tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866Thu, 02 Apr 2026 20:28:30 +0000ေဇာ္မင္းေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)ေအာင္သူၿငိမ္းရြက္မြန္ေအာင္ေမာ္ဦးသတင္းေအာင္ဦး (ႏို႔ဖိုး)မိုးသီးဇြန္ေအာ္ပီက်ယ္ကာတြန္းေအာင္ေမာ္က်က်မ္းေဆာင္းပါးေအာင္ေမာ္ဦးေၾကာ္ျငာကိုေက်ာ္ထင္စာအုပ္ေၾကာ္ျငာစုစုေႏြးတုံ႔ျပန္ခ်က္မစုစုေႏြးမုန္တိုင္းသတင္းမေဟာ္ဂနီရြက္မြန္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။လူထုစိန္၀င္းအက္ေဆးဦးျမင့္ေက်ာ္သစ္ႏိုင္ေစာလြန္းတင္ေဇာ္ဝင္းလြင္ (RIT)ေမာင္သစ္ဦးေမၿငိမ္းေယာဟန္ေအာင္၀တၳဳတို၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အင္အားစုက်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရြက္မြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့အမည္ကေလးကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္အနီး မွာ ရွိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ကို အမွတ္တရနဲ႔ ယူထားတာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီအမည္ကေလးကို ႀကိဳက္လို႔ပါပဲ။ အမ်ားအေျပာအရ ဒီအမည္ကို သမိုင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပးတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အဂၤလိပ္အမည္ (Fine Levaes) ကို ဆရာႀကီးက ဘာသာျပန္ထားေပးတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။http://fine-leaves.blogspot.com/noreply@blogger.com (ရြက္မြန္)Blogger471125en-usnoက်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရြက္မြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့အမည္ကေလးကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္အနီး မွာ ရွိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ကို အမွတ္တရနဲ႔ ယူထားတာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီအမည္ကေလးကို ႀကိဳက္လို႔ပါပဲ။ အမ်ားအေျပာအရ ဒီအမည္ကို သမိုင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပးတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အဂၤလိပ္အမည္ (Fine Levaes) ကို ဆရာႀကီးက ဘာသာျပန္ထားေပးတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။Fine Leaves RSSnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-6043072888158565035Fri, 22 Jan 2016 12:42:00 +00002016-01-22T19:42:43.420+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">တုိင္း</span> ရင္းသားျပည္သူအားလံုးက အနာဂတ္မွာ ဒီမိုကရက္တစ္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတခု တည္ေဆာက္မွာကို သေဘာတူ ၾကမယ္ ဆိုတာ အထူးေျပာစရာပါဘူး။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတာ မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသားမ်ား အားလံုးၾကားမွာ တန္းတူရည္တူ ျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္တာေၾကာင့္ အထူးေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ကိစၥပါ။ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစရိွတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို တတ္စြမ္းသမွ် အားလံုးသာတူညီမွ် ခံစားႏုိင္ခြင့္ ဆိုတာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေထာင္မယ္လို႔ ဆိုတဲ့အခါမွာ ညိွႏႈိင္းရမယ့္ အရာေတြက မ်ားျပားလွတယ္၊ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ကူဘူး ဆိုတာကိုလည္း သတိခ်ပ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ <br /> <br /> အခုရက္ပုိင္းမွာ အသံထြက္လာပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဖက္ဒရယ္လို႔ ဆိုလုိက္တ့ဲအခါမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအတြက္ ျပည္နယ္ တခု သတ္မွတ္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥရပ္ပါပဲ။ သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းရင္းသားေတြမွာ ျပည္နယ္တခုစီပဲ ရိွသလို ျမန္မာ တုိင္းရင္းသားမ်ား အတြက္လည္း ျပည္နယ္တခု သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရိွေရးဆိုတဲ့ အသံျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> ခ်င္းျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ ကယားျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္၊ ရခုိင္ျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ စသျဖင့္ ရိွထားေပမယ့္ ေယဘူယ်အားျဖင့္ ၾကည္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျပည္နယ္ဆိုတာ အတိအက် မရိွပါဘူး။ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ား အေနမ်ားတဲ့ ေဒသေတြကို စစ္ကုိင္းတုိင္း၊ မႏၱေလးတုိင္း၊ မေကြးတုိင္း၊ ပဲခူးတုိင္း၊ ဧရာဝတီတုိင္း၊ ရန္ကုန္တုိင္း၊ တနသၤာရီတုိင္း စသျဖင့္ အေနနဲ႔သာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တင္ျပလိုတာက ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ား အတြက္ ျပည္နယ္တခု သတ္မွတ္ေရးဆိုတာကို မူအေနနဲ႔ မျငင္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ား အားလံုးအတြက္ နယ္ေျမတခုကို တဆက္တစပ္ထဲ ျပည္နယ္တခုအေနနဲ႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ လြယ္ပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားေတြ အေနမ်ားတဲ့ တုိင္းေတြအားလံုးကို စုေပါင္းၿပီး ျမန္မာျပည္နယ္ တခုထဲ အေနနဲ႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆိုတာ အားလံုး ဝုိင္းဝန္းစဥ္းစားဖို႔ လိုပါတယ္။ <br /> <br /> က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ပထဝီအေနအထားနဲ႔ ေရွးတုန္းကစလို႔ အခုအထိ လက္ရိွတည္ရိွ ေနတဲ့ လူမႈေရးႏုိင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး အေျခအေနမ်ားအရ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားခ်င္းတူေပမယ့္ အနိမ့္အျမင့္ ကြဲျပားေန တာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါေသးတယ္။ တျခားတုိင္းရင္းသားမ်ားၾကားမွာလည္း အဲသလို မတူကြဲျပားတဲ့ အနိမ့္အျမင့္ေတြ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာေတြက လူမ်ားစုျဖစ္ေနၿပီး ဆင္းရဲမြဲေတေနသူ အမ်ားအျပားရိွသလို တျခားတုိင္းရင္းသားအုပ္စုမ်ားထက္ ေကာင္းက်ဳိးကိုခံစားရတဲ့ လူဦးေရကလည္း ကိန္းဂဏန္းအရ ပိုမ်ားပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ ျပည္နယ္တခု သတ္မွတ္ေရးဆိုတဲ့ အဆိုတင္သြင္း လာတာကို ၾကားဖူးတဲ့ အခ်ိန္က ရွစ္ေလးလံုးလႈပ္ရွားမႈအၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ား ေတာခိုစဥ္က စၿပီးၾကားဖူးတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ ေလာက္ရိွခဲ့ပါၿပီ။ နယ္စပ္ေတာတြင္း စခန္းေတြဆီကို အဲဒီအဆိုကို ဦးေဆာင္လာေရာက္တင္ျပသူက ကေနဒါ ႏုိင္ငံမွာ အေျခစုိက္ေနထုိင္တဲ့ ဦးဟန္ေညာင္ေရႊ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္မိပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရအၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ပထမဆံုး သမတႀကီး ေစာ္ဘြားႀကီး စပ္ေရႊသုိက္ရဲ့ သားတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာတုိင္းရင္းသား ေတြအေနနဲ႔ တုိင္းေတြ အမ်ားအျပားမွာ တည္ရိွေနမယ့္အစား ျပည္နယ္တခုအေနနဲ႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရိွဖို႔ ဆိုတာကို သီအိုရီအရေရာ ႏုိင္ငံေရးမူအရေရာ ေတာခိုျမန္မာ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တျခားေသာတုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းေတြပါ သေဘာတူခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေသးစိတ္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ အထမေျမာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဒီအခ်ိန္တုန္းက လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း အေတာ္မ်ားမ်ား မီခိုေနရတဲ့ ေကအန္ယူတို႔ရဲ့ မာနယ္ပေလာဌာနခ်ဳပ္ကို ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ထဲမွာ အစိုးရစစ္တပ္မ်ား သိမ္းပုိက္သြားႏုိင္ တာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာရဲ့ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဘယ္လို ဖက္ဒရယ္ ထူေထာင္မလဲ၊ ျပည္နယ္မ်ားကို ဘယ္လိုဖြဲ႔စည္းၾကမလဲ ဆိုတဲ့ အေသးစိတ္ကိစၥမ်ားဟာ ေနာက္ကိုေရာက္သြား ရတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အခြင့္အလမ္းေပၚရင္ ေပၚသလို ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားဆိုသလိုေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္းမွာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့အသြင္ကို မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ <br /> <br /> အဖြဲ႔ေတြအားလံုး ျပန္႔ႀကဲသြားခဲ့ တာေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္တခ်က္က တခ်ဳိ႔လည္း အစိုးရနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲသြားတာ ေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာတုိင္းရင္းသားေတြခ်ည္းပဲ တျပည္နယ္သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျဖစ္ေရးဆိုတာ အျမင္အရ၊ အေတြးအရ၊ အယူဆအရ၊ သီအိုရီအရ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္လိုေဖာ္ေဆာင္မလဲ။ အေတာ့္ကိုမလြယ္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြခ်ည္း တျပည္နယ္ထဲ ျဖစ္ေရးကို ေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ ျမန္မာခ်င္းမွာေတာင္ ျပႆနာရိွလာတာကို ေတြ႔လုိက္ ရပါတယ္။ အဲတာက ဘယ္လိုျပႆနာလဲဆိုတာ တင္ျပပါ့မယ္။ ျမန္မာေတြခ်ည္း တျပည္နယ္ထဲ သတ္မွတ္ရမယ္ဆိုေတာ့ အထက္သားေတြက "ဟာ ဒီလိုဆိုရင္ ေအာက္သားေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေအာက္မွာ ငါတို႔ကေနရမွာလား" ဆိုတဲ့ မေက်နပ္တဲ့ အျမင္ကို စေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ျမန္မာခ်င္းေတြ ျဖစ္ရဲ့သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို ယူဆရတာလဲ။ ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ <br /> <br /> ပေဒသရာဇ္ေခတ္အၿပီး အဂၤလိပ္ကိုလိုနီလက္ထက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ကာလမ်ားမွာ ရန္ကုန္အပါအဝင္ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာဟာ အထက္ပုိင္းေဒသ အညာေဒသေတြထက္ ပိုဖြံ႔ၿဖိဳးပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေဒသမ်ားကေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ကိုလိုနီရံုးစုိက္တဲ့ ေအာက္ျပည္ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္နဲ႔ အနီးတဝိႈက္ဟာ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး၊ ကုန္သြယ္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ေရး၊ ေခတ္သစ္ပညာေရး စတာေတြမွာ ထိပ္ဆံုးက ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ လက္ထက္မွာ အာဏာရိွသူ၊ အေရးပါအေရာက္သူ ျမန္မာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေအာက္သားေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အထက္အညာက ေျပာင္းေရႊ႔သြားလို႔ ေနာက္ပုိင္း ေအာက္သားျဖစ္သြား သူေတြလည္း အႀကံဳးဝင္ေနပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လူမ်ဳိးခ်င္းတူ တာေတာင္မွ ပိုသိပိုတတ္ သူေတြကသာ သဘာဝအရ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရခဲ့တာကို ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္း အထက္သား ေအာက္သား စိတ္ဝမ္းကြဲေအာင္ ေျပာတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တင္ျပလိုပါတယ္။ <br /> <br /> ေအာက္သားေတြ သို႔မဟုတ္ ေအာက္ျပည္ကို ေျပာင္းေရႊ႔အေျခစုိက္သူေတြ အဲသလို ပိုသိပိုတတ္ ခဲ့တာကလည္း ရန္ကုန္က အဂၤလိပ္ကိုလိုနီအစိုးရရဲ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ တျခားေဒသကလူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပညာတတ္တတ္ ေအာက္ျပည္မွာ မေနဘူးဆိုရင္ အထူးသျဖင့္ႏုိင္ငံေရးမွာ ေအာက္သားေတြကို မယွဥ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ပညာတတ္တာျခင္းအတူတူ ေအာက္သားမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဗဟိုျဖစ္တဲ့ ေအာက္အရပ္မွာပဲ ဆက္လက္အေျခစုိက္ အလုပ္လုပ္ၾကတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ပိုၿပီးထိေတြ႔ရပါတယ္။ မ်က္ေစ့အျမင္ ပိုက်ယ္ပါတယ္။ သတင္းစာ အပါအဝင္ စာေပနဲ႔ တျခားေသာ အႏုပညာ လုပ္ငန္းအမ်ားစုဟာလည္း သဘာဝအရ ရန္ကုန္မွာပဲ အေျခစုိက္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေအာက္အရပ္ဟာ တျခားေသာေဒသမ်ားနဲ႔ ႏုိင္းယွဥ္မယ္ဆိုရင္ အခုကာလအထိ အေကာင္းေတြ အညႊန္႔ေတြ စုေနတဲ့ေနရာလို႔ ေျပာလို႔ ရပါေသးတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရ ေျပာရရင္ လူေတာ္ေတြ ေက်ာ္ၾကားသူေတြ လူသိမ်ားသူေတြ စုေဝးေနတဲ့ ေဒသတခုလို႔လည္း ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။ <br /> <br /> အဲတာေၾကာင့္ ျမန္မာေတြကို တျပည္နယ္ထဲလုပ္မယ္လို႔ ဆိုေတာ့ အထက္သားေတြဖက္က ခ်က္ျခင္းတုံ႔ျပန္မႈက အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ေအာက္သားအုပ္ခ်ဳပ္မွာကို အထက္သားက မႀကိဳက္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ဖံုးကြယ္ရမယ့္ ကိစၥမဟုတ္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အထက္သားကလည္း အထက္ေဒသရဲ့ ဝိေသသ လကၡဏာနဲ႔ ေနလိုတာေၾကာင့္ပါ။ သူတို႔ေဒသကို သူတို႔ပဲ စီမံခန္႔ခြဲအုပ္ခ်ဳပ္လိုပါတယ္။ <br /> က်ေနာ္တို႔ လူလားေျမာက္ခဲ့တဲ့ ကာလမ်ားအရ ေယဘူယ်ေျပာရရင္ မေကြးကေန မႏၱေလးကို ျဖတ္ၿပီး ျမစ္ႀကီးနားအထိ အဲဒီတေၾကာကလူေတြဟာ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ အထက္သားလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ မႏၱေလးတုိင္းနဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ ေဘာလံုးကန္ရင္ သူ႔ဖက္ကုိယ့္ဖက္ သဲသဲမဲမဲ အၿပိဳင္အားေပးၾကေပမယ့္ မႏၱေလးတုိင္းက ရန္ကုန္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ပဲခူးတုိင္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ဧရာဝတီတုိင္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ကန္ၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေစာေစာက အထက္သားမ်ားအားလံုးဟာ မႏၱေလးတုိင္း ေဘာလံုးအသင္းရဲ့ လူေတြပရိတ္သတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ မႏၱေလးဆိုတာ ရိုးရာအစဥ္အလာ အရ၊ ကူးသန္းသြားလာ ဆက္ဆံမႈအရ အထက္ပုိင္းေဒသရဲ့ ထီးရိပ္ႀကီးလို႔ လူေတြက မွတ္ယူခဲ့တာေၾကာင့္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္းက လူေတြဆိုရင္လည္း အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အထက္သားလို႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ တျပည္နယ္သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထားမယ္ဆိုရင္ ပထဝီအေနအထားအရ ဘယ္လို သတ္မွတ္မွာလဲ၊ သို႔မဟုတ္ ေဒသတခုကို ျမန္မာျပည္နယ္ဆိုၿပီး နာမည္တပ္လိုက္မွာလား။ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အထက္သားေတြက ေအာက္သားေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မွာကို မႀကိဳက္သလို အထက္သားခ်င္း အတူတူေတာင္ စစ္ကုိင္းတုိင္းက ျမန္မာက မႏၱေလးတုိင္းကျမန္မာရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခံအျဖစ္ မေနလိုပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ျမန္မာအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသား ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ တခ်ဳိ႔ ဂရုမစုိက္မိတဲ့ အခ်က္ေတြပါ။ ဒါ့အျပင္ စစ္ကုိင္းတုိင္း၊ မႏၱေလးတုိင္း ေတြအတြင္းမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ ေနထုိင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔လိုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ထားဝယ္၊ ၿမိတ္စတဲ့ ေဒသေတြကို ဘယ္လိုသတ္မွတ္မွာလဲ။ ျမန္မာအႏြယ္လုိ႔ သတ္မွတ္မွာလား၊ မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသား အုပ္စုမ်ားလို႔ သတ္မွတ္မွာလား။ ျမန္မာကို တျပည္နယ္ထဲ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ မြန္ျပည္နယ္ကိုေက်ာ္ၿပီး အဲဒီ ထားဝယ္နဲ႔ၿမိတ္ေဒသကို ျမန္မာျပည္နယ္အတြင္း ဘယ္လို႔ ပုိင္းစိတ္ၿပီး ထည့္သြင္းမွာလဲ။ တခါ ထားဝယ္နဲ႔ၿမိတ္ေဒသကို ျမန္မာေဒသလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ရင္ အဲဒီေဒသမွာ ကရင္၊ မြန္စတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြလည္း အမ်ားအျပား ေနထုိင္ၾကတယ္ ဆိုတာကို ေမ့မထားဖုိ႔ လိုလာျပန္ပါတယ္။ <br /> <br /> အခုတင္ျပေနတာက မတူတာေတြ ရိွေနတယ္ဆိုတာကို ေထာက္ျပလိုရင္းပါ။ ေသြးကြဲတဲ့စကား ေသြးခြဲတဲ့စကားကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ လက္ေတြ႔တည္ရိွေနတဲ့ မ်က္ျမင္အေျခအေနေတြကို ပစ္ပယ္ၿပီး ေဆာင္ရြက္လို႔ ရႏုိင္မရႏုိင္ ဆိုတာကို စဥ္းစားႏုိင္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာကို တျပည္နယ္ထဲ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ဧရာဝတီတုိင္းလို ျမန္မာ၊ ကရင္အပါအဝင္ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ေရာယွက္ေနတဲ့ ေဒသမ်ဳိးကိုေကာ ဘယ္လို စဥ္းစားၾကမလဲ။ လူမ်ဳိးနာမည္ကို အေျခခံတဲ့ ျပည္နယ္ သက္သက္ေတြပဲ သတ္မွတ္ၾကမွာလား။ ပထဝီအေနအထားနဲ႔ ျဖစ္တည္လာခဲ့တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ လူမႈေပါင္းစည္းမႈအရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ျပည္နယ္မ်ဳိးေတြေကာ အနာဂတ္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု အတြင္းမွာ မရိွထုိက္ဘူးလား။ <br /> <br /> ႏုိင္ငံတကာက ဖက္ဒရယ္စနစ္ေတြ ဖက္ဒရယ္ျပည္နယ္ေတြကိုလည္း ေလ့လာဖို႔ လုိအပ္တယ္လို႔ အႀကံေပးလိုပါတယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာ လူမ်ဳိးနာမည္ကို အေျခခံတဲ့ ျပည္နယ္တခုမွ မရိွပါ။ အဲသလို ဆိုလုိက္လို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း မရိွရဘူးလို႔ ဆိုလုိတာ မဟုတ္ပါ။ အေလွ်ာ့အတင္းေတြ၊ အလုိအပိုေတြကို သင္ခန္းစာယူႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္က တုိင္းနဲ႔ျပည္နယ္ဆိုၿပီး ခြဲထုတ္ထားတာေၾကာင့္ တုိင္းအဆင့္က ျပည္နယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ထက္ ျမင့္သေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ျဖစ္သင့္တာက ျပည္နယ္ဆိုရင္လည္း အားလံုးျပည္နယ္ေပါ့။ တုိင္းဆိုရင္လည္း အားလံုးတုိင္းေပါ့။ အေမရိကန္မွာလည္း ေဒသအားလံုးကို ျပည္နယ္ သို႔မဟုတ္ State လို႔သတ္မွတ္ထားတာ အားလံုးအသိပါ။ တုိင္းနဲ႔ျပည္နယ္လို႔ ခြဲျခားမထားပါ။ တရုတ္မွာ ဆိုရင္လည္း ျပည္နယ္ေတြကို Province ဆိုၿပီး တသမတ္ထဲ သတ္မွတ္ပါတယ္။ သူ႔မွာလည္း တုိင္းနဲ႔ျပည္နယ္ ခြဲျခားတာမ်ဳိး မရိွပါ။<br /> ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ ျမန္မာျပည္နယ္ တခုထဲပဲ ရိွရမယ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႔အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီပါ့မလား ဆိုတာကို အရင္ဆံုး အားလံုးဝုိင္းၿပီး ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားမ်ားဖက္က ျမန္မာေတြအေပၚမွာ မယံုၾကည္တဲ့ အပုိင္းေတြ ရိွေနတာဟာ လက္ေတြ႔ကိစၥပါ။ ဒါကို မ်က္ကြယ္ျပဳလို႔မရပါဘူး။ အဲသလို အေျခအေနမွာ ျမန္မာေတြက တုိင္းခုႏွစ္တုိင္းမွာ ရိွတယ္ဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ခ်မွတ္မယ္ဆိုရင္ တုိင္းရင္းသားတစုစီက တမဲပဲ ေပးႏုိင္ေပမယ့္ ျမန္မာေတြဖက္က မဲအားျဖင့္ ခုႏွစ္မဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ တုိင္းျပည္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေနရာမွာ ျမန္မာေတြဖက္က အၿမဲတန္းအသာစီးရေနလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ခ်က္ေတြ ရိွပါတယ္။ ဒီစိုးရိမ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျမန္မာဆိုတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြလည္း တျပည္နယ္ပဲ ရိွသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အျမင္အယူအဆ ေပၚေပါက္လာရပါတယ္။</span><br /> <br /> ျမန္မာတုိင္းရင္းသားေတြ တျပည္နယ္ထဲသာ ရိွသင့္တယ္ မရိွသင့္ဘူး ဆိုတာကို ျငင္းခုန္ေနတာနဲ႔ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ဖို႔ ကိစၥေတြ ေနာက္ေရာက္သြားမွာကို စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို မျပင္ဆင္ႏုိင္ေသးဘူးဆိုရင္ ဒီမိုကရက္တစ္ ဖက္ဒရယ္ ႏုိင္ငံျဖစ္လာဖို႔ ေဝးေနဦးမွာပါ။ ႏုိင္ငံတခုအတြင္းမွာ လူမ်ဳိးအုပ္စုေတြရဲ့ အစုအေဝးလုိက္ အခြင့္အေရးတည္ရိွဖို႔ အေရးႀကီး ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လူမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ဘာသာပဲ ကိုးကြယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံသားတဦးခ်င္းရဲ့ အေျခခံ ရပုိင္ခြင့္ေတြကို အာမမခံႏုိင္ ေသးဘူးဆိုရင္ ေရွ႔ဆက္ဖို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ပိုဆိုးတာက ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို မျပင္ဆင္ႏုိင္သေရြ႔ ေရြးခ်ယ္ခံအရပ္သား အစိုးရဟာ ျပည္ေထာင္စု (ဗဟို) အဆင့္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပည္နယ္နဲ႔တုိင္းအဆင့္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တပ္မေတာ္အပါအဝင္ လက္နက္ကုိင္ထားတဲ့ အုပ္စုေတြရဲ့ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီးမွ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ဘဝကိုေရာက္ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲသလိုသာ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ စစ္ဘုရင္ဝါဒနဲ႔ အရပ္သား အစိုးရႏွစ္ရပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္သြားမွာပါ။ ဒီမိုကေရစီလို႔ဆိုေပမယ့္ One country Two syatems စနစ္ႏွစ္မ်ဳိးနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ႏုိင္ငံတခု သဖြယ္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ား အတြက္ ျမန္မာျပည္နယ္တခုသာ တည္ရိွဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိစၥကို အားလံုးအေနနဲ႔ စိတ္မဆိုးအမ်က္မသိုဘဲ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ အႀကံျပဳလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂ဝ ရက္၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၆ ခုႏွစ္ <br /> </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2016/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4344688036581985266Thu, 19 Nov 2015 04:57:00 +00002015-11-19T11:57:33.567+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">တ</span> ေန႔က အြန္လုိင္းေပၚမွာ ကဗ်ာတပုဒ္ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ့ ေခါင္းစဥ္အမည္ကို ရွမ္းျပည္ဟာ ငါတို႔ရဲ့ပါရီ လို႔ေပး ထားပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာမကေတာ့ (ေဒၚ) ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာပါ။ အားလံုး ၾကားသိထားတဲ့အတုိင္း ရက္မ်ားမၾကာခင္က ျပင္သစ္ႏုိင္ငံရ့ဲၿမိဳ႔ေတာ္ ပါရီမွာ အစြန္းေရာက္အစၥလမ္အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္ ဗံုးခြဲခဲ့တာေၾကာင့္ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြ တရာေက်ာ္ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ သံုးရာနီးပါးဒဏ္ရာရခဲ့ၿပီး ၉၉ ဦးေလာက္ေတာ့ စိုးရိမ္ဖြယ္အေျခအေန ေအာက္မွာ ကုသခံေနရပါတယ္။ ဒီလိုေသဆံုးဒဏ္ရရခဲ့တဲ့သူေတြဟာ လက္နက္ကုိင္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္ အရပ္သူအရပ္သားေတြ လက္နက္မဲ့ျပည္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ရွမ္းျပည္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးကထဲက အစိုးရတပ္နဲ႔ အက္စ္အက္စ္ေအေျမာက္ပုိင္း အဖြဲ႔အၾကားမွာ တုိက္ပြဲေတြ ပိုမို ျပင္းထန္ လာပါတယ္။ အစိုးရတပ္က တုိက္ေလယဥ္ေတြသံုးၿပီး တုိက္ခုိက္လာတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြ ပိုၿပီးနစ္နာ ခံစားရတာကို ကဗ်ာဆရာက အၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္ခံခဲ့ရတဲ့ ပါရီၿမိဳ႔နဲ႔ႏုိင္းယွဥ္ၿပီး ေရးဖြဲ႔ထားတာပါ။ ရွမ္းျပည္ဟာ က်ယ္ေျပာတဲ့ ေဒသႀကီးတခုပါ။ ရွမ္းလူမ်ဳိးက ရွမ္းျပည္မွာ လူမ်ားစုျဖစ္ေပမယ့္ ပအို႔ဝ္၊ ပေလာင္၊ ဝ၊ လီေရွာ၊ ျမန္မာ၊ တရုတ္ အပါအဝင္ တျခားေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးအုပ္စုမ်ားလည္း မီတင္းေနထုိင္ၾကပါတယ္။ စစ္ဆိုတာဟာ အၾကမ္းဖက္မႈပါ။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ အရင္ဆုံး နစ္နာရတာက လက္နက္မဲ့ ျပည္သူျပည္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာမွ အမ်ားဆံုး နစ္နာရသူ ေတြက ကေလးေတြ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"> <br /> ဒါေၾကာင့္ စစ္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ စစ္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာသာေရးေခါင္းစဥ္ကိုတပ္တပ္၊ လူမ်ဳိးေရး ေခါင္းစဥ္ကို တင္တင္၊ လြတ္ေျမာက္ေရးေခါင္းစဥ္ကိုပဲသံုးသံုး ဒါမွမဟုတ္ သူပုန္သူကန္ေတြကို ႏိွမ္နင္းရတယ္လို႔ပဲဆိုဆို အျပစ္မဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြ တုိက္ခုိက္ခံရလို႔ ေသဆံုးရျခင္း၊ အိုးအိမ္မ်ားကို စြန္႔ခြါထြက္ေျပးရျခင္းတို႔ဟာ အၾကမ္းဖက္မႈ ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ားမွာ ပါရီၿမိဳ႔ေတာ္အၾကမ္းဖက္ခံရသလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးေတြ အေျမာက္ အမ်ား ျဖစ္ခဲ့ဖူး ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ေနရာမ်ားမွာလည္း ဆက္လက္ျဖစ္ေနဆဲ ရင္ဆုိင္ေနရဆဲပါ။ အခုလတ္တေလာမွာ ရွမ္းျပည္အတြင္း တုိက္ပြဲေတြေၾကာင့္ စစ္ေရွာင္ ဒုကၡသည္ေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္သြားၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ <br /> <br /> ဟိုေရွးတုန္းက ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ ေျပာေလ့ေျပာထ ရိွခဲ့တာ တခုရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ရွမ္းျပည္တခုလံုး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာၿပီဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာ တစံုလံုးရဲ့ တဝက္ကို ေျဖရွင္းၿပီးတာနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ရွမ္းျပည္ဟာ က်ယ္ေျပာသေလာက္ လက္နက္ကုိင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေရာ လက္နက္မကုိင္တဲ့ အဖြဲ႔ အစည္းပါ မ်ားျပားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကေတာ့ အမ်ဳိးသားတန္းတူေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ဖို႔ ေပၚေပါက္ လာခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တခ်ဳိ႔ေသာလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကေတာ့ အစိုးရအဆက္ဆက္ရဲ့ ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ နယ္ေျမကာကြယ္ေရး၊ ေသာင္းက်န္းသူတန္ျပန္ ႏိွမ္နင္းေရး အစရိွတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေပၚေပါက္ လာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အခုေခတ္မွာေတာ့ ေရွးႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ ေျပာသလို ေျပာလို႔မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡေတြဟာ ရွမ္းျပည္တခုထဲမွာတင္ မဟုတ္ေတာ့လို႔ပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာလည္း စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ ထြက္ေျပးရတဲ့ ေဒသခံ စစ္ေရွာင္ဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ ေလးေသာင္းေက်ာ္ ငါးေသာင္းနီးပါး ရိွေနၿပီလို႔ သိရ ပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္မွာလည္း အရိွန္မေသေသးပါ။ တေအာင္းပေလာင္လက္နက္ကုိင္မ်ားနဲ႔ အစိုးရတပ္မ်ား အၾကားမွာလည္း တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ကရင္ျပည္နယ္ ထဲမွာေတာ့ ရွမ္းနဲ႔ကခ်င္ေဒသေတြေလာက္ တုိက္ပြဲေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျဖစ္ေပမယ့္ လက္နက္ကုိင္ အထိအရွမ်ဳိးေတြ ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကား ျဖစ္ေနတာျမင္ရပါတယ္။ <br /> ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲေတြ မျဖစ္ပြားေပမယ့္ ျမန္မာျပည္တဝွမ္းမွာ အိုးအိမ္လယ္ယာေျမနဲ႔ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္း အစရိွတာေတြ ဆံုးရံႈးေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြလည္း မနည္းလွပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ခႏၶာကိုယ္အရ ေသြးထြက္သံယို မခံစားရေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဖိႏိွပ္မႈေတြေၾကာင့္ ဘဝတခ်မ္း ေသေနတဲ့လူမ်ားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ <br /> <br /> အခုအစိုးရတပ္က ထုိးစစ္ဆင္တုိက္ခုိက္ေနတဲ့ အက္စ္အက္စ္ေအေျမာက္ပုိင္းဟာ အန္စီေအ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမွာ လက္မွတ္မထိုးတဲ့ အဖြဲ႔မ်ားထဲက တဖြဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမွာ လက္မွတ္မထိုးခဲ့တဲ့ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔မ်ားဟာ အတုိင္းအတာတခုအထိ အင္အားရိွပါတယ္။ ဥပမာ ေကအုိင္ေအ၊ ဝ၊ အက္စ္အက္စ္ေအေျမာက္ပုိင္း စသျဖင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အန္စီေအမွာ လက္မွတ္မထိုးတာေၾကာင့္ အစိုးရဖက္က တုိက္ခုိက္ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိးက နည္းလမ္းမက်ဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ လက္မွတ္မထိုးေသးလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ ေသနတ္ေဖာက္စရာ မလိုပါ။ လက္မွတ္ထိုးခ်င္လာေအာင္ အစိုးရဖက္က ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ စည္းရံုးတဲ့ေနရာမွာလည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ေတာ့ စည္းရံုးဖို႔လိုပါတယ္။ <br /> အခုဟာက တုိက္ေလယဥ္ေတြပါသံုးၿပီး တုိက္ခုိက္တယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ ဟေနတဲ့ အေျခအေနက ပိုဟသြားဖို႔ပဲ ရိွတယ္လို႔ျမင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တုိက္ပြဲေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္စစ္သည္ေတြ ေသဆံုးရတယ္၊ ေဒသခံေတြလည္း ၾကားထဲက ဓားစာခံျဖစ္ရပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက အတုိင္းအတာအခုအထိ အင္အားေကာင္းတဲ့ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ေတြကို တုိက္ပြဲႀကီးေတြနဲ႔ စစ္ဆင္တုိက္ခိုက္ရတာေၾကာင့္ အစိုးရအတြက္ စစ္အသံုးစရိတ္ ပိုကုန္ပါတယ္။ ဒီလိုစစ္ပြဲေၾကာင့္ ကုန္ရမယ့္ေငြေတြကို တျခားေနရာေတြမွာ အသံုးျပဳႏုိင္မယ္ ဆိုရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလားဆိုတာက ေမးစရာျဖစ္လာပါတယ္။ စစ္ေၾကာင့္ ကုန္သြားတဲ့ေငြေတြ၊ အရပ္သူအရပ္သားမ်ားရဲ့ ဆံုးရံႈးမႈေတြ အားလံုးဟာ တကယ္ေတာ့ ဒီတုိင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြပါ။ <br /> <br /> တကယ္တန္း အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ တပ္မေတာ္ဟာ လက္ရိွသမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ့ အမိန္႔ကို တေလွ်ာက္လံုး မနာခံဘူးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္တာကာလမွာလည္း သမၼတက တုိက္ပြဲေတြရပ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားတာကို မနာခံခဲ့တာ အားလံုးသိပါတယ္။ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ သမၼတညႊန္ၾကားတာကို မနာခံတာကို သမၼတအေနနဲ႔လည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္တာ ျမင္ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အစိုးရဖြဲ႔စည္းပံုမွာ တကယ္တန္းေတာ့ သမၼတအထက္မွာ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္က ရိွေနတာေၾကာင့္ပါ။ အဲသလို ရိွေနရတာကလည္း ၂ဝဝ၈ နာဂစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုေၾကာင့္ပါ။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို မျပင္ဆင္ႏုိင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္အနာဂတ္မွာလည္း ျပည္သူေရြးေကာက္တဲ့ အရပ္သားအစိုးရဆိုတာ စစ္တပ္ကိုေက်ာ္လို႔ မရဘဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။ မဆိုစေကာင္း ဆိုစေကာင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို မျပင္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ေနာင္ ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရႏွစ္ရပ္ ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲတာကေတာ့ ျပည္သူေရြးထားတဲ့ အရပ္သား အစုိးရနဲ႔ စစ္အစိုးရ ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ <br /> <br /> အန္စီေအ ကိစၥျပန္ေကာက္ရရင္ အန္စီေအမွာ တခ်ဳိ႔ေသာ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဘာေၾကာင့္ လက္မွတ္ မထိုးခဲ့တာလဲ။ အေၾကာင္းရိွပါတယ္။ လက္မွတ္မထိုးခဲ့တဲ့ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ ဆႏၵက ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ လံုေလာက္စိတ္ခ်ရတဲ့ ကတိကဝတ္မရရိွဘဲ လက္မွတ္မထိုးခ်င္ပါဘူး။ စစ္တုိက္ရတာကို ေပ်ာ္လို႔ အစိုးရနဲ႔ ဆက္ၿပီး စစ္တုိက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ လက္မွတ္မထိုးတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို သူတို႔ဖက္က ျပင္ဆင္ခ်င္တာလဲ။ ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီကို လိုလားတာ ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ တုိင္းရင္းသားအားလံုး တန္းတူညီမွ်ျဖစ္ေစတဲ့ ႏုိင္ငံေရးရပ္ဝန္း ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာမႈကို အာမ မခံတာေၾကာင့္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> တန္းတူေရးဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္ဦး ကထဲက တန္းတူေရးအတြက္ တုိင္းရင္းသား အမ်ဳိးသားမ်ားၾကားမွာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဆိုတာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတာပါ။ ပင္လံု စာခ်ဳပ္ ဆိုတာဟာ လူမ်ားစု ျမန္မာေတြက လူနည္းစု အမ်ဳိးသားမ်ားအေပၚ အႏုိင္ယူတာမ်ဳိး မလုပ္ဘဲ ျပည္ေထာင္စု အတြင္းမွာ အားလံုးတန္းတန္းတူတူ ရိွရပါေစ့မယ္ဆိုတဲ့ ကတိကဝတ္လို႔ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ <br /> <br /> လံုေလာက္စိတ္ခ်ရတဲ့ ကတိကဝတ္မ်ဳိးမရိွေသးဘဲ အပစ္ရပ္အတြက္ လက္မွတ္ထိုးထိုးဆိုၿပီး အတင္းတြန္းတာေၾကာင့္ တဖက္မွာလည္း မယံုသကၤာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လိုမယံုသကၤာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ဆင္ဖို႔ ဘာမွ ကတိကဝတ္ မရဘဲ ႏုိင္ငံတကာမွာ အျပေကာင္းေအာင္၊ တခါ ေရြးေကာက္ပြဲနီးမွ တႏုိင္ငံလံုးအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္တယ္ဆိုၿပီး ႏုိင္ငံေရးအရ အသားယူတာမ်ဳိး လုပ္တာလို႔ ထင္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဖြဲ႔တခ်ဳိ႔ လက္မွတ္မထိုး ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုလက္ရိွအေျခအေနအရ ျမန္မာျပည္မွာ ေသနတ္သံေတြ တိတ္ေစဖို႔အတြက္ ေနာက္တက္မယ့္ အရပ္သားအစိုးရက အဓိကမက်ပါဘူး။ တပ္မေတာ္သာ အဓိက ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီျပႆနာေတြကို ေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းႏုိင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ရွမ္းျပည္ဟာ ငါတို႔ရဲ့ပါရီ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဒီထက္ပိုၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ပါရီ ဆိုတဲ့ အေျခအေနအထိ ဆုိက္ေရာက္သြားႏုိင္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၁၈ ရက္၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၅ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/11/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4463687907914555405Tue, 17 Nov 2015 09:35:00 +00002015-11-17T16:35:48.136+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps"> ေရြး</span>ေကာက္ပြဲကား ၿပီးခဲ့ေလၿပီ။ ႏုိင္သူတို႔ႏုိင္ၾက၍ ရံႈးသူေတြလည္း ရံႈးခဲ့ၾကပါသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အေပၚ ဝမ္းေျမာက္သူမ်ား ရိွသကဲ့သို႔ မေက်မခ်မ္းျဖစ္သူမ်ားလည္း ရိွႏုိင္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အစိုးရသစ္တခု ေပၚေပါက္လာေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာ သေလာက္ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ ယခုလိုၾကားကာလ အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ႏုိင္သူမ်ားအေပၚ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳသူမ်ား ရိွသလို ေအာက္ကလိအာ ေျပာသူ မ်ားလည္း ရိွေနပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အႏုိင္ရသူမ်ားဖက္မွလည္း တပ္ေထာင္ေမာင္းနင္း အျပဳအမူ အေျပာအဆိုမ်ားကို ေရွာင္ရွားဖို႔ လိုအပ္သလို ရံႈးခဲ့သူမ်ားဖက္မွလည္း သေဘာထားႀကီးေၾကာင္း ျပသဖို႔ အထူးလိုအပ္ေပသည္။ <br /> <br /> ထို႔အတူ ႏုိင္ငံေရးကြ်မ္းက်င္သူဟု ဆိုသူမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးအကဲခတ္သူမ်ားႏွင့္ ပုေရာဟိတ္မ်ားလည္း အနာဂတ္တြင္ ျဖစ္တည္ လာမည့္ အစိုးရတရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားေျပာဆိုရာတြင္ အဆိုးျမင္ေကာက္ခ်က္မ်ား တြင္တြင္ေပးၾကသည္ထက္ အျပဳသေဘာ ေဆာင္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေျပာဖို႔ဆိုဖို႔ သင့္သည္ဟု ေထာက္ျပလိုသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အားလံုးသည္ မဲေပးခဲ့ၾကသည့္ တုိင္းရင္းသားျပည္သူအမ်ားစု၏ ဆႏၵကို ေလးစားဖို႔လိုအပ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ားအားလံုး၏ အမိျမန္မာျပည္ကို အေကာင္းဖက္သို႔ ေျပာင္းလဲလိုသည့္ ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ျခင္းမျပဳရန္ လိုအပ္သည္ဟု ထပ္မံတုိက္တြန္းလိုပါသည္။ <br /> <br /> ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လက္ရိွသမတၱႀကီး၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ႏွင့္ သူရဦးေရႊမန္းတို႔ကို ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ေမတၱာရပ္ခံ လုိက္သည္ကို သံတမန္သေဘာမဆန္သည့္အျပင္ ေစာလြန္းေသးသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ေပးသူမ်ားလည္း ရိွသည္။<br /> <span id="fullpost"><br /> ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ညီညႊတ္ေသာ အစိုးရတရပ္ဖြဲ႔စည္းဖို႔ နားလည္ျခင္းမရိွဟု ေျပာသူမ်ားလည္း ရိွသည္။ ထို႔အျပင္အန္အယ္ဒီ ပါတီ အေနျဖင့္ ေနရာအမ်ားအျပား အႏုိင္ရေသာေၾကာင့္ ဦးေနဝင္းလက္ထက္ကလို တပါတီထဲကသာ လႊမ္းမိုးသည့္ အေမွာင္ေခတ္ႀကီး ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္သည္ဟု ေျပာသူမ်ားလည္း ရိွပါေသးသည္။ ေခါင္းေဆာင္တဦးထဲက ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ေသာေၾကာင့္ အနာဂတ္တြင္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အာဏာရွင္စနစ္မ်ဳိးကို ျဖစ္သြားႏုိင္သည္ဟုလည္း တခ်ဳိ႔က ထင္ျမင္ခ်က္ေပးၾကသည္။ တခ်ဳိ႔ကလည္း အန္အယ္ဒီသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတုိက္ခံပါတီသာ ျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ စီမံခန္႔ခြဲဖို႔ နားလည္လိမ့္မည္ မဟုတ္ ဟုလည္း ဆိုပါသည္။ <br /> <br /> အတိတ္ကျဖစ္ရပ္မ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ဆက္စပ္ တြက္ခ်က္ၾကည့္ေသာအခါ ဘယ္သူေတြမ်ား ျမန္မာျပည္ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္ခဲ့ပါသလဲဟု ေမးစရာ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္အတြင္း ဘာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ႀကီး မြဲျပာက်သြားရသနည္း။ ဘယ္သူေတြေၾကာင့္နည္း။ တုိင္းရင္းသားျပည္သူ လူထုတရပ္လံုး သေဘာေပါက္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွ႔အနာဂတ္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ဦးေဆာင္ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု သူတို႔ယံုၾကည္ေသာ ပါတီႏွင့္ေခါင္းေဆာင္အတြက္ ရလာသည့္ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံဘဲ မဲေတြထည့္ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။ <br /> <br /> ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီကာလအတြင္းက ျပည္တြင္းျပည္ပမွ ႏုိင္ငံေရးသံုးသပ္သူမ်ား၊ ျမန္မာ့အေရး ေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္သူမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာ့အေရးကြ်မ္းက်င္သူမ်ား ေျပာခဲ့ၾကသည့္ ေပးခဲ့ၾကသည့္ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား ေကာက္ခ်က္မ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား လြဲေခ်ာ္ခဲ့သည္ကို ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးတြင္ ေတြ႔ရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ထိုသူတို႔သည္ ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ားက တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ား၏ ခံစားခ်က္မ်ား နစ္နာခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ရေကာင္းမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကို ျမင္ရသည္။ ထည့္မတြက္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထိုသူတို႔သည္ ခရစ္တစ္ကယ္သင့္ကင္း ဆိုသည့္ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာ ေလ့လာတြက္ခ်က္ေသာ အေတြး အျမင္အတုိင္း ေျပာေလ့ဆိုေလ့ရိွသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဤသို႔ဆုိပါက ခရစ္တစ္ကယ္သင့္ကင္း ဆိုတာက မွားေနသေလာ။ မမွားပါ။ ျဖစ္ရပံုမွာ ထိုသူတို႔ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာ ေလ့လာတြက္ခ်က္မႈတို႔သည္ ေျမႀကီးနံ႔ မသင္းဘဲ ဆီဥေထာပတ္နံ႔ သင္းေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပသည္။ အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ တုိင္းျပည္မ်ားတြင္ လူဆင္းရဲမ်ား၏ အသံကို နားေထာင္စရာမလို။ အာဏာရွင္ ခုိင္းေစသည့္ အတုိင္းသာ လူေတြေနထုိင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီမိုကေရစီဟု ဆိုလာေသာ အခါတြင္ လူဆင္းရဲမ်ားေနေသာ တုိင္းျပည္တြင္ လူဆင္းရဲတို႔၏ အသံကို နားမေထာင္ေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ေအာင္လံထူႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ ဒါက သဘာဝသာ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရေသာ ပါတီႀကီးသည္လည္း ေျမႀကီးနံ႔မသင္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေျမႀကီးေပၚကလူမ်ား၏ မဲေတြကို လက္လြတ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္ကို သင္ခန္းစာယူ၍ ေနာင္လာမည့္ ငါးႏွစ္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုအပ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ ရံႈးခဲ့ရသည္ ဆိုတာကို သုေတသနစစ္တန္းထုတ္ဖို႔ လိုသည္။ အလုပ္တခုၿပီးတုိင္း ရလဒ္အဆိုးအေကာင္းအေပၚ နိဂံုးခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ လိုသည္ဟု ဆိုပါရေစ။ ႏုိင္သြားသူမ်ားႏွင့္ တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ေနမည့္အစား လက္တြဲ၍ တုိင္းျပည္ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုသည္။ ေဘာလံုးပဲြ အႏုိင္အရံႈးတြင္ ႏုိင္သည့္အသင္းက ဒိုင္းဆုရသည္။ ရံႈးသည့္အသင္းက ဘာမွမရ။ သို႔ေသာ္ ယခု ျမန္မာျပည္ကိစၥသည္ ေဘာလံုးပြဲမဟုတ္ပါ။ ႏုိင္သူေရာရံႈးသူပါ တုိင္းျပည္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အတြက္ အလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ရိွသည္။ ႏုိင္တဲ့သူေတြ လုပ္ပေစ၊ ငဒို႔ႏွင့္မဆုိင္ဟု ေဘးထြက္ထုိင္ေန၍ မရပါ။ <br /> <br /> ထို႔ေၾကာင့္ သက္ဆုိင္ရာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး စကားေျပာၾကမည္ ဆိုသည့္အခ်က္က ေကာင္းမြန္သည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ အနံႀကီးကြင္းက်ယ္ ကိစၥမ်ားကို ေရွာင္ရွား၍ ယုတၱိရိွသည့္ ကိစၥမ်ားကို ပိုမိုေျပာဆိုႏုိင္မည္ဟု ယူဆပါသည္။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းတြင္ တပ္မေတာ္က အစဥ္အဆက္ ပါလာခဲ့သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးမည္ဟု ဆိုျခင္းက ယုတၱိရိွေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ အႏုိင္ရရိွေသာ ပါတီႀကီးကလည္း ႏုိင္သူအကုန္ယူစတမ္း ဆိုသည့္ မူကို လက္ကုိင္ မထားဘဲ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေဆာင္ရြက္မည္ဟု ယူဆပါသည္။ <br /> <br /> ဤသို႔ သက္ဆုိင္ရာေခါင္းေဆာင္မ်ား အမုန္းတရား မ်ားကို ဥပေကၡာျပဳ၍ လက္ေရတျပင္ထဲ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတြင္ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ မြန္ျမတ္ေသာ သမုိင္းမွတ္တုိင္ တခုကို ခ်န္ရစ္ ထားလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ <br /> <br /> တုိင္းျပည္တုိးတက္မႈကို ေႏွာင့္ေႏွးေစေသာ အမိန္႔အာဏာ၊ ဥပေဒမ်ားကို တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ဖ်က္သိမ္းျခင္းအားျဖင့္ မြန္ျမတ္ေသာ သမုိင္းမွတ္တုိင္မ်ားကို တတုိင္ၿပီးတတုိင္ စုိက္ထူႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ေသာ တုိင္းျပည္တခုသည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ပါသည္။ <br /> <br /> ထိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးက တပ္မေတာ္သည္ လူထု အၿမဲေထာက္ခံေသာ တပ္မေတာ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဂုဏ္ရိွေသာ တပ္မေတာ္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။&nbsp;</span><br /> <br /> ေရွးတုန္းက ေက်းရြာမ်ားတြင္ အနက္ေရာင္ အဝတ္စ လိုအပ္ပါက မည္းအိုးႀကီးထဲထည့္၍ ဆိုးေလ့ရိွသည္။ ပိုးထည္ ထည့္လည္း မည္းသြားသည္။ ဖဲစထည့္လည္း မည္းသြားသည္။ ခ်ည္ထည္ထည့္လည္း မည္းသြားသည္။ သကၠလပ္စ ထည့္လည္း မည္းသြားသည္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္မွစ၍ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္အဆက္ဆက္ကို ျပန္ၾကည့္ပါက မည္းအိုးႀကီး တခုထဲသာ ရိွခဲ့သည္ကို ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ အျခားေသာ အေရာင္စံုေဆးအိုးမ်ား မရိွခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာထည့္ထည့္ မည္းခဲ့ခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး ဇာတ္ခံုေပၚ၌ ျမန္မာျပည္ကို စီးပြားေရး ႏုိင္ငံေရးအရ အျမတ္ထုတ္ဖို႔ အတြက္ မည္းအုိးႀကီးအဆင့္မွ မတက္ေစလိုေသာ ႏုိင္ငံမ်ားလည္း ရိွေနသည္ကို သတိထားဖို႔ လိုအပ္သည္။ ႏုိင္ငံတကာမွာ ျမန္မာတို႔ ဂုဏ္ရိွရိွ ရပ္တည္ေနထုိင္ ႏိုင္ေစဖို႔ မည္းအိုးႀကီး ဆိုေသာ ထိုအစဥ္ အလာကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါၿပီ။ တျခားေသာ အေသြးအေရာင္စံုမ်ား ေပၚထြန္းဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။<br /> <br /> အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုပါက ျမန္မာျပည္ရိွ ေနရာအသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား သေဘာထားႀကီးစြာ အေပးအယူမွ်မွ် လက္တြဲေဆာင္ရြက္ ၾကမည္ ဆိုပါက ယခုအခ်ိန္ကာလသည္ မြန္ျမတ္ေသာသမုိင္း မွတ္တုိင္တခု ခ်န္ထားရစ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးေသာ အခ်ိန္အခါတခု ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံဘဲ ဝုိင္းဝန္းေဆာင္ရြက္ၾကရန္ တုိက္တြန္းလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><span style="color: #351c75;"><b> ေဇာ္မင္း</b></span><br /> ၁၆ ရက္၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5573080523797404261Fri, 11 Sep 2015 06:12:00 +00002015-09-11T13:12:57.520+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ဒု</span> <br /> တိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဟာ စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ျပာပုံအတိဆိုသလို ျဖစ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အေမရိကန္ေတြရဲ့ ဗံုးဒဏ္ေၾကာင့္ အဓိကအားျဖင့္ စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြ အမ်ားအျပား ဆံုးရံႈးခဲ့ရပါတယ္။ အႏုျမဴဗံုးဒဏ္ေၾကာင့္လည္း ႏုိင္ငံသားေတြ တုန္လႈပ္ထိခုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ေတြဟာ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းပဲလို႔ သေဘာမပုိက္ဘဲ ျပာပံုထဲကေန ကုန္းရုန္းထပါတယ္။ တုိင္းျပည္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ေန႔မအားညမနား လံု႔လျပဳၿပီး စတင္ တည္ေဆာက္ပါတယ္။<br /> <br /> အေမရိကန္အစိုးရအလိုက် ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကိုလည္း ေရးဆြဲျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို အေနာက္တုိင္းစတုိင္အတုိင္း က်င့္သံုးခဲ့တာ အခုအထိပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြဟာ အာဏာရေရးကို ေရြးေကာက္ပြဲ ကေန တဆင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အာဏာရေရး ႀကိဳးစားေနသလို ႏုိင္ငံကိုတဖက္မွာ တိုးတက္သထက္ တုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ အာဏာအတြက္ ၿပိဳင္ဆုိင္ေနၾကလို႔ တုိင္းျပည္တိုးတက္ေရးအတြက္ ေမ့ေလ်ာ့ ခဲ့တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္စစ္ျပန္ေတြဟာ အရပ္ဝတ္လဲၿပီး က်ရာေနရာကေန တုိင္းျပည္ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး အတြက္ ဇယ္ဆက္သလို အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထူးျခားတာေနာက္တခုကေတာ့ စစ္ႀကီးအၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ လယ္မဲ့ ယာမဲ့ လယ္သမားမ်ားအတြက္ လယ္ယာေျမေဝခ်မ္းေရး ထပ္မံျပဳလုပ္ခဲ့တာ ထူးျခားခ်က္တခုျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> ဘယ္သူ႔ဆီကေျမကိုမွ အလကားသိမ္းယူတယ္ဆိုတာ မရိွခဲ့ပါ။ စုိက္ပ်ဳိးေရးလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့သလို စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွာ လည္း ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္အထိေရာက္ေအာင္ ထိုးေဖာက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို သံုးသပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျပာပံုထဲကေန တုိင္းျပည္ကိုျပန္လည္ထူေထာင္ရာမွာ အဆင့္ဆင့္ ႏုိင့္ထက္စီးနင္း မရိွဘဲ၊ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈနဲ႔ ေရသာမခိုပဲ တမ်ဳိးသားလံုး ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏုိင္တာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျမင္ရ ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ အေပၚမွာ ေစတနာရိွလို႔ပါ။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းကပ္လွ်က္ျဖစ္တဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံကိုလည္း ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္ကစလို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းတာ ၁၈ ႀကိမ္၊ ၁၉ ႀကိမ္ေလာက္ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ ပါတယ္။ အခု လက္ရိွမွာလည္း စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းထားပါတယ္။ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းတာ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ စီးပြားေရး ထိခုိက္ေတာ့မလားဆိုၿပီး ႏုိင္ငံတကာကျမင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဘးကျမင္သလို စီးပြားေရး က်ဆင္း မသြား ခဲ့ပါဘူး။ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္မ်ား တြက္ခ်က္ျပတဲ့အတုိင္းဆိုရင္ စစ္အာဏာသိမ္းမႈ မၾကာခဏျဖစ္ေနေပမဲ့ စီးပြားေရး တိုးတက္ႏႈန္းဟာ တႏွစ္ကို ခုႏွစ္ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ တိုးတက္လာေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီေနရာမွာ ျမင္ရတာကေတာ့ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းတဲ့ ကာလမ်ားမွာ ထုိင္းစစ္ေခါင္းေတြက စီးပြားေရးမထိခုိက္ေအာင္ စီးပြားေရးအရ လြတ္လပ္စြာလုပ္ကိုင္ခြင့္ကို မေႏွာက္ယွက္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တခုေတာ့ ရိွပါတယ္ အဲတာကေတာ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုယ္တုိင္လည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ရွယ္ယာေတြ ရရိွတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာ သိမ္းထားေပမယ့္ စီးပြားေရးကို အထိခုိက္ခံလို႔ မျဖစ္ဖူးဆိုတဲ့အျမင္ ရိွတာေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္တခ်က္က ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လယ္သမားေတြဆီက လယ္ယာေျမေတြကို အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ သိမ္းယူတယ္ဆိုတာ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ပညာတတ္ တက္ခႏို ခရက္ေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြ အက်ဳိးစီးပြားတူ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရင္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားက တဆင့္ ခ်မ္းသာလာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို တုိးတက္လာေပမယ့္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမႈ မညီမွ်ေသးတဲ့ တုိင္းျပည္ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ သို႔ေသာ္လည္း လူတုိင္းအသားဟင္းနဲ႔ ထမင္းစားႏုိင္လာပါတယ္။ လူတုိင္းကေလးေတြကို ေက်ာင္းထားလာႏုိင္ ပါတယ္။ လယ္သမား ေတြလည္း တုိက္ေတြကားေတြနဲ႔ ေနႏုိင္လာပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးတိုးတက္လာတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရလာပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းလည္း ဂ်ပန္လိုႏုိင္ငံမ်ဳိးကို မမီေပမယ့္ အတုိင္းအတာ တခုအထိ တိုးတက္လာေနပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကလည္း တုိင္းျပည္ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ လုပ္ငန္းတခု ျဖစ္လာပါတယ္။ စစ္အာဏာ သိမ္းတာမ်ားလို႔ အရပ္သားႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အာဏာလုေနၾကလို႔ စီးပြားပ်က္သြား တာမ်ဳိးမရိွတဲ့ တုိင္းျပည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမင္ရပါတယ္။ စစ္အာဏာမၾကာခဏ သိမ္းေနတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ထူးျခားခ်က္တခုကေတာ့ ပညာေရး အဆင့္ အတန္း နိမ့္မသြားဘဲ ပိုမိုျမင့္မားလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရပုိင္ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြ ရိွေနသလို တသီး ပုဂၢလ ပုိင္ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြ တစတစမ်ားျပားလာပါတယ္။ သင္ခန္းစာ ယူစရာေတာ့ မူလကဆင္းရဲခဲ့တဲ့ ထုိင္းလို ႏုိင္ငံ မွာ အခုဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အလုပ္သမား ၃. ၅ သန္းခန္႔ အလုပ္လုပ္ကုိင္ ေနပါတယ္။ <br /> <br /> ေနာက္အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံတခုကေတာ့ ဗီယက္နမ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲႀကီးဟာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွာ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ေတြ ဗံုးႀကဲခဲ့လို႔ ရြာေတြကိုမီးရိႈ႔ခဲ့လို႔ ဖြတ္ဖြတ္ေက်ခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံတခုပါ။ စစ္ႀကီးအတြင္း ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံသား အနည္းဆံုး သံုးသန္းေက်ာ္ေသဆံုးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကေန႔မွာေတာ့ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအရ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚမွာ ေရာက္ေနတယ္လို႔ အမ်ားကသံုးသပ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္အတြင္း တုိင္းျပည္ကို ဦးေမာ့ လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ ခ်ီးက်ဴးစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ဟာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ သြားေနတဲ့ တုိင္းျပည္ မဟုပါဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတခုထဲပဲ ကေန႔အထိ ဦးေဆာင္ေနဆဲတုိင္းျပည္ျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ တခုထဲက ဦးေဆာင္ ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားေတြကို ဖိႏိွပ္တာမ်ဳိး ႏိွပ္စက္ကလူျပဳေနတာမ်ဳိး မရိွတာက ထူးျခားခ်က္တခုပါ။ အခုဆိုရင္ ဗီယက္နမ္ဆန္ဟာ ႏုိင္ငံတကာေစ်းကြက္မွာ ထုိင္းဆန္ကို ယွဥ္ၿပိဳင္လာေနပါၿပီ။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္အေပၚ ေစတနာေကာင္းရင္ တိုးတက္တယ္ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /> ေနာက္တႏုိင္ငံကေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အေတာ္ေလးေဝးတဲ့ တုိင္းျပည္တခုပါ။ အာဖရိကတုိက္မွာ တည္ရိွပါတယ္။ ဂါနာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂါနာႏုိင္ငံဟာ တခ်ိန္က အဂၤလိပ္ကိုလုိနီျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ ထြက္သြားေတာ့ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ၁၉၅ဝ ခုႏွစ္ ႏွစ္မ်ားဆီတုန္းက ဂါနာႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရးေကာင္းမြန္ခဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကို တင္ပို႔တဲ့ ကုန္ေတြထဲမွာ အဓိကအက်ဆံုးကုန္ကေတာ့ ေခ်ာကလက္ျပဳလုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ကိုကိုးျဖစ္ပါတယ္။ ကိုကိုးၿခံေတြ အေျမာက္မ်ားရိွပါတယ္။ ဂါနာႏုိင္ငံရဲ့ စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းက တစတစ ျမင့္လာတာေၾကာင့္ တျခားေသာ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားက လာေရာက္ေလ့လာၾကပါတယ္။ အဲသလို လာေရာက္ေလ့လာတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ားမွာ ေတာင္ကိုရီးယားႏုိင္ငံလည္း တခုအပါအဝင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဂါနာႏုိင္ငံရဲ့ ဂ်ီဒီပီပမာဏဟာ ေတာင္ကိုရီးယားေတာင္ ေငးၾကည့္ရတဲ့အထိ ျမင့္မားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ေနာက္ပုိင္းမွာ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းလုိက္တာေၾကာင့္ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ပ်က္သံုးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အာဏာသိမ္း စစ္တပ္ရဲ့ ဖိႏိွပ္မႈရက္စက္မႈေၾကာင့္ တုိင္းျပည္စီးပြားေရး တစတစယုိယြင္းလာပါတယ္။ ပညာတတ္ေတြ ႏုိင္ငံျခား ထြက္ကုန္ပါတယ္။ စစ္အာဏာသိမ္းတာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ဆုတ္ယုတ္ ခ့ဲတာအခုအထိပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ႏုိင္းယွဥ္ၾကည့္ ႏုိင္တာက ထုိင္းႏုိင္ငံနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ထုိင္းမွာက စစ္အာဏာ ခဏခဏသိမ္းေပမယ့္ စီးပြားမပ်က္ဘူး။ ဂါနာကေတာ့ စီးပြားပ်က္သြားလိုက္တာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ သြားတူေနပါတယ္။ <br /> <br /> တခ်ဳိ႔တုိင္းႏုိင္ငံေတြဘာေၾကာင့္ တိုးတက္လာၿပီး တခ်ဳိ႔ဘာေၾကာင့္ က်ရံႈးရတာလဲ။ ျမန္မာဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူ ေစတနာမမွန္လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ား အလိုအရ ေျပာရရင္ေတာ့ စီးပြားေရး ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ မခန္႔ခြဲႏုိင္လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။ မခန္႔ခြဲႏုိင္ရတာကလည္း စီးပြားေရအျမင္ တိုေတာင္းတဲ့ သူေတြ လက္ထဲ အာဏာေရာက္သြားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖြ႔ံၿဖိဳးတုိးတက္ေရးပညာရွင္မ်ား အဆိုအရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လြတ္လပ္မႈ ကင္းမဲ့တာေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္ျခင္းကိုဦးတည္သြားတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္မႈဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရရင္ လြတ္လပ္မႈကမ်ဳိးစံု ရိွေနပါတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိးစံုရိွေနတဲ့ လြတ္လပ္မႈကို တခ်ဳိ႔ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက ပါးပါးနပ္နပ္ အသံုးခ်တတ္သလို တခ်ဳိ႔ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားကေတာ့ အသံုးမခ်တတ္ပါဘူး။ ထုိင္းစစ္အာဏာပုိင္ေတြက ဒီေနရာမွာ ပါးပါးနပ္နပ္ အသံုးခ်တတ္တယ္ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဘာေတြျမင္ရသလဲ ဆိုေတာ့ ပထမအခ်က္အေနနဲ႔ စစ္အာဏာသိမ္းကာလဟာ တိုေတာင္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ႏွစ္ငါးဆယ္ေျခာက္ဆယ္ အာဏာသိမ္းတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒုတိယတခ်က္ကေတာ့ စစ္အာဏာသိမ္းကာလမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ မပ်က္စီးေအာင္ နားလည္သူေတြ တတ္ကြ်မ္းသူေတြနဲ႔ အရိွအဟုန္မပ်က္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာမွာ စစ္တပ္က လြတ္လပ္မႈ ဆိုတာကို ဖြင့္ထားမေပးဘဲ အျပည့္ကုိင္ထားေပမယ့္ စီးပြားေရးမွာ လြတ္လပ္မႈရိွေအာင္ ဖြင့္ထားေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈရိွေအာင္ ဖြင့္ထားေပးတယ္ ဆိုေပမယ့္ လူနည္းစု ခရိုနီေတြနဲ႔ ေပါင္းရုိက္ၿပီး ရသမွ်ကိုယ့္အိတ္ထဲ အကုန္ထည့္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ တုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရး က်န္းမာေရး က႑ေတြ နိမ့္မသြားေအာင္ စီမံႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြနဲ႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနေပမယ့္ တစံုလံုးေသာ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးဟာ က်ဆင္းမသြားသင့္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ကိုလက္ကုိင္ထားတာေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ ဖြင့္သင့္တာကို ဖြင့္ေပးပါတယ္။ အကုန္ပိတ္မထားပါဘူး။<br /> <br /> က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ စစ္အာဏာနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္အုပ္ခ်ဳပ္လုိက္တာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အခု ပါတီစံုဒီမိုကေရစီ ဆိုေပမယ့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ၊ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္း အားလံုးဟာ စစ္တပ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ားနဲ႔ ခရိုနီမ်ား လက္ထဲမွာသာ ရိွေနပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုးကို ေျပာင္းလဲျပစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူက တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးအေပၚ ေစတနာမရိွဘူးဆိုတာကို ျမင္ရရင္ ေစတနာရိွတဲ့ သူေတြလက္ထဲ အာဏာရဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကို ေျပာလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂၇ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္<br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4348773953469537174Sat, 22 Aug 2015 07:33:00 +00002015-08-22T14:33:08.955+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">အ</span> ဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အမတ္ေလာင္း ေရြးခ်ယ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေက်နပ္သံေတြ အေတာ္ေလးၾကားရပါတယ္။ ေအာက္ေျခက ဆႏၵကို မ်က္ကြယ္ျပဳတယ္၊ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈမ်ားလြန္းတယ္ စသျဖင့္ ေျပာသံေတြလည္း ရိွပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း မိခင္ပါတီ ျဖစ္တဲ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို သပိတ္ေမွာက္တာေတြ၊ အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္က ႏႈတ္ထြက္တာေတြလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ၈၈ၿငိမ္းပြင့္က ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ကိုၿပံဳးခ်ဴိတဦးကလြဲလို႔ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ့ ဗဟိုကေန ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ မေရြးခ်ယ္ခဲ့တာကိုလည္း မေက်နပ္တာမ်ဳိး အစာမေက်တာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ <br /> <br /> အဖြဲ႔အစည္းတခုရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ သေဘာသဘာဝအရ ျပႆနာေတြက မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဖြဲ႔ဝင္ လူတဦးခ်င္းစီ ေက်နပ္ဖို႔၊ တျခားလူတဦးခ်င္းစီ ေက်နပ္ဖို႔၊ မီဒီယာသမားေတြလည္း ေက်နပ္ဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ တယ္ၿပီး မလြယ္လွပါဘူး။ ကေန႔ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကို ေရြးေကာက္ပြဲလို႔ သေဘာမထားပဲ တုိက္ပြဲတခုလို ျမင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ တုိက္ပြဲဟာ အခုမွစလံုးေရစပဲ ရိွပါေသးတယ္။ တုိက္ပြဲတခုအတြက္ ျပင္ဆင္တဲ့ေနရာမွာ အမိန္႔ေပးကြပ္ကဲတဲ့ ဗဟိုအဖြဲ႔ ဆိုတာ ရိွရပါလိမ့္မယ္။ ဗဟိုအမိန္႔ေပးစင္တာက ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ အမိန္႔ကို သေဘာမက်လို႔ တေယာက္တေပါက္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တုိက္ပြဲရံႈးပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗဟုိဆိုတာက လူသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မွားတဲ့အခါလည္း မွားတတ္ပါတယ္။ ဖက္လုိက္တာမ်ဳိး မ်က္ႏွာသာေပးတာမ်ဳိး တခါတရံ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တခါတရံ ေအာက္ေျခက အေျခအေနမွန္ကို သေဘာ မေပါက္တာေၾကာင့္ ျပႆနာ ျဖစ္ရတာမ်ဳိးလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္။ <span id="fullpost"> <br /> က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြမွာ အခုအထိ ဘံုရန္သူရိွေနပါေသးတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဒီမုိကေရစီကို အေရၿခံဳၿပီး ႏုိင္ငံသားေတြကို စစ္ကြ်န္စနစ္ေအာက္ ဆက္ထားလိုသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစနစ္ကို ေရရွည္ထိမ္းထားႏုိင္ေအာင္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုတာ ေပၚေပါက္လာရတာပါ။ အခုေတာင္ ေျပာေနၾကၿပီမဟုတ္လား။ ႀကံ့ခုိင္ေရးက ၂၆ ရာႏႈန္းႏုိင္ရင္ေတာင္ စစ္တပ္က အမတ္ ၂၅ ရာႏႈန္းနဲ႔ေပါင္းၿပီး အစိုးရဖြဲ႔ႏုိင္တာေၾကာင့္ ပြဲကျပတ္ေနၿပီဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိး ေတြပါ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အယူအဆ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၈ နာဂစ္အေျခခံ ဥပေဒကို အမွန္တကယ္ ဒီမိုကေရစီ ဆန္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ဳိးအျဖစ္ မေျပာင္းႏုိင္မျခင္း တုိက္ပြဲဟာ မၿပီးေသးပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ အခုကာလအတြက္ေတာ့ ၾကားခံ ပစၥည္းတခု သေဘာပါပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လွ်ပ္စစ္မီးမရိွတဲ့ အရပ္မွာ ေရခဲေသတၱာ လက္ေဆာင္ရထားသလိုမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ ဘာမွအသံုးမဝင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကို ေျပာလိုရင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီမရိွဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ရိွေနျခင္းဟာ လူေတြအတြက္ အက်ဳိးမရိွပါဘူး။<br /> <br /> ဗဟိုကေနမွားေနတာမ်ဳိးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခုိင္ခုိင္လံုလံု တင္ျပၿပီး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုပါတယ္။ ခံစားခ်က္ ေတြ ေပါက္ကြဲၿပီး အဖြဲ႔ကေနထြက္တာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ပါ။ ဗဟိုကလည္း မေက်နပ္လို႔ ဆႏၵျပတဲ့ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို အဲသေလာက္ နဲ႔ အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္က ထုတ္ပယ္တာမ်ဳိးကလည္း မွားပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ။ ဗဟိုကသတ္မွတ္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ အမတ္ေလာင္း ဟာ အမွန္တကယ္ အမတ္မျဖစ္ထုိက္သူ ဆိုပါစို႔။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ဗဟိုကို ျပန္တင္ျပရမွာက ကိုယ့္ဖက္ကတာဝန္ပါ။ တခါ ဗဟိုအေနနဲ႔ ေအာက္ေျခက ခုိင္ခုိင္လံုလံု တင္ျပလာတာကို ပယ္ခ်လုိက္တယ္ဆိုရင္ တခုခုေတာ့ လုပ္ဖို႔လိုလာ ပါတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ။ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတာတခုကို မွ်ေဝလိုပါတယ္။ <br /> <br /> အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေဒၚစုက အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႔ပါ။ ဗဟိုကဆံုးျဖတ္ေပးလုိက္တဲ့ အမတ္ေလာင္း ေရြးခ်ယ္တဲ့ ကိစၥမ်ားကို ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ စသျဖင့္ ဝင္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ျခင္း မရိွတဲ့အေျခအေန ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္သြားခဲ့တာက အထက္ ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႔ေလးတၿမိဳ႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႔မွာ မဲဆႏၵနယ္ ႏွစ္ခုရိွပါတယ္။ ၁ နဲ႔ ၂ ဆိုပါစို႔။ မဲဆႏၵနယ္ တခုမွာ ဝင္အေရြးခံမယ့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမတ္ေလာင္းက ၿမိဳ႔ခံလူေတြကလည္း ႀကိဳက္တာေၾကာင့္ ျပႆနာမရိွပါ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ မဲဆႏၵနယ္ တခုမွာေတာ့ အေတာ္ေလး ျပႆနာက ႀကီးမားေနပါတယ္။ <br /> <br /> ၿမိဳခံေတြ မႏွစ္သက္တာေၾကာင့္ တာဝန္ရိွတဲ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ၿမိဳ႔နယ္ တာဝန္ခံမ်ားက ဗဟို ျပန္တင္ျပပါတယ္။ အမတ္ေလာင္း ေနာက္တဦး ထပ္ေရြးခ်ယ္ေပးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႔ခံေတြမႀကိဳက္တဲ့ အမတ္ေလာင္းက ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိး ျဖစ္ေနသလဲ။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ဟာ အေတာ္ေလး ခ်မ္းသာပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႔မွာ ဟိုတယ္တလံုးလည္း ပုိင္တဲ့သူပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဟိုတယ္က နာမည္သာ ဟိုတယ္ဆိုေပမယ့္ တည္းတဲ့သူ မရိွသေလာက္ပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ့ အဓိကအလုပ္က အဲဒီဟိုတယ္မွာ ျပည့္တန္ဆာေတြထားၿပီး စီးပြားရွာေနတဲ့သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ အႏီွပုဂၢိဳလ္ဟာ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းလို႔သာ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿမိဳ႔ခံေတြက သူ႔ကို အမတ္ျဖစ္ဖို႔ မဲေပးလိုျခင္း မရိွတာျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဗဟိုက အဲဒီသူကိုပဲ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း အမတ္ေလာင္းျဖစ္တယ္ ျပန္ျပင္ မေပးႏုိင္ဘူးလို႔ အေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။ ၿမိဳ႔ခံေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႔နယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ တာဝန္ရိွသူေတြက ၿမိဳ႔ထဲက တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ၿမိဳ႔မိၿမိဳ႔ဖမ်ားနဲ႔ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးရပါတယ္။ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေျဖရလာပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ လူသူေလးစားတဲ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ တဦးကို တသီးပုဂၢလ အမတ္ေလာင္း အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ <br /> <br /> ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ရလာတဲ့ အေျဖကေတာ့ ျပည့္တန္ဆာရံု ဟိုတယ္ပုိင္ရွင္ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ ရံႈးသြားျခင္းပါပဲ။ တသီးပုဂၢလ အေနနဲ႔ ဝင္ၿပိဳင္တဲ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္က မဲႏုိင္လို႔ အမတ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲသလို တသီးပုဂၢလ ကိုယ္စားလွယ္ ေလာင္းအေနနဲ႔ ဝင္ၿပိဳင္တာေၾကာင့္ မဲျပားမသြားႏုိင္ဘူးလားဆို႔တဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ မဲျပားမသြားပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ၿမိဳ႔ခံလူေတြက ဘာေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကို မဲထည့္ရမယ္ဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေအာက္ေျခကေန ဗဟိုကို သင္ခန္းစာေပးလုိက္ျခင္းလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႔နယ္က အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဝင္ေတြ စိတ္ကူးေကာင္းျခင္း ျဖစ္သလို အဲတာကို မဲေပးမယ့္ လူအမ်ားကလည္း အထာညက္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ ခံစားခ်က္ေတြကို ေပါက္ကဲြၿပီး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကေန ႏႈတ္ထြက္တာေတြ ဘာေတြလည္း မရိွခဲ့ပါဘူး။ ျပည့္တန္ဆာရံုဟိုတယ္ပုိင္ရွင္ကို အမတ္ေလာင္း အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ဗဟိုကလူႀကီးေတြလည္း အခုေတာ့ မရိွၾကေတာ့ပါဘူး။ အေတာ္မ်ားမ်ားကြယ္လြန္ကုန္ပါၿပီ။ <br /> ေနာက္တခ်က္ေျပာလိုကေတာ့ ေအာက္ေျခဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းပါ။ ေအာက္ေျခနဲ႔ မနီးစပ္ဘူး၊ ေအာက္ေျခက အေျခအေနကို နားမလည္ဘူး၊ ေအာက္ေျခက မေထာက္ခံဘူးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြပါ။ တခါတရံေတာ့လည္း ဒီကိစၥက ျပႆနာ အၿမဲလိုလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေအာက္ေျခက မေထာက္ခံဘူး မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ အမွန္တကယ္လည္း ဟုတ္ႏုိင္သလို ၿမိဳ႔နယ္ရံုးက လူေလးငါးဦးရဲ့ အဆိုလည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ သတိထားဖို႔ အႀကံေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဟိုလူ႔ကို ဘာေၾကာင့္မေရြးတာလဲ ဒီလူ႔ကို ဘာေၾကာင့္ မေရြးတာလဲ ဆိုတဲ့ကိစၥမွာလည္း အေျခအေနေတြက တခုနဲ႔တခု မတူညီတာေတြ ရိွပါတယ္။ ဥပမာ ပညာေရးကိစၥလုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ေဒါက္တာသိန္းလြင္ကို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ မေရြးတာလဲဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးေတြပါ။ ေဒါက္တာသိန္းလြင္ဟာ က်ေနာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးပါတယ္။ နယ္စပ္မွာတုန္းကလည္း မၾကာခဏဆိုသလို အတူလက္တြဲ လုပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ နယူးကာဆယ္ တကၠသိုလ္ကေန ပညာေရးနဲ႔ ပါရဂူဘြဲ႔ ရခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးကိုကိုႀကီးတို႔ကို မေရြးခ်ယ္တာက ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ က်ေနာ္မသိပါ။ ေဒါက္တာသိန္းလြင္ ကိစၥကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ သူျပည္ေတာ္ျပန္ေရာက္တာ ႏွစ္ႏွစ္ခဲြေလာက္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပါ။ ၂ဝဝ၈ နာဂစ္ဖြဲ႔စည္းပံုအရ အမတ္ေလာင္းတဦးဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္ခင္ တုိင္းျပည္ အတြင္းမွာ ဆယ္ႏွစ္တဆက္တစပ္ထည္း ေနခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ကိုယ္စားလွယ္ ေလာင္း တင္သြင္းရင္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ပယ္ခ်မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဥပေဒအတုိင္းဆိုရင္ ေဒါက္တာ သိန္းလြင္တို႔လို ျပည္ပက ျပန္လာတဲ့ လူမ်ားဟာ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရာက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရိွသလို ၂ဝ၂ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း အေရြးခံခြင့္ မရိွပါ။ ၂ဝ၂၅ က်မွသာ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ သူတို႔ဥပေဒအရ ညီညႊတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံု သက္ဆိုးရွည္ေနသမွ် ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားလို႔ ေမးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို တင္ျပခဲ့သလို ေရြးေကာက္ပြဲကို ၾကားခံပစၥည္းတခုလို သေဘာထားၿပီး ၂ဝဝ၈ ဖြဲစည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဒီမိုကေရစီနည္းက်က် ေျပာင္းလဲဖို႔ တုိက္ပြဲဆိုတာ ရိွေသးတယ္ကို မေမ့ၾကဖို႔၊ စိတ္ရွည္ သည္းခံၿပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၾကဖို႔ အႀကံေပးလို ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂၂ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1138776833350064107Sun, 26 Jul 2015 06:54:00 +00002015-07-26T13:54:46.705+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">လူ႔</span> အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း လူတုိင္းဟာ ေန႔စဥ္ဆိုသလို စားေရး၊ ဝတ္ေရး၊ ေနေရး၊ ထုိင္ေရးမ်ားအတြက္ ရုန္းကန္ၾကရ ပါတယ္။ အဲသလို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရင္းကပဲ ႏုိင္ငံေရး၊ အျခားအျခားေသာ တုိင္းေရးျပည္ေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူ႔အခြင့္ေရး စတာေတြအတြက္လဲ လုပ္ၾကကုိင္ၾကရပါတယ္။ လူတုိင္းဟာ မတူကြဲျပားတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီး၊ မတူကြဲျပားတဲ့ အေျခအေနမ်ားေအာက္မွာလည္း ရုန္းကန္လုပ္ကုိင္ၾကပါတယ္။ တဆက္ထဲဆိုသလို မတူကြဲျပားတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္၊ လူမႈေရးေခါင္းေဆာင္၊ ပညာေရးေခါင္းေဆာင္၊ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္၊ လယ္သမားေခါင္းေဆာင္၊ အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ အစရိွသျဖင့္ မ်ားေျမာင္လွပါတယ္။<br /> <br /> ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္ အသီးသီးမွာ ပါဝင္ေနတဲ လူထုေတြကို ေခါင္းေဆာင္ရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ ပီသဖို႔လည္း လိုအပ္လာျပန္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ေခါင္းေဆာင္ပီသဖို႔ မျဖစ္မေနရိွရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြ လိုအပ္လာျပန္ပါတယ္။ လံု႔လထႂကြရိွဖို႔၊ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔၊ ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားဖို႔၊ ေက်ာသား ရင္သားမခြဲျခားဖို႔၊ တရားမွ်တမႈရိွဖို႔ စသျဖင့္ေသာ အခ်က္ေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြအတြက္ မရိွမျဖစ္တဲ့ အရည္ အေသြးေတြပါ။ အဲဒီအထဲမွာမွ အၿမဲမျပတ္ သတိထားႏွလံုးသြင္း က်င့္ႀကံရမယ့္အရာ၊ မေမ့ မေလ်ာ့ရမယ့္ အရာကေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားကို အၿမဲလက္ကုိင္ ထားဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"> <br /> ေလ့လာရသေလာက္ကေတာ့ အခုအစိုးရတက္လာကထဲက အစိုးရေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႔၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္ေးဆာင္တခ်ဳိ႔နဲ႔ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ တခ်ဳိ႔ဟာ ဆင္ျခင္တံုတရားကေန ကင္းလြတ္တဲ့ အေျပာအဆိုေတြ အျပဳအမူေတြကို မၾကာမၾကာ လုပ္ေဆာင္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခုရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥတခုကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။ အေမရိကန္က စီးပြားေရးျပန္ပိတ္လည္း အႏွစ္တရာၾကာပေစ ဂရုမစုိက္ဘူးဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးဟာ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ ဥကၠ႒တဦး ေျပာရမယ့္ စကားမဟုတ္သလို ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္ျခင္း မရိွပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ရဲ့ တာဝန္ဟာ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲကို ဘယ္လိုဘယ္ပံု လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တစြာ က်င္းပေပးမယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္သာျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရးဆံတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးနဲ႔ဆက္ဆုိင္တဲ့ ေျပာရမယ့္စကားေတြကို ႏုိင္ငံျခားေရးတာဝန္ယူထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကသာ ေျပာသင့္ပါတယ္။ <br /> <br /> အရင္ကာလမ်ားမွာလည္း ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့တဲ့ ဒီလိုအေျပာမ်ဳိးေတြ အစိုးရေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႔ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မီးမလာရင္ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္း၊ ထမင္းတနပ္ေလွ်ာ့စား၊ နယ္လွည့္ပါးရုိက္မယ္၊ တရုတ္ကိုေၾကာက္ရတယ္၊ ဘူးလက္ လႊတ္လုိက္မယ္၊ အစရိွသျဖင့္ အေျပာေတြျဖစ္ပါတယ္။ မဟတၱမဂႏီၵက ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ ဆင္ျခင္တံု တရားကို လက္မလြတ္ ေစသင့္ဖူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ တုိင္းျပည္ကို ေခါင္းေဆာင္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကုိင္ ထားရမယ္လို႔ ေထာက္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့ လာၿပီဆိုရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ ကိစၥကေတာ့ က်ရံႈးျခင္းနဲ႔ ၿပိဳကြဲျခင္း ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးျမန္မာ စကားပံု တခုကလည္း လက္ေၾကာင့္ေက်၊ ႏႈတ္ေၾကာင့္ေသလို႔ ဆိုထားဖူးတယ္ မဟုတ္ပါလား။ <br /> <br /> လြတ္လပ္ေရးရကထဲက ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔နပမ္းလံုးလာရတဲ့ ႏုိင္ငံတခုဟာ က်ရံႈးျခင္းနဲ႔ပဲ ရင္ဆုိင္ရတယ္ဆိုတာ အားလံုး မ်က္ျမင္ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ဒီေလာက္ သက္ဆိုးရွည္ရတာလဲ။ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကုိင္ထားၿပီး မေျဖရွင္းခဲ့ဘဲ ေခ်မႈန္းမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို လက္ကုိင္ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ တဖက္မွာ ျပန္ၾကည့္ ရင္လည္း ျမင္ရတာ တခုကေတာ့ မေတာ္ေလာဘႀကီးသူေတြ၊ ဉာဏ္အေမွ်ာ္ျမင္နည္းသူေတြဟာ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကုိင္မထားႏုိင္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ေနာက္တခ်က္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ငါ့ဥမွ ငါ့ဥ ဆိုတဲ့ လူစားမ်ဳိးေတြလည္း ဒီအထဲမွာ အႀကံဳးဝင္ပါတယ္။ ငါ့လူမ်ဳိးမွ ငါ့လူမ်ဳိး၊ ငါ့ဘာသာမွ ငါ့ဘာသာ ဆိုတဲ့ ဖက္လုိက္မႈမ်ဳိးေၾကာင့္လည္း ဆင္ျခင္တုံ တရားဟာ မ်က္ကြယ္ျပဳခံ ရပါေသးတယ္။ <br /> <br /> ေျပာရဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခုလက္ရိွက်င့္သံုးေနတဲ့ ၂ဝဝ၈ နာဂစ္အေျခခံဥပေဒသည္ပင္လွ်င္ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းလြတ္ၿပီး ေရးဆြဲအတည္ျပဳခဲ့တာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ကေန႔ေခတ္ ဘယ္ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံမွာမွ မရိွတဲ့ အေျခခံဥပေဒ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္စရာမလုိဘဲ ပါလီမန္မွာ ၂၅% အမတ္ျဖစ္ခြင့္ရိွတယ္၊ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲ က်ဖို႔ လက္တလံုးအလိုမွာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က အာဏာသိမ္းႏုိင္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးဟာ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းလြတ္ၿပီး ထည့္သြင္းထားတဲ့ ဥပေဒေတြလို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရေတာ့မွာလဲ။ ပေဒသရာဇ္တပုိင္း စစ္တပုိင္း ဖြဲ႔စည္းပံုလို႔ အမည္ တပ္ရင္ လူမ်ားစုက ကန္႔ကြက္မယ္မထင္ပါဘူး။ <br /> <br /> ေနာက္တခ်က္ကလည္း သမၼတ ျဖစ္မယ့္သူဟာ စစ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳ ရိွရမယ္တဲ့။ သမၼတ ျဖစ္မယ့္သူဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္ဖူးရမယ္လို႔ တုိက္ရုိက္ေရးမေကာင္းလို႔ အဲသလို ေရးခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဆင္ျခင္တံုတရား မရိွဘဲ ျပဳစုခဲ့တဲ့ အတည္ျပဳခဲ့တဲ့ ဥပေဒျဖစ္တာေၾကာင့္ တကယ္တန္းမွာေတာ့ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုသာ နစ္နာ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔နဲ႔ သူတို႔ရဲ့စီးပြားဖက္ေတြမွာ တေနရာမွာေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားေလး ရိွေသးတာ ေတြ႔ရပါေသးတယ္။ အဲတာကေတာ့ သူတို႔သားသမီးမ်ားကို ႏုိင္ငံရပ္ျခားေတြမွာ သြားၿပီး ပညာသင္ေစတဲ့ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆုိေတာ့ ျမန္မာ့ပညာေရးဟာ ေအာက္တန္းေနာက္တန္း က်ေနၿပီဆိုတာကိုေတာ့ သူတို႔ေကာင္းေကာင္း သိတာေၾကာင့္ပါ။ အဲတာေၾကာင့္ သူတို႔သားသမီးမ်ားကို အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ ပညာေရးမ်ဳိး ရေစခ်င္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ တုိင္းတုိင္းထြာထြာ လုပ္တယ္ဆိုတာကို ျမင္ရတာပါပဲ။ <br /> <br /> အခု လတ္တေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥကိုပဲၾကည့္ပါဦး။ အဲဒီကိစၥကို ေရႊတိဂံုအေရးေတာ္ပံုလို႔ အမည္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ေရွးတုန္းက စာေရးဆရာတဦးက ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ကို ႏုိင္ငံေတာ့္မ်က္ႏွာ ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ေရးသားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ဟိုတုန္းက အထက္တန္းစကားေျပမွာေတာင္ ေက်ာင္းသားေတြ သင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ႏုိင္ငံေတာ့္မ်က္ႏွာ ဆိုတာ သိပ္လွပတဲ့ က်စ္လစ္တဲ့ အသံုးအႏံႈးလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ ႏုိင္ငံေတာ့္မ်က္ႏွာကို အိုးမဲသုပ္မယ့္ အထပ္ျမင့္ အိမ္ယာစီမံကိန္းကို ဘာေၾကာင့္ အာဏာပုိင္မ်ားက ခြင့္ျပဳရတာလဲ။ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါးလို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ တခ်ိန္က အာဏာစက္ထက္လွတဲ့ စပုိင္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတဦးကလည္း အခုအထိ လူသိ ရွင္ၾကား ေျပာဆိုေနတာ တခုရိွပါတယ္။ ဘုရားဆိုတာ ေရႊရိွမွ တင့္တယ္သတဲ့။ အဲတာေၾကာင့္ သူ႔လက္ထက္မွာ ဘုရား ေတြကို ေရႊသကၤန္းလုိက္ကပ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေခတ္သစ္မွာ တည္တဲ့ဘုရားဆိုရင္ေတာ့ မေျပာလိုပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရွးေဟာင္းအေမြ အႏွစ္ဘုရားေတြ ဆိုတာ မူလေရွးလက္ရာ မပ်က္စီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တာကလြဲလို႔ တျခားအပိုဆာဒါးေတြ ထည့္ျဖည့္ဖို႔ မလိုဘူးဆိုတာကို မသိရွာပါဘူး။ ဒါကလည္း ဆင္ျခင္တံုတရားမဲ့တယ္ ဆိုတာကို ျပသလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂံဘုရား အေတာ္မ်ားမ်ား စပုိင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ့ လက္ခ်က္မိခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br /> ဆင္ျခင္တံုတရားလက္ကုိင္ ထားဖို႔ဆိုတာ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ႏုိင္ငံေရးေဆာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတုိင္းလူတုိင္း ဆင္ျခင္တံု တရားကို လက္ကုိင္ထားဖို႔လိုပါတယ္။ မိဘက သားသမီးကို ငါေမြးထားတာပဲဆိုၿပီး နင္ပဲငဆ ေျပာဆိုရုိက္ႏွက္ တာမ်ဳိးေတြက အစ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့တယ္ဆိုတာကို ျပသေနပါတယ္။ အလားတူဆိုသလို ေက်ာင္းဆရာမက သူ႔က်ဴရွင္ လာမတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားကို အတန္းထဲမွာ ႏိွမ္ခ်ဆက္ဆံတာမ်ဳိးကလည္း ဆင္ျခင္တံုတရားမဲ့တာကို ျပသရာ ေရာက္ပါတယ္။ တခါ မတူကြဲျပားတဲ့ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးနဲ႔တမ်ဳိး ဘာသာတခုနဲ႔တခု အၾကား ကူးလူးဆက္ဆံတဲ့ ေနရာမ်ား မွာလည္း ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ တုိင္းထြာၿပီး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ ရိွလွပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အက်ဳိးရိွခဲ့တာေတြ ရိွခဲ့သလို အက်ဳိးယုတ္ခဲ့တာေတြ လည္း ရိွပါတယ္။ အက်ဳိးယုတ္ခဲ့တာက ပိုမ်ားပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာေရးဆိုတာ လူေတြ ဆင္ျခင္တံုတရား ရိွေအာင္ သြန္သင္တဲ့ အရာပါ။ ဆင္ျခင္တံုတရား ရိွမွသာ မတရားလုပ္ရပ္ေတြကို ေရွာင္ရွားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ကိုယ္တုိင္က ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းလြတ္တဲ့ အေျပာမ်ဳိး အဆိုမ်ဳိး ျပဳလုပ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း က်ရံႈးမယ့္ အရိပ္လကၡဏာျဖစ္တယ္လို႔ ညႊန္းဆိုတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ အကယ္၍ ပါလီမန္ထဲက ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းေသာ တပ္မေတာ္သား ကိုယ္စားလွယ္မ်ား မိမိတို႔ရဲ့ သက္ဆုိင္ရာ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႔ေတြဆီကို ျပန္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ လုပ္ရပ္လို႔ လူတုိင္းက အသိအမွတ္ ျပဳၾကပါလိမ့္မယ္။ <br /> <br /> အခ်ဳပ္ကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးမွာ ဒီႏွစ္အတြင္းက်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း လက္ရိွအာဏာရ ပါတီ အပါအဝင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကုိင္ထားၿပီး လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကပါလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၁၈ ရက္၊ ဇြန္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/07/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3284612345507989141Fri, 03 Jul 2015 23:56:00 +00002015-07-04T06:56:57.932+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ျမန္</span> မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ၿပိဳက်ေနပါတယ္။ လူမ်ားစု ႏုိင္ငံသားမ်ား အတြက္ကေတာ့ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး ဘာဆိုဘာမွ မေကာင္းပါ။ ဒါေပမဲ့ လူအနည္းစုကေတာ့ အခ်မ္းသာႀကီး ခ်မ္းသာပါတယ္။ ေျမျပန္႔က ညီအကို ေမာင္ႏွေတြ ခံစားေနရသလို ေတာင္ေပၚက တုိင္းရင္းသား ညီေနာင္မ်ားဟာလည္း ဖက္စံု ၿပိဳက်ေနတဲ့ဒဏ္ကို အတူတူခံစား ရပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားမွာ အခုအထိ စစ္ပြဲေတြကို ရင္ဆုိင္ေနရတာေၾကာင့္ သူတို႔ဖက္မွာ ပိုၿပီးခံစား ရပါတယ္။ ညီေနာင္မ်ားရဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားဟာ စစ္ပြဲေတြနဲ႔အတူ နပန္းလံုးလာရတာ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အခုအထိ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ့္ အရိပ္အေယာင္ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ <br /> <br /> တုိင္းျပည္မၿငိမ္းခ်မ္းရင္ အဲဒီ တုိင္းျပည္ဟာ မတိုးတက္တဲ့အျပင္ ေရရွည္မွာ ခြ်တ္ၿခံဳၾကမယ္ဆိုတာ အသိတရားရိွသူတုိင္း နားလည္ပါတယ္။ ဘယ္ပညာရွင္ကိုမွ ေမးစရာ မလိုပါ။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘာေၾကာင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားဟာ တုိင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ စစ္ပြဲေတြရပ္ဆုိင္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ၾကတာလဲ။ ဘာေတြက အခုအခံေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ။ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြ စစ္တုိက္ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံအတြင္းက ပေဒသရာဇ္ခ်င္း တုိက္ခုိက္ၾကသလို အိမ္နီးခ်င္း တုိင္းျပည္မ်ားက ပေဒသရာဇ္မ်ားလည္း စစ္ၿပိဳင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္း ၾကတာဟာ လူမ်ဳိးေရးေၾကာင့္လည္း မဟုတ္သလို စီးပြားေရးအတြက္လည္း မဟုတ္ပါ။ ငါသည္ဘုန္းလက္ရံုး တန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ တျခားေသာ ထီးေဆာင္းမင္းမ်ားက ဦးညႊတ္ရေသာ မင္းတပါး ျဖစ္သည္ ဆိုတာကို ျပခ်င္တာက အဓိကအခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> ၁၉ ရာစုကစလို႔ ဒီဖက္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ စစ္တုိက္တယ္ဆိုတာ နယ္ခ်ဲ့တဲ့ အလုပ္တခုျဖစ္လာသလို နယ္ေျမကိုပါ သိမ္းယူၿပီး စီးပြားေရးကိုပါ လက္ဝါးႀကီးအုပ္တဲ့ အဆင့္အထိေရာက္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ့က ျမန္မာျပည္ကို အဲဒီအတုိင္း တေသြမတိမ္း လုပ္ခဲ့တာပါ။ အဂၤလိပ္ထြက္သြားလို႔ လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတိုးတက္ လာရမယ့္အစား ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း တုိက္ခုိက္ျပန္ပါတယ္။ အဲသလို တုိက္လုိက္ၾကတာ စစ္ပြဲေတြဟာ အခုအထိ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း တုိက္ေနၾကတာလဲ။ လြတ္လပ္ေရးရခါစက တဦးနဲ႔တဦး အထင္အျမင္ လြဲရာကေန တုိက္ခုိက္မႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္လို႔ ေယဘူယ် သံုးသပ္လိုပါတယ္။ <br /> <br /> ဘယ္သူကဆိုးတယ္၊ ဘယ္သူကေကာင္းတယ္၊ ဘယ္သူကပဲမွန္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး မေျပာလိုပါ။ ဒီလိုနဲ႔ စစ္ပြဲေတြ ႏွစ္ရွည္ၾကာလာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို စစ္ပြဲေတြ ၾကာရွည္လာရင္းကေန ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္က လူထု ေရြးေကာက္ထားတဲ့ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အစိုးရကို အာဏာ သိမ္းလုိက္တဲ့ ေနာက္ပုိင္း စစ္ပြဲေတြက သက္ဆိုးပိုရွည္ လာေတာ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ကာလဟာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္လာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /> ၁၉၆၂ ႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဓိကအားျဖင့္ ျမင္ရတာကေတာ့ တပ္မေတာ္က တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံုနဲ႔ စစ္ပြဲေတြႏႊဲယံုသာ မကေတာ့ပဲ ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါလာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ဖြတ္ေက်ာျပာစု ျဖစ္သြားပါတယ္။ စီးပြားေရးက်ဆင္းသြားသလို ပညာေရးလည္း ႏံုနဲ႔သြားပါတယ္။ ပညာေရးႏံုနဲ႔ဆို ပညာေရးဝန္ႀကီးမ်ားဟာ စစ္ဗိုလ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမ်ား မွာေတာင္ ပညာေရးအေဟာသိကံ ျဖစ္သြားမွေတာ့ ေတာင္ေပၚဆိုရင္ ပိုဆိုးလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ တုိင္းျပည္အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရိွတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစလို႔ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ တုိင္းရင္းသားမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းတပါးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ပေဒသရာဇ္ေတြလို ဘုန္း လက္ရုံးျပဖို႔ သက္သက္ ဆင္ႏႊဲတဲ့ စစ္ပြဲမ်ားမဟုတ္ဘဲ တတုိင္းျပည္လံုးကို စစ္တပ္လက္ေအာက္ သြတ္သြင္းလိုတဲ့စိတ္၊ စစ္တပ္ကပဲ ေနရာတုိင္းမွာ အုပ္ခ်ဳပ္မယ္၊ စီမံမယ္၊ ကြပ္ကဲမယ္၊ အျမတ္ထုတ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ အဲတာကို မခံႏုိင္တဲ့ တုိင္းရင္းသားမ်ားက ျပန္လည္ခုခံတုိက္ခုိက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိတ္သုန္းေနတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ တုိင္းရင္းသား အမ်ဳိးသားမ်ားအၾကား တန္းတူေရးကို အစိုးရက လက္မခံတာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပါ ထိပါးခံလာရတာပါ။ တန္းတူေရးကို လက္မခံဘူး ဆိုတာက စစ္မွန္တဲ့ ျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္စုကို လက္မခံျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဖက္ဒရယ္ယူနီယံစနစ္ကို က်င့္သံုးဖို႔ ျငင္းဆန္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ေကာင္းပါၿပီ။ ကေန႔မွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားက ေနရာတုိင္းမွာ ေဝဆာေနပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ဆိုတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြလည္း ေပၚလာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္မယ့္ အဖြဲ႔ႀကီးလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အစိုးရ ဝန္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္တဲ့ ျမန္မာၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာကေတာ့ အာဏာနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္အရေရာ၊ ေငြေၾကးအရပါ ထိပ္ဆံုးက ေရာက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔ႀကီးမွာ ႏုိင္ငံျခားျပန္ အေနာက္တုိင္းက ပညာသင္လာသူ မ်ားလည္း ပါပါတယ္။ ေနာ္ေဝ၊ အီးယူအဖြဲ႔ဝင္ႏုိင္ငံမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေဖာ္ေဆာင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကလည္း မနည္းလွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေန႔အခ်ိန္အထိ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရိွဖို႔ အရိပ္အေရာင္ကို မေတြ႔ရေသးပါ။ <br /> <br /> ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိး ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္ကင္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီလိုမ်ဳိး ေမးခြန္းေတြကို ေမးထားပါတယ္။ သူေမးထားတာကေတာ့ "ဘယ္လို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးအတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေျပာဆိုေနတာလဲ"၊ "ဘယ္သူ႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ"၊ "ဘယ္သူ႔အလိုက် တည္ေဆာက္ရမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ" စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမBာစစ္အတြင္းက ဂ်ာမဏီက နာဇီေခါင္းေဆာင္ ဟစ္တလာ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ စစ္ေအးတုိက္ပြဲ ကာလမ်ားအစမွာ ရုရွားက အာဏာရွင္ စတာလင္ ေျပာေျပာေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲအတြင္းမွာ အေမရိကန္ သမၼတ နစ္ဆင္ တင္ျပေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတာမ်ဳိးေတြဟာ သူတို႔အလိုက်လုပ္ဖို႔၊ သူတို႔အုပ္စီးခ်င္တာကို အုပ္စီးႏုိင္ဖို႔ အတြက္ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ျပည္သူေတြအတြက္ မဟုတ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သက္ဆုိင္သူမ်ားအားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အာဏာပုိင္ေတြ၊ အာဏာရွင္ေတြ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> တုိင္းျပည္တခုအတြင္းမွာ လူမ်ားစု လူမ်ဳိးတမ်ဳိးအတြက္ပဲ အက်ဳိးရိွတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးဟာ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး မဟုတ္သလို ေရရွည္တည္တန္႔မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း မဟုတ္ပါ။ ဒါကို ကမBာ့သမုိင္းမ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္ သက္ေသျပခဲ့ ၿပီးသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ားအစု လူမ်ဳိးတမ်ဳိး အတြင္းမွာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေနတဲ့ လူတန္းစားတရပ္အတြက္သာ ျဖစ္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ သားေလွ်ာပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ျဖစ္တည္လာမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံ တခုဟာ ဗမာေတြထဲမွာေတာင္ အစိုးရအာဏာပုိင္မ်ား၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ ခရိုနီမ်ားအတြက္ပဲ အက်ဳိးရိွေနတယ္ဆိုရင္ သာမန္ ဗမာလူမ်ဳိးအမ်ားစုကလည္း ေထာက္ခံမွာ မဟုတ္ပါ။ ဆန္႔က်င္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြဖက္က ေထာက္ခံဖို႔ ဆိုတာက ပိုၿပီးေဝးပါေသးတယ္။ <br /> <br /> ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စကားေျပာၾကၿပီဆိုရင္ သက္ဆုိင္တဲ့သူမ်ား အားလံုးပါဝင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ သမၼတနဲ႔ ဘယ္တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တံခါးပိတ္ေတြ႔ၾကတယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ပဲ ေျပာမယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ပဲ ေျပာမယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ပဲေျပာမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးက ကနဦး အဆင့္မွာေတာ့ ဟုတ္သလိုလို ရိွေပမယ့္ ေရရွည္ေဆြးေႏြး လာၿပီဆိုရင္ လက္နက္ကုိင္မဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လူမႈရပ္ဝန္းထဲက အမ်ဳိးမ်ဳိး အေထြေထြေသာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တျခားေသာ လူရိုေသရွင္ရိုေသ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြ၊ ဘယ္သူ႔လစာမွ ယူမထားတဲ့ ပညာရွင္ေတြလည္း ပါဝင္ဖို႔လိုလာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူ႔လစာမွ ယူမထားတဲ့ ပညာရွင္ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ ဥပမာ အစိုးရဝန္ႀကီးမ်ား ေခါင္းေဆာင္ေနတဲ့ အမ္ပီစီကေနတဆင့္ လစာယူထားတဲ့ ပညာရွင္ဆိုသူဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမ္ပီစီကို လြန္ဆန္လို႔ ရႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ေဖာ္ဆာင္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ႏုိင္ငံသားမ်ားအပါအဝင္ ဒီတုိင္းျပည္အတြင္းမွာ မီတင္းေနထုိင္တဲ့ လူမ်ားအားလံုးအတြက္ အက်ဳိးရိွမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးသာ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လက္ရိွအစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္အတြက္ အသာစီးရေစမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ႏွစ္သက္မွာ မဟုတ္ပါ။ ေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုး သြားရမယ့္ လမ္းကေတာ့ အမ်ဳိးသားမ်ားအၾကား တန္းတူညီမွ်မႈကို အာမခံႏုိင္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ အေျဖသာ ရိွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တန္းတူညီမွ်မႈကို ေဖာ္ေဆာင္မေပးဘူးဆိုရင္ လက္နက္ကုိင္ထားတဲ့သူက သူ ကုိင္ထားတဲ့ လက္နက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ စြန္႔မွာမဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပန္ဆန္ းေဆြးေႏြးပဲြက ၂ဝဝ၈ ကိုမျပင္ဘူးဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလက္မွတ္ မထိုးဘူးဆိုတဲ့ အသံထြက္လာတာပါ။ <br /> <br /> ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အေၾကာင္းကိစၥ တခုခုအတြက္ ေဆြးေႏြးၾကမယ္ ဒါမွမဟုတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စကား ေျပာၾကမယ္ ဆိုရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တခုရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေဆြးေႏြးတဲ့ ကာယကံရွင္မ်ားဟာ ေနာက္ကေန ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ မရိွဘဲ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ပုိင္ခြင့္ ရိွသလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံ သမၼတျဖစ္ခဲ့သူ နယ္ဆင္မန္ဒဲလားက အခုလို တိုတုိရွင္းရွင္း ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ Only free man can talk တဲ့။ လြတ္လပ္ေနတဲ့ သူသာလွ်င္ စကားေျပာႏုိင္ ပါတယ္၊ ေဆြးေႏြးႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ကြယ္မွာ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ရိွေနတဲ့ သူတဦးဟာ ဘယ္လိုေဆြးေႏြးမႈ၊ အေပးအယူလုပ္မႈကိုမွ လုပ္ႏုိင္ျခင္းမရိွဘူးလို႔လဲ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အေႏွာင္အဖြဲ႔ဆိုတာ ေနာက္ကြယ္ကေန ဟိုလူႀကီးက ခ်ဳပ္ကုိင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးသက္ေရာက္သလို ငါ့လူမ်ဳိးသာ အုပ္စီးရမယ္၊ ငါ့လူမ်ဳိးသာ အသာစီးရရမယ္၊ ငါတို႔အဖြဲ႔ကပဲ အျမတ္ပိုမ်ားရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ စိုးမိုးေနတာမ်ဳိးကိုလည္း ဆိုလိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> သမၼတက အမိန္႔ေပးေပမယ့္ စစ္တပ္က မလုိက္တာဟာ သမၼတထက္ စစ္တပ္က အာဏာပိုရိွေနတဲ့ သေဘာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သမၼတနဲ႔ စစ္တပ္အၾကားမွာ ျပႆနာရိွေနတယ္ ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပတဲ့ သေဘာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သမၼတနဲ႔ စစ္တပ္ၾကားမွာ ျပႆနာရိွေနတယ္လို႔ ျမင္ေစခ်င္လို႔ ထင္ေစခ်င္လို႔ တမင္လုပ္ျပတာလား။ ေမးစရာေမးခြန္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းတခုကေတာ့ အဲသလို အေျခအေနမွာ အမ္ပီစီကေကာ ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးႏုိင္မလဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေဆာင္ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းဟာ လွပခန္႔ညားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ မသယ္ေဆာင္လာႏုိင္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေဆာင္ ဆိုတာ ပြဲစားဆိုတဲ့ စကားလံုးေလာက္သာ တန္ဖိုးရိွပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းကို တကယ္ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္ လူတစု၊ အဖြဲ႔တခုအတြက္ မဟုတ္ဘဲ တတုိင္းျပည္လံုးအတြက္ အားလံုးအတြက္ အက်ဳိးရိွတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးကိုသာ ၾကားလိုျမင္လိုပါေၾကာင္း။<br /> <br /><span style="color: #134f5c;"><b> ေဇာ္မင္း</b></span><br /> ၁၁ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1026186051482770140Thu, 11 Jun 2015 13:46:00 +00002015-06-11T20:46:14.921+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">တ</span> ေလာက ဖတ္လုိက္ရတဲ့ သတင္းတခုမွာ ဒီလိုဆိုပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အက္စ္အမ္အီးလို႔ ေခၚတဲ့ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မလာေသးတာဟာ လိုအပ္သေလာက္ ေခ်းေငြမရိရိွတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီဟာက ဂ်ာမန္အစိုးရစီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်းေငြ လိုအပ္သေလာက္ မေခ်းႏုိင္တာေၾကာင့္ ဆိုတာ ေယဘူယ်အားျဖင့္ေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေန႔ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အေထြေထြ အေျခအေနမ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းသံုးသပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။<br /> <br /> အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ အေသးစားနဲ႔အလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ျမန္မာျပည္မွာ တုိးတက္လာဖို႔ဆိုတာ ေခ်းေငြ အလံုအေလာက္မရရိွတာအျပင္ တျခားေသာ အခ်က္ အလက္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ မရိွမျဖစ္ လိုတာက ေခ်းေငြ ဆိုတာဟုတ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ထပ္ ထည့္တြက္ရမယ့္ ကိစၥမ်ားကေတာ့<br /> အစိုးရက အကာအကြယ္ေပးမႈ။ <br /> နည္းပညာ။<br /> ေစ်းကြက္ရွာေဖြေပးႏုိင္မႈ။ <br /> လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္။ <br /> လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိသာသာနဲ႔ရရိွေရး။ <br /> အာဏာပုိင္မ်ားဖက္က ေႏွာက္ယွက္စြက္ဖက္တာမ်ဳိးမရိွေရး။ <br /> တသီးပုဂၢလပုိင္ဆိုင္မႈ အခြင့္အေရး။ <br /> လိုအပ္တဲ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္။ <br /> လုပ္သားအင္အား။ <br /> အေသးစားနဲ႔အလတ္စားစက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆုိင္တဲ့ဥပေဒမ်ား။<br /> <span id="fullpost"><br /><span style="color: blue;"><b> ၁။ ေခ်းေငြ</b></span>နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရိွဖို႔လိုလာပါတယ္။ ဘတ္ဂ်က္အခ်ိန္အတုိင္းအတာ ကာလအတြင္း အစိုးရက ေခ်းႏုိင္တဲ့ေငြေၾကးပမာဏဟာ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တင္ျပႏိုင္ရပါ့မယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဘယ္လို အေသးစားအလတ္စားေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ေခ်းငွားမယ္ဆိုတာကိုလည္း တင္ျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေခ်းေငြဟာ အတိုးမဲ့ ေခ်းေငြလား၊ အတိုးနည္းနည္းနဲ႔ ႏွစ္တိုေခ်းေငြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အတုိးနည္းႏွစ္ရွည္ေခ်းေငြလား အစရိွသျဖင့္ ေခ်းေငြစနစ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ေခ်းေငြကို ဘယ္လိုျပန္ဆပ္ႏုိင္မလဲ။ လံုးကနဲျပန္ဆပ္ရမွာလား။ အရစ္က်ျပန္ဆပ္ရမွာလား။ <br /> <br /><b><span style="color: blue;"> ၂။ အစိုးရကအကာကြယ္ေပးမႈ</span></b><br /> ဒီကိစၥမွာ အစိုးရဖက္က လုပ္ရမွာက မိမိျပည္တြင္းက တုိင္းရင္းသားပုိင္ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ႏုိင္ငံျခားက ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဝင္လာတဲ့ ပစၥည္းေစ်းကို မၿပိဳင္ဆုိင္ႏိုင္ရင္ ရံႈးမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘယ္လိုပစၥည္းမ်ားကို ႏုိင္ငံျခား ကေန တင္သြင္းခြင့္ျပဳၿပီး ဘယ္လိုပစၥည္းမ်ဳိးကိုေတာ့ တင္သြင္းခြင့္ မျပဳဘူးဆိုတဲ့ အကာအကြယ္ေပးမႈမ်ဳိးပါ။ ဘယ္လို ပစၥည္းမ်ဳိးကို ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ႏုိင္ရဲ့သားနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကေန ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တင္သြင္းလာရင္ အခြန္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ တိုးျမွင့္ ေကာက္မယ္ဆိုတဲ့ စနစ္မ်ဳိးနဲ႔ အကာအကြယ္ေပးဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဥပမာတခုေလာက္ တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ အထက္ ျမန္မာျပည္က တြင္ခံုေတြမ်ဳိးတံုးလုလု ျဖစ္သြားတာဟာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တရုတ္ကတင္သြင္းလာတဲ့ စက္အပို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /><b><span style="color: blue;"> ၃။ နည္းပညာ</span></b><br /> စက္မႈလုပ္ငန္းလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ နည္းပညာကို ေမ့ထားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ နည္းပညာကို အစိုးရက တုိင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခားကေန ရွာေဖြတင္သြင္းေပးႏုိင္ဖို႔လိုပါတယ္။ သင္တန္းေတြအမ်ားအျပား လိုအပ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ႏုိင္ငံျခားကေန နည္းပညာမ်ဳိးစံုတင္သြင္းဖို႔ ဝန္ႀကီးဌာနတခု သပ္သပ္ဖြဲ႔စည္းၿပီး နည္းပညာ မ်ဳိးစံုကို သူ႔ႏုိင္ငံက လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ရွာေဖြေပးပါတယ္။ တိုးတက္ၿပီးသား ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားကေန နည္းပညာရဖို႔ဆိုတာ အစိုးရကုိယ္၌က အဲဒီႏုိင္ငံျခားအစိုးရမ်ားနဲ႔ ေျပလည္မွသာ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈ ရႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ နည္းပညာေကာင္းမွသာ အရည္အေသြးေကာင္းမြန္တဲ့ ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရည္အေသြးေကာင္းမွ သူမ်ားပစၥည္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေရာင္းႏုိင္မွာပါ။ <br /> <br /><span style="color: blue;"><b> ၄။ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေပးႏုိင္မႈ</b></span><br /> အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအေနနဲ႔ သူတို႔ကုိယ္တုိင္ ေစ်းကြက္လုိက္ရွာဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲပါတယ္။ သူတို႔အလုပ္နဲ႔ သူတို႔မအားမလပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာဝေၾကာင့္ပါ။ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္၊ အိမ္နီးခ်င္းေစ်းကြက္၊ တျခား ႏုိင္ငံရပ္ျခား ေစ်းကြက္မ်ားကို ရွာေဖြဆက္စပ္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေစ်းကြက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေမးျမန္းလာရင္ အစိုးရကိုယ္တုိင္က ေစ်းကြက္နဲ႔ပတ္သက္ဆက္စပ္ေနတဲ့ သတင္း အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေတြ ေထာက္ပံ့ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"><b> ၅။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္</b></span><br /> လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ခက္ခဲေနေသးတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေသးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကားလမ္း၊ ေရလမ္း၊ သေဘၤာဆိပ္၊ ေလဆိပ္ေတြဟာ အၿမဲတန္း အဆင္ေျပလြယ္ကူစြာ အသံုးျပဳႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက မေကာင္းရတဲ့ၾကားထဲ လမ္းေပၚမွာ ဂိတ္ေတြဖြင့္ၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေငြညွစ္တာ ေငြေကာက္တာမ်ဳိး မလုပ္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"><b> ၆။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိသာသာနဲ႔ ရရိွေရး</b></span><br /> လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ေစ်းခ်ဳိဖို႔ဆိုတာ အခုအထိ အိပ္မက္လို ျဖစ္ေနတုန္းပါ။ လွ်ပ္စစ္မလံုေလာက္တဲ့ သို႔မဟုတ္ လံုေလာက္ ေသာ္လည္း ေစ်းႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံတခုဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ မရိွပါ။ ျမန္မာျပည္က ထြက္ေနတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ သံုးႏုိင္ေအာင္ မစီစဥ္ႏုိင္ေသး သမွ် စက္မႈလုပ္ငန္းတိုးတက္ဖို႔ ဆိုတာကို ေမ့ထားဖို႔ပဲ ရိွပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္လံုေလာက္ေအာင္ ဆိုၿပီး ေက်ာက္မီးေသြး ဓာတ္အားေပးစက္ရံု မ်ားမ်ားေဆာက္လုိက္ရင္လည္း လွ်ပ္စစ္ေတာ့ ရပါရဲ့ ေနာင္မွာ ကိုယ္က်ဴိးနည္းမယ့္ ကိန္းကလည္း ရိွေနပါ ေသးတယ္။ <br /> <br /><b><span style="color: blue;"> ၇။ အာဏာပုိင္မ်ားဖက္က ေႏွာက္ယွက္စြက္ဖက္တာမ်ဳိးမရိွေရး</span></b><br /> ဒီကိစၥကကို ေျပာရတာက ျမန္မာျပည္က အာဏာပုိင္အဆင့္ဆင့္ဟာ အရင္စိတ္ထားအေဟာင္း၊ လုပ္ရပ္အေဟာင္းေတြကို မစြန္႔ႏုိင္ေသး တာေၾကာင့္ပါ။ ဆိုလိုတာကေတာ့ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ားကို အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး ေငြေကာက္ခံတာနဲ႔ လာဘ္မေပးရင္ ဘာမွ ေဆာင္ရြက္မေပးတဲ့ အမူအက်င့္ေတြကို ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /><b style="background-color: white;"><span style="color: blue;"> ၈။ တသီးပုဂၢလပုိင္ဆုိင္မႈအခြင့္အေရး</span></b><br /> လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ပုိင္ဆုိင္တဲ့ စက္ပစၥည္း၊ စက္ရံု၊ ေျမနဲ႔ တျခားမေရႊ႔မေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို လံုၿခံဳေရး အေၾကာင္းျပ၊ ဟိုအေၾကာင္းျပ ဒီအေၾကာင္းျပၿပီး သိမ္းယူတာမ်ဳိး မလုပ္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တသီးပုဂၢလပုိင္ဆုိင္မႈ အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးေတြ ခုိင္ခုိင္ခန္႔ခန္႔ ရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ခရိုနီေတြ ေမာင္ပုိင္စီးထားတဲ့ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို တရားဝင္ ခရုိနီပုိင္ ျဖစ္လာေစဖို႔ လုပ္ေပးတာမ်ဳိး ေတာ့မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ <br /> <br /><b><span style="color: blue;"> ၉။ လိုအပ္တဲ့သဘာဝအရင္းအျမစ္ </span></b><br /> စက္မႈလုပ္ငန္းလုပ္ၿပီဆိုေတာ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြ လိုလာပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ လိုအပ္တဲ့ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေတြ ရွာေဖြေပးဖို႔ အစိုးရမွာ တာဝန္ရိွပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အဲဒီစက္မႈလုပ္ငန္းေတြကို အေၾကာင္းျပၿပီး အလြန္အကြ်ံ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ထုတ္ယူတာမ်ဳိးကိုလည္း ေရွာင္ရွားဖို႔လိုပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"><b> ၁ဝ။ လုပ္သားအင္အား</b></span><br /> လုပ္သားမရိွရင္ စက္မႈေရာ လက္မႈေရာ စုိက္ပ်ဳိးေရးေရာ မတိုးတက္ႏုိင္ပါ။ ကေန႔ ျမန္မာလုပ္သားေတြ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာ မ်ားလာတာေၾကာင့္ လုပ္သားအင္အား ရွားပါးစျပဳလာပါတယ္။ ဒါကို သတိျပဳဖို႔လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္တာ မ်ားရတာကလည္း ျပည္တြင္းလုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ လုပ္သားမ်ားရဲ့ တေန႔တာလုပ္အားခဟာ ေခတ္နဲ႔အညီ ျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္။ လုပ္အားခနည္းလြန္းရင္ ဘယ္သူမွ လုပ္ခ်င္မွာမဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံျခားပဲ ထြက္ၾကပါလိမ့္မယ္။ <br /> <br /><b><span style="color: blue;"> ၁၁။ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ဥပေဒမ်ား</span></b><br /> ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဥပေဒမ်ားနည္းဥပေဒမ်ား ျပဳစုမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေတာ္တခုလံုးအတြင္းမွာ အၾကံဳးဝင္ၿပီး ပတ္သက္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ဖို႔လိုသလို သက္ဆုိင္ရာ ျပည္နယ္မ်ား၊ တုိင္းေဒသႀကီးမ်ားရဲ့ ထူးျခားခ်က္မ်ားအရလည္း အက်ဳံးဝင္ေစတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ အဆင္ေျပညီညႊတ္ေနတဲ့ ဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္တခ်ဳိ႔ဟာ ရွမ္းျပည္နယ္တို႔၊ မႏၱေလးတုိင္းတို႔မွာ အလုပ္ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီသေဘာကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒက ခုိင္ခုိင္ခန္႔ခန္႔ တရားမွ်မွ်တတ ရိွထားတယ္ဆိုရင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို အေတာ္ေလး အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးႀကီးမားမား ဆက္သြားေနတယ္ဆိုရင္ စက္မႈဘယ္ေတာ့မွ ထြန္းကားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ လတ္တေလာ ျမင္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အခုလက္ရိွ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အေသးစားစက္မႈေကာ၊ အလတ္စား စက္မႈေကာ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၈ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/06/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3718376651234744536Thu, 04 Jun 2015 12:31:00 +00002015-06-04T19:31:52.733+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ျပည္</span>ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယက ဦးေရႊမန္းက ျပည္သူမ်ားအေနနဲ႔ ေလာက္ကုိင္ေဒသမွာ တုိက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားရဲ့ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံဖို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္ေဒသ အတြင္း တုိက္ပြဲမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြဖက္က အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ကာကြယ္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ားလို႔ အမည္တပ္ၿပီး သံုးပါတယ္၊ ေျပာပါတယ္။ <br /> <br /> စစ္ျဖစ္တယ္၊ တုိက္ပြဲျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးက လက္နက္ကုိင္ရဲေဘာ္ေတြ အရင္ေသြးေျမက်ပါတယ္။ ေသဆံုး ရပါတယ္။ သက္ဆုိင္ရာမိသားစုေတြ ေၾကကြဲထိခုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ခံရသူမ်ားကေတာ့ တုိက္ပြဲမ်ားၾကားထဲက အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တုိက္တယ္ဆိုတာဟာ ေငြေၾကး ကုန္က်တဲ့ ကိစၥျဖစ္တာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ရဲ့ ဘ႑ာေငြ ေလွ်ာ့က်ေစပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေရရွည္လာရင္ စစ္စရိတ္ ေထာင္းတာေၾကာင့္ စီးပြားေရးထိခုိက္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ထိခုိက္လာေတာ့ တခ်ိန္ထဲမွာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးေတြပါ ထိခုိက္က်ဆင္း လာတာဟာ မျငင္းႏုိင္ပါဘူး။ ကခ်င္ေဒသ၊ ရွမ္းျပည္တြင္း ေနရာတခ်ဳိ႔ မ်ားမွာလည္း တုိက္ပြဲေတြ ရိွေနဆဲအခ်ိန္ ေလာက္ကုိင္မွာ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္လာတာဟာ ဗူးေလးရာ ဖရံုဆင့္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ <span id="fullpost"> <br /> ဘယ္သူမွန္တယ္ ဘယ္သူမွားတယ္ ဆိုတာက ေနာက္ထပ္ သရုပ္ခြဲ ၾကည့္ရမယ့္ ကိစၥပါ။ အမ္အန္ဒီေအေအက အလစ္ အငိုက္မွာ လက္ဦးမႈယူၿပီး စတုိက္တယ္ဆိုရင္ ဒါက သူတို႔ဖက္ကမွားတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ္အန္ဒီေအေအ ဆိုတာ အရင္တုန္းက တပ္မေတာ္နဲ႔ အရင္ဆံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ သူတို႔ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ဖုန္ၾကားရွင္းဟာ တခ်ိန္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔တို႔ ဖိတ္ၾကားမႈနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းပံုေရးဆြဲေရးအတြက္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ ညီလာခံမွာ တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္က သူတို႔ဟာ စစ္တပ္နဲ႔ မိတ္ဖက္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး အခုဘာေၾကာင့္ ေသနတ္ျပန္ေပါက္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ခံဇာတ္လမ္းေတြ ရိွပါလိမ့္မယ္။ ေလာက္ကုိင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ တုိက္ပြဲေတြေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ ကိစၥတခုထဲနဲေတာ့ ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို မေထာက္ခံႏုိင္ပါ။ ေအာက္ေျခက အပင္ပန္း ဆင္းရဲခံ၊ အေသခံေနရတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔ အနား ေရပူေက်းရြာက လယ္သမားႀကီး ဦးျမင့္ေအာင္ဟာ အသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ လယ္ယာေျမေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မီးရိႈ႔ သတ္ေသသြားခဲ့ပါတယ္။ သူပုိင္တဲ့ လယ္ ၁၄ ဧကဟာ အသိမ္းခံရတဲ့အထဲမွာ ပါသြားပါတယ္။ ေရပူရြာ လယ္သမားမ်ား ဆီက စစ္တပ္က ေျမေတြယာေတြကို ၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္ကထဲက သိမ္းယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္ဧက စုစုေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သိမ္းယူခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လယ္သမားႀကီး ဦးျမင့္ေအာင္ဟာ ပထမဆံုး မိမိကိုယ္ကို မီးရိႈ႔သတ္ေသ သြားခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လယ္သမားႀကီးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လယ္သမားေတြရဲ့ ဓားမဦးခ် လယ္ယာေျမ ေတြကို ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးစံုတပ္ၿပီး သိမ္းယူခဲ့တာ ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံအျပားမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ကိစၥေတြပါ။ လက္ပံေတာင္းက ေဒၚခင္ဝင္းကေတာ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္ လက္ထက္မွာ ရဲေတြရဲ့ က်ည္သင့္ၿပီး ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ပထမဆံုးေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လယ္သူမႀကီးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမစ္ဝကြ်န္းေပၚက လယ္သမားေတြဟာ အစိုးရ ထံကေန လယ္စုိက္ဖို႔ ေငြေခ်းတယ္ဆိုရင္ အဲသလို ေငြေခ်းတဲ့အတြက္ ဦးေရႊမန္းရဲ့သား ပုိင္ဆုိင္တဲ့ ကုမၸဏီကေန မျဖစ္မေန ဓာတ္ေျမၾသဇာေတြ ျပန္ၿပီးဝယ္ယူရပါတယ္။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလား ဟိုဟာေဆးတာနဲ႔ကုန္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လယ္သမားေတြက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီကိစၥေတြအတြက္ လမ္းေပၚတက္ဆႏၵျပတာမ်ဳိး မလုပ္ေပမယ့္ တႏုိင္ငံလံုး သိေနတဲ့ ကိစၥလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥေပဒကို ကာကြယ္တဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး ျပဌာန္း ဖို႔လည္း ေလသံပစ္ခဲ့တာ ၾကားရပါတယ္။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ရခုိင္ျပည္နယ္က ရခုိင္အမ်ဳိးသားေတြဟာ ကိုယ့္ျပည္နယ္ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို အသံုးျပဳခြင့္ မရပဲ တရုတ္ျပည္ကို ပုိက္လုိင္းနဲ႔တင္ပို႔ေနတာကိုပဲ ေငးၾကည့္ ေနၾကရပါတယ္။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ နယ္စပ္က သစ္တင္ကားေတြ တရုတ္ျပည္ထဲကို တသဲသဲနဲ႔ ဝင္ေနတုန္းပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္က တုိင္းရင္းသူေလးေတြ တရုတ္မယားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံေနရဆဲပါ။ အလားတူဆိုသလို ထုိင္းငါးဖမ္းေလွ ေတြဆီမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ေခတ္သစ္ေက်းကြ်န္မ်ားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံ ေနရဆဲပါ။<br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေငြေဆာင္က ေဒသခံေတြ သူတို႔ရဲ့ အုန္းၿခံမ်ားနဲ႔ လယ္ယာေျမေတြ ျပန္ရဖို႔ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။ အုန္းၿခံနဲ႔လယ္ယာေျမ စုစုေပါင္း ဧက ၈ဝဝ ေက်ာ္သိမ္းဆည္းခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒါက ဟိုတယ္ဇံု ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္မ်ားထဲမွာ ဘယ္သူေတြ ပါသလဲဆိုေတာ့ ဦးေတဇ၊ ယုဇန ဦးေဌးျမင့္၊ သမၼတအႀကံေပးေဟာင္း ျဖစ္သူ ေဒါက္တာေနဇင္လတ္ (အခုေတာ့ အသစ္တည္ေထာင္မယ့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခုရဲ့ နာယက)၊ ဦးေဇာ္ေဇာ္၊ ေအရွားေဝါလ္ ဦးထြန္းျမင့္ႏုိင္တို႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေဒသခံမ်ားက ေျပာပါတယ္။ ေဒသခံေတြရဲ့ ေျမေတြကို ေလာဘေဇာတုိက္ၿပီး သိမ္းၾကတာဟာ နက္ဖန္ဆိုတာ မရိွေတာ့ဘူး ကေန႔ရသေလာက္ သိမ္းဆိုတဲ့ သေဘာေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွမ္းျပည္နယ္ ပင္ေလာင္းၿမိဳ႔နယ္ တီက်စ္ၿမိဳ႔က ေဒသခံေတြ ေက်ာက္မီးေသြးဒဏ္ကို အလူးအလဲခံေနရပါတယ္။ ေဒသခံေတြဆီက ေျမဧကေပါင္း ၈ဝဝ ေက်ာ္ကို သိမ္းယူၿပီး ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံု ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ တေန႔တေန႔ စက္ရံုက ထုတ္လႊတ္တဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးျပာမႈန္ ေတြဟာ တန္ခ်ိန္ ၁ဝဝ ေလာက္ရိွတယ္လို႔ ေဒသခံမ်ားက ဆိုပါတယ္။ အနီးနားက ရြာေပါင္း ၉ ရြာဟာ အဲဒီျပာမႈန္မ်ားဒဏ္ကို ခံလာရတာ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ကထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ျပာမႈန္ေတြေၾကာင့္ ေဒသခံေတြ ေရာဂါဘယထူေျပာ လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေခါင္းကုိက္ျခင္း၊ အဆုတ္နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ေရာဂါ စတာေတြ အျဖစ္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တခါ စက္ရံုကစြန္႔ပစ္လုိက္တဲ့ ေရဆိုးမ်ားက ဘီလူးေခ်ာင္းထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ ဘီလူးေခ်ာင္းဟာ အင္းေလးကန္ထဲကို ဆက္ၿပီးစီးဝင္ပါတယ္။ အဆိုပါ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံုဟာ အင္းေလးကန္နဲ႔ ၁၃ မုိင္သာ ေဝးတာေၾကာင့္ အင္းေလးကန္ ထိခုိက္လာမွာ ကိုလည္း ေဒသခံမ်ား စိုးရိမ္ေနပါတယ္။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္သမန္အင္းထဲက ငါးေတြေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အင္းထဲကို စြန္႔ပစ္တဲ့ ေရဆိုးေတြနဲ႔ အင္းကိုငါးလုပ္ငန္းအတြက္ ေရအေသ ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္းထဲကို ေရဆိုးစြန္႔ပစ္တဲ့ စက္ရံုမ်ားကို ယာယီပိတ္ထားခဲ့တယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက ေျပာေပမယ့္ မၾကာခင္ရက္ပုိင္းအတြင္းကပဲ စက္ရံုတခ်ဳိ႔ကို ျပန္လည္ပတ္ခြင့္ ျပဳခဲတယ္လို႔လည္း ၾကားသိ ရပါတယ္။ ေတာင္သမန္ဟာ တခ်ိန္က သံုးရာသီကာလအတြင္း သံုးပန္လွလို႔ တင္စားခံရတဲ့ ေနရာပါ။ အခုေတာ့ ဒါေတြဟာ အတိတ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာေရးစနစ္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆို ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ား အရုိက္အႏွက္ခံရတဲ့အျပင္ အခ်ဳပ္ထဲေရာက္လို႔ တရားရံုးမွာ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လြတ္ေပးခဲ့ၿပီလို႔ ဆိုေပမဲ့ အခုလက္ရိွမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေလးရာေက်ာ္ ရိွေနေသးတယ္လို႔ သိရျပန္ပါတယ္။ မိမိလယ္မွာ မိမိ ျပန္ၿပီး ထြန္တံုးတုိက္ပြဲဝင္တဲ့ လယ္သမားတခ်ဳိ႔လည္း ေထာင္နန္းစံ ေနရပါတယ္။ အလြတ္သတင္းေထာက္ ကိုပါႀကီးကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥကိုလည္း အာဏာပုိင္မ်ားက ေက်လည္ေအာင္ တရားဥပေဒအရ ေျဖရွင္းေပးျခင္း မရိွေသးပါ။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အခု လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးတဲ့အထိ နာဂစ္ဖြဲ႔စည္းပံုကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖို႔ အလားအလာမရိွဘူး ဆိုတာကိုလည္း ၾကားေန ရပါတယ္။ <br /> <br /> ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူေတြ ႏုိင္ငံသားေတြက ေထာက္ခံေစခ်င္ရင္ အဲသလို ေထာက္ခံဖို႔အတြက္ ထိပ္ကဦးေဆာင္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ သက္ေသျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္တုိက္ပြဲမ်ား တခုထဲကို လက္ညိဳးထိုးျပၿပီး တပ္မေတာ္သားေတြဟာ အဆင္းရဲခံ အနစ္နာခံၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ေနတာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာျခင္းဟာ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ အတြင္း တုိင္းျပည္တခုလံုး ဂ်ဳံးဂ်ဳံးက်သြားရတာဟာ တပ္မေတာ္တခုလံုးနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထု အပါအဝင္ အရာရိွငယ္ေတြနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ ထိပ္ပုိင္းက အုပ္ခ်ဳပ္ အာဏာယူထားတဲ့ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းမွာသာ လံုးလံုးတာဝန္ရိွပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း လက္ရိွအစိုးရဟာ ဘယ္လိုပဲ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုဆို မေျပးေသာ္ ကန္ရာရိွ ထိပ္တန္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေန႔အခ်ိန္မွာ ေထာက္ခံမလဲဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္က ၂၅% ေသာ အလိုအေလွ်ာက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား တေန႔တေန႔ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အိပ္ငိုက္ေနရာကေန သက္ဆုိင္ရာ မိခင္တပ္ရင္းတပ္ဖြဲမ်ားဆီကို ျပန္တဲ့တေန႔မွာ အျပည့္အဝ ေထာက္ခံမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂၆ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/06/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4696453454588069297Mon, 25 May 2015 14:09:00 +00002015-05-25T21:09:13.365+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ေရြး</span> ေကာက္ပြဲနား နီးလာတာနဲ႔အမွ် အမုန္းတရားကို အေျခခံၿပီး မဲဆြယ္တဲ့ သို႔မဟုတ္ မဲဆြယ္ေပးတဲ့ ကိစၥေတြ ေပၚေပါက္ လာလိမ့္မယ္လို႔ ေထာက္ျပဖူးပါတယ္။ အစၥလမ္ဆန္႔က်င္ေရး မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရး အမုန္းတရား ေဟာေျပာမႈေတြက ထိပ္ဆံုးက ေနရာယူလာမွာ အေသအခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနကို အခုပဲ စတင္ေတြ႔ေနရပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က ျပည္တြင္းထုတ္ စာေစာင္တခုမွာ ပါလာခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးတခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဆိုပါေဆာင္းပါးကို ေရးသားသူဟာ နာမည္ႀကီး က်မ္းတတ္ ဆရာေတာ္ တပါး ျဖစ္တာကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /> ေဆာင္းပါရဲ့ ဆိုလိုရင္းက ဗုဒၶသာသနာကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မယ့္ သူေတြကိုသာ မဲေပးဖို႔ ေျပာထားပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ဆရာေတာ္ ရည္ညႊန္းလိုတဲ့ ဗုဒၶသာသနာကို ကာကြယ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူ၊ မကာကြယ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူဆိုတာ စာဖတ္သူမ်ား သိပါတယ္။ အက်ယ္မေျပာလိုပါ။ ရန္ကုန္ မႏၱေလးက ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဘာသာျခား မြတ္စလင္မ်ားရဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီလို႔လည္း ေျပာဆိုထားပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ကခ်င္နဲ႔ ကယားနယ္ေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္သူပုန္မ်ားက သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔လည္း စြပ္စြဲထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိး ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနသလားဆိုတာ ေလ့လာဖို႔လိုပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> လတ္တေလာ ေတြ႔ရသေလာက္ကေတာ့ ခရစ္ဘာသာဝင္ သူပုန္ေတြက ဗုဒၶြဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို သတ္ျဖတ္ ေနတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ တခုပဲရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေကအန္ယူနယ္ေျမမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တပါးကို ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္က သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ လူတခ်ဳိ႔ကို ကရင္အမ်ဳိးသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း ေလးခုနဲ႔ ေပါင္းစုထားတဲ့ အထူးခံုရံုးကေန ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္ စသျဖင့္ အျပစ္ေပးလုိက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကိုေတာ့ ဧရာဝတီသတင္းဌာနရဲ့ အြန္လုိင္း သတင္းမွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ <br /> <br /> အဆုိပါ ကရင္အမ်ဳိးသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း ေလးဖြဲ႔ကေတာ့ ေကအန္ယူ၊ ကရင္နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔၊ ဒီမုိကေရစီ အက်ဳိးျပဳ ကရင္အမ်ဳိးသား တပ္မေတာ္ (ဒီေကဘီေအ) နဲ႔ ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ေလးဖြဲ႔က အထူးခံုရံုးတခုကို စုဖြဲ႔ၿပီး လူသတ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကို အခုလို ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အသတ္ခံရတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေတာ့ လိႈင္းဘြဲ႔ၿမိဳ႔နယ္ မယ္လရြာသစ္က ဆရာေတာ္ ဦးကုသလ (သက္ေတာ္ ၆၈ ႏွစ္) ျဖစ္ပါတယ္။ အသတ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္း အရင္းက လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးနဲ႔ မပတ္သက္ပါ။ ဆရာေတာ္ ဦးကုသလက သစ္ပင္မ်ားမခုတ္ဖို႔ တားျမစ္ရာကေန အၿငိဳးထားခံရၿပီး အသတ္ခံရတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းတဲ့ သစ္ခုတ္သူမ်ားရဲ့ လက္ခ်က္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ဆရာေတာ္ဦးကုသလကို သတ္ျဖတ္သူေတြထဲမွာ ကရင္ လက္နက္ကုိင္ ငါးဦးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တဦးတို႔ ပါဝင္ေနပါတယ္။ အဆိုပါ ကရင္လက္နက္ကုိင္ ငါးဦးဟာ ေကအန္ယူနဲ႔ ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္စီက ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ႀကံရာပါလူသတ္တရားခံ ေနာက္တဦးျဖစ္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကေတာ့ ဦးဗုဒၶဝံသ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ စုစုေပါင္း လူသတ္တရားခံ ေျခာက္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလးဦးကို ဖမ္းဆီးၿပီး ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ ခဲ့ပါတယ္။ တရားခံ ေနာက္တဦးနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဗုဒၶဝံသ တို႔ကေတာ့ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ ေနတယ္လို႔ ကရင္သတင္းဌာန (ေကအုိင္စီ) က ဆိုပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီလူသတ္မႈဟာ သစ္ခုတ္ ေရာင္းတဲ့ အုပ္စုကေန အၿငိဳးထားၿပီး သတ္ျဖတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါ တယ္။ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး ပဋိပကၡကေနတဆင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။ <br /> <br /> ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ ကယားျပည္နယ္ေတြထဲမွာ ခရစ္ယာန္သူပုန္ေတြက ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေတြကို သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ ေဆာင္းပါးရွင္ဆရာေတာ္က ေျပာဆိုျခင္းဟာ မွားယြင္းေနပါတယ္။ <br /> <br /> ဘယ္ခရစ္ယာန္သူပုန္ကမွ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို သတ္ျဖတ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းမ်ဳိး အခုအထိမၾကားရပါ။ <br /> လက္နက္ကုိင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားထဲမွာ ခရစ္ယာန္အမ်ားစုလို႔ ေျပာႏိုင္တာက ေကအုိင္ေအ၊ ကရင္နီအမ်ဳိးသား တိုးတက္ေရးပါတီ တပ္မေတာ္၊ စီအန္အက္ဖ္ လို႔ေခၚတဲ့ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦးနဲ႔ ေကအန္ယူတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ အထိ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ဘာသာျခား ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔နယ္ေျမထဲမွာ သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ မၾကားရပါ။ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ေနတယ္ဆိုရင္ အခုလို လက္ကုိင္ဖုန္းေခတ္၊ အင္တာနက္ ေခတ္မွာ ဘယ္လိုမွ ဖုံးကြယ္လို႔မရပါ။ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ကလည္း လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါ။ ဆန္႔က်င္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးမွာလည္း ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အစၥလမ္ဘာသာဝင္မ်ားေၾကာင့္ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ေရးသား ေျပာဆိုတာကလည္း အေျခအျမစ္ မရိွပါ။ အထူးသျဖင့္ မႏၱေလးလို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေဒသခံ ျမန္မာေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ မႏၱေလးသားတုိင္း သိပါတယ္။ ေရွးကထဲက အတူေနလာခဲ့တဲ့ ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အခုေခတ္ၾကမွ အေရွ႔ဖက္က ဝင္လာတဲ့ သူမ်ားေၾကာင့္လား ဆိုတာ အထက္ျမန္မာျပည္က ျပည္သူေတြ သေဘာေပါက္ထားၿပီးသားပါ။ အေရွ႔ဖက္က ဝင္လာတဲ့ သူမ်ားကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ရန္လုပ္ဖို႔ အတြက္ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ျမင္သာေအာင္ တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> <br /> ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ကုတ္မွာ အစၥလမ္တရားေဟာ ဆရာေတြ အသတ္ခံရတာ၊ မိတီၳလာအေရးအခင္း စတာေတြနဲ႔အတူ တခ်ဳိ႔ေသာ ၿမိဳ႔မ်ားမွာ မြတ္စလင္ဘာသာဝင္မ်ား တုိက္ခုိက္ခံရပါတယ္။ အဓိကရုန္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေသတဲ့သူေတြလည္း ေသခဲ့ရပါတယ္။ မိတီၳလာမွာဆိုရင္ ပဋိပကၡျဖစ္ေနစဥ္အတြင္း သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ေတြဟာ တားဆီးရမယ့္အစား လက္ပုိက္ၾကည့္ေနခဲ့ၾကတာ အားလံုးသိပါတယ္။ တုိင္းျပည္တခုအတြင္းမွာ ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္ပြားဖို႔ လိုပါသလား။ ႏုိင္ငံေရးအရ မိမိရဲ့ ၿပိဳင္ဖက္တဦးကို အလဲထိုးဖို႔ အားလံုးအတူတကြ ပုိင္ဆုိင္ေနထုိင္တဲ့ အိမ္ကိုပါ မီးတင္ရိႈ႔တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြဟာ ဆိုးက်ဳိးကိုပဲ သယ္ေဆာင္လာမယ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံသားတုိင္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရက မသိဟန္ေဆာင္ မ်က္ေစ့မိွတ္ထားပါတယ္။ <br /> <br /> ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခုလက္ရိွအစိုးရဟာ တက္လာကထဲက တုိင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးေရး၊ တည္ၿငိမ္ေရး၊ စီးပြားေရး ဦးေမာ့လာေရး စတာေတြအတြက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ခဲ့တာ တခုမွမရိွပါ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ၿပိဳင္ဖက္ႏုိင္ငံေရးအုပ္စု အာဏာမေရး အတြက္သာ အေလးေပးေဆာင္ရြက္ ေနတာျမင္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပဋိပကၡေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ စစ္ပြဲေတြကို တမင္ပဲ ဖန္တီးေနသလားလို႔ေတာင္ ယူဆလာရပါတယ္။ <br /> <br /> အခုလို ေရြးေကာက္ပြဲ နီးကပ္လာတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ လူသိထင္ရွားရိွတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးက အမုန္းတရားကို အေျခခံတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေရးတင္လာတာဟာ တုိင္းျပည္တခုလံုးအတြက္ အလြန္အင္မတန္ အႏၱရာယ္ရိွပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီကာလအတြင္း ျမန္မာျပည္မွာ အၾကမ္းဖက္တာေတြ၊ ေသြးထက္သံယို ျဖစ္တာေတြကို ျပည္သူအမ်ားစုက မျမင္လိုပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရကတဲက ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ခဲ့ရတာ အခုအခ်ိန္အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ကို မရပ္စဲႏုိင္ေသးပဲ ျပည္တြင္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး ပဋိကကၡေတြ ဖန္တီးဦးမယ္ ထပ္ျဖစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးဟာ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းႏုိင္စရာမရိွပါ။ <br /> <br /> အခုျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ စစ္ေရး ျပႆနာမ်ားအတြက္ တာဝန္အရိွဆံုးသူကေတာ့ လက္ရိွ အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစိုးရဟာ တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီးေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႀကံ့ခုိင္ေရးပါတီ ေနာက္တခါ မဲအႏုိင္ရရိွဖို႔ ဗုဒၾၶြဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ အစၥလမ္ဘာသာဝင္ေတြ တဦးနဲ႔တဦး အၾကမ္းဖက္ တုိက္ခုိက္ဖို႔၊ အိမ္ေတြဗလီေတြ မီးရိႈ႔ဖို႔၊ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသလား။ ႀကံ့ခုိင္ေရးပါတီ အႏုိင္ရဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ ဝင္ေတြနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြ တဦးနဲ႔တဦး သတ္ျဖတ္ဖို႔လိုပါသလား။ ျမန္မာျပည္ ေသြးအုိင္ထဲမွာ နစ္မြန္းမသြားဖို႔ အစိုးရက ရိုးရိုးသားသား ေဆာင္ရြက္ပါလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။ <br /> <br /> လူမ်ဳိးေရး ဘာသာေရး အမုန္းတရားကို အေျခခံထားတဲ့ ေရးသားေျပာဆိုမႈေတြ၊ မဲဆြယ္မႈမ်ဳိးေတြကို အစိုးရက တားဆီးပိတ္ပင္ ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ က်ဴးလြန္သူမ်ားကိုလဲ သတိေပးတန္ေပး၊ အေရးယူတန္ယူ ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ပဋိပကၡေတြ ရင့္မွည့္မသြားေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီ က်န္ရိွေနေသးတဲ့ အခုကာလဟာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အခ်ိန္ကာလမ်ဳိးမွာ လူမ်ဳိးေရးဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႀကီးႀကီးမားမား အမွားက်ဴးလြန္မိခဲ့ရင္ ေနာင္မွာ ဒီအမွားကို ျပန္ႏုတ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိေပးလိုပါတယ္။ အရင္က အစၥလမ္ ဘာသာဝင္ေတြကို အဓိက ပစ္မွတ္ထားေနရာကေန အခုအခ်ိန္မွာ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ ေတြပါ ပစ္မွတ္ေနာက္တခု ျဖစ္လာမယ့္ အရိပ္အေယာင္ကို ျမင္ေနရပါတယ္။ <br /> <br /> လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေျခေဆးၿပီး ေအာင္ပြဲခံတယ္ ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြထဲမွာေတာင္မွ အေတာ္ေလး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္မ်ားသာ လုပ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ကို ေသြးအုိင္ထဲပို႔ၿပီးမွ ရလာတဲ့ ေအာင္ပြဲဟာ တရားမွ်တတဲ့ သန္႔စင္တဲ့ လုပ္ရပ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ေသြးေျမက်ေစမယ့္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို အနာဂတ္မွာ ဆက္ၿပီး ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမၼတႀကီးအပါအဝင္ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔ အခု က်န္ရိွေနေသးတဲ့ ကာလတိုေလးအတြင္းမွာ သမုိင္းလွပေစဖို႔ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေဆာင္ရြက္ၾကပါလို႔ အႀကံေပးလို ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂၂ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/05/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-7935906548603409554Tue, 19 May 2015 13:00:00 +00002015-05-19T20:00:53.078+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">အ</span>ဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္း (Subhuman) ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတခု ရိွပါတယ္။ အဲတာကို ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ ဖြင့္ဆိုရမယ္ဆိုရင္ လူမဆန္ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး သက္ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဓိပၸါယ္ တခုကေတာ့ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန လို႔လဲ ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန ဆိုေတာ့ အဲတာကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာထပ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေန လို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <span id="fullpost"> <br /> ဂ်ပန္ေခတ္ကို မီလုိက္တဲ့ လူႀကီးမ်ားေျပာျပခ်က္အရ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေခြ်းတပ္ဆြဲတယ္ ဆိုတာရိွပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ ဆြဲတယ္ ဆိုတာက အခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အတင္းအဓမၼလုပ္အား ေပးခုိင္းတာမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ဆြဲ ခံရတဲ့ ေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ဘယ္မွာ လုပ္အားေပးရသလဲဆိုရင္ ျမန္မာယိုးဒယား ရထားလမ္းေဖာက္လုပ္ေရးမွာ လုပ္အားေပးၾက ရပါတယ္။ ေသမင္းတမန္လမ္းလို႔ သမုိင္းမွာတြင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ေတာေတာင္ ထူထပ္တဲ့ ေနရာေတြကို ျဖတ္ၿပီး ရထားလမ္းေဖာက္ရတာ ဆိုေတာ့ အလုပ္ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္အျပင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကိုလည္း ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ေခြ်းတပ္သားေတြကို ဂ်ပန္စစ္တပ္က အဲသလို အတင္းအဓမၼ ခုိင္းေစေပမယ့္ စားေရရိကၡာက မလံုေလာက္တဲ့အျပင္ အလြန္ညံ့ဖ်င္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနမေကာင္းရင္ ဖ်ားနာရင္ ကုသဖို႔ ေဆးဝါးကလည္း ရွားပါး လြန္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ဘူးဆိုၿပီး ႏိွပ္စက္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာအဟာရ ျပတ္လပ္တဲ့ဒဏ္ ငွက္ဖ်ားဒဏ္ ႏိွပ္စက္တဲ့ဒဏ္ေတြနဲ႔ ေခြ်းတပ္သား အမ်ားအျပား ေသဆံုး ပါတယ္။ ေသဆံုးခဲ့တာ မ်ားလြန္းလို႔ စာရင္းအင္းေတာင္ မရိွတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးကို ကိုယ္တုိင္ႀကံဳခဲ့ရလို႔ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပတဲ့ လူႀကီးေတြက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ “ေခြ်းတပ္သားဘဝမွာ ေနရစားရတာ ကေတာ့ကြာ လူနဲ႔မတူပါဘူး။ တိရိစၦာန္သာသာပါပဲ”။ <br /> <br /> ၁၉၃၇ ခုႏွစ္ တရုတ္ျပည္ နန္ကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ကို ဂ်ပန္ေတြ ဝင္သိမ္းတုန္းက နန္းကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ထဲမွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူသတ္ပြဲ ေတြကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္ပတ္ေလာက္အတြင္းမွာ တရုတ္လူမ်ဳိး လူႀကီးလူငယ္၊ ကေလး၊ မိန္းမမေရြး သံုးသိန္းေက်ာ္ အသတ္ခံရပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး အမ်ားအျပား အသတ္မခံရခင္မွာ အဓမၼျပဳက်င့္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာ စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အဲဒီနန္ကင္း လူသတ္ပြဲမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သား ေဟာင္း တခ်ဳိ႔ကို အေနာက္တုိင္း မီဒီယာတခ်ဳိ႔က အင္တာဗ်ဴးလုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါမွာ လက္နက္မဲ့တဲ့ တရုတ္လူမ်ဳိး အရပ္သား အမ်ားအျပားကို ဘာေၾကာင့္ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ခဲ့ တာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းကို ဂ်ပန္စစ္သားေဟာင္းတခ်ဳိ႔က အထက္အမိန္႔အရ လုပ္ရတာလို႔ ေျဖပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ နန္ကင္းကို ဝင္တုိက္တဲ့အခါမွာ ဂ်ပန္စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနာက္လုိက္ဂ်ပန္ စစ္သားေတြကို ဦးေႏွာက္ေဆးတဲ့ အယူအဆတခု ႀကိဳတင္ ရုိက္သြင္းထားပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ငါတုိ႔ဂ်ပန္လူမ်ဳိးဆိုတာ ေနမ်ဳိးႏြယ္ေတြျဖစ္တယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ တရုတ္လူမ်ဳိးဆိုတာ ကေတာ့ ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ လူသားလို႔ မဆိုႏုိင္ဘူး၊ ညစ္ပတ္နံေစာ္ၿပီး အဆင့္အတန္းနိမ့္က်တဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ဇတ္နိမ့္ လူသားေတြ၊ တိရိစၦာန္သာသာ ေလာက္သာရိွတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွဘူးလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ရုိက္သြင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေကာင္ေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သတ္သာသတ္ ဘာမွႏွေမ်ာစရာ မရိွဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ လူသားဘဝကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္ခဲ့ရပံုကို တင္ျပတာပါ။ စစ္ႏုိင္တဲ့လူမ်ဳိးက စစ္ရံႈးတဲ့လူမ်ဳိးကို လူသားအေနနဲ႔ မဆက္ဆံပဲ အေပၚစီးကေန တိရိစၦာန္ပမာ ျပဳမူဆက္ဆံခဲ့တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းတခ်ဳိ႔ေပၚလာပါတယ္။ လူေတြ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္သြားတာဟာ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာပဲ ႀကံဳႏုိင္တာလား။ စစ္မျဖစ္တဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာေကာ မရိွႏုိင္ဘူးလား။ လူမ်ဳိးခ်င္း မတူတဲ့အၾကားမွာပဲ ျဖစ္တတ္တာမ်ဳိးလား။ ဒါမွမဟုတ္ စစ္မက္ျဖစ္ပြားျခင္း လည္းမရိွ လူမ်ဳိးခ်င္းလည္းတူၿပီး တုိင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ အတူတူေနထုိင္ရင္းကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္သြားႏုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြေကာ ျဖစ္ပြားႏုိင္သလား အစရိွတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> တေလာက အြန္လုိင္းကေန သတင္းတခု ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ပုသိမ္ၿမိဳ႔က ေခ်ာင္က်က်ေနရာတခုက ထမင္းဆုိင္ တဆုိင္ဟာ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြ အထမ္းသမားလုပ္သားေတြအတြက္ ထမင္းတပြဲကို က်ပ္ႏွစ္ရာဆိုလား ႏွစ္ရာ့ ငါးဆယ္နဲ႔ ဆိုလား ေရာင္းေပးေနတယ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ လဖက္ရည္ တခြက္ေတာင္ က်ပ္သံုးရာေလာက္ ရိွေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ေကာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့ မလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပုသိမ္ကို အေရာင္းအဝယ္ကိစၥနဲ႔ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနရတဲ့ မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာျပမွ ဇာတ္လမ္းအမွန္ကို သိရပါတယ္။ <br /> <br /> ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာငါးဆယ္နဲ႔ ေရာင္းတာ ဟုတ္တယ္လို႔ မိတ္ေဆြကဆိုပါတယ္။ ထမင္းတပြဲက ဗုိက္ျပည့္ရံု ပမာဏေတာ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္ေပးတယ္။ ဆန္ကေတာ့ ပုသိမ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာ ေစ်းအေပါဆံုး ဆန္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းေပၚမွာ ပဲဟင္းအရည္က်ဲကို ရြဲရြဲဆမ္းေပးလုိက္ၿပီး ဇြန္းတေခ်ာင္းတပ္ေပးလုိက္တယ္။ အဲတာပါပဲတဲ့။ ဘာဟင္းရန္မွ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ေရ၊ ငါးပိေရႀကဲေတာင္ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟင္းရန္လို႔ ေခၚႏုိင္တာကေတာ့ ဆားထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးတခုနဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္းထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေလးတခ်ပ္ပဲ ေရွ႔မွာရိွတယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းဆုိင္ကေလးဟာ တျခားဟင္းအမယ္ေလးေတြလည္း မရိွမဟုတ္ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းအခ်ဳိဆံုး၊ အသက္သာ ဆံုးနဲ႔ စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပဲဟင္းရည္ရြဲရြဲ တမ်ဳိးသာဆမ္းထားတဲ့ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အေျခခံ အလုပ္သမားေတြဟာ ရရိွတဲ့ တေန႔တာ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတာေၾကာင့္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္း မစားႏုိင္ပါ။ ၾကက္သား၊ ဝက္သားဆိုတာကေတာ့ အိပ္မက္ကမၻာထဲမွာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ မိသားစုအေရး ကေလးမ်ားအေရး စတာေတြကလည္း ေန႔တုိင္းရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြကို တတ္ႏုိင္သမွ် ေခြ်တာရ ပါတယ္။ ေနမေကာင္းဘူး ဖ်ားတယ္နာတယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ေဆးခန္းကို သြားႏုိင္တဲ့သူက လူနည္းစုသာ သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ နီးစပ္ရာေဆးဆုိင္၊ ကြမ္းယာဆုိင္က အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့ ေဆးကိုဝယ္ေသာက္ရင္း က်န္းမာေရး ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အိမ္ေထာင္မရိွတဲ့ လူလြတ္ အလုပ္သမားေတြ အေနနဲ႔ကလည္း အိမ္ကေန ထမင္းထုပ္လာတာထက္ အဲဒီဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ထမင္းတပြဲဟာ ပိုလို႔အဆင္ေျပေန ပါတယ္။ တဦးထဲသမားမ်ားအေနနဲ႔ ထမင္းခ်က္ဖို႔ ထင္းဝယ္ဦး၊ မီးေသြးဝယ္ဦး၊ မီးေမႊးၿပီးခ်က္ဦး ဆိုတာေတြကို မလုပ္လိုပါဘူး။ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲကို အဆင္သင့္မွာစားလုိက္တာက ပိုၿပီးအဆင္ေျပ ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ရတဲ့ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္းမစားႏုိင္လို႔ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ဆန္ၾကမ္းထမင္းတပြဲနဲ႔ ေန႔လည္စာကို ေန႔စဥ္ဆိုသလို ၿပီးလုိက္ရတယ္ဆိုတာ တကယ္တန္း စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္ထက္ နည္းနည္း ေလာက္ပဲ သာတဲ့ အေျခအေနလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။ <br /> <br /> ကေန႔ ျမန္မာျပည္မွာ လူတခ်ဳိ႔က ဝက္သားနဲ႔ေက်ာ္တဲ့ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းေက်ာ္ တပြဲကို တေထာင့္ငါးရာ ေလာက္နဲ႔ ဝယ္စားႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ တရက္လုပ္အားခ တေထာင့္ငါးရာရေအာင္ေတာင္ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ ေနရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ေနရတဲ့ တခ်ဳိ႔ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ လူမ်ားစုႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။<br /> <br /> အာဏာရပါတီက လူႀကီးတဦးက တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္ဝင္ေငြရိွရင္ ေလာက္ငွတယ္လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တြက္ၾကည့္ရ ေအာင္ပါ။ တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္။ ထမင္းစားေတာ့ ပုသိမ္က ေခ်ာင္ကေလာင္ထဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ဆမ္း ထမင္းမ်ဳိး။ တရက္ကို ႏွစ္ႏွပ္စားရမွာ ဆိုေတာ့ ထမင္းဖိုးသက္သက္ကပဲ တရက္ကို ငါးရာ။ အလုပ္အသြားအျပန္ ကားခမပါေသး။ နံနက္စာ မပါေသး။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ေသာက္မယ့္ လဖက္ရည္ဖိုး မပါေသး။ ေဆးလိပ္ ကြမ္ယာဖိုး မပါေသး။ တေန႔ႏွစ္ေထာင္ဆိုတာ ျဖစ္သလို ပဲဟင္းရည္ႀကဲနဲ႔ စားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ပိုေလာက္ငွေအာင္ ညေနစာကို ထမင္းမစားပဲ ဆန္ျပဳတ္ပဲ ေသာက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လဖက္ရည္ မေသာက္ပဲ ေနဆိုရင္လည္း ေလာက္ငွႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလိုသာ ေနၾကစားၾကရမယ္ဆိုရင္ ရေတာ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူအျဖစ္ကေန တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးကို ေရာက္သြားမွာပါ။ အဲတာမ်ဳိးကိုမွ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္းလို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ။ <br /> <br /> ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ တခုထဲကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လမ္းမေတြေပၚမွာ အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းဝတ္ထား သူေတြ၊ အဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့ တာေၾကာင့္ ညိဳးငယ္တဲ့မ်က္ႏွာေတြ၊ ခြန္အားမဲ့သလို ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ ဘတ္စ္ကား စပယ္ရာရဲ့ ရုိင္းရုိင္းျပျပ ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငန္းသံေတြနဲ႔ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ လုပ္ေနရသူေတြ မ်ားလြန္းမက မ်ားလွပါတယ္။ သူတို႔ဟာ တရက္တာ လုပ္အားခကို တိုးေပးလိုျခင္း မရိွတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနရသူေတြပါ။ သူတို႔ေတြဟာ လူေတြျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘဝ အဆင့္အတန္းဟာ တိရိစၦာန္ဘဝ ေရာက္မသြားယံု တမယ္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အဖိုးတန္ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ အဝတ္အစား ဝတ္ထားသူေတြ၊ အီတလီလုပ္ ဖာရယ္ရီ ၿပိဳင္ကားတို႔ လမ္ဘာဂီနီ ၿပိဳင္ကားတို႔ကို ေမာင္းၿပီး ေလေအးစက္ ေပးထားတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ အထက္တန္းစား စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ႏုိင္သူေတြကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္၊ စကၤာပူမွာ သြားၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္ သူေတြ၊ ေဆးကုသသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ကေတာ့ လူျဖစ္က်ဴိးနပ္သူေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ <br /> <br /> ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ လူေတြဟာ လူသားဆန္တဲ့ အဆင့္အတန္းနဲ႔အညီ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ေနထုိင္စားေသာက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရေတာ့ဘူး ဆိုရင္၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးမကုသႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝထက္ ဘာမွ မပိုေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူအမ်ားစုဟာ ဂ်ပန္ေခတ္က ေခြ်းတပ္သားမ်ား ေျပာသလို ေနရစားရတာ တိရိစၦာန္သာသာပါကြာ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္ေနၿပီလား။ အားလံုးဝုိင္းဝန္း စဥ္းစားဖို႔ အထူးလိုအပ္ ေနပါတယ္။ ေနာင္လာေနာက္သား မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးေတြထဲမွာ မေနထုိင္ရ ေအာင္ ပထမဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရေတြ တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေပၚမွာ တာဝန္ေက်ဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို အျမန္ဆံုးရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၃ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/05/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4479648275935837791Mon, 11 May 2015 18:36:00 +00002015-05-12T01:36:15.386+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ထိုင္း</span> ႏိုင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီျဖစ္စဥ္ သမုိင္းေၾကာင္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားသူ တဦးရိွခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အမည္ကေတာ့ ပရီဒီဘန္နမ္ေရာင္ လို႔ေခၚပါတယ္။ ပါရဂူ ေဒါက္တာဘြဲ႔ရ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ တခုျဖစ္တဲ့ သမာဆတ္ တကၠသိုလ္ကို ၁၉၃၄ မွာ စတင္ ဦးေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့သူ တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ "ဆရီထုိင္း" ဆိုတဲ့ ေျမေအာက္ အဖြဲ႔ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္မီကာလ ကထဲက <br /> သူဟာ ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ ဆိုပါတယ္။ <br /> <br /> ပရီဒီရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုသူ ထိပ္ပုိင္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔နဲ႔ နီးစပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ထိုအခ်ိန္က ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဟာ သက္ဦးဆံပုိင္ပေဒသရာဇ္ စနစ္သာ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ၁၉၃၂ မွာ ပရီဒီ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလုိလားသူ အရပ္သားႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား အတူပူးေပါင္းၿပီး ဘုရင့္လက္ထဲက အာဏာကို သိမ္းလုိက္ပါတယ္။ သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာလို စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စနစ္ကို စတင္ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပရီဒီနဲ႔ အရင္းအႏီွးဆံုးေသာ အာဏာသိမ္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ပီဘြန္ေဆာင္ကရမ္ ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။ <span id="fullpost"> <br /> စစ္ႀကီးအၿပီးမွာ ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ သူ႔ရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သက္တန္းဟာ တိုေတာင္းပါတယ္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကို စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ ေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္က ႏုတ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ သြားေနပါတယ္။ ၁၉၄၉ မွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံကို စကၤာပူ ကေန လွ်ဴိ႔ဝွက္ ျပန္လာပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ေသာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လက္ရိွအာဏာသိမ္းထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကို ျပန္ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအစီအစဥ္ဟာ က်ရံႈးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရီဒီဟာ တရုတ္ျပည္မွာ သြားေရာက္ ခုိလႈံပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ျပင္သစ္မွာ ေျပာင္းေနတာ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ သူကြယ္တဲ့အထိပါပဲ။ သူဟာ ကြန္ျမဴနစ္ အျဖစ္လည္း တံဆိပ္ကပ္ ခံခဲ့ရပါ ေသးတယ္။ <br /> <br /> ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါတုန္းက ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့သူ ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ ပ်ဳိးေထာင္သူအျဖစ္ လူေတြက ျမင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္လည္း ကာလတို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႔မိခင္ႏုိင္ငံကေန ထြက္ခြာသြားရၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ သူ႔ေလာက္ လူႀကိဳက္မ်ားနာမည္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေပၚေပါက္မလာတာ အခုေခတ္အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာ ထူးျခားတာတခုကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားဟာ ပါေမာကၡပရီဒီကို ျပည္ေတာ္ျပန္လာဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဖိတ္ေခၚတာပါပဲ။ တခ်ိန္ထဲမွာ တျခားေသာ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူ၊ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရး ထုိင္းႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ ခိုလံႈေနတာလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔ တေတြကိုေတာ့ ထုိင္းအစိုးရ အဆက္ဆက္က ျပန္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> အခုလက္ရိွ ျပည္ေျပး ျဖစ္ေနရတဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တပ္ဆင္ လက္ထက္မွာေတာ့ သူလည္း လူႀကိဳက္မ်ားတယ္လို႔ ေယဘူယ် ဆိုႏုိင္ေပမဲ့၊ တႏုိင္ငံလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာမ်ဳိး မဟုတ္တာေၾကာင့္ ပါေမာကၡ ပရီဒီနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ေတာ့ျဖင့္ မရႏုိင္ပါဘူး။ တပ္ဆင္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အျခားေသာ ႏုိင္ငံေရး အုပ္စုမ်ားကလည္း အင္အားေကာင္းတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီေနရာမွာ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျပန္တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပါေမာကၡပရီဒီ တုိင္းျပည္ကေန ထြက္ေျပးသြားရတဲ့ ေနာက္ပုိင္း သူ႔လို႔ ေအာက္ေျခကစလို႔ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထြက္ေပၚလာျခင္း မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကလည္း ေနာက္ထပ္ ပရီဒီလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေမြးဖြားလာျခင္း မရိွေအာင္ တားဆီးခဲ့တာ ေၾကာင့္လို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ လိုရင္းတိုရွင္း ေျပာရရင္ သန္႔စင္တဲ့ သန္႔ရွင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီကိုသာ ဖက္တြယ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာဖို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးစနစ္က ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ အုပ္စုလုိက္ အုပ္စုလိုက္ တည္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ထုိင္းစစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑၊ စီးပြားေရးအုပ္စုႀကီးမ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုမ်ားရဲ့ အျပန္အလွန္ အက်ဳိးစီးပြား ဆက္ႏြယ္မႈ အစရိွတာေတြက အားေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာတာေၾကာင့္ ပါေမာကၡပရီဒီလို လူစားမ်ဳိး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ဒီဖက္ေခတ္ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထပ္ထြက္လာဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။<br /> <br /> ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို ေလ့လာၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္အတြက္လည္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ျမင္လာတဲ့ ကိစၥရပ္တခု ရိွလာ ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အလြန္ကာလေတြမွာ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးဟာ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ တည္ရိွလာႏုိင္မလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ျမန္မာျပည္ လူထုအမ်ားစုရဲ့ ေထာက္ခံမႈကို ရရိွေနဆဲ ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ပရီဒီလိုပဲ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ပရီဒီလိုေတာ့ ျပည္ေျပး ျဖစ္ရဖို႔ အေျခအေန မရိွဘူးလို႔ တြတ္ဆမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစုဟာ အခုလာမယ့္ ဇြန္လဆိုရင္ အသက္ ၇ဝ ျပည့္ေတာ့ မွာပါ။ က်န္းမာေရး ေကာင္းေနေသးတယ္ဆိုရင္ အသက္ ၇၅ ေလာက္အထိ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဦးေဆာင္ႏုိင္ေသးတယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစု အသက္ ၈ဝ၊ ၈၅ ေလာက္ ေရာက္ရင္ေတာ့ သူေပးႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈဟာ အေပၚယံ ေလာက္မွာပဲ ရိွႏုိင္ေတာ့မွာပါ။ အသက္ႀကီးလာရင္ သဘာဝအရ အက်ဖက္ကို ေရာက္လာတာ ဟာ ဓမၼတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အဲဒီေတာ့ ေမးစရာ ျဖစ္လာတာက ေဒၚစု အလြန္မွာ ဘယ္သူေတြဟာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာႏုိင္မလဲ။ ေဒၚစု ေလာက္ေကာ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ၊ ႏွစ္သက္သူ မ်ားပါ့မလား။ အကယ္၍ ေဒၚစုေလာက္ အျပည့္အဝ လူႀကိဳက္မမ်ား ရင္ေတာင္ ေဒၚစု တဝက္ေလာက္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ မ်ားရင္လည္း မဆိုးေသးဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ ေဒၚစု တဝက္ ေလာက္ ေအာက္ေျခထုကစလို႔ လူခ်င္လူခင္မ်ားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ရိွမလဲလို႔ တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တဦးမွ ရိွမေနတာကို သြားေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘယ္လိုမွာ ဖံုးကြယ္ထားလို႔ မရတဲ့ အေျခအေနပါ။ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ဒီအေျခအေနကို သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ တဖက္မွာ ရိွေနတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္က ဒီအေျခအေနကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းနာေတြကို သံုးေနတာ အထင္အရွားျမင္ေနပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို အခ်ိန္ဆြဲေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ လူသားပီသစြာ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ အခု ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ပြင့္လင္း အုပ္စု အတြင္းက ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လူေတြက ေဒၚစုနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဆာင္ရြက္တာမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈ သို႔မဟုတ္ ေဒၚစုနဲ႔ တိတိပပ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကိုေတာ့ အခုအထိ မၾကားရေသး ပါဘူး။ အကယ္၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မရိွဘူးဆိုရင္လည္း သူတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေရႊးခ်ယ္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ႏုိင္ငံေရးေၾကာင့္ ေထာင္က်တုိင္း ေထာင္ကထြက္လာရင္ ႏုိင္ငံေရး ျပန္လုပ္ရမယ္၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ဝင္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ သတ္မွတ္မထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနကိုက ဒီလိုလူေတြ ႏုိင္ငံေရးမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ကုိင္ဖို႔ ျပဌာန္းေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဘာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ဖို႔ ေႏွးေကြးေနတာလဲ။ ေဒၚစုက မကမ္းလွမ္းလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ အန္အယ္ဒီ အတြင္းက လူႀကီးပုိင္း ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႔က ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဝင္လာမွာကို မလုိလားတဲ့ အေနအထား ရိွေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ကိုယ္တုိင္က အဲသလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုိက္ရင္ လက္ရိွတည္ရိွေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈထက္ နိမ့္ဆင္း သြားႏုိင္တာေၾကာင့္ တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အခုတည္ရိွ ေနတဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာဇံုကေလး ထဲမွာပဲ ဆက္ၿပီး ေနလိုတာေၾကာင့္လား။ ေမးစရာေတြ မ်ားပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီစကားေတြကို ေျပာေန၊ ေရးေနရတာက ေဒၚစု အလြန္ကာလမွာ အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဒီမိုကေရစီ ေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚေပါက္မလာမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခအေန ဟာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ကိစၥေတြမွာသာမက ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာေတြကေတာ့ ရိွလာပါတယ္။ အဲတာက ေဒၚစု ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီအတြင္းမွာေကာ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေခါင္းေဆာင္ေမြးထုတ္မႈ အေျခအေန ေကာင္းပါရဲ့လား။ ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္မွာ လူမ်ားစုႀကီးဟာ ေဒၚစု ဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီကို လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွ မဲေပးၾကမွာပါ။ <br /> သို႔ေသာ္လည္း ေမးစရာေတြကလည္း ရိွလာပါတယ္။ အကယ္၍ ၉၅ (စ) ကို ျပင္ဆင္ခြင့္ရလို္႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရိွၿပီ ဆိုပါစို႔။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး၊ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီး၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး စတဲ့ တာဝန္ေတြကို အန္အယ္ဒီက ဘယ္သူေတြက ထမ္းေဆာင္မွာလဲ။ ဗဟိုဘဏ္ရဲ့ ဥကၠ႒ အျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကို ခန္႔ထားမွာလဲ။ ဒီနယ္ပယ္နဲ႔ ပညာရပ္ကို နည္းလည္ကြ်မ္းက်င္တဲ့သူ ရွာေတြ႔ထားၿပီးၿပီလား၊ ရာထားထားတာ ရိွသလား။ ႏုိင္ငံေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္ စိတ္ဝင္စားသူေတြအဖုိ႔ အစရိွသျဖင့္ ကိစၥေတြကို နားစြင့္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ ခုႏွစ္လ ေလာက္သာလိုေတာ့ေပမယ့္ ဘာသံမွ ထြက္မလားေသးတာေၾကာင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ <br /> <br /> ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။ အင္အားသစ္မ်ား အျမန္ဆံုးထပ္မံစုေဆာင္း ျဖည့္ဆည္းဖို႔ လုိေနပါၿပီ။ အဖြဲ႔အစည္းခ်င္း တခ်ိန္က မတူခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ လက္တြဲလို႔ရႏုိင္တဲ့ သူမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားနဲ႔ အျမန္ဆံုးလက္တြဲၾကပါလုိ႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အလားတူပဲ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔လည္း ေဒၚစုဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီနဲ႔ ဒုတ္ဒုတ္ထိ လက္တြဲလုပ္ကုိင္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ အႀကံေပးလို ပါတယ္။ အခုလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ အႀကံေပးတာဟာ အခုလာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္အနာဂါတ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ လိုလားတဲ့ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးဆက္ ျပတ္ေတာက္ မသြားဖို႔ အတြက္လည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ထပ္ေလာင္းေျပာလုိပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><span style="color: red;"><b> ေဇာ္မင္း </b></span><br /> ၂ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/05/blog-post_12.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2286923091707745005Fri, 01 May 2015 12:12:00 +00002015-05-01T19:12:03.668+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps"> ျမန္</span>မာျပည္မွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဟာ အခုအထိ အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာတုိင္း ဒီလူဟာ ကြန္ျမဴနစ္လား၊ လက္ဝဲေၾကာင္ လားဆိုၿပီး လူတခ်ဳိ႔ရဲ့ အၾကည့္ခံရပါတယ္။ ေက်းလက္ကိုအေျခခံတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးဟာ လက္ဝဲေတြပဲ လုပ္ေလ့ရိွတယ္လို႔ အထင္ခံရေလ့ ရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ဝဲ ဘာညာ စတာမ်ဳိးလို႔ေတာ့ မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆိုတာ တျခားေသာ ၿမိဳ႔ျပကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး၊ စက္မႈလုပ္ငန္း စတာေတြေလာက္ အေရးမပါဘူးလို႔ ထင္ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ေတာကေတာ့ ေတာက်မွာပဲ။ တိုးတက္မႈ နိမ့္ေနတာက သဘာဝပဲလို႔ ထင္ျမင္ယူဆသူေတြ ရိွပါတယ္။<br /> <br /> ႏုိင္ငံတခုခ်င္းစီမွာ မတူညီတဲ့ သဘာဝေတြရိွပါတယ္။ ဥပမာ စကၤာပူလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလို႔ သြားေျပာရင္ လူရယ္စရာ ျဖစ္မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ မူလသဘာဝကို၌က လယ္သမားမရိွသလို ေက်းလက္ဆိုတဲ့ ေဒသမ်ဳိး လည္း မရိွတာေၾကာင့္ပါ။ ႏုိင္ငံေသးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ႏုိင္ငံေသးတာေၾကာင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးကို အဓိက ထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေျခစိုက္ခြင့္ ျပဳပါတယ္။ အဲဒီ ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရးအဖြဲ႔ အစည္းေတြအေပၚမွာ အမ်ဳိးစံုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> ထုိင္းနဲ႔ မေလးရွားလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ကူးသန္းေရာင္းေရး လုပ္ငန္းေတြ တည္ရိွေနသလို၊ စက္မႈပုိင္းဆုိင္ရာ မွာလည္း အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားကို မမီေသးေသာ္လည္း အေတာ္ေလး ထြန္းကားလာေနပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ လယ္သမားဆိုတဲ့ အဝန္းအဝုိင္းလည္း ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္း ဆိုတာ ေက်းလက္ကို အေျခခံရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လယ္သမားလူတန္းစားကို ပစ္မထားပဲ အစိုးရမ်ားအေနနဲ႔ ပံ့ပိုးကူညီ ရပါတယ္။ နည္းပညာ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ လယ္ယာသံုး စက္မႈပစၥည္းေထြေထြနဲ႔ ထြက္လာတဲ့ စုိက္ပ်ဳိး ကုန္ေတြကို ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ေတြမွာ အျမတ္ရရိွေအာင္ အစိုးရလုပ္သူက ဖန္တီးရွာေဖြ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ထုိင္းဆန္ဟာ ကေန႔ ကမၻာတလႊားမွာ ေနရာယူထားႏုိင္တာကို ၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီး ေတြကို ထြက္ခြာၿပီး အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြတာ ျမင့္မားလာ တာေၾကာင့္ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ေရွးတုန္းကနဲ႔ ႏိႈိင္းစာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသးငယ္စလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လံုးလံုးေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္သြား ျခင္းမရိွပါဘူး။ <br /> <br /> အိႏိၵယႏုိင္ငံကို ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း သေဘာျခင္းတူေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းဟာ ထုႀကီးထည္ႀကီးနဲ႔ တည္ရိွေနတုန္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိႏိၵယအစိုးရဟာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ နည္းမ်ဳိးစံု သံုးၿပီး မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရလို လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လယ္သမားေထာင္ခ်တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အိႏိၵယအစိုးရဟာ စုိက္ပ်ဳိးေရးအမီျပဳေနတဲ့ လယ္သမားလူတန္းစားရဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ၿပိဳဆင္းမသြားရေအာင္ ဂရုတစုိက္လုပ္ပါတယ္။ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ထုထည္ ႀကီးမား တာေၾကာင့္ ၿပိဳဆင္းသြားတယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္နစ္နာတာနဲ႔ အတူတူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂရုစုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> တခ်ိန္ထဲမွာလည္း တသီးပုဂၢလ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္လည္း လမ္းဖြင့္ေပးပါတယ္။ ကန္႔သတ္ထားတာ မ်ဳိး မရိွပါဘူး။ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ မရိွဘူးဆိုေပမယ့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ လုပ္ခ်င္သလို မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းညိႇပါတယ္။<br /> <br /> ကေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ေဆာ့ဝဲပရိုဂရမ္ေတြ ေရးဆြဲတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ လုပ္ငန္းက ႀကီးမားသထက္ ႀကီးမားလာပါ တယ္။ ႏုိင္ငံတကာတန္းမီတဲ့ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တိုးပြားလာပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက စီလီကြန္ဗယ္လီမွာ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တစတစ စိုးမိုးလာေနပါတယ္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ အားသာခ်က္က ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးႀကီးမား ဆက္လက္တည္ရိွေနသလို စက္မႈလုပ္ငန္း ေတြလည္း ေထာင္တက္လာေနပါတယ္။ တဖက္က အရမ္းျမင့္တက္ေနၿပီး ေနာက္တဖက္က အရမ္းနိမ့္က်ေနတာမ်ဳိး မရိွပါ။ ဒီရလဒ္က ပညာေရးစနစ္ တည္ၿငိမ္ၿပီး ေကာင္းမြန္အေျခခုိင္ခဲ့တာက အေရးႀကီးတဲ့ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္လို စစ္တပ္တခုထဲရဲ့ က႑ကို ေဇာင္းေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိး မက်င့္သံုးဘဲ ဒီမုိကေရစီလမ္းစဥ္ကို ေဇာင္း ေပးခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ တိုးတက္လာေနတဲ့၊ ညဴကလီးယား လက္နက္ပါ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ကေန႔ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာ ဆက္ရိွေနေသးသလို ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဆိုတာကိုလည္း မေမ့မေလွ်ာ့ဘဲ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။<br /> <br /> ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ၊ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ (စကၤာပူနဲ႔ ဘရူႏုိင္း ႏုိင္ငံမ်ားကလြဲလို႔) မွာ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဆိုတာ အင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ အေရွ႔အာရွႏုိင္ငံမ်ားထဲက ဂ်ပန္နဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယား ႏုိင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွေနေသးေပမယ့္ ထုထည္ေသးသြားပါၿပီ။ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို မီွခိုရတဲ့ ဂ်ပန္လယ္သမား ကိုရီးယား လယ္သမား လူတန္းစားဟာ ၿမိဳ႔ေနလူတန္းစားထက္ လူဦးေရအရ ေသးငယ္သြားတာကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတုိင္းအတာ တခုအရ ေက်းလက္ေဒသဟာ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ <br /> <br /> ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္ခင္က ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ေန လူဦးေရဟာ ၿမိဳ႔ေနလူဦးေရထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရး ကို အမီျပဳတဲ့ လယ္သမားယာသမား လူတန္းစားမ်ားခဲ့တာပါ။ စစ္ႀကီးအတြင္း အာရွတုိက္က ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဂ်ပန္ေတြ သိမ္းပုိက္တုန္းက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ေအာက္ေျခဂ်ပန္စစ္သားအမ်ားစုဟာ လယ္ကြင္းေတြထဲကေန မျဖစ္မေန စစ္ထဲကို ဝင္လာရတဲ့ သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္ျမင့္မားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးရာအရ အလြန္အင္မတန္ ခ်မ္းသာတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြဆီက လယ္ေတြကို အစိုးရက ဝယ္ယူၿပီး ေဒသခံေျမမဲ့ လယ္သမားေတြကို ေဝျခမ္းပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြက သူတို႔ေျမေတြကို မေရာင္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မေရာင္းရင္လည္း အစိုးရက သိမ္းမွာဆိုေတာ့ ေရာင္းရပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီေတာ့ အစိုးရဖက္က ဘာျပန္လုပ္ေပးသလဲဆိုေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြ သူတို႔ေျမကို ေရာင္းခ်ၿပီး စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ေျမေရာင္းလို႔ရတဲ့ ေငြမ်ားကို စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္းႏီွးျမဳတ္ႏွံေစပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံျခင္းဟာ စိတ္ခ်ေသခ်ာမႈရိွတယ္ ဆိုတာ ျမင္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ေတြဟာ တဆင့္ျခင္း ဆိုသလို ေျမရွင္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခု ေျမယာေတြကို အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြရိွပါတယ္။ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ တေခတ္တခါက ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ ႀကီးေတြလုိ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးရာကတည္းက အစဥ္အဆက္ ပုိင္ဆုိင္တာမ်ဳိးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ပုိင္းကာလၾကမွ ဇြတ္အတင္းသိမ္းယူလို႔ ပုိင္တာမ်ဳိးလား ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ေျမရွင္ေတြက သူတို႔ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္ယာေျမကို လယ္မဲ့ယာမဲ့ လယ္သမားေတြဆီ ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေျမရွင္ကေန စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္မွာက ေျပာင္းျပန္ပါ။ အခုေခတ္အထိ ေျမမဲ့လယ္သမားေတြကို ေျမယာျပန္လည္ေဝျခမ္းရမယ့္အစား လယ္သမားဆီက လယ္ေျမ ယာေျမေတြကို သိမ္းေကာင္းေနတုန္းပါ။ ဒီလိုျဖစ္ေနတာက ဘာကို ျပေနသလဲဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ အဆင့္ဆင့္ေသာ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား တုိးတက္လာဖို႔အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အေျခအေနတရပ္ မရိွေသးဘူး ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါ။ <br /> <br /> ေကာင္းပါၿပီ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စက္မႈလုပ္ငန္းဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ အေျခအေနက မေပးေသးဘူးရင္ဆိုရင္ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံေနတဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ပိုၿပီးဦးစားေပး မလုပ္သင့္ဘူးလားလို႔ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ တခါ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ လုပ္မယ္ ဆိုေတာ့ ေငြကလိုလာပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးက တရုတ္ဆီက အတိုးမ်ားတဲ့ ေငြေၾကးေခ်းယူမႈ လုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အတိုး မ်ားတဲ့ ေခ်းေငြဟာ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အမွန္တကယ္ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ လူတုိင္း သေဘာေပါက္ ေနပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဲဒီေခ်းေငြကို လည္သလိုလုပ္စားမယ့္ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကလည္း ရိွပါေသးတယ္။ <br /> <br /> အဲသလိုဆိုေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေခၚၿပီး တြက္ခ်က္ခုိင္းစရာေတာင္ မလုိပါဘူး။ ပရမ္းပတာ စီမံမႈေအာက္က အတိုးမ်ား တဲ့ ေခ်းေငြကို တေန႔ ျပန္ဆပ္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ဖက္ပဲ နာမယ္ဆိုတာ အားလံုးျမင္ေနၾကပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးရဲ့ စဥ္းစား ေမွ်ာ္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ တိမ္သလဲ ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ေတာ့ Common sense ေလာက္ေတာင္ မရိွဘူးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> အခုကမၻာ့ဘဏ္က ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အတုိးမဲ့ေခ်းေငြေပးဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၾကားရတဲ့ သတင္းမ်ားအရ ေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၆ဝဝ အထိ ပမာဏမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္အလုိက္ေပးသြားမယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ပါ။ စုိက္ပ်ဳိးေရး အတြက္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ေက်းလက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးရရိွေရး၊ က်န္းမာေရး စတဲ့က႑ေတြ အတြက္လည္းပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲသေလာက္ ပမာဏမ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုစီမံမွာလဲဆိုတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ား လက္ထက္ကလုိ ပလုိင္း ေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ၾကဦးမွာလား။ အမွန္တကယ္ အကူအညီလုိအပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြ လက္ထဲ အဲသည့္ေငြက ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေကာ္မတီ ညာေကာ္မတီနဲ႔ ဟိုဝန္ႀကီးဌာန ဒီဝန္ႀကီးဌာနေတြ အၾကားမွာ ဇီးသီးဗန္းႀကီး ေမွာက္က်ဦးမွာလား။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း လယ္သမားေတြလက္ထဲ အမွန္တကယ္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပေတာ့ ေခတ္သစ္ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြက တျခားဟုတ္ရိုးလား က်ေနာ္တို႔က အဲဒီလယ္ေျမေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္သမားေတြပါလို႔ ရိုက္စားလုပ္ၾကဦးမွာလား။<br /> <br /> အတုိးမဲ့ေခ်းတဲ့ေငြဆိုေပမယ့္ ေခ်းေငြဆိုတာ တေန႔ျပန္ဆပ္ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာင္ အစိုးရ အေျပာ အရ ႏုိင္ငံသားတဦးခ်င္းစီမွာ တင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ က်ပ္ေငြငါးသိန္းခန္႔စီ ရိွတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား။ ေက်းလက္ေဒ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းမဲ့ အတုိးမဲ့ေငြေၾကးဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ဳိးရိွရိွ သံုးစြဲမယ္ ဆိုတာကို အစိုးရအေနနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွရိွ ႏုိင္ငံသားမ်ားကုိ ခ်ျပဖို႔လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလို ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနာက္လာမယ့္ သံုးေလးႏွစ္က်မွ ျမန္မာႏုိင္ငံသား တဦးခ်င္းစီအေပၚမွာ တင္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ ဆယ္သိန္းေက်ာ္သြားပါၿပီဆိုတဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ဳိးေတာ့ မဖတ္လိုမၾကားလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂၆ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-7159416222946866260Thu, 23 Apr 2015 10:41:00 +00002015-04-23T17:41:31.478+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">အ</span> ခုလက္ရိွ အစိုးရ တက္လာခဲ့သည္မွာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္၍ ေလးလအတြင္းေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ သမၼတႀကီး ေျပာေျပာေနသည့္ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး ကိစၥသည္လည္း အခုအထိ မေအာင္ျမင္ေသးတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ၾက မည္နည္း။ လယ္ေတြသိမ္းထားတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲသား လယ္သမားေတြလည္း နလံမထူႏုိင္ေသးပါ။ စက္ရံုလုပ္သားမ်ား လည္း လုပ္အားခ တိုးေတာင္းၾကေသာ္လည္း လုပ္အားခက အမွန္တကယ္ တိုးမလာေသးပါ။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ သည့္ အားေကာင္း ေမာင္းသန္အရြယ္မ်ားလည္း ထြက္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဘာျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို မေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တာလဲ။ ဆန္းစစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံသားမ်ား အၾကားမွာ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနတာက ျမင့္မားေနတာေၾကာင့္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္ဖက္ကၾကည့္ ေျပာေျပာ အခုအထိ လူအမ်ားစုဟာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးက အရံႈးပဲ ေပၚေနေတာ့ လယ္သမားအရြယ္ေကာင္းေတြ ႏုိင္ငံျခားထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာရပါတယ္။ လယ္အသိမ္းခံရလို႔ လံုးလံုး ဘဝပ်က္သြား သူေတြလည္း ဒီအထဲမွာ ပါပါတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ ဦးေရ ျမင့္မားေနတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲတြင္းက မတက္ႏုိင္ ျဖစ္ရသလို အလုပ္ ရိွထားသူမ်ားမွာလည္း ရရိွတဲ့လုပ္အားခက မေသယံုတမယ္သာ စားေသာက္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။<br /> <span id="fullpost"> <br /> ေနာက္ထပ္ေတြ႔ရိွရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဂြင္အားလံုး စီးပြားေရး နယ္ပယ္ အားလံုးကို လူနည္းစုက အစစအရာရာ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူနည္းစုထဲမွာ လူႀကီးသားသမီး ေဆြမ်ဳိးေတြ ပါသလို လူႀကီးေတြနဲ႔ နီးကပ္တဲ့ သူတို႔ရဲ့စီးပြားဖက္ေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္ရဲ့ လက္ရိွအေနအထားဟာ စက္မႈလုပ္ငန္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ တဟုန္ထိုးတိုးတက္လာဖို႔ အေျခအေန မရိွေသး တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းကလည္း ခ်က္ျခင္းတုိးတက္လာဖို႔ အေျခအေနမရိွေသးတာကို အားလံုးလည္း ျမင္ေနပါတယ္ သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ သဘာဝအရင္းအျမစ္ကို ထုတ္ယူရင္း စီးပြားရွာတာကလည္း အင္အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ ျမန္မာကုမၸဏီေတြ လက္ထဲမွာပဲ ရိွေနပါတယ္။ ကုိင္း ဒါျဖင့္ရင္ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ။ လုပ္ဖို႔ရာ နယ္ပယ္ တခုေတာ့ က်န္ေနပါေသးတယ္။ လူမ်ားစုအတြက္လည္း အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးေပးလာမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္ငန္းလဲဆိုေတာ့ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုမ်ားလို႔ ကေန႔ကမၻာမွာ တင္စားေျပာဆိုေနတဲ့ လုပ္ငန္းပါ။ အဲတာကေတာ့ တိုးရစ္ဇင္လို႔ ေခၚတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> အခုလည္း ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီထက္ ဘာမ်ားထူးၿပီး လုပ္စရာလိုေသးလို႔လဲလို႔ ေမးမယ့္ သူမ်ားလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္။ အမွန္ဆိုရရင္ အခုလုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ မတြင္က်ယ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာလို ပါတယ္။ အရင္းအႏွီးအင္အား ေတာင့္တင္းတဲ့ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ အုပ္စုမ်ားသာ လုပ္ကုိင္ႏုိင္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ အရင္းအႏီွး အင္အား ေသးငယ္သူမ်ား ဒီလုပ္ငန္းအနားကို မကပ္ႏုိင္ေသးပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တင္းမာတဲ့ မေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ ဥပေဒေတြ လုပ္ထံုး လုပ္နည္း ေတြ ရိွေနလို႔ ဆိုတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္း မ်ားအားလံုး အဆင္ေျပလာဖို႔ လက္ရိွရိွထားတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးစံုကို ေျဖေလွ်ာ့ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ <br /> <br /> ႏုိင္ငံျခားသား ခရီးသြားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပည္တြင္းက ခရီးသြားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခရီးသြားလာ လည္ပတ္တဲ့ အခါမွာ ခရီးသြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္ ဒီလူေတြဟာ ခ်မ္းသာတယ္ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ရင္မွားပါလိမ့္မယ္။ လူနည္းစု ခရီးသြား မ်ားကေတာ့ အမွန္တကယ္ ခ်မ္းသာသူမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခရီးသြားအမ်ားစုဟာ မိမိရိွထားတဲ့ ေငြကေလးအေပၚ တြက္ခ်က္ၿပီး ခရီးသြားရတဲ့သူက အမ်ားစု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက ကေန႔အထိ မရိုးႏုိင္ေသးတဲ့ သိထားရမွာျဖစ္တဲ့ ခရီးသြား လုပ္ငန္းရဲ့ သဘာဝမ်ားထဲက တခုပါ။ ခရီးသြားတယ္ဆိုတာဟာ လူေတြအတြက္ အပန္းေျဖတာ တမ်ဳိးျဖစ္သလို ဗဟုသုတ လိုလားတာ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြထဲမွာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ အဆင့္အတန္းက တဦးနဲ႔တဦး မတူပါ။ ေငြမ်ားမ်ားနဲ႔ ခရီးသြားႏုိင္တဲ့ သူမ်ားရိွသလုိ၊ ေငြေၾကးကို တြက္ခ်က္ၿပီး အဲဒီတတ္ႏုိင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႔ ေလွ်ာ္ညီတဲ့ ခရီးမ်ဳိးကို သြားသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။&nbsp;</span><br /> <br />ဥပမာ တခုေလာက္ ေျပာပါရေစ။ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ ခရီးသြားေလ့ ရိွပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြေၾကးမ်ားမ်ား မတတ္ႏုိင္ပါ။ အဲတာေၾကာင့္ သူတို႔ခရီးထြက္မယ့္ ႏုိင္ငံကိုေလ့လာရပါတယ္။ အဲဒီႏုိင္ငံမွာ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ ရိွသလား၊ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးစနစ္ ရိွသလား၊ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ အစားအေသာက္မ်ဳိး ရႏုိင္သလား စသျဖင့္ တြက္ခ်က္ရပါတယ္။ အဲသလို တြက္ခ်က္ၿပီးမွ တဦးခ်င္း ျဖစ္ေစ အုပ္စုလုိက္ျဖစ္ေစ ခရီးထြက္ပါတယ္။ <br /> <br /> ေငြေၾကးကို စီစစ္ၿပီး ခရီးထြက္ရတဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသား ခရီးသြားျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂ်ပန္လို အစစအရာရာ ေစ်းႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးကို သြားမွာထက္ ထုိင္းႏုိင္ငံလို ေစ်းသက္သာတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးကို ေရြးပါတယ္။ ဂ်ပန္ကို သြားမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ တတ္ႏုိင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏာဟာ တပတ္ေလာက္နဲ႔ ကုန္သြားႏုိင္ၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံကို သြားလည္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေလးပတ္ေလာက္ ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရြးခ်ယ္တာပါ။ ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္ ေက်ာင္းသား ႏုိင္ငံျခားခရီးသြား ေတြဟာ တရက္ကို ဆယ္ေဒၚလာ သို႔မဟုတ္ ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ ေပးရတဲ့ တည္းခိုခန္းအေသးစားေတြမွာ တည္းခိုၾကပါတယ္။ လမ္းေဘးကဆုိင္ေတြမွာ စားေသာက္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဘတ္စ္ကားစီးပါတယ္။ မီးရထားစီးပါတယ္။ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ လူတန္းစားက ပင္လယ္ဆပ္ကမ္းမွာ အပန္းေျဖဖို႔ ေလယဥ္နဲ႔သြားၿပီး ၾကယ္ငါးပြင့္ ၾကယ္ေလးပြင့္ ၾကယ္သံုးပြင့္ အစရိွတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြမွာ တည္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသား ခရီးသြားမ်ားကေတာ့ ေဒသခံ ဘတ္စကားစီးၿပီး သြားပါတယ္။ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္း အေသးစား ေတြမွာ တည္းပါတယ္။ ဒါက ခရီးသြားမ်ားရဲ့ မတူၾကတဲ့ သဘာဝ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ ရိွသလို အိမ္ေတြမွာလည္း ဟုမ္းစေတးလို႔ေခၚတဲ့ တည္းခိုမႈေတြကို ခြင့္ျပဳထား ပါတယ္။ အစိုးရဖက္က လုပ္ရတာကေတာ့ အဲဒီ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ၊ ဟုမ္းစေတးေနရာေတြဟာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ရဲ့လား အဆင္ေျပရဲ့လား ဆိုတာကို စစ္ေဆးရပါတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ အာဏာပုိင္ေတြက ဝင္မရႈပ္ပါဘူး။ အာဏာျပတာမ်ဳိးလည္း မရိွပါဘူး။ <br /> <br /> အခုျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ေနတာက အေသးစားတည္းခိုခန္းေတြ တည္ေဆာက္ၿပီး ခရီးသြားဧည့္သည္ကို လက္ခံတာမ်ဳိး ခြင့္မျပဳေသးပါ။ ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ ပုဂံက ေဒသခံတဦးဟာ ေငြေၾကးမ်ားမ်ားစားစား မရိွသူတဦး ဆိုပါစို႔။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ အိမ္ဝင္းအတြင္းမွာ ေျမအပို ရိွေနပါတယ္။ အဲဒီ ပိုေနတဲ့ ေျမကြက္လပ္မွာ သစ္ဝါးစတဲ့ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ပစၥည္းမ်ားနဲ႔ ဘန္ဂလို အေသးစား ေလးလံုးငါးလံုးေလာက္ ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘန္ဂလိုအေသးစား တလံုးကို တညတည္းခိုရင္ ေဒၚလာ သံုးဆယ္ေလာက္နဲ႔ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ တည္းလို႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာဆိုရင္ ေဒသခံအတြက္ တရက္ကို ေဒၚလာ ၁၅ဝ ေလာက္ ဝင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘန္ဂလို ေလးငါးလံုး ရိွလာတာေၾကာင့္ ဘန္ဂလိုပုိင္ရွင္ အေနနဲ႔ လုပ္သား လိုလာပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔၊ အိပ္ယာခင္းနဲ႔ေစာင္ စတာေတြ ေလွ်ာ္ဖြတ္ဖို႔ အစရိွတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေဒသခံ ေနာက္ထပ္ လူသံုးေလးဦး အလုပ္ရႏုိင္ပါတယ္။ လာတည္းခိုတဲ့ ခရီးသြားမ်ားကိုမီွၿပီး ဘန္ဂလို ေဘးနားက အိမ္မ်ားမွာလည္း စားေသာက္ဆုိင္ အေသးစားေတြ ထပ္ဖြင့္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ခရီးသြားေကာ အရင္းအႏွီးနည္းတဲ့ ေဒသခံေတြ အတြက္ပါ အက်ဳိးရိွပါတယ္။ <br /> <br /> ဒါေပမဲ့ အခုလက္ရိွ အေျခအေနမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနသလဲဆိုေတာ့ အရင္းအႏွီးနည္းပါးတဲ့ ေျမကြပ္လပ္ပုိင္ရွင္က အဲသလို ဘန္ဂလိုမ်ဳိးေလးေတြ ေဆာက္မယ္ဆိုၿပီး ၿမိဳ႔နယ္က သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေတြကို တင္ျပပါတယ္။ ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္ လို႔ အာဏာပုိင္မ်ားက ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကို သိန္းငါးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္ေတာ့ ေပးရမယ္လို႔ ေတာင္းပါတယ္။ ေဒၚလာနဲ႔ဆို ေဒၚလာ ငါးေထာင္ ေျခာက္ေထာင္ လံုးကနဲ သူတို႔ကို ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေျမကြပ္လပ္ပုိင္ရွင္ အေနနဲ႔ အရင္းအႏီွးနည္းသူ ျဖစ္ေလေတာ့ အဲသေလာက္ေငြကို မေပးႏုိင္ပါ။ မေပးႏုိင္ေတာ့ ဘန္ဂလို ေဆာက္ခြင့္ မရပါ။ ဒီအတုိင္း ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံသားေတြ စားပါေစဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကို ဘာေၾကာင့္ မေမြးႏုိင္ရတာလဲ။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ <br /> <br /> ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ ခရီးသြားေတြကို ျပစားဖို႔ သမိုင္းဝင္ေနရာေတြ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နန္းေတာ္ေဟာင္း ထဲက ျမဘုရားကို ဝင္ၾကည့္ဖို႔ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးကို ထုိင္းေငြ ဘတ္ငါးရာ ေပးရပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံသားကေတာ့ ေပးစရာ မလိုပါ။ ဘတ္ငါးရာဆိုတာ ေဒၚလာနဲ႔တြက္ရင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ၁၇ ေဒၚလာခန္႔ ရိွပါတယ္။ တရက္ကို လူသံုးေထာင္ မက အဆိုပါ ျမဘုရားကို လာၾကည့္ၾကပါတယ္။ တႏွစ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ရမလဲ တြက္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ နန္းေတာ္ ေဟာင္းထဲမွာ ထုိင္းဘုရင္က မေနေတာ့ပါ။ လူထုအတြက္ အမ်ားျပည္သူအတြက္ ဖြင့္ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္က မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို အဲသလိုမ်ား စီစဥ္လုိက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နန္းေတာ္အတြင္းမွာ စစ္တပ္ေတြက ေနရာယူထားတာဆိုေတာ့ လာၾကည့္လို႔ ရတယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တန္းက်ေတာ့ လံုျခံဳေရးသေဘာအရ အမ်ားျပည္သူေကာ ႏုိင္ငံျခားသားပါ လြတ္လပ္စြာ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈဖို႔ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ နန္းေတာ္ႀကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပဳျပင္ထိမ္းသိန္း၊ ဘုတ္တလုပ္ကန္နဲ႔ ပန္းၿခံကို လွပေအာင္ ျပဳျပင္ထား၊ နန္းဝတ္နန္းစားနဲ႔ လူေတြက ဟိုဟိုဒီဒီမွာ သြားေန၊ ဗႏၾၶြဳလဝတ္စံုနဲ႔ ျမင္းစီးေနတဲ့သူေတြလည္းရိွ၊ ရိုးရာအကေတြ ကျပ ေနတဲ့ သူေတြကလည္း ကျပ၊ လွည္းယဥ္ေလးကို ျခဴသံတလြင္လြင္နဲ႔ စီးခ်င္တဲ့ သူကိုလည္း လုိက္ပို႔၊ အမွတ္တရ ပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေလးေတြလည္းရိွ၊ အေမာေျပ သံုးေဆာင္ဖို႔ စားေသာက္ဆုိင္ ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြလည္းရိွ အဲသလိုဆိုရင္ တရက္တရက္ မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးက ရွာေပးတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏဟာ နည္းမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီေနရာမွာ တခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲသလို လုပ္ကိုင္ဖို႔အတြက္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကို ခရိုနီတဦးဦးကို ခ်ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ အေသးစား လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္မယ့္ အရင္းအႏွီးနည္းတဲ့ ေဒသခံေတြအတြက္က ဇီးရိုးသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံျခားသားကို ေငြေၾကးနဲ႔ ျပစားဖို႔ သမုိင္းဝင္ေနရာေတြ၊ အေဆာက္အဦေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ ေနရာေတြ အမ်ားအျပား ရိွပါတယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ ေဟာ္တယ္ေတြ ရိွသလို ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြလည္း ရိွသင့္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ခရီးသြားလုပ္ငန္း သို႔မဟုတ္ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မာေတာင့္ေနတဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ ဥပေဒေတြ၊ အဟန္႔အတားေတြကို အျမန္ဆံုး ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔လိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း </span></b><br /> ၂ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/04/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-6249737460355224953Fri, 03 Apr 2015 00:02:00 +00002015-04-03T07:02:28.155+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ျမန္</span> <br /> မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာဖို႔ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္ဟာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအားလံုး အၾကားမွာ တန္းတူရည္တူရိွတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ဳိး ရိွမွသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာရင္ေတာ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ လူမ်ားစု ဗမာေတြ အခြင့္အေရးပိုရတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္ၿပီး၊ ဗမာေတြထဲမွာမွ စစ္တပ္လူတန္းစားကသာ (ေအာက္ေျခရဲေဘာ္မ်ားမပါ) ထပ္ၿပီး လႊမ္းမိုးခ်ယ္လွယ္ႏုိင္တဲ့ စုဖြဲ႔မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံမွာမွ မရိွတဲ့ မၾကားဘူးတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> တခ်ိန္တခါက ဖက္ဒရယ္လို႔ ဆိုလုိက္တုိင္း တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲေရးလို႔ ဗမားအမ်ားစုက ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ျမင္ခဲ့တဲ့ ဗမာ အမ်ားစု ထဲမွာ တုိင္းသိျပည္သိ ပညာတတ္၊ ပညာရွင္ဆိုတဲ့ လူတန္းစားလည္း ပါပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြကို အသာထား တကၠသိုလ္က ႏုိင္ငံျခားျပန္ အဆင့္ျမင့္ပညာတတ္ ပါေမာကၡႀကီး တခ်ဳိ႔ေတာင္ မူအားျဖင့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား အၾကား တန္းတူေရးကို လိုလားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဖက္ဒရယ္ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလုိက္ရင္ တီကိုဆားနဲ႔တို႔သလို တြန္႔သြား ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ အဲသလုိဆိုေတာ့ အဲဒီ ပါေမာကၡႀကီးမ်ားရဲ့ တပည့္တပန္း ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ဖက္ဒရယ္ကို နားမလည္ၾကတဲ့အျပင္ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ စုိးရိမ္ဖြယ္ ႏုိင္ငံေရးစနစ္လို႔ ျမင္ၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲသလို ျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။<span id="fullpost"><br /> အဂၤလိပ္ေခတ္ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းမီလုိက္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား ဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေထာင္ဖို႔ လိုသလဲဆိုတာကို နားလည္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားၾကမွ ဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့ ပါေမာကၡအခ်ဳိ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းေၾကာင္းကို ဟိုးအစကထဲက ေသေသခ်ာခ်ာ မသိမမီလုိက္တာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္အသံကို ေၾကာက္ၾကတာပါ။ <br /> <br /> ေၾကာက္ၾကတာကလည္း တုိင္းျပည္မ်ား ၿပိဳကြဲေလမလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ပါ။ စစ္ဗိုလ္ေတြ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတာ ေထာက္ခံလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဖက္ဒရယ္ကို ေၾကာက္ၾကတာက ထိုဆရာႀကီးမ်ားအဖို႔ တန္းတူရည္တူ ဆိုတဲ့ကိစၥ အေပၚမွာ ေစတနာမရိွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေၾကာက္တာေတာ့ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ <br /> ဘာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို ေၾကာက္ၾကတာလဲ။ <br /> <br /> အရွင္းဆံုးနဲ႔ အတိုဆံုးေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းကထဲက ဖက္ဒရယ္ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုႀကီး ၿပိဳကြဲ ေတာ့မယ္ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲမက်ခင္ လက္တလံုးအလိုမွာ အာဏာသိမ္းရတာလို႔ အေၾကာင္းျပခဲ့ရာက စခဲ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာသိမ္း အစိုးရက ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲေရးလို႔ ဆက္တုိက္ေျပာလာခဲ့ေတာ့ ေနာက္ပုိင္း မ်ဳိးဆက္ေတြမွာ ဆရာေတြေကာ ေက်ာင္းသားေတြပါ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ တကယ္ပဲ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲႏုိင္တဲ့ စနစ္လို႔ ျမင္လာပါတယ္။ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ညေမွာင္ရင္ သရဲေခ်ာက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးလုိ အထပ္ထပ္ေျပာဆိုလာခဲ့ေတာ့ ေနာက္လူေတြမွာ ေညာင္ပင္မွာ သရဲရိွတယ္လို႔ ယူဆလာတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ <br /> <br /> အဲတာအျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း လက္ထက္မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆိုသလို ပံုဖ်က္အျပစ္တင္ခံခဲ့ရတာကေတာ့ ပါလီမန္ ဒီမို ကေရစီ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အရင္းရွင္ေတြရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သာျဖစ္တယ္။ မေကာင္းဘူး။ သာတူညီမွ် မရိွဘူး။ ေငြမ်ား တရားႏုိင္တဲ့ စနစ္သာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူမ်ားစု ဆင္းရဲသားျပည္သူ လယ္သမားယာသမားေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိး မျပဳႏိုင္ဘူးလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ေဟာခဲ့ေျပာခဲ့ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ သာတူညီမွ် ရိွေစဖို႔ အတြက္ ျမန္မာျပည္ကို ဆိုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ သြားရျခင္းျဖစ္တယ္လို႔လည္း အထပ္ထပ္ ေျပာပါတယ္ ေၾကညာပါတယ္။ <br /> <br /> ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပါလီမန္ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စကားဟာ ျမန္မာလို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ပဲမဟုတ္လား။ ပါလီမန္အမတ္ဆိုတာ လူထုက မဲနဲ႔ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားတာျဖစ္သလို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဆိုတာလည္း လူထုရဲ့ မဲနဲ႔သာ တက္ရတဲ့ သူေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အတူတူပါပဲ။ အဂၤလိပ္လုိ ခ်စ္ကင္းကားရီး ျမန္မာလို ၾကက္သားဟင္းေပါ့။ ဘာမ်ားကြာေနလို႔လဲ။ <br /> <br /> ဒါေပမဲ့ ကြာပါတယ္ဆိုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက စလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က စစ္ႀကီးၿပီးတာကလည္း ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတာဆိုေတာ့ စစ္ႀကိဳေခတ္က ကိုလိုနီ ဂုတ္ေသြးစုပ္ အရင္းရွင္စနစ္ကို မုန္းတီးေနတာကလည္း အရိွန္လက္က်န္ ရိွေနေလေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ ဆိုတာကို ထိပ္တန္းပညာတတ္ လူပုဂၢိဳလ္ တခ်ဳိ႔ေတာင္ ေထာက္ခံခဲ့ ပါတယ္။ <br /> <br /> ေထာက္ခံယံုတင္ မကဘဲ ကုိယ္တုိင္ ဝင္ေရာက္လုပ္ေပးတဲ့ ပညာရွင္မ်ားလည္း ရိွခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ေက်ာခ် လို႔ ဓားျပမွန္း သိေတာ့မွ ေနာက္ဆုတ္ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဒီလိုပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံ မွာလည္း သာတူညီမွ် ဆိုတာကို ေရွးကထဲက ႏွစ္ၿခိဳက္က်င့္သံုးတာမ်ဳိး ဆိုေတာ့ သာတူညီမွ်ကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ကို တည္ေဆာက္မယ္ဆိုေတာ့ အားရစရာႀကီး ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အရင္းရွင္ လက္ေဝခံလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ ၾကတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> သာတူညီမွ်နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဥပမာ ေျပာရရင္ လင္မယားခ်င္း ကြဲလို႔ ပုိင္ဆုိင္မႈကို ခြဲေဝေတာ့မယ္ဆိုရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိဘေတြ ေသဆံုးလို႔ က်န္ရစ္သူ သားသမီးေတြအၾကား အေမြခဲြေတာ့မယ္ ဆိုရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေျပာေလ့ရိွတဲ့ စကားရပ္တခုရိွပါတယ္။ သရက္ေစ့ ထက္ျခမ္းခြဲလို႔ ဆိုေလ့ရိွပါတယ္။ သရက္ေစ့ကို ထက္ျခမ္းခြဲ လုိက္ရင္ အရြယ္အစားဟာ တျခမ္းနဲ႔တျခမ္း မတိမ္းမယိမ္း ရိွပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ အေမြခြဲၿပီဆိုရင္ ရရိွတဲ့ အေမြဟာ သိပ္မကြာလွပါဘူး။ နည္းနည္းေလာက္ ပိုသြားတာ၊ နည္းနည္းေလာက္ နည္းသြားတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း တုိင္းျပည္ေတြမွာ မိဘေသလို႔ အေမြခဲြ ၾကရင္ အကိုအႀကီးဆံုး စီမံတာကို ဘယ္သူမွ ျပန္လွန္လို႔မရတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ရိွၾကပါတယ္။ အခုအထိ အဲဒီစနစ္ကို က်င့္သံုး ေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗမာေတြက သူတို႔နဲ႔ မတူပါဘူး သာတူညီမွ်ကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ျပန္ေကာက္ရရင္ ဗမာေတြဟာ သာတူ ညီမွ် ျဖစ္ျခင္းကို လက္ခံသေဘာၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ အဲဒီ စိတ္အေျခခံကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက သူ႔ကို ဝန္းရံခဲ့တဲ့ အရင္းရွင္မုန္းၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ႏွစ္သက္တဲ့ ပညာတတ္မ်ား အကူအညီနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ် သြားခဲ့တာပါ။ <br /> <br /> တကယ္တန္းမွာေတာ့ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုတာဟာလည္း သာတူညီမွ် သေဘာကို ေဆာင္တဲ့ လမ္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖက္ဒရယ္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပံုဖ်က္ခံထားရပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ဟာ လူဆိုးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ အမွန္ကေတာ့ ျပည္နယ္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စုလို႔ ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္။ မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္မ်ားအခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္ျပည္နယ္နဲ႔ကို ေနထုိင္ရာကေန သေဘာတူပူးေပါင္းၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္တခု သို႔မဟုတ္ ေနးရွင္း စတိတ္ Nation State တခုကို ထူေထာင္မယ္ဆိုၿပီး ေပါင္းစည္းလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူက အေပၚ ဘယ္သူက ေအာက္ ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ေပါင္းတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ တန္းတူရည္တူ သို႔မဟုတ္ သာတူညီမွ် ဆိုတာ အေရးႀကီးလာပါတယ္။ ေအာက္က ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက အစကတထဲက ေပါင္းမွာလဲ။ ကိုယ့္ဟာကို ေနမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ျပည္နယ္မ်ား ေပါင္းစည္းျခင္း အားျဖင့္ ပိုလို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ခ်မ္းသာမယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္လို႔ ယူဆၿပီး ေပါင္းခဲ့တာပါ။ ဗမာေတြဖက္ကလည္း က်ဳပ္တို႔နဲ႔ေပါင္းပါ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အက်ဳိးမယုတ္ေစရဘူး တန္းတူရည္တူ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး ကတိေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဆိုတာ ေပၚေပါက္ခဲ့တာေပ့ါ။ <br /> <br /> တခါ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒလည္း ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံု ဟာ ဖက္ဒရယ္စနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ဥပေဒ မဟုတ္ေသးေသာ္လည္း ဖက္ဒရယ္တံခါးကို ဖြင့္လွစ္ဖို႔ လက္ဦးဆံုးက်တဲ့ ေသာ့ႀကီးတခုလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္း ျခင္းနဲ႔အတူ ၁၉၆၂ မွာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားရပါတယ္။ အဲတာအစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ့ ၁၉၇၄ ဆိုရွယ္လစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု ဆိုတာ ေပၚလာခဲ့ ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္တာကာလဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ဆိုေပမယ့္ ဗမာအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားအားလံုး သာတူညီမွ် ဆိုတာ ခံစားခဲ့ရျခင္း မရိွပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံု ေပါက္ဖြား ခဲ့ရျခင္းပါ။ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ၂၆ ႏွစ္တာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ၂၂ ႏွစ္ တုိင္းျပည္ဟာ တည္ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘာေတြမ်ား သာတူညီမွ် ခံစားခဲ့ၾကရပါသလဲ။ ျပည္တြင္းစစ္ သက္ဆိုးရွည္တာပဲ အဖတ္တင္ ပါတယ္။ တခါ အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္လာတာ အခုဆိုရင္ သက္တန္းက ငါးႏွစ္ထဲေတာင္ ေရာက္လာပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္တဝွမ္း ဘယ္သူေတြမ်ား သာတူညီမွ် အခြင့္အေရးကို ခံစားရ လို႔လဲ။ ခ်မ္းသာသြားသူေတြ အခြင့္အေရးရသူေတြက လက္တဆုပ္စာပဲ ရိွတာ အားလံုးသိပါတယ္။ <br /> <br /> ဆိုရွယ္လစ္အေယာင္ေဆာင္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တုိက္ရုိက္စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီ ဘန္းျပ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အစရိွတာေတြနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ ၅၃ ႏွစ္ရိွခဲ့ပါၿပီ။ တုိင္းျပည္ဟာ တိုးတက္မလာသလို ဟိုးအရင္က ရိွထားခဲ့တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈေလးေတာင္ ဘုန္းဘုန္းလဲ သြားတာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္။ သာတူညီမွ် ဆိုတာလည္း ေဝးေနေသးသလို ဖက္ဒရယ္ ဆိုတာကိုလည္း မၾကားခ်င္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ေသးသမွ် အမ်ဳိးသားမ်ား ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ အတိအလင္း ဆိုပါရေစ။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္အတြင္းမွာ မၿငိမ္းခ်မ္းသမွ် သူမ်ားအျမတ္ထုတ္တာကို ခံေနရမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္း ဆူပါပါဝါျဖစ္တဲ့ တရုတ္အစိုးရရဲ့ တုိက္ရုိက္ဂုတ္ေသြးစုတ္ေနတာမ်ဳိးကို ဆက္ၿပီး ရင္ဆုိင္ေနရဦးမွာျဖစ္သလို ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း သြယ္ဝိႈက္ၿပီး ဖိအားေပးခံေနရတဲ့ ဘဝက လြတ္မွာမဟုတ္ပါ။ <br /> <br /> ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ ဖြတ္သထက္ညစ္လာေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို အမွန္တကယ္ တိုးတက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေစ ခ်င္ရင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ရင္၊ တပါးသူက ဗိုလ္က်လာတာကို မခံခ်င္ရင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြကို အျမန္ဆံုး ရပ္တန္႔ၿပီး တန္းတူရည္တူရိွတဲ့ သာတူညီမွ်ရိွတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတခု အမွန္အကန္ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂ဝ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-763085411308630355Thu, 19 Mar 2015 14:47:00 +00002015-03-19T21:47:18.242+07:00ေအာင္သူၿငိမ္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps"> ဒီ</span>ကေန႔ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။ ထိုင္းေတြက မႏွစ္ကထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္ ဆိုပဲ။ ထိုင္း ႏိုင္ငံ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာက်န္းမာေရးဌာန (DMH) ရဲ႔ သုေတသနေတြကို ကိုးကားေျပာတာ ျဖစ္သလို၊ ကမၻာတစ္ဝွမ္းတိုင္းတာတဲ့ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ညႊန္းကိန္း (World Happiness Report 2013) အစီရင္ခံစာ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ကို ရည္ညႊန္းေျပာဆိုၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအစီရင္ခံစာအရ ထိုင္းႏိုင္ငံက ညႊန္းကိန္းေတြအရ ၃၆ ေနရာခ်ိတ္ပါတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႔ထဲမွာ စကၤာပူ ၿပီးရင္ ဒုတိယလိုက္ပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ယခုထိုင္း စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရတက္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက "အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္သူ" ဆိုၿပီး ေႂကြးေၾကာ္သံ ထားခဲ့တာပါ။ <br /> <br /> နက္ျဖန္ မတ္လ ၂၀ ရက္ေန႔ဆိုရင္ "ႏိုင္ငံတကာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေန႔" (International Day of Happiness) လို႔ ကုလသမဂၢက သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံကေနၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွတ္ A/RES/66/281 နဲ႔ သတ္မွတ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ 'ေပ်ာ္ရႊင္မႈ' ဆိုတာ လူသားေတြရဲ႔ အေျခခံက်တဲ့ ပန္းတိုင္ပါတဲ့၊ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ သာမက၊ ေရရွည္တည္တံ့တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ၊ သာယာဝေျပာမႈ.. စသည္ျဖင့္ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာပဲ ကုလသမဂၢ က ကမကထျပဳတဲ့ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အစီရင္ခံစာ (World Happiness Report) ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတြကို တိုင္းတာ ထားၿပီး၊ အခုႏွစ္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာလည္း ေနာက္ထပ္ တိုင္းတာခ်က္ေတြ ဆက္လက္ထြက္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ အဲသည္မွာ က်ေနာ့္ရဲ႔ စူးစမ္းလိုစိတ္က ထိန္းမႏိုင္၊ သိမ္းမရ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြေရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသလား။ က်ေနာ္တို႔ မႏွစ္ကထက္၊ ဒီႏွစ္ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္လာၾကပါသလား။ <span id="fullpost"> <br /> ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အစီရင္ခံစာ (၂၀၁၃) ခုႏွစ္ကို ရွာေဖြၾကည့္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမွတ္ (၁၀-မွတ္) ေပးတဲ့ေနရာမွာ (၄. ၄၃၉) နဲ႔ အဆင့္ေပါင္း ၁၂၁ ေနရာက ခ်ိတ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံက အဆင့္ (၃၆)၊ လာအိုက (အဆင့္ ၁၀၉) ခ်ိတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လိုအခ်က္ေတြက လူတစ္ဦးရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဆံုးျဖတ္ပါသလဲ .. ေမးခြန္းေမးစရာ ရွိလာပါတယ္။ <br /> <br /> နီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႔ကို စတင္ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ အခုေခတ္က လူမႈမီဒီယာေတြ၊ ေဖ့ဘုတ္တို႔က ျမန္ေတာ့ စနစ္ တက် သုေတသနမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္၊ မိတ္ေဆြထဲက ေနရာဌာနေပါင္းစံုက လူေတြကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ "ခင္ဗ်ားတို႔ မႏွစ္ကထက္၊ ယခုႏွစ္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္သလားေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္/ မေပ်ာ္ရႊင္ ျဖစ္ရတာလဲ" လို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ဌာန တစ္ခုမွာ သုေတသနလက္ေထာက္ လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ကေတာ့ 'သိပ္မေပ်ာ္ပါ' လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပညာေရး၊ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အထမေျမာက္ခဲ့လို႔ ေျဖပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဘဝအခြင့္ အလမ္းနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ က်န္တဲ့ မိတ္ေဆြ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကေတာ့ 'မႏွစ္ကထက္ သူ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္' တဲ့။ အေၾကာင္းက အေႂကြးေတြ ေက်သြားတယ္၊ ေနေရး၊ စားေရး ဖိစီးမႈေတြ ေလ်ာ့က်သြားတယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘဝေတြအေပၚ ဖိစီးမႈ နည္းတာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ အေၾကာင္းတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူေပ်ာ္သလို၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ က လူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မေနပါဘူးလို႔ပဲ သူက ထပ္ေျပာပါတယ္။ <br /> <br /> အသိ သတင္းေထာက္ ၂-ဦးေလာက္ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူတို႔က မေပ်ာ္ရႊင္ပါဘူးလို႔ ေျဖၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တစ္ဦးက 'ပိုမြမ္းက်ပ္လာတယ္'၊ ေနာက္တစ္ဦးက 'ပို ေကာင္းမလာဘူး။ မနက္လင္းကတည္းက ျပႆနာေတြနဲ႔ ခ်ည္း ၾကံဳေနရတယ္' လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြက်ပ္တယ္၊ တကၠစီကား စီးရင္လည္း လမ္းက်ပ္တယ္။ တိုက္ခန္း၊ အိမ္ခန္းေတြ ေစ်းတက္တယ္။ စားေသာက္စရာ လူသံုးကုန္ေတြ ေစ်းတက္တယ္။ လခက တိုးမလာဘူး။ သြားေရးလာေရး လည္း ခက္ခဲတယ္လို႔ ေျဖၾကပါတယ္။ က်န္မိတ္ေဆြ သတင္းေထာက္တစ္ဦးကေတာ့ 'လူေတြက အားအားရွိ ရန္ျဖစ္ေနၾက တယ္။ ဒုစရိုက္မႈေတြ ေပါလာတယ္။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာတယ္။ အမုန္းတရား ဖန္တီးသူေတြ ရွိေနတယ္' လို႔ ပိုႏိုင္ငံေရးဆန္ဆန္ ေျဖပါတယ္။ အခုအခါ သတင္းေထာက္ေတြကို အေရးယူတာ၊ ေထာင္ခ်တာေတြရွိလာ ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ လံုျခံဳမႈနည္းလာသလို ခံစားရတယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ စားဝတ္ေန ေရး၊ ဝင္ေငြ ျပႆနာေတြနဲ႔ ဆိုင္သလို၊ သာယာဝေျပာမႈနဲ႔ ဆိုင္တာကိုလည္း ျပသေနပါတယ္။ လံုျခံဳေရးအေၾကာင္းအခ်က္ ကိုလည္း ျပသေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တြင္သာမက၊ ေဘးက ပတ္ဝန္းက်င္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အေျခအေနနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ ေနေၾကာင္း ျပသေနပါတယ္။ <br /> <br /> ျပည္ပက ျပန္လာတဲ့ မိတ္ေဆြ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး တစ္ဦးကိုလည္း ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ သူက ေပ်ာ္ပါတယ္လို႔ ေျပာပါ တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ မိသားစု ျပန္ေပါင္းဆံုမႈ လုပ္ႏိုင္တယ္။ သူတတ္တဲ့ပညာနဲ႔ လူေတြအက်ဳိးေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း လူတစ္ဦးခ်င္းရဲ႔ အေရးပါမႈ၊ အခန္းက႑ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ျပည္ပကေန ယခင္က တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ၊ ယခုေတာ့ ျပန္တြင္းျပန္ၿပီး စာေရး၊ ကဗ်ာေရးလုပ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကို လည္း ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူက 'ခင္ဗ်ားေမးၾကည့္မွ စဥ္းစားမိတယ္၊ က်ေနာ္ မႏွစ္ကထက္ ဒီႏွစ္ပိုေပ်ာ္တယ္ဗ်' လို႔ အံ့ၾသ ဖြယ္ ေျပာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ 'အေျပာင္းအလဲေတြက ပိုျမန္ဆန္လာတယ္။ ရင္ခံုစိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္လာတယ္။ စာေပေလာကက မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာ/ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ ပိုထိေတြ႔ ကၽြမ္းဝင္ႏိုင္တယ္' လို႔ ေျပာပါတယ္။ <br /> ဒါလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ 'ေဘးမွ ထိုင္ၾကည့္ေနသူတစ္ဦးရဲ႔ စြန္႔စားမႈမ်ား' ဆိုတဲ့ စာအုပ္အမည္ေတာင္ သူေျပာမွ သတိရမိပါတယ္။ 'က်ေနာ္က မီးပံုႀကီးကို အခုမွ အနီးကပ္ထိုင္ၾကည့္ေနရတာဗ်။ ေပ်ာ္တယ္ဗ်' လို႔ ဆိုပါတယ္။ <br /> <br /> ဒါေပမယ့္ သူတို႔က က်န္တဲ့သူတို႔ေဘးမွလူေတြ အမ်ားစု မေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါဘူးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ နံနက္လင္းတာနဲ႔ အသံ ဆူတယ္။ ကားက်ပ္တယ္။ ကားစပယ္ယာက ေဟာက္တယ္။ ဖိစီးမႈေတြ ျပည့္ေနတယ္လို႔ ေျပာျပၾကပါတယ္။ တကၠစီ ကားေမာင္းသူေတြလည္း ပိုရိုင္းလာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရပ္ကြက္ လူႀကီးေတြက ဘာေငြ လာေကာက္မွာလဲ၊ ဘာခိုင္း မွာလဲ… ရံုးျပင္ကနားသြားရင္လည္း လူလို ဆက္ဆံမခံရ၊ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြ ရွိတယ္လို႔ ေျပာျပၾကပါတယ္။ 'ရန္ကုန္ကလူေတြက သနားစရာေကာင္းတယ္' လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ နယ္ေတြက လူေတြကေရာ… မိတ္ေဆြတစ္ဦး ကေတာ့ 'လမ္းေတြ (အေျခခံ အေဆာက္အဦေတြ) နယ္မွာ ပိုေကာင္းလာတယ္။ လူေတြက ပိုလို႔ ခရီးသြားလာၾကတယ္။' လို႔ ေကာင္းတာေတြ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစုတိုင္း ဖိစီးမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ စားဝတ္ေနေရးက မေခ်ာင္လည္လွ ဘူးဆိုၿပီး သူတို႔ရဲ႔ ဖိစီးမႈေတြလည္း ေျပာျပပါတယ္။ သတင္းေထာက္မိတ္ေဆြ တစ္ဦးကေတာ့ ခုတေလာ ေက်ာင္းသား သပိတ္ေတြကို အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္းတာေၾကာင့္ သူ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္စားႏိုင္ဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာျပပါေသးတယ္။ <br /> <br /> ကမၻာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေန႔ကို နက္ျဖန္ဆိုရင္၊ အခ်ဳိ႔ႏိုင္ငံ၊ အင္အားစုေတြက က်င္းပၾကေတာ့မွာပါ။ ကမၻာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအစီရင္ခံစာ မွာေတာ့ ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝး၊ ဆြစ္ဇာလန္၊ နယ္သာလန္၊ ဆြီဒင္၊ ကေနဒါႏိုင္ငံေတြက ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အျမင့္မားဆံုးလို႔ ဆိုထား ပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း အာဖရိကႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ေအာက္ဆံုးကပါ။ သူတို႔က ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အေျခခံညႊန္းကိန္းေတြ သတ္မွတ္ၿပီး တိုင္းတာတာပါ။ ပညာေက်ာ္တို႔က စီးပြားေရး အေျခအေန၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ စစ္တမ္းေမးျမန္း ေကာက္ယူမႈ ေတြ၊ ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ကိန္းဂဏန္း စာရင္းအင္းေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး သံုးသပ္တြက္ခ်က္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အသားတင္စုေပါင္း အမ်ဳိးသားေပ်ာ္ရႊင္မႈ (Gross National Happiness- GNH) ဆိုတဲ့ အယူအဆ ထြန္းကားခဲ့ၿပီး၊ ရုပ္ ဝတၳဳခ်မ္းသာတာထက္စာရင္၊ လူေတြ ပိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အေၾကာင္း ခ်ည္းကပ္မႈေတြနဲ႔ ဘူတန္ႏိုင္ငံကို ထိပ္မွာထား ေဖာ္ျပ ခဲ့ၾကဖူး ပါေသးတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဝင္ေငြနဲ႔ ရုပ္ဝတၳဳ ျပည့္စံုမႈမွ်သာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝင္ေငြကေတာ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ မျဖစ္ရေလေအာင္၊ သာယာဝေျပာမႈရေအာင္အတြက္ အေရးေတာ့ ပါပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ရွိသူေတြက အလုပ္လက္မဲ့ ေတြထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ေလ့လာေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ပိုလို႔က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။<span style="color: blue;"> ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကရာမွာ နယ္ပယ္ ၉-ခု (9 domains) နဲ႔ တိုင္းတာမႈ (၃၃) ခုကို သတ္မွတ္ထားတာမ်ဳိး ေတြ႔ရပါ တယ္။ နယ္ပယ္ေတြကေတာ့ - (၁) ပညာေရး၊ (၂) က်န္းမာေရး (၃) လူေနမႈအဆင့္အတန္း (၄) စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သာယာ ဝေျပာမႈ (၅) လူမႈရပ္ရြာ ရွင္သန္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ (၆) ယဥ္ေက်းမႈ စံုလင္ေထြျပားရွိျခင္းႏွင့္ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မႈ (၇) ေဂဟ သဘာဝ ဝန္းက်င္ စံုလင္ေထြျပားမႈႏွင့္ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မႈ (၈) အခ်ိန္အသံုးခ်မႈ နဲ႔ ေနာက္ဆံုး (၉) ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္.. စတာေတြ ထည့္သြင္းထားပါတယ္။</span><br /> <br /> ယခု အစီရင္ခံစာေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရ - <br /> • ပိုခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ပိုေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဝင္ေငြထက္စာရင္၊ လူမႈေရးအေၾကာင္းအခ်က္၊ လူမႈ ေရး ပံ့ပိုးမႈ၊ လူတစ္ဦးခ်င္း လြတ္လပ္မႈ အတိုင္းဆ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ကင္းပျခင္းတို႔က ပိုလို႔အေရးပါတယ္။<br /> • လူေနမႈ ျမင့္လာတာနဲ႔အမွ် အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ျမင့္လာတယ္ဆိုပါတယ္။ ကမၻာတစ္ခုလံုး ျခံဳၾကည့္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ အတြင္း နည္းနည္းပိုေပ်ာ္လာတယ္ ဆိုပါတယ္။ <br /> • အလုပ္အကိုင္မဲ့မႈက မေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မ်ားစြာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အလုပ္ လံုျခံဳေရး၊ လုပ္ငန္းခြင္ ဆက္ဆံေရး၊ လုပ္ငန္းအတြင္း ေက်နပ္မႈေတြလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ လစာနဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္သင့္ေတာ္မႈလည္း အေရးပါပါတယ္။ <br /> • ျပဳမူေနထိုင္ ေကာင္းရင္၊ လူက ပိုေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္တဲ့။ <br /> • စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးကလည္း ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ပါ။ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံ ေတြမွာေတာင္ စိတ္ေဝဒနာရွင္ ေလးပံုတစ္ပံုပဲ ကုသမႈ ရၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြက ပိုဆိုးပါတယ္။<br /> • မိသားစုဘဝ တည္ၿငိမ္မႈ၊ အိမ္ေထာင္ျမဲတာကလည္း မိဘေတြနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အေရးပါပါ တယ္။<br /> • တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက အမ်ဳိးသားေတြထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္တယ္လို႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆင္းရဲ တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ရလဒ္ကေတာ့ ေရာေထြးေနပါတယ္။<br /> • လူလတ္ပိုင္းအရြယ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အနည္းဆံုးပါတဲ့။ (ရုန္းကန္ေနရတာ မဟုတ္လား)။ <br /> <br /> လူေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေက်ကြဲဝမ္းနည္းရမႈေတြဟာ တစ္ဦးခ်င္းကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ အစိုးရမူဝါဒေတြရဲ႔ သက္ေရာက္မႈ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက လူေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ မူဝါဒေတြကို ဦးတည္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါၿပီ။ ယခုအစီရင္ခံစာကို ဦးေဆာင္တည္းျဖတ္သူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုလံဘီယာ တကၠသိုလ္၊ ေျမကမၻာ အင္စတိက်ဴက ပါေမာကၡ ဂ်က္ဖရီဆက္ (Jeffery Sachs) ကေတာ့ "လူေတြအတြက္ တကယ့္ကိုအေရးပါတဲ့ကိစၥေတြ အတြက္ ကိုက္ညီမယ့္၊ မူဝါဒေတြခ်မွတ္ဖို႔ ကမၻာေပၚမွာ ပိုၿပီးေတာင္းဆိုမႈေတြ ျမင့္လာေနပါတယ္။ မူဝါဒခ်မွတ္သူေတြ အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ လူထုေတြေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဘယ္လိုျမႇင့္တင္ၾကမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ" လို႔ ေျပာခဲ့ ပါတယ္။ <br /> <br /> က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူထုေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါရဲ႔လား။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေအာင္သူၿငိမ္း (၁၉၊ မတ္၊ ၂၀၁၅)</span></b><br /> <br /> <a href="http://burmese.dvb.no/archives/86298"> http://burmese.dvb.no/archives/86298</a><br /> <br /><span style="color: blue;"> အကိုးအကား- </span><br /> <a href="http://bangkokpost.com/news/general/500943/thais-climb-in-happy-rankings">http://bangkokpost.com/news/general/500943/thais-climb-in-happy-rankings</a><br /> <a href="http://www.earth.columbia.edu/articles/view/2960">http://www.earth.columbia.edu/articles/view/2960</a><br /> <a href="http://www.livescience.com/39489-the-happiest-countries.html">http://www.livescience.com/39489-the-happiest-countries.html</a><br /> <a href="http://www.happyplanetindex.org/">http://www.happyplanetindex.org/</a><br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/03/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5991986145361866425Wed, 18 Mar 2015 04:40:00 +00002015-03-18T11:40:35.199+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">အာ</span> ဏာရလာကထဲက ဒီအစိုးရရဲ့ လုပ္တာကုိင္တာေတြက ပံုမေတာ္တာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ေဝဖန္စာေရးရတာလည္း လက္ေကာက္ဝတ္ကေန ျပတ္က်ေတာ့မလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဝဖန္စာေရးတာကို ခဏေမ့ထားလိုက္ၿပီး ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို စာအုပ္ေဟာင္းပံုထဲက ဆြဲၿပီးဖတ္ေနလုိက္ပါတယ္။ ႏွစ္ပတ္သံုးပတ္ေလာက္ စာမေရးဘဲ ေနလုိက္ပါတယ္။ အဲသလို ဆိုေတာ့လည္း အေတာ္ေလးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းသား။<br /> <br /> ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေရးဖို႔အေၾကာင္းအရာေတြ ေပၚလာျပန္ၿပီဆိုေတာ့ စာျပန္ေရးရတာပါပဲ။ ေရးေတာ့လည္း တျခား ရိွရိုလား ေဝဖန္စာပဲေပါ့ဗ်ာ။ အစိုးရလုပ္ရပ္ေတြကို ေဝဖန္တဲ့ စာမ်ားပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသား ပညာေရးဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိစၥရပ္ဟာ အေစာကထဲက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး အေျဖရွာလုိက္ရင္ ရတဲ့ အမ်ဳိးပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက ရက္ေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္လို႔မွ အေၾကာင္းမျပန္ရင္ ဆႏၵျပမယ္ သပိတ္ေမွာက္မယ္ဆိုတာ အစိုးရ ကိုယ္တုိင္လည္း သိေနၿပီးသားပါ။ ဘာေၾကာင့္ အစိုးရဖက္က အခ်ိန္ေတြကို ဆြဲခဲ့တာလဲ။ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားက ေက်ာင္းသား ေတြ မပါေလာက္ဘူး ႏုိင္ငံေရးဆံတဲ ေက်ာင္းသားတစုေလာက္ပဲ ရိွမွာပါလို႔ အစိုးရအေနနဲ႔ တြက္ဆမိခဲ့လို႔မ်ားလား။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ အစိုးရထင္သလို မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသားအင္အားကလည္းေကာင္း အလုပ္သမား၊ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ လူထု ေတြကပါ ေက်ာင္းသားေတြ ေနာက္ကြယ္မွာ ထင္ထင္ရွားရွား ရိွေနတာကို ျမင္ရမွ ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာ မဟုတ္လား။ ဒါေတာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ညစ္ကပ္ေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပ လမ္းေပၚတက္လာ တာဟာ အစိုးရဖက္က မရိုးမသားနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာကို က်င့္သုံးလို႔ ျဖစ္ရတာ။<span id="fullpost"> <br /> <br /> ပညာေရးဥပေဒျပင္ဆင္ဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ ကြန္ျမဴနစ္အုပ္စုေတြ ေျခကုတ္ယူဖို႔ လမ္းစဖြင့္ ေပးသလို ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြပါတယ္လို႔ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ အစီရင္ခံစာမွာ ေတြ႔လုိက္မိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးစရာ ျဖစ္လာတာက အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားဟာ ကြန္ျမဴနစ္ကို အခုေခတ္အထိ ေၾကာက္ေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ လႊဲခ်စရာ တျခား အုပ္စု မရိွေတာ့လို႔ ဓာတ္ျပားေဟာင္း ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာကို အသံုးျပဳတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေျခကုတ္ ရကုန္ေတာ့မယ္လို႔ ဆိုလုိက္ရင္ ျပည္သူအမ်ားနဲ႔ ရဟန္းသံဃာထုက စုိးရိမ္သြားၿပီး လမ္းမေပၚ ေရာက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို မေထာက္ခံေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္ေစခ်င္လို႔လား။ <br /> <br /> ကြန္ျမဴနစ္သံၾကားရင္ လူထုက ေနာက္တြန္႔သြားမယ္လို႔ အခုအထိ အစိုးရဖက္က အျမင္ရိွေနတာဟာ ဒိတ္ေအာက္ေနပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ပညာေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ဝန္ႀကီးနဲ႔ ဒုဝန္ႀကီးေတြ အစည္းအေဝးေတြမွာ လူႀကီးလူေကာင္းမဆန္ဘဲ မဲ့ကာရြဲ႔ကာ ေျပာဆိုေနတာကို ျမင္ရေတာ့ သူတို႔ကို ကြန္ျမဴနစ္ထက္ေတာင္ စိတ္ကုန္မိပါေသးတယ္။ အဆံုးစြန္ေျပာရရင္ ေမတၱာ ေတာင္ ခမ္းပါတယ္။ <br /> <br /> ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနတင္ မဟုတ္ပါဘူး အစိုးရတရပ္လံုးအေနနဲ႔ ပညာေရးေအာက္က်ရင္ တုိင္းျပည္ဘယ္လို ျဖစ္သြားႏုိင္ တယ္ ဆိုတာကို အခုအထိ သေဘာမေပါက္ႏုိင္ၾကေသးဘူးလား။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ ကာလရဲ့ အေတြ႔အႀကံဳက သက္ေသ ျပၿပီးသားပါ။ ဘာသယံဇာတမွ မထြက္တဲ့ စကၤာပူလိုႏုိင္ငံ ေပါက္စနေလး တိုးတက္ခ်မ္းသာသြားတာ ပညာေရး ေၾကာင့္ပါ။ ပညာေရးမွာ တခ်ိန္က ျမန္မာကို မယွဥ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ႏုိင္ငံေတြဟာ အခုေတာ့ ျမန္မာထက္သာ ကုန္ၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြေတာင္ ပုိက္ဆံအကုန္ခံၿပီး သြားစာသင္ေနရတယ္ မဟုတ္လား။ <br /> <br /> အခုအခ်ိန္အထိ ျမန္မာ အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားဟာ ထစ္ခနဲရိွ ကြန္ျမဴနစ္ေတြေၾကာင့္လို႔ လက္ညိဳးထိုးေနတုန္းဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေခတ္ေနာက္ က်ေနၿပီဆိုတာ ရွင္းရွင္းႀကီးျမင္ေနရပါတယ္။ <br /> <br /> ဟုတ္ပါၿပီ လက္ဝဲျဖစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ တခ်ိန္က အျပင္းအထန္ တုိက္ခိုက္ခဲ့ရလို႔ အဲဒီ ရန္ႂကြင္း ရန္စဟာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စိတ္ထဲမွာ ရန္သူအျဖစ္အေနနဲ႔ ထင္က်န္ေနရစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကာလမွာ ကြန္ျမဴနစ္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဆိုတာလည္း ျမန္မာျပည္မွာ မရိွေတာ့ပါဘူး။ တရုပ္ျပည္ထဲမွာ ခိုလံႈေနရတဲ့ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ေတြဆိုရင္လည္း တစတစနဲ႔ အသက္ေတြႀကီးကုန္ပါၿပီ။ လက္ရိွျမန္မာအစိုးရကို ျပဳတ္က် ေအာင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းလည္း မရိွေတာ့သေလာက္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း အစိုးရဖက္ကပဲ ေျပာေနတာ ေနာက္တခ်က္ ရိွပါ ေသးတယ္။ အခု သပိတ္ေမွာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ့ အဆက္ အႏြယ္ေတြ လို႔လည္း စြပ္စြဲပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္နားလည္ရခက္တဲ့ အေတြးအေခၚမ်ဳိးကို အစိုးရလူႀကီးေတြ ပုိင္ဆုိင္ ေနပါတယ္။ ဘယ္လို ျပန္ေျပာရမလဲဆိုေတာ့ ဖေအ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္တုိင္း သားသမီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မျဖစ္ပါ။ ဖေအ ဆရာဝန္ ျဖစ္တုိင္း သားသမီးေတြ ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဖေအ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တာနဲ႔ သားသမီး ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ဖေအက သေဘၤာသား သားက်ေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာ။ ဖေအက လယ္သမား သားက်ေတာ့ ပါေမာကၡ။ ဒါမ်ဳိးေတြလည္း ရိွေနတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သင့္တာေပါ့။ အခုဟာ တခ်ိန္တုန္းက သူတို႔စြပ္စြဲေနက် ကြန္ျမဴနစ္ေတြမွာ ကြယ္လြန္သူက ကြယ္လြန္၊ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူေတြလည္း ႀကီးကုန္ဆိုေတာ့ အခုသပိတ္ေမွာက္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲက ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကြန္ျမဴနစ္ အဆက္အႏြယ္ဆိုၿပီး ဦးထုပ္လွမ္းစြပ္ေပးပါတယ္။ <br /> <br /> မေရရာ မေသခ်ာပဲ ေျခာက္လွန္႔တာမ်ဳိး စြပ္စြဲတာမ်ဳိးေတြကို အရင္စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ လုပ္ေနၾကပါ။ အခုဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေျပာေပမယ့္ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို ေကာ္ပီကူးၿပီး လုပ္ေနဆဲ ျဖစ္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဥပမာ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးတို႔၊ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို လိုလားတဲ့ ျပည္သူမ်ားက ဝင္ေရာက္ ထိန္းသိမ္းျခင္းတို႔ ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ အစိုးရကပဲ ဖန္တီးထားတဲ့ အရာေတြပါ။ အခုဆိုရင္ တာဝန္လက္ပတ္နီ လူတန္းစားလည္း ထပ္ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။ ဥပေဒအရ လုပ္တာပါတဲ့။ ၁၉ ရာစုတုန္းက အဂၤလိပ္တည္ထြင္ ထားခဲ့တဲ့ ဥပေဒပါ။ ကိုလိုနီနယ္ေတြမွာ လိုအပ္လို႔ ႏွိမ္နင္းမယ့္အေရးကိစၥေတြအတြက္ အစိုးရပုလိပ္ေတြ၊ စစ္တပ္ေတြ အင္အား နည္းေနတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ေဒသခံတခ်ဳိ႔ကို အသံုးျပဳလို႔ ရေအာင္တည္ထြင္ထားတဲ့ ဥပေဒပါ။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာ အဲသလို ဥပေဒမ်ဳိး အခုအထိ မရိွပါ။ ရပ္ကြက္ထဲက အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ ေဆးသမား၊ ၾကက္သမား၊ ကေလကေခ်ေတြကို တုိင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေရးအတြက္ တာဝန္ဆိုတဲ့ လက္ပတ္ပတ္ေပးၿပီး လူစုၿဖိဳခြင္း ခုိင္းတာကို အတည္ျပဳေပးတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး အဂၤလန္မွာလည္း မရိွပါ၊ အေမရိကန္မွာလည္း မရိွပါ။ တျခားေသာ ဒီမိုကေရစီ စစ္မွန္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာလည္း မရိွပါ။ ကြန္ျမဴနစ္ရန္ ေၾကာက္ရတယ္ဆိုတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား တီထြင္ထားခဲ့တာပါ။ တာဝန္လက္ပတ္ပတ္ထားတဲ့ လူအုပ္ႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္သူ ဆိုတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား တီထြင္ထားတဲ့ အရာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ျမန္မာအစိုးရက ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ မႀကိဳက္ဘူး၊ လက္ဝဲဆိုတာကို လက္မခံဘူး။ ဒါကလည္း သိပ္ေတာ့ ျပႆနာရိွတယ္လို႔ မျမင္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ အစိုးရတုိင္းမွာ သူတို႔ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အယူဝါဒမ်ဳိးေတြကို တခ်ိန္က ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ေလ့ ရိွခဲ့တာကိုး။ သဘာဝလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ။ အခုလက္ရိွ အစိုးရဟာ ကြန္ျမဴနစ္ကို မႀကိဳက္ဘူး လက္မခံဘူးဆိုေတာ့ လက္ယ်ာ အရင္းရွင္နဲ႔ေကာ အဆင္ေျပပါသလား။ ေမးစရာရိွလာပါတယ္။ <br /> <br /> ဒိျပင္ကိစၥေတြေတာ့ မသိေသးပါ။ ဒါေပမဲ့ တေလာေလးတုန္းက အျဖစ္အပ်က္တခုအရ ျမန္မာအစိုးရဟာ လက္်ာအရင္းရွင္ နဲ႔ လည္း အဆင္မေျပတာ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ သင္တန္းေတြဖြင့္လွစ္ သင္ၾကားေပးေနတဲ့ Johns Hopkins university ဂြ်န္စ္ေဟာ့ပ္စကင္းစ္ ယူနီဗာစီတီနဲ႔ ျပႆနာတက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက အခ်ဳပ္အခ်ယ္ေတြ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဂြ်န္စ္ ေဟာ့ပ္ကင္းစ္ တကၠသိုလ္က သူတို႔ရဲ့ သင္တန္းေတြကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကေန ျပန္လည္ ရုပ္သိမ္းသြားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဂြ်န္စ္ေဟာ့ပ္စကင္းစ္ တကၠသိုလ္ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြထဲက တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ တကၠသိုလ္မွာ ဘာသာရပ္မ်ဳိးစံု သင္ၾကားတဲ့ အထဲမွာ ေဆးပညာအရ ကမၻာမွာ ထိပ္တန္းေက်ာင္း ဆယ္ေက်ာင္းထဲမွာ ပါဝင္ ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အဲဒီ တကၠသိုလ္ဟာ ေဆးသုေတသနျပဳလုပ္ရာမွာ ထူးခြ်န္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆး သုေတသန အသစ္အသစ္ေတြ ႏွစ္တုိင္းဆိုသလို ရွာေဖြေတြ႔ရိွပါတယ္။ ေဆးဝါးအသစ္၊ ကုထံုးအသစ္ စသျဖင့္ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္တာေၾကာင့္ ေဆးပညာေလာကမွာ အရိွန္အဝါႀကီးမားတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးတခုပါ။ <br /> <br /> ေနာက္တေက်ာင္းေလာက္ ဥပမာ ထပ္ေပးရရင္ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ဟာ ဥပေဒပညာရပ္မွာ ထူးခြ်န္တဲ့ ေက်ာင္းႀကီး တခုပါ။ နာမည္ႀကီး ေရွ႔ေနေတြ ဥပေဒသမားေတြ အေျမာက္အမ်ား ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေပးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အေမရိကန္ သမၼတ တခ်ဳိ႔လည္း ဒီေက်ာင္းထြက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလန္မွာဆိုရင္ အီဒင္ဘာရာ တကၠသိုလ္ဟာ ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သမားေတာ္အဆင့္ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးရာမွာ နာမည္ေက်ာ္ ပါတယ္။ လန္ဒန္စီးပြားေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး တကၠသိုလ္ ဆိုရင္ လူမႈသိပံၸဘာသာရပ္မွာ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ ကမၻာေက်ာ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္ ကမၻာေက်ာ္ တကၠသိုလ္ေတြ ႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘာကို ျမင္ရသလဲ ဆိုေတာ့ ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္ဖို႔ဆိုတာ ျမင့္ေအာင္ျမွင့္တတ္ မွသာ ျမင့္မားလာမွာျဖစ္ပါတယ္။&nbsp;</span><br /> <br />အခု ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရကေတာ့ လက္ဝဲကြန္ျမဴနစ္နဲ႔လည္း ကမၻာရန္ျဖစ္ခဲ့။ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုရင္ အသံေတာင္ မၾကားခ်င္ ပါဘူး။ ဒါကလည္း သူ႔အေၾကာင့္နဲ႔သူမို႔ ရိွပါေစေတာ့။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာေရးကို ျမွင့္တင္ဖို႔ ေျပာၾကတဲ့ေနရာမွာ လက္ဝဲဝင္လာမွာ ေျခကုတ္ယူမွာကို စိုးရိမ္သလို လက္ယာ အရင္းရွင္နဲ႔လည္း အဆင္မေျပ ဆိုေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ ၾကမွာလဲလို႔ ေမးစရာရိွလာ ပါတယ္။ တုိင္းျပည္တခုမွာ ပညာေရး တိုးတက္ျမင့္မားလာဖို႔ မျဖစ္မေန ဖြင့္လွစ္ေပးရတ့ဲ ဖြင့္လွစ္ေပးရမယ့္ တံခါးေတြရိွပါတယ္။ အဲတာေတြကို ပိတ္ထားေနဆဲ ဆိုရင္ေတာ့ အဲသလိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးကေန မ်ဳိးေကာင္း မ်ဳိးသန္႔ ပညာတတ္ေတြ ထြက္ေပၚမလာပဲ အဖ်င္းအေမွာ္ေလးေတြသာ ထြက္လာမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ လူ႔သေဘာအရ လူလည္ေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ လူႀကီး သားသမီးမ်ားနဲ႔ ခရုိနီသားသမီးေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားက တကၠသိုလ္မ်ားမွာ စာသင္ေနၾကပါတယ္။ <br /> <br /> ၂ဝ ရာစုရဲ့ အေရွ႔တုိင္းသား ဒႆနဆရာႀကီး တဦးျဖစ္တဲ့၊ စာေပဆုိင္ရာႏိုဘယ္ဆုရွင္လည္းျဖစ္တဲ့ ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုးက ပညာဆိုတာ လြတ္လပ္တဲ့ေနရာမွာသာ တည္ရိွႏုိင္တယ္ တည္မီႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၁၃ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္<br /> </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/03/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5166389465812804274Wed, 11 Mar 2015 04:11:00 +00002015-03-11T11:11:17.160+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">က</span> <br /> ေန႔ျမန္မာျပည္ ႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းဟာ စိတ္ပ်က္စရာေတြ၊ ေၾကကြဲစရာေတြ၊ ဝမ္းနည္းစရာေတြ၊ လွည့္စားတာေတြ၊ လစ္လွ်ဴရႈတာေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ ဗိုလ္က်အႏုိင္က်င့္တာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ အဲသလို အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဆက္တုိက္ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွပါ။ အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ မရိွဘဲ ဒီအတုိင္းဆက္သြားေနရင္ ဒီႏုိင္ငံဟာ တစံုလံုးေသာ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲမႈကို ေနာက္တႀကိမ္ ရင္ဆုိင္ရဖြယ္ ရိွပါတယ္။<br /> <br /> မၾကာေသးခင္က ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းကို ျပန္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ရက္ေပါင္း ၉ဝ ေလာက္ပဲ ရိွတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ပါတယ္။ ေနာက္တႏွစ္မွာေတာ့ ကရင္အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရး စခဲ့ပါတယ္။ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္က ကရင္တပ္မ်ား ေတာခိုၾကပါတယ္။ တဆက္ထဲဆိုသလို ေနာက္ပုိင္း ႏွစ္မ်ားမွာ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမ အသီးသီးမွာ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ ဘာသာကိုးကြယ္သူ ကခ်င္ေတြ အစိုးရကို လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္တာဟာ တျခားတုိင္းရင္းသားမ်ာနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ အေတာ္ေလး ေနာက္က်ပါတယ္။ မွတ္မိ သေလာက္ဆိုရင္ ၁၉၆ဝ ေနာက္ပုိင္းလို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုရဲ့ ဗုဒၶဘာသာကို ႏုိင္ငံေတာ္ ဘာသာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္တဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဆက္တုိက္ျဖစ္ေပၚ လာခဲ့ျခင္းပါ။ ခ်င္းေတာင္တန္း တခုမွာပဲ သူပုန္သကန္ မရိွခဲ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၈ဝ ခုႏွစ္မ်ား ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ခ်င္းေတာင္တန္းမွာလည္း လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲဖို႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ ရိွလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေတာ့ စီအန္အက္ဖက္ ခ်င္းေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းဟာ လူသိထင္ရွားျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။<span id="fullpost"> <br /> <br /> အမ်ဳိးသားေရး ၿပိဳကြဲမႈဟာ ျမန္မာနဲ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားအၾကား ယံုၾကည္မႈပ်က္ျပားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရတယ္လို႔ ေယဘုယ် ျမင္ၾကပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲမႈဟာ ျမန္မာခ်င္း အၾကားမွာလည္း ျဖစ္ပြားႏုိင္သလို ရွမ္းအခ်င္းခ်င္း၊ ရခုိင္အခ်င္းခ်င္း၊ မြန္အခ်င္းခ်င္း ၾကားမွာလည္း ျဖစ္ပြားႏုိင္တဲ့ ကိစၥရပ္တခုပါ။ <br /> <br /> ျမန္မာျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရအၿပီး မၾကာခင္မွာ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲမႈကို ပထမအႀကိမ္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ ဒီလို အေျခအေနထိ ေရာက္သြားေအာင္ စတင္မွားခဲ့တဲ့သူေတြကေတာ့ ထိပ္ပုိင္းျမန္မာႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ တည္ရိွေနတဲ့ သေဘာထားကြဲမႈ၊ ယံုၾကည္မႈပ်က္ျပားျခင္း၊ ဒီမိုကေရစီကို ဖက္တြယ္ရမယ့္အစား လက္နက္နဲ႔အာဏာကို ဖက္တြယ္ထားျခင္း စတာေတြက ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားလာေအာင္ တြန္းပို႔ ခဲ့တာပါ။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရး မရခင္ကာလေလးမွာ စစ္အတြင္းတုန္းက အဂၤလိပ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ျဖစ္တဲ့ ဝင္စတန္ ခ်ာခ်ီက ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရရင္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်ၾကလို႔ ျပည္တြင္းစစ္အထိ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို မွတ္ခ်က္ခ်တာကို ျမန္မာႏိုင္ငံေရးသမားေတြဖက္က ဘယ္လိုျမင္သလဲဆိုေတာ့ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔က လြတ္လပ္ေရးေပးရမွာ တြန္႔တိုေနတာေၾကာင့္ ဒီလိုစကားမ်ဳိးေျပာတယ္လို႔ ျပန္ၿပီးေဝဖန္ၾကပါတယ္။ တကယ္တန္းမွာေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္တဲ့အခ်က္ပါ။ <br /> <br /> ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းဖို႔ အခြင့္အလမ္းရသြားခဲ့တာက ျမန္မာ ေခါင္းေဆာင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ မညီညႊတ္လို႔ ယံုၾကည္မႈပ်က္ျပားခဲ့ရလို႔ ျဖစ္ခဲ့တာလို႔ သံုးသပ္လိုပါတယ္။ <br /> <br /> အရပ္သားႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ျမန္မာေတြနဲ႔ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ျမန္မာေတြအၾကား ၿပိဳကြဲခဲ့ရတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကိုယ္တုိင္ အာဏာရဲ့ တပ္မက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ သေဘာကို သိသြားတာကလည္း တပုိင္းလို႔ ဆိုႏုိင္ ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေနဝင္း ဘုန္းမီးေနလေတာက္ပစဥ္ အခါက မၾကာခဏေျပာခဲ့ဖူးတာရိွပါတယ္။ အဲဒါက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဟာ ရုိးရိုးဖြဲ႔ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ခဲ့တာလို႔ ႂကြားလံုးထုတ္ေလ့ရိွပါတယ္။ သူဆိုလိုတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုတာက နယ္ခ်ဲ႔အဂၤလိပ္ကို အာခံခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခတ္က ႏုိင္ငံေရး သမားကို ဆိုလိုတာပါ။<br /> <br /> အမွန္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားဟာ တပ္မေတာ္ထဲဝင္ၿပီး အမႈထမ္းတယ္ ဆိုကတဲက စစ္သားျဖစ္သြားပါၿပီ။ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ စစ္သားပီပီသသ ျဖစ္ဖို႔ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရးသမားက စစ္ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးဆိုရင္ ဒါဟာ ျပႆနာလို႔ ရႈျမင္ရေတာ့မွာပါ။ ဥပမာ ဆိုရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ကိုယ္တုိင္လည္း သခင္ႏုိင္ငံေရးသမား ျဖစ္ခဲ့သလို သူ႔ရဲ့ ညာလက္ရံုး ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာလည္း တကယ္တန္းေတာ့ ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားပါ။ ပီဘိစစ္သားစိတ္ ရိွသူမ်ားမဟုတ္ပါ။ စစ္သားက စစ္သားလို မက်င့္ႀကံဘဲ အရပ္သား ႏုိင္ငံေရးသမားလို စဥ္းစားေတြးေခၚ လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ အာဏာကို သိမ္းယူတဲ့လမ္းမွာသာ ဂိတ္ဆံုးရပါတယ္။ သမုိင္းကလည္း အဲသလို အတိအက် ျပဆိုထားၿပီးပါၿပီ။ အရပ္သားႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အခ်င္းခ်င္း အၾကား ယံုၾကည္မႈ ၿပိဳကြဲခဲ့ရလို႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စစ္အာဏာသိမ္းတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး အေညွာင့္ေပါက္ခါစ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီလည္း ေသဆံုးခဲ့ရ ပါတယ္။ ဒါဟာ ပထမအႀကိမ္ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲခဲ့ျခင္းလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> အမ်ဳိးသားေရး ၿပိဳကြဲမႈရဲ့ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္ ေနရာအႏွံ႔ ျဖစ္ပြားခဲ့တာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္စီးပြားေရး ပ်က္ခဲ့ ပါတယ္။ ပညာေရးက်န္းမာေရး နိမ့္က်ခဲ့ရပါတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ျပန္ပါတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ သက္တန္းၾကာ လာတာရယ္ တုိင္းျပည္ အဖက္ဖက္ကနိမ့္ပါး လာတာေတြက ဆက္လက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲမႈ ျဖစ္ေစဖို႔ တြန္းအားသဖြယ္ ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုေတာ့ ပါဝါအေပ်ာ့ကို သံုးတာထက္ ပါဝါအမာကို သံုးရတာ ပိုၿပီးအာသီသ ရိွတာေၾကာင့္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ပါဝါအမာကို သံုးရေတာ့ ဗိုလ္က်တာေတြ၊ ႏိွပ္စက္တာေတြ၊ တကုိယ္ေကာင္းဆန္တာေတြ၊ ခြဲျခားတာေတြ ရိွလာပါတယ္။ အဲသလို ရိွလာတာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းလူမ်ဳိးေပါင္းစံုနဲ႔သာမက ျမန္မာခ်င္းလည္း ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့ လာရပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားမ်ား အခ်င္းခ်င္း၊ ႏုိင္ငံသားမ်ားနဲ႔ အစိုးရအၾကား၊ တုိင္းရင္း သား တမ်ဳိးနဲ႔တမ်ဳိးအၾကား ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့ ေနရျခင္းအက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ ဖြတ္သထက္ညစ္ရပါတယ္။ <br /> အခုလက္ရိွကာလမွာ အစိုးရက အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေျပာေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ မယံုပါဘူး။ ညစ္နည္းမ်ဳိးစံုသံုးၿပီး အစိုးရျဖစ္လာတာ လူတုိင္းသိေနလို႔ပါ။ ၂ဝဝ၈ နာဂစ္အေျခခံဥပေဒ ေၾကာင့္လည္း ပိုဆိုးပါတယ္။ <br /> <br /> ဒါႀကီးသက္ဆိုးရွည္ေနသမွ် တုိင္းရင္းသားမ်ား အားလံုးၾကားမွာ တန္းတူရည္တူ ရိွတဲ့ ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ဖို႔ ဆိုတာ ေဝးသထက္ ေဝးေနဦးမွာပါပဲ။ တန္းတူရည္တူ မရိွဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ယံုၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ၾကမွာလဲ။ ယံုၾကည္မႈကို အရင္သက္သက္ ပထမဆံုး တည္ေဆာက္လို႔ မရပါ။ တန္းတူရည္တူရိွေၾကာင္း သက္ေသျပဖို႔ အရင္ဆံုး လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နာဂစ္ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ဖို႔ အားလံုးေသာ အင္အားစုေတြက တုိက္တြန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးေတြၾကားမွာ ကိုပါႀကီးလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးေတြ၊ လက္ပံေတာင္းတခုလံုးနဲ႔ ေဒၚခင္ဝင္း ကိစၥမ်ဳိးေတြ၊ ကခ်င္ ဆရာမႏွစ္ဦးရဲ့ ေၾကကြဲဖြယ္ အျဖစ္ဆိုးေတြ၊ အိုးမဲ့အိမ္မဲေတြနဲ႔ ဘူဒိုဇာေတြ၊ ေတာင္ေပၚေဒသက တုိက္ပြဲေတြ၊ စစ္ေရွာင္ဒုကၡ သည္ေတြ၊ ကိုးကြယ္ရာဘာသာ ေျပာင္းလဲျခင္းဆုိင္ရာ ဥပေဒ အတည္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာေတြ၊ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားဖက္က စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနမႈေတြ၊ မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရးကို မီးထိုးေပး ေနတာေတြ၊ တရုတ္ကုမၸဏီေတြ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာေတြ၊ ႏုိင္ငံသားမျဖစ္ေသးသူေတြကို မဲေပးခြင့္ အခြင့္အေရး ေပးတာေတြ၊ ရုိင္းရုိင္းျပျပ စကားေျပာတဲ့ ဝန္ႀကီးေတြ၊ မျဖစ္ႏုိင္တာေတြ အဓိပၸါယ္မဲ့တာေတြကို အလုပ္ထင္ၿပီး ေျပာေနတဲ့ အမတ္ေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရတာ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ ကုိင္ေတြေၾကာင့္လို႔ စြပ္စြဲတာမ်ဳိးေတြ၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေနာက္တခ်ီ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲဖို႔အတြက္ ေလာင္စာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ <br /> <br /> အခုလက္ရိွမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြက အမ်ဳိးသားပညာေရး ဥပေဒကို ျပင္ဆုိင္ဖို႔ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပတယ္။ အစိုးရက ေဆြးေႏြးမယ္လို႔ ပထမကမ္းလွမ္းတယ္။ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔ တကယ္တန္း ေျပာၾကဆိုၾကေတာ့ ဝန္ႀကီးဦးေအာင္မင္းက ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္လွန္ဖို႔ပဲ ဖိေျပာေနတယ္။ ဘာမွ ေရေရရာရာလည္း မေဆြးေႏြးရေသးဘူး ဘာသေဘာ တူညီခ်က္မွလည္း အဖတ္မတင္ေသးခင္ ဘယ္သူက သပိတ္လွန္မွာလဲ။ ေက်ာင္းသားေတြဖက္က ေျပာထားၿပီးသားပါ။ သူတို႔အေနနဲ႔ အခုလို ဆႏၵျပေနတာဟာ အစိုးရျပဳတ္က်ေအာင္ လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ ပညာေရး အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာဖို႔ လုပ္ေနတာပါလို႔ အတိအလင္း ေျပာထားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ပညာေရးဝန္ႀကီးကလည္း ဥပေဒကိုေတာ့ျဖင့္ စမ္းသံုးၾကည့္ပါဦး ေနာင္မွာ လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္တာေပါ့ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးေျပာေသးတယ္။ <br /> <br /> ဥပေဒတခုဟာ အစကထဲက မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြပါေနတာ လူတုိင္းသိထားၿပီးသားပါ။ မေကာင္းတဲ့ ဥပေဒကို စမ္းသံုးၾကည့္ပါဦးလို႔ ေျပာေနတာက မစြံတဲ့ပစၥည္းကို ေရာင္းလိုေဇာနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ကုန္တုိက္က အေရာင္းစာေရးမလို ျဖစ္ေနတယ္။<br /> <br /> တကယ္တန္းေျပာရရင္ တခ်ိန္က အမ်ဳိးသားေရး ၿပိဳကြဲခဲ့ရလို႔ တုိင္းျပည္ဟာ ေအာက္တန္းေနာက္တန္းက်ခဲ့တယ္။ အဲဲဒါရဲ့ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ပညာေရးလည္း သူမ်ားေနာက္မွာ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အခုလို ဒီမိုကေရစီကို သြားေနၿပီ ေခတ္ေျပာင္း ေနၿပီဆိုတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာ ေအာက္တန္းက်ခဲ့ရတဲ့ ပညာေရးကို ျပန္လည္ဆယ္မဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ႀကိဳးစားေနျခင္းဟာ သာဓုေခၚစရာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမဲ့ တေန႔ကပဲ ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္း အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲ ခံလုိက္ရပါတယ္။ လက္နက္မဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပသူေတြေတာင္ အၾကမ္းဖက္ခံရမွေတာ့ က်န္တာကေတာ့ ေျပာေနဖို႔ေတာင္ မလိုေတာ့ပါ။ ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႔ တရားမွ်တမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ဒီအတုိင္း ဆက္သြားေနလို႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ အမ်ဳိးသားေရး ၿပိဳကြဲမႈကို ထပ္မံရင္ဆုိင္ရလိမ့္မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း </span></b><br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5382643743685137403Thu, 26 Feb 2015 21:19:00 +00002015-02-27T04:19:33.651+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">နန္</span> ေစာတုိက္တာေၾကာင့္ ပ်ဴေတြပ်က္သုန္းကုန္လို႔ မန္အရုိင္းမ်ဳိးေတြ ဝင္လာၿပီး ပုဂံကိုတည္ေထာင္ ေနာက္ပုိင္းက်မွ မန္ကေနတဆင့္ ျမန္မာျဖစ္လာတယ္ဆိုရင္ ဒါကို အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ရခုိင္ဘုရင္ေတြ မသိဘဲေနမွာ မဟုတ္ပါ။ တရုတ္ေတြ လည္း မသိဘဲေနမွာ မဟုတ္ပါ။ သိတယ္ဆိုတာကလည္း ဟုိဖက္ဒီဖက္ စစ္တုိက္ရင္တုိက္ မတုိက္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာလည္း ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကား သြားလာေနက်တာကိုး။ လုစ္ေျပာသလို ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြ မပ်က္စီးဘဲ အင္အား ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္တည္ရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က သက္ေသ ျပႏုိင္ခဲ့ ပါတယ္။ ေနာက္ ပ်ဴ ဆိုတာ လုစ္ေျပာသလို လူမ်ဳိးသတ္သတ္ ဗမာနဲ႔မတူ ၊ ဗမာ ျမန္မာ ဆိုတာ ယူနန္နယ္က မန္အရုိင္း ေတြကေန ဆင္းသက္ လာတာသာျဖစ္တယ္ ဆိုတာဟာလည္း တကယ္တန္း မွာေတာ့ လုစ္ ခုိင္ခုိင္လံုလံု သက္ေသမျပႏုိင္ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ဒီစာအုပ္ ႏွစ္အုပ္မွာ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ျဗဟၼာ၊ ျဗမၼာ၊ ျမမၼာ၊ ဗမာ၊ ျမန္မာ အသံုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ရွင္မဟာသီလဝံသနဲ႔ ဒုတိယ ေက်ာ္ေအာင္ စံထားဆရာေတာ္တို႔ဟာ စာေရးတုိင္း ျမန္မာကို ျမမၼာလို႔ စာလံုးေပါင္းေရးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေရွးမူကို ထိမ္းသိမ္းတဲ့ သေဘာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ေနာက္တခု စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာက ျမေစတီေက်ာက္စာပါ။ အဲဒီ ျမေစတီေက်ာက္စာကိုလည္း လုစ္က ဗမာစာနဲ႔ မတူတဲ့ ပ်ဴစာလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာလုစ္ေကာ ဆရာဗလက္ဒင္ပါ အဓိပၸါယ္ မေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ဝါက် တခုႏွစ္ခုေလာက္ ဦးဘုန္းတင့္ေက်ာ္ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတုိင္း ဥပမာအေနနဲ႔ ထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ တာနဲ႔ ဒီ ဘာသာစကား အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ သဒၵါဟာ ဘယ္လိုဆင္းသက္ သြားလာတယ္ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာ ရွင္းရွင္းႀကီး ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"> ယံ &nbsp; &nbsp;တိ ံၿပိး &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ရိမဓနဗူ &nbsp; ဥ &nbsp; မိ &nbsp; ဗိ ံး &nbsp;သိ ံး<br /> ယင္း တုိင္းျပည္ &nbsp; ရိမဒၵနပူရ္ ဟု မည္ ဗိမ့္ သည္ </span><br /> <br /><span style="color: blue;"> ဗူဓ &nbsp; &nbsp; အရီေမေဒယ &nbsp; ဒံဗး<br /> ဗုဒၶ &nbsp; &nbsp; အရိေမေတယ် ထံပါး</span> <br /> <br /> ေနာက္ထပ္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ဥပမာ<br /><span style="color: blue;"> ရြာ ကို ေရာ လုိ႔ေက်ာက္စာမွာ ထိုးထားတယ္<br /> သား ကို သး လို႔ထိုးတယ္။ မယား ကို မယး လို႔ထိုးတယ္။ ေက်းဇူး ကိုေတာ့ ေက်းေဇာ တဲ့။</span><br /> <br /> တကယ္ေတာ့ ဒီဟာေတြဟာ ပ်ဴစာျဖစ္သလို ေရွးေဟာင္း ဗမာစာ၊ ျမန္မာစာလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ဆရာႀကီး လုစ္တို႔ ဆရာႀကီး ဗလက္ဒင္ တို႔ မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဗမာနဲ႔ မတူတဲ့ ပ်ဴစာ (သို႔မဟုတ္) ယာယီပ်ဴစာ လို႔ သမုတ္ခံရ တာေပါ့။ အဲဒီေခတ္ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္က စာလံုးေတြဟာ အခုေခတ္လို အဝုိင္းေတြမဟုတ္ဘဲ အခြ်န္ေတြ၊ အေကြးေတြ၊ အေမာက္ေတြ၊ အျပတ္အေတာက္ေတြ၊ အတုိေကာက္သေဘာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ မ်က္စိလည္မယ္ ဆိုလည္း လည္ေလာက္ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ေနရာေတြမွာ ဝ ကို ဝ လို မေတြ႔ရပဲ ဂ ဆန္ဆန္ ဗ ဆန္ဆန္မ်ဳိး ထြင္းထားတာ လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ည လား၊ သ လား၊ လ လား၊ တ လား၊ ယ လား၊ ဇ လား စသျဖင့္ အခုေခတ္အျမင္နဲ႔ ကြဲကြဲ ျပားျပား သိႏုိင္ဖို႔ ခက္ခဲတာကို ေရွးေက်ာက္စာေတြမွာ ေတြ႔ရ ျပန္ပါတယ္။ ဇ အကၡရာ ဆိုရင္ ဘယ္လိုပံုစံတုန္းဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာလံုးအႀကီး အီး ႏ နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ေတာင္ တူေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ ေခတ္ျခင္းအတူတူ ႏွစ္ခ်င္းအတူတူ ၿမိဳ႔ခ်င္းအတူတူ ေက်ာက္စာေရးထိုး ရာမွာေတာင္ စာလံုးပံုစံေတြဟာ တခ်ပ္နဲ႔တခ်ပ္ ကြာဟ ေနတာေတြလည္း ေတြ႔ရ ျပန္တယ္။ <br /> <br /> ေရွးေက်ာက္စာေတြ စိတ္ဝင္စားဖို႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္စာကို ဖင္ၿမဲၿမဲထုိင္ၿပီး ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေလ့လာမွသာ ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔က ကိုယ္သိလိုတာကိုသိဖို႔ ဖတ္တာေလာက္ဆိုေတာ့ တလံုးစႏွစ္လံုးစ ေလာက္ပဲ ေလက်ယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုမသိႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္လူငယ္ေတြ ေလ့လာေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္တည္လာတဲ့ သမုိင္းကို အမွန္အတုိင္း သိေစခ်င္တာပါ။ အဲသလိုပဲ ဗမာျပည္က တျခားေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိး ေတြရဲ့ သမုိင္းကိုလည္း ဆက္စပ္ေလ့လာ တုိက္ဆုိင္သြားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုစံုၿပီး ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ေတာင့္တတဲ့ သေဘာပါ။ ပညာေရး သားေလွ်ာေနတဲ့ ဒီလိုေခတ္မ်ဳိးမွာ လူငယ္ေတြ ဒါမ်ဳိးေတြ ဝါသနာပါမပါ ဆိုတာ ကေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ <br /> <br /> ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က အယူအဆမွာ ပါေမာကၡလုစ္ကေတာ့ အဓိက ဇတ္ေကာင္ပါ။ သူ ထိမ္ခ်န္သြားတာေတြ မနည္းပါဘူး။ အပိုေဆာင္းေတြ အသစ္ထြင္ ထည့္သြင္းသြားတာလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒီေခတ္ ၁၉၃၁ ကေန ၁၉၅၇ အတြင္း သူလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က ကိစၥကို ဟိုတုန္းက တခ်ဳိ႔ေသာ ျမန္မာပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ သူ႔ အရိွန္အဝါ ၾသဇာက ႀကီးလြန္း တာေၾကာင့္ မေခ်ပႏုိင္ခဲ့တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ကတယ္တန္း ပုဂံပ်က္တာ မြန္ဂို တာတာေတြ ဝင္တုိက္တဲ့ တရုတ္ေျပးမင္း နရသီဟပေတ့ လက္ထက္မွပါ။ ဒါေတာင္ ပုဂံပ်က္ၿပီး ပုဂံမင္းဆက္ျပတ္ သြားေပမယ့္ ပ်ဴဗမာ၊ ပ်ဴျမန္မာေတြရဲ့ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုးကြယ္ရာဘာသာ ေပ်ာက္မသြားခဲ့ပါ။ တခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ထြန္းေတာက္ လာတာပါပဲ။ <br /> <br /> ဒါေၾကာင့္ ေအဒီ ၉ ရာစုအတြင္းမွာ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ပ်ဴေတြပ်က္သံုးၿပီး လူဦးေရနည္းတဲ့ မန္အရုိင္းေတြ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ကို ေက်ာက္ဆည္ကတဆင့္ ဝင္ေရာက္လာၿပီးမွ ဗမာျမန္မာဆိုတာ စတင္ျဖစ္လာခဲ့တယ္ အဲဒီေရွ႔တုန္းက ဗမာ- ျမန္မာဆိုတာ မရိွဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ဘယ္လိုမွ မခုိင္လံုေၾကာင္းပါ။ ဒါ့အျပင္ ဆရာလုစ္ဟာ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ေကာ္နဲယ္ တကၠသိုလ္နဲ႔ အဲဒီအေၾကာင္း ဆက္ဆံေျပာဆိုတဲ့ အခါမွာ သူကိုးကားခဲ့တဲ့ ၁၈ ရာစု ေနာက္ျပန္ေရး မိတၱဴပြား တရုတ္မန္ရႈမွတ္တမ္းကို ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔ မယူဆေၾကာင္း၊ ေဆာင္ရြက္လက္စ ေရးလက္စ စာတန္းတေစာင္ထက္ မပိုေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ သူေနထုိင္စဥ္အတြင္း ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆသစ္ စာတမ္းေရးတုန္း ကေတာ့ မန္ရႈမွတ္တမ္းကို အဓိကထား ကုိင္ဆြဲပြဲထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /> ဆရာလုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က အယူအဆကို ပယ္ခ်ေပမယ့္ တျခားေသာ ျမန္မာ့သမုိင္းဆုိင္ရာ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ကေတာ့ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ရိွပါတယ္။ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္းက သမုိင္းသင္တာ မအေအာင္လို႔ ဆိုၿပီး ရွင္းရွင္းဘြင္းဘြင္းပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားကုိယ္တုိင္ မွားေနရင္ ျပႆနာရိွတယ္ ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ လူဆိုတာက ကုိယ္ဘယ္ကလာတယ္ ဆိုတာကို သိခ်င္တဲ့ သဘာဝရိွပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ့ ဘိုးေဘးေတြက ဘယ္သူ ေတြလဲဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာသမုိင္းျဖစ္စဥ္ေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာမွန္ရင္ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးေတြလုိ႔ တင္ျပရင္း ေရွးျမန္မာပညာရိွမ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားပညာရွင္မ်ား၊ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အယူအဆကို ျပန္လည္ ေခ်ပ၊ လမ္းတည့္ေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ကိုတင္သစ္ တို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၂ဝ ရက္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္<br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post_27.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8739774948095590206Thu, 26 Feb 2015 09:55:00 +00002015-02-26T16:55:50.887+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ၾကား</span> ထဲမွာ ျဖတ္ေျပာရရင္ ျမန္မာပညာရွင္ ဆရာႀကီး ဦးဖိုးလတ္ဟာ ဟိုတုန္းက ယူနန္ျပည္နယ္က တရုတ္သမုိင္း ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒီ တရုတ္သမုိင္းပညာရွင္မ်ား အဆိုအရ ေရွးေခတ္တုန္းက ယူနန္နယ္မွာ ေလာေလာ၊ ပုိင္ စတဲ့ တိဗက္ဗမာ အုပ္စုဝင္ေတြလည္း ေနထုိင္ဖူးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ နန္ေစာ သည္ ပင္လွ်င္ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္ မဟုတ္ဘဲ တိဗက္ဗမာ အႏြယ္ဝင္ေတြလို႔ တရုတ္သမုိင္းဆရာမ်ားက ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တသက္လံုး သိလာခဲ့တာက နန္ေစာ ဆိုတာ ရွမ္းဆက္ေတြလို႔ပဲ သိခဲ့တာကိုး။ ေရွးတုန္းက တိဗက္ေတြနဲ႔ နန္ေစာေတြ ေပါင္းၿပီး တရုတ္ပုိင္နက္ထဲက နယ္ေတြကို လစ္ရင္လစ္သလို တုိက္ခုိက္လုယက္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္း ေတြမွာ တိဗက္ေတြကို စစ္တုိက္ ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ <br /> <br /> ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အဆိုအရ ပ်ဴဆိုတာ သတ္သတ္၊ ဗမာနဲ႔မတူဘူး။ ပ်ဴေတြပ်က္သြားခါမွ မန္လူမ်ဳိး ျမင္းစီးလူရုိင္းေတြ ေက်ာက္ဆည္နယ္ထဲကို ယူနန္ကေန ထိုးဝင္လာၿပီး ၿမိဳ႔ရြာတည္တယ္။ ေနာက္ ပထမျမန္မာႏုိင္ငံ တည္ေထာင္တဲ့ အေနာ္ရထာ ဆိုတာ ပ်ဴမဟုတ္ေတာ့ဘူး မန္လူမ်ဳိးအဆက္ေတြ ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာလို႔ ေခၚၾကတယ္ စသျဖင့္ လုစ္က ေက်ာက္ဆည္စာတမ္းမွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ အဆိုအရ ဘယ္တရုတ္မွတ္တမ္းမွာမွ မန္ေတြ ယူနန္နယ္ ကေန ေျပာင္းေရႊ႔သြားတယ္၊ ပ်ဴေတြရဲ့ေဒသေဟာင္း ေက်ာက္ဆည္ကိုေရာက္တယ္၊ ေနာက္ျမန္မာဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ ေဖာ္ျပမထားဘူး။ မွတ္တမ္း တင္မထားပါဘူး။ လုစ္ကိုယ္တုိင္ အဓိကထား ကုိးကားတဲ့ မန္ရႈမွတ္တမ္း မွာလည္း မန္ေတြဟာ နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ ေတြဆိုတာ တရုတ္ေတြကုိယ္တုိင္ သိထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မန္ေတြ ေက်ာက္ဆည္ ေရာက္လို႔ ျမန္မာ ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ မန္ရႈမွတ္တမ္း ကိုယ္၌သည္ပင္လ်င္ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရိွပါဘူး။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ေနာက္တခ်က္က ပါေမာကၡလုစ္ေျပာသလို ဗမာေတြဟာ အေနာ္ရထာေခတ္ ေရာက္မွ မြန္ေတြဆီက စာေရးျခင္း အတတ္နဲ႔ ေထရဝါဒ ဗုဒၾၶြဘာသာကို ရခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က အေထာက္အထားမ်ားနဲ႔ ျငင္းပါတယ္။ သထံုကို အေနာ္ရထာတိုက္ၿပီး ပိဋိကတ္သံုးပံု ပင့္ေဆာင္တယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေခတ္ၿပိဳင္အေထာက္အထား အတိအက် ရွာမေတြ႔ဘူး ဆိုတာကိုလည္း သူ႔စာအုပ္မွာ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ေတြ႔ရိွရေလာက္ အေထာက္အထားမ်ားအရ သထံုကို ဂြ်မ္းစစ္သည္ ေခၚ ကြ်မ္းစစ္သည္ ေခၚ ခမာေတြ (ကေန႔ ကမ္ေဘာဒီးယားေတြ) ဝင္တုိက္လို႔ သထံုဘုရင္ မႏူဟာ ပဲခူးကို ေရွာင္တယ္။ တခါ ပဲခူးအထိ ခမာေတြ လုိက္တုိက္လို႔ ပဲခူးပ်က္ၿပီး ပုဂံအထိ တက္ၿပီး ခိုလံႈရတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ <br /> ပ်ဴစာလို႔ေခၚတဲ့ ေရွးေဟာင္းဗမာစာ အေရးအသားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေအဒီ ၄ ရာစု ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္း ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေတြ႔ ေက်ာက္စာတခုမွာ အခုလို ေရးထိုးထားပါတယ္။ ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေဟာင္းဟာ ေရႊဘိုၿမိဳ႔နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရိွပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"> ဗံး ဒဝိ ံတိ ံမိႅ ံ ဥ သး ႏၢဳေကၷာ ဥ ပိႅ ဗံး တုဗဟိ ဥ တု ယံ </span><br /> <br /> ေရွးပ်ဴစာလို႔ ေျပာႏုိင္သလို ေရွးက်လွတဲ့ ဗမာစာ လို႔လည္း ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ <br /> <br /><span style="color: blue;"> ျမတ္ေသာ ဒဝိန္တိန္ၿမိန္ ၏ သား နဂုကေနာ ၏ ေ ျမး ျမတ္ေသာ တုဗဟိ ၏ တိုက္ (သခၤ်ဳိင္းတုိက္) ေလ </span> <br /> ဒါက ေအဒီ ၄ ရာစု တုန္းက ပ်ဴစာလို႔ ေျပာေနတဲ့ အေရးအသား အခုေခတ္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေက်ာ္ၾကာၿပီးမွ တည္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာစကားနဲ႔ သဒၵါလည္းတူတယ္ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းလည္း တခ်ဳိ႔တူေနပါတယ္။ <br /> <br /> ဗံး ဆိုတာကေတာ့ ျမတ္ေသာ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းႀကီးေသာ သို႔မဟုတ္ မင္းႀကီး လို႔ ဆိုပါတယ္။ တိဗက္စကားမွာေတာ့ တဗင္း ဆိုတာ ဘုရင္၊ မင္းကို ဆိုလိုတာပါတဲ့။ အဲဒီကေန ဆင္းသက္ေျပာင္းလဲတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီစာတန္းမွာ ပါေနတဲ့ နာမည္ေတြကေတာ့ အဲဒီေခတ္ ဘုရင္မ်ဳိးဘုရင္ႏြယ္ေတြ ယူသံုးတဲ့ သကၠတ အမည္ေတြပါ။ နႏၵသူတို႔၊ သီဟသူရတို႔ နရပတိစည္သူ စသျဖင့္ ေနာက္ပုိင္းဗမာဘုရင္ေတြ ယူသံုးတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔တူပါတယ္။ ဥ ကေတာ့ အိ၊ ဤ၊ ၏၊ အာ၊ အား၊ ဟု ဆိုတဲ့ အေနနဲ႔ သံုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ေရွးေက်ာက္စာမွာပါတဲ့ စာလံုးပုံုစံေတြက အခြ်န္အတက္ေတြ အေကြးအေကာက္ေတြ စသျဖင့္ ပါေနေတာ့ အခုေခတ္ ျမန္မာစာ စာလံုးအဝိုင္းပံုနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ႀကီးကိုကြာပါတယ္။ အခု က်ေနာ္အထက္မွာ ေရးျပထားသလို အတိအက် စာလံုးဝုိင္း သက္သက္ေတြ မဟုတ္ပါ။ ေက်ာက္စာကြ်မ္းက်င္သူ တဦးဦး က ဦးေဆာင္ၿပီး ရွင္းမျပဘူးဆိုရင္ သာမန္လူေတြ နားလည္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အကူအညီနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ဆိုေပမယ့္ သဲလြန္စ ေကာက္ယူႏုိင္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /> အဲတာမ်ဳိးကို ဆရာလုစ္တို႔၊ ဆရာဗလက္ဒင္တို႔ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ ဥပမာ စာလံုး တလံုးစီ ဒါက က ျဖစ္မယ္၊ ဒါဟာ သ ျဖစ္မယ္ ေဖာ္တာေလာက္ကလြဲလို႔။ ေနာက္ အဲဒီ ေခတ္ေတြတုန္းက ေက်ာက္စာထိုးရင္ ျမန္မာစာ သာမက ပါဠိစာေတြ အသံုးေတြ ကလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးကို ေရာေႏွာပါေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါဠိစကားကိုလည္း နားလည္ဖို႔ လိုသလို ေရွးတုန္းက တိဗက္စကား အသံုးအႏႈံးကိုလည္း နားလည္ကြ်မ္းက်င္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက တိဗက္ ကေန ဆင္းသက္ လာခဲ့တာ ျဖစ္လို႔ပါ။ <br /> <br /> ေနာက္ ေရွးအသံုးအႏႈန္းမ်ားကိုလည္း သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ ေျမးကို အဲသည္ေခတ္က ေျမးလို႔ မေရးဘဲ<span style="color: blue;"> ပိႅ </span> လို႔ ေရးတာမ်ဳိး။ ေလ ကို ေလလို႔ မေရးဘဲ <span style="color: blue;">ယံ </span>လို႔ေရးတာမ်ဳိးေတြကို ႏုိင္ငံျခားသားပညာရွင္ေတြ ေဖာ္ဖို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ သား ဆိုတဲ့ အသံုးကိုေတာ့ <span style="color: blue;">သး</span> လို႔ေရးတာေၾကာင့္ သိလြယ္ပါတယ္။ <span style="color: blue;">တု</span> ကိုေတာ့ တုိက္ သို႔မဟုတ္ သခၤ်ဳိင္းတုိက္လို႔ ေဖာ္ျပ ပါတယ္။ စကားလံုးေတြ ေရႊ႔လ်ားလာတာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာ တခုမွာ ပါတဲ့ ရြာသစ္တခု ရဲ့ နာမည္ဟာ <span style="color: blue;">တေပည္လွ်င္ </span>ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းအမည္နဲ႔ ေရးထိုးထားတယ္။ အဲဒီရြာကို အခုေခတ္မွာ<span style="color: blue;"> ဒီပဲရင္း </span>လို႔ စာလံုးေပါင္းပါတယ္။ အေတာ္ေလးကြာသြားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ၂ဝဝ၃ တုန္းက အတုိက္ခိုက္ခံရတဲ့ ေနရာပါ။ အထက္အညာ အရပ္မွာ ဒီပဲရင္းရြာကို စကားေျပာရင္ <span style="color: blue;">ဒဗရင္း</span> လို႔ပဲ အခုအထိ အသံထြက္ေန တုန္းပါ။ ဥပမာ ေနာက္တခုေလာက္ ေျပာ ရရင္ အခု အခ်ိန္အထိ ကမ္းနီ ရြာကို <span style="color: blue;">ဂနီ၊ ဂဏီ၊ ဃဏီ </span> ဆိုတဲ့အသံမ်ဳိး အသံထြက္ပါတယ္။&nbsp;</span><br /> <br /> ေနာက္တခုေလာက္ ျဖတ္ေျပာရရင္ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္း ေျပာခဲ့ဘူးတာတခု ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ အလြန္ေရွးက်တဲ့ ကာလတုန္းက ေရွးဗမာေတြဟာ ေရ ကို ေရ လို႔ မေခၚပါဘူးတဲ့။ ဘယ္လိုေခၚသလဲဆိုေတာ့ တံ လို႔ ေခၚေၾကာင္း ေျပာျပဖူးပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗမာစကားမွာ ရိွေနတဲ့ တံတား၊ တံေလွ်ာက္၊ တံေထြး၊ တံလွ်ပ္၊ သက္တံ(တန္႔) စတဲ့ စကားလံုးေတြကို ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေရနဲ႔ပတ္သက္ေနတာကို ဆိုလိုတာပါ။ <br /> ဆက္ေျပာရရင္ ပ်ဴနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေအဒီ ၈ဝ၅ ခု ထန္မင္းဆက္ တရုတ္သံအဖြဲ႔ မွတ္တမ္းမွာ တမၸဝတီ လို႔ေခၚတဲ့ တတိယ ပုဂံေနျပည္ေတာ္ အေၾကာင္း အခုလို မွတ္တမ္း တင္ထားပါတယ္။ ၿမိဳ႔ရိုးဟာ ေလးေထာင့္မဟုတ္ဘဲ အဝုိင္းပံုျဖစ္တယ္။ အနီ၊ အျပာ၊ အဝါ၊ အညိဳ၊ ပန္းေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ စဥ္႔အုတ္မ်ားနဲ႔ ၿမိဳ႔ရိုးကို လွပစြာ တည္ေဆာက္ထားတယ္။ က်ဳံးပတ္လည္ ရိွတယ္။ က်ဳံးအျပင္ကေန တပတ္ပတ္မယ္ဆိုရင္ မနက္ကေန ညေနအထိ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ၿမိဳ႔ႀကီးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္း ဧရိယာထဲမွာ ေရွးေဟာင္းစဥ့္ဖိုပ်က္ေတြ ရိွေနေသးတာကို ဓာတ္ပံုအေထာက္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ တမၸဝတီမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ေက်ာင္းေပါင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ မွတ္တမ္း တင္ပါတယ္။ <br /> <br /> အဲသလိုဆိုေတာ့ အေနာ္ရထာလက္ထက္ ေအဒီ ၁ဝ၄၄ က်မွ မြန္ေတြဆီက စာရတယ္၊ သာသနာရတယ္ဆိုတာ မွန္ကန္ပါ့ မလား။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ဝ ႏွစ္ေလာက္ ကြာေနပါတယ္။ ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေဟာင္းေတြ႔ ေက်ာက္စာအရဆိုရင္ပဲ ပ်ဴစာေခၚ ေရွးေဟာင္း ဗမာစာ အသံုးျပဳေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေလာက္ ရိွေနပါၿပီ။ ဆရာလုစ္က ေျပာထားပါေသးတယ္။ တမၸဝတီ တတိယ ပုဂံျပည္ဆိုတာ မရိွဘူး။ ယံုတမ္းစကားသာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးကုလားနဲ႔ မွန္နန္းမွာ အဲတာေတြ ပါေနေတာ့ ဒါကို ပါးစပ္ရာဇဝင္ ျဖစ္ေနလို႔ မကိုးကားထုိက္ဘူးလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရုတ္ ထန္မင္းဆက္ မွတ္တမ္း က ရိွတယ္လို႔ ေျပာထားေတာ့ ပါေမာကၡလုစ္ ေျပာတာက လြဲမေနေပဘူးလား။ ေနာက္ တရုတ္မွတ္တမ္းအရ ပ်ဴတို႔ တုိင္းျပည္ကို ျဗဟၼာျပည္၊ ဗရမၼာျပည္၊ ပ်ဴ ဆိုတဲ့ အမည္သံုးမ်ဳိးတြင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ <br /> <br /> ေနာက္တခုက သီရိေခတၱရာ ေခၚ သေရေခတၱရာ ဆိုတဲ့ ကေန႔ေခတ္ ျပည္ၿမိဳ႔အေၾကာင္းပါ။ သေရေခတၱရာ ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္း မွာ ဘာေတြ႔တုန္းဆိုေတာ့ ေအဒီ ၂ ေအဒီ ၃ ရာစု ေက်ာက္စာတခုပါ။ သီဟဝိၾကမမင္းရဲ့ ေက်ာက္အရိုးအုိး ေက်ာက္စာပါ။ ဖတ္လို႔လြယ္တဲ့ စာတန္းတခုႏွစ္ခုကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ စာအုပ္ထဲကအတုိင္း တင္ျပပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: blue;"> သီဟဝိၾကမ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ဗံး &nbsp; သိ &nbsp; နး<br /> သီဟဝိၾကမ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; မင္း ေသ ႏွစ္ <br /> <br /> တၵးဗံး &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ဥ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ရုေကႅး &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ယံ<br /> ထိပ္တင္မင္း (ေတာ္ဘုရား) &nbsp;၏ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ရုပ္ႂကြင္း &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ေလ </span>&nbsp;<br /> <br /> ဆိုေတာ့ ေရွးပ်ဴ ေရွးဗမာစာ အေရးအသားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ၊ ၁၇ဝဝ ကတည္းက စေနၿပီလို႔ေတာင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ <br /> <br /> လုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္စာတန္းမွာ ပ်ဴတို႔တုိင္းျပည္ ေအဒီ ၈၃၂ ခုမွာ နန္ေစာတုိက္လို႔ အၿပီးတုိင္ပ်က္၊ နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ မန္လူရုိင္းေတြ ေအဒီ ၈၃၅ ေလာက္မွာ ျမင္းစီးဝင္လာၾက ေက်ာက္ဆည္ကိုေရာက္ ေအဒီ ၈၅ဝ ေလာက္မွာ အေျခတက် ျဖစ္ဟန္ရိွ။ ေနာက္ ပုဂံျပည္ႀကီးတည္၊ အေနာ္ရထာလက္ထက္မွာ မြန္ေတြဆီက စာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကိုရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မန္ရႈမွတ္တမ္း အရသည္ပင္လွ်င္ မန္အရုိင္း ေတြဟာ နန္ေစာလက္ေအာက္မွာ ေအဒီ ၈၆၄ အထိ အမႈထမ္း ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေအဒီ ၈၆၂-၈၆၃ အန္နမ္ (ဟႏိြဳင္) ကို သူတို႔သခင္ နန္ေစာနဲ႔အတူ တုိက္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနမွာပါ။ ပ်ဥ္ျပားမင္း စတုတၳပုဂံကို တည္တဲ့ အခ်ိန္က ေအဒီ ၈၄၉။ ဆိုေတာ့ကာ ပ်ဥ္ျပားမင္း နန္းတည္တာက နန္ေစာ ဟႏိြဳင္သြားတုိက္တဲ့ႏွစ္ထက္ ၁၃ ႏွစ္ေစာေနတယ္။ လုစ္ေျပာတာေတြမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြၾကား ခုႏွစ္ေတြ ေရွ႔ေနာက္မညီဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ <br /> <br /> နန္ေစာ လက္ေအာက္မွာ မန္ကဲ့သို႔ အရုိင္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြ စစ္ေကာက္ရင္ လုိက္သြားၿပီး စစ္တုိက္ရပါတယ္။ မန္အရုိင္းမ်ဳိးေတြ ေနထုိင္တဲ့ ေဒသအက်ယ္အဝန္းဟာ စတုရန္းမုိင္ ၄ဝ ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ားအရ နန္ေစာ စစ္ေကာက္ရင္ စစ္သား သံုးေထာင္ ေလးေထာင္ထက္ ပိုၿပီးမပို႔ႏုိင္ပါ။ ပ်ဴလူမ်ဳိးေတြ အလံုးအရင္းလိုက္ ေနထုိင္တဲ့ အရပ္ဟာ က်ယ္ေျပာ ပါတယ္။ စတုရန္းမုိင္ ၁ဝဝဝဝဝ တသိန္းေလာက္ ရိွပါတယ္။ အေနာ္ရထာမတုိင္ခင္ အေတာ္ ေစာေစာပုိင္း တရုတ္မွတ္တမ္း မ်ားအရ ေရွးပ်ဴႏုိင္ငံမွာ ခံတပ္ၿမိဳ႔ ၉ ၿမိဳ႔၊ ေစ်းၿမိဳ႔ ၃၂ ၿမိဳ႔၊ လက္ေအာက္ခံ ေက်းရြာအမ်ား အျပားနဲ႔ ၾသဇာခံ တုိင္းရင္းသား အုပ္စုဝင္ေဒသမ်ား ရိွေနပါတယ္။ အေနာ္ရထာ လက္ထက္မွာေတာ့ ပုဂံဟာ အင္ပုိင္ယာ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္လာေတာ့ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔ လာပါတယ္။ <br /> <br /> အေရွ႔ဖက္အက်ဆံုး ခံတပ္ၿမိဳ႔က ကေန႔ သီေပါၿမိဳ႔နားမွာ ရိွပါတယ္။ ေတာင္ဖက္ အက်ဆံုး ခံတပ္ၿမိဳ႔က မုတၱမမွာ ရိွပါတယ္။ ေျမာက္ဖက္အက်ဆံုး ခံတပ္က ေကာင္းစင္မွာ (ဗန္းေမာ္နားမွာ) ရိွပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ားအရ မန္ေတြရဲ့ အရွင္သခင္ နန္ေစာမ်ား သည္ပင္လွ်င္ ယူနန္နယ္နဲ႔ ထိစပ္ေနတဲ့ ပ်ဴနယ္စပ္ေက်းရြာမ်ားကို လစ္ရင္လစ္သလို လုယက္ တုိက္ခုိက္ တာကလြဲလို႔ ပ်ဴၿမိဳ႔ တၿမိဳ႔တေလကို ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေတာင္ မရိွခဲ့ပါဘူး။ အဲတာအျပင္ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ပ်ဴၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး ပ်က္သုန္းခဲ့ရ တယ္လို႔လည္း တရုတ္မွတ္တမ္းေတြထဲမွာ မပါပါဘူး။ အဲသလိုဆိုေတာ့ ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြ အၿပီးတုိင္ ပ်က္စီးလို႔ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပုိင္းႀကီးတခုလံုး လူသူရွားပါး လစ္လပ္သြားတယ္လို႔ ပါေမာကၡလုစ္ ဆိုခဲ့တာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ဆိုရင္လည္း ခိုင္လံုတဲ့ အေထာက္အထားျပႏုိင္ရမယ္လို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျပန္လည္ ျငင္းခ်က္ထုတ္ ေခ်ပပါတယ္။ ဒီကိစၥကို ဆရာလုစ္ဟာ အေထာက္အထား အတိအက် မျပႏုိင္ဘဲ မန္ရႈမွတ္တမ္းကပဲ ဤကဲသို႔ဆိုသည္ ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ေက်ာက္ဆည္ စာတန္းမွာ ေရးသားခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပႏုိင္ ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /> ေနာက္တခုကေတာ့ ဘီစီ ၂ ရာစု ပုဂံနဲ႔ ေအဒီ ၃ ရာစု ပုဂံႏုိင္ငံတို႔ ရိွတယ္ ဆိုတာကို ပါေမာကၡ Ferrend က တရုတ္ မွတ္တမ္းမ်ားကို ေလ့လာၿပီး ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲတာကိုက်ေတာ့ လုစ္က အမ်ားေရွ႔မွာမို႔လားမသိ အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္စာတန္း အလိုအရ ပုဂံက ေအဒီ ၁ဝ၄၄ အေနာ္ရထာလက္ထက္ က်မွ ထြန္းကားတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေအဒီ ၁ ရာစုမွာ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့တဲ့ တရုတ္မွတ္တမ္း Chein Hen Shu အရ တရုတ္ ႏုိင္ငံကေန ပုဂံျပည္ကို မေလးကြ်န္းဆြယ္ကိုပတ္လို႔ ေရလမ္းကေန ခရီးသြားလာ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ဆရာႀကီး ဖာရဲမ္က <span style="color: blue;">ဖူကန္တူလူ </span>သို႔မဟုတ္ <span style="color: blue;">ပုကံတူလူ </span>စာတန္းမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဖူကန္တူလူ ဆိုတာက ဖူကန္သို႔အဝင္တံခါးလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ကေန သေဘၤာနဲ႔လာရင္ အဲဒီ ေနရာမွာ ပုဂံကိုသြားဖို႔ သေဘၤာေျပာင္းစီးရပါတယ္။ ကေန႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းက တကြာပါ အရပ္မွာ ရိွပါတယ္။ ၂ဝဝ၄ ဆူနာမီ ျဖစ္တုန္းက အထိအခုိက္မ်ားတဲ့ ေနရာထဲက တခုပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဖူးခက္ ကြ်န္းမ်ားလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဖူးခက္ကြ်န္းဟာ ေရွးတုန္းက သီရိလကၤာတို႔ ကုလားျပည္တို႔ကို သြားမယ္ဆိုရင္ သေဘၤာ ေျပာင္းစီးရတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ေနာက္စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာက ကေန႔ ထုိင္းလူမ်ဳိး ေတြဟာ ပုဂံကို က်ေနာ္တို႔ အသံထြက္သလို (ပဂံ) လို႔အသံမထြက္ဘဲ<span style="color: blue;"> ပုကံ</span> လို႔ ခုထိ အသံထြက္ေနတုန္းပါ။ <br /> <br /> သုေတသီဖုန္းတင့္ေက်ာ္က အိႏိၵယ၊ တရုတ္၊ ပါရွန္၊ အာဖဂန္၊ ရခုိင္၊ ဗမာ မွတ္တမ္းေတြ၊ ေနာက္ ေရွးဗမာ ေက်ာက္စာေတြကို ကိုးကားၿပီး ပ်ဴႏုိင္ငံ လို႔ေခၚတဲ့ ျဗဟၼာႏုိင္ငံ၊ ျဗမၼာ၊ ျဗဳမ္မာ၊ ျဗဳမာ၊ ျပဴမွာ၊ ျပဴ၊ ပ်ဴ၊ ပု၊ ပုကံ စသျဖင့္ ေျပာင္းလဲျခင္း ကို အဆင့္လုိက္ ေဖာ္ျပသြားတာ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္း ပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ား အရလည္း အဲသည္တုန္းက ဗမာျပည္ကို ျဗဟၼာ၊ ျမမၼာ၊ ပ်ဴ ဆိုၿပီး နာမည္သံုးမ်ဳိးနဲ႔ ေဖာ္ျပ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ကေန၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ ေခတ္ေတြအထိ ေက်ာက္စာေတြမွာလည္း မိမိႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးအမည္ကို ျဗဟၼာ၊ ျမန္မာ၊ ၿမံမာ၊ ၿမံမၼာ၊ ျမဟၼ၊ ျမဟၼာ ဆိုၿပီး အနက္တူ အသံကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေရးထိုးေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာက္စာတခ်ပ္နဲ႔တခ်ပ္ အမည္စာလံုးေပါင္း ေဖာ္ျပတာျခင္း မတူပါ။ ကေန႔ ပုဂံလို႔ သိေနတဲ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ကို ေက်ာက္စာမ်ားပါ ေနာက္ထပ္ ေခၚေဝၚတဲ့ အမည္ေတြက ျပဳဂါမ၊ ပ်ဴဂါမ၊ ပုဂမၼ၊ ပုကံ၊ ပုဂံ စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂမၼ၊ ဂါမ ဆိုတာ ပါဠိစကားမွာ ေစ်းၿမိဳ႔လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ <br /> ပုဂံၿမိဳ႔ အဆက္ဆက္ဟာ ဘီစီ ၂ ရာစု ကတည္းက ျဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ ပ်ဴၿမိဳ႔ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပ သြားႏုိင္ပါတယ္။ ရခုိင္မင္းသမီး ဧခ်င္းမွာ ရခုိင္ကိုလာတုိက္ခ်ိန္ စစ္သည္တသိန္းပါတဲ့ အေလာင္းစည္သူမင္းကို ပ်ဴတသိန္းမင္း (ပုတသိန္းမင္း) အျဖစ္ေဖာ္ျပပါတယ္။ တပင္ေရႊထီး လက္ထက္အထိ ရခုိင္ေတြက ဗမာဖက္ကဘုရင္ေတြကို ပ်ဴမင္းလို႔ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ အဲဒီ ေခတ္အထိ ပ်ဴေတြပ်က္မသြားေသးဘူး ဆိုတာ ရခုိင္ဖက္က သိေနတဲ့သေဘာပါပဲ။ တရုတ္မွတ္တမ္းအရ မုဆိုးဖို သို႔မဟုတ္ ေရႊဘိုသား အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ် တရုတ္ဘုရင္ဆီ ပိုတဲ့ စာလႊာမွာ သူဟာ ပ်ဴမ်ဳိးပ်ဴႏြယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါတယ္။ ယူနန္နယ္က ဆင္းသက္လာတဲ့ မန္လူမ်ဳိး အဆက္အႏြယ္လို႔ မေဖာ္ျပခဲ့ပါဘူး။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း </span></b><br /><span style="color: purple;"> ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။ </span><br /> </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)2tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-70003683606261028Wed, 25 Feb 2015 06:25:00 +00002015-02-25T13:25:52.228+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">က်</span> <br /> ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ သင္ဖူးၾကားဖူး ခဲ့တာက ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က ဆိုတဲ့ အယူအဆျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က စာတန္းကို ေရးသားခဲ့သူကေတာ့ ကိုလုိနီေခတ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က အဂၤလိပ္လူမ်ဳိး ပါေမာကၡ ဂ်ီအိပ္ခ်္လုစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာရာဇဝင္မွာေတာ့ ျမန္မာအစ တေကာင္းကလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အယူအဆ ႏွစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တေကာင္းဆိုတာ ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္းတခုပါ။ <br /> <br /> ၁၉၃၁ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ တျဖည္းျဖည္း ၾသဇာ ႀကီးမားလာခဲ့ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆက ဒီလိုပါ။ ေအဒီ ၈၃၂ ခုမွာ ပ်ဴေတြရဲ့ ႏုိင္ငံကို ယူနန္နယ္က နန္ေစာ ေတြ ဝင္တုိက္လို႔ အလံုးစံုပ်က္သုန္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသလို ပ်က္သုန္းသြားတာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း ေျမျပန္႔ေဒသႀကီး တခုလံုးဟာ လစ္လပ္နယ္ေျမႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေနရာႀကီးကို ဝင္ေရာက္ သိမ္းပုိက္ သူမ်ားကေတာ့ ယူနန္နယ္က ျမင္းစီး မန္လူရုိင္း ေတြျဖစ္တယ္။ မန္လူရိုင္းမ်ဳိးႏြယ္ဆိုတာက နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ လူမ်ဳိးငယ္ တမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ နန္ေစာေတြ စစ္တုိက္ထြက္ရင္ အတူလုိက္ပါၿပီး စစ္တုိက္ေပးရတဲ့သူေတြ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ မန္လူရုိင္း မ်ဳိးႏြယ္ေတြဟာ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ၿပီး ပန္းေရာင္ေခါင္းေပါင္းကို ေပါင္းတယ္။ ေခါင္းေပါင္းစကို ဦးေခါင္းေနာက္မွာ တြဲလြဲခ်ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဆိုပါ မန္လူရုိင္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြဟာ နန္ေစာေတြနဲ႔ အတူ စစ္လုိက္တုိက္ရင္း ျမန္မာျပည္ လြင္ျပင္ႀကီးကိုလည္း ေရာက္ဖူးသိဖူးထားတယ္လို႔ ပါေမာကၡလုစ္က ဆိုပါတယ္။<span id="fullpost"> <br /> <br /> ေအဒီ ၈၃၂ ပ်ဴႏုိင္ငံပ်ဴလူမ်ဳိးေတြ အပ်က္မွာ နန္ေစာ လက္ေအာက္မွာ မေနလိုေတာ့တဲ့ မန္အရုိင္းႏြယ္ေတြဟာ ကေန႔ ေခတ္ ရွမ္းျပည္ကိုျဖတ္ၿပီး ေက်ာက္ဆည္ေဒသကေန ျမန္မာျပည္လြင္ျပင္ကို ဝင္လာတယ္။ အေျခခ်တယ္။ ေအဒီ ၈၅ဝ ေလာက္မွာ အေျခတက် ျဖစ္ဟန္ရိွတယ္။ ေနာက္ ပုဂံျပည္ႀကီးကို တည္ေထာင္တယ္။ ဒါဟာ လုစ္ရဲ့ မွန္းဆခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆအတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေနာ္ရထာမင္းဟာ မန္လူရုိင္း အဆက္အႏြယ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မန္ ဆိုတဲ့ အမည္ကေနတဆင့္ ျမန္မာ ဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ လုစ္က ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပ်ဴေတြ မရိွေတာ့ဘူး မ်ဳိးတုံးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ သေဘာကိုလည္း လုစ္က ေျပာပါတယ္။ <br /> <br /> က်ေနာ္တို႔လည္း ငယ္ငယ္တုန္းကစလို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အထိ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆကိုသာ ထိေတြ႔ခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က ဆိုတာပဲမွန္တယ္၊ အေနာက္တုိင္းက သိပံၸနည္းက်တဲ့ သုေတသနစနစ္မ်ဳိးကေန ေပၚထြက္လာခဲ့တဲ့ ရလဒ္လို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာမိဘဘိုးဘြားေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ျမန္မာအစ တေကာင္းက ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ပံုျပင္ဆန္တယ္လို႔ေတာင္ ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္အထိ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္ အယူအဆကိုပဲ လက္ကိုင္ထားေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ ေက်ာ္ရဲ့ “ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာ့သမုိင္း” စာအုပ္ႏွစ္အုပ္တြဲကို ေလ့လာအၿပီးမွာေတာ့ ပါေမာကၡ လုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆဟာ လံုးလံုးမွားေနေၾကာင္း သိခြင့္ရလုိက္ပါေတာ့တယ္။ <br /> <br /> ဒီစာကို ေရးရတဲ့ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ၂ဝ၁၅ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၁ ရက္ထုတ္ ဆဲဗမ္းေဒးသတင္းစာအြန္လုိင္းမွာ ေဆာင္းပါး ရွင္ ခ်မ္းၿငိမ္းရဲ့ "ႏွစ္တရာမက ေထာင္ေသာင္းခ်ီ၍" ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္အၿပီးမွာ ပ်ဴနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အမွန္အတုိင္း သိၾကေစဖို႔ ဆႏၵရိွလာတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွစ္တရာျပည့္ အထူးေဆာင္းပါးပါ။ <br /> <br /> ေဆာင္းပါးထဲမွာ “အင္အားနည္း၍ ပေပ်ာက္ေတာ့မည္ ပ်ဴလူမ်ဳိး” ေတြကိုလည္း အေနာ္ရထာဘုရင္က ပစ္ပယ္မထား ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္း တေၾကာင္း ပါလာပါတယ္။ က်ေနာ္ တင္ျပလိုတာက ပ်ဴကိစၥပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွစ္တရာျပည့္နဲ႔ မသက္ဆုိင္ပါ။ <br /> အင္အားနည္း၍ ပေပ်ာက္ေတာ့မည့္ ပ်ဴလူမ်ဳိးလို႔ ဆိုလုိက္တဲ့အတြက္ စာဖတ္သူေတြၾကားမွာ ပ်ဴဟာသတ္သတ္၊ ဗမာ ျမန္မာဟာ သတ္သတ္၊ မတူဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆ ထပ္ၿပီးအျမစ္တြယ္သြားမွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ ေျပာခဲ့သလို ပ်ဴလူမ်ဳိးဟာ ပ်က္သုဥ္းသြားတာမဟုတ္ဘဲ ဆက္ၿပီးတည္ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အဆက္ဆက္မွာေတာ့ ပ်ဴဆိုတဲ့ အမည္အစား ဗမာ၊ ျမန္မာ အသံုးအႏႈန္းက ပိုၿပီး အသံုးတြင္က်ယ္လာတာေၾကာင့္ အခုေခတ္မွာ ျမန္မာဆိုၿပီး ဆက္လက္ တည္ရိွေနတာကို စာဖတ္သူမ်ား သိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္မ်ားက ေျပာျပတဲ့ ပ်ဴဗမာ ပ်ဴျမန္မာ သမုိင္းကို က်ေနာ္က တဆင့္ျပန္ေျပာ ျပန္တင္ျပရျခင္းပါ။<br /> <br /> သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ပ်ဴဗမာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတန္းကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အမရေဆာင္၊ သမုိင္းသုေတသန ဦးစီးဌာနမွာ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ဖတ္ၾကားပါတယ္။ အဲဒီမွာ သမုိင္းပါေမာကၡ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းက အခုလို ေျပာပါတယ္။ “အခုစာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ ဦးေက်ာ္ဇင္ (ဘုန္းတင့္ေက်ာ္) စာတမ္း အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ဇင္တင္ျပတဲ့ သုေတသန အသစ္ေတြအရ ဂ်ီအိပ္ခ်္လုစ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆမွားေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။ သုေတသန လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအရ မွားတာကို ပယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုစ္ရဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆကို ပယ္ၿပီး ျမန္မာ့သမုိင္းကို က်ေနာ္တို႔ အသစ္ျပန္ေရး ရပါလိမ့္မယ္။”<br /> <br /> ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ႏွစ္တြဲကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ အမ်ားသူငါဖတ္ဖို႔ ပံုႏိွပ္စာအုပ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ပ်ဴကိစၥကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားလာရတာကလည္း ဒီလိုပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က မႏၱေလးက အသိလူတခ်ဳိ႔နဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္တခ်ဳိ႔ အစည္းအေဝး တခုတက္ဖို႔ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႔ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္မွာ တရက္လာဆံုရင္း စကားေျပာျဖစ္ ၾကပါတယ္။ ေျပာတာက ပထမေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေၾကာင္းပါ။ အဲသလို ေျပာေနရင္း ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ က ဇတ္လမ္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဗမာေတြဟာ ယူနန္နယ္ မန္အရုိင္း လူမ်ဳိးေတြ၊ ေက်ာက္ဆည္ကေန တဆင့္ဝင္လာ ရင္း ဆင္းသက္တယ္လို႔ က်ေနာ္က ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆအတုိင္း ေဆြးေႏြးေတာ့ အဲတာကို ကဗ်ာဆရာ ကိုတင္သစ္က လက္မခံပါဘူး။ သေဘာမတူပါဘူး။ <br /> ဗမာဟာ ပ်ဴဘဲ၊ ပ်ဴမွန္ရင္ ဗမာပဲလို႔ သူကဆိုပါတယ္။ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ခရစ္ႏွစ္ ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြလံုးလံုး ပ်က္သံုးၿပီး လစ္ဟာေနတဲ့ လစ္လပ္ေနတဲ့ ပ်ဴေနရာေဒသႀကီးကို ယူနန္နယ္က နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ မန္ဆိုတဲ့ အရုိင္း လူမ်ဳိးေတြ ျမင္းစီးၿပီး ေက်ာက္ဆည္နယ္ကို ဝင္သိမ္း၊ ေနာက္ ပုဂံျပည္ကို တည္တယ္ဆိုတာ လုစ္ရဲ့ မွန္းဆခ်က္တခု သို႔မဟုတ္ တီထြင္ ထားတဲ့ ဇတ္လမ္းသာျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ဗမာဆိုတာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ကိုတင္သစ္က ျပန္ ေဆြးေႏြးရင္း သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ကိုဖတ္ဖို႔ ညႊန္းပါတယ္။ သာမန္ညႊန္းတာမ်ဳိးဆိုရင္ က်ေနာ္လည္း ဒီလာက္ႀကီး စိတ္ဝင္စားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းလို သမုိင္းပညာရွင္ တဦးကိုယ္တုိင္ ေထာက္ခံ ထားတဲ့ စာတမ္း ျဖစ္တယ္လို႔ သိရတာေၾကာင့္ မွာယူဖတ္ရႈျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ေရွးဆရာႀကီးေတြကို ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေစာ္ကားလိုတဲ့စိတ္ မရိွပါ။ ဒါေပမဲ့ လုစ္ေျပာခဲ့တဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတာ လံုးလံုးမွားယြင္း ေနတယ္ ဆိုတာကို ဒီစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို ေလ့လာအၿပီး က်ေနာ္ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ သမုိင္းသုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ေတြ႔ရိွခ်က္ေတြေၾကာင့္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္က ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ေလ့လာေနတဲ့၊ စိတ္ဝင္စားတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴ ပညာရွင္ေတြၾကားမွာလည္း အယူအဆ ႏွစ္မ်ဳိး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ တင္ျပတာကို လက္ခံတဲ့အုပ္စုနဲ႔ လုစ္တင္ျပ ထားတာကိုပဲ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ ထားတဲ့ အုပ္စုဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္အခု ျပန္တင္ျပတာက သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ႏွစ္တြဲကို ကိုးကား ၿပီး ဗမာဆိုတာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို တဆင့္ျပန္လည္ ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဟုိတုန္းက လန္ဒန္တကၠသိုလ္မွာ စီအို ဗလက္ဒင္ဆိုတဲ့ ေရွးဆရာႀကီး တဦးရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဆရာႀကီးဟာ မြန္ ေရွး ေက်ာက္စာ ကြ်မ္းက်င္သူပါ။ မေလးရွားမွာ အေတာ္ၾကာေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနခဲ့ဘူးပံု မေပၚပါဘူး။ အဲဒီ ေခတ္တုန္းက လုစ္တို႔ ျမန္မာျပည္က လွမ္းပို႔လုိက္တဲ့ မင္ကူးေက်ာက္စာေတြကို ေဖာ္ဖို႔ ဆရာဗလက္ဒင္ ႀကိဳးစားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စကားလံုး တခ်ဳိ႔ကိုသာ ေဖာ္ႏုိင္ၿပီး အဲဒီမင္ကူးေက်ာက္စာေတြရဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ သဒၵါကို မေဖာ္ေပးႏုိင္ခဲ့ ပါဘူး။ ဒါေတြကို အခု ေခတ္မွာ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျမန္မာပညာရွင္မ်ား အကူအညီနဲ႔ (ေရွးျမန္မာဆရာေတြ ပညာရွင္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ပါပါတယ္) အေတာ္မ်ားမ်ား ေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားမ်ားအရ ေရွးပ်ဴစာ ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ အလြန္ေရွးက်တဲ့ ဗမာစာလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လုစ္က အဲဒီေက်ာက္စာမ်ားကို ဗမာစာနဲ႔ မတူေသာ ေရွးေဟာင္း ပ်ဴစာလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ ပ်ဴဟာ ေအဒီ ၈၃၂ ကတည္းက ပ်က္သုန္း သြားခဲ့ၿပီ လို႔လည္း သူက ေျပာဆိုသတ္မွတ္ ထားတာကိုး။ <br /> <br /> ပါေမာကၡ လုစ္က ဝန္ခံထားတာ တခုရိွပါတယ္။ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတဲ့ စာတမ္းကို ေရးသားတုန္းမွာ သူအဓိက လက္စြဲထားၿပီး ကိုးကားခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းကေတာ့ တရုတ္ မန္ရႈက်မ္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ မန္ရႈက်မ္း ဘယ္ေလာက္ ခုိင္မာ တယ္ မခုိင္မာဘူး ဆိုတာကို သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က သက္ေသျပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ သူလည္း မန္ရႈအျပင္ တျခားေသာ တရုတ္ မွတ္တမ္းေတြ၊ အျခားေခတ္ၿပိဳင္ မွတ္တမ္းေတြကို ေလ့လာၿပီး မွ အခုလို တင္ျပတာလို႔ သိရပါတယ္။ <br /> မူလ မန္ရႈက်မ္းကို ေရးသားခဲ့တာက အေနာက္တုိင္းႏွစ္ ေအဒီ ၈၆၄ ခုလို႔ ဆိုပါတယ္။ အခု ဒီစာေရးေနတာက ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ အဲဒီမန္ရႈက်မ္း ျပဳစုခဲ့တာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၁၅၁ ႏွစ္ရိွသြားပါၿပီ။ အဲဒီက်မ္းဟာ တရုတ္နန္းေတာ္မွာ ရိွေနရင္းက ေအဒီ ၁၅ ရာစုမွာ နန္းေတာ္အတြင္းကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ မူလ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မွတ္တမ္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာေပါ့။ အဲသလို ရိွရင္းကေန ၁၈ ရာစုထဲ ေရာက္ေတာ့ တရုတ္နန္းေတာ္က မန္ရႈက်မ္းကို ျပန္လည္ ျပဳစုပါတယ္။ ျပဳစုတဲ့အခါမွာ မူလက်မ္းက မရိွေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တျခားေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္က တရုတ္ မွတ္တမ္းမ်ားထဲက မန္ရႈက်မ္းနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္စပ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္တန္ရာရိွသည္၊ ဟုတ္ေလာက္သည္ဟု ယူဆဖြယ္ရာရိွတဲ့ အခ်က္ေတြကို ျပန္ကူး ေရးထည့္ရင္း မန္ရႈမွတ္တမ္းအသစ္ ဆိုတာကို အဂၤလိပ္ႏွစ္ ၁၇၇၄ ခုႏွစ္မွာ ပံုႏိွပ္ ထုတ္ေဝခဲ့ ပါတယ္။ တရုတ္အယ္ဒီတာ ေတြကိုယ္တုိင္ ျပန္လည္အသစ္ေရးတဲ့ အဆိုပါ မန္ရႈမွတ္တမ္းသစ္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ မေသခ်ာ မေရရာတာေတြ ပါေနတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံထားပါတယ္။ တခါ အသစ္ ျပန္ေရးတဲ့ မန္ရႈမွတ္တမ္းမွာလည္း ေနာက္ပုိင္းေတာ့ မိတၱဴပြားေတြ ထပ္ၿပီးေပၚလာ ျပန္ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ ကိုးကားခဲ့တဲ့ မန္ရႈ မွတ္တမ္းဟာ ေအဒီ ၈၆၄ ခုကေရးခဲ့တဲ့ မူလေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မဟုတ္သလို ၁၇၇၄ မွာအသစ္ျပန္ေရးတဲ့ မွတ္တမ္းလည္း မဟုတ္ဘဲ အဲဒီအသစ္ကိုမွ ေနာက္ထပ္ ျပန္ပြားၿပီးေရးတဲ့ မိတၱဴ မ်ားစြာထဲက တခုျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပပါတယ္။ <br /> <br /> ကုိင္း၊ ဒါျဖင့္ရင္ ေအဒီ ၈၆၄ မွာ ေရးခဲ့တဲ့ မူလဘူတ မန္ရႈက်မ္းကေကာ ဘယ္ေလာက္ ခုိင္ခံ့သလဲ။ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ ေအဒီ ၈၆၂ မွာ ယူနန္နယ္က နန္ေစာေတြ တရုတ္လက္ေအာက္ခံ အန္နမ္ၿမိဳ႔ကို ဝင္တုိက္ပါတယ္။ အန္နမ္ဆိုတာ ကေန႔ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံက ဟႏိြဳင္ၿမိဳ႔ပါပဲ။ တႏွစ္ေလာက္ ဝန္းရန္လုပ္ႀကံၿပီး ေအဒီ ၈၆၃ မွာ ေအာင္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ စစ္ပြဲမွာ အန္နမ္ တရုတ္ဘုရင္ခံ က်ဆံုးပါတယ္။ လက္ကိုမွ်ားမွန္ၿပီး အသက္မေသ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ တရုတ္ စစ္သူႀကီးကေတာ့ ဖန္ေခ်ာ ဆိုသူျဖစ္ပါတယ္။ သူက ေအဒီ ၈၆၄ မွာ တရုတ္ဧကရာဇ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ အစီရင္ခံစာတင္ဖို႔ ေရးသားရင္းက မန္ရႈမွတ္တမ္း ဆိုတာ ေပၚလာျခင္းျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ ဖန္ေခ်ာဟာ အန္နမ္နယ္ကို ျပန္သြားၿပီး (နန္ေစာတို႔ ဆုတ္ခြါသြားခဲ့ၿပီး) ဇူလုိင္လနဲ႔ ၾသဂုတ္လအတြင္းမွာ အန္နမ္နယ္က လူမ်ဳိးစု ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရြာသူႀကီးေတြကို ေမးခြန္းေတြ ေပးေဝၿပီး သူသိလိုတာေတြကို ေျဖေစခဲ့ပါတယ္။ ရလာတဲ့ အေျဖေတြေပၚမွာ အေျခတည္ၿပီး အစီရင္ခံစာ ျပန္ေရးရင္းက မန္ရႈမွတ္တမ္းဆိုတာ ျဖစ္လာျခင္းပါ။ <br /> <br /> ေနာက္တခ်က္က ဖန္ေခ်ာအေနနဲ႔ ဒီမန္ရႈက်မ္းကို အခ်ိန္ယူေရးသားတာ မဟုတ္ဘဲ လပုိင္းအတြင္းမွာ အၿပီးေရးသားၿပီး တရုတ္ဘုရင္ဆီကို အလွ်င္အျမန္ ျပန္ပို႔ရတာဆိုေတာ့ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား ရိွႏုိင္ပါတယ္။ အျမန္ပို႔ဖို႔ လိုတာ ကလည္း ဖန္ေခ်ာ အေနနဲ႔ သူစစ္ရံႈးခဲ့တဲ့ နန္ေစာအုပ္စုကို တရုတ္ဘုရင္က ျမန္ျမန္လက္တုန္႔ျပန္ဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွေနဟန္တူပါတယ္။ အဲဒီ မန္ရႈ မွတ္တမ္းထဲမွာ တကယ္တန္းေတာ့ ပ်ဴ အေၾကာင္း အနည္းအပါး ေလာက္သာ ပါပါတယ္။ အဲဒီပ်ဴေတြ အေၾကာင္းကို အန္နမ္နယ္က ရြာလူႀကီးေတြရဲ့ ေျပာျပခ်က္အရ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ဒီလိုေထာက္ျပပါတယ္။ အန္နမ္နယ္က လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ သာမန္ရြာလူႀကီးေတြက ဟႏိြဳင္ကေန ခရီးေဝး လြန္းတဲ့ ပ်ဴေဒသကို မေရာက္ဘူးဘဲ ဘာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပႏုိင္တာလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ <br /> နန္ေစာ အင္အားေကာင္းတဲ့ ယူနန္ေဒသကို ျဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ပ်ဴေဒသကို ေရာက္မွာဆိုေတာ့ ဟႏိြဳင္ အနီးတဝိုက္က တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရြာလူႀကီးေတြ ကိုယ္၌က တဆင့္စကားနဲ႔ သူတို႔သိထားတာကို ျပန္ေျပာျပတာပဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။ ေနာက္ က်မ္းျပဳစုတဲ့ စစ္သူႀကီးဖန္ေခ်ာ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ပ်ဴေဒသကို ပ်ဴႏုိင္ငံကို မေရာက္ဖူးတဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေအဒီ ၈၆၄ မွာေရးသားျပဳစုခဲ့တဲ့ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မန္ရႈမွတ္တမ္းကိုယ္၌ သည္ပင္လွ်င္ မေရရာတာေတြ၊ ခန္႔မွန္းထားတာေတြ၊ တဆင့္စကားေတြ၊ အျငင္းပြားဖြယ္ရာေတြ၊ အမွားေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ေနမယ္လို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပပါတယ္။<br /> <br /> ပါေမာကၡလုစ္ ကိုးကားတာ ၁၈ ရာစု ေနာက္ျပန္ေရးကမွ တဆင့္ ထပ္ပြားလာတဲ့ မန္ရႈမိတၱဴပြားေတြထဲက တေစာင္ ျဖစ္ေန ေလေတာ့ ကိုးကားေျပာဆိုဖို႔ မခုိင္လံုဘူး ပိုဆိုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသလို မခုိင္လံုတဲ့ မွတ္တမ္းကို လုစ္က ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က စာတမ္းကိုေရးတဲ့အခါမွာ ဘာေၾကာင့္ အဓိက ရင္းျမစ္အျဖစ္ သံုးတာလဲ။ ဒါက ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ပါေမာကၡ လုစ္ကိုယ္တုိင္ သည္ပင္လွ်င္ ဦးကုလား မဟာရာဇဝင္နဲ႔ မွန္နန္းရာဇဝင္ေတြဟာ ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေတြ၊ ရာဇဝင္အူေပါက္ေတြသာ မ်ားေနတာျဖစ္ေနလို႔ သုေတသန လုပ္ငန္းေတြမွာ မသံုးသင့္ဘူးလို႔ မၾကာခဏ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခု သူက်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ေနာက္ေရး မိတၱဴပြား မန္ရႈကို Main source အျဖစ္ သံုးရတာလဲလို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျပန္လည္ျငင္းခ်က္ ထုတ္ပါတယ္။ ေနာက္ ကိုလိုနီေခတ္တုန္းက လုစ္ကို ေရွးပ်ဴဗမာေက်ာက္စာေတြ၊ ေရွးတရုတ္ မွတ္တမ္းေတြ ဖတ္ရာမွာ ကူညီခဲ့တဲ့ ျမန္မာပညာရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီး ဦးသာျမတ္၊ ေက်ာက္စာဝန္အထူးအရာရိွ ဦးျမ၊ တရုတ္ စာေတာ္ဖတ္ ဦးရည္စိန္ စသူတို႔ရဲ့ အကူအညီေတြကို လုစ္ ယူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဆရာႀကီးေတြ ေထာက္ျပခဲ့တဲ့ ပ်ဴနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားစြာကို ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က စာတမ္း ေရးတဲ့အခါမွာေတာ့ လုစ္ ပယ္ခ်ခဲ့တယ္ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့တယ္လို႔လည္း သိရျပန္ပါတယ္။<br /> <br /><b><span style="color: #351c75;"> ေဇာ္မင္း </span></b><br /><span style="color: #cc0000;"> ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။ </span><br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8630924306785706515Fri, 20 Feb 2015 04:40:00 +00002015-02-20T11:40:08.022+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">လြန္</span> <br /> ခဲ့တဲ့ တလေက်ာ္ေလာက္က ထင္ပါတယ္။ ကာတြန္းတခု ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ကာတြန္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ ဒီလို ေျပာၾကပါတယ္။ အတိအက် မဟုတ္ေပမယ့္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာပါ့မယ္။ ကာတြန္းရဲ့ ပထမအကြက္မွာ နန္းဝတ္ နန္းစားနဲ႔ ဘုရင္ႀကီးတပါးက လူတေယာက္ကို “ဒီေျမေတြဟာ ငါဘုရင္ ပုိင္တာျဖစ္တယ္ မင္းတို႔နဲ႔မဆုိင္ဘူး ဒီကထြက္ သြားၾက” ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ေနပါတယ္။ ကာတြန္းရဲ့ ဒုတိယကြက္မွာေတာ့ အေဝးတေနရာက အသံေတြ ထြက္လာ ပါတယ္။ ထြက္လာတဲ့ အသံေတြက ဘယ္လိုတုန္း ဆိုေတာ့ “ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ တုိင္းတပါးတပ္ႀကီး တုိင္းျပည္ထဲ က်ဴးေက်ာ္လာေနပါတယ္ဘုရား” ဆိုၿပီး လွမ္းေအာ္တဲ့ အသံပါ။ ကာတြန္းရဲ့ တတိယအကြက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက သူေစာေစာက ေမာင္းထုတ္လုိက္တဲ့သူကို ေငါက္ေျပာေျပာေနပါတယ္။ ဘယ္လို ေျပာသတုန္းဆိုေတာ့ “ဟဲ့အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေျမကို တုိင္းတပါးက က်ဴးေက်ာ္ေနတာ သြားမတုိက္ဘဲ ဘာလုပ္ေနၾကတာတုန္း” ဆိုၿပီး ေျပာလုိက္တာပါ။ <br /> <br /> ဒီကာတြန္းေလး သံုးကြက္ဟာ လူထုေတြျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ကို ထိရွတဲ့ ကာတြန္းလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေျမယာ အသိမ္းခံရတဲ့ ေတာင္သူေတြ လယ္သမားေတြ၊ ဘာညာစီမံကိန္းေတြၾကာင့္ ၿမိဳ႔ျပမွာ ရပ္ကြက္လုိက္ အေရႊ႔အေျပာင္းခံရသူေတြ၊ က်ဴးေတြ ဆိုၿပီး ဘူဒိုဇာနဲ႔ ထိုးၿပီးဖယ္ရွား ခံထားရသူေတြ၊ တသက္လံုးက အမ်ားျပည္သူပုိင္ စားက်က္ေျမေတြ၊ အားကစားကြင္း ေတြ၊ လူထု စုရပ္ကြင္းေတြကို အာဏာပုိင္ေတြက တသီးပုဂၢလလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းေပးလုိက္လို႔ လူထုဖက္က အသံုးျပဳခြင့္ မဲ့သြားတာေတြ အစရိွသျဖင့္ ေျမယာဆံုးရံႈးမႈေတြဟာ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဲသလို မိမိရဲ့ ေျမယာေတြ၊ လယ္ေတြ၊ အိမ္ေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ အကယ္၍ ကာတြန္းထဲကလို တုိင္းတပါးက က်ဴးေက်ာ္လာတယ္ဆိုရင္ အသက္ကို စြန္႔ၿပီး အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း ခုခံတုိက္ခုိက္ဖို႔ ဆႏၵရိွပါ့မလားဆိုတာ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီး ေျပာတုန္းက ဒီေျမဒီယာေတြဟာ ဘုရင္ပုိင္တာျဖစ္တယ္ မင္းတို႔မပုိင္ဘူး ထြက္သြားၾက လို႔ ႏွင္ထုတ္ထားတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက သူပုိင္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေျမအေပၚမွာ တုိင္းတပါးတပ္ေတြ က်ဴးေက်ာ္ လာတယ္ ဆိုရင္ ဘုရင္ႀကီးပဲ သြားတုိက္ေပါ့။ ဘိုးဘြားပုိင္ေျမ၊ ဓားမဦးခ်ေျမ အေပၚကေန ႏွင္ထုတ္ခံထားရသူေတြက အခုက်မွ ဘာျဖစ္လို႔ ဘုရင္ႀကီးအတြက္ အသက္စြန္႔ၿပီး သြားတုိက္ရမွာလဲ။ ေျမေတြယာေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့ရသူေတြအေနနဲ႔ အထက္က ေျပာသလိုမ်ဳိး ေတြးေကာင္းေတြးမိၾကမွာပါ။ အကယ္၍ ဇြတ္အတင္း တုိက္ခုိင္းလို႔ သြားတုိက္ရၿပီဆိုရင္လည္း တုိင္းတပါးတပ္ႀကီး က်ဴးေက်ာ္ လာတာကို ဝတ္ေက်တန္းေက်ေလာက္သာ တုိက္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ သူရဲ့ စီးပြားဖက္ ခရိုနီ ေတြအတြက္ ကိုယ့္အသက္ကို စေတးတဲ့အထိ တုိက္ပြဲဝင္ဖို႔ သူတို႔တေတြမွာ ဆႏၵရိွ ပါ့မလား။ ဝတ္ေက်တန္းေက်ေလာက္သာ ျပန္တုိက္တဲ့ အတြက္ ေရရွည္မွာ စစ္ရံႈးဖို႔က ေသခ်ာေနပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီကာတြန္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ခံစား စံစား ေကာင္းစားဖို႔အတြက္က်ေတာ့ ဟိုးအထက္က လူေတြ၊ အနစ္နာခံၾကဆိုေတာ့ ေအာက္ကလူေတြ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ေဆာင္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးက ေျမေတြကို သူပုိင္တယ္ဆိုၿပီး သိမ္းယူေတာ့ အသိမ္းခံရတဲ့ဖက္မွာ ဘုရင့္အေပၚ ေမတၱာပ်က္ရသလို ယံုၾကည္မႈလည္း ကင္းမဲ့သြားပါတယ္။ တုိင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ ဘုရင္နဲ႔ ျပည္သူေတြအၾကား ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့ေနတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ရိွေနခဲ့ရင္ ဒါဟာ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈ ကင္းမဲ့ေနတယ္လို႔လည္း တဖက္မွာဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈ ကင္းမဲ့ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုကို တုိင္းတပါးက စစ္ေရးတခုထဲသာ မဟုတ္ပါဘူး အျခားျမင္လြယ္ သို႔မဟုတ္ မျမင္လြယ္တဲ့ နည္းလမ္း ေပါင္းစံုနဲ႔လည္း က်ဴးေက်ာ္ အျမတ္ထုတ္လို႔ ရပါတယ္။ ဥပမာ လက္ပံေတာင္းတို႔ သံလြင္ျမစ္မွာ ဆည္ပိတ္ဦးမယ္ ဆိုတာတို႔။ <br /> <br /> မေဝးေသးတဲ့ သမုိင္းကိုပဲ ျပန္ၾကည့္ေစလိုပါတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ သီေပါမင္းရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ၾကည့္ရင္ပဲ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ သီေပါမင္းကို အဂၤလိပ္ေတြ ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးလို ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္ သြားေတာ့ ျပည္သူေတြရပ္ၾကည့္တာ၊ စိတ္မေကာင္းတာ၊ ငိုေၾကြးတာပဲ ရိွပါတယ္။ အသက္နဲ႔လဲၿပီး သီေပါမင္း ေရွ႔ကေန တုိက္ပြဲဝင္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိး အဲဒီေခတ္က ျပည္သူလူထု မလုပ္ခဲ့ပါ။ မလုပ္ခဲ့ရတာကလည္း သီေပါမင္းဟာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ေပမယ့္ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့၊ လူထုခ်စ္ခင္တဲ့၊ ေလးစားတဲ့ ဘုရင္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /> အဂၤလိပ္အာဏာပုိင္ေတြက ဘုရင့္ ဝန္ႀကီးေတြ၊ အမတ္ေတြ၊ စစ္သူႀကီးေတြ၊ အျခားအရာရိွေတြနဲ႔ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္း သား ေတြကို ေမးပါတယ္။ ဘုရင္ကို အိႏိၵယအထိ ေခၚသြားေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘုရင့္မိသားစုနဲ႔ အတူ လုိက္ပါ မလဲလို႔ ေမးျမန္းစာရင္း ေကာက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္နဲ႔အတူ ေသမတူရွင္မကြာ အိႏိၵယအထိ လုိက္မယ့္ အဆင့္ျမင့္ ဝန္ႀကီး ဝန္ကေလး တပါးမွမရိွပါ။ အဆံုးေျပာရရင္ နန္းတြင္းက ေအာက္ေျခအဆင့္ အရာရိွ တဦးတေလေတာင္မွ အိႏိၵယ အထိ လုိက္ပါဖို႔ စာရင္း မေပးၾကပါ။ ေနာက္ဆံုး သီေပါဘုရင္ မိသားစုနဲ႔ အတူ အိႏိၵယကို လုိက္ပါသြားသူေတြဟာ ေမာင္းမ တခ်ဳိ႔နဲ႔ မဆိုစေလာက္ ဝန္ထမ္းသံုးေလးဦးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ သီေပါဘုရင္ဟာ ေလးစားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ တသက္လံုးနန္းတြင္းမွာ အမႈထမ္းလာတဲ့ အရာရိွႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ ဘုရင္ကို သူမ်ား တုိင္းျပည္မွာ အက်ဥ္းသားအျဖစ္နဲ႔ ေနရစဥ္အတြင္း ကာကြယ္ဖို႔ အတုိင္းအတာတခုအရ လုိက္ပါသြားၾက မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လုိက္ပါမသြားခဲ့ပါဘူး။ နန္းတြင္း ႏုိင္ငံေရးမွာ စုဖရားလတ္ဖက္က တေလွ်ာက္လံုးရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ကင္းဝန္မင္းႀကီးအုပ္စုနဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝန္ႀကီးအုပ္စုေတြလည္း အိႏိၵယကို ဘုရင္နဲ႔အတူ လုိက္မလားဆိုေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တရားက်ဖို႔ ေကာင္းတာကို ျမင္ရပါတယ္။ <br /> <br /> ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ အရင္ေခတ္တုန္းကေတာ့ ဘုရင္စနစ္ေပါ့၊ အခုေခတ္ေတြမွာေတာ့ စစ္အစိုးရနဲ႔ အရပ္သားအစိုးရ လို႔ ေခၚတဲ့ အစိုးရေပါ့။ ေခတ္ျခင္း ကြာသြားေပမယ့္ သူတို႔ဟာ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြပါ။ အုပ္စိုးသူလူတန္းစားပါ။ အစိုးရဟာ အေျခခံအားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ ေကာင္းက်ဴိးကိုသာ ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ တုိင္းသူျပည္သား နစ္နာမယ့္ အရာမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားရ ပါတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးေတြကို မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္တဲ့အျပင္ တဖက္မွာလည္း သူတို႔ေကာင္းစားဖို႔ အတြက္သာ ဗိုလ္က်စိုးမိုးထားမယ္ ဆိုရင္ ႏုိင္ငံသားေတြဖက္က အစိုးရကို ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္မယံုၾကည္တဲ့ အစိုးရ၊ မခ်စ္ခင္တဲ့ အစိုးရအတြက္ ဘယ္သူက ဘာအတြက္နဲ႔မွ အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ေဆာင္ရြက္မွာ မဟုတ္ပါ။ <br /> <br /> ဒီအခ်က္ကို သေဘာမေပါက္ဘဲ တုိင္းျပည္ကို ထင္ရာစိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္၊ ရသမွ်ကုိယ့္အိတ္ထဲထည့္၊ ျပည္သူကိုပစ္ထားတဲ့ အစိုးရတရပ္က အခက္အခဲေတြ႔မွ၊ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ျဖစ္မွ၊ တုိက္ရုိက္သို႔မဟုတ္ သြယ္ဝိႈက္ေသာနည္းနဲ႔ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္မႈ တခုခုကို ရင္ဆုိင္ရမွ ဒို႔ေျပဒို႔ေျမကို ကာကြယ္ရမယ္လို႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကို ေရွ႔တန္းတင္ၿပီး ဆိုလာရင္ ကာလတို တခုေလာက္ပဲ အလုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ေရရွည္မွာ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးေတြကို ႀကိဳတင္ ေရွာင္ရွား ႏုိင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဘယ္လို ႀကိဳတင္ေရွာင္ရွားမွာလဲ။ <br /> <br /> တင္းက်ပ္တဲ့အာဏာ သို႔မဟုတ္ Hard power ကိုအသံုးျပဳတာထက္ ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အာဏာ သို႔မဟုတ္ ပါဝါအေပ်ာ့၊ Soft power ကိုသံုးဖို႔လိုပါတယ္။ ပါဝါအမာနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို တည္ေထာင္တယ္ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ဒုတ္ေခတ္ ဓားေခတ္က ႏုိင္ငံေရးအေတြးအျမင္ပါ။ လက္နက္ႏုိင္ငံေတာ္လို႔ေတာင္ ေရွးက သံုးခဲ့ပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့နဲ႔သာ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္တယ္ဆိုရင္ လူေတြေက်နပ္ပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့ကို အသံုးျပဳၿပီး တုိင္းသူျပည္သားေတြနဲ႔ အစိုးရ အၾကား ညီညႊတ္ေရး တည္ေဆာက္ရမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အျပန္အလွန္ အေပးအယူ လုပ္ရတာေတြ ရိွလာပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အုပ္စု ေကာင္းစားေရးသက္သက္ လုပ္ဟန္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားရပါေတာ့မယ္။ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ဖို႔လည္း လိုလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ဟာ ေရွးတုန္းကထဲက မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြ အတူေနထုိင္လာတဲ့ ေျမျဖစ္တာေၾကာင့္ ပါဝါအေပ်ာ့နဲ႔ ဆက္ဆံလုပ္ကုိင္ဖို႔ ပိုလိုအပ္ပါတယ္။&nbsp;</span><br /> <br /> ပါဝါအေပ်ာ့လို႔ ဆိုထားတာေၾကာင့္ စစ္တပ္ကိစၥက အထူးေျပာဖို႔လိုလာပါတယ္။ စစ္တပ္ကို မသံုးမျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ကလြဲလို႔ ထစ္ခနဲရိွ စစ္အင္အားသံုးတာမ်ဳိး ရပ္တန္းက ရပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အရပ္သားအစိုးရနဲ႔ ႏုိင္ငံသားေတြ အၾကား လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေပးအယူ အေလွ်ာ့အတင္း၊ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ စတာေတြမွာ စစ္တပ္က မပါဝင္သင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ကိစၥေတြမွာ စစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑ တည္ရိွ ေနေသးတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေပးရမယ့္ ကိစၥေတြမွာေတာ့ အရပ္သားအစိုးရ၊ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ ေတြနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ဆံုးျဖတ္မွသာ ေရရွည္အတြက္ ေကာင္းပါတယ္။ <br /> <br /> ဒါျဖင့္ရင္ စစ္တပ္ဟာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါဖို႔မလိုေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးစရာရိွပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့ကို အသံုးျပဳေဆာင္ရြက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမွာလည္း စစ္တပ္က႑ဟာ ေပ်ာက္ဆံုးမသြားပါဘူး။ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္းမရိွဘဲ ကိုယ့္ေနရာမွာကိုယ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ေနတာကိုက စစ္တပ္ရဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိးသာ ပါဝါအေပ်ာ့ကို ကုိင္ဆြဲၿပီး လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အရပ္သား အစိုးရသာမက စစ္တပ္အေနနဲ႔လည္း ျပည္သူေတြရဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာနဲ႔ ယံုၾကည္မႈကို ရလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ႏုိင္ငံတခုအတြက္ စည္းလံုးညီညႊတ္ျခင္းရဲ့ ကနဦးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စည္းလံုးညီညႊတ္ျခင္းဆိုတာ လိမၼာတဲ့ လူမ်ားသာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါတယ္။ လူမုိက္မ်ား ဒါကိုနားမလည္သလို မလုပ္တတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာလိုတာကေတာ့ အစိုးရနဲ႔ ႏုိင္ငံသားမ်ား အတူတကြ စည္းလံုးညီညႊတ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုဟာ စီးပြားေရးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္ေရးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တြန္းလွန္ ကာကြယ္ႏုိင္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း </span></b><br /> ၂ဝ ရက္၊ ေဖဖဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ <br /> </div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-108794903831887523Sun, 15 Feb 2015 00:59:00 +00002015-02-15T07:59:55.019+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">လူ</span> ဆိုတာ သဘာဝအားျဖင့္ကိုက ႏုိင္ငံေရးသတၱဝါလို႔ ေရွးတုန္းက အေနာက္တုိင္း ဒႆနဆရာတဦးက ဆိုခဲ့ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ လူတို႔ရဲ့ ေန႔စဥ္ စားဝတ္ေနေရး သည္ပင္လွ်င္ ႏုိင္ငံေရးရဲ့ အစလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စားနပ္ရိကၡာ ေစ်းႀကီးလာတယ္၊ အိမ္ငွားခေတြ ေစ်းတက္လာတယ္၊ ကားခရထားခေတြ ပိုေပးလာရတယ္၊ ေက်ာင္းပညာေရးစရိတ္ ျမင့္မားလာတယ္ အစရိွတဲ့ အရာေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ မဟုတ္ပါလား။ အလားတူပဲ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ အလုပ္အကုိင္ေတြေပါလို႔ ဝင္ေငြေတြ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာကလည္း ႏုိင္ငံေရးပါ။<br /> <br /> က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ သူမ်ားေတာင္ တခ်ိန္တခါမွာ ေက်ာခ် ခံရမွ ဓားျပမွန္းသိ ဆိုသလို ျဖစ္ရတာမ်ဳိး ရိွလာပါတယ္။ အဲသလိုအခ်ိန္မွာ မိမိနဲ႔ မိမိဝန္းက်င္ သာယာဖို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပး ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကို ေတာင့္တလာတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါလည္း ႏုိင္ငံေရးပါပဲ။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ႏုိင္ငံေရးသမားမွာလည္း အမ်ဳိးအစား အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ လူ႔အသုိင္းအဝုိင္းမွာ အာဏာ ႏုိင္ငံေရး အတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္တဲ့ သူေတြကိုသာ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ သိျမင္သေဘာထားပါတယ္။ အဲသလို အာဏာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားထဲမွာပဲ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေကာင္း၊ လူညစ္ႏုိင္ငံေရးသမား ဆိုၿပီး ခြဲျခားျမင္ႏုိင္ ပါေသးတယ္။<br /> <br /> တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ေျပာႏုိင္ တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ အတတ္ပညာရွင္ေတြ၊ အသိပညာရွင္ေတြ၊ သတင္းမီဒီယာေတြ၊ အႏုပညာသည္ ေတြပါ။ သူတို႔ဟာ သဘာဝအားျဖင့္ လူ႔ေလာက အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ဖို႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ မိမိမီွတင္း ေနထုိင္တဲ့ တုိင္းျပည္အတြင္းက လူ႔ေလာက ေကာင္းေစဖို႔ ေျပာဆိုတုိက္တြန္း တင္ျပေဖာ္ထုတ္တာဟာလည္း ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ေပ ဘူးလား။ <br /> <br /> သစ္ေတာေတြ အလြန္အကြ်ံ မခုတ္ဖို႔၊ ျမစ္ေတြကို ပိတ္ၿပီးဆည္မေဆာက္ဖို႔၊ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး စက္ရံု မတည္ဖို႔၊ သဘာဝသယံဇာတ ေတြကို အလြန္အကြ်ံ မထုတ္ယူဖို႔ တုိက္တြန္းေနတဲ့ လူမႈလူ႔အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးက လူပုဂၢိဳလ္ မ်ားလည္း အာဏာရဖို႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ တုိင္းျပည္အေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ႏုိင္ငံေရး သမားေတြပါပဲ။ အလားတူပါပဲ။ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြက ေက်ာင္းသားေတြ ပညာေရး အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တုိင္းျပည္မွာေပၚေပါက္ေနတဲ့ တျခားေသာ မတရားမႈေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စတာေတြအတြက္ ေတာင္းဆိုတာ တုိက္ပြဲ ဝင္တာ ဟာလည္း အာဏာရဖို႔ အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္ တဖက္တလမ္းက ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး ေက်ာင္းအိမ္သာေတြ စာသင္ခန္းေတြ သန္႔ရွင္းဖို႔ ေက်ာင္းလခေတြ ႀကီးျမင့္ေနတာ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ ကိစၥေတြ ကလည္း ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘယ္လိုျငင္းမလဲ။ <br /> <br /> အခုအခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႔က ေျပာၾကေရးၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသြားမလုပ္နဲ႔ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး၊ ဒါေတြကို ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္လိမ့္ မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးဟာ အျမင္တိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ကို က်င့္သံုးေနတယ္ ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား မေကာင္းလို႔ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ျပည္သူေတြအတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆာင္ရြက္မေပးတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ နစ္နာရတဲ့ ျပည္သူေတြက သူတို႔လိုအပ္ တာေတြကို ေတာင္းဆိုမွာပါ။ ကုိယ္က ႏုိင္ငံေရးသမားမဟုတ္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္အာဏာရေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား ဒါမွမဟုတ္ အတုိက္ခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက လုပ္ေပးသည္အထိ ပါးစပိပ္ၿပီး ၿငိမ္ထုိင္ေနရမွာလား ထုိင္ေနၾကမွာလား။ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ <br /> <br /> အေရွ႔တုိင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေနာက္တုိင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစိုးရဆိုတာမ်ဳိးရဲ့ သဘာဝဟာ သူတို႔မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ လစ္လွ်ဴရႈတာေတြ ရိွေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားေတြဆီက ဖိအားေပးမလာမျခင္း ေနသာသလို ေနတတ္တဲ့ အက်င့္စရုိက္ ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လိုအပ္တာကို ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြကိုယ္တုိင္ အဲသလိုအေျခေနမ်ဳိးမွာ အာဏာအတြက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးကို ဝင္ပါမိရဲ့သား ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။<br /> <br /> ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ဘာဆုိင္လို႔လဲ။ ဘြဲ႔ရေအာင္သာလုပ္။ ေစ်းသည္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ဘာဆုိင္လို႔တုန္း၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရာင္းစရာရိွတာေရာင္း ဝယ္စရာရိွတာဝယ္၊ အိမ္ရွင္မနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမဆိုင္ဘူး မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္စရာရိွတာခ်က္ ျပဳတ္စရာ ရိွတာျပဳတ္ ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးေတြကို အေတြ႔ရဆံုး တုိင္းျပည္ေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီ တဝက္တပ်က္ ႏုိင္ငံေတြမွာ အေတြ႔ရ မ်ားပါတယ္။ တခါ စစ္သားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး မဆုိင္ဘူးဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးက ရိွပါေသးတယ္။ စစ္သားဟာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆုိင္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္သားဆိုတာ ေသနတ္ကုိင္ထားတာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီကို သြားမယ္ဆိုရင္ အာဏာအတြက္ လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ေတာ့ ေဝးေဝးမွာ ေနရပါလိမ့္မယ္။ စစ္သားတုိင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာထက္၊ ပါလီမန္ထဲ ဝင္ထုိင္ေနတာထက္ စစ္တန္းလွ်ားကို ျပန္သြားတာက တုိင္းျပည္အတြက္ ပုိေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိးရိွလို႔ စစ္တန္းလွ်ားကို ျပန္တယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါမ်ဳိးကို ေျပာရရင္ မွန္ကန္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးလို႔ ေခၚႏုိင္ပါေသးတယ္။ သဘာဝအရ ကိုယ္နဲ႔ မဆုိင္တဲ့ ေနရာမွာ မေနဘဲ ဝင္မြက္ဖက္ပဲ ကိုယ့္အလုပ္ရိွတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ ေနျပတာကိုက ႏုိင္ငံေရးကို သြယ္ဝိုက္ေသာ နည္းျဖင့္ အေကာင္းဖက္က လုပ္တာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> မိမိႏုိင္ငံေရးပါတီ အာဏာရဖို႔ တျခားႏုိင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္ လူထုေထာက္ခံမႈရေအာင္ တရားနည္းလမ္းက်က် လုပ္ေနတာဟာ တုိက္ရုိက္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြက ဥပမာအားျဖင့္ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ေထာင္ၿပီး လုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးထက္ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားေနတာ ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလို႔ မဆိုႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ <br /> ႏုိင္ငံေရး ႏုိင္ငံေရးသမားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခဲ့တာ စံုသေလာက္ေတာ့ ရိွသြားပါၿပီ။ ဒီအထဲမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သမား အမ်ဳိးအစားတခု ေဖာ္ျပဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ဘာျဖစ္လို္႔ အေရးႀကီး တာလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ရတာလဲ။ ေရွးေဟာင္းအဆိုတခုအရ ေက်ာင္းဆရာ ဆိုတာ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမား ျဖစ္ပါသတဲ့။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Teachers are great politicians. လို႔ ဆိုပါတယ္။ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ဆိုထားတာ။ ဒီအယူအဆဟာ ယဥ္ေက်းမႈျမင့္မားတဲ့ လူ႔အသုိင္းအဝုိင္းမွာ ဘယ္သူမွ မျငင္းပယ္တဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးၿပီးရင္ ေက်ာင္းဆရာဟာ မိဘနဲ႔ထပ္တူ အေလးအျမတ္ျပဳရတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို ကန္႔ကူလက္လွည့္ ဘဝကေန တကၠသိုလ္အဆင့္ ေရာက္တဲ့အထိ ေကာင္းျမတ္တာကို ျပဳလုပ္ဖို႔ မေကာင္းတာကို မျပဳလုပ္ဖို႔၊ တရားမွ်တမႈကို ေပြ႔ဖက္ဖို႔၊ မတရားတာကို လက္မခံဖို႔ မတရားတာကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အစဥ္တစုိက္ သင္ၾကားလမ္းျပ လာခဲ့ရတာပါ။ ဘယ္ဆရာကမွ ခုိးဖို႔ဝွက္ဖို႔၊ လုယက္ဖို႔၊ မုဒိန္းက်င့္ဖို႔၊ သတ္ျဖတ္ဖို႔၊ အႏုိင္က်င့္ဖုိ႔၊ မတရားတာကို ၿငိမ္ခံဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို မသင္ၾကားပါဘူး။ <br /> လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ ငယ္စဥ္ကစလို႔ ႀကီးသည္အထိ ဆရာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ထိေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အရပ္သား၊ ဘုန္းႀကီး၊ ကုန္သည္ ေစ်းသည္၊ စစ္သား၊ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ အႏုပညာရွင္၊ ဂ်ာနယ္လစ္၊ လယ္သမား စတဲ့ လူတန္းစားအားလံုးမွာ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာေတြ ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဓိကေတာ့ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝမွာ ထိေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမ်ားဟာ ပိုလို႔ အေရးႀကီးတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /> လယ္သမားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ စစ္သားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ကုန္သည္ေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ အႏုပညာသမားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ဂ်ာနယ္လစ္ ေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေကာင္း ျဖစ္ဖို႔၊ ဘုန္းႀကီးေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ေရခံေျမခံဟာ အဲဒီ ဆရာမ်ားကေနတဆင့္ ေမြးဖြားလာရ တာပါ။ ေနာက္ထပ္ ရွင္းလင္းျပရမယ္ဆိုရင္ လူတဦးတေယာက္ လူေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ဆင္ျခင္တုံတရားနဲ႔ အသိဉာဏ္ျမင့္မားဖို႔ အဆိုပါ ေက်ာင္းဆရာမ်ားက သင္ၾကားလက္ဆင့္ကမ္းရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရး သမားေကာင္း သို႔မဟုတ္ လူေကာင္းျဖစ္လာသူ တဦးဟာ ငယ္ငယ္ကထဲက အဲသလို ဆရာေကာင္းမ်ားနဲ႔ သင္ၾကားခဲ့ရလို႔ ျဖစ္တာပါ။ ဒီသေဘာကို ထင္ဟပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမ်ားဟာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္ကြယ္က ဆိုတဲ့ သေဘာကေတာ့ သူတို႔ဟာ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ အာဏာရဖို႔အတြက္ သင္ၾကား လုပ္ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘဲ ေနာင္ အာဏာရလာမယ့္ လူေတြ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ့္သူေတြ၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေပၚေပါက္လာမယ့္ လူေကာင္းလူမြန္ေတြကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ရတာေၾကာင့္ပါ။<br /> <br /> ဟုိတရက္က အမ်ဳိးသားပညာေရးဥပေဒကို ကန္႔ကြက္သပိတ္ေမွာက္တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မေကြးတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္း နားေထာင္လုိက္ရေတာ့ အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ ပါခ်ဳပ္တဦးအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသား ေတြ သပိတ္ေမွာက္ တာကို အားေပးဖို႔ မလိုဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ပါခ်ဳပ္ကိုလည္း သူငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘဝက ဆရာေတြက ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ေဝးေဝးေန ဒါေတြကို ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္လိမ့္မယ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလို႔မ်ား သင္ၾကားခဲ့သလား။ ဒါမဟုတ္ရင္လည္း တျခားေသာ အေၾကာက္တရား တခုခုေၾကာင့္ မေကြးပါခ်ဳပ္က အဲသလိုမ်ား ေျပာေလ သလားဆိုတာ ေစာေၾကာမိပါတယ္။ မေကြးပါေမာကၡခ်ဳပ္ဟာ တကၠသိုလ္က အဆင့္ျမင့္ ဆရာႀကီးပါ။ မေကြးပါခ်ဳပ္ရဲ့ မိန္႔ခြန္းကို နားေထာင္ၿပီး ဆရာဆိုတာ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုတဲ့ စကားကို အခုေတာ့ ပစ္လုိက္ရမလို ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဝမ္းနည္းစရာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က အမ်ားစုေသာ ဆရာႀကီး ငယ္ လတ္ မ်ားကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က ႀကီးျမတ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ျဖစ္ေနဆဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ယံုၾကည္မိ ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: #cc0000;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၁ဝ ရက္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္<br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1974985789127975547Thu, 05 Feb 2015 08:36:00 +00002015-02-05T15:36:06.766+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="dropcaps">ဟို</span>ရက္ပုိင္းတုန္းက ဧရာဝတီတုိင္းေဒသႀကီးရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသာေနာက္ထပ္ ငါးႏွစ္သက္တန္း တာဝန္ ထမ္းခြင့္ရမယ္ ဆိုရင္ ဧရာဝတီတုိင္းေဒသႀကီး တခုလံုးကို စကၤာပူလိုျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တယ္လို႔ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္တာ မျဖစ္ႏုိင္တာ အသာထား ေရြးေကာက္ပြဲနီးလာၿပီမို႔ မဲဆြယ္တဲ့ စကားလို႔ ျမင္ပါတယ္။ နာဂစ္ မုန္တုိင္းရဲ့ ဒဏ္ကို ခံထားရတဲ့ ဧရာဝတီတုိင္းဟာ အခုအထိ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပါ။ ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္းက လူ႔ အဖြဲ႔အစည္းဟာ အခုအထိ နာလန္မထူႏုိင္ေသးပါဘူး။ <br /> <br /> ငါးႏွစ္အတြင္း စကၤာပူလို ျဖစ္ရေစ့မယ္ ဆိုတာအတြက္ ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မွာ တိက်တဲ့ အနာဂတ္စီးပြားေရး စီမံကိန္း ရိွပါသလားလို႔ေမးရပါလိမ့္မယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္လာဖို႔ဆုိတာာ ရမ္းသမ္းေျပာလို႔ မရသလို ရမ္းသမ္းလုပ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ခုိင္မာတဲ့ တိက်တဲ့ ေရရွည္ဆက္သြားႏုိင္မယ့္ စီမံကိန္းမ်ဳိးကို လူထုအၾကားမွာ တိတိက်က် ခ်ျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေရရွည္ဆက္သြား ႏုိင္ရမယ္ဆိုတာက အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ပါ။ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွတဲ့ စီမံကိန္းေတြဟာ ေရရွည္ မသြားႏုိင္ပါဘူး။ ၾကားကာလမွာ ဒုကၡေပးႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ဘယ္လိုဒုကၡမ်ဳိးေတြလဲ။ မိမိစီမံကိန္းေၾကာင့္ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပ်က္သုန္းလာတာ၊ ပုိင္ရွင္ဆီက ေျမယာကို တရားသျဖင့္ သိမ္းယူလုိက္တာ၊ စီမံကိန္းကေန သိသိသာသာ လူေတြအတြက္ ဝင္ေငြမွန္ကန္တဲ့ အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးမေပးႏုိင္တာ၊ ေဒသတြင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ကို နားမလည္တာေၾကာင့္ မိမိထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ ကုန္ပစၥည္း အေရာင္းက်ဆင္းလာတာ၊ နည္းပညာ ျမင့္ျမင့္ မားမား မပုိင္ဆုိင္တာေၾကာင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံက ထုတ္ကုန္နဲ႔ ႏုိင္းယွဥ္ လုိက္ရင္ ထုတ္ကုန္အရည္အေသြး ညံဖ်င္းတာ အစ ရိွသျဖင့္ ဒုကၡေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ လူသားေတြ ဘယ္လိုမွ အန္တုလို႔ မရတဲ့ ဒုကၡမ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲတာေတြကေတာ့ မုန္တုိင္း၊ မိုးေခါင္တာ၊ ေရႀကီးလြန္းတာ၊ ငလွ်င္ေဘး စတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<span id="fullpost"><br /> <br /> လူလုပ္ျပႆနာေတြထဲမွာ သဘာဝပတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ပ်က္သုန္းတာ ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ အဆိုးဆံုး ျပႆနာကေတာ့ ေကာ္ရပ္ရွင္ corruption လို႔ ေခၚတဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ႀကီးမားလြန္းတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ <br /> <br /> စကၤာပူဟာ ကြ်န္းႏုိင္ငံေသးေသးေလးဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစိုးရအတြက္ သဘာဝ ဝန္းက်င္မထိခုိက္ေအာင္ စီမံရတာ လြယ္ကူတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အားေကာင္းခ်က္က ႏုိင္ငံတကာေငြေၾကးေစ်းကြက္နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ ကုန္သြယ္ ကူးသန္းေရးကို အဆင့္ ျမင့္ျမင့္ နားလည္တတ္ကြ်မ္းမႈ ျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စီးပြားေရးလုပ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ အားအေကာင္းဆံုး အခ်က္ကေတာ့ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ့ အစိုးရအဆင့္ဆင့္ အာဏာပုိင္ေတြၾကား ထဲမွာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ အေတာ္ေလး ကင္းစင္တဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံလို ျခစားမႈျမင့္မားတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ေဒသတခုကို ငါးႏွစ္အတြင္း စကၤာပူလို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အေဝးႀကီးပါ။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္ပါ။ <br /> <br /> ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္မယ့္ စီမံကိန္းမွာ ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္းက တခ်ဳိ႔ေသာ စပါးစုိက္ပ်ဳိးေျမေတြကို စက္မႈဇံု အတြက္ သိမ္းယူဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ပဲ လယ္ပုိင္ရွင္လယ္သမားနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ဖို႔ စလာၿပီဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စပါး စုိက္ပ်ဳိးေျမကို သိမ္းယူတယ္ဆိုတာ စပါးအထြက္က်ဆင္းဖို႔ လုပ္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ အခုေတာင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရေတြ ေျမယာသိမ္းယူခဲ့လို႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြဟာ မၿပီးေသးပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဘူးေလးရာ ဖရံု ဆင့္ဆိုသလို ဧရာဝတီ တုိင္းအတြင္းမွာ မိုးမ်ားလြန္းလို႔ ေရႀကီးတာ၊ အခ်ိန္အခါမိုး မဟုတ္တာေၾကာင့္ စပါးပ်က္တာ၊ စပါးေစ်းမေကာင္းလို႔ ေတာင္သူေတြ အေºကြးတင္သထက္ တင္လာေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ႏွစ္တုိင္းေတြ႔ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးသားတဦးက သူေရာင္းတဲ့ ဓာတ္ေျမၾသဇာ မဝယ္မေနရလုပ္လို႔ ခံရတာမ်ဳိးလည္း ပါပါတယ္။ မူလအေျခခံျဖစ္တဲ့ စပါးစုိက္ေတာင္သူေတြရဲ့ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတဲ့ ဘဝေတြကို ဆယ္မဖို႔ မႀကိဳးစားပဲ <br /> <br /> စက္မႈဇံုေထာင္မယ္၊ ဟိုလုပ္ငန္းလုပ္မယ္၊ ဒီလုပ္ငန္းလုပ္မယ္ ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္သလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ <br /> ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္း ျပည္သူေတြ သံုးစြဲဖို႔၊ စက္မႈဇံုေတြအတြက္ သံုးစြဲဖို႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကိုေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြး ေလာင္စာသံုး ဓာတ္အားေပးရံုေတြေဆာက္ၿပီး ထုတ္ယူမယ္လို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ေျပာျပန္ပါတယ္။ နဂိုကမွ စပါးအထြက္ ထင္သေလာက္မေကာင္းရတဲ့အထဲ အဲဒီ ေက်ာက္မီးေသြးေၾကာင့္ ျပႆနာက တက္လာပါဦးမယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အေျပာ ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာလည္း ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းရာကေန လွ်ပ္စစ္ထုတ္တာပဲ နည္းပညာျမင့္တာေၾကာင့္ လူေတြရဲ့ က်န္းမာေရးကို မထိခုိက္သလို သဘာဝဝန္းက်င္ကိုလည္း မပ်က္စီးဘူးလို႔ ရဲရဲႀကီးအာမခံေနပါတယ္။ နည္းပညာ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပဳရင္ လူသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ကေန႔ေခတ္ ႏုိင္ငံတကာက ပညာရွင္ေတြအားလံုး ဝန္ခံထားၿပီးသားပါ။ <br /> <br /> ဥပမာ တခုေလာက္ျပရရင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ အသံုးျပဳတဲ့ နည္းပညာက လူေတြ၊ သဘာဝဝန္းက်င္ေတြကို မထိခုိက္ဘူးပဲ ထားပါဦး။ အဲဒီလို နည္းပညာနဲ႔ တည္ေဆာက္တဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြဟာ လည္ပတ္ဖို႔အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္အမင္း မ်ားျပားတယ္လို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံမွာ အခုရိွေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုေတြက နည္းပညာနိမ့္တာေၾကာင့္ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လည္ပတ္ႏုိင္ေပမယ့္ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ပ်က္သုန္းေစသလို လူေတြရဲ့က်န္းမာေရးကိုလည္း ထိခိုက္ ေနပါတယ္။ ဂ်ပန္ကစက္ရံုေတြက ပိုေကာင္း တယ္ ဆိုတာ ေငြကိုပိုသံုးရလို႔ပါ။ အဲဒီလို လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ရဖို႔ ပိုသံုးရတဲ့ ေငြကို ဘယ္ကရသလဲ။ <br /> <br /> ဂ်ပန္ဟာ ဟိုတုန္းကထဲက စက္မႈထြန္းကားတာေၾကာင့္ ကမၻာတဝွမ္း ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ထုတ္ကုန္မ်ဳိးစံုကေန ေငြေတြ ရပါတယ္။ အဲဒီေငြထဲကေန လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္အတြက္ ျပန္သံုးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတဲ့ နည္းပညာနဲ႔ စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္ တယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ဝင္ေငြနဲ႔ ျပန္သံုးရတဲ့ေငြဟာ ကာမိပါတယ္။ လံုေလာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာေတြကို လိႈင္လိႈင္သံုးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဘယ္ကေငြနဲ႔ ဂ်ပန္လို အဆင့္ျမင့္ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စြမ္းအင္စက္ရံုကို တည္ေဆာက္မွာလဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က ထြက္တဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျပည္တြင္းမွာ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအျဖစ္ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ ထုတ္ယူလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြကို ထုတ္ေရာင္းၿပီး ကုိယ့္ျပည္တြင္း အတြက္ အလံုအေလာက္ မသံုးစြဲတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါသာလွ်င္ အဓိက တရားခံလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဂ်ပန္က ေက်ာက္မီးေသြးသံုး အဆင္ျမင့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုေတြဟာ လူေတြကို အႏၱရာယ္ မေပးဘူးဆိုတာ မမွန္ပါဘူး။ ဘယ္လိုအဆင့္ျမင့္ နည္းပညာကိုသံုးသံုး လူေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ အႏၱရာယ္ရိွပါတယ္။ တရုတ္ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စက္ရံုမ်ားမွာေတာ့ ေခါင္းတုိင္က တလူလူထြက္ေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး မီးခိုးကုိ ျမင္ရပါတယ္။ ဂ်ပန္ မွာေတာ့ မီးခိုးထြက္တာ မျမင္ရပါဘူး။ မီးခိုးထြက္တာကို စစ္ထုတ္ယူတဲ့ နည္းပညာေၾကာင့္ပါ။ မီးခိုးထြက္တာ မျမင္ရတာနဲ႔ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္လို႔ မေျပာႏုိင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္မီးေသြးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဂ်ပန္သံုးစြဲေနတဲ့ ပမာဏအေပၚမွာ အေမရိကန္ဟာ ဂ်ပန္နဲ႔ တက်က္က်က္ ျငင္းခံုေနရပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ သတိမထားမိလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ တကယ္တန္းေတာ့ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကို ထုတ္ယူရာမွာ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စက္ရံုတမ်ဳိးထဲ အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ ညဴကလီးယား စြမ္းအင္အပါအဝင္ တျခားစြမ္းအင္မ်ားကေနလည္း လွ်ပ္စစ္ထုတ္ပါေသးတယ္။<br /> ဂ်ပန္မွာ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းရာကေန လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့စက္ရံု ၁၇ ရံု ရိွပါတယ္။ ညဴကလီးယားကေနထုတ္တဲ့ စက္ရံု ၅ဝ ခန္႔ရိွပါတယ္။ ဖူကူရီွမားစက္ရံု ေပါက္ကြဲတဲ့ ျပႆနာ ေနာက္ပုိင္း ညဴစြမ္းအင္သံုးစက္ရံု ၂၂ ရံုကို ျပန္စစ္ေဆးဖို႔ ပိတ္ထားပါတယ္။ စက္သံုးဆီကေနတဆင့္ လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၉ ရံုရိွပါတယ္။ ဒီဇယ္နဲ႔လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုက ၁ ရံုရိွပါတယ္။ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုကေတာ့ ၆ဝ ေက်ာ္ရိွပါတယ္။ ေလအားကေနလွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၂၈ ရံုရိွပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ ကေန လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၄ ရံု ရိွပါတယ္။ <br /> ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ဟာ ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မ်ားမွာ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေငြအကုန္ခံၿပီး အားေပးေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ လွ်ပ္စစ္ေရာင္းၿပီး ဝင္ေငြရွာဖို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ့ အေဝဖန္ကိုလည္း ခံေနရပါတယ္။ <br /> <br /> သူ႔တုိင္းျပည္ထဲမွာေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ ထပ္ၿပီးတိုးခ်ဲ့ မေဆာက္တာလဲ။ ေမးစရာေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ေျပာရရင္ ဂ်ပန္ကထုတ္တဲ့ အခ်ဳိမႈန္႔ကို ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ဂ်ပန္မွ မသံုးၾကပါ။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အေနနဲ႔လည္း ဒါမ်ဳိးေတြကို တြက္ခ်က္စဥ္းစားဖို႔ အႀကံေပးလိုပါတယ္။ <br /> <br /> ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းရာကေန ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးနဲ႔ျပာေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကို ျမန္မာေတြ ေန႔တုိင္းစားသံုးေနတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္႔နဲ႔ ဥပမာေပးလိုပါတယ္။ ဘာဆိုးေဆး ဘာအေရာအေႏွာမွ မပါတဲ့ သန္႔ရွင္းစြာ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္႔လို႔ ဆိုေပမယ့္ ပါကင္ထုတ္တာ သိမ္းဆည္းတာ စနစ္မက်ရင္ မိႈတက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔မိႈေတြဟာ ဒီအတုိင္း ျမင္ရေပမယ့္ တခ်ဳိ႔မိႈေတြကေတာ့ သာမန္မ်က္ေစ့နဲ႔ မျမင္ရပါဘူး။ မိႈကို မျမင္ရလို႔ ဒီငရုတ္သီးမႈန္႔ဟာ လတ္တယ္ထင္ၿပီး ေန႔တုိင္းစားသံုးရင္ ေနာင္မွာ ကင္ဆာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာက္မီးေသြး ျပႆနာဟာ ဒီသေဘာနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ <br /> ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေျပာသလို ငါးႏွစ္အတြင္း ဧရာဝတီတုိင္းဟာ စကၤာပူလို ျဖစ္ရေစမယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ စစ္ၿပီးေခတ္ကေန ၁၉၈ဝ ေႏွာင္းပုိင္းကာလမ်ားအထိ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး ပညာရပ္မွာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တိုးတက္လာတာကို ခ်ီးမြမ္းၾကပါတယ္။ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတာကို အဂၤလိပ္လိုေတာ့ leap-frog development လို႔ သံုးႏႈန္းပါတယ္။ ဖားခံုသလို ခံုပ်ံေက်ာ္လႊားတိုးတက္မႈလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ခံုပ်ံေက်ာ္လႊားတိုးတက္မႈဟာ ခဏပဲ စံစားရၿပီး ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရးကပ္ေတြ၊ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ ျပႆနာေတြ၊ တျခားေသာ မိမိျပည္တြင္း ျပႆနာ ေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတဲ့ အခါမွာ ေတာင့္မခံႏုိင္ပဲ တေဝါဝါနဲ႔ ၿပိဳလဲကုန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္မွာေတာ့ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊား တိုးတက္မႈမ်ဳိး ျဖစ္လာရင္ ပညာရွင္ေတြက သတိထားဖို႔ ေျပာလာကုန္ပါၿပီ။ <br /> <br /> ဒီမိုကေရစီတုိင္းျပည္ေတြမွာ ပညာရွင္ေတြ ဘယ္လိုေထာက္ျပသလဲဆိုေတာ့ ျပည္သူေတြဆီက မဲလိုခ်င္တဲ့ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ဘာျဖစ္ေစရမယ္ဆိုၿပီး လူေတြဆီက မဲကိုျခဴၿပီး ယူေလ့ ရိွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီတုိင္းျပည္ေတြမွာ ကတိေပးလြန္းတဲ့ အာမခံလြန္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားကို အခုေခတ္မွာ မယံုၾကေတာ့ပါဘူး။ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖို႔အတြက္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းျခင္း ေဆာင္ရြက္ ရပါတယ္။ ေရာမၿမိဳ႔ႀကီးဟာ တရက္ထဲနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါေၾကာင္း။ <br /> <br /><b><span style="color: red;"> ေဇာ္မင္း</span></b><br /> ၁၅ ရက္၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္<br /> </span></div> http://fine-leaves.blogspot.com/2015/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2847540995728150877Thu, 22 Jan 2015 04:51:00 +00002015-01-22T11:54:02.893+07:00စာအုပ္ေၾကာ္ျငာေအာင္သူၿငိမ္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="dropcaps">ၿပီး</span> <br /> ခဲ့တဲ့အပတ္က က်ေနာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတာ့ အေတာ္ ၾကာပါၿပီ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြအေၾကာင္း အတြင္းက်က်ေရးထားတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာ ဆရာ အယ္လစ္စတာ စပါ့ခ္ရဲ႔ (Tomorrow is Another Country) စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အတက္ အက်ေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ပံုေဆာင္ခဲမဆန္၊ အရည္ဆန္တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈေတြ ေတြ႔ရမယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ကံၾကမၼာကို ေတြ႔ရမယ္။ <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFlUS62ku6ZERE9enkMR8yqZEntbW49Irt4Jg3qhC7c9Hxa4enUHFygZduTnJZXwTEPsmITIeHPwCWLuQtc23P0f1ClyhMsydl6DzbLO4tL30mW2ED9E3uJvs8Dx8RC97Ln56gA0YHGt0/s1600/My+cover.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFlUS62ku6ZERE9enkMR8yqZEntbW49Irt4Jg3qhC7c9Hxa4enUHFygZduTnJZXwTEPsmITIeHPwCWLuQtc23P0f1ClyhMsydl6DzbLO4tL30mW2ED9E3uJvs8Dx8RC97Ln56gA0YHGt0/s320/My+cover.jpg" /></a></div><br /> ေဆြးေႏြးပြဲေတြမတိုင္မီ မင္ဒဲလားက သမၼတဘိုသာဆီ ေတာင္းဆိုခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေတြ႔ၾကၿပီးတာေတာင္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ထပ္ေစာင့္ရတဲ့ႏွစ္က မနဲမေနာ။ တစ္ခါ ေဆြးေႏြး ေနစဥ္မွာ ANC စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ ခရစၥဟာနီ လုပ္ၾကံခံရတာ၊ ဘိုပါေတာင္ အၾကမ္းဖက္မႈ အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္တာ.. အခု KIO ဌာနခ်ဳပ္က သင္တန္းေက်ာင္းကို ပစ္တာမ်ဳိး၊ ၾကားျဖတ္ လက္ပံေတာင္း၊ ကိုပါႀကီး ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္တာမ်ဳိး ေတြနဲ႔ ဆင္လွတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> က်ေနာ္ဘာသာျပန္ျဖစ္တာက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ပဲ၊ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ ျပႆနာကိုေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ ယံုၾကည္လို႔ပဲ။ ပိုလို႔တိတိက်က် ေျပာရရင္.. Grand coalition (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ) လိုမ်ဳိး လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိလို႔ပါပဲ။ လက္ရွိအစိုးရမွာ ေျပာရရင္ အရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြက အမ်ားစု၊ အစိုးရဗ်ဴရိုကေရစီ ယႏၱယားထဲမွာ စစ္ထြက္အရာရွိေဟာင္းေတြက ဒုနဲ႔ေဒး၊ အခု အျမဲတန္းအတြင္းဝန္စနစ္ (Permanent secretary) လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲသည္စစ္တပ္အရာရွိေဟာင္းေတြက လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျပည့္မီလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အျမဲတန္းအတြင္းဝန္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ (ဥပမာ-လုပ္သက္ ဌာနတစ္ခုမွာ ၁၅ ႏွစ္ရွိေနတာ၊ မဟာဘြဲ႔တစ္ခု ရထားတာ.. စသည္ျဖင့္)။ ဒါက လက္ရွိ ႀကိဳက္သည္ရွိ-မႀကိဳက္သည္ရွိ အရွိတရား။ တစ္ဖက္ အတိုက္အခံ NLD ကေတာ့ လူထုေထာက္ခံမႈေတြ ရေနတုန္းပဲ။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာဆိုတာ မေတြ႔ရ။ အထူးသျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို ဘယ္လို မိုဒယ္နဲ႔သြားမွာလဲဆိုတာ.. ေျပာဆိုတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေတြ႔အၾကံဳက မရွိ။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္မီးကလည္း ေျဖရွင္းၾကရမယ္။ အုပ္စုတစ္ခုခုက တစ္ဘတ္သတ္ လႊမ္းမိုးထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ… National Unity Government (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အစိုးရ) မ်ဳိး ေတာင္အာဖရိကမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသလို၊ လိုအပ္မယ္ ထင္ျမင္မိတယ္။ သူတို႔က The Rainbow Nation သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုစိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာ ျပန္ပါတယ္။ <br /> <br /> ၁၉၉၀ အေစာပိုင္းက ျမန္မာျပည္ဟာ အာရွတိုက္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကလို႔ တင္စားေျပာခဲ့ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆန္ရွင္ ကိစၥေတြနဲ႔ တိုက္တြန္းေျပာဆိုၾကစဥ္ကပါ။ မတူတာက လံုးဝမတူပါဘူး။ မင္ဒဲလား ေထာင္ထဲႏွစ္ရွည္ ရွိေနစဥ္မွာ ျပည္တြင္း အင္အားစု ၄၀၀ ေက်ာ္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ UDF က သပိတ္ေတြ တစ္ၿခိမ္းၿခိမ္း။ ဒီမွာေတာ့ ေဒၚစုအက်ယ္ခ်ဳပ္ က်သြားရင္ NLD က တိတ္ဆိတ္။ ဟိုမွာေတာ့ "Make Townships Ungovernable" (ၿမိဳ႔နယ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မရေစရ) ဆိုၿပီး အံုးအံုးႂကြႂကြ။ ဒီမွာေတာ့ "မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် ဖီဆန္ၾက" ဆိုၿပီး၊ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္။ ဆင္ေျခ ေပးၾကရင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက သူမတူေအာင္ ဖိႏွိပ္တယ္ဆိုၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္အာဖရိကမွာလည္း အသက္ ေသြးေခၽြး ထိခိုက္ခဲ့ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ ၁၉၉၀-၁၉၉၄ အတြင္းမွာပဲ အစီရင္ခံစာတစ္ခုအရ ၁၄၀၀၀ ေသ၊ ၂၂၀၀၀ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတယ္ဆိုတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လူမ်ဳိးစုခ်င္းတိုက္ခိုက္မႈေတြ အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ပါ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ၁၀-လ ေလာက္မွာ တစ္လလွ်င္ လူေသေပ်ာက္မႈႏႈန္း ၄၆၀ ထိေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ရဲေတြေၾကာင့္ လူျဖဴေဒသမွာ၊ ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြအၾကား အဓိကရုဏ္းေတြေၾကာင့္ ေသေၾကၾကရမႈက ၆၀၀ အထိ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအတြင္းမွာ အစိုးရက လက္ပါတဲ့၊ လက္က်ာ အစြန္း ေရာက္အုပ္စုေတြရဲ႔ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေတြလည္း မနည္းမေနာ ရွိခဲ့ေသးတယ္။ ၁၇၃ ေယာက္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုတယ္။ အတိုက္အခံေတြေၾကာင့္ ေသေၾက ေသြးထြက္သံယိုကိစၥေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Fire necklace မီးလည္ဆြဲလို႔ေခၚတဲ့ သတင္းေပးေတြကို ကားတိုင္ယာကြင္းစြပ္ မီးရႈိ႔သတ္ပစ္တာမ်ဳိးကိစၥေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ ပါတယ္။ (Human Rights Committee 1997) <br /> <br /> ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာရလဒ္က်န္သလဲ။ လူဦးေရ သန္း ၄၀ မွာ ၂၃ သန္းက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ေတြ ရွိမေနဘူး။ လူ ၁၂ သန္းက သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရေပးေရးစနစ္ မရွိဘူး။ ကေလး ၂ သန္း ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘူး။ လူဦးေရရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုက စာမတတ္ၾကဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့က ၃၃% ရွိေနခဲ့တယ္။ လူဦးေရတစ္ဝက္ နီးပါး ဆင္းရဲမႈမ်ဥ္းေအာက္ ေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔လည္း သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခက္အခဲေတြကို သူတို႔ ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အတိတ္က အင္အားစုႏွစ္ဖက္အၾကား ရန္လိုသတ္ျဖတ္ရင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိစၥေတြကို အသြင္ေျပာင္းကာလ တရားမွ်တမႈ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္တရားေပၚေပါက္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ေကာ္မရွင္ (Truth and Reconciliation Commission) လိုမ်ဳိး ဖြဲ႔စည္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္။ <br /> <br /> က်ေနာ္ စာအုပ္ဘာသာျပန္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ ေတာင္အာဖရိကက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ Patrick Bond နဲ႔ ခ်င္းမိုင္က ဆယ္မီနာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ Tomorrow is another country စာအုပ္ ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း သိတဲ့ သူက သူ႔စာအုပ္ကို ေျပာျပတယ္။ Elite transition တဲ့။ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္က ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ လႊမ္းျခံဳမယ္လို႔ သူကဆိုတယ္။ တကယ္က ေခါင္းေဆာင္လူနည္းစုေတြက သေဘာ တူညီလိုက္ၾကတဲ့၊ အေပၚပိုင္းမွာသာ ေက်လည္ၿပီးစီးသြားတဲ့ Elite transition ပဲ။ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ အခင္းအက်င္း၊ နီယို လစ္ဘရယ္ အာဂ်င္ဒါ အားလံုး က ဒီအတိုင္းပဲ။ အဲသည္ေတာ့ အက်ပ္အတည္း (Crisis) ေတြနဲ႔ လူမႈလႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲေနရေသးတဲ့ ေတာင္အာဖရိက သင္ခန္းစာကို သူတင္ျပတယ္။ သူကေျပာတယ္။ ဒါၿပီးရင္ သူ႔စာအုပ္လည္း ဆက္ျပန္ပါတဲ့။ ဒါမွ ျပည့္စံုလိမ့္မယ္တဲ့။ သို႔မဟုတ္ရင္လည္း အျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ျမင္မႈကို ရႏိုင္မယ္။ <br /> <br /> က်ေနာ္တို႔လည္း သင္ခန္းစာယူဖို႔ မေကာင္းဘူးလား။ အခင္းအက်င္းက အရင္အတိုင္း၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ခရိုနီေတြ၊ ေနာက္ေၾကာင္းမျပန္ရ ဥပေဒေတြ၊ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း ကိစၥေတြ၊ … စစ္ဗိုလ္စစ္သားေဟာင္းေတြ ဦးစီးေနဆဲ အစိုးရယႏၱယားေတြ။ ဒီၾကားထဲ က်ေနာ္တို႔လို ျပည္ပေရာက္ေတြ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့လိုစိတ္၊ ျပန္လည္သင့္ျမတ္လိုစိတ္ အရင္းခံနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုအခ်ိန္အထိ တရားမွ်တမႈကိစၥ မေျပာၾကရေသးဘူး။ ၈၈၈၈ ေငြရတုလို ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့ အထိမ္းအမွတ္ေလာက္ကလြဲလို႔ အမွန္တရားကို မတို႔ထိႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ျပည္ပေရာက္ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံသူေတြ အိမ္ျပန္ေရး စိတ္ကူးမယဥ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ အနည္းဆံုး ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကား Elite transition ေတာင္ မစႏိုင္ေသးဘူး။ အဲသည္ေတာ့ လူမႈေရး တရားမွ်တမႈ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အခြင့္အေရးေတာင္းတာေတြလည္း ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အက်ပ္အတည္းေတြကလည္း ခဏခဏ လာဦးမွာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဆက္ၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကရဦးမွာပဲ။ <br /> <br /> Patrik Bond ရဲ႔ စာအုပ္ Elite transition ကို <a href="http://ccs.ukzn.ac.za/files/Bond%20Elite%20Transition%202ndEdn.pdf">ဒီလင့္ခ္မွာ</a> ရႏိုင္ပါတယ္။ <br /> </span><br /> <b><span style="color: #4c1130;">ေအာင္သူၿငိမ္း</span></b> <br /> </div>http://fine-leaves.blogspot.com/2015/01/transition-without-justice.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0noၿပီး ခဲ့တဲ့အပတ္က က်ေနာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတာ့ အေတာ္ ၾကာပါၿပီ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြအေၾကာင္း အတြင္းက်က်ေရးထားတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာ ဆရာ အယ္လစ္စတာ စပါ့ခ္ရဲ႔ (Tomorrow is Another Country) စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အတက္ အက်ေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ပံုေဆာင္ခဲမဆန္၊ အရည္ဆန္တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈေတြ ေတြ႔ရမယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ကံၾကမၼာကို ေတြ႔ရမယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမတိုင္မီ မင္ဒဲလားက သမၼတဘိုသာဆီ ေတာင္းဆိုခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေတြ႔ၾကၿပီးတာေတာင္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ထပ္ေစာင့္ရတဲ့ႏွစ္က မနဲမေနာ။ တစ္ခါ ေဆြးေႏြး ေနစဥ္မွာ ANC စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ ခရစၥဟာနီ လုပ္ၾကံခံရတာ၊ ဘိုပါေတာင္ အၾကမ္းဖက္မႈ အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္တာ.. အခု KIO ဌာနခ်ဳပ္က သင္တန္းေက်ာင္းကို ပစ္တာမ်ဳိး၊ ၾကားျဖတ္ လက္ပံေတာင္း၊ ကိုပါႀကီး ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္တာမ်ဳိး ေတြနဲ႔ ဆင္လွတယ္။ က်ေနာ္ဘာသာျပန္ျဖစ္တာက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ပဲ၊ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ ျပႆနာကိုေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ ယံုၾကည္လို႔ပဲ။ ပိုလို႔တိတိက်က် ေျပာရရင္.. Grand coalition (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ) လိုမ်ဳိး လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိလို႔ပါပဲ။ လက္ရွိအစိုးရမွာ ေျပာရရင္ အရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြက အမ်ားစု၊ အစိုးရဗ်ဴရိုကေရစီ ယႏၱယားထဲမွာ စစ္ထြက္အရာရွိေဟာင္းေတြက ဒုနဲ႔ေဒး၊ အခု အျမဲတန္းအတြင္းဝန္စနစ္ (Permanent secretary) လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲသည္စစ္တပ္အရာရွိေဟာင္းေတြက လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျပည့္မီလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အျမဲတန္းအတြင္းဝန္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ (ဥပမာ-လုပ္သက္ ဌာနတစ္ခုမွာ ၁၅ ႏွစ္ရွိေနတာ၊ မဟာဘြဲ႔တစ္ခု ရထားတာ.. စသည္ျဖင့္)။ ဒါက လက္ရွိ ႀကိဳက္သည္ရွိ-မႀကိဳက္သည္ရွိ အရွိတရား။ တစ္ဖက္ အတိုက္အခံ NLD ကေတာ့ လူထုေထာက္ခံမႈေတြ ရေနတုန္းပဲ။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာဆိုတာ မေတြ႔ရ။ အထူးသျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို ဘယ္လို မိုဒယ္နဲ႔သြားမွာလဲဆိုတာ.. ေျပာဆိုတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေတြ႔အၾကံဳက မရွိ။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္မီးကလည္း ေျဖရွင္းၾကရမယ္။ အုပ္စုတစ္ခုခုက တစ္ဘတ္သတ္ လႊမ္းမိုးထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ… National Unity Government (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အစိုးရ) မ်ဳိး ေတာင္အာဖရိကမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသလို၊ လိုအပ္မယ္ ထင္ျမင္မိတယ္။ သူတို႔က The Rainbow Nation သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုစိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာ ျပန္ပါတယ္။ ၁၉၉၀ အေစာပိုင္းက ျမန္မာျပည္ဟာ အာရွတိုက္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကလို႔ တင္စားေျပာခဲ့ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆန္ရွင္ ကိစၥေတြနဲ႔ တိုက္တြန္းေျပာဆိုၾကစဥ္ကပါ။ မတူတာက လံုးဝမတူပါဘူး။ မင္ဒဲလား ေထာင္ထဲႏွစ္ရွည္ ရွိေနစဥ္မွာ ျပည္တြင္း အင္အားစု ၄၀၀ ေက်ာ္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ UDF က သပိတ္ေတြ တစ္ၿခိမ္းၿခိမ္း။ ဒီမွာေတာ့ ေဒၚစုအက်ယ္ခ်ဳပ္ က်သြားရင္ NLD က တိတ္ဆိတ္။ ဟိုမွာေတာ့ "Make Townships Ungovernable" (ၿမိဳ႔နယ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မရေစရ) ဆိုၿပီး အံုးအံုးႂကြႂကြ။ ဒီမွာေတာ့ "မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် ဖီဆန္ၾက" ဆိုၿပီး၊ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္။ ဆင္ေျခ ေပးၾကရင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက သူမတူေအာင္ ဖိႏွိပ္တယ္ဆိုၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္အာဖရိကမွာလည္း အသက္ ေသြးေခၽြး ထိခိုက္ခဲ့ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ ၁၉၉၀-၁၉၉၄ အတြင္းမွာပဲ အစီရင္ခံစာတစ္ခုအရ ၁၄၀၀၀ ေသ၊ ၂၂၀၀၀ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတယ္ဆိုတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လူမ်ဳိးစုခ်င္းတိုက္ခိုက္မႈေတြ အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ပါ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ၁၀-လ ေလာက္မွာ တစ္လလွ်င္ လူေသေပ်ာက္မႈႏႈန္း ၄၆၀ ထိေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ရဲေတြေၾကာင့္ လူျဖဴေဒသမွာ၊ ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြအၾကား အဓိကရုဏ္းေတြေၾကာင့္ ေသေၾကၾကရမႈက ၆၀၀ အထိ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအတြင္းမွာ အစိုးရက လက္ပါတဲ့၊ လက္က်ာ အစြန္း ေရာက္အုပ္စုေတြရဲ႔ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေတြလည္း မနည္းမေနာ ရွိခဲ့ေသးတယ္။ ၁၇၃ ေယာက္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုတယ္။ အတိုက္အခံေတြေၾကာင့္ ေသေၾက ေသြးထြက္သံယိုကိစၥေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Fire necklace မီးလည္ဆြဲလို႔ေခၚတဲ့ သတင္းေပးေတြကို ကားတိုင္ယာကြင္းစြပ္ မီးရႈိ႔သတ္ပစ္တာမ်ဳိးကိစၥေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ ပါတယ္။ (Human Rights Committee 1997) ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာရလဒ္က်န္သလဲ။ လူဦးေရ သန္း ၄၀ မွာ ၂၃ သန္းက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ေတြ ရွိမေနဘူး။ လူ ၁၂ သန္းက သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရေပးေရးစနစ္ မရွိဘူး။ ကေလး ၂ သန္း ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘူး။ လူဦးေရရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုက စာမတတ္ၾကဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့က ၃၃% ရွိေနခဲ့တယ္။ လူဦးေရတစ္ဝက္ နီးပါး ဆင္းရဲမႈမ်ဥ္းေအာက္ ေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔လည္း သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခက္အခဲေတြကို သူတို႔ ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အတိတ္က အင္အားစုႏွစ္ဖက္အၾကား ရန္လိုသတ္ျဖတ္ရင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိစၥေတြကို အသြင္ေျပာင္းကာလ တရားမွ်တမႈ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္တရားေပၚေပါက္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ေကာ္မရွင္ (Truth and Reconciliation Commission) လိုမ်ဳိး ဖြဲ႔စည္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ စာအုပ္ဘာသာျပန္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ ေတာင္အာဖရိကက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ Patrick Bond နဲ႔ ခ်င္းမိုင္က ဆယ္မီနာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ Tomorrow is another country စာအုပ္ ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း သိတဲ့ သူက သူ႔စာအုပ္ကို ေျပာျပတယ္။ Elite transition တဲ့။ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္က ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ လႊမ္းျခံဳမယ္လို႔ သူကဆိုတယ္။ တကယ္က ေခါင္းေဆာင္လူနည္းစုေတြက သေဘာ တူညီလိုက္ၾကတဲ့၊ အေပၚပိုင္းမွာသာ ေက်လည္ၿပီးစီးသြားတဲ့ Elite transition ပဲ။ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ အခင္းအက်င္း၊ နီယို လစ္ဘရယ္ အာဂ်င္ဒါ အားလံုး က ဒီအတိုင္းပဲ။ အဲသည္ေတာ့ အက်ပ္အတည္း (Crisis) ေတြနဲ႔ လူမႈလႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲေနရေသးတဲ့ ေတာင္အာဖရိက သင္ခန္းစာကို သူတင္ျပတယ္။ သူကေျပာတယ္။ ဒါၿပီးရင္ သူ႔စာအုပ္လည္း ဆက္ျပန္ပါတဲ့။ ဒါမွ ျပည့္စံုလိမ့္မယ္တဲ့။ သို႔မဟုတ္ရင္လည္း အျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ျမင္မႈကို ရႏိုင္မယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း သင္ခန္းစာယူဖို႔ မေကာင္းဘူးလား။ အခင္းအက်င္းက အရင္အတိုင္း၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ခရိုနီေတြ၊ ေနာက္ေၾကာင္းမျပန္ရ ဥပေဒေတြ၊ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း ကိစၥေတြ၊ … စစ္ဗိုလ္စစ္သားေဟာင္းေတြ ဦးစီးေနဆဲ အစိုးရယႏၱယားေတြ။ ဒီၾကားထဲ က်ေနာ္တို႔လို ျပည္ပေရာက္ေတြ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့လိုစိတ္၊ ျပန္လည္သင့္ျမတ္လိုစိတ္ အရင္းခံနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုအခ်ိန္အထိ တရားမွ်တမႈကိစၥ မေျပာၾကရေသးဘူး။ ၈၈၈၈ ေငြရတုလို ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့ အထိမ္းအမွတ္ေလာက္ကလြဲလို႔ အမွန္တရားကို မတို႔ထိႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ျပည္ပေရာက္ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံသူေတြ အိမ္ျပန္ေရး စိတ္ကူးမယဥ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ အနည္းဆံုး ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကား Elite transition ေတာင္ မစႏိုင္ေသးဘူး။ အဲသည္ေတာ့ လူမႈေရး တရားမွ်တမႈ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အခြင့္အေရးေတာင္းတာေတြလည္း ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အက်ပ္အတည္းေတြကလည္း ခဏခဏ လာဦးမွာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဆက္ၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကရဦးမွာပဲ။ Patrik Bond ရဲ႔ စာအုပ္ Elite transition ကို ဒီလင့္ခ္မွာ ရႏိုင္ပါတယ္။ ေအာင္သူၿငိမ္းnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)ၿပီး ခဲ့တဲ့အပတ္က က်ေနာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတာ့ အေတာ္ ၾကာပါၿပီ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြအေၾကာင္း အတြင္းက်က်ေရးထားတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာ ဆရာ အယ္လစ္စတာ စပါ့ခ္ရဲ႔ (Tomorrow is Another Country) စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အတက္ အက်ေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ပံုေဆာင္ခဲမဆန္၊ အရည္ဆန္တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈေတြ ေတြ႔ရမယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ကံၾကမၼာကို ေတြ႔ရမယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမတိုင္မီ မင္ဒဲလားက သမၼတဘိုသာဆီ ေတာင္းဆိုခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေတြ႔ၾကၿပီးတာေတာင္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ထပ္ေစာင့္ရတဲ့ႏွစ္က မနဲမေနာ။ တစ္ခါ ေဆြးေႏြး ေနစဥ္မွာ ANC စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ ခရစၥဟာနီ လုပ္ၾကံခံရတာ၊ ဘိုပါေတာင္ အၾကမ္းဖက္မႈ အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္တာ.. အခု KIO ဌာနခ်ဳပ္က သင္တန္းေက်ာင္းကို ပစ္တာမ်ဳိး၊ ၾကားျဖတ္ လက္ပံေတာင္း၊ ကိုပါႀကီး ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္တာမ်ဳိး ေတြနဲ႔ ဆင္လွတယ္။ က်ေနာ္ဘာသာျပန္ျဖစ္တာက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ပဲ၊ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ ျပႆနာကိုေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ ယံုၾကည္လို႔ပဲ။ ပိုလို႔တိတိက်က် ေျပာရရင္.. Grand coalition (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ) လိုမ်ဳိး လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိလို႔ပါပဲ။ လက္ရွိအစိုးရမွာ ေျပာရရင္ အရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြက အမ်ားစု၊ အစိုးရဗ်ဴရိုကေရစီ ယႏၱယားထဲမွာ စစ္ထြက္အရာရွိေဟာင္းေတြက ဒုနဲ႔ေဒး၊ အခု အျမဲတန္းအတြင္းဝန္စနစ္ (Permanent secretary) လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲသည္စစ္တပ္အရာရွိေဟာင္းေတြက လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျပည့္မီလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အျမဲတန္းအတြင္းဝန္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ (ဥပမာ-လုပ္သက္ ဌာနတစ္ခုမွာ ၁၅ ႏွစ္ရွိေနတာ၊ မဟာဘြဲ႔တစ္ခု ရထားတာ.. စသည္ျဖင့္)။ ဒါက လက္ရွိ ႀကိဳက္သည္ရွိ-မႀကိဳက္သည္ရွိ အရွိတရား။ တစ္ဖက္ အတိုက္အခံ NLD ကေတာ့ လူထုေထာက္ခံမႈေတြ ရေနတုန္းပဲ။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာဆိုတာ မေတြ႔ရ။ အထူးသျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို ဘယ္လို မိုဒယ္နဲ႔သြားမွာလဲဆိုတာ.. ေျပာဆိုတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေတြ႔အၾကံဳက မရွိ။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္မီးကလည္း ေျဖရွင္းၾကရမယ္။ အုပ္စုတစ္ခုခုက တစ္ဘတ္သတ္ လႊမ္းမိုးထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ… National Unity Government (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အစိုးရ) မ်ဳိး ေတာင္အာဖရိကမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသလို၊ လိုအပ္မယ္ ထင္ျမင္မိတယ္။ သူတို႔က The Rainbow Nation သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုစိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာ ျပန္ပါတယ္။ ၁၉၉၀ အေစာပိုင္းက ျမန္မာျပည္ဟာ အာရွတိုက္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကလို႔ တင္စားေျပာခဲ့ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆန္ရွင္ ကိစၥေတြနဲ႔ တိုက္တြန္းေျပာဆိုၾကစဥ္ကပါ။ မတူတာက လံုးဝမတူပါဘူး။ မင္ဒဲလား ေထာင္ထဲႏွစ္ရွည္ ရွိေနစဥ္မွာ ျပည္တြင္း အင္အားစု ၄၀၀ ေက်ာ္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ UDF က သပိတ္ေတြ တစ္ၿခိမ္းၿခိမ္း။ ဒီမွာေတာ့ ေဒၚစုအက်ယ္ခ်ဳပ္ က်သြားရင္ NLD က တိတ္ဆိတ္။ ဟိုမွာေတာ့ "Make Townships Ungovernable" (ၿမိဳ႔နယ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မရေစရ) ဆိုၿပီး အံုးအံုးႂကြႂကြ။ ဒီမွာေတာ့ "မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် ဖီဆန္ၾက" ဆိုၿပီး၊ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္။ ဆင္ေျခ ေပးၾကရင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက သူမတူေအာင္ ဖိႏွိပ္တယ္ဆိုၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္အာဖရိကမွာလည္း အသက္ ေသြးေခၽြး ထိခိုက္ခဲ့ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ ၁၉၉၀-၁၉၉၄ အတြင္းမွာပဲ အစီရင္ခံစာတစ္ခုအရ ၁၄၀၀၀ ေသ၊ ၂၂၀၀၀ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတယ္ဆိုတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လူမ်ဳိးစုခ်င္းတိုက္ခိုက္မႈေတြ အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ပါ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ၁၀-လ ေလာက္မွာ တစ္လလွ်င္ လူေသေပ်ာက္မႈႏႈန္း ၄၆၀ ထိေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ရဲေတြေၾကာင့္ လူျဖဴေဒသမွာ၊ ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြအၾကား အဓိကရုဏ္းေတြေၾကာင့္ ေသေၾကၾကရမႈက ၆၀၀ အထိ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအတြင္းမွာ အစိုးရက လက္ပါတဲ့၊ လက္က်ာ အစြန္း ေရာက္အုပ္စုေတြရဲ႔ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေတြလည္း မနည္းမေနာ ရွိခဲ့ေသးတယ္။ ၁၇၃ ေယာက္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုတယ္။ အတိုက္အခံေတြေၾကာင့္ ေသေၾက ေသြးထြက္သံယိုကိစၥေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Fire necklace မီးလည္ဆြဲလို႔ေခၚတဲ့ သတင္းေပးေတြကို ကားတိုင္ယာကြင္းစြပ္ မီးရႈိ႔သတ္ပစ္တာမ်ဳိးကိစၥေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ ပါတယ္။ (Human Rights Committee 1997) ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာရလဒ္က်န္သလဲ။ လူဦးေရ သန္း ၄၀ မွာ ၂၃ သန္းက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ေတြ ရွိမေနဘူး။ လူ ၁၂ သန္းက သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရေပးေရးစနစ္ မရွိဘူး။ ကေလး ၂ သန္း ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘူး။ လူဦးေရရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုက စာမတတ္ၾကဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့က ၃၃% ရွိေနခဲ့တယ္။ လူဦးေရတစ္ဝက္ နီးပါး ဆင္းရဲမႈမ်ဥ္းေအာက္ ေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔လည္း သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခက္အခဲေတြကို သူတို႔ ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အတိတ္က အင္အားစုႏွစ္ဖက္အၾကား ရန္လိုသတ္ျဖတ္ရင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိစၥေတြကို အသြင္ေျပာင္းကာလ တရားမွ်တမႈ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္တရားေပၚေပါက္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ေကာ္မရွင္ (Truth and Reconciliation Commission) လိုမ်ဳိး ဖြဲ႔စည္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ စာအုပ္ဘာသာျပန္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ ေတာင္အာဖရိကက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ Patrick Bond နဲ႔ ခ်င္းမိုင္က ဆယ္မီနာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ Tomorrow is another country စာအုပ္ ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း သိတဲ့ သူက သူ႔စာအုပ္ကို ေျပာျပတယ္။ Elite transition တဲ့။ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္က ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ လႊမ္းျခံဳမယ္လို႔ သူကဆိုတယ္။ တကယ္က ေခါင္းေဆာင္လူနည္းစုေတြက သေဘာ တူညီလိုက္ၾကတဲ့၊ အေပၚပိုင္းမွာသာ ေက်လည္ၿပီးစီးသြားတဲ့ Elite transition ပဲ။ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ အခင္းအက်င္း၊ နီယို လစ္ဘရယ္ အာဂ်င္ဒါ အားလံုး က ဒီအတိုင္းပဲ။ အဲသည္ေတာ့ အက်ပ္အတည္း (Crisis) ေတြနဲ႔ လူမႈလႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲေနရေသးတဲ့ ေတာင္အာဖရိက သင္ခန္းစာကို သူတင္ျပတယ္။ သူကေျပာတယ္။ ဒါၿပီးရင္ သူ႔စာအုပ္လည္း ဆက္ျပန္ပါတဲ့။ ဒါမွ ျပည့္စံုလိမ့္မယ္တဲ့။ သို႔မဟုတ္ရင္လည္း အျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ျမင္မႈကို ရႏိုင္မယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း သင္ခန္းစာယူဖို႔ မေကာင္းဘူးလား။ အခင္းအက်င္းက အရင္အတိုင္း၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ခရိုနီေတြ၊ ေနာက္ေၾကာင္းမျပန္ရ ဥပေဒေတြ၊ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း ကိစၥေတြ၊ … စစ္ဗိုလ္စစ္သားေဟာင္းေတြ ဦးစီးေနဆဲ အစိုးရယႏၱယားေတြ။ ဒီၾကားထဲ က်ေနာ္တို႔လို ျပည္ပေရာက္ေတြ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့လိုစိတ္၊ ျပန္လည္သင့္ျမတ္လိုစိတ္ အရင္းခံနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုအခ်ိန္အထိ တရားမွ်တမႈကိစၥ မေျပာၾကရေသးဘူး။ ၈၈၈၈ ေငြရတုလို ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့ အထိမ္းအမွတ္ေလာက္ကလြဲလို႔ အမွန္တရားကို မတို႔ထိႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ျပည္ပေရာက္ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံသူေတြ အိမ္ျပန္ေရး စိတ္ကူးမယဥ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ အနည္းဆံုး ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကား Elite transition ေတာင္ မစႏိုင္ေသးဘူး။ အဲသည္ေတာ့ လူမႈေရး တရားမွ်တမႈ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အခြင့္အေရးေတာင္းတာေတြလည္း ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အက်ပ္အတည္းေတြကလည္း ခဏခဏ လာဦးမွာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဆက္ၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကရဦးမွာပဲ။ Patrik Bond ရဲ႔ စာအုပ္ Elite transition ကို ဒီလင့္ခ္မွာ ရႏိုင္ပါတယ္။ ေအာင္သူၿငိမ္းစာအုပ္ေၾကာ္ျငာ, ေအာင္သူၿငိမ္း