi bir insanım. Ya da insan kökenliyim daha net belirtmek olursa. Şu an bulunduğun yer bizim uzay gemimiz. Senin dondurulmuş bedenine ulaşalı 2gün oldu. Bütün organların iflas etmişti, sadece beynin sağlamdı.

- Bedenim nasıl dondurulmuş? Siz uzaylı mısınız?

- Teknik olarak sen de uzaylısın. Bedenin öldüğünde vücudunu dondurduklarını tahmin ediyoruz. Muhtemelen tedavisi olmayan bir hastalığa yakalanmışsın ve ileride bu hastalığa tedavi bulunması ihtimali ile kriyojenik bir sıvı ile dondurulmuşsun.

- Hastalığım neymiş? Tedavisi bulunmuş mu?

- Çok ilkel bir yöntemle dondurulmuşsun. Muhtemelen geçmişte sadece paranı almak için yapılmış göstermelik bir yöntem. Bütün hücrelerin işlevselliğini yitirmekle kalmamış, yenilenemeyecek şekilde çürümüş.

- Peki nasıl yenilendim o zaman?

- Vücudunda kullanmaktan tasarruf ettikleri kriyojenik sıvıları beyninde kullanmışlar. Bütün vücudun çürümüş bir etten farklı olmasa da beyninden aldığımız doku örneklerine göre beynini destekleyebilecek destek organlarını ürettik.

- Bu vücut bana ait değil yani?

- …..

- Cevabın yok mu?

- Gerçeği sindirmek için kendini tekrar ettiğin bir soru olduğunu öngörmüştüm. Evet, gerçek vücudunun nasıl göründüğünü bilmiyoruz.

Öyle tane tane, duygusuz konuşuyordu ki. Sanki düz yazı okuyordu.

- DNA’m üzerinden nasıl göründüğümü bulamıyor musunuz?

- Bizlerin veya senin nasıl göründüğünün bir önemi yok günümüzde. Dış görünüşün sadece ırkını belli ediyor. Karakterin hakkında değil, zekâ seviyen hakkında ipuçları veriyor başka canlılara.

- Gününüz? Hangi yıldayız?

- Günümüzde yıl ve zaman kavramları senin algına göre biraz evrilmiş olabilir. Işık hızında çok dolaştığımız için karadaki referans yılların bir önemi yok bizim için. Gemimizin yerel saati var. Seyrimiz başladığından beri 7865gün geçti.

- Bedenime 2 gün önce ulaştığınızı söylemiştiniz.

- Gemimizde geçen bir gün dünya günüyle ilintili değil.

- 2 gün olmadı yani?

- Günü dünyada nasıl ölçüyorsunuz?

- Güneşin doğup tekrar batmasıyla oluşan zaman aralığı.

Parmakları benimkinden daha uzun ve inceydi. Daha kalın, hayvanlarınkine benzeyen koyu tırnakları vardı ama 4 parmağı vardı.

- Peki dünyada her yerde güneş aynı sürede mi doğup batıyordu? Misal kutuplarda olsaydın?

- O zaman saatimize bakardık, her 24 saatte bir gün geçiyor derdik.

- Bahsettiğin gün ve saat kavramları dünyanın boyutu, konumu, hızı ve çevresindeki gezegenlere göre şekillenmiş, belirlenmiş kavramlar. Başka gezegenlerde zaman ölçütleri aynı tanımlamalarla bile yapılmaya kalksa, farklı uzunluklarda çıkar.

- Anlıyorum sanırım. Peki siz nasıl zamanı belirliyorsunuz?

- Yerleşik yaşam olan yerlerde galaktik atom saatleri kullanıyoruz. Bazı gezegenlerin kendi kabul ettiği yerel atom saatleri de var. Her uzay gemisinin de kendi saati var. Bütün bu saatler birbirinden bağımsız olarak ilerliyor. Eğer bir gezegeni iki kere ziyaret etmiş ve arada geçen zamanı bulmaya çalışacak olursak, zamanları dönüştürme formüllerimiz var. Bunları birbirine çevirebiliyoruz. Sizin döneminizden metreyi, inçe çevirmeye benziyor ya da Fahrenheit’ı, Santigrat’a.

- Peki benim dilimi nasıl konuşuyorsunuz?

- Konuşmuyoruz.

Ağzı sanki hep aynı şekilde oynuyordu. Eski filmlerdeki dublajlar gibiydi. Dudaklarının hareketi ile konuştukları eşleşmiyordu.

- Nasıl yani? Beni nasıl anlıyorsunuz? Ben sizi nasıl anlıyorum?

- Öncelikle ağzından çıkan seslerin anlamlı kelimeler oluşturmadığını belirtmem gerekiyor. Bu sebeple ağzını oynatmana gerek olmadığını söylemeliyim.

- Telepatiyle mi konuşuyoruz?

- Evet

- Neden daha önceden söylemediniz?

- İyi bir giriş cümlesi olmazdı.

- Beni niye kurtardınız peki? Sizin biliminize katkı sağlayamayacak bir ilkellikten geliyorum. Salakça sorular sorup vaktinizi çalayım diye mi dirilttiniz beni?

- Aslında evet.

- Nasıl yani?

- İnsanlık, yani sizin bildiğiniz anlamıyla dünyada yaşam biteli yine dünya tabiriyle yüz yıllar oldu. Bizler önce uzayda daha sonra başka gezegenlerde yaşamaya başladık. Çevresel faktörler, zaman, tıptaki devrimler ve farklı ırklarla çoğalmaya başlamamız ile vücudumuz da farklı bir yöne evrildi.

- Bizim dünyadayken maymunlarla, farelerle yaptığımız laboratuvar deneylerini siz atalarınızla yapıyorsunuz yani?

- Biz size büyük önem veriyoruz. Bizim için çok kıymetlisiniz. Sizin yapınızda, davranışlarınızda hala netleştiremediğimiz noktalar var. Sizin geçmişiniz ile ilgileniyoruz.

- Neden direkt beynime bağlanıp çekmiyorsunuz bu bilgileri?

- Organik yaşam sonra erdi. Organik-Sentetik yaşamın ortalarındayız. Şu an nesli tükenmiş bir canlısın bizim için, sana zarar verebileceğimiz için beyninden bilgi almamız kurallara aykırı.

- Kuralları kim koyuyor? Hangi anayasaya bağlısınız?

- Galaksilerin kabul ettiği evrensel yasalar bir kuantum bilgisayarı tarafından yönetiliyor ve uygulanıyor. Bu sistem bizim her hareketimizi her zaman eşzamanlı olmasa da izleyebiliyor. Her verinin izini sürebiliyor. Bu sebeple yasalara herkes uyuyor.

- Uymayanlara ne yapılıyor peki?

- Kurallar belli iken, neden uymasınlar? Herkes kurallara uyuyor. Kurallar uyulacak düzeni belirtmek için var.

- Kurallara kimse karşı gelmediğini mi söylüyorsun?

- Evet.

- Çok sıkıcısınız.

- Aynı zamanda sağlıklı, acılardan arındırılmış, ileri yaşam formlarıyız. Sıkılmak da günümüzde karşılığı olmayan bir duygu.

- Herkes robot oldu o zaman.

- Sizin robotlarınızın yerini, biz sentetik canlı formları ile doldurduk.

- Anlamıyorum. Her şey çok sıkıcı. Politika yok mu artık? Yöneticileriniz yok mu?

- Politika her zaman var. Hatta farklı gelişmiş yapay zekalar arasında bile protokol farklılıkları bulunabiliyor.

- Sağcılar, solcular yok mu sizde?

- İnanmayacaksın ama bizde de sağcılar ve solcular var.

- Evet, işte buldum. Sizin sağcılarınızdan bahsetsene, hangi dini savunuyorlar? Mesihi bekliyorlar mı hala? Ya Muhammed’i?

- Dinlerin insan ürünü olduğunu en sağcılar bile organik yaşam yok olmadan çok önce kabul etmişti.

- Peki ya kürtaj? O yasak mı?

- Aslında uzun bir süre o da hala tartışma konusu olarak kalmıştı. Ama bu sefer solcular yasaklamaya çalışıyordu. Sağcılar kişilik hakkı olduğunu savunuyor. Solcular ise çoğalma yeteneklerimiz yok olmak üzere olduğu için, her çocuğun dünyaya gelmesinden yanaydı. Tabi bunlar organik yaşamın son dönemlerindeydi. Artık canlılar kendi başlarına çoğalamıyorlar.

- O zaman ölüme de çare buldunuz?

- Hücre yenilenmesini bulduk diyebilirim. Ölüme hala çaremiz yok. Ama yaşlanmıyoruz. Hücreler sentetik enzimlerle sürekli yenileniyor.

- Başka ne için kavga ediyorlar?

- Misal insan klonlama olmasın, güneş enerjisini kullanmayalım. Nükleer santral kuralım gibi.

- Çok anlamsız. Güneş enerjisini niye kullanmıyoruz?

- Ölçümlerimiz neticesinde güneşin enerjisinde milyonda 3 düşüş keşfettik. Bu da güneşin ömrünün azaldığına işaret ediyor. Bu aşırı sağcı örgütlere göre güneşin enerjisini biz tüketiyormuşuz. Canlıların sonunu getirecekmişiz.

- Buna ben bile gülerim. Peki ya petrolü savunan var mı? Nükleer santraller?

- Dünya rezerv alanı ilan edilene kadar Birleşik Amerika hala petrol ile çalışan araba üretmeye devam ediyordu. Artık tabi bu arabaların pratik bir kullanım alanı yok. Nükleer santraller de hala aktifti o dönem. Ama hepsi kapatıldı.

- Birleşik Amerika?

- Nükleer savaşlardan sonra Güney ve Kuzey Amerika kıtasında tek bir yönetim oluşmuştu.

- Siz enerjinizi nasıl üretiyorsunuz?

- Farklı yöntemler var. En çok kullandığımız füzyon ve anti madde reaktörleri.

İçimden konuşmayı bırakmam gerekiyor ama bu şey de robot gibi, duygusuz biçimde karşımda duruyor. Keşke her söylediğini anlayabilsem.

- Duyguların insanlığın düşünme yetisini kaybetmesine neden olduğunu düşündük yıllarca. Duygusal kararlar, hiçbir zaman mantıklı kararların önüne geçemedi. Bir politikacı kendi çocuğu yaralanmasın diye hiç çekinmeden binlerde çocuğun ölmesine sebep olabilecek şeyleri onaylayabiliyordu. Biz de sentetik çağın başlangıcında pozitif ve negatif duyguları kaldırdık.

- Saçmalık.

- Ayrıca robot değilim. Organik-Sentetik bir yaşam formuyum.

- Yani bir canlısın ama vücudun sentetik mi?

- Hibrit yaşamın ve teknolojinin gelişmesi ile yapay zekaların da kendi fikirleri, karakterleri olmaya başladı. Yeni oluşan Biyodijital yaşam formlarında hangi tarafın daha baskın olduğunu tahmin etmek zor.

- Peki ya hayvanlar? Onlar hala katlediliyor mu?

- Hayvan olarak adlandırdığınız canlılar nükleer savaş döneminde neredeyse tamamen yok olmuştu. Ortak bir komisyon Dünya konservatuvarında şu an hala hayvanları çoğaltmaya çalışıyor.

- Mezbahalar artık yok yani.

- Yasaların kontrolünün olmadığı galaksiler arası bölgelerde hala mezbahalar olduğu biliniyor.

- İnsanoğlu hiç değişmiyor değil mi? Hangi canlıları kesiyorlar şimdi?

- Aslında insanoğlu değişiyor. Şu an her türlü canlı kesiliyor, insanlar dahil.

- Organik yaşam sona ermişti hani?

- Böyle mezbahaların da katkısı oldu tabi. Çeşitli çiftliklerde yeniden ekim yapıyorlar. GDOlu insan diyebiliriz onlara. Eskiden yetiştirdiğiniz tavuklar gibi. Çok kısa ömürleri var, düşünme yetilerini kazanana kadar öldürülüyorlar.

- İnanılır gibi değil.

- Ne yiyorsunuz? Nasıl besleniyorsunuz?

- Yemek yemiyoruz. Soluduğumuz havayı besinle zenginleştiren bir havalandırma sistemimiz var. Nefes alırken ihtiyacımız olan besinleri bu şekilde alıyoruz.

- Sigara, alkol, uyuşturucu?

- Kullanılmıyorlar. Aynı etkiyi ışık ve ses frekansları ile daha kontrollü olarak yaşayabiliyoruz.

- Bana ne yapacaksınız şimdi? Beni inceleyen sizsiniz ama soruları soran benim.

- Sorduğun sorular bize aradığımız cevapları verdi. Beynini biraz olsun tetikledi ve kavramsal analizimizi bitirdik. Beyninin diğer kısmındaki bilgiler silinmiş olmalı. O konuda yapabileceğimiz bir şey kalmadı

- E peki şimdi ben ne olacağım.

- Hiç. Hiçliğe döneceksin tekrardan. Biz de kurtarabildiğimiz başka canlılar üzerinde analizlerimize devam edeceğiz.

- Öldürecek misiniz beni?

- Aslında yaşamıyorsun. Bizim algılamanı istediğimiz şekilde algılıyorsun çevreni. Aldığın koku, tat, hepsi simülasyonumuzun eseri.

- Beynimi destekleyecek beden üretmiştiniz hani?

- Ürettik ama bir beden şeklinde değil bu beden. Daha ziyade beynine giden birkaç kablo ve damar gibi düşünebilirsin bunu.

- Peki beni bu şekilde kapatmanıza kuantum yargıcı, adı her ne boksa o yasa koyucu ne diyecek?

- Sana yaptığımız tamamen yasal bir işlem. Pili bitmiş bir oyuncağa başka bir pil takıp, bütün ışıkları yanıyor mu diye baktık. Şimdi başka oyuncaklara geçeceğiz.

- Adi balık suratlı, pislik sürüngen seni. Kapatmayın beni, kurtarın beni. Öldürmeyin beni!

- Hiçbir şey hissetmeyeceksin, korkmana gerek yok. Ayrıca gerçekte balığa benzemiyorum.

- Kurtar beni bilgisayaaaar! Duy beniiii! Quantuuum!

Oturum sonlanmıştır.

Özgün Salih Usal

İlk Yayın: Öykü Seçkisi

Arabalarım ve Hurdalarım

2019-09-11T21:48:00.000+03:00

Yaşamım bir çöplük. Eskimiş, bitmiş ilişkiler, kör noktalara erişmiş arkadaşlıklar, kaybedilmiş aile üyeleri ve en önemlisi eskimesine engel olamadığım arabalarımla dolu. Arabalarıma olan platonik aşkımın sonu yok. 7 evlilik bitirdim, hiçbirine üzülmedim, tek bir göz yaşı dökmedim. Buna karşın 77 model Alfa Romeo Spider’ım kapısına o dangalak taksi şoförü vurduğunda döktüğüm gözyaşının haddi hesabı yok. Etimden et çektiler. Orjinaldi o anlıyor musun beni? Artık orjinal değil. Aynı kapıyı bütün İtalya’da arattım buldum, özel olarak tam 7 kere boyattım. Rengi tutmadı. Bütün arabayı boyatacakmışım. Sana benzer!! Sanki biz bilmiyoruz. Kapının orjinalliği bozuldu, bari her tarafınınkini bozalım. Sen arabanın bir tekerleği patlayınca diğer üçünü de patlatıyor musun? Aslında böyle yazınca mantıksız da gelmedi. Sonuçta bütünlük bozulacak. Lastik konusunda lafımı geri aldım

Arabalarımla özel bir bağım var, onlardan kopamıyorum. Ne kadar eskirlerse eskisinler, ne kadar kapıları değişirse değişsin satamıyorum, uzaklaşamıyorum. Garajımda 23 tane arabam var. Yaşlarını toplasam, buradan aya iki kere gider...(hesaplama boşluğu)... gelemezsin ama ekvatorun etrafını iki kere...... Antalya’dan buraya... Neyse senin çocuklarından yaşlılar işte. Hatta şöyle düşün evlendiğim 7 karımın, hiçbiri arabalarımın en gencinden yaşlı değildi(konuya odaklanır mısın? Çocuklarına falan göz diktiğim yok). Eski eşlerimin hepsine, sizden önce onlar vardı diyordum. Yalan yok bizde. Bir keresinde flörtleştiğim dünyalar güzeli bir kız vardı. (Senin büyük kız kaç yaşındaydı bu arada?) Henüz evlenememiştik ama 7 karımın da eline su dökerdi. İngiltere’de eğitimini tamamlamış, Norveç’te doktorasını somonlar üzerine yapmış, çok hanımefendi, aile terbiyesi almış hanım hanımcık bir kızdı. 8. ve son eşim olmaya adaydı. Vücudu dört dörtlük manken gibi, teni ipekten, saçları altındandı. Öğrenciliği süresinde Norveç’in önde gelen restoranlarından birinde yardımcı aşçılık yapmıştı. Musluk tamir edebilen, odun kesebilen, hızlı araba kullanmayı seven ve ben hızlı araba kullanırken de korkmayan, kısacası masallardan çıkmış gibiydi. Onun gibi bir kız bir daha karşıma çıkar mı sanmıyorum. Bu saatten sonra da çıkmaz zaten. Yaşımız aldı başını gidiyor, kafamın tepesi rüzgara karşı aerodinamik yetenekler kazandı, kalan saçlarım da grinin en açık tonuna döndü, ufaktan göbek belirmeye başladı. Allah seni inandırsın, akşamları 10da tv karşısında sızmaya başladım. Eskiden böyle miydim? Sabahlara kadar araba kullanırdım, gene yorulmazdım. Neyse ne diyordum.. Şu kız işte, Semahat mı desem, Melahat mı adını da hatırlayamadım. O işte, sen anladın. O gün onunla üçüncü aşamaya geçmişiz, sabahında bana bu güne kadar yediğim en mükemmel kahvaltıyı hazırladı. Borçlandırdı beni kendisine. Gerçi gecenin de onun için en iyisi olduğunu söylemişti. Ödeşmişiz belli ki. Her ne kadar kızlar bunu bütün ilişkilerinde söylediğinden dolayı, şüphelenmiş olsam da - herkesin en iyi yatak partneri olamam sonuçta. Yani iyiyim de, o kadar da iyi miyim? İyiyim demek ki ya, çok da kurcalamayalım şimdi bunu. Neyse bu kadar pozitif puandan sonra adı malum kişinin tam 215beygir gücünde 60 model Mercedes 300 SL Roadster’ıma binmeyi hak ettiğini düşündüm. Bir nevi ailemle tanıştırmaktı benim için. Önce kıymetli arabaları tuttuğum özel garajıma indik. Şifreli kapıyı geçip, parmak izli kapıyı da açınca karşımızda duruyordu işte. Üzerinde tavşan kürkü kadar yumuşak özel güderi kumaşın altında geldiğimizden haberisiz dinleniyordu. Ellerimi güzelce temizledikten sonra, üzerindeki kırmızı örtüyü yavaş yavaş çıkartmaya başladım. Sırf bu kumaşı özel olarak diktirmek bile bir servetti başkaları için. Elimi üzerinde gezdirince sanki arabanın tüyleri diken diken oluyordu. O da benden heyecanlanıyordu bence. Örtüsünü açmaya, önce tamponlardan başladım. Açmadan önce ellerimi birbirine sürtüp, iyice ısıttım. Lastiklerin kenarlarından sıkı tutturulmuş, iki yandaki kopçalarını açtım, teker teker. Parlak kırmızı jantları gergin kumaştan kurtulunca örtüsü üstüne doğru sıyrıldı. Jantlar gözlerimi öyle kamaştırıyordu ki, ereksiyon olmamak çok zordu. Sonra ön tampona geldim, önce elimle deri kılıfın üzerinden tamponun çıkıntılarını fark ettim. Elimin altında bütün kıvrımlarını hissediyordum. İster istemez yanaklarım kulaklarıma kadar uzamıştı. Ağzımın içerisindeki salyaları tutmakta zorluk çekiyordum. Tamponu üzerindeki kumaştan kurtarınca parlak krom bütün odayı doldurdu. Tek bir parmak izi yoktu üzerinde. Boyası daha dün yapılmış gibi orjinaldi. Bir kere karlı kötü hava görmemiş, hatta çok sıcak havaları bile görmemiş, sadece hava 10-30 derece arasında ve belirli nem oranlarındayken dışarıyı görebilmişti. Yağmur altında kalıp, paslanmasını istemeyiz değil mi? Tamponun üzerinden kalkan kılıfı ön tamponun üzerine doğru ani bir hareketle sıyırdım. İster istemez, derin bir iç çektim. Yüzü ortaya çıkmıştı işte. O sırada Zebahat bir şeyler dedi ama tam hatırlamıyorum. Neyse arka tampondaki kopçaları da tek elimle çözdükten sonra bütün hatlarıyla karşımdaydı. Allahım nasıl güzel bir histi, sadece ona ait olmak, onun bana ait olduğunu bilmek. Birlikte yaşanan bir tutkuydu bu, kuşkusuz ki bu arabadan dünyada bir tek bende yoktu. Ama bendeki en özel olanıydı. Tam olarak 2524km yapmıştı bugüne kadar. 1500kmsi de bana aitti. Orjinal lastikleri, bujileri, koltukları, her şeyi, her şeyi orjinaldi. Bir tek aküsünü değiştirmiştim, o da bu kadar seyrek kullandığım için arabalarımdaki en zayıf halkaydı. Koltuklarının üzerine dondurmam dökülse(başkasının değil, sadece benim dondurmam) hiç gücenmem yapıştırırım dilimi yalarım. Üzerinde değil kir, mikrop, bakteri bile olamaz. Zaten bulunduğu odada modern hastanelerde bulunan klimalardan var. Benden habersiz böcek, örümcek giremez bu arabanın içine. Neyse efendim, ben güzelim, kız gibi arabayı soymaya çalışırken bizimkisi sabredemedi tabi. Dır dır başımın etini yedi, çabuk olacakmışım da, ne varmış bu kadar bunun altında. Merak etmişmiş. Altından mı yapılmışmış. Bana bugün bu arabanın her gramına altın teklif etseler değişmem be. Altın da neymiş. Neyse Mebahat da arabanın tamamını görünce orada dili düştü yere. Yani bu arabayı görüp de beğenmeyecek biri zaten dünyada olamaz, varsa da siktirsin gitsin. Sanki daha güzelini yapabilecekmiş gibi. Neyse bu kadın ile atladık arabaya çevrede bir tura çıktık. 3dakika sonra Arnavutköy sahildeydik bile. Yanımızdan geçip korna çalanlar mı, dönüp dönüp bakanlar mı dersin. Yanımdan geçen Ferrari, Maserati , Porsche sahipleri bile yanımda yavaşlayıp, arabaya bakıp, fantezilere dalmadan edemiyorlardı. Yani esasen benim arabayı satsam zaten 5-6 Maserati, 3-4 babacan Ferrari alabiliyorum. Ama şahsen 90lardan sonra araba tasarımları çok kötüye gittiğini düşündüğümden prensip olarak böyle yeni arabalara yönelmiyorum. Komik geliyorlar bana. İçinde rahat bile oturamıyorsun, arabanın adı dışında seni etkileyen hiçbir şeyi yok. Ha tabi motor performansı falan filan dersen sizleri pistlere davet ediyorum efendim. O zaman şehirde ne işiniz var? Böyle biz Arnavutköyde saçlarımızı rüzgarla oynaştırırken, kırmızı ışık denk geldi. O belediyenin yeri var, heh işte hemen orası. Bizim Muhabarat dondurmacı gördü. Görmez olaydı, mal kadın, beni bekle ben dondurma alıyorum ikimize dedi. Len dedim içimden, bu arabayla gezerken aklın nasıl yiyecek, içecek bir şeyler düşünebiliyor. Ama kız da elemelerde çok yüksek skor aldı diye, sesimi çıkartmadım. Neyse kenara çektim, bu indi. Gitti dondurmasını aldı geldi. O gelmeden bagajdan plastik koruma kılıflarını çıkarttım, onun koltuğunun üzerine serdim.

- Aşşkııımmm, yaban mersinli ve limonlu aldım sana”

Şerefsiz nasıl da tutturdu dedim içimden. Teşekkür edip aldım dondurmayı, hareket etmeden yalamaya, hatta ısırmaya koyuldum. Dondurmayı oldum olası öyle yavaş yiyemem. Zaten bir an evvel bitireyim de, arabaya dökmeyeyim diye hızlıca yedim. Neyse tam hareket ettim fuları kapıya sıkışmış, kapıyı hızlıca açıp, fularını kendine çekip tekrar kapıyı kapatmak istedi. Fakat kapı çok hafif olduğundan açarken biraz fazla ittirmiş bulundu ve kapıyı komple kaldırımla çizdi. O kaldırımın kapıya sürtme sesi hala kulaklarımdan gitmiyor. Boğazıma bir yutkunma geliyor, gözlerim dolu dolu oluyor. Allahım beni neden böyle kadınlar buluyor? Yaptığı hatanın boyutunu yüzümün renginden ölçekleyen Kabahat, bir anda özürlere başladı. Hiç yüzüne bakmadan, durumun vehametini kavramak için arabadan indim. Kapıya baktım, ayaklarımın bağı çözüldü. Kaldırıma oturdum kaldım. Bir bana bakıyor, bir de kapıyı eliyle silmeye çalışıyordu. Zaten silince düzelir ya çökükler, çizikler. Gözlerimin önünde her şey sessizleşmişti. Dünya durmuştu önümdeki uzaylı kadın bir şeyler söylüyor ama kulağımdan girmiyordu bile. Dinozorları yok eden göktaşı bir sonraki hedefi olarak beni belirlemişti sanki. Yıllarca beraber yaptığımız bütün kilometreler gözümün önüne geldi. Sakince ayağa kalktım ve arabama bindim. Kapıları kilitledim. Sessizce oradan ayrıldım. Arkamdan bağırıp çağırdı, bir şeyler dedi, sonra küfür etmeye başladı. Sonuç değişmedi. Hurdalığıma bir genç kız daha katmıştım. Hiç radyo bile açmadan eve vardım, evin önbahçesinde açık havaya park edip, sabah oluşacak çiğin koltuklara vereceği zararı önemsemeden, arabanın içinde uyudum. Bundan sonra da hayatıma aldığım hiçbir kadına arabalarımı göstermedim.

Özgün Salih Usal

İlk yayın: https://oykuseckisi.com/arabalarim-ve-hurdalarim/

Martin

2019-08-07T13:06:00.001+03:00

Martin gece uyurken gördüğü rüyalar yüzünden annesinin gözlerine bakamayacak bir utangaçlıkla uyandı. Ergenlikte böyle şeyler normaldi ama o buna alışamamıştı. Şöyle bir etrafına baktı, evet yatağı ıslaktı yine. Başka diyarlarda rüyasında yaptıklarının sonuçlarını, denizlerin tuzluluk sebebi olarak açıklayacaklardı ama o bundan haberi olmadan annesine bakındı. Kahvaltı hazır mıydı acaba? Ufaktan kuyruk hareketleriyle önce etrafındaki suyu dağıttı, iz bırakmamalıydı. Sonra etrafa bakındı. Annesinden hiç iz yoktu. Annesi ondan çok utanıp onu terk etmiş olabilir miydi? Yoksa annesine kötü bir şey mi olmuştu? Uyku mahmurluğundan tam açılmamış gözleri, tam açıldı. Burun delikleri büyüdü, annesinin kokusunu aradı. Yoktu. Annesi av olmuş olabilir miydi? Annesi onun için dünyadaki en önemli şeydi. Onu aylarca karnında taşıyıp, doğurduktan sonra da bakımını üstlenmişti. Onun gece gündüz yaptığı işi parayla birine yaptırıp yaptıramayacağını düşündü, cevabı netti. Bir ihtimal annesi kendisine anneler gününde alınan müzikli deniz kabuğunu da beğenmemiş olabilirdi. Bu yüzden terk etmiş olabilir miydi? Yine de Badi’nin annesine aldığı yosun desenli yüzgeç kılıfından daha iyidir herhalde diye düşündü. Hem kim öyle derin dekolteli bir şeyi giyerdi ki?

Annesini aramaya koyuldu. Önce birilerine sormaya karar verdi. Hanako her şeyi bilirdi. Buralarda en eski oydu. Tam 226 yaşındaydı. Onun yaşına gelebilmiş başka bir balık yoktu. Onun yanına gittiğini Hanako fark etmedi. Biraz öksürdü, tıksırdı. Şimdi Hanako birinin geldiğini anladı. Ama ne yazık ki, o da annesini görmemişti. Annesinin boyutları göz önünde bulundurulduğunda imkansız bir durum gibi karşılansa da, 226 yaşında birinden her şeyi görmesini beklemek de çok mantıklı bir yaklaşım değildi. Katarakt, miyop, hipermetrop her türlü rahatsızlığı vardı Hanako’nun. Annesi gözünün önünden geçtiyse bile görmemiş, duymamış olma ihtimali vardı. Algıları daha keskin birilerine sormalıydı. Katil balinalarla görüşmesi yasaktı, onlara soramazdı, köpek balıkları da yasaklıydı ama kaplumbağalara sorabilirdi. Her ne kadar algıları yavaş olsalar da, yaşlarından ötürü bilge sayılırlardı. Hızlıca Kaplumbağa Koyuna gitti, hiç kimseyi yoktu. Bu işte cidden bir terslik vardı. Etrafına şöyle bir bakındı ve korktuğu başına geldi. Uzakta bir gemi gördü, kesin o çekik gözlü piçler yine avcılığa gelmişti. Annesi hala gemide olabilir miydi? Belki de canlıydı. Belki gemiyi batırsa, annesi kurtulurdu, azıcık yan dönse bile annesi üzerinden kaçabilirdi. Sahip olduğu öfkesi ile hiç yüzmediği kadar hızlı yüzdü ve gemiye çarptı. Sarsıntının etkisiyle geminin güvertesinden iki kişi suya düştü. Sırayla ikisini de ağzına attı. Dişleri onları parçalamaya müsait değildi, boğazından da ancak minik balıklar geçebiliyordu. Açıkçası şu an ne yapacağı hakkında pek bir fikri yoktu. Buna hazırlıklı değildi. İnsanlar yeniliyor muydu diye düşündü. Ağzına özlerinin tadı gelmeye başladı. Belki de insanlar yenmiyor ama emiliyordur diye düşündü. Biraz emdi, garip tat daha da arttı. Ağzındakilerin kılçıklarını hissetti. Bunlar ayıklanmış şekilde satılsa, tutar mı diye düşündü. Ya da kumaş poşetlerde önce haşlansa, daha güzel emilebilirdi. Çorbası, çayı yapılabilirdi. Ama alışkın olmadığı bu besin, ya midesini bozarsa? Öyle olursa annesi çok kızardı. Bilmediği şeyleri yememesi konusunda defalarca öğüt vermişti.

Bu kadar güç gösterisi yeterdi. Derslerini almışlardır diye düşündü. Deniz yüzeyine tekrar yaklaşıp, iki insanı da geminin yanına tükürdü. Yüzeye yaklaşınca sırtında büyük bir acı duydu, büyük bir zıpkın saplanmıştı. Annesinin bunca yıl ona tembihlediği, uzak durmasını söylediği başka bir yasaktı gemilere yaklaşmak ve akabinde zıpkınla vurulma tehlikesi. Bugün adeta utanç günüydü. Utandı kendinden, hatta çok utandı ama bu yüzden yüzü kızarmıyordu. Yüzünü kızartan, hatta dünyasını kızartan şey, kendi kanıydı. Sırtındaki zıpkını tek başına çıkartmasına imkan yoktu. Derinlere doğru devam etti. Birinden yardım isteyebilirdi belki. Ama ne kadar kuyruk çırparsa çırpsın, ilerleyemiyordu. Zıpkın onu yukarı doğru çekiyordu. İnlemeye başladı, işe yaramıyordu. Ağlamaya başladı. Annesi neredeydi! Babası onları terk ettiğinden beri başbaşaydılar, bugün niye yanında yoktu! Bir anne oğlunu asla yalnız bırakmamalıydı. Okyanusun dibinde çığlığı yankılanıyordu ama yardım çağrısını duyan yoktu. Yüzeye iyice yaklaştığında tükürdüğü bir insan hareketsiz duruyordu. Galiba onu öldürmüştü. Ölecekti tabi. Dünyanın kanunu buydu, o ölmezse Martin’i öldüreceklerdi, hatta öldürmek de üzereydiler. Annesini belki öldürmüşlerdi bile. Kuyruğuna bir ip dolayıp onu gemiye çektiler. Geminin sıcak güvertesine konduğunda dünyası hala pembeydi. Hareket edecek mecaali kalmamıştı, bütün enerjisini kaçmaya harcamıştı, yine de yetmemişti. Güvertedeki pembe bulutlu görüntüler arasında annesi yoktu. Annesini yakalayamamışlardı demek ki. Sevinmeli miydi buna? Pek sevinemedi. Şu an karşısında bir yüzgeci kadar bile olmayan bir insan bağırıp çağırıyor, elindeki küçük zıpkını sağa sola sallıyordu. Zafer çığlıkları mıydı, yoksa az önce ölen arkadaşlarına ağıtlar mı yakıyordu çözemedi. Belki burada bir kaç yıl yaşasa öğrenirdi. Annesini yakalamadıklarına göre belli ki yok yere arkadaşlarını, belki annelerini veya çocuklarını öldürmüştü (insanlarda yaş ve cinsiyet konusunu bir türlü anlayamıyordu, galiba derisi koyu olanlar erkek, açık olanlar dişi). Ama onlar da kocaman bir zıpkın saplayıp onu neredeyse felç etmişlerdi. Ödeşmişlerdi ona göre. Artık arkadaş olabilirlerdi. Martin çığlıklar atan, bağıran zıpkınlı adama hafifçe gülümsedi. Adam durdu. Ona yaklaştı. O da ona gülümseyecekti, belki tokalaşacaklardı. Adam elini kaldırdı ve zıpkını gözüne sapladı. İlk zıpkın sudayken geldiğinde, daha çok yara almıştı ama o telaşlı halinde şimdi bağırdığı kadar bağırmamıştı. Okyanusun en uzak köşelerinden duyulacak çığlıklar attı. Belki katil balinalara bile sesini duyurdu ve onu gelip avlayacaklar diye biraz daha korktu. Artık adamı göremiyordu. Burnunun sol tarafında kalmıştı. Adam zıpkını sapladığı yerden çıkardı. Martin tekrar bağırdı. Çünkü zıpkın çıkarken daha da acıttı. Adam bir daha sapladı, hiçbir şey göremiyor sadece zıpkının derisine girerken çıkardığı sesi duyuyor, bütün vücuduyla acıyı hissediyordu. Tek yapabildiği inlemekti ama onu bu durumdan kurtarmaya yetmiyordu. Keşke gemiye bir kaç kere daha vursaydı, hepsini emip içlerindeki vitamini, kalsiyumu alsaydı diye düşündü. Artık çok geçti. Öbür gözü de kararmaya başladı. Birden sessizlik oldu. Zıpkınlı adam durdu. Kimse konuşmuyor, saldırmıyor, koşuşmuyordu. Bir anda hep bir ağızdan bağırıp, çağırmaya başladılar. Ona kimse saldırmıyor, kaçışıyorlardı. Derken büyük bir şey gemiye çarptı, güvertedeki insanların bir çoğu suya düştü. Geminin burnu dönünce, zıpkınlı adamı su üzerinde gördü. Hepsi bir yerlere kaçışmaya çalışıyordu. Bir dakika sonra gemiye tekrar bir şey çarptı. Bu sefer gemi neredeyse alabora oldu ve kendisi de suya düştü. Kuyruğundan onu çeken ip sıyrılmıştı. Üzerindeki büyük zıpkını da bir ara çıkarmış olmalıydılar. Muhtemelen o küçük piç, gözü üzerinde çalışırken diğerleri de büyüğü çıkartıp, belki sırtına saplıyorlardı tekrar tekrar. Şimdi artık sudaydı, onu yukarı çeken bir şey yoktu. Aksine aşağı çeken bir güç vardı. Kuyruk çırpmaya çalıştı. Sol tarafından bir şey ona dokunuyor ama ne olduğunu göremiyordu. Kendi kan kokusundan başka bir koku alamadığından, onun annesi olduğuna inandı, öbür ihtimal de geminin ona sarılmasıydı. Poseidon’a çok şükür ki, ikinci ihtimal değildi. Annesine baktı, annesi ona baktı. Çok duygulu bir karşılaşma olmuştu. Gözlerinden yaşlar geldi, belki de sadece birinden... Annesi her zamanki gibi onu kurtarmaya gelmişti ve kurtarmıştı da. O koca gemiyi iki vuruşta yenmişti. Belki gemi batmamıştı ama üzerindekilerin yarısı ölmüştü muhtemelen. Annesiyle gurur duydu, okulda annesini öveceği bir hikaye olmuştu sonunda. Annesiyle yuvalarına doğru ilerlerken, kuyruğunu çok da çırpamadığını, annesinin onu ittiğini fark etti. Omuzunu pek hissedemediği için bunun farkına varamamıştı. Evlerine iyice yaklaşmışlardı ve çok uykusu gelmişti. Uyumaya can atıyor ama uyurken tekrar annesini utandıracak rüyalar görür mü diye de endişe ediyordu. Sonra yatağına geldi ve daha önce hiç uyumadığı kadar derin olacak bir uykuya daldı.

Özgün Salih Usal

İlk yayınlandığı yer: https://oykuseckisi.com/martin-ozgun-salih-usal/

Deli

2019-02-26T13:34:00.001+03:00

- Gül

“Gül” dedi, yüzüme bakıp. Yaşadıklarım hakkında hiçbir fikri olmadığını doğrularcasına.

- Gül!

Tekrarladı, çok kolay bir şeymiş de ben cesaret edemiyormuşum gibi.

- Hadi ama! Neden boş boş bakıyorsun?

Kendi dertleri olmayan insanlar, başkalarını da kendileri gibi zannedip, empati kurma konusunda hiç çaba sarf etmiyorlar. Deli oluyorum.

- Ben doktor Pinure. Seni tedavi etmek istiyorum.

Sen doktor hanım! Yeterince mutsuzluk yaşamadan doğru insanla karşılaştın muhtemelen. Okuluna devam edip hayat kurdun kendine. Peki, doğru insana hak ettiği değeri veriyor musun? Acaba sen onun için doğru musun?

- Beni duyabiliyor musun?

Salak! Sanki denizdeki balıkların bizimle konuşmama sebebi, bizi duymamaları! Belki duyuyorum da konuşamıyorum. Hadi bakalım?

- Dağhan Beyi çağırabilir misiniz hemşire hanım?

Çünkü bir doktor asla yeterli değildir. Bir doktorun kendi başına karar verdiği tek an, stajyer doktorların onu izlediği andır.

- Sabahtan beri sesleniyorum, hiç tepki vermiyor. Beni duymadığını düşünmeye başladım

- Dün gelen değil mi bu, hani şu gülmeme hastalığı olduğunu söyleyen hastamız?

Ben hiç burada yokum. 3.tekil kişiyim. Sizi duymuyor, görmüyor, hatta koklamıyorum (Dağhan beyin ne güzel parfümü varmış öyle).

- Halinden belli olmuyor mu?

- Aslında yaşadığımız ülkede normal sayılabilecek bir durum bu.

Yok, yook. Siz devam edin. Çay kahve getireyim mi abime?

- Maalesef öyle, siz de dışarıdan hiç öyle görünmüyorsunuz ama pek duyarlıymışsınız

Ablam şal ister mi? Şu pencereyi açınca biraz esti sanki.

- Kayıtsız kalınmıyor bu gerçeklere. Ekonomi gittikçe dibe gidiyor

- Evet, çok vahim. Dolar %30 arttı değil mi?

Muhabbetinizi bölmüyorum değil mi? İsterseniz ben çıkayım.

- Dolar artmadı ki Pinure hanım, TL değer kaybediyor. Bakın Rus rublesinin bile değeri artıyor TL karşısında.

- Ayy gerçekten doğru söylüyorsunuz. Ekonomiye de ilgilisiniz anlaşılan. Ben hiç anlamam

Acaba görmediğim bir kafes içerisinde duruyorum da, bu iki doktor bana çekirdek atmaktan mı yoruldu?

- Oldum olası rakamlara ilgi duymuşumdur. Mesela Almanya’da son yıllarda dünyaya gelen çocukların %24ünün anne babasının evli olmadığını biliyor muydunuz?

- Aaa çok ilginç. Bizde olsa adamı aforoz ederler

Siz gidin bir muayenehanenin soğuk sedyesinde sevişin. Bizi soyup buz gibi yerde öksürtmeye çalışırken, oramıza buramıza bir şeyler sokarken neler çektiğimizi anlayın.

- Cahil bir halkla yaşıyoruz ve maalesef yaşamak zorunda bırakılıyoruz.

Aynen doktorlarımıza kadar aynı kaderi paylaşıyoruz!

- Göz kırptı galiba

- Evet, bir hareketlenme oldu, bir şeyler mi söylemeye çalışıyor acaba?

Hareketlenme sende oldu Dağhan inmiş adam. 10dakikadır neredesiniz?

- İris ışığa tepki veriyor, bence duyma problemi de yok.

- Ben de psikolojik olduğunu düşünüyorum. Bizimle iletişime geçmeye de çalışmıyor

İşte çağdaş Türk doktorlarından hiçbir şey kaçmaz! Bana sorsanız onu ben size söylerdim zaten.

- Sorularımıza cevap vermemesinden anlamalıydık aslında.

E hani sadece gülmüyordu bu hasta? Aynı zamanda konuşmuyormuşum değil mi sayın modern tıp mucizeleri?

- Hemşireyi çağıralım da bir sakinleştirici versin bu hastaya

Evet, çünkü göz bebeklerim ışık karşısında çok tepkili, kesin gösteri yapacaklar, yerlerinde duramıyorlar.

- “Iııh” dedi galiba, istemiyor sanırım.

- O zaman serum bağlatalım

Beni özverili Türk doktorlarına emanet edin. Çok doğru bir hastanedeyim.

- Vitamin B koyun içine, akşama bir şeyi kalmaz, senden benden mutlu olur.

Siz okulunuza girerken kaydırma yaptınız sanırım ya da bir arkadaşa bakıp çıkacakken, doktora benzettiler, beni muayene ettiriyorlar.

- Mutlu oldu sanki doktor bey, hasta tedaviye cevap veriyor.

- O zaman kulağına da Arko krem sürelim. Sabaha kadar kalsın burada. Bana bir yakınını bağlayın

Sayın hasta yakınımız, hastamız 12. Soruda 25.000TL için yarışıyor. Kendisi konuşamadığı için soruyu ben okuyacağım size. Cevabınızı 20saniye içerisinde söyleyiniz.

21.yüzyılda tıp akademilerinde doktor adı altında, diploma dağıtılan kişilere ne ad verilir?

A ) Eşek

B) Soytarı

- Ooo ünlü doktorlarımız Dağhan bey ve Pinure hanım da buradaymış. Siz gene hangi hastanın olmayan kafasını daha da karıştırıyorsunuz? Nalan Hemşire bu hastalara kim doktor önlüğü verdi?

20.02.2019

Özgün Salih Usal

Bir Hemoglobinin Beklenmedik Seyahati

2018-09-14T09:17:00.000+03:00

Bugün Cevat için çok zor bir gün olacaktı. Başına neler geleceğinin %10’unu bilebilse bugün hiç evden çıkmaz, hatta uyanmazdı. Ama o her şeyden habersizce işe doğru yola koyuldu. Son zamanlarda çektiği aşk acılarından dolayı biraz kafası dağınık olsa da, unutmak için kendisini tamamen işine vermeye çalışıyordu. Kartını bastığında saat 08:00’dı, hiç geç kalmazdı. 08:00-08:15 vardiyasında çalışıyordu. Diğer meslektaşları kadar çalışkandı. Onun biriminde işini az ya da fazla yapan yoktu. Kimsenin kovulma korkusu veya prim beklentisi olmaz, herkes işini eksiksizce yerine getirirdi. Kartını bastıktan sonra hiç vakit kaybetmeden, işe başladı. İşe özel bir kıyafeti yoktu. Hatta hiç kıyafeti yoktu, çıplak çalışıyordu. Ustabaşının bağırışlarıyla herkes görev yerini öğrendi ve kendilerini o bölgeye giden akıntıya bıraktılar. Cevat bugün yukarı katlarda çalışacaktı. Yer çekiminden bazen başının döndüğünü söylese de aslında akıntının hızı ile kapalı bir borunun içinde kayarken çok da yer çekimini hissedemiyordu. Bazen de roller coaster’a biniyormuş gibi çok eğleniyordu. Görev yeri olan yönetim katına geldi ve hiç kaybetmeden beyinden karbondioksitleri aldı. Tam görev adamıydı Cevat. Biri kafasının üzerine, diğer üçü beline dolanacak şekilde, dört yolcusunu aldı. Ne eksik, ne de fazla. Hızlıca kalbe giden damar kanalına atladı. Karbondioksitleri taşırken hiç konuşmazdı. Çünkü birazdan onları kapı dışarısı edecekti. Bir nevi güvenlik sayılırdı. Onlarla, bir bağ kurmaktan korkuyordu. Belki de fazla profesyoneldi. Sicilinin zarar görmesinden korkuyordu. Bir yandan da karbondioksitlere karşı hep mesafeliydi, galiba yetiştiriliş tarzından kaynaklanıyordu. Biraz ırkçı olduğu söylenebilirdi. Hayır, hayır kendisinin üstün canlı olduğunu falan düşünmüyordu ama bir karbondioksit de değildi. Çıkış kapısına yaklaşırken, başına bağlı Karbondioksit ile göz göze geldi. İkisi de bu anın geleceğini biliyordu. Hiç hır gür çıkmadan, Karbondioksit akciğerlerde Cevat’tan ayrıldı. Her zamanki soğuk görünümünden ve resmi formatından çıkmak için bir şey söylemek zorundaymışçasına…

- Sana hayatında başarılar diliyorum.

Karbondioksit durdu, şöyle bir baktı. Cevat’ı baştan aşağıya süzdü ve üzgün bir tonda;

- Dışarıda daha çok kıymet verileceğim yerler olduğuna eminim

- O kadar emin olma. Dünya acımasız bir yer.

- Dünyayı hiç görmemiş birinin bunları söylemesini dikkate alacağım tabi ki. Hem duyduğuma göre bitkiler insanlardan çok daha duyarlıymış

- Bol şans

- Sana da

Karbondioksit cümlesini bitiremeden alveollerin içine doğru çekildi. Karanlıkta kayboldu. Alveoller kimilerine göre bir kara delik, kimilerine göre ise ışınlanma kapısıydı. Gidenden asla haber alınamazdı. Gelenler ise büyük bir coşkuyla karşılanırdı. Omuzunda bir el hissetti.

- Boş mu?

Cevat hayatında aşık olmuştu tabi ki, hatta ilk görüşte de aşık olmuştu ve hatta hatta daha önce de bir oksijene aşık olmuştu ama bu oksijen… Çok farklıydı. Onu görür görmez sesini çıkartamadı korkusundan, nutku tutulmuştu. O ne güzel bir kovalent bağıydı, o atomların parlaklığı, manalı duruşu… Bir an rüyada olduğunu düşündü. Yok, yok kesin ölmüştü de cennetteydi. Kim bilir hangi öksüzün hayır duasını almıştı.

- Buyurun tabi

Titrek sesiyle, sanki büyük bir kabahat işlemiş gibi cevap verebildi zar zor.

- Benim adım Cevat

- Benimki de Bahar

Cevat’ın dünyasına Bahar gelmişti. Bütün çehresinde çiçekler açmıştı, karnında dolaşan arılar, çiçeklere ulaşmaya çalışıyorlardı. Herkül’den sonra en güçlü canlı oydu şu an, belki Herkül’den de güçlüydü.

- Getirin len o Herkül’ü bana!

Diye içinden bağırdı, en yüksek sesiyle.

- Birini daha mı bekliyoruz?

- Herkül’ü… diyemedi

O ses bir melodi gibiydi, Fazıl Say çalıyordu fonda. Çiçek bahçelerinde yeni yeni çiçekler vardı ne güzel.

- Bir problem mi var?

Fonda Zeki Müren, “Arım balım peteğim” diyor, “Aldığım her nefesin birisi senin” diyor. Omuzuna dokunulup, sarsılınca, bir an normal dünyaya döndü. Hemen yola koyuldu. Önce kalbe doğru gidiyordu. Bahar zaten onun kalbine çoktan varmıştı da, şimdi onu bırakmak istemiyordu. Ne yapsa, etse, yolu uzatsa… Kalpten çıkınca beyin yerine göze saptı, manzaralı yoldan götürmek istedi. Keşke burada biraz kalıp, beraber gün batımını izleyebilselerdi. Bahar çok sevecendi, sürekli gülümsüyordu. Ama o bir oksijendi. Ona bakar mıydı acaba? Böyle bir aşk olabilir miydi? Sonsuza kadar beraber yaşayabilirler miydi? Yolu ne kadar uzatırsa uzatsın, zaman su gibi akıp geçti. Bahar bu güzel yolculuk için teşekkür etti ve yollarını ayırdılar. Acaba tekrar gelir miydi? Farklı dünyaların insanı olduklarını Bahar da düşünüyor muydu? Biraz daha gezmek ister miydi diye biraz daha beklemek istedi. Belki bir şeyini unutmuş numarası yapar, dönerdi. Sonra bir Karbondioksit şap diye yapıştı ensesine. Dolu demek istedi, diyemedi. Ardından birkaç karbondioksit daha yapıştı. Saymıyordu bile. Hayat onun için artık önemsizdi. Şu karbondioksitleri de bırakıp, muhtemelen Karaciğer’e gider intihar ederim diye düşündü. Karbondioksitlerden biri numaradan öksürdü. Mecbur kalbe doğru yola koyuldu, oradan akciğerlere saptı. Tek kelime etmedi Karbondioksitlere. Ayıp mı olmuştu acaba. İnmeden ensesindekine bir şeyler söylemek istedi.

- Sana hayatında başarılar diliyorum.

- Dışarıda daha çok kıymet verileceğim yerler olduğuna eminim

- O kadar emin olma, Dünya acımasız bir yer

- Dünyayı hiç görmemiş birinin bunları söylemesini dikkate alacağım tabi ki. Hem duyduğuma göre bitkiler insanlardan çok daha duyarlıymış.

- Bol şans

- Sana da

Karbondioksit gözden kayboldu. Kara delik onu içine aldı. İşte yeni yolcusu geliyordu.

Aman yarabbi bu ne güzellikti. Daha önce olduğu bütün aşklar yalandı. Karnında kozasından yeni çıkmış milyonlarca kelebek rengarenk kanatlarıyla kanat çırpıyordu. Gerçek aşka giden turun rehberi tam karşıdan geliyordu. Böyle bir çekicilik yoktu, olamazdı. Hemen kendini tanıştırmak istedi.

- Merhaba ben Cevat

- Merhaba ben Bahar

Böyle güzel bir isim hayatında daha önce duymamıştı…

Mıknatıs

2018-08-13T10:00:00.001+03:00

Her akşam aynı saatte aynı yerde aynı manzarayı izliyordu. Gözlerini alamıyordu bir türlü. Yatmadan önce dişlerini fırçalamak gibi bir şeydi onu izlemek. Kim böyle bir şeyi perdesiz bir odanın, boydan boya olan camlarının önünde yapardı ki? Ben olsam çekinirdim diye düşünüyordu. Kendini onun yerine koymak istiyordu, koyamıyordu bir türlü, utanıyordu. Hem utanıyordu, hem kıskanıyordu. Onun yerine konmaktan ziyade, yanına konmayı kendine daha çok yakıştırıyordu. Hırsını takdir ediyordu. İşine odaklanmışken dünyada tekmişçesine ama bir yandan da CNN’de canlı yayın yapıyormuşçasına hiç çekinmeden davranmak; büyük bir özgüvene işaretti. Uyumak için gözlerini kapattığında bile odada birbirine çapraz duran iki lambaderin onu izlerken gözünü aldığı gibi, göz kapaklarının dışından içeri sızıyordu sanki sarı ışık. Sarı, hatta belki biraz turuncu ışık odanın açık renk duvarlarında hareler oluşturuyordu. Lambaderlerin birinin üzerinde koşan iki kısrak vardı. Sırf o kısraklar bile odayı kıvrak gölgesiyle esir alırken, tutukluları zorla seviştiriyordu resmen.

Bu gece de bir şekilde uyumuştu, sabah tabi ki uykusunu alamamış bir şekilde ofise gitti. Hazırlanması hiç zaman almıyordu, biraz pasaklı, bakımsız biriydi Arzu. İşyerinde gene diyete başlama pazartesisiydi. O bunu hep “Aman başlama!” olarak algıladığı için yemek seçimlerine hiçbir şekilde filtre koymuyordu. Öğle arasına nasıl geldiğini anlamadı. Yemeğe arkadaşlarıyla pek çıkmıyordu, aslında arkadaşları onu çağırmıyordu demek daha doğruydu. Okuldayken de okulun en çirkin kızlarıyla dolaşırdı. İnsanlar kendileri gibi arkadaşlar edinmek istiyordu ya da arkadaşlarını kendine benzetiyordu. Ona kimse benzemek istemiyordu. O hayalperest, dalgın, makyajsız, biraz kokulu(çok terliyordu ve deodorantlar çok zararlıydı), hafif tüylü (sadece kolları ve yanakları, onları da aldıramazdı ya!), çok da sevimli olmayan bir kızdı. 32 yaşında olmasına karşın, herkes onu 40 yaşlarında zannediyordu. O bunlara çok aldırmıyor gibi görünse de, içinde bir fare dişleriyle çıkış yolu arıyordu. Günü gene onu düşleyerek geçirdi. Akşam olunca vakit geçsin diye evde hızlıca atıştırdı, vakit geçsin bir an evvel onun saati gelsin diye bir dizi açtı, 2 bölüm yuvarladı, yanında 2 paket cips de kayboluverdi. Saate baktı hala 45dakika vardı, diziden sıkılmıştı ama ne yapabilirdi? Kitap okusa? Aklı başka yerdeyken odaklanamıyordu. Bir bölüm daha izlemeye koyuldu, elinde cips poşetiyle uyuya kaldı. Gözlerini açtığında altında diz arkaları şeffaf bir tayt, üzerinde dar bir body sabah koşusundaydı. Arkadaşları sanki birinin kınasına gelmişler gibi yukarıdan ellerini birleştireceklermiş kadar yakın bir şekilde koridor oluşturmuş, Arzu ortalarından koşuyordu. O kadar yakından koşuyordu ki, her söyleneni duyabiliyordu. Herkes onun sportifliğinden, karın kaslarından bahsediyordu. Yanında da karşı komşusu vardı, beraber koşuyorlardı, o normalde olduğu gibiydi. Zaten oldukça çekici bir vücudu vardı. Ne giyse yakışıyordu. Gene de dar bir şeyler giymişti. Ne mutlu bir andı. Acaba öldüm mü diye düşündü? Yok, yok ölmüş olamazdı, gerçi bu kadar zayıf bir vücuda ancak öldükten 6ay sonra ulaşabilirdi. 6 ay yemek yiyemediğini düşündü. Teorisini az çok doğruladı kafasında, hatta belki 7ay. Ölümden uyandı, elindeki poşetteki cipsler yerlere dağıldı. Yere hiçbir şey düşmemiş gibi saate baktı. Saati gelmişti, geçmek üzereydi. Başını kaçırmıştı bile. Hemen odasının ışığını söndürdü ve perdenin kenarını araladı. Tam karşısındaydı, camın tam önünde. Aralarında yaklaşık 30-40 metre vardı ama onun bütün vücudunu, vücudunun her köşesindeki beni gözleri kapalı bir şekilde bir kağıda çizebilirdi. Tabi resim yeteneği yoktu ama birine çizdirebilirdi, misal vücudunun robot resmini. Karşısında zıplayan iri göğüsleri gördü. Aman Allahım! Nasıl bir şeydi onlar. Oldukça terlemişe benziyordu, omuzlarından yansıyan ışıktan, sırılsıklam olduğunu anlayabiliyordu. Tam yoruldu, yavaşlayacak derken temposunu artırıyordu. Biraz daha yakından bakabilse, o dolgun göğüslerin arasından akan terleri de görecekti. Temposunu düşürüyordu. Resmen vücuduna hükmediyordu. Kendinden geçti. Hayaller başlıyordu, hayaller bitiyordu, tempo artıyordu. Silkinip gerçek dünyaya dönmeye çalıştı. Şu an o odada ikisi baş başa olmalıydı ve onun şu an bulunduğu yerden işyerindeki kızlar onları izlemeliydi. Belki o zaman öğle yemeklerinde onu hiç yalnız bırakmazlardı.

Uykusuz başka bir gecenin ardından, dalgın bir sabah ve masaya yanlışlıkla dökülen bir kahve… Kahveyi döken Arzu, masanın sahibi Salih Bey. Bey diyoruz çünkü kendisi patron. Masanın üzerinde müşteriyle yeni imzalanmış bir sözleşme. Kahve tanecikleri siyah pilot kalemle atılan imzaların bir kısmını görünmez kılmış. Gül gibi dalmaçyalı bir sözleşmeniz oldu Salih Bey. Bey ailesinin en büyük oğlu olarak, Bey Holdingin genel müdür pozisyonunda oturan biri için oldukça yumuşak Salih Bey. Arzu Hanımı kovmak için 6ay sabretti. Bu da bardağı taşıran son kahve damlası oldu. Masasındaki kişisel eşyalarını toplaması, buzdolabındaki kişisel eşyalarını toplamasının tam üçte biri süre tuttu. Birkaç dondurmayı arkadaşlarına verdi. Götürene kadar eriyeceklerdi zaten. O an orada yiyemediklerini vermesinde bir sakınca görmedi. Bütün eşyalarını kutusuna doldurmuştu. Kutusu küçük de olsa, kollarının boyundan, göğüslerinin ve karnının şişliğini çıkartınca kolları o kutuyu kaldırmaya kısa geliyordu. Zar zor aşağıya inerek, şirketin hemen köşesindeki parka oturdu. Ecel terleri döküyordu. Ne yapacağı hakkında en ufak bir fikri bile yoktu. İçi kazındı. Kutunun dibindeki Nutellalardan birini aldı. Kreşe giden bir çocuk için kepçe sayılabilecek boyuttaki bir kaşığı kutunun dibinde bulup, Nutellanın ortasına ekskalibur gibi sapladı. Prens Arthur yiyorsa çıkartsın. Yedirmez! Kündeye getirirdi anında onu. Kaşık dolusu çikolatayı tam ağzına götürecekken, karşısında ona bakan bir çocuğu fark etti. Çocuğun halinden, oldukça fakir olduğu anlaşılıyordu. Belli ki elbise dolabındaki bütün kıyafetleriyle dolaşıyordu, yine de dolabında ikinci bir çorabı yoktu. Kıyafetleri birazcık küçülmeye başlamıştı. Zaten zayıf olan bedenine kıyafetler genişlik olarak tam oluyordu ama kemiklerinin boyuna bakılırsa, bu çocuk o yaşta değildi. Çocuk sessizce onu izliyordu. Onun geceleri karşı komşusunu dikizlediği gibi. Hareketsiz. Tek farkı arada perde yoktu. Elini kutuya atıp, içinden küçük olan nutellalardan birini çıkardı. Aslında bunlar eşantiyon olarak gelenlerdi. Kendisi asla bu kadar küçük almazdı. Çocuk parmaklarıyla anında yalayıp yuttu. Tabi çok küçük olanı çıkarmıştı. Dayanamadı, bir tane de büyük çıkardı. Çocuğa uzattı. Çocuk Arzunun hiçbir zaman yapamadığı bir şey yaptı. O an açıp yemedi, aldı, teşekkür etti koşarak uzaklaştı. Park sessizleşti. İştahı da çocuğu takip etti, parktan uzaklaştı karanlıkta kayboldu. Üzerine çikolata sıvanmış kaşığı, dikkatlice nutellanın içindeki eski yarığına geri koyup, kılıcını dikkatlice çikolatasız bir biçimde dışarı çekti, sıyırma ihtiyacı hissetmeden, kutuya bıraktı. Evine doğru yürümeye başladı, 900m yokuşu çıkabilirdi herhalde. Kutu her geçen merdivende daha da ağırlaşıyordu. Devir taksiye binme değil, tutumlu olma devriydi. Aa söylemedim, Arzu inanılmaz cimriydi. Bir tek yemeklere karşı cimri değildi. Aslında birikmişi de vardı. Uzun süre sıkıntı çekmezdi ama dertlenmişti işte. Bütün sırtı, kıçı ter olmuştu. Kutudan öyle eline geçen bir iki şeyi merdivenlere bırakmaya başladı. İlk başta kırtasiyelerden başladı, sonra nutellalara kadar geldi. Merdivenin tepesine geldiğinde kollarını kaldırmaya mecali yoktu, o da boşalan kutuyu evin yanındaki çöp kutusuna attı. Kolları artık yoktu sanki. Yokuşun tepesinden bakan biri onu Gratel’e benzetip, annesinin evini bulabilirdi. Asansörle evine vardığında, duştan yeni çıkmış gibiydi, halbuki girmek üzereydi. O gün yemek yemeği de, fantezilerini de unuttu, uykuya daldı. Sabah koşusunu yaparken uyandı, bu sefer biraz kiloluydu, baya kiloluydu. Kendisi gibiydi. Aynı koridordan koşuyor, konuşmaları duyuyordu. Biri şöyle diyordu “Onun bir günde yedikleriyle fakir bir aile bir ay doyar”. Uyandı aniden. İçi cidden kazınıyordu. Ama inat etti yemedi. Perdesinin kenarından karşı camdaki ışık dansı inceden beliriyordu. Perdeyi aralayıp, onu hipnoz eden, bütün benliğini karşı daireye çeken o insanı izlemek istedi. Kafasını diğer yana çevirip yatak odasına gidemiyordu. Perdenin, daha doğrusu camın çekim kuvvetine girmişti bile. Sessizce zıt kutbuna yenik düştü. Aynı terli sahne vardı karşısında. O iki çekici dolgun göğüs gene zıplıyordu. Nasıl bir ritimdi bu. Ne şanslı insanlar vardı. Bir elini kendi göğsüne götürdü, kendini bir yokladı. Koşa koşa banyoya gitti. Çırılçıplak soyundu. Diş macunu benekleri dolmuş aynada kendine baktı. Tiksindi kendinden. Bu hayattan nasıl bir geri dönüş bekliyordu ki, tek amacı yemek olmuştu. Bundan kurtulmalıydı. Yarın Pazartesi değildi ama onun pazartesisi olabilirdi. Ertesi gün yapacağı şeyin heyecanından doğru dürüst uyuyamadı. Öğlene kadar uyuyup, öğlen evden çıktı. Hemen bir doktora gidecekti. Artık bu kilolardan kurtulmasının zamanı gelmişti.

Randevusu olmadan muayenehaneye girdi. Obezite düşmanı Dr.Ahmet Bilir’in muayenehanesi… Bütün gününün dolu olduğunu söyledi sekreter. Ancak Pazartesiye boş yer vardı. Karma Pazartesi konusunda direniyordu ama o şansını biraz zorlamak istedi. Ahmet beyle görüşmek istedi. Özel olarak rica edecekti. Ahmet bey alanında çok ünlü bir doktordu. Salih Bey daha önceden onu tavsiye etmiş olsa da, götü yememişti buraya gelmeye. Tam o sırada doktorun kapısı açıldı. Bir önceki hastasını yolcu ediyordu. Doktora baktı, doktor ona baktı, turuncu ışıklar çaktı kafasında, yanakları al al oldu, göğüsleri terlemeye başladı, kol tüylerinin dibi pıtır pıtır oldu. Karşısında ne gündüz gözüyle, ne de aralarında cam olmadan görmediği bir yüz vardı. Ahmet beyin hastası…

Özgün Salih Usal

Hilkat Galerisi - 4

2017-12-19T10:19:00.002+03:00

Sıkılmaktan Pes Etmeyen Girişimcinin Doğa İle İmtihanı

Fransa’da bir aşçı kerevizlerin en iyilerini ayıklarken, oradan tam 3.132km uzakta, bambaşka bir vücuda musallat olmuş bir zihin, lanetler yağdırarak yaşantısına devam ediyordu. Her gün işe gitmekten nefret ediyor, iş için uyanmaktan, akşamları erken yatmaktan gına gelmişti. Ödemek zorunda olduğu kirası ve diğer giderleri olmasa bir saniye daha o işe gitmezdi. Sürekli kendine başka işler arıyordu. Herhangi bir kariyer sitesine, herhangi bir zamanda bakan bir insan kaynakları uzmanının Mine’nin özgeçmişini iki saatten uzun süre güncellenmemiş görmesi mümkün değildi. Facebook’taki magazin haberlerinden daha çok yeni iş ilanlarına bakıyordu. Yeni çıkan iphone modellerinden önce yeni çıkan iş ilanlarından haberdar oluyordu.

Bir gün bir arkadaşı ona renkli taşları toplayıp, onları farklı şekillerde dizerek resimler yapmasını ve bunları iyi yaparsa güzel fiyatlara satabileceğini söyledi. Taş doğada bedavaydı, bedava bir girişimcilik fırsatı bulmuştu. Denemeye değerdi. Sahilden irili ufaklı bolca taş topladı. Aklına ilk gelen şekilleri yaptı ve taşları bir kartona siyanoakrilat ile yapıştırdı. Kartonları da boyayıp evin balkonuna kurumaya bıraktı. Sabah uyandığında kartonlardan birinin üzerinde ilave parlaklıklar gördü, önce bir veryansın etti, gecenin gezenti sümüklü böceklerine. Sonra biraz daha baktı ve aslında bu parlaklıklar ilginç bir detay katmıştı eserine. Taşlı resimli eser artık çok daha etkileyici duruyordu, tamamen doğanın doğaçlaması gibiydi. O hafta sonu Urla’daki enginar festivalinde bir masa açtı ve bütün eserlerini götürdü, sümüklü böcekle ortak çalışmasını standın ortasına koyup, eserlerini satmaya çalışıyordu, en değerli eserinin reklamıyla diğerlerini satacağına emindi. Ama sonuçta en değerli eserini de satacaktı, tabi ki son gün. İlk gün bütün eserleri satıldı, sadece favori eserini satmadı. İnat etti onu satmadı, diğerlerinin on katı teklifler geldi ama satmadı. Resim pazarda organik ürün etkisi yaratmıştı ama arz düşüktü. Bu işe bir çözüm bulması gerekiyordu. Ona daha çok sümüklü yol lazımdı, mümkünse duble sümüklü yol. O gece tekrar taş toplayıp, tekrar aynı eserleri hazırladı, tekrar balkona koyup sümüklü böcekleri beklemeye başladı. Saatler ilerliyor üzerlerinden değil duble yol - stabilize, tali yol bile geçmemişti. Belli ki sümüklü böcekler bu gece başka bir rotadan geçmişlerdi. Öyleyse o rotayı bulmak gerekiyordu. Hemen balkonun etrafına bakmaya başladı, duvarlara, pencere kenarlarına baktı, balkonlara çıktıysa da hiçbir iz bulamadı. Acaba sümüklü böcekler peçete mi kullanmaya başlamıştı yoksa ilgilerini çeken şey mi kaybolmuştu. Boya veya yapıştırıcı kokusu onları çekmiş olabilirdi. Ama şimdi yapıştırıcıyı değiştirdiği için kokuyu almamışlardı belki de. Önceden boyadığı eserlerine eski yapıştırıcıdan sürdü, sümüklü böcekler gelmedi. Yapıştırıcıdan tekrar sıktı çevresine, gelen giden olmadı. Çok çaresizdi, çok para kazanabilirdi şu lanet olası böceklerin kıçlarından çıkan sümüklerle. Ama kazanamıyordu işte.

Kafasını toparlaması gerekiyordu. İşyeri her geçen gün daha berbat bir yer oluyordu. Sevmediği için ayrıldığı eski işine mi geçmeliydi acaba? Çıkış yolu yok gibiydi. Ufak bir değişiklik iyi gelirdi. Bir arkadaşının tavsiyesi üzerine Enginar festivalinden sonra Adatepe’ye gitti. Adatepe’de kahvaltısından sonra Kaz Dağlarında, herkesin yürüdüğü patikadan uzaklaşıp, ormanın derinliklerine doğru ilerledi. Dağın tepesinden akan soğuk su, yoluna çıkan taşlara çarpıp, kıyıda ufak su birikintileri oluşturuyordu. Paçaları ıslana ıslana yürüdü, farkında olmadan baya ilerlemişti. Ormanın öyle bir bölümüne geldi ki, burası onun için cennetti. Tam aradığı yerdi, etraf sümüklü böcek kaynıyordu, hem de rengarenk kabuklarıyla birlikte. Çantasındaki abur cubur poşetine hemen birkaç tane irilerinden topladı. Koşa koşa kaldığı pansiyona döndü. Yolda sahil kenarından bir sürü taş topladı ve büyük bir marketten kartonlar aldı. Hemen balkonda taşları dizip yapıştırdı, boyadı. Poşetin içindekileri hava kararınca resmin üzerine saldı. Zavallı hayvanların kaçacak tek kaçış rotası resmin üzerinden geçmekti.

Döndüğünde eserleri çok tuttu, ilk hafta sonu tam 40tane eser sattı. İkinci hafta 50, üçüncü 30 ve tam beş hafta sonra hiç satamadı. Çünkü artık herkeste bu eserlerden vardı. Acilen başka bir çözüm bulmalıydı, ya başka pazarlara gidecek(işinden istifa etmesi gerekiyordu) ya da başka bir şey ne olabilirdi. Elinde bir sürü salyangoz vardı. Bunları yurtdışına satmaya karar verdi, her hafta sonu kilolarca kaz dağlarından toplayıp, Fransa’ya mal satan bir tedarikçiye satmaya başladı. Üç ay sonra işinden istifa etti, artık maddi anlamda güçlüydü. Beş ay sonra bu işten de sıkıldı. Monotonlaşmıştı Salyangoz işi. Hem kendini geliştiremiyordu da. Sonunda İnşaat sektörüne girmeye karar verdi.

- - Baba bak bu resmi bir müteahhit bağışlamış sergiye

- - Hayret, sanata değer veren müteahhitler olduğunu hiç düşünmezdim

- - Belki de sevmediği için bağışlamıştır

- - O da mümkün, zaten bu biraz daha soyut bir çalışma gibi herkesin beğeneceği bir tarz değil.

- - Baksana renk seçimleri de bir ters.

- - Gökyüzü yeşil, ağaç yaprakları kahverengi... Tuhaf bir eser bu.

1.bölüm - Ölümsüz Bir Balığa Duyulan Nedensiz Sevgi

2.bölüm - Ateşli Bir Aşkın Ayın Karanlık Yüzüyle İmtihanı

3.bölüm- Dünyanın En Mükemmel Yemeği Salyangozdan Yapılır

Özgün Salih USAL

Hilkat Galerisi - 3

2017-06-02T20:01:00.003+03:00

Dünyanın En Mükemmel Yemeği Salyangozdan Yapılır

Şanzelize metro durağının karşısında, tripadvisordan 4,9 puan almış ünlü fransız restoranı "Sans aucune chance" a gelmeden önce Meriç, sinyi ağaçlarının bol olduğu Balıkesir’in Kaz dağlarında yaşardı. Ormanın en parlak ve büyük kabuğu ondaydı. Kırlangıçlar, yuvalarında aç bekleyen yavruları için sinyi ormanının üzerinde devriye uçuşuna çıktıklarında ilk onu fark ederlerdi. O sadece ormandaki en renkli, en parlak kabuğa sahip olan değil aynı zamanda en sert kabuğa sahip olandı. Böyle olunca tabi karşı cinslerinin ilgisinden kurtulamıyordu. Başta kendi cinsi salyangozlar olmak üzere, sülükler, toprak solucanları, koca başlı kurtçuklar ve bilumum canlıların hayallerini süslüyordu. Bazı salyangozların kabuklarının iç yüzeyine onun resmini yaptığı söylense de, pek kanıtlanabilen bir durum değildi. Tabi ki hayranlık duygusu, yanında nefreti de getiriyordu, diğer çokbilmiş sıradan renkli salyangozlar, Meriç’in etini kuşlara övüp duruyorlardı. Önce salyangoz etinin sağlıksızlığından bahsedip, kendilerini temize çekiyor, ardından onun kabuğunun bu kadar albenili olmasının sebebinin atalarının balık olduğu gerekçesini kullanıyorlar, bazen ataları sürüngen, bazen ise mor bir karides oluyordu. Her seferinde ağızlarına ilk geleni sıraladıkları için, hiçbir zaman ne anlattıklarını hatırlamıyorlardı. Gerçi bunları dinleyen kuşların da ağzı sulanmaya bir başladıktan sonra, diğer kısmıyla pek ilgilenmiyorlardı. Tabi ki Meriç’i koruyan kollayan hayvanlar da vardı. Öyle her salyangozun eti yenmezdi! Meriç kurbağagillerden dünyanın en zehirli kurbağası Afrika Gelinciği Onur’un uzaktan kuzeniydi, etini yemeğe kalkışırlarsa, daha etini boğazlarından geçiremeden, kabuğunun altındaki zehirli mukus tabakasından dolayı hemen oracıkta ölebileceklerdi. Tabi onun Alligatorgillerden 4.kuşak kuzeni Canker’den aldığı, metal sertliğinde olan kabuğunu kıracak sertlikte gagaları varsa. Söylentilerden bihaber olan Meriç, sakin yaşantısına devam ediyordu.

Tam bu sıralarda Meriç’ten tam 2.956km uzaklıkta başka bir bedende, bir aşçı sakin yaşantısına devam ediyordu. Her büyük insan gibi bu büyük aşçının da kendinden büyük bir hastalığı vardı. Yemeklerine âşıktı. Yaptığı yemekleri şiir yazar gibi bütün detaylarına dikkat ederek, kafiyelerine, rediflerine dikkat ederek pişiriyordu. En ufak bir sebze parçasının, yağ damlasının yemeğin içerisinde yok olmasına izin vermiyordu. Bir yemeğin son tadını oluşturana kadar yüzlerce deneme yapıyordu. Aynı karışıma hardalı 9gr koyup deneyip, 6gr koyup tekrar deniyor, 3gr koyup tekrar deniyor ve her içeriği bu şekilde deneyerek en doğru miktarı buluyordu. Yemek tarifleri Ramanujan’ın ölümünden sonra bulunan not defterleri gibiydi. Ve tarif kitabı da elbet de o öldükten sonra başkalarının eline geçecekti. Bütün Paris’te nam yapmış yemekleri yemek için restoranın önünde uzun kuyruklar oluşuyordu, kuyrukta beklerken kokulara maruz kalan masum müşteriler, açlıklarına bin katıyor aç kaplanlara dönüyordu. Siparişler önlerine geldiğinde ağızlarının her bölgesi ayrı bir zevk buhuru ile kendinden geçiyor, yemek yerken uyuşturucu iğne yemiş kaplanlar gibi gözleri yuvarlanarak oturdukları koltuğa yığılıyordu. Gözlerini kapatıp, bir yaratana şükürlerini sunarken, bir daha ağızlarına başka bir aşçıdan yemek sokmayacaklarına yemin ederek, evlerine gidiyorlardı. Tabi ki yeminlerini tutamıyorlardı çünkü her öğünü orada yemek demek, bahşişler hariç ayda 3.000Euroyu sadece yemeğe vermekti.

Bu müthiş aşçı her gün patronuyla kavga ediyordu. Şu yemeklere artık bu kadar özenmesindi, müşteriler zaten geliyordu, her gelen de mutlu olmayıversindi ama o dinlemiyordu. Çünkü her içerik ayrı bir ihtimam gerektiriyordu. Tayfun ustalarından böyle öğrenmişti. Patron ise müşteri memnuniyetini o kadar ön planda tutmayıp, sürümden kazanmak istiyordu. Elinde olsa Tayfun’a ekmek de pişirtip satacaktı. Gerçi onu da denemişti zaten, ama ekmeklerin fırında kapladığı alanla, getirdiği ciro orantısızlığından dolayı bundan vazgeçmişti.

Meriç gece boyu dolaşıp, ormanda türlü türlü desenler çıkarmıştı. Güneşin doğmasına yakın hava sıcaklığı artarken, tam kendine kuytu bir köşe bulmuştu ki, bir anda ayakları yerden kesildi. Hemen kendini içeri çekti, kabuğu başka kabuklara değiyordu. Kafasını azıcık çıkaracak kadar cesaretlendiğinde içine konduğu kutu çoktan paketlenip yola çıkmıştı. TK1512 seferinin kargo bölümünde Paris’e gidiyordu. Hemşerileriyle birlikte hale geldiğinde gelmiş geçmiş en yüksek fiyattan satıldılar. Alan restoran da tabi ki malzemelerin her zaman en kalitelisini alan Sans aucune chance’dı.

Tayfun doğala aşıktı. Gerçek güzellik ancak doğallıktan gelebilirdi. Dudaklarından büyük rujla gelen kızları sevmiyordu, çok yapmacık buluyordu. Hepsi de sanki Nantes köylerinden komşu kızıymış gibi ona şartlanmış şekilde çıkıyordu karşısına. Annesine bir daha nerede çalıştığını söylememesi gerektiğini karar verdi.

O akşam yüksek mertebeden konuklar vardı, menü özel olarak meclisin en değerli politikacıları için hazırlandı. Ana yemek marine edilmiş füme salyangoz soslu, biftekti. Tayfun malzemeleri hazırlamak için elini kutuya attı ve o an dona kaldı. Gördüğü bu salyangoz dünyanın en büyük salyangozu ve en güzel canlısıydı, gözlerini ondan ayıramıyordu. Nasıl mükemmel kıvrımlardı onlar. Etinin çok sulu ve leziz olacağına emindi. Dünyanın en iyi aşçısı olarak, tabi ki en iyi salyangoz sosunu hazırlamalıydı.

- Peki ya sonra?

- Yarın tekrar aynı salyangozu bulabilecek miydi?

O kim oluyordu da dünyanın güzelliklerini kendi kibri ve egosu için yok ediyordu. Hem de kendinin bile tadamayacağı tek seferlik bir yemek için. Şanslıysa müşterisi, patronunun yanında yanına çağıracak ve yemek hakkında övgülerde bulunacaktı. Sonra? Sonrası yok. Bu mükemmel salyangoz bir yalancının midesinde(politikacıları hiç sevmezdi) yok olacak. Dünyadan bir güzellik daha eksilmiş olacaktı. Sonra daha da kapsamlı düşündü, peki ya yemeklerdeki diğer hayvanlar? Her şeyden bir haber yetiştirilip, güzel, sağlıklı oldukları için kesilen milyonlarca hayvan. Proteini, karbonhidratı başka bitkilerden de alabiliyorken, sırf daha keyifli yaşamak için, ağzımızdaki o 5 dakikalık coşku için, dünyayı mezbahaya çevirmekte haklı mıydık? Kendinden utandı. Bütün dünyadan utandı. Artık bu iğrençliğin parçası olmak istemiyordu. O gün mutfak kapanana kadar öğüre öğüre, kalan yemekleri pişirdi. Hala hayatta olan salyangozları arka bahçeye saldı. Meriç’i tek başına bambaşka bir fanusa aldı. Artık birlikte yaşayacaklardı. Et pişirmeye artık tahammülü yoktu ama çekip giderse, bu düzen devam edecekti. Direndi gitmedi. Ertesi gün bütün menüyü komple değiştirdi. Artık hiçbir hayvanın ölmesi gerekmiyordu. Yalnız bir detaya dikkat etti. Menünün veya yemeklerin adını vejetaryen olarak değiştirmedi. Amacı o yemekleri vejetaryen olmayanların da yiyebildiğini ve et yemeden de yaşayabildiklerini bilinçaltlarında fark edebilmeleriydi.

1 yıl boyunca o restoranda hiç hayvan ölmedi. Kimse farkında değildi menünün vejetaryen olduğunun. Kimse etsizlikten şikayet etmiyordu.

- Menünüzde biftek bulamadım?

- Efendim menümüzde sadece aşçımızın özel olarak seçtiği yemekler var. Eğer doyurucu bir şey istiyorsanız size Enginar beğendili kabak yemeğimizi öneririm.

Ünlü aşçı yaşamındaki bu tatlı tesadüfle, hayata bakış açısını tamamen değiştirmişti. Bakış açısıyla fark yaratıp, müşterilerinin algısını da değiştiriyordu. Fanusta yaşayan salyangoz ise kendini hala kaz dağlarının eteklerinde sanıyor ve her geçen gün renkleri daha da güzelleşiyordu.

- Kızım bu resmi nasıl buldun?

- Çok güzel baba, resme baktıkça daha da güzelleşiyor sanki. İçim umutla doldu.

- Çok sevindim. Benim de içime pozitif bir enerji doldu. Hadi gel son resme geçelim, birazdan galeriyi kapatacaklar.

1. Bölüm :

Ölümsüz Bir Balığa Duyulan Nedensiz Sevgi

2. Bölüm:

Ateşli Bir Aşkın Ayın Karanlık Yüzüyle İmtihanı

Sinyi Ağacı Hakkında

Hilkat Galerisi -2

2016-04-08T17:07:00.001+03:00

Ateşli Bir Aşkın Ayın Karanlık Yüzüyle İmtihanı

İçtikleri siyah karanfil özlerinden kafası yükselmiş Ozan adlı ateş böceği, gövdesinin altında ezilen minik karısı Pelin’e seslendi;

- Gecemi aydınlatan yarım, hayat yolumun ışığı, sen olmasan bu dünyada yaşayacak sebebim de olmaz. Seni her şeyden çok seviyorum, öyle seviyorum ki seni…

Pelin cümlesinin bitmesini bekleyemedi, yapıştı dudaklarına. O da Ozan’ı deli gibi seviyordu ama bu kadar karanfil özü içmeseler belki daha sakin bir gece olurdu. Üstelik çekirge Murat onları akşam yemeğine davet etmişti. Sadece evini ziyaret edenlere ikram ettiği, özel spesiyali haşlanmış tırtıl yumurtasını pişirecekti.

- Şu gökyüzündeki aya öyle minnettarım ki, onun sayesinde senin nur yüzünü görebiliyorum.

- Pelin’im sen iste senin için ayın karanlık yüzünü aydınlatırım.

- Gerçekten yapar mısın?

- Yapılabilecek olsa, şimdi yola çıkarım.

Sabaha kadar o ağaçta kalan başka hiçbir böceği uyutmadılar. Kimisi dalların altından süpürge saplarıyla vurdu, söylendi, bağırdı, seslerinden gaza gelip barışan küs çiftler bile oldu. Nihayet gün aymıştı. Pelin gecenin verdiği yorgunlukla derin bir uykuya daldı, Ozan kahvaltılık bir şeyler toplamak üzere sahil kıyısındaki papatya tarlasına doğru yola koyuldu. Yolda çekirge Murat’ı gördü. Murat onu görmezden geldi. Onlar gelecek diye o kadar hazırlık yapmıştı ama bir arayıp gelmiyoruz diye haber vermemişlerdi. Murat onlara ulaşmaya çalıştığında ise antenleri kapalıydı.

- Hey Murat

- Koyayım da tur at Ozan!

- Ya biliyorum kızdın bize, çok özür dilerim ama acil evde kalmamız gerekti

- Ben anladım zaten.. bazen sizin adınızın neden... ateş böceği olduğunu… daha iyi anlıyorum… ateşiniz hiç sönmüyor… ama böcek gibi davranıp… haber verseydiniz… yumurtaları 3 kere.. ısıttım yoldasınız diye… sonra da tek başıma… hepsini yedim

- Çok özür dilerim ya, inan bir daha olmayacak

- Bu kaçıncı ama ya…

Çekirgenin zıplarken havada kaldığı süre boyunca devam eden diyalogları yavaş ilerlese de, ancak bu şekilde sohbet ederek seyahat edebiliyorlardı. Nihayet papatya tarlasına vardılar. Kursaklarına güzelce bitki özlerini doldurdular, çok yoruldukları için deniz kenarındaki bir erik ağacının dalında dinlenmek için durdular.

- Murat, Acaba aya ulaşabilen böcekler var mıdır?

- Sadece kuşların ulaşabileceğini söylüyorlar. Suda yüzen maymunlar çok tehlikeli. Bir keresinde gözümün önünde iki çekirgeyi yakalayıp suyun dibine çektiler.

- İçim bir garip oldu.

- Bilge martılar ay kulesinin içinden ayın karanlık yüzüne bir merdiven çıktığını söylüyorlar

- Hadi canım?

- Orman ana çarpsın ki öyleymiş. Gördüğüm bir martı anlatmıştı, onun bir arkadaşı gitmiş. Altında bulunan bir kapıdan girip eğer bütün merdivenleri çıkabilirsen, ayın arkasına ulaşıyormuşsun. Işığı o kadar parlakmış ki, ışığına bir kere baksan gözünü alamıyormuşsun. Söylediklerine göre bir sürü ölü böcek varmış ay ışığının önünde.

- Tabi hep birilerinin arkadaşının arkadaşı yapmıştır zaten. Hiç ben gittim diyen yok.

- Bence her koşulda çok tehlikeli, bir böceğin oraya çıkması için aklını kaçıracak bir sebebi olmalı

- Bence o kadar da tehlikeli olamaz, merdivenler pekâlâ uçarak çıkılabilir, hem ölü başka böcekler varsa, demek ki oraya ulaşan böcekler de vardır

- Peki, bu adadan oraya gitmek için içi vahşi maymunlarla dolu suyu nasıl aşmayı düşünüyorsun?

- Uçarak?

- Aptal! Tabi ki uçarak ama deniz seviyesine bir karış mesafede uçmak zorundasın, daha fazla yükselirsen rüzgar seni alıp, hemen suya çarpar. Biraz daha aşağıdan uçsan bu sefer de maymunlar seni görüp yakalayabilirler, tabi ondan önce bir dalga kanatlarına çarpıp seni suyun içine çekmezse. Anlatırken bile korktum

- Ben yaparım! Oraya gidip ayın karanlık yüzünü aydınlatmak istiyorum

- Bu kilolarınla deniz yüzeyinde, değil yüzlerce maymunu geçmek, ilk maymunun öğle yemeği olursun.

Ozan kafasında planı yapmıştı bile, sevgisini ispatlamanın yegâne yolu buydu. Herkes görecekti ayın karanlık yüzünü, herkes bilecekti Pelin’i ne kadar çok sevdiğini, bu uğurda gerekirse canından olabileceğini.

O akşam gene komşularını uyutmadılar, Çekirge gene tek başına yedi yemeğini, yemek yerken yıllardır haber alamadığı eski sevgilisini düşündü. Herkes bir balıkla çekirgenin aşkının imkansız olduğunu söylemişti onlara ama ikisi de dinlememişti kimseyi, ta ki o acı güne kadar. Tanrılar denizde yüzen koca ağaçlarından sarkıttıkları iplerle sevdiğini gözleri önünde yanlarına almışlardı. Martının teki onu bir akvaryumun içerisinde gördüğünü söylese de martıya kimse inanmamıştı. Keza o da çok inanmamış gibi görünse de, her gözünü kapattığında o akvaryumu düşlüyordu. Acaba bir gün oraya gidebilir miydi?

Gecenin yoğunluğunun verdiği yorgunluk ile Pelin uykusuna yeni dalmıştı ki, Ozan gün ışığından önce ağacı terk etti. Aklında tek bir amaç vardı, maymunlu deniz aşılacak ve ayın tamamı bir sonraki akşam aydınlatılacaktı. Bunu yapması için tam bir günü vardı. Papatya tarlasına hızlıca ulaştı. Kahvaltısını aynı erik ağacının üzerinde yaptı. Su sakin görünüyordu, ne kadar tehlikeli olabilirdi ki? Kahvaltısı bitince gözünün önüne Pelin’in dolgun ışıkları geldi. Ömrünün sonuna kadar o ışığın gözünü kamaştırmasını istiyordu. Aklında Pelin, gözünde ay kulesi başladı uçmaya. Hızlıca suda ilerliyordu, ilk gelen dalgada sudan kaçmak için fazla yükseldi, fazla yükselince sert bir rüzgar suya doğru çarptı onu. Kahvaltısı için pusuya yatmış dev mavi maymun, bu fırsatı bir saniye bile bekletmeden değerlendirdi, bir yudumda Ozan’ı midesine indirdi.

Pelin uyanmıştı ama ne Ozan, ne de Ozan’ın her gün hazırladığı kahvaltı vardı. Ağaca yazılmış bir not buldu. “Senin için ayın karanlık yüzünü aydınlatmaya gittim, bu gece ayı izle, ben de seni izliyor olacağım.”

Pelin büyük bir umutla herkese kocasının akşam ayın karanlık yüzünü aydınlatacağını söyledi. İlk gece herkes oradaydı, gözleri ayın hareketli aydınlık yüzünden kamaşıp kapanana kadar ayı izlediler. Sabah olduğunda ise Pelin tek başına kalmıştı. O gece ve ondan sonraki her gece ayı izlemeye devam etti. Ömrünün sonuna kadar ayın karanlık yüzünün aydınlandığını hiç görmedi, kimse görmedi.

Murat akşam yemeklerinde Pelin’i bir daha hiç görmedi, tek başına büyük aşkını düşünerek haşlanmış tırtıl yumurtalarını yedi.

Ozan sevgisini kanıtlamak için çıktığı yolculukta ayın karanlık yüzeyini aydınlatamadı. Ama kanıtlama konusunda kimsenin şüphesi yoktu.

- Kızım niye ağlıyorsun?

- Bu resim beni çok duygulandırdı

- Oldukça hüzünlü bir resim bu... Bazen hayatta ne kadar şanslı olduğumuzu görmek için başkalarının hüznü bize yardımcı olur ve elimizdekilerin kıymetini daha iyi biliriz.

- Haklısın baba

- Hadi bak bir sonraki resim oldukça renkli, eğlenceli bir şeye benziyor, ona bakalım.

Çocuk resimden uzaklaşırken, baktığı açı değişince dikkatini bir parıltı çekti. Sanki bu resme ilk bakmaya başladığında burada bir parıltı yoktu. Öyle ya deniz fenerinin lambasının aydınlatmadığı tarafta parıltının ne işi vardı?

1.bölüm - Ölümsüz Bir Balığa Duyulan Nedensiz Sevgi

Hilkat Galerisi -1

2016-03-01T14:54:00.002+02:00

Ölümsüz Bir Balığa Duyulan Nedensiz Sevgi

Geçmişte oldukça büyük bir salyangoza ait deniz kabuğunun açık ağzında, akıntıdan etkilenmeyen bir köşe bulmuştu kendine. Günün yorgunluğunu atmak istiyordu, keşke göz kapakları olsaydı diye düşündü. Gözleri açık uyumak ne kadar zordu. Odaya biri girip ışığı açsa ya da güneş doğsa, pencerenin kenarından bir araba geçse uykusu dağılıyordu. Şu insanlar ne kadar şanslıydı. Derin bir iç çekti. Ciğerlerine girmeyen bir şeyin eksikliğini hissetti. Bir sigara iyi giderdi. Zulasında son iki sigarası vardı ama yakacak ateşi yoktu. Ateşi olduğunda da sigarası olmadığı zamanları hatırladı. Bunu beklenmediğinde gelen otobüs benzetmesiyle eşleştirdi. Sigara… Sonra unutmak için başka bir benzetme düşünmeye başladı. Parası olup da vakitsizlikten tatile gidememekle eşleştirdi. Azıcık işe yaradı ama kısır döngüydü. Sigara… Aklından çıkmıyordu. Sigara, sigara, sigara… Lanet olsun bırakmak bu kadar zor olmamalıydı. Halbuki bir arkadaşı bırakması için ödül bile koymuştu ortaya. Sigara… (Ödül sigara değildi). Unutmak için metabolizmasını iyice yavaşlatıp, uyumaya çalıştı, zaten çok yorgundu ve içi uyumak üzereydi. İçinin geçmesi zor olmadı.

- Boynundaki dikişlerin iyi atılmamış…

Dedi uzaktan gelen iri beyaz kuyruklu ve parlak mavi çizgili Lepistes.

- Biraz tembel bir babam var sanırım

- Aynı zamanda umursamaz olmalı, senin durumunda olan bir balık için hala düzeltilebilir bir durum

- Ateşin var mı?

- Sigara mı içiyorsun?

- Ne var bunda?

- Senin yaşayan bir kalbin mi var?

- Aslında yaşayan yanım sadece kalbim, diğer organlarımın pek çalıştığını söyleyemem

- Solungaçların da çalışmıyorsa, sigara niye?

- Kalp çalıştığı için, organları beslemese de vücutta dolaşan bir kan var, nikotinli kanı seviyorum

- İlginç bir balık olmuşsun sen. Tabi ölme korkun olmadığı için iç içebildiğin kadar

- Ölümsüz olduğumu düşünmüyorum ama ölümsüz bile olsam senin gibi kanlı-canlı, gerçek bir balık olmayı tercih ederdim

- Ben de senin gibi ölümsüz bir balık olmayı tercih ederdim

- Düşündüğün kadar eğlenceli değil, bütün arkadaşların zamanla ölüyor

- O zaman daha çok arkadaş edinmelisin. Ben Kübra

- Ben de Halil. Memnun oldum. Şimdi ateşin var mı?

- Açıkçası ateşim var ama benim içime çektiğim oksijeni de kirleteceğini düşünüyorum, hem insanlar sigara içtiğimizi görürse sorun olmaz mı? Onlar bizi iki saniye hafızası olan, minicik beyinli varlıklar zannediyorlar

- Bu gibi durumlar için arkamda gördüğün salyangoz kabuğunu kullanıyorum, içerisinde izmaritlerimi saklıyorum ve içerken beni görmüyorlar, ayrıca şu an sigaraya çok ihtiyacım var, çok dertliyim.

- Fazla sigaran var mı?

- Ateşimiz var anlaşılan

- Anlatılacak hikayelere ateş bulunur.

Birlikte büyük salyangoz kabuğunun içlerine doğru gitti iki balık. İçerisi gerçekten karanlıktı. Sigarayı içlerine çekerken sigara ateşinin güçlenmesiyle birbirlerinin yüzlerini ancak görebiliyorlardı. Her çekilen fırtta daha da parlayan dört göz... Halil’in soğuk bir çekiciliği vardı. Parlaklığını kaybetmiş bal gözlerinde, derin ıstırap görüyordu Kübra.

- İfadendeki üzüntü sana mı ait yoksa parçaları kullanılan diğer balıklara mı ait?

- İlk birleştirildiğimde ifadem biraz daha canlıydı, parlak gözlerim vardı. Sanırım bir japon balığından aldılar gözlerimi. Daha sonra her biri kendini benim vücudumda ailesini kaybetmiş göçmen gibi hissetmeye başlamış olmalı ki, zamanla hepsi enerjisini kaybetti

- Bence gözlerin hala güzel

- Teşekkür ederim. Ama kim bilir kimin gözüydü. Bazen birleştirildiğim balıklar, ecelleri ile mi öldü yoksa beni bütünleştirebilmek için mi öldürüldüler çok merak ediyorum. Eğer benim yüzümden öldülerse ve yakınları onların organlarını, misal gözlerini, burnunu, çenesini tanırsa diye büyük rahatsızlık duyuyorum ve işin acı tarafı ölmediğim için bu kötü histen kurtulamıyorum

- Senin akvaryuma ilk atıldığın günü hatırlıyorum, o günden beri hep seni izliyorum. Aslında şu dişlerini aldığın pirana yüzünden kimse seninle konuşmasa da içten içe hepsi seni kıskanıyor ve merak ediyor

- Sen ne düşünüyorsun peki?

- Bence çok çekicisin, farklı bir havan var. Belli ki geçmişinden dinlenecek çok hikaye var.

- Var tabi ki ama hiçbiri bana ait hikayeler değil

- Yanılıyorsun, bence başka balıklardan taşıdığın miras, hikayeleriyle birlikte geliyor. Misal şu yüzgecindeki yara. Belki de bu yüzgecin sahibi, dişlerini taşıdığın piranadan kaçmaya çalışırken yaralandı

- Bu durumda kendimi ısırmış oluyorum. Hiç bu şekilde düşünmemiştim. Bu arada itiraf etmeliyim ki gördüğüm en parlak mavi şeritli lepistessin

- Hey akvaryumdaki tek lepistes benim

- Senden hoşlanıyorum mu deseydim doğrudan?

- Senin bedenindeki organların hepsi eksiksiz çalışıyor değil mi?

Son sigaranın da ateşi sönmüştü. Karanlık salyangoz kabuğunun içerisinden iki balık da dışarı çıkmadı. Dışarıda oksijen hortumunun salladığı, yapay yosunların arasından onları gözlemleyen balıklar saatlerce deniz kabuğundan çıkan görmedi. Dikdörtgen akvaryumun içerisinde herkes kulaktan kulağa konuşuyordu, fısır fısır dedikodunun ardı arkası kesilmiyordu. Akvaryumun yüzeyinden odaya açılan su kabarcıkları bütün fısıltıyı odaya dağıtıyordu.

- Baba bak, çabuk bak bu resimden ses geliyor...

Dedi galeriyi gezerken, akvaryumlu resme uzun uzun baktıktan sonra.

- Olur mu öyle şey oğlum, hiç resimden ses gelir mi? Hem resimlere o kadar yakından bakılmaz, zarar vereceksin.

Çocuk hevesi kaçmış şekilde sıradaki resme doğru ilerlemek üzereyken burnuna gelen sigara kokusuyla birlikte salyangoz kabuğunun oynadığını gördü. Babasına söylemek istedi ama hiç resim hareket eder miydi? Etmezdi elbette…

Kaybetmeden anlaşılamayan arkadaşlıklar

2015-10-25T13:50:00.000+03:00

Jed Eddison. Hiç duydunuz mu benden? Yakın arkadaş çevrem dahil toplamda, varlığından haberdar olan belki bir iki kişi var. Çünkü ben bile ne kadar tanıdığımı bilmiyorum. Bazen birini görür kanınız o an ısınır ya, karşınızdaki gülümsemeden içtenliğini temizliğini bilirsiniz, geçmişten bağlar kurarsınız. Jed de öyle biriydi. Tanıdığım an hayatını gördüm gözlerinde, geçmişini ve karakterini özümsemem 1 saati almadı, sanki aylar boyu aynı evi paylaşmış gibiydik.

2012 yılında Jed ile Münih’te bir hostel barında tanıştım. İrlanda’da daha fazla kalamadığı için meşgale aramaya Almanya’ya gelmiş biriydi en başta benim için. Hiç beceremediğimiz halde bilardo oynadık. Oyunumuz devam ederken Jed’in benden muhtemelen kısa süre önce tanıştığı, Keiko da yanımıza gelmişti. Biralar birbirini tokatlarken, araya sıkıştırılan shotlardan sonra iyice gevşedik. Birkaç Jager sonrasında Jed iyice duygusallaştı ve neden İrlanda'dan kaçtığını anlamamı sağladı. Jed’in uzun süreli bir ilişkisi varmış, ilişkisi öylesine mükemmel ilerlerken kızın ani ölümü ile sonlanmış. Facebook hesabından fotoğraflarını gösterdi, hala kızla fotoğrafları her yerdeydi. Olayın üzerinden 1-2 yıl geçmiş olsa da hala etkisinden kurtulamamıştı. Fotoğraflardaki gözler aynı gözlerdi ama o parlaklık var ya, işte o yoktu masamda oturan gözlerde. Fotoğraflardan sonra her gecesini alkole bulayan biri haline gelmesine de gönülsüz bir şekilde hak verdim. Münih’ten İstanbul’a döndüğümden beri birkaç yazışma dışında görüşemedik. Bugün Jed’in doğum günü 25. Ekim. Facebook üzerinden sayfasında başka arkadaşlarının neler yazdığına çok da dikkat etmeden, doğum gününü kutlayan, uzun yaşamasını, sağlıklı ve mutlu olmasını temenni eden bir dilek savurdum. Bir arkadaşının, bilmediğimi anlayıp özel mesaj yoluyla haber vermesi ile şoke oldum.. Jed yaklaşık 3 hafta önce Dublin’de bir sokakta aşırı doz eroinden ölü olarak bulunmuş.

Kısa süre tanımama rağmen günümün tepesinden düştüm. O temiz gülümseme artık yoktu. Onu geri getiremem, kimse getiremez. Keşke bir kez daha bir şeyler içme fırsatım olsaydı. Bir bilardo daha oynayabilseydik, alkolden topları ıskalasaydık. Gerçi alkollü olmasak sonucun değişeceğini de düşünmüyorum.

Peki ya hayattayken elimizde tutamadığımız arkadaşlıklarımız? Onları elimizde tutmak için ne yapıyoruz? Dünyanın ölümlü olduğuna itiraz edebilecek birinin olduğunu düşünemiyorum. Özellikle Türkiye’de şu aralar çevremizde ölüm daha bir dolanıyor sanki. Kimin yaşam fitili ne zaman sona erecek bilmiyorken, bugün birini iyi ya da kötü, seçimleri veya seçemedikleri için yargılamak, yarın bize ne düşündürecek? Keşkeler’in insanları mutlu etmediği kuşkusuz. Yarın keşke dememek için bugün daha iyi düşünmeliyiz. Elimizdeki arkadaşlıkların kıymetini iyi bilmeliyiz. Ben bilemiyorsam, uyarın beni. Siz de bunu bir uyarı olarak alın ve ben dahil, sevdiklerinize daha sıkı sarılın. Yarın yok çünkü...

Bulduğun en küçük su damlasında bile arkadaşlarınızı görmeye çalışın, bir gün onlar buharlaşıp sel olarak üzerinize yağacaktır…

Anlamak

2015-10-20T16:31:00.001+03:00

Anlamak! Ne kadar zor bir kelime! Lafta kolay, icraatta zor. Tabi ki gelin icraata bakalım. Ya da siz durun ben bakayım anlatabilirim belki size. Tabi anlarsanız!

Anlamak: eski Yunanca kökü Inlıozbiz’den gelen, antik Mısır’da kralların taç giyme törenlerinden hemen sonra, taze yağmış yağmur sularının biriktirilip, gümüş tepsilerde dinlendirilip, daha sonra özel kaşıklarla, altın bir imbiğe aktarılıp, kralların taharet yaptıkları suya denmez. Umarım denmiyordur. Temeli dinlemekten oluşan, dinledikçe ya da izledikçe özümseyip anlatanın hissettiğini hissettiğiniz durum ya da özümseyemeyip üzerine kaçak kat çıkabileceğiniz yapıdır. Dünyada anlayışın düşük olduğu yerlerde bu eksiği kapatmak için insanlar egolarını kullanmaktadır. Toplumlar da egolarını etrafa saçmak için yüksek katlı yapılar yapar. Misal Avrupa’da en çok gökdelen Türkiye’de var(Boyu 70metreden yüksek 417bina varmış). Tabi ki Dubai, Amerika bizden önde bu konuda, haliyle bizim de acilen onlarınkinden büyük yapılar yapmamız şart, hatta milli görev. Çünkü bir tarafta en büyük alışveriş merkezi, en uzun gökdelen, en büyük adalet sarayı varken öbür tarafta en çocuk gelinler, en yaşlı tecavüzcüler, en katil, en terör gibi unvanlarımızı bu yaptığımız yapıların gölgesinde tutabileceğimiz anlayışı var. Buradan anlıyoruz ki aslında anlayış yok. En büyük… diye başlayan konularda aklıma sadece gereksiz büyüklükler ve maliyetler geliyor. Bu durum erkekler için, kullandığı arabanın görünümde 2 veya daha fazla egzoz borusunun olması, buna karşın sadece bir egzozundan duman çıkmasına benzetilebilir. İşlevsellik arka planda. Tee bak orada! Ya da çok yakışıklı, süper fiziğe sahip fakat ter önleyicinin ne işe yaradığını anlayamamış, ter kokan erkek de güzel örnektir ki, bayanlar için kurumuş makyaj temizleme mendiline benzetilebilir. Kalitesi, markası ne olursa olsun kullanışsızdır. Kullanırsan bütün cildin kızarır. Kullanmadığında paketinde iyi gibi görünür. Hatta kullanana kadar kaliteli zannedersin.

Ne diyordum? Ne mutlu Türkiyeli’yim diyene! Anladınız mı neden Türkiyeli'yiz? Nüfus cüzdanımızda neden o bayrak var? Neden bu dili konuşuyoruz? Bütün bunlar bir anlamanın sonucu. Türk doğduğunda matah bir varlık olarak doğmuyorsun, yaşamını şekillendirmen seni matah yapıyor ya da hayat sana nah yapıyor. Düzgün Türkler gibi yaşadığında Türklüğün ile övünebiliyorsun, kaybedensen, milliyetin yok, hatta başkalarına göre göçmen, belki de alevisindir. Hayat gösterişten, egodan ibaret. Ne için yaşadığımızı unutarak 5 egzozlu araba alalım, gökdelenler dikelim. En! Eeenn biz olalım. Mesela “En” ne olmalıydık? En başta mutlu olmalıydık. Sonra tarımı en kuvvetli ülke olalım, tarımda kendimize yetelim, doğal kaynaklarımızı düzgün kullanalım, dış kaynaklara bağlı olmayalım -doğalgaz fiyatını Rusya artıracak mı, Güneydoğudaki boru hattına teröristler sondaj mı yapacak, düşünmeyelim. Düşünelim, düşünelim de çare düşünelim, çakallık değil. Her söylenene inanmayalım, başkalarının çaldığı minarelere kendileri kılıf hazırlayamazken bizler “hayır yapacaktır “demeyelim. Eleştirmeden önce düşünelim. Karın o senin hayvan! Seni sevmiş evlenmiş, neyini kıskanıyorsun, güven azıcık! O da senin kocan, yapmak isterse kim kimi tutabilmiş, hem evlenmek o kadar kolay mı bu devirde? Adam neleri göze almış. Kafasındaki saçlara hiç baktın mı? Düğün fotoğraflarınıza bak, renk ve miktar aynı haldeyse, evleneli 1 yıl olmamış demektir.

Hal böyle içler karasıyken, bir de biz birbirimizin hayatını, anlamayarak daha boktan hale getirmeye çalışıyoruz, tam oluyor. Yüksek egolu tabiatımız başkalarının yaşamlarına müdürlük etmeye zorluyor bizi. Kendimizi hayali bir firmada başka insanların ruhunu yöneten genel müdürler zannediyoruz. Aslında egomuzu bile yönetemiyorken, başkasını yönetebileceğimizi düşünmek tabi ki komik. Benim dediğim olacak kavgası yüzünden neyi, niçin yaptığımızı unutuyoruz. İçteki güzelliği unutuyoruz, halbuki onu gördükten sonra güzel gözlere, kilosuz bir vücuda ihtiyacı yok sevilenin. Çünkü bu bizim ırk, içgüdüleriyle beden değil, ruh sever. Bundandır dış güzelliğin geçici olması.

Anlayışa örnek; Selülit bilinenin aksine kadınlardan çok erkeklerin korkulu rüyasıdır. Selülitli bedenle iletişime giren kim? Ya da şöyle düşünün bozuk ürün almak, ürün için mi sorundur, tüketici için mi? Biz erkekler tüketiciyiz. Aslında insan olarak tüketiciyiz, hem de en dibine kadar. Alayını tüketiyoruz.

Geçmişte zehirli elmayı yanlışlıkla yere düşürenler bugün prens olmalarıyla övünmektedir. Elimizdekilerin farkında değiliz, en ufak duyguları sevgililiğe çeviriyoruz, en ufak anlaşmazlıkları ayrılığa. En kötüsü de o elma prensi, gelip duyguları kılıçla kesebileceğini düşünüyor. Kılıçla duygu seli kesilebilir mi?

Özetle kadın-erkek ilişkileridir, politikadır, çok farkı yok. Bunlar hep hayattaki kaldırım taşlarımız. Politika yaparken çok şerefsiz olup, gerçek hayatlarında şerefli mi olan var mı? Aslında bugün gördüklerimiz, gerçek hayatları şerefsizlik üzerine kurulu olduğu için, politikada iyiler(iyi?).

Ölümler üzüyor, bunun faili, sebebi önemli tabi ki ama öncelikle insan ölümü olması insanlık suçu. Kim olursa olsun, bizler herhangi bir fikir, inanış veya ayrım için başka birini öldürecek yetkiye, hakka sahip değiliz. Buna inanan herkes kandırılmıştır. Adı terör olsun, yürüyüş olsun, bir devletin, Türkiye’nin yapabileceği en aşırı tepki, ömür boyu hapistir.

Hey Prens/Kral Efendi! Senden başka hayatlar da var farkında mısın?

Kederli, Mağrur, Alıngan, Taçlı Kral ve Huzuruna Tekrar Çıkan Acıların Kadını Prensesin Kısa Hikayesi

2015-09-11T16:51:00.001+03:00

3- Yeni Kitap Geliyor ve Prenses Dönü...

Konuk Kahramanlar: Stephen Hawking Bilim Düşmanı Yobaz Dinci

ve Araştırma Geliştirme Uzmanı İsa The Christ

Çalıların arasından yağmur suyuna karışan kan; biraz fazla koyu… Belli ki A grubu değil. Bundan 45yıl sonra kan testi çıktığında fark edilecek ki B veya 0 grubu da değil. AB? Hiç alakası yok, biz kendimize yeteriz. Bu kan besbelli çalıların arasında dolaşan bir yılana ait. Bu yılan ki, yağmurda saklanacak sıcak bir oyuk bulamayıp, prensesin miskini diliyle fark ettikten sonra, vücut ısısında bu soğuk havayı atlatabilir diye düşünmüş. Bununla birlikte yılanların sağ lobları çok gelişkin olmadığından, öldürünce ısının kaybolacağını göz ardı ederek büyük bir hataya kalkışmak üzereyken. Kralın finansçısının zalim, amansız, sivri ve ucu paslı okunun kurbanı olmuş, oracıkta kertenkeleden kopmuş kuyruk gibi kıvranmaya başlamış. Bu görüntünün prenses üzerindeki etkisi kuşkusuz kuvvetli bir çığlıkla açıklanabilir. Oradan oynayarak uzaklaşan kurt ve kırmızı kapüşonlu kız bu çığlığı duydu ama umursamadılar. Zaten birinin yardıma ihtiyacı olsa, kız başına minik evcil hayvanı ile nasıl yardım edecekti ki?

Prenses çığlığının yankısının aksi yönünde, yılandan, kurttan, minik kızdan uzaklaşarak, farkında olmadan belki de içgüdüsel olarak kralın sarayına doğru koşuyordu. Koşarken oğlak deri ceketli genç, kralın finansçısının yanından geçti. Finansçı dinen yağmurun ardından gözlüklerini silmekle meşguldü. Prensesi fark etmedi. Gözlüklerini taktığında ise, prensesi uzaktan; parası olan bir lordu cilveleri ile kendine aşık edip, memnun etme vaatleri ile ormana getiren, soyunduklarında da üzerindeki bütün altını alıp kaçan, hatta bazen kaçmadan lordun nazik bıçak görmemiş boynunu hançeriyle naziklikten çıkaran çingene kızlarından zannetti. Finans sorumluluğu gerekçesiyle genelde hep bir kese altını olurdu yanında. Bu halkça bilindiğinden başına çoğu defa gelmiş bir hadiseydi ve akıllanmıyordu da.

Prenses öyle korkmuştu ki, kraliyet bayrağını uzaktan gördüğünde geri adım atmadı. Yaşadığı bu kadar hezeyan yetmişti ona. Bir an önce sarayına dönüp, sıcak su dolu fıçıda sefa yapmak, boynundan aşağıya dökülen sıcak sulara, dadısının boyun masajını eklemek, uşakları onu kuruladıktan sonra, o çok sevdiği pembe, tavşan kulaklı(Babasının avlarından yapılmış) terliğini giymek istiyordu. Kuşkusuz ki annesini de çok özlemişti, onun odasında dolaşmak istiyor, üstelik birlikte çizilmiş resimlerine bakarken gözyaşlarını tutabildiği görülmemişti. Gerçi ağlamasa da görünmeyecekti, çünkü annesinin kilitli odasına gizli koridorlardan geçip, bir duvar saatinin arkasındaki geçitten geçiyordu. Bu geçidin buradan geçtiği bilgisi annesinden ona miras kalmıştı. Babası dahi bilmiyordu. Zaten babasıyla evlilik yüzünden kavga ettiğinde gene bu geçitten annesinin odasına geçip, ilk üç gün burada saklanmış. Bütün muhafızlar onu aramaya çıktığında sarayı terk edip öyle kaçmıştı.

Bu esnada Kral danışma konseyinde, konseyin en sözü geçerli üyesi Din İşleri başkanı Stephen ve Araştırma Geliştirme İşleri başkanı İsa ile mühim bir konuyu tartışıyordu. Mevcut inançların yetersiz olduğunu düşünen İsa yeni bir kitap üzerinde çalışıyor, inançların bir kitapta listelenerek herkes tarafından ortak bir şekilde takip edilmesini istiyordu. Kitaba göre tabi ki tanrı kral olacaktı. Kurallar mantıklı bilim gerekçelerine göre belirlenecek, bu çerçevede vergi oranları bile bu kitaba girebilecekti. Hatta konseyin diğer üyelerinden gelen geri bildirimlere göre inci ticaretinin ahlaki unsurlarını da bu kitaba yazmak çok elzem bir durumdu. Hatta kitabı bu şekilde dağıtmaya başlarlarsa kuşkusuz en hızlı şekli bu olacaktı. Bu sebeple adını da İnci’li bir şey koymak gerekiyordu. Kitapta herkes Krala şükredecek, onun için dua edecekti. Böylece çok tanrılı dönem de bitecek. Tek tanrıya inanılacaktı. Stephen ise böyle bir saçmalığın olamayacağını, devlet işlerinin din işlerine karışmaya yetkisi olmadığını söylüyordu. Siz bırakın o benim işim diyordu. Din hakkında konuşmak çok tehlikelidir, din zamanla her konuyu içine çeken siyah bir kuyu gibidir ve içi dolduğunda da patlayıp herkese zarar verebilir. Siz inci kitabınızı yazın, din kitabını bırakın ben yazayım diyordu. Tartışmalar bitecek gibi değildi. İsa oradan çıkışıyordu, Kara kuyu tanımı ona çok saçma gelmişti, o ne o öyle? İnsanları aydınlatmamız lazım, kara kuyularla, deliklerle anlatılmaz bu tip şeyler. Biraz bilim mucizesi eklememiz lazım. Biraz da konuyla ilgili geçmişte yaşanmış ve gelecekte yaşanacak hikayeler de uydurduk mu bu iş tamamdır. Hatta şu aralar üzerinde çalıştığı bir projeden bahsediyordu; Kıtlık zamanı halkın yediği yemeği azaltmak için “Orçun” diye bir yenilikti bu. “Orçun”’a üye olan halk, kralın verdiklerine şükrederek %25 ekstra sevap işliyor ve bu üyelik sayesinde sadece %15 daha fazla vergi ödüyordu. İstenirse üyelik ücreti 11ayda ödenebileceği gibi peşin ödemelerde ekstra sevap miktarı %35 oluyordu.

Krallık böyle mühim işlerle meşgulken, kraliyet borazanı çalındı birden. Kral dahil herkes şaştı kaldı… Krallıktan kimse gelemeyeceğine göre başka bir kral mıydı gelen?

Kapıda prenses belirdi, köpek balıklı adalardan kurtarılmış, yağmurlu havada öfkeli bir kurt ile burun buruna gelmiş, kör bir okla ölmek üzereyken aniden onu öldürmek isteyen bir yılan tarafından hayatı kurtulmuştu. Drama Prenses’inin baş edemeyeceği büyüklükte olaylardı bunlar. Babasına sarılmak için koşarken, kıyafetlerinden ve ifadesinden başına neler geldiğini tahmin etmek çok da zor değildi. İsa konuya bilimsel yaklaşarak “Kesin tecavüz!” dedi. Stephen aynı fikirde değildi -ona göre tuzlu sudan çekmiş kıyafetlerinin üzerinde, muhtemelen yeşil kanı üzerine sıçrayan bir sürüngen ölmüş yanında, haliyle çok önemli bir şey olmuş olamaz. Prenses işte eline iğne batsa, dünyası yıkılacağını zannediyor.

Prenses sakinleşirken ve mutlu saray yaşantısına dönerken, çook uzaklarda ıssız adada sudan bir el çıkıyor. Bu el, işte bu el o şehla kahramana ait. Prensesin hayatını kurtarmak pahasına kendisini feda eden şövalye. Nihayet adaya çıkabiliyor. Aşağıda çok çetin bir savaş oldu. Köpek balıkları ile mücadele ederken artık kendi yaşamının daha önemli olduğunu anladı ve daha güçlü savaşmaya başladı. Bu sayede köpek balıklarının elinden kurtulmayı başardı.

Kahraman şöyle bir adayı dolaşınca önce Migros poşetini buldu. Hala uçmamış, dalgalara direniyordu. Sonra adanın toprağının oldukça verimli olduğunu fark etti, biraz ekin ekti. Birkaç gün geçmeden ilk mahsullerini almaya başladı. Kendine bir ev yaptı, çevreden uçan kuşları evcilleştirip, etleri ve yumurtaları için onları beslemeye başladı. Her sabah bıldırcın yumurtası yiyordu, gece ıslatmaları da sona ermişti. Kuşlarından biriyle Kralın Gözlüklü Finansçısına haber gönderdi. Finansçı onu almaya tekneyle gelmiş de olsa, o finansçıyla dönmedi. Bundan böyle her hafta sonu beraber mangal yapıp, yiyip, içip güldüler…

1.Bölüm - Issız Adada Mahsur Kalmış Güzel Prenses ve Beyaz Atlı Yüzen-Koşan-Şehla Adamın Kısa Hikayesi

2.Bölüm - Issız Adadan Kaçmış Güzel Prenses ve Issız Ormanda Başı boş Dolaşan, Deri Ceketli, Gözlüklü Finansçı Adamın Kısa Hikayesi

Issız Adadan Kaçmış Güzel Prenses ve Issız Ormanda Başı boş Dolaşan, Deri Ceketli, Gözlüklü Finansçı Adamın Kısa Hikayesi

2015-05-02T06:54:00.002+03:00

2- Jon Snow ve Kırmızı Başlıklı Kız

Alnı açık bir adam... Issız bir ormanda... Tek başına yürüyor. Gözünde Prada çerçeveli, numaralı gözlükler. Cam kalınlığını gizlemek için kalın çerçeveli gözlük kullanıyor. Camları; 7şer numara miyop. Delikanlı yağmurda şemsiyesiz dolaşmaktan, soğuk havalarda sıcak ortamlara girmekten nefret ediyor. Aslan burcu, yükseleni yay ama o daha bilmiyor. Çünkü o çağda yükselenmiş, burçmuş kimsenin haberi yok. Oğlan, üzerinde oğlak derisi ceketiyle gerçekten çok havalı. Çok tahsilli; kız lisesinin derslerini dışarıdan izlemekten ona da bir diploma vermişler. Arkadaşları arasında okuduğunu anlayabilen bilen bir tek o var. Dikiş-nakış desen, tığ oyasıyla çeyizini düzmüş, temizlik desen avuçlarının içi vileda sapı tutmaktan nasır bağlamış, yemek desen... İşte onu pek bilmiyor, hep annesine yaptırıyor ama tarifine bakarak çok güzel puding yapabiliyor. Karnı mı acıktı, hemen oracıkta bir tuzak kuruyor, ağına düşürdüğü dev sincabı bir çırpıda yaktığı ateşte afiyetle yiyor. Delikanlı çok gaddar, hiç acıması yok. Hayvanlardan hiç korkmuyor, kurtlar, sırtlanlar, aslanlar, tilkiler, kaplanlar, yarasalar, foklar ve deniz atları hariç. Bir keresinde babasının hanına dadanan, 3 hırsızın 1ini tek başına yakalamış. Halk arasında kendini arkasından, Süpermen olduğu yönünde bahsedildiğini düşünüyor, ama süpermeni bilen yok, icat edilmemiş daha. Zaten devir de Robin Hood devri.

Karaya ayak basan, güzel prenses denizden uzaklaşmış... Deniz durgunluktan uzaklaşmış, dalgalı. Çünkü çok lodos var, romatizmalılar şikayet etmekte, yosunlar hep sahile vurmakta. Prenses ormana doğru kaçmalı, yoksa fırtınadan korunamaz. Rüzgar saçlarının fönünü iki dakikada bozdu bile, yağmurun, şimşeğin eli kulağında. Prenses ormana girdi bile ama o da ne, karşısında dev bir kurt. Neyse ki kurt onu görmedi. Kurt bir ağacın arkasında yolu gözlüyor, yolda kimse yok. Kurt meğer tuvaletini yapıyormuş. Kurt öylece ortada bırakıyor yaptığı şeyi, üzerine kum atma, yaprak atma, tüy dikme gibi adetleri yok. Prenses çok sinirleniyor, ormanda zabıta görevlileri olmalı diye düşünüyor ya da belediye bu iş için uygun poşetler bulundurmalı yol kenarında diyor. Prenses işte böyle, hep şikayet, hep şikayet. Hiç icraat yok. Halbuki gidip başvursa gerekli mercilere, bir prensesin sözü kanundur. Kim uymayacak?! ... Babası tabi ki. Babası ona öyle kızgın ki, ne olurdu Yukarı Laverton'ın prensiyle evlenseydi? Çocuğun ondan 3 yaş küçük olması mı sorun yani? Daha iyi, zengin olurlar işte. Bu kızın kafası hiç basmıyor. Şimdi bir şey derdim de neyse... Kurt uzakta bir hareketlilik seziyor. Yağmurda koşan alacalı renkli kapüşonlu küçük bir kız. Elinde de yemek sepeti(XYZS bu kodu girin 8. Pizza %40 indirimli) var. Prenses sessizce izliyor ama ürpermedi de değil, hava bozdu çünkü. Koşan kızın kapüşonun rengi solmuş, annesi çamaşır suyuna basmış kırmızı kapüşonu. Olacak iş mi Allah aşkına? Ne biçim kalmış rengi. Minik kız ıslanmaya başladı bile, yağmur kıyafetini sırılsıklam etti. Yeni belirmeye başlamış vücut hatları ortaya çıktı. Kurdun ağzı sulandı. Kızın üzerine artık yağmur damlaları düşmüyor, bütün damlaları yukarıdaki gürbüz ağaçlar ve yaprakları yönlendirip kendi köklerine akıtıyor. Kurt ağacın arkasında daha da pustu. Kızla aralarında 5metre var-yok... Var, var. Kız son adımlarını atıyor, kurt bir çırpıda canını alıverecek gibi kızın. Minik kız ıslığıyla bir melodi çalıyor, eli bir yandan sepetinin içine gidiyor, kurt bunu görünce hırıldamaya başladı, kız eliyle örtünün altındaki büyük cismi kavradı, kurt yerinden fırlamaya hazırlanıyor, kurt kızın üzerine atıldı… Prenses çalıların arkasında dona kaldı... Minik kız keyifli… Oğlak derisi ceketli delikanlı uzaktan görüntüye girdi. Kadrajında 2 canlı, kıza koşan kurt, ıslık çalan şarkı söyleyen minik kız. Güzeller güzeli, panik prenses çalıların arasında, onu fark eden yok. Deri ceketli oğlan tehlikeyi sezdi; minik kız, dev bir kurt tarafından öldürülmek üzere. Hemen okunu kavradı, yayına taktı. Bütün gücüyle gerdi. Aslında o kadar da çok gücü yok, yayı gerdikten sonra eli titremeye başladı. Oku fırlatmak üzere, minik kıza kurt çok yaklaştı. Kurt ağzını açtı, artık minik kız da onu görüyor. Ok yaydan fırladı, Prenses çok korktu çığlık atıyor. Minik kız örtünün altından bir beyzbol topu çıkarıyor. Topu kurda atmak üzere, belli ki oyun oynayacaklar… Ok havada kurda doğru ilerliyor. Top kurdun geldiği yönün aksine doğru fırlatıldığı için, havada onu fark eden kurt hemen yön değiştirdi, topu bir çırpıda yakaladı… Ok kurdu ıskaladı. Beyzbol topunu kurt geri getirdi, kızla sarıldılar. Minik kız çantasından kurda yiyecekler çıkardı, beraber piknik yapmaya başladılar. Oğlak deri ceketli genç, kralın finansçısı. Böyle hatalı bir atış yaptığı anlaşılırsa, işinden, itibarından olur. Hemen kimseye görünmeden uzaklaşıyor. Kız ve kurt pikniğe devam. Top fırlatmalar, kahkahalar, şakalaşmalar. Kız kurda isim vermiş, Jon Snow diyor ona. Çalıların arasında bir hareketlilik yok, okun geldiği yer burası. Çalıların altından yola doğru biraz kan yayılmaya başlamış...

1.bölüm - Issız Adada Mahsur Kalmış Güzel Prenses ve Beyaz Atlı Yüzen-Koşan-Şehla Adamın Kısa Hikayesi

Issız Adada Mahsur Kalmış Güzel Prenses ve Beyaz Atlı Yüzen-Koşan-Şehla Adamın Kısa Hikayesi

2015-03-04T16:03:00.002+02:00

1 - Büyük Karşılaşma

Güzel bir prenses… Issız bir adada… İlk başlarda denizi inleten çığlaklarının yerini, çaresizliğin sessizliği almışken, o da dalga seslerine yeniliyor. Yüzmek istese, yüzemiyor, etraf dev köpek balıklarıyla dolu. Akbabalar yukarıda dönüp duruyor. Adada tek başına korkuyor. Diş fırçası yanında değil, lens kabı bile yok. Aman Allahım! Daha da önemlisi makyaj temizleyicisi yok!

Sonra birden karşı kıyıda beyaz bir at görüyor, uzaktan ona doğru koşuyor, üzerinde de yakışıklı bir adam yok. Yok… At tek başına amaçsızca ona doğru koşuyor. Sonra biraz daha yaklaşınca fark ediyor ki, yakışıklı adam spor yapmak için atın yanında koşuyor. Neredeyse atı geçecek. Elinde bir telefon adımlarını sayıyor, kalorileri hesaplıyor.

Derken kıyıya geliyorlar, Adam bağırıyor, “Korkma güzel prenses, birazdan seni oradan kurtaracağım”, At kişniyor “hiiiikiişiiiişiiii”. Güzel prenses adadan hiçbir şey duymuyor. Önce adam atlıyor suya, sonra at. Köpek balıkları aç, at daha büyük olduğu için köpek balıkları ilk önce ata hücum ediyor. At çaresiz, at mahcup, atı yiyorlar. Koşan adam, yüzen adam oluyor köpek balıklarını yararak aralarından geçiyor. Koşan adam cılız, koşan adam balıklara göre tatsız, besin değeri sıfır. Yüzen adam yüzerken atın saçından bir tutam alıyor yanına. Hatıra olmalı herhalde. Adaya çıkıyor ve 3 göz kenetleniyor birbirine, adaya çıkan adam şehla, bir göz tutturamadı. Böyle bir an adada daha önce hiç yaşanmamış. O an bulutlar bir saniyeliğine de olsa güneşin ışıklarını kapatıp, güneşe inat, gölgeleri yok eden bir şimşek çakıyor. Sonra güzel prenses, şehla adama tereddütle yanında makyaj temizleyicisi olup olmadığını soruyor. Adam hemen bileğinden kanserle savaş bilekliğini çıkarıp, onun lastiğini kullanarak at kıllarından hoş bir fırça yapıyor, “Bunu hem makyajını çıkartırken, hem de yenisini yaparken kullanabilirsin” diyor. Ve cebinden de lens kabını çıkartıp kıza usulca uzatıyor. Kızın tuzdan kızarmış, kurumuş gözleri mutluluktan mı, yakıcı güneşin kumlarda yansımasından mı bilinmez parlamaya başlıyor. Koşan adam öbür cebinden, tam da prensesin gözlerine uygun bir güneş gözlüğü çıkartıyor. Prenses hayatının en mutlu gününde… En son bu mutluluğu evden kaçarken yaşamıştı.

Delikanlı aceleci, "Çabuk! " diyor, "atın kanı taze iken kaçalım, köpek balıklarının karnı tokken karşı kıyıya ulaşabiliriz. Ya şimdi ya hiçbir zaman" diyor. Kız “hemen çantamı toplayıp geleyim” diyor. Kız çantasını toplamaya başlıyor, ortada çanta yok. Bir tane Bim poşeti var. Yerden bir şeyler bulup, poşete atıyor, sonra adada dolaşıp bir şeyler unuttu mu diye geri dolanıyor. Poşete eşyalarını topladı, yerden güzel taşlar topluyor. Evde çok güzel durur bunlar diyor. Su yansımasından sık sık yüzünü, kaşını, gözünü kontrol ediyor. Bir tane yolundan şaşmış kaş görüyor, diğer kaşlarını farklı yöne tarayarak onu gizlemeye çalışıyor. Sonra tam hazır olacakken, poşetin rengini beğenmiyor, Migros poşeti ile değiştiriyor. Derken hava kararıyor. Kız makyajını da tazeledikten sonra, “hazırım gidelim” diyor. Delikanlı poşeti kızın elinden alıyor, hemen suya atlıyorlar, kızın poşet taş dolu, ağır, dibe çekiyor delikanlıyı. Kız sahile ulaşmak üzereyken, at kemiklerinden eser kalmayan berrak denizde köpek balıkları beliriyor tekrardan. Büyük mavi köpek balığı; “Oğlan zayıf ama arada abur cubur da yemek lazım” diyor, İçinden dediği için kimse bilmiyor ne dediğini. Oğlan dibe çekilirken; nefessiz… Deniz; köpek balıklı… Poşet; ağır... Oğlan hızlıca düşünmeli. Kız sahile çıktı bile. Oğlan hızlı düşünemedi. Sahile içi boş Migros poşeti vurdu. Kız üzgün. Poşet boş. Lens kabı bile gitmiş...

Zombi Yeterlilik Sınavına Hazırlık Soruları

2014-11-17T01:15:00.000+02:00

Zombilik; bir bedenin ölmesi fakat ruhun bedeni terk etmemesi ve ruhun bedeni hareket ettirmesiyle oluşur.

Tarihte ilk zombiler, Afrika’da ortaya çıkmış olsa da, ilk filme alanlar Afrikalılar değildir. Son filme alanlar da Afrikalılar değildir. Aslında Afrikalılar film endüstrisinde pek zayıftır. Bütün Afrikalılar zombi olsa, zombi üzerine çektikleri film sayısı değişmezdi. Zaten Zombi olmak da kolay iş değildir. Emek ister. İnsanın içinden önce insanlığı çıkmalıdır. Duygusallığa yer yoktur. Olacağım demekle de olunmaz. Cesaret ister, yürek istemez. Son sürat giden kamyonlardan, silahlardan, selülitten, saç dökülmesinden korkulmaz. Zombilikte; sağlam kafa, sağlam vücutta hiç bulunmaz. Anlamlı kelimelere ihtiyaç yoktur, homurtular yeterlidir.

Sınavlara hazırlanıyorsanız, bundan sonra hiçbir yere koşmak yok, acelecilik iptal. Ayak sürte sürte gideceksiniz. Düşünmek yok, ısırmak var. Kolumuza ateş mi ediyorlar, öbür kolumuz var. O da mı gitti, e ayaklarla yürüyoruz? Kafa bedenden ayrılana kadar ya da yakılana kadar vazgeçmek yok. Acı yok!

Zombi olmaya ne kadar mı yakınsınız? Görelim

Alıştırma soruları:

1- Yemekten sonra ne yapılır?

s) Tatlı yenir

ş) Tatlı bir yürüyüşe çıkılır

z) Amaçsızca yürüyüşe çıkılır

2- Kalabalık ve seçkin bir davete giderken en önemlisi hangisidir?

a) Şıklık

e) Foursquare’de mekanın yorumları

i) Metrobüse binmeden gidebilmek

u) Eski sevgilinin gelmediğinden emin olmak

o) Yiyecek insan olması

3- Hangi önerme diğerlerinden daha doğrudur?

m) Zombi olmak takım ruhu gerektirir

k) Zombi olmak kutsaldır

mm) Bütün Zombiler ölümüne kankadır

g) Zombi olunmaz doğulur

4- Gece uykudan uyandığınızda aşağıdakilerden hangisini yapmayı canınız istiyor?

e) Tuvalete gitmek

s) Böö diye ses çıkararak tuvalete gitmek

a) Böö diye ses çıkararak tuvaletin önünde kusmak

b) Ben uyumadım, göz kapaklarımı dinlendiriyorum

5- Aşağıdaki aşırmalardan hangisini en çok yapıyorsunuz?

i) Etli yemek pişirirken, etleri pişirmeden lüpletmek

r) Fırından yeni çıkmış ekmeğin ucunu yemek

rr) Yeni açılmış Nutellanın ipeksi yüzeyine parmak çalmak

6- Ölümden sonra hayat var mı?

ç) Ekmek Kur’an musap çarpsın ki var

z) Ölmek yok, ruhun bedenden ayrılması var

7- Kolun koptu, aşağıdaki iplerden hangisiyle dikilmesini tercih edersiniz?

oe) Misina

n) Estetik ameliyatlarda kullanılan ameliyat ipi

o) Siyah yorgan ipi ya da yün kazaktan artmış ip

8- Köprüden denize düştün, yapacağın ilk şey?

n) Yılana sarılmak

m) Dibe çökene kadar bekleyip, yürüyerek çıkmak

c) Panik halde kıyıya yüzmeye çalışmak

9- Zombilik…

b) Yakın temasla bulaşır

f) Babadan oğula geçer

u) Condomla korunulur

10- Hangisi Zombi olanların ödediği bir bedeldir

h) Annemi, babamı özleyeceğim

g) Eyvah eyvah, Cinsel hayat

p) Parfüm, cilt masrafı 2 katına çıkacak

k) Okulda devamsızlıktan kalırım

l) İşyerinde performansım düşer

m) Mekanlara damlı da olsa alınmam

ii) Hiçbiri

k) Bir iki tanesi

Sonucunuzu öğrenmek için şıklarınızı sıralayın.

Mutluluktan Boka Uçuş

2014-08-31T22:01:00.000+03:00

İşte bedenim burada

Gençliğim bir içim su
Yazık olur içmezsen,

Buharlaşırım bu sıcak havalarda

Yükselirim bulutların arasına

Benzerim irili ufaklı koyunlara

Tam şimdi üzerimden bir uçak geçiyor

İçinde 12 koltuk boş

Biri, birinci sınıftan

Oraya oturuyorum

Nedense hostes şaşkın

Fark etmiyor beni ama

Gözlerimden öpüyor

Bir mutlu oluyorum sorma

5000 feet yukarıdan geçen uçağa geçiyorum sonra

Mutluluk böyle bir şey

Uçak da uçak mı uçak
2 kişilik, spor uçak!

Oturacak yer yok bu sefer

Bir düğme: "Fırlatma Düğmesi"

Acaba ne işe yarıyor?
İkisi de fırlıyor

Yerleşiyorum koltuktan boş kalan yere

E ben uçak kullanmayı bilmem ki!

Uçak gidiyor sınırlara

Düşüyor sulara

O sıra bir çiğ yağıyor

Bense iniyor bir şemsiyenin tepesine

Altında yağmurdan saklanmış simitlere

Beni güzel bir kız ısırıyor

Sol üst 5 numara çürük

Ama kız da güzel be usta

Mideye iniyorum

Ee ne olacak şimdi?

Çok boktan bir hayat bu!

Biz Yaz Gecesi Rüyası

2014-07-10T00:04:00.004+03:00

Küçük bir köstebeğim ben bu sıcak gecede
Toprak 24 derece,
Hissedilebilir 28
Ölüyorum sıkıntıdan
Her yer çok karanlık
Yüzüme azıcık ay ışığı gelse ne olur?
Şöyle iliklerime işlese Ay beyazı

Bu akşam Ay bir saat erken çıksa neresi eksilir?
Hem Güneşin 8 saat neyine yetmiyor?

Yaz aylarında koltuğundan bir türlü kalkmıyor
Kalk git!
Ya da in gel
Ne olursan ol gel

Bazen keşke yazın kış uykusuna yatsam diye düşünüyorum.
Ya da Güneş yazın kış uykusuna yatsa
Azıcık şekerleme yapsa ya?
Ben ona masallar da anlatırım

Yaz yağmurlarına bayılıyorum
Güneş, sönecek diye hemen kaçıyor
Hani mangal gibi yürek vardı?
Gökkuşağı devriyesinden korkuyor bence

Bu sıcaklarda hele ki annem hiç çekilmiyor
Tırnaklarım gene tertemizmiş
Kızıyor haliyle
Bütün yaşıtlarımın toprak doluymuş
Ayrıca tırnaklarım sivri olsun diye hiç uğraşmıyormuşum,
Ellerim bebek eli gibiymiş
Sanki 4 yaşındayım da!

Annem gene kızdı bugün
Bütün gün yatıp
Gece olunca da yan gelip yatıyormuşum
Bozuk gözlü kadın!
Anlamıyor beni
Sanki dünyayı kurtaracağım
Evden kaçsam ya ben!

Nisan Yağmuru

2014-04-23T02:57:00.001+03:00

Aşk bekleyen bir yağmur

Bulutların tepesinde yoğunlaşmış

İnmek için bir kıvılcım bekleyen

Şimşeklerle sırıl sıklam eden

Gözler kapalıyken de gösteren

Uykuda resmettiren

Yolda zıplattıran

Adamı sırıl sıklam eden

Kurulanmanın mümkün olmadığı

Şemsiye satanların kaçıştığı

Bütün taksilerin dolu olduğu

Yağmur bu, perişan eden

Şimdi kurudun sana göre

Çölde yağmur yağmaz mı sanıyorsun?

Hep bir bulut bulur seni

Gözünde parlama olunca

Bazen de aynı bulut, defalarca…

Masal'ın Rüyası

2014-02-27T22:55:00.001+02:00

Masal rüyasında bizi görmüş,

O, Zeynep’in bisikletinin sepetinde

Bir bakmışlar uzakta bir çift

El ele kırlarda

Çayırların hemen üstünde

Bulutlar ve güneşin tam altında

Tulunculu bir attan inmişiz

Koşmaya başlamışız

Kesemizden bir kutu düşmüş

Derince bir kutu

İçinde pembe oyun hamuru

Zeynep çok sevmiş kutuyu

Bırakmış bisikleti Masal’a

Masal da basmış pedala

Takibe devam

Bir nehirden geçmişiz

Sıcacık sular,

E bisiklet suya gömülmüş,

İşte Masal’ın altı tam o sıra ıslanmış

Ağlamak yok, yola devam

Boya kalemlerinden oluşan köprüden

Üzerimizi kirletmeden geçmişiz

Mavi bir gökkuşağının altında

Kesemizi bırakmışız

İçinde gümüş boncuk da var, altın da

Salıncakta sallanırken uyumuşuz

Elimizden sarı çiçeklerimiz düşmüş

Rüyamızda Zeynep’e ödev yok demişiz

Erken kalkmak da yok

Uyanmışız gökkuşağının parıltısıyla

Çeşmesinde kelebek şırıltılı bir bahçeye girmişiz

Hiç de Masal’ı fark etmemişiz

Senin burnuna bir kelebek konmuş

Ben kelebeği tam öpecekken

Kelebek uçmuş

Yanlışlıkla burnunu öpüvermişim

Minik elleriyle, gözlerini kapatıp

Kocaman utanmış Masal

Büyüyene kadar kimseye söylemeyecekmiş

Ayy ağzımdan kaçtı.

Bir Kadının Aşk Güncesi -4

2013-12-22T02:46:00.000+02:00

4.bölüm

Mektubu okuduktan sonra içinde bulunduğum çaresiz ev kadını ruh haline, küfürbaz çingene ruhu da karıştı. Yaratıcılığımın ne kadar fazla olduğunu ağzımdan çıkan küfürlerden anladım. Yanaklarımda bir kızarma belirdi. Neyse ki bu küfürlerin çoğunu telefonu kapattıktan sonra söyledim. Daireme çıktım. Horoz kapıyı açar açmaz üzerime atladı, sarıldı, beni öpmeye kalktı. İçinde bulunduğum ruh haliyle elimin tersiyle onu ittirdim ve bağırdım, çağırdım. Tehdit hissettiğinde iki katım adamları bakışlarıyla hareketsiz kılan korkusuz horozum, bana karşı bayat tenor sesi ile odanın uzak köşesinde pusarak karşılık verdi. Onun bozguna uğratılmasını gördükten sonra sinirlerimin bozulduğunu fark ettim ve o korksa da ona tekrardan sevecen yaklaşıp, sarıldım. Buna ister salaklık deyin, ister aşırı sadakat, az önce yaptıklarımı unutması on saniye sürdü-sürmedi.

Çok gergindim ve sevdiklerime hak etmedikleri şekilde davranabiliyordum. Önümde iki seçenek vardı, 1- Prozac, 2- İyi sevişen bir adam. Prozac evde yoktu. Takdir edilmesi gerekir ki bu ilaçları geciktiricili lateksler gibi evde stok halinde tutamıyorum. İyi sevişen adam elimdeki hatırı sayılır arşive rağmen, o kadar kolay değildi. Çünkü genel olarak ben kimseyi aramam, arayanlardan seçerim.

Sevişecek birini bulmak kolay. Şehrin en havalı gece kulüplerinden birine oldukça seksi bir halde gidiyorsun, sonra ben avım diye bağırmaya başlıyorsun (bu kısmı alkolle sağlıyorum). Kafese güzel bir avcı girince, önce avım diye bağırmayı kesiyor, imdat diye bağırıyorsun. Daha sonra onun farklı olma nedenlerine inanıyorsun. Derken bu geçiş noktalarından birinde avcının nasıl öpüştüğünü öğreniyorsun. Bu işin konu başlıkları böyle, detaylar için daha çok vaktim olmalı.

Şu parasız durumumda gece kulübüne gitmek, toplu hesapları ödemeyeceğimi bilsem bile, oldukça lüks bir yaklaşım ve kredi kartının genelde geçmediği bir yol. Lanet olsun “bağzı” taksiler. Her zaman ki gibi içeri giren en seksi kadın benim imajımla, mekâna adımımı attım. Güvenlikten geçince birkaç sonradan görme hemen masalarına davet etti beni. Amacım şu an bu da olsa, bu işi para için yapmıyorum, bu kadar kolay bir lokma olamam. Ayrıca sağlıksız beslenip, kurbanlık kıvamına gelmiş bu adamlardansa, vaktinin çoğunu six packlerine harcayanlar ile kaynaşmak daha makul. En nihayetinde bu işi hayır veya para için yapmıyorum.

Kendi seviyemi 10 üzerinden 9 olarak belirliyorum. Bana göre dünyada 10 olamaz. 10 kusursuzluktur ve herkesin en az bir kusuru vardır. Kusursuzum demek bile bir kusur işareti değil midir? Kusursuz bir erkek olmadığını da deneyimlerimle öğrendim. Şu an burada 9luk bir erkek arıyor gözlerim. Ben beyaz atlı 9umu beklerken bir tane kibar 6, bir tane çok zengin görünümlü 8(parası kişiliğinin önünde durduğu için onu hemen eledim) geldi önüme. İkisine de kibarca teşekkür ettim. Fakirim ama nezaket bende.

Sonra gizemli bir 7 girdi kulübün daha sessiz bar kısmına. İfadesiz yüzüyle doğrudan bara yöneldi, barda iki tane buzsuz, sek jack danielsı hüp diye içine çekti. Sonra şöyle bir etrafına baktı. Kafası etrafı tararken, beni görünce burnunda kırmızı ışıklar yanıp, söndü ve beyninde meşgul tonunda olan bip bip sesleri, çevir sesine dönüştü. Kardiyo makineleri için kalbin durduğuna işaret olan bu durum, aslında bende de benzer bir etki yarattı. 7ydi 7 olmasına ama o nasıl bir karizma, nasıl bir duruş. Yolda yürüse on çirkin kızdan 5i bakmaz bu adama. Ama öyle bir enerjisi var ki, şu an avım diye bağırmak istiyorum. Onu fark etmemiş gibi yapmaya çalıştım ama o beni görüşünün 3. Saniyesinde kalktı taburesinden geldi yanıma. Karşıma geçti, gözlerime baktı. “Siz kadınların allah belasını versin, hiç biriniz ne istediğini bilmiyor, çoğunuz için tek güdü para! Üstüne üstlük hepiniz de cimrisiniz”, Aklımdan ilk geçen kredi kartı borçlarım oldu. Hassas noktaya değinmişti. Ne kadar yakışıklı, karizmatik olursa olsun. Hiç kimse bana böyle bağırıp çağıramaz ve ben de oturup ona cevap verecek kadar küçülemem. Gözlerimi ondan ayırmadan, masadan telefonumu alıp, dikdörtgen çantamın içine koydum. Benim hızlıca kalktığımı görünce sustu. Hemen dışarıya çıktım. Bütün filmlerde olduğu gibi 10 saniye sonra arkamdan kapı açılacak ve benden özür dilemeye gelecekti. Bense ona küfür ede ede, polisi arayacağımı söyleyerek oradan ilk geçen taksiye bir ton para vermek üzere sinirlerim alt üst ayrılacaktım oradan. 11, 12, 13, 14.. kapı açılmadı. Bir terslik olmalı diye düşündüm, adımlarımı yavaşlattım. Adamdan çok rahatsız olmuş olsam da, arkamdan gelip özür dilemesini, pişman olmasını bekliyordum. 30, 31, 32 ve durdum. Geriye doğru baktım. Kulübün önünde sigara içen bir kadın ve onu götürmeye çalışan, sigara içmeyen bir adamdan başka kimse yoktu. Tepem attı. Geri döndüm. İçeri girdim. O hayvana söyleyecek iki çift lafım vardı. Kapıdan girdiğimde az önce kıçımla ısıttığım sandalyede onu gördüm. Yerime oturmuş, masada yarım kalan içkimi içiyordu. Bu ne biçim bir adamdı! Karşısına geçtim, işaret parmağımı namlu, başparmağımı gez yaptım. Fakat bir türlü tetiğe basamıyordum. Karşısında öfkeli bir ruh halimle dikildim, ağzımı açtım. Tek kelime söyleyemedim. En sonunda o kalktı, yaklaştı. Nefes sıcaklık sığama girdi. Ağzımdan bir “Hayvan!” çıktı. Gözlerime bakarken şaşırdı ya da ben öyle olduğunu düşünmek istedim. Tekrar terk ettim mekanı, bu sefer kapıyı arkamdan vurdum. Artık biraz daha rahatlamıştım, doğruca eve gideceğim. Tüm süratimle köşedeki taksi durağına doğru yürüdüm. Artık o adam umurumda değil. Rahatım, huzurluyum. 11,12,13,14 … gelmesin istemiyorum zaten… 22.23,24 taksiye bindim. Taksiye semti söylerken bir gözüm hala kapıdaydı. 30,31 kapı açıldı, kapıdan biri çıkarken, taksi köşeyi döndü.

3.bölüm

2.bölüm

1.bölüm

Bir Kadının Aşk Güncesi - 3

2013-05-30T00:10:00.004+03:00

3.Bölüm

Yandan bakınca kafamın görünmeyeceği yumuşaklıkta ve büyüklükte olan yastığımdan kafamı kaldırmam için gereken çağrı tabi ki horozumun sesiydi. Her sabah onun sesi ve dokunuşlarıyla uyanmaya çok alıştım. Horoz, 3 yaşında bir İrlanda Terrieri. 77 metrekare boyutundaki boğaz köprüsü direği manzaralı, 2 odalı dairemi birlikte paylaşıyoruz. O yatak odasında, ben salonda uyuyorum. Erkek olmasaydı, aynı odada uyuyabilirdik ama prensip olarak evlenmeden önce erkeklerle yatmıyorum ( dermişim).

Her gün mutlaka horozu dışarıya çıkarırım. Genelde sabahları birlikte koşarız. Evin önünden, sahil boyunca koşmaya başlar, yaklaşık 20dakika koşup, evden 3km uzaklıktaki, bankta soluklanırız. Geçen 20 dakikada beni terletmeye yeter ve denizden gelen rüzgar da terimi hemen soğutup, beni hasta etmek için elinden geleni yapar. Ne mutlu ki tüylü dostum bu durumda yardımıma yetişir. Biz dinlenirken, kucağıma çıkar. Sıcak gövdesiyle bana sarılarak, hem beni sıcak tutar, hem de günlük oynaşmalarımızı gerçekleştiririz. Ne yalan söyleyeyim, insanın soğumak isteyen vücudunun üzerinde sıcak oynaşan bir canlı olması, köpek de olsa tahrik edici. Sıcak günlerde terlerimi yaladığı bile olmuştur. Tabi bu hareketin beni kuruttuğunu söylemek doğru olmaz. Horoz ne kadar düşünceli, çekici ve sadık bir erkek de olsa, sonuçta bir köpek. Ve benimle bu kadar oynaşması hep, çirkin insanlara yaramıştır. Beni köpeğim azdırır ve benim seçim toleransım bir iki seviye aşağıya çekilir. Köpeğimi her gün dışarı çıkarmam da bu şekilde bir hayat sürmeme neden oluyor. Demem o ki, köpeğim yüzünden akbil geçen hayat kadını gibi bir hayat sürüyorum. Köpeğim bunu bilse anında intihar ederdi. Köpeğimi suçlayamayacak kadar çok seviyorum. Şu dünyada cinsellikten bağımsız en sevdiğim erkek o.

Sabah uyandığımda geceden fark etmediğim posta kutumu fark ettim. İçerisinde beni bekleyen bol faizi birikmiş, aylardır asgari ödemelerle kullanımda kalmaya direnen, kredi kartı ekstrelerim vardı. Ekstrelerdeki son toplamların toplamı ortalama aylığımın 5katından biraz fazla. Bu da demek oluyor ki, bu ay sadece asgari tutarları bile ödeyemiyorum. Bir tanesini feda etmeli. Taksit seçenekleri en az olana, gelirimden en az payı ayırdım. Ekstremi oluşturan kalemler arasında aslan payını, her akşam lüks mekanlardan çıkmamanın karşılığı olan pahalı ayakkabılar, elbiseler ve gece yarısı kuşağındaki atraksiyonlara girmenin karşılığı pahalı iç çamaşırları oluşturuyor. Para kazanmak için başka bir şeyler yapmam şart artık!

Ofise geldim, devamlı müşterilerimden Rauf bey, geldiğimde kapıda beni bekliyordu. Rauf bey 60lı yaşlarda, oldukça efendi, bir o kadar da zeki, karizmatik uzun boylu bir adam. Gençliğinde çok canlar yaktığı belli bir iş adamı. Havadan sudan bahsedip, politikacılara küfür ettikten sonra sabah kahvelerimizi bin bir iltifatta geçip, ıslak baklayı gördüm sonunda. İngiltere’den gelecek misafirleriyle ilgilenmemi istiyordu. Bunun için teklif ettiği bedel 30günde kazandığım paraya denk. “Ne yani sadece onlarla yemek yemem için mi bu parayı vereceksiniz?”, tabi ki öyle değilmiş. Genel amaç, gönül hoşluğunu sağlamakmış. Arkamdan ileri geri konuşulduğunu zaten tahmin ediyordum, ediyordum etmesine de en fazla hafif meşrep diyorlar diye düşünüyordum. Meğer orospu yapmışlar beni haberim yokmuş. E kabahat horozda değil tabi. Soğukkanlı yapımı koruyarak Rauf beyi kapıya kadar işaret parmağım ile uğurladım. Tek kelime etmedim. Hangi parmağımı kullandığımın önemi yok, tek parmak cevabım uygun oldu kanımca. Sakinleşmem gerekiyordu. Ve tabi ki en iyi anti deprasan ilacımdan almak üzere İstinye Park’ın yolunu tuttum. Wings Black, Miles &Smiles, American Express, Platinum kartlarımın limitleri çoktan dolmuş. Ya aldıklarımın yarısını bırakacağım (ki bu anti-anti deprasan etkisi yaratacak bir durum) ya da hiç almayacağım. Aldıklarımı teker teker ödemeyi deneyerek, kartlarımdan alabileceğim maksimum faydayı sağlamaya çalışıyordum. Sonunda bir ayakkabı bile alamadan 4 parça seri sonu bluzla çıktım. Alışverişe başladığımdan daha öfkeli olduğum bir hale geldim. Posta kutumda 2 zarf daha buldum. İlki evime borçlarımdan ötürü haciz geleceğine dair bir tebligattı. İkincisinin üzerinde ise pul yoktu. Açtım, içinden kısa ve öz bir mektup çıktı.

“İşin ucunda büyük bir ihale var. Lütfen teklifimi kabul et, ücreti iki katına çıkardım. Rauf”

2.bölüm

1.bölüm

Bir Kadının Aşk Güncesi- 2

2013-04-18T01:31:00.001+03:00

2.Bölüm

Etraftaki masalarda daha çok iş görüşmesi yapılıyor görünümü vardı. Sıkılmış ve mecburiyetten bakan gözlerden anladığım buydu. Yandaki masada da bir iş görüşmesi vardı ama o masanın en yakışıklı erkeği, masanın en seksi kızını etkilemek için elinden geleni yapıyor. Ağzından çıkan kelimeler şirketin ekonomik gelişimini beslerken, beyninden geçirip, bakışlarında gizleyemediği kelimeler masanın altını besliyordu belli ki. O kadın tuvalete giderse belli ki işi biraz uzayacak ve çabuk gelemeyecekti. Çevrede kim kimi dürtecek merakımdan masamdaki kibar beyefendiyi unutmuştum. Evdeki ütü fişinin güncel durumundan emin olamadığım gerekçesi ile toparlandım ve randevumuzun yatakta devam edebilmesi için erkeğe ayrılan süreyi başlattım. İşi bilen erkeklerin kıyafetimden atak yaptığı klişe konuşmalarla başlandı. Saçımın rengi, şekli, dudaklarımın dolgunluğuna gelindi, göğüslere geçmeden konu işe döndürüldü. İşyerlerimizden ortak sıkıntılar bulundu çıkartıldı, aynı kaderi paylaşıyoruz imajı verildi. Kader bizi buluşturmuş falan. İkinci içkiler bitti, ana yemeğe başlandı. Garsonlara çok kibar davranıyormuş imajı verildi fakat onlara bakışlarında sertlik ve emrivaki tavırlar sezildi(bu tavırlarda bir standart yok). Tatlıları ve kahveleri başka yerde alma fikri ortaya atıldı- reddedilmedi. Hesap çok hızlı bir şekilde beyefendi tarafından ödendi. Bahşiş bırakıldığı bana hissettirildi. Ve oradan kalktık. Kapıdan girer girmez bu gece onunla yatıp yatmayacağıma zaten karar vermiştim. Aradaki süreç aslında olağandışı bir durum sorgusu niteliğindeydi. Her şey sıradan ve hızlı bir şekilde geçti. Bu da gizli tek gececilerdendi belli ki. Ayda bir tek gece için arayacaklardan. Aradığında telefonuna ne cevap vereceğimi, bu gecenin sonunda söyleyebilir durumda olacağım. Prensip olarak kimseyi yatmak için aramam. Önce güne ait talepleri toplarım, sonra ilişki defterime bakarım. Geçmişteki performanslarını incelerim, verdiğim puanları, küçük notları okuduktan sonra en yüksek puanlıya olumlu yanıtı veririm. Bazen de yorgunsam, düşük puanlılar arasından beni çok yormayacak birini sevindiririm. Ya da onun beni sevindirmesine izin veririm. Tabi ki boş geçtiğim günler de olur (prensip olarak reglimin ilk üç gününde sevişmiyorum).

Sonunda kahvelerimizi de bitirdik. Sıra geldi ilk öpücüğü alma bahanesine. O söylemeden içimden tahmin ettim: “Seni ilk gördüğüm andan beri, gizleyemediğim duygularım var, ne yaparsam yapayım bakışlarımı alamıyorum”. Birebir bilemesem de buna benzer bir şeyler söyleyip, öpücüğü kaptı. Arabasına vardığımızda popomun bütün kıvrımlarını çoktan avuçlamış, dekoltemle ilgili planlarına başlamıştı.

Aslında beni ilk geceden becermeye çalışmayan erkekleri hep sevmişimdir, arzulamışımdır. Tercihimi onlardan yana kullanırım. Dolayısıyla beni ilk geceden yatağa atabilen erkekler, bunu yapmak istemeyenlerdir genelde. Yapmak istemiyorlarsa nasıl oluyor. İşte böyle oluyor. Bu oyunun basit bir kuralı var, o da her oyunda olduğu gibi kuralsızlık. Kurallar koyacaksın ki istisnalar işin tadını artırsın. Acaba mayıs ayını “ilk geceden yatmak isteyenlerle yatarım” ayı mı ilan etsem? Böyle bir kural koyarsam mayısı rahibe gibi kapatırım kesin. Kimseye gözünün önünde parlayan kocaman ışık haz vermiyor ki, tünelin ucundaki küçük ışığın peşindeyiz hepimiz.

Beni evine götürmediği ve bu yaşında da hala annesiyle yaşayamayacağından kesin evinde sevgilisi, karısı veya götürdüğü başka bir kız var. Şansım varsa (nereden şansla bağlantı kurdum bilmiyorum) ev arkadaşının romantik bir buluşması olduğu için otele gelmişizdir. Geldiğimiz 5 yıldızlı otelde tanınması, parası olduğunu ve sürekli birilerini buraya getirdiğini gösteriyor. Odamıza geçtik ve ikimiz de not defterimiz için notları beynimize işledik. Resepsiyonda duraksamadan geçtiğimiz için(resepsiyonist görünce oda anahtarını bize getirdi) adamın adını hatırlatan olmadı. İsim karmaşası yaşadığım eşlerime uyguladığım taktiği uyguladım.

-Senin soyadın neydi?

Ve gecenin sonunda defterime notumu aldım.

“Sökeoğlu (33): Kumral, atletik vücut, bencil, erkenci, ortalama 4dk, ancak ıssız adada”

1.bölüm

Bir Kadının Aşk Güncesi-1

2013-03-29T01:27:00.001+02:00

16santim! Şu an 16santim. Dünya ortalamasının 8-9 civarında olduğu söyleniyor. Türkiye’de kadınlara 8 santim yetiyor zaten. Meslek gruplarına göre bile ayıranları var. En kısayı öğretmenler tercih ediyormuş. Onların ortalaması 5. Bazı araştırmalara göre zaten 5 Santimden sonrası gösterişmiş. 5ten sonrası ile övünenlerin, aradaki boyut farkını egolarında depoladığı söyleniyor. 16 ile baş etmek bile bu kadar zor iken daha uzunu ancak sahne performansçılarında olmalı. Sonunda hazırlıklarımı tamamladım, rujumu sürdüm, sokağa çıktım ilk köşeyi döndüğümde topuğum kaldırımların arasındaki deliğe takılıp kırıldı. 14 gitti, kaldı 2. Topallamak mantıklı bir seçenek değil. Ben de öbür topuğumu elimle kırmak istedim. Gücüm yetmedi. Şu geçen takıldığım mühendis çocuk olsa bunu kırmak için kesin bir yöntem bulurdu. Acaba ne bulurdu? İşte buldum! Bu niye aklıma gelmedi ki? Ayağıma taktım ayakkabımı ve kaldırımın arasındaki deliğe soktum. Hırçın bir bilek hareketiyle, artık topuksuzum. Zaten uzun olan boyumu daha da artırmaya pek gerek yoktur, belki de.

Saten kırmızı elbisem rüzgarda dalgalanırken, bana bakan gözleri fark edebiliyorum. Hepsi rüzgarın elbisemi daha da havalandıracağı anı görmek için gözlerini ayırmadan beni izliyorlar. Bu bacak boyumla ve bu elbiseyle bir kaç kişiye cömertlik yapacağıma kuşku yok. Ama asıl cömertlik birlikte yemek yiyeceğim beyefendiye bahşedilecek tabi ki.
Ayrılmış masamızda beni bekliyordu. Üzerinde çok şık bir takım elbise vardı. Oldum olası ışığın belli açılarında parlayan kumaşlar beni hep etkilemiştir. Ceketinin kumaşı üzerinde elimi gezdirmek istedim. Arkasından dolanıp, sol omuzundan başlayıp sağ omuzuna kadar sol elimle kumaşın kalitesine ve geniş omuzlarına dokundum. Ben arkasında dolanırken, kokumu ve parmak uçlarımı takip eden burnu, kuyruğunu takip eden kedi gibi döndü, karşımda durdu. Kravatı ceketinden iki ton koyu, gömleği ise açık renkti. Parlak rugan ayakkabıları onu yandan görebileceğim kapıdan girdiğimden beri ben buradayım diye göz kırpıyordu. Kibarlığından ayağa kalkıp, ben oturana kadar, ayakta ceketinin önü kapalı bekledi. Acaba onunla yattıktan sonra da bu kibarlıkta davranmaya devam edecek mi? Genel kıyas buydu, yatmadan önceki halleri ve sonraki. Diyelim ki onu bir iki gece daha görmek istedim, o da beni görmek isteyecek mi? Yoksa odasında sakladığı gizli bir deftere atacağı bir çarpı olmaktan öteye gitmeyecek miyim? Acaba benim adımı taşıyan başka biri var mı? Beni ayırt etmek için yanıma ne yazacak? “Çok bağıran” ?, “Isıran”? , “Çakma sarışın”?. Bir keresinde bir flörtümün evine gitmiştim. Kendime pamuk ararken, banyo dolaplarında böyle defterlerden birini bulmuştum. Eve girer girmez bulduğum için, benim adım yoktu tabi ki. Benim yanımda ne yazacağını çok merak etmiştim. İnsan kendini tatmin etmek için böyle şeyleri duymak ya da okumak istiyor. Okumak, duymaktan on kat güvenilirdir. O sevişmeden alacağım orgazmın on katını, orada olumlu bir şey okursam alırım. Hele ki diğer yorumlara göre benim yorum açık ara önde ise, bu kat yirmiye çıkar. Keşke herkesin bir ilişki defteri olsa, insanlarla yatağa girmeden, hatta yemeğe dahi çıkmadan bu defterden referanslarını okuyup ona göre kararlar alsak. Keşke referans yazanların da referanslarını okuyup, yorumlarının güvenilebilirliğini öğrenebilsek. Kesin orada bile insanlar arkadaşlarına kıyak yaptıklarını düşünüp, bir sürü abartılı cümleler yazarlar. Sonunda da manilerle bitirirler. “Sepet sepet yumurta, iki tanesi tavada…”. Bağımsız kurumlar olmalı belki de, oralara gidip insanlar sertifika almalı. Hatta bazı hödükleri bu kurumlar eğitmeli ehliyet vermeli. “Sevişebilir, B tipi(B= Biseksüel), Protezli".

Çok Gizli Bilgiler Defteri

2013-03-05T19:04:00.000+02:00

- Çok çirkin giyiniyorsan, tarzın kötüyse ve bunu bir şekilde öğrendiysen çocukluk aşkını asla bırakma! (Risk!)
- Mutsuz olmak istemiyorsan çok sevmeyeceksin. Çok mutlu olmak istiyorsan üzülmeyi bileceksin
- Kiminle olursa olsun, her gece sevişebileceğine dair söz verme!
- Onu köpek gibi özlediğinde hiçbir yıldız kaymaz. Arkanı dönersin kayar. (Ayna!)
- Sevdiğinin başına gelecek bütün kötülüklerin, senin başına gelmesini dilersen ölürsün. (Bir de her tarafında kıl çıkar.)
- Donmak üzere olan birine Da Vincinin oyduğu tahta heykeli sakın verme!
- Sen bardak silersin, o çay demler, sen bulaşık yıkarsın o badana yapar. Bu böyle giderse her yer temiz olur. Sen doğrudan binayı boyarsan bulaşıklar kirli kalır.
- Bronz tenli, teneke kişilikli insanlardan uzak dur!
- Karakterine basmadan merdivenleri çıkarsan, en azından sağlam bir şey üzerinde yükselmiş olursun.
- Evet, bu bir defter değil.