tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866Fri, 25 May 2012 06:55:42 +0000ေက်ာ္သစ္ႏိုင္အက္ေဆးေမၿငိမ္းေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အင္အားစုစုစုေႏြးေအာ္ပီက်ယ္ေမာင္သစ္ဦးရြက္မြန္ေအာင္ေမာ္ဦးေအာင္ေမာ္ဦး၀တၳဳတိုတုံ႔ျပန္ခ်က္မုန္တိုင္းသတင္းမိုးသီးဇြန္မေဟာ္ဂနီကိုေက်ာ္ထင္ေအာင္ေမာ္က်က်မ္းေဆာင္းပါးေအာင္ဦး (ႏို႔ဖိုး)သတင္းေဇာ္မင္းကာတြန္းရြက္မြန္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။လူထုစိန္၀င္းေအာင္သူၿငိမ္းေၾကာ္ျငာဦးျမင့္ေယာဟန္ေအာင္မစုစုေႏြးေစာလြန္းတင္က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရြက္မြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့အမည္ကေလးကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္အနီး မွာ ရွိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ကို အမွတ္တရနဲ႔ ယူထားတာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီအမည္ကေလးကို ႀကိဳက္လို႔ပါပဲ။ အမ်ားအေျပာအရ ဒီအမည္ကို သမိုင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပးတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အဂၤလိပ္အမည္ (Fine Levaes) ကို ဆရာႀကီးက ဘာသာျပန္ထားေပးတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။http://fine-leaves.blogspot.com/noreply@blogger.com (ရြက္မြန္)Blogger359125noreply@blogger.comnoFine Leaves RSSက်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရြက္မြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့အမည္ကေလးကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္အနီး မွာ ရွိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ကို အမွတ္တရနဲ႔ ယူထားတာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီအမည္ကေလးကို ႀကိဳက္လို႔ပါပဲ။ အမ်ားအေျပာအရ ဒီအမည္ကို သမိုင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပးတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အဂၤလိပ္အမည္ (Fine Levaes) ကို ဆရာႀကီးက ဘာသာျပန္ထားေပးတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3257601768099277088Fri, 25 May 2012 06:52:00 +00002012-05-25T13:55:42.018+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="dropcaps">အ</span>ခု ၂၁ ရာစုမွာ ဒီမိုကေရစီအသံဟာ အာရပ္ေလာကအပါအဝင္ ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ပိုလို႔က်ယ္ေလာင္လာပါ တယ္။ လူေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမိုကေရစီကို လိုခ်င္ရတာလဲ။ ဘုရင္စနစ္ (သို႔မဟုတ္) တပါတီစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ထားၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ အိုးအိမ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေနထုိင္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ လုိပါဦးမလားလို႔ ေမးသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းဖို႔လိုေသးလားလို႔ ဆင္ေျခတက္မယ့္ သူေတြလည္း ရိွေကာင္းရိွႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ <span id="fullpost">စီးပြားေရးေကာင္းဖို႔က ပထမ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ေနာက္မွလာလည္း ရပါတယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြထဲမွာ အေနာက္တုိင္းက ပညာရွင္ ဆိုသူႀကီးေတြေတာင္ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအဆိုကို သူတို႔အေနာက္ႏုိင္ငံက ျပည္သူေတြေရွ႔မွာ ဒီပညာရွင္ေတြ ေျပာင္မေျပာရဲပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေနာက္တုိင္းမွာက ဒီမိုကေရစီက အေတာ္ေလး အျမစ္တြယ္ ခုိင္မာေန တာကိုး။ ခုိင္မာအျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပန္ၿပီးေလွ်ာ့ပါးသြားမွာကို အဲသည့္ျပည္သူေတြက လက္ခံမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ ေနာက္မွလာလည္း ရပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို အဲသည့္ ပညာရွင္ေတြတခ်ဳိ႔က အာရွ၊ အာဖရိကနဲ႔ ေတာင္အေမရိက တုိက္က ႏိုင္ငံေတြအတြက္သာ ရည္စူးေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေလွ်ာ့ေပးဖို႔ အဲသည့္ ပညာရွင္ တခ်ဳိ႔ဟာ သူတို႔ေနထုိင္တဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းမွာ မေျပာရဲပါဘူး။ ကိုယ္လိုအပ္တာကို ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ ရိွပါတယ္။ အစိုးရဆိုတာမ်ဳိးက ႏုိင္ငံသားေတြဆီက ဖိအား မလာ မခ်င္း ဇိမ္နဲ႔ေနေလ့ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခုမီးမလာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူေတြဖေယာင္းတုိင္ထြန္း လမ္းေပၚတက္ ၿပီး သူတို႔ရဲ့ဆႏၵကို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ထုတ္ေဖာ္တာဟာ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္လို႔ ဆိုပါရေစ။ ဒါကို ေနာက္ကြယ္က လူတခ်ဳိ႔ က ေစ့ေဆာ္လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ မစြပ္စြဲဘဲ လိုအပ္ခ်က္ရိွေနလို႔ ဒီလိုျဖစ္ရတာလို႔ ျမင္သင့္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရး ေကာင္းကို မေကာင္းေသးပါ။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု မြဲငတ္ေနဆဲပါ။ ဒီၾကားထဲ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာကလည္း အခုမွ စလံုးေရစ မလို႔ ေျပာေနဆဲ အေျခအေနမွာဘဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိး ကာလမ်ဳိး အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္က ႏုိင္ငံသားျပည္သူေတြ သူတို႔လိုအပ္ခ်က္ကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ျပသတာ ဘာမွ အျပစ္မရိွပါလို႔ ေျပာပါရေစ။ အခုေတာ့ တခ်ဳိ႔ နယ္ေတြမွာ ဖေယာင္းတုိင္တပ္သားေတြထဲက တခ်ဳိ႔ အဖမ္းအဆီး ခံရတယ္ စစ္ေမးခံရတယ္ ဆိုတာလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဗံုးေထာင္တဲ့ ကိစၥမွမဟုတ္တာ ဘာကို အစိုးရကေၾကာက္ေနတာလဲ။ ဒီၾကားထဲ ျပည္ပအေျခစုိက္ ေရဒီယိုသတင္းဌာန တခ်ဳိ႔ကလည္း ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီး ဘယ္ဟာက ပိုအေရးႀကီးသလဲ ဘယ္ဟာက လူေတြအတြက္ ပိုလိုအပ္သလဲဆိုတဲ့ ဒီဘိတ္ေဆြးေႏြးတာမ်ဳိး လုပ္လာပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္တာမ်ဳိးျဖစ္ႏုိင္သလို၊ အဲသည့္ႏွစ္ခုထဲက ဘယ္သင္းက အေရးႀကီးဆံုးလဲ ေရြးခ်ယ္ပါဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေဖာက္ေပး တဲ့ သေဘာမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွပါ။ ဆက္ရွင္းပါ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စီးပြားေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္ရဲ့ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ခ်က္ တခ်ဳိ႔ကို ျပန္ၿပီးတင္ျပ လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္ (ဒီမိုကေရစီလိုအပ္ခ်က္) ႏွစ္ခုအၾကားမွာ နယ္ပယ္ရဲ့ သေဘာကို လုိက္ၿပီး မတူကြဲျပား ျခားနားတာေတြ ရိွပါတယ္တဲ့။ အဲသလို မတူကြဲျပားတာေၾကာင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကသာ အရင္ဆံုး လာသင့္တယ္ ဒီမိုကေရစီက ေနာက္မွလာလည္း ရတယ္ဆိုတဲ့ အျငင္းပြားမႈေတြ ရိွလာပါတယ္။ အဲသည္မွာ အျငင္းပြားမႈရဲ့ ရင္းျမစ္က ဘာလဲဆိုေတ့ စီးပြားေရးတိုးတက္တာက အရင္ဆံုး အဓိကၾကလား၊ ဒီမိုကေရစီကလိုအပ္ခ်က္က အဓိက က်လား ဆိုၿပီး တခုစီကို သီးျခားခြဲထုတ္ လုိက္တာကိုက ျပႆနာကို မီးေမႊးေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးသင့္ တာက ဒီႏွစ္ခုဟာ ဘယ္လိုအျပန္အလွန္ မီွတည္ေနသလဲ ဆက္စပ္ေနသလဲ ဆိုတာကို အရင္ႀကိဳးစားဖို႔ လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးျခင္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို တခုစီ ခြဲထုတ္ၿပီး ဒီဘိတ္လုပ္ျငင္းခုိင္းတာကိုက ျပႆနာလို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ အစကထဲက ႏွစ္ခုစလံုးကို မင္းတို႔လိုျခင္လို႔ မရဖူး။ ႏွစ္ခုထဲက တခုကိုသာ ေရြးပါဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ေပးလုိက္မႈကသာ ျပႆနာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲေနရာကေန စီးပြားေရးတိုးတက္လာဖို႔ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆိုတာက စီးပြားေရးအရ လိုအပ္ခ်က္တခုပါ။ အဲတာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဘာေတြလိုလာပါသလဲ။ ပြင့္လင္းတဲ့ လူထုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေတာင္းဆိုပြဲေတြ၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲေတြ၊ လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာေရးသား တင္ျပခ်က္ေတြ မရိွမျဖစ္လိုလာပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ စီးပြားေရးတိုးတက္လာဖို႔ ေထာင့္ေပါင္းစံုကေန ႏုိင္ငံသား ျပည္သူေတြရဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ လိုတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ လိုအပ္ပါသလဲ။ အစိုးရတခုထဲ တရပ္ထဲကေန တုိင္းျပည္စီးပြားေရး တိုးတက္ဖို႔ အံုဖြဆိုၿပီး ေဆးႀကိမ္လံုးနဲ႔ တို႔သလို ခ်က္ျခင္းစီးပြားေရးေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္လို႔ မရတဲ့အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းသူျပည္သား ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ စီးပြားေရးလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းမယ္ ဆိုတဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္ကလည္း တၿပိဳင္ထဲ ကပ္ပါ ေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ (သို႔ေသာ္ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္ေဆာင္ ရြက္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိးကို တရုတ္တို႔၊ စကၤာပူတို႔၊ ဗီယက္နမ္တို႔က သိပ္ၿပီးေတာ့ လက္မခံပါ။ စကားခ်ပ္) အဲသည့္ ႏုိင္ငံေတြမွာ ေတာ့ စီးပြားေရးက အရင္ေကာင္းဖို႔လိုတယ္ ႏုိင္ငံေရးဒီမိုကေရစီ အေေရးက စီးပြားေရးရဲ့ လက္ေအာက္ခံသာ ျဖစ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားလို႔ပါ။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ဆင္းရဲေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ ဒီလိုစဥ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ စကၤာပူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီကြမ္ယူက ဆင္းရဲသားေတြဆိုတာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာထက္ ထမင္းဝဝစားရေရးကိုသာ ဂရုစုိက္တယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္က ဆင္းရဲသားေတြ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္းကို ဂရုစုိက္မစုိက္ သိလုိတယ္ဆိုရင္ စမ္းသပ္မႈတခု ျပဳလုပ္လို႔ ရတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ ဘယ္လုိစမ္းသပ္မႈလဲဆိုေတာ့ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးဖို႔နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ အတိုက္ခံေတြ ေပၚေပါက္လာေစျခင္းဆိုတဲ့ နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အတုအေယာင္ လြတ္လပ္တာမ်ဳိးကို မဆိုလိုပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီလိုစမ္းသပ္မယ္ဆိုေတာ့ အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ေကာင္းစားေနတဲ့သူေတြက လက္ခံမွာမဟုတ္ဖူး တနည္းနည္းသံုးၿပီး ဆန္႔က်င္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို လည္း ေျပာထားပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈကလည္းမရိွ ဒီမိုကေရစီကလည္း အမည္ခံသာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေအာက္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ ညစ္နည္းအဖံုဖံု အေကာက္ႀကံတာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရိွေနလို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာ ျပည္ရဲ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်ေနာ္တို႔ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ကလို ေၾကာင့္မို႔ ဆင္းရဲတဲ့ ျမန္မာအပါအဝင္ တျခားေသာ မဖြံ႔ၿဖိဳးမတိုးတက္ေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ဒီမိုကရစီနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္ဟာ ပံုစံဖ်က္ထားျခင္း ခံရေလ့ ရိွေနပါတယ္။ ျပန္ေကာက္ရရင္ လွ်ပ္စစ္မီးလာဖို႔ အရင္လိုသလား ဒီမိုကေရစီက အရင္လိုအပ္သလားလို႔ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းဟာ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ဳိးဟာ အစကထဲက အဓိပၸါယ္ မရိွပါဖူး။ ေခါင္ကေန ခ်ဳပ္ထားၿပီးမွေမးတဲ့ တဖက္ပိတ္ ေမးခြန္းလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ မီးမွန္မွန္ ရခ်င္ရင္ ဒီမိုကေရစီ အသာထားဦးလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ အာဏာကေန ဆင္းေပးရမွာ စိုးရိမ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား ေတြရဲ့ အႀကိဳက္ကိုသာ ေဖာ္ၾကဴးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သုဝဏၰသာမ ဇာတ္ေတာ္အတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ သားေရႊအိုးထမ္းလာတာ ျမင္ျခင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖဟာ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ အတြက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ပိုၿပီးမေကာင္းပါသေလာ။ ေဇာ္မင္း ၂၅ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-3257601768099277088?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/05/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1547899437949776381Sun, 13 May 2012 07:29:00 +00002012-05-13T14:29:20.978+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ဒီ</span>မိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ တခုရဲ့ အေျခခံအုတ္ျမစ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ့သတင္းမီဒီယာ တည္ရိွတဲ့ အေပၚမွာ ရာခုိင္ႏႈန္း အေတာ္ မ်ားမ်ား အေျချပဳတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအဆိုကို တင္ျပသူကေတာ့ World Editors Forum ကမၻာ့ အယ္ဒီတာမ်ားအဖြဲ႔က ဥကၠ႒ျဖစ္သူ အဲရစ္ဘီေရးဂ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာ မလြတ္လပ္သမွ် ႏုိင္ငံတခု အတြင္း ဒီမိုကေရစီအုတ္ျမစ္ဟာ ခုိင္ခံ့ဖို႔ ခက္ခဲေၾကာင္း သူကေထာက္ျပထားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မကၠဆီကို ႏုိင္ငံမွာ လက္ရိွျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥရပ္တခ်ဳိ႔ကို တင္ျပလိုပါတယ္။ မကၠဆီကိုႏုိင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ နည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ရိွပါတယ္။ သမၼတဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ မဲနဲ႔သာ သမၼတ ျဖစ္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ရိွတယ္ဆိုေပမယ့္ မကၠဆီကိုႏုိင္ငံဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္မႈေဖာက္ကားမႈ ကေနတဆင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ မ်ားျပားလြန္းတာေၾကာင့္ လံုျခံဳမႈကင္းမဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ မႏွစ္တုန္းကဆိုရင္ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေရာင္းဝယ္တဲ့ ကိစၥမ်ားကေန အၾကမ္းဖက္လူသတ္မႈေတြ ျဖစ္ခဲ့တာမွာ လူေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လမ္းေပၚမွာ ပစ္သစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလို အၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးရသူေတြထဲမွာ သာမန္ ျပည္သူေတြအျပင္ သတင္းစာနယ္ဇင္း သမားမ်ားလည္း ပါဝင္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ <span id="fullpost">မကၠဆီကိုမွာ သတင္းမီဒီယာသမားေတြ ဘာေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္ခံရတာလဲ ဆိုတာကို ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ သူတို႔ဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ဂိုဏ္းေတြအၾကား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို အမ်ားျပည္သူေတြ သိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပ ေရးသားတာေၾကာင့္ အၿငိဳးနဲ႔ အသတ္ ခံရတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ မကၠဆီကို သတင္းသမားေတြ အေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္တုိက္ခိုက္ခံရျခင္း အသတ္ခံရျခင္းေတြ ရိွေနေပမယ့္ မကၠဆီကို သတင္းမီဒီယာ သမားမ်ားကေတာ့ ဆက္ၿပီး ရဲရဲဝင့္ဝင့္နဲ႔ သူတို႔ျပည္သူေတြကို အမွန္အတုိင္း တင္ျပေနဆဲပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္တႏွစ္ထဲမွာဘဲ မကၠဆီကို ႏုိင္ငံမွာ သတင္းသမား ၆၄ ဦးသတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလို သတင္း သမားေတြ အသတ္ခံခဲ့ရျခင္းရဲ့ လက္သယ္မ်ားကေတာ့ အာဏာကို အလြဲသံုးစား ျပဳလုပ္ေနတဲ့ အစိုးရအရာရိွေတြနဲ႔ မာဖီးယား လူဆိုးဂိုဏ္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ အာဖရိကတုိက္က အီရစ္ထရီးယားလို႔ ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံမွာလည္း သတင္းသမားမ်ားကို အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြက လက္လြတ္စပါယ္ ဖမ္းဆီး ႏိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အီရစ္ထရီးယား ႏုိင္ငံဟာ အီသီယိုပီးယား ႏုိင္ငံနဲ႔႔ ကပ္လွ်က္တည္ရိွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က လြတ္လပ္ေသာေရႊကေလာင္ရွင္ဆုကို ရရိွခဲ့တဲ့ သတင္းသမား ဒါဝတ္အုိက္ဇက္ ဟာ အီရစ္ထရီးယား ႏုိင္ငံသား ျဖစ္သလို ဆြီဒင္ႏုိင္ငံသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အီရစ္ထရီးယားႏုိင္ငံရဲ့ ပထမဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းစာကို တည္ေထာင္ခဲ့သူမ်ားထဲက တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဝတ္အုိက္ဇက္ဟာ အီရစ္ ထရီးယား အာဏာပုိင္မ်ားရဲ့ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရၿပီး ေထာင္ထဲမွာ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဒါဝတ္ အုိက္ဇက္ ဟာ ေထာင္အတြင္းကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားသူငါရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆ ခ်က္ကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြက သူ႔ကို သတ္ျဖတ္ၿပီး အေလာင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံမွာေတာ့ လူမႈကြန္ယက္ မီဒီယာလုပ္ငန္းေတြ ႀကီးမားက်ယ္ျပန့္လာတာနဲ႔အမွ် အစိုးရရဲ့ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္မႈ နဲ႔ ဝက္ဘ္ဆုိက္မ်ားကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ျခင္းဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာေနပါတယ္။ ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံမွာလည္း သတင္း သမားမ်ားဟာ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရျခင္း၊ အၾကမ္းဖက္ တုိက္ခုိက္ခံရျခင္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေတြကို သတင္းသမားေတြ ဘာေၾကာင့္ ရင္ဆုိင္ေနရတာလဲ။ အာဏာပုိင္ေတြက သူတို႔ရဲ့ မွားယြင္းမႈ၊ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ အလြဲသံုးစား လုပ္မႈေတြကို ျပည္သူေတြအၾကား မျပန္႔ႏွံ႔ေစျခင္တာေၾကာင့္ သတင္းသမားမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ အၾကမ္းဖက္ျခင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သတ္ျဖတ္တဲ့အထိ ျပဳမူလာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ သက္တန္းႏုနယ္ေသးတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြျဖစ္တဲ့ အေရွ႔ဥေရာပ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႔နဲ႔ အာဖရိကတုိက္က ႏုိင္ငံအခ်ဳိ႔မွာ သတင္းသမားမ်ားနဲ႔ ထုတ္ေဝသူေတြကိုယ္တုိင္ သတင္းစာေတြ၊ စာေစာင္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြကုိ ပံုမႏိွပ္ခင္မွာ ကိုယ့္ဟာကို ျပန္ၿပီးဆင္ဆာ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ အက်ဳိးစီးပြားေတြကို ေျပာင္က်က် ေဝဖန္ေရးသားလို႔ မရတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ဟာကို ႀကိဳၿပီး အႏၱရာယ္ကို ေရွာင္ရသလိုမ်ဳိး လုပ္ရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေကာ သတင္းမီဒီယာေလာကဟာ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္လာၿပီလဲဆိုတာ စူးစမ္းဖို႔ လိုလာ ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အခုအထိ စာေစာင္ေတြ ဂ်ာနယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ဟာကို ဆင္ဆာလုပ္ေနရေသးတဲ့ အေျခအေနကို ျဖတ္သန္းေနရဆဲပါ။ အစိုးရက သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဥပေဒတရပ္ ထုတ္ျပန္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္း ေနပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာအတြက္ ဥပေဒသတ္သတ္ ထုတ္ဖို႔လိုမလိုဆိုတာ ဝုိင္းဝန္းစဥ္းစားၾကဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဂၤလိပ္ေခတ္ကစလို႔ လက္ရိွတည္ရိွေနဆဲ ဥပေဒမ်ားဟာ အေတာ္ေလး လံုေလာက္ေန တာမို႔ မီဒီယာဥပေဒ ဆိုတာမ်ဳိးကို သီးျခားထပ္မံ ျပဌာန္းဖို႔ မလိုအပ္ဖူးလို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားနဲ႔ ေရွ႔မီေနာက္မီ ဝါရင့္ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ မီဒီယာက အမွားတင္ျပမိရင္ က်ဴးလြန္မိရင္၊ သူတပါးကို နစ္နာေအာင္ ေဖာ္ျပမိရင္ တည္ဆဲဥပေဒေတြနဲ႔ တရားစြဲႏုိင္ပါတယ္။ မီဒီယာဥပေဒဆိုတာ သတ္သတ္မလိုပါဖူးလို႔ ထပ္ေျပာပါရေစ။ မၾကာေသးခင္ ဒီလ ေမလဆန္းတုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႔ ယူနက္စ္ကိုတို႔ ပူးေပါင္းၿပီး သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အစည္းအေဝးႀကီးတခု က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အေျခအေနသစ္အတြင္းက စိန္ေခၚမႈအသစ္မ်ားလို႔ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ အစည္းအေဝးႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ၾကားေရး ဒုတိယဝန္ႀကီးက သတင္းသမားေတြ အေနနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြကို တင္ျပခြင့္ ရိွရမယ္လို႔ ေျပာၾကားပါတယ္။ အဲသလို ေျပာေတာ့ ဝမ္းသာရေတာ့လားေပါ့ေလ။ သို႔ေသာ္လည္း မိန္႔ခြန္းရဲ့ အပိတ္မွာေတာ့ ေရးတာေတာ့ေရး ဒါေပမယ့္ တုိင္းျပည္စည္းလံုး ညီၫႊတ္ေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြားကိုေတာ့ မထိခုိက္ေစရဖူးလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာ လြတ္လပ္မႈကို ဖြင့္ေပးသေယာင္ေယာင္နဲ႔ ျပန္ကန္႔သတ္ထားတဲ့ သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ အရင္အစိုးရလက္ထက္က ေျပာေျပာေနတဲ့ တုိင္းရင္းသား စည္းလံုးညီၫႊတ္ေရး မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို မ်က္ေစ့ထဲ ျပန္ေတာင္ျမင္လာမိတယ္။ ၿပိဳကြဲေအာင္ လုပ္တဲ့သူ အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ Freedom of expression လြတ္လပ္စြာအျမင္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကထဲက အသိအမွတ္ျပဳလာခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာအျမင္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ဆိုတာ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ခြင့္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ခြင့္ကို တင္ျပခဲ့လို႔၊ ေဝဖန္ခြင့္ကို အယူအဆကို ျမႇင့္တင္ခဲ့လို႔ ဂရိ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္တဦးျဖစ္တဲ့ ဆိုကေရးတီးကို အာဏာပုိင္ေတြက ၃၉၉ ဘီစီမွာ အဆိပ္ေသာက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကို စီရင္ဖို႔ ဖိအားေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ဝဝ နီးပါးက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တခုပါ။ ဆိုကေရးတီးရဲ့ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ အျမင္နဲ႔ ေဝဖန္မႈေတြဟာ ေအသင္ၿမိဳ႔ေတာ္က လူငယ္ေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ပ်က္ျပားေစတယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက စြပ္စြဲ ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုတုန္းက မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္မွာ ရတနာပံုသတင္းစာ တည္ေထာင္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက သတင္းစာသမားေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါတယ္။ ငါမေကာင္းရင္ ငါ့ကိုေရး၊ ငါ့မိဖုရား မေကာင္းရင္ မိဖုရားကိုေရး၊ မင္းသား မင္းသမီးေတြ မေကာင္းတာလုပ္ရင္လည္းေရး၊ နန္းေတာ္ထဲကို တံခါးမရိွ ဓားမရိွဝင္ေစ ထြက္ေစဆိုၿပီး မိန္႔ၾကားခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္တပါး လက္ထက္မွာေတာင္ ဆင္ဆာျဖတ္တာေတာက္ တာ မရိွခဲ့ဖူးဆိုတာ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေနျပည္ေတာ္က အစိုးရက ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလဲ သတင္းမီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးဖို႔ ကိစၥကို ဘာေၾကာင့္ ေႏွာင့္ေႏွး ေနရတာလဲ။ ဒီမိုကေရစီ၊ ဒီမိုကေရစီလို႔ ေျပာေနတဲ့ ၂၁ ရာစုေခတ္ ျမန္မာအစိုးရဟာ ၁၉ ရာစုက ျမန္မာ ပေဒသရာဇ္ဘုရင္ တပါးေလာက္ေတာင္မွ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုဖို႔ အခုအထိေတာင္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဖူးလားလို႔ ေမးလိုပါတယ္။ ရဲရင့္ေသာ ျမန္ႏိုင္ငံသား သတင္းမီယာသမားမ်ား ပိုမိုမ်ားျပား ေပၚေပါက္လာပါေစဗ်ာ။ ေဇာ္မင္း ၁၃ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1547899437949776381?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4537627253896026056Fri, 27 Apr 2012 07:52:00 +00002012-04-27T14:52:35.175+07:00ေဇာ္မင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="dropcaps">သ</span>တင္းထဲမွာ ေတြ႔လုိက္ ဖတ္လုိက္ရသည္။ အနာဂတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံပညာေရးမွာ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို ထပ္တိုး သင္ၾကားေတာ့မည္တဲ့။ အဲတာကို အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တတိယအႀကိမ္ ပံုမွန္အစည္းအေဝး နဝမေျမာက္ေန႔မွာ အတည္ျပဳ လုိက္သည္လို႔ သိရသည္။ သည္အဆိုကို တင္သြင္းသူကေတာ့ ဧရာဝတီတုိင္းက အမတ္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဉာဏ္လင္းက တင္ခဲ့တာပါတဲ့။ <span id="fullpost"> ျမန္မာေတြ ေခြးဇာတ္ခင္းၾကဖို႔ ေနာက္တေၾကာ့ လုပ္ျပန္ၿပီလို႔သာ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာလိုသည္။ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဆိုတာ တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာေကာ အထက္တန္း အလယ္တန္းအဆင့္မွာေကာ သင္စရာမလိုဟု အျပတ္ေျပာလုိက္မည္။ ခြ်င္းခ်က္ တခုပဲ ရိွသည္။ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸသင္လိုသူမ်ား ေလ့လာသင္ၾကားရန္ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီ ဌာနတခုေတာ့ ရိွသင့္ သည္။ သည့္ထက္ မပိုပါ။ သူတို႔ ဘာေျခလွမ္းလွမ္းေနတာလဲ ဆိုတာ ရိပ္မိသည္။ ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးေႏွာက္ေဆးဖို႔ ႀကိဳးစားတာဟု ေဝဖန္လိုသည္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းကလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာ မသင္ မေနရ သင္ရမည္ဟု ျပဌာန္းခဲ့ဖူးသည္။ ေအာင္ျမင္မႈ မရိွခဲ့ပါ။ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ သင္ၾကားသည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ားက ကေလာင္း (လူျပက္) အျဖစ္ ေလာက္သာ သေဘာထားခဲ့ၾကသည္။ အဲသည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ားက အစိုးရလူ အစိုးရဖက္သား အျဖစ္သာ ျမင္၍ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား သနားဖြယ္ရာ နယ္ရုပ္မ်ားသာ။ ပညာေရးကို အစိုးရက ဘာျဖစ္လို႔ ဝင္ဝင္စြက္ဖက္ေနသနည္း။ ဦးေနဝင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ ၂၆ ႏွစ္တာကာလမွာ ပညာေရး ကို သူတို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးစမ္းသပ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ တခုမွ မရခဲ့ပါ။ အဲသလို မေအာင္ျမင္ရတဲ့အထဲ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံဘာသာကို တကၠသိုလ္အဆင့္မွာ မသင္မေနရ ျပဌာန္းခဲ့သည္။ အဲသည့္အခ်ိန္က သူတို႔သင္ၾကားသည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သာ ေကာင္းသည္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သာ လူအဖြဲ႔အစည္းကို တိုးတက္ ေအာင္လုပ္ႏုိင္သည္ ဟူေသာ ခ်ဥ္းကပ္မႈျဖင့္ သင္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားသည့္ တုိင္းျပည္ေတြမွာရိွတဲ့ တကၠသိုလ္မ်ားက သင္ၾကားသည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ မတူကြဲျပားသည့္ တျခားေသာ စနစ္၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆ၊ အျမင္ဒသန တို႔ကို သင္ယူေလ့လာခြင့္ ရိွသည္။ အေရွ႔တုိင္း အေနာက္တုိင္း အေတြးအေခၚမ်ား၊ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ စက္မႈ ထြန္းကားျခင္းနဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးဆိုးက်ဳိးေတြ၊ ကုန္စည္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ျခင္းမွတဆင့္ ေပၚေပါက္ လာေသာ ႏုိင္ငံမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးအားသာမႈ အားနည္းမႈ စသည္တို႔ကို ေလ့လာျခင္း၊ စစ္ေအးတုိက္ပြဲႀကီးရဲ့ အက်ဳိးဆက္ အစရိွတာေတြ အပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ကိစၥရပ္ အေျမာက္အမ်ားကိုလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ သင္ယူႏုိင္ေသး သည္။ ဆိုရွယ္လစ္ တမ်ဳိးထဲ ေကာင္းသည္ဟု သင္ၾကားတာမ်ဳိးမဟုတ္။ အခုသူတို႔ သင္ၾကားေပးမည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီသာ ျမန္မာတို႔အတြက္ အက်ဳိးေပးမည္ ဆိုသည့္ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးသာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ႀကိဳတင္ေဟာကိန္း ထုတ္လုိက္မည္။ ေနာက္တခ်က္ ေျပာလိုတာက ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို ဒီမိုကေရစီ တုိင္းျပည္ေတြမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတုိင္း သင္ယူဖို႔ မလိုအပ္ပါ။ မိမိသက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္သာ လိုအပ္ပါက သင္ယူၾကျခင္းျဖစ္သည္။ မသင္မေနရ ဆိုတာမ်ဳိး မရိွ။ ဥပမာ ေျပာရပါက ညဴကလီးယားဖစ္ဆစ္ ဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳ ေလ့လာေနသည့္ ေက်ာင္းသားသည္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို ဘာသာရပ္ တခုအေနျဖင့္ သင္ယူဖို႔ မလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ေခတ္သစ္အႏုပညာ ဘာသာရပ္ကို သင္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသားတဦးသည္လည္း ႏိုင္ငံေရးသိပၸံကို ေနာက္ထပ္ ဘာသာရပ္တခုအေနျဖင့္ သင္ၾကားစရာ မလိုေပ။ ထို႔အတူ အလယ္တန္းအဆင့္ အထက္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို မသင္မေနရဟု ဇြတ္အတင္း သင္ယူခုိင္းျခင္းမ်ဳိးလည္း မရိွပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးေလာကမွာ အခုအထိ အႀကီးမားဆံုး ျပႆနာကို မရွင္းဘဲ သည္အတုိင္းထားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေလာက္ရိွခဲ့ၿပီ။ အႀကီးမားဆံုး ျပႆနာ ဆိုသည္ကေတာ့ လူမႈေဗဒ (သို႔မဟုတ္) လူမႈသိပၸံ ဆိုသည့္ Social science ဘာသာရပ္ကို အျမစ္ကပါမက်န္ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္ ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မူလတန္း အရြယ္ကထဲက နည္းနည္းျခင္း သင္ၾကားပို႔ခ်သည္။ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကား ေပးေနသည္ဟု ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား သိစရာေတာင္ မလိုခဲ့ပါ။ ဘာေတြကိုမ်ား ဘယ္လို သင္ၾကားေပး ေနသနည္း။ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္ဖို႔၊ အမိႈက္ကို စနစ္တက် စြန္႔ပစ္ဖို႔၊ ပလပ္စတစ္ ပစၥည္းမ်ားရဲ့ ဆိုးက်ဳိးမ်ား၊ ေရအရင္းအျမစ္ကို တန္ဖုိးထားဖို႔၊ လူတဦးနဲ႔တဦး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရိွၾကဖို႔၊ အၾကမ္းဖက္မႈကို ေရွာင္ရွားဖို႔၊ Fairness လို႔ေခၚတဲ့ မွ်တမႈကို နားလည္တတ္ေစျခင္း၊ ဥပေဒကို မခ်ဳိးေဖာက္ဖို႔ သင္ၾကား ေပးျခင္း၊ ဒီမိုကေရစီကို နားလည္လာေစဖို႔ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တုိက္ရုိက္မသံုးဘဲ သင္ၾကားေပးျခင္း စတာေတြ ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႔ႏုိင္ငံမ်ားမွ ပညာေရးစနစ္တြင္ သမုိင္း၊ ပထဝီ၊ သိပၸံ စသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားကို ထိုေခါင္းစဥ္မ်ားအတုိင္း နာမည္တပ္၍ မသင္ၾကားဘဲ Humanity (လူသားႏွင့္လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္) ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ စုေပါင္း၍ မူလတန္း အလယ္တန္း အဆင့္ေတြအတြက္ သင္ၾကားေပးသည္။ ထပ္ထည့္မယ္ဆိုပါက ေနာက္ထပ္လည္း ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွေသးသည္။ ထားလုိက္ေတာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အထက္က ေျပာခဲ့တာေတြကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မူလတန္းကထဲက သင္ၾကားေပးတာ မ်ဳိး ရိွခဲ့ပါသလား။ လံုးဝမရိွခဲ့တာ ရာစုႏွစ္တဝက္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အခုလည္း လူမႈေဗဒဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားကို မူလတန္းမွ တကၠသိုလ္ အဆင့္အထိ သင္ၾကားေပးေနျခင္းလည္း မရိွေသးပါ။ ဒါမ်ဳိးေတြ ဘာမွမရိွဘဲနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို ဘာသာရပ္ တခုသဖြယ္ မၾကာခင္မွာ ျပဌာန္း၍ သင္ၾကားေတာ့မည္တဲ့။ အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လပ္ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတာကို မေမ့သင့္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ ဘယ္လိုရိွသင့္တယ္၊ ဘာေတြကို ဘယ္လိုျပဌာန္းသင့္တယ္ ဆိုတာ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ အလုပ္သာျဖစ္သည္။ ပညာရွင္အမ်ားစုက လႊတ္ေတာ္အမတ္ မဟုတ္သလို လႊတ္ေတာ္အမတ္ အမ်ားစု ကလည္း ပညာရွင္မဟုတ္ေပ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းလို႔မွ ေလးတန္းမေအာင္ဟု ပ်က္လံုးထုတ္ခဲ့ဖူးသည္။ အခုေခတ္ အမတ္ေတြကိုေတာ့ အဲသေလာက္ မႏိွမ္လိုပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ေမးရမွာက အမတ္မင္းတို႔ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းေန ပညာေကာင္းေကာင္း သင္ခဲ့ဖူးသလား ဆိုတာေတာ့ ေမးလိုေသးသည္။ အစိုးရနဲ႔ အမတ္မင္းမ်ားရဲ့ အလုပ္က ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္ေတြ တင္ျပလာ တာကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ နားေထာင္ ေလ့လာဖို႔သာျဖစ္သည္။ သမၼတ အႀကံေပးဆိုတာေတြေကာ အိပ္ေပ်ာ္ေန သလားဟု ေမးလိုသည္။ သည္အတုိင္းဆိုရင္ သမၼတအႀကံေပးထဲမွာေကာ ပညာရွင္ အတုအေယာင္ေတြ မပါႏုိင္ၿပီေလာ။ ပါတယ္ဆိုရင္ သမၼတတေယာက္ေတာ့ျဖင့္ အလိမ္ခံထိေနၿပီလို႔ ဆိုရေပမည္။ စစ္ဗိုလ္ေတြ ပညာမတတ္ပါဟု ေျပာလွ်င္ ရုိင္းသည္ဟု မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ ဗိုလ္သင္တန္းတက္ရာက ဗိုလ္ျဖစ္ တယ္ဆိုရံုနဲ႔ မလံုေလာက္၊ ေခတ္ပညာပါတတ္သည္ဟု တံဆိပ္ကပ္လိုေသာေၾကာင့္ ဒီအက္စ္ေအ ဆိုတာႀကီး ေပၚလာရ သည္ မဟုတ္ေလာ။ ဗိုလ္လည္းျဖစ္ ဘြဲ႔လည္းရဟု လုပ္လိုသည္ကိုး။ တကယ္တန္း ေျပာရပါက အျဖစ္ လုပ္ေပးလုိက္ေသာ ဘြဲ႔ရစစ္ဗိုလ္သာ ျဖစ္သည္။ ပညာတကယ္ မတတ္ခဲ့ပါ။ ေရွးေဟာင္း အဆိုတခုရိွသည္။ ပညာမဲ့သူသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာရိွဟု ထင္ေနပါက လူမိုက္သာျဖစ္သည္လို႔ ၾကားဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာမဲ့သူသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာမဲ့ ေၾကာင္းသိ၍ ပညာရိွမ်ားကို ဆည္းကပ္ပါက ထိုသူကို ပညာရိွဟုပင္ သတ္မွတ္ႏုိင္သည္တဲ့။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးကို ႏုိင္ငံတကာနဲ႔အမီ လုိက္လုိတယ္ဆိုရင္၊ အမွန္တကယ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစလိုရင္ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားကို ဆည္းကပ္ပါ။ ပညာရွင္မ်ားကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးပါလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။ ေဇာ္မင္း ၂၇ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-4537627253896026056?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/04/blog-post_27.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2293345676519626093Wed, 18 Apr 2012 07:36:00 +00002012-04-18T14:38:29.417+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ၿငိမ္း</span>ခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုၿပီး ေျပာလာရင္ အသိဉာဏ္ျမင့္မားတဲ့ လူသားအားလံုး အေနနဲ႔ ဘယ္သူမွ မျငင္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အႀကမ္းဖက္ေနတာ လူသတ္ေနတာ ႏိွပ္စက္ေနတာေတြကို ဘယ္လိုအသြင္ယူ ပုံဖ်က္ထားပါေစ ဘယ္သူမွ လက္မခံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ လူတုိင္းလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာလည္း သေဘာေပါက္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆရာ တဦးျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္ကီင္း David Keen က အခုလို ေထာက္ျပထားတာ ရိွပါ တယ္။ What kind of peace we are talking about? Peace for who? Whose term of peace?<br /><br />ဒါကို အနီးစပ္ဆံုး ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္၊ ဘယ္လို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔ ေျပာေနတာလဲ။ ဘယ္သူ႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးလဲ။ ဘယ္သူ႔ အလိုက် တည္ေဆာက္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ ဆိုတာကို အရင္ဆံုး သရုပ္ခြဲႏုိင္ဖို႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ လက္ဝဲဖက္က လိုခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလား။ လက္ယာဘက္က လိုခ်င္တဲ့ပံုစံ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလား။ အာဏာရွင္ဖက္က လိုခ်င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပံုစံလား။ စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးေတြ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ လိုခ်င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံလား။ ဒါမွမဟုတ္ တသီးပုဂၢလ လူတဦးစ ႏွစ္ဦးစ ကာလတိုတခုအတြင္း နာမည္ေကာင္းရဖို႔ ေက်ာ္ၾကားဖို႔ လုပ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈမ်ဳိးလား။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တာကို အေၾကာင္းျပၿပီး အခ်ိန္ဆြဲခ်င္တာ မ်ဳိးလား။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းကို ဗန္းတင္ၿပီး ပေရာဂ်က္ေငြ လိုခ်င္လို႔လား။ လားေပါင္းမ်ားစြာ ရိွေနပါတယ္။ အကယ္၍ က်ေနာ္ တို႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ မယ္ အဲသည့္လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပါဝင္မယ္လို႔ ခံယူတယ္ဆိုပါက ဒါေတြကို ႀကိဳတင္နားလည္ ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ျမန္မာတျပည္လံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ ဦးရြက္ဖို႔ ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ တန္၏ မတန္၏ အရင္ဆံုး နားလည္ဖို႔ ေျပာတာပါ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံဟာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ တုိက္ပြဲ မျဖစ္တဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း လယ္သိမ္းယာသိမ္း၊ ႏိွပ္စက္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါေသးတယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့လို႔ ျမန္မာျပည္မွာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း အစရိွတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ သူတို႔တေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ မပါဝင္ခင္ကထဲက သူတို႔မွာပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ အလုပ္၊ ပညာ၊ သမုိင္းအစဥ္အလာ၊ သမာဓိနဲ႔ ရိုးသားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ေတြေၾကာင့္၊ ပါရမီေတြေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ငန္းစဥ္ေတြထဲမွာ အမ်ားရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ပါလာတာလို႔ ေျပာပါရေစ။ ဘယ္သူကမွ ေမတၱာရပ္ခံျခင္းမရိွ၊ တာဝန္ေပးျခင္း မရိွဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ထဲကို ခုန္ဝင္လာတဲ့ သူေတြ မဟုတ္ပါဖူး။ အခုျမင္ေနရတာက တခ်ဳိ႔လူေတြဟာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ခန္႔ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တြင္တြင္ေျပာေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။ အျမင္ဆိုးလွပါတယ္။<br /><br />သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ အစိုးရနဲ႔ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္ေတြအၾကားမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာက တတ္ကြ်မ္းသူ အေတာ္မ်ားမ်ားပါ ဝင္ေရာက္ေဆာက္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာ္ေဝႏုိင္ငံဆိုရင္ ဦးေဆာင္တဲ့ ေနရာကေန ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သီရိလကၤာအစိုးရကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အဲသည့္ လုပ္ငန္းေတြကို လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာလို အသံုးခ်ျခင္းပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္ေတြကို စစ္ေရးနည္းနဲ႔ အျပဳတ္တိုက္ပစ္ခဲ့တာ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ သီရိလကၤာကိစၥမွာ ေနာ္ေဝအစိုးရနဲ႔ ေနာ္ေဝၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေဆာင္ေတြရဲ့ လံုးပမ္းမႈေတြ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ သည့္မတုိင္ခင္ အေတာ္ ေစာေစာပုိင္း ႏွစ္မ်ားကလည္း အာရပ္ အစၥေရး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ေနာ္ေဝပညာရွင္ေတြ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေနရာမ်ားစြာမွာ ခုခံေနတဲ့ ေလာဘမ်ဳိးစံုေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ အခုလည္း မီးရထား ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ေနာ္ေဝမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ အကူအညီေတြ နည္းနာေတြ ေတာင္းခံဖို႔ ေရာက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အာရပ္ အစၥေရးနဲ႔ သီရိလကၤာတံုးက ကိစၥေတြ မေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ အခုျမန္မာကိစၥမွာလည္း ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ အျပစ္ တင္ မေစာလိုပါ။ သို႔ေသာ္ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ဒီလို ကာလမ်ဳိး အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အဂၤလန္က ဦးဇင္း ဦးဥတၱရက ဦးေဆာင္ၿပီး လန္ဒန္မွာ သႀကၤန္ပြဲလုပ္ရင္း သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေပးတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ အဲသည့္ပြဲကို ျမန္မာသံအမတ္လည္း တက္ေရာက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာသံအမတ္ တက္ေရာက္တာ ျပႆနာလို႔ က်ေနာ္က မျမင္ပါ။ အဂၤလန္ေရာက္ ျမန္မာအသိုင္းအဝုိင္း နဲ႔ ျမန္မာသံရံုးတို႔ ဆက္ဆံေရး ျပန္လည္ ပြင့္လင္းလာတဲ့ ကိစၥလို႔ လတ္တေလာအားျဖင့္ ျမင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဦးဇင္း ဦးဥတၱရက ဘယ္သူ႔ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး အဆိုပါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို ဦးသိန္းစိန္ကို ေပးအပ္တာလဲဆိုတာက စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ ဦးဇင္း အဆိုအရ ျမန္မာအသုိင္းအဝုိင္းနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးမွ ဒီကိစၥကို လုပ္တာပါလို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း လန္ဒန္အေျခစုိက္ ျမန္မာအသုိင္းအဝုိင္း အတြင္းက တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ အမ်ားစုရဲ့ အဆိုအရ ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးဖို႔ကိစၥကို ဦးဇင္းအေနျဖင့္ သူတို႔ကို တုိင္ပင္ျခင္းမရိွဟု ၾကားသိရပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ မွန္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဦးသိန္းစိန္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတာဟာ ဦးဇင္းတဦးထဲ သေဘာဆႏၵနဲ႔ လုပ္တာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သတ္တာ၊ ဖမ္းတာ၊ ႏိွပ္စက္တာ၊ ေထာင္ခ်ခဲ့တာ ေလးႏွစ္နဲ႔ ခြန္ႏွစ္လပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ အခုအစိုးရသစ္မွာလည္း ျပန္ပါေနတာ ဦးဇင္းသတိမထား မိေလသလား။ အဲသည့္ လန္ဒန္ သႀကၤန္ပြဲကို တက္ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာသံအမတ္ကို ဦးသိန္းစိန္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးမယ့္အစား ဦးဇင္းအေနနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အပါအဝင္ အျခား ေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖို႔ ပရိတ္သတ္ေရွ႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးလွ ပိုၿပီး ေကာင္းမယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ၿဗိတိသွ် ႏုိင္ငံကူးလတ္မွတ္ ကိုင္ထားတဲ့ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္ပတ္ဖို႔ သံရံုးကေန ဗီဇာလိုတာေၾကာင့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတယ္လို႔ေတာ့ က်ေနာ့္တဦးထဲ အေနျဖင့္ မထင္ပါ။ ေစတနာ အမွားနဲ႔ တပ္ဦးကြ်ံတယ္လို႔သာ ျမင္မိပါတယ္။<br /><br />ေနာ္ေဝႏုိင္ငံက ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီဟာ တခ်ိန္တုန္း ပါလက္စတုိင္း ေပ်ာက္ၾကားေခါင္းေဆာင္ ယာဆာ အာရာဖတ္နဲ႔ အစၥေရးေခါင္းေဆာင္ ယစ္ဇတ္ရာဘင္ တို႔ကိုပူးတြဲၿပီး ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာပဲ ယစ္ဇတ္ရာဘင္ဟာ အစြန္းေရာက္ အစၥေရးလူငယ္တဦးရဲ့ လက္ခ်က္နဲ႔ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ အာရပ္နဲ႔ အစၥေရးလည္း အခုအထိ တဖက္နဲ႔တဖက္ သတ္ျဖတ္ေနဆဲပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တယ္ အေကာင္ အထည္ေဖာ္တယ္ ဆိုတာ စကားလံုးလွသေလာက္ ထင္ထားသလို မလြယ္ဘူးဆိုတာ တင္ျပလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။ သီရိလကၤာမွာ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္တဖြဲ႔ထဲ ရိွခဲ့တာပါ။ ဒါကို အစိုးရကလည္း အင္အား အလြန္အကြ်ံသံုးၿပီး ေခ်မႈန္း ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဖြဲ႔ေတြ မရိွပါ။ ျမန္မာျပည္မွာက လက္နက္ကုိင္ ဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔ ရိွသလဲဆိုတာ ေရတြက္ရင္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းထက္ ပိုေနပါေသးတယ္။ သံသယေတြကို မေျဖေဖ်ာက္ ႏုိင္သမွ်၊ တဦးနဲ႔တဦး ယံုၾကည္မႈ ေလးစားမႈေတြ မရိွသမွ် အဖြဲ႔တုိင္းဟာ သူတို႔ပုိင္ထားတဲ့ ကိုင္ထားတဲ့ လက္နက္ကို စြန္႔လႊတ္မွာ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါဟာ သာမန္ေလာဘထက္ ပိုတဲ့ အေျခအေနပါ။ <br /><br />လူသားတို႔အတြက္ ေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးကလြဲလို႔ ရလိုမႈေလာဘ တခုခုအေပၚမွာ အေျခခံထားၿပီး တျခားေသာပံုစံ တခုခုနဲ႔ တည္ေဆာက္လိုတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါေၾကာင္း။<br /><br />ေဇာ္မင္း<br />၁၈ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2293345676519626093?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5583848277287489776Fri, 06 Apr 2012 03:06:00 +00002012-04-06T10:09:09.310+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">တ</span>ရုတ္ဖက္က ခိုးၿပီး ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို ဆက္လုပ္ေနတယ္လို႔ သတင္းေတြ ထြက္လာပါတယ္။ တရုတ္ လူမ်ဳိး ကြ်မ္းက်င္သူ ၅ဝဝ ေလာက္ကိုလည္း ဆည္တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ဖို႔လည္း အာဏာပုိင္ေတြ ကို ေတာင္းဆိုေနတယ္ ဆိုတာလည္း ၾကားရပါတယ္။<br /><br />ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကတာလဲ ဗ်ာတို႔။ သမတဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တုိင္က ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းကို ဒီအစိုးရ သက္တန္း အတြင္းမွာ ရပ္ဆုိင္းထားမယ္လို႔ လူသိရွင္ၾကားေရာ ကမၻာသိပါ အမိန္႔ထုတ္ထားၿပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီအမိန္႔ကို ဘယ္သူေတြက လြန္ဆန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလဲ။ သမတ အမိန္႔ကိုေတာင္ လြန္ဆန္ဖို႔ လုပ္လာတယ္ဆိုေတာ့ မဟုတ္မွ လြဲေရာ ေနာက္ကြယ္ကေန ရလာမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္က သက္ဆုိင္သူေတြအတြက္ အေတာ္ကို ႀကီးမားလို႔ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာကေတာ့ မွန္းလို႔ ရေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္မွာ သဘာဝ သယံဇာတကို ေရာင္းစားၿပီး မီလွ်ံနာ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကို ေရတြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုတ္ကုန္တခုခု၊ ကုန္ေခ်ာ တခုခု ထုတ္လုပ္ၿပီး ႏုိင္ငံျခား ေစ်းကြက္မွာ တင္သြင္းေရာင္းျခႏုိင္လို႔ ခ်မ္းသာတဲ့သူက ဘယ္ႏွစ္ဦးရိွမလဲ။ က်ေနာ္ သုေတသီတဦး မဟုတ္ေပမယ့္ ေျပာရဲပါတယ္။ အခုအထိ တေယာက္မွ မရိွေသးပါဘူး။<br /><span id="fullpost"><br />ျမစ္ဆံုဆည္ တည္ေဆာက္ေရးကို ဆက္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မၾကာခင္အတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာ အသြင္နဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာစာတမ္း ထုတ္လုိပါတယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြကေန ဆက္ၿပီး အားေကာင္း လာမယ္ဆိုရင္ လူထုအံုႂကြမႈအထိ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />လူထုအံုႂကြလာၿပီဆိုရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရိွတာက ႏုိင္ငံေရးအရ ေတာင္းဆိုမႈေတြပါ ကပ္ပါလာေလ့ ရိွတယ္ ဆိုတာကို လက္ရိွအစိုးရအေနနဲ႔ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေလာင္တဲ့မီးဟာ ကိုယ္ေမႊးခဲ့တဲ့မီး ဆိုတာကို သတိျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ အတုိက္ခံ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုေတြ ေသြးထိုးလို႔ မဟုတ္ပါဖူး။ ဧရာဝတီဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံရဲ့ ကိုယ္ပုိင္ျမစ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ျမစ္ဖ်ား ခံၿပီး ပင္လယ္ထဲ စီးဝင္ပါတယ္။ သံလြင္တို႔ မဲေခါင္ ျမစ္တို႔လို တရုတ္ျပည္ဖက္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ ျမစ္မ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ ဧရာဝတီပ်က္စီးမွာကို ဘယ္ႏုိင္ငံသားကမွ လိုလားမွာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဧရာဝတီမွာ အမ်ဳိးသား လကၡဏာရပ္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ပါဝင္ေနလို႔ပါဘဲ။ လူအဖြဲ႔အစည္းတခု ရုန္းကန္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း၊ ျဖစ္တည္ လာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံ၊ မီတင္းေနရတဲ့ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ အတူ တျခားေသာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမ်ား အစရိွတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြ အျပင္ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရင္း မ်ားလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ျမစ္ႀကီးေကာသြား မွာကို အားလံုးက စိုးရိမ္ၾကပါတယ္။ ျမစ္ႀကီးေကာသြားရင္ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ လကၡဏာေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေတာ့မွာ ကိုး။ <br /><br />ေရရွည္မွာ တုိင္းျပည္အတြက္ ဆိုးက်ဳိးကို ျဖစ္ေပၚေစမယ္ဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ မိခင္ႏုိင္ငံရဲ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ေတြကို လက္လြတ္စပယ္ အသံုးျပဳ၊ ေရာင္းစားေနတာေတြကို ႏုိင္ငံသားေတြ အားလံုးက ဆန္႔က်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ မွာလည္း သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရား ခ်မ္းသာလာခဲ့တဲ့ သူေတြကို ႏုိင္ငံသားေတြက ဒဏ္ခတ္ဖို႔ ေတာင္းဆို လာပါလိမ့္မယ္။ ငါတို႔မွာ အာဏာရိွတယ္၊ သင္းတို႔ ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္မယ္ဆို ရင္ေတာ့ ဝက္ဝက္ကြဲ၊ ၿပဲၿပဲလန္ေအာင္ မွားလိမ့္မယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ဆိုတာ ေႂကြတလက္ ၾကက္တခုန္ပါ။ ေနာင္လာမယ့္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္းမွာ ျဖစ္လာမယ့္ အေျပာင္းအလဲေတြကို အခုေနအခါမွာ ျမင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဖူး။ ေလာဘေဇာက ကပ္ေနၾကတာကိုး။<br /><br />ဖိလစ္ပုိင္က မားကို႔စ္၊ ပီရူးက ဖူဂ်ီမိုရီ၊ ခ်ီလီက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပီႏုိေရွး သူတို႔အားလံုးဟာ သူတို႔ လုပ္ခဲ့တာေတြ ျပဳမူခဲ့ တာေတြ အတြက္ ျပန္ၿပီးေပးဆပ္ခဲ့ရပါတယ္။ မားကို႔စ္ဆိုရင္ ဆြစ္ဇာလန္က ဘဏ္ေတြမွာ သူအပ္ထားတဲ့ ေငြေတြကို ဘယ္သူမွ ထိလို႔ကုိင္လို႔ မရဖူးလို႔ ထင္ခဲ့မိတာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သူေသၿပီး ႏွစ္အေတာ္ၾကာမွာ ေဒၚလာသန္းေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီရိွတဲ့ အဲသည့္ အပ္ထားတဲ့ ေငြေတြကို ဆြစ္ဇာလန္က ဘဏ္ေတြက ဖိလစ္ပုိင္ျပည္သူေတြအတြက္ ျပန္လည္ လြဲအပ္ေပးခဲ့ရ ပါတယ္။ ဖူဂ်ီမိုရီကေတာ့ ဂ်ပန္ကို ထြက္ေျပးခိုလႈံေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဂ်ပန္ကျပန္အပ္လို႔ ပီရူးကို ျပန္အပို႔ခံရၿပီး သူလုပ္ခဲ့ တာေတြ အတြက္ ေထာင္နန္းစံၿပီး ေပးဆပ္ေနရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပီႏိုေရွးလည္း အိုႀကီးအိုမ အသက္အရြယ္က်မွ တုိင္းျပည္က ေပးတဲ့ ပစ္ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြလည္း ဒါေတြကို နမူနာယူ သင္ခန္းစာယူၿပီး အသိညဏ္ရိွရိွနဲ႔ ေနတတ္၊ ထုိင္တတ္၊ လုပ္တတ္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။ အခုခ်မ္းသာ ႂကြယ္ဝေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ လုပ္ငန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးမ်ား၊ ထိုသူေတြ အားလံုးနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႀကိႀကိတက္ ခ်မ္းသာေနတဲ့ ခရိုနီေတြမ်ားလည္း တုိင္းျပည္ေကာင္းရာ ေကာင္းက်ဳိး အတြက္ ဘာေတြျပန္လုပ္ေပးမလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔လိုေနပါတယ္။ အသက္အရြယ္လြန္ ေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔ အတြက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ့ သက္တန္းအတြင္းမွာ မားကို႔စ္တို႔၊ ပီႏုိေရွးတို႔၊ ဖူဂ်ီမိုရီတို႔လို အျဖစ္မ်ဳိး ရင္ဆုိင္ေကာင္းမွ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးမ်ားနဲ႔ ခရိုနီေတြက အမ်ားစုဟာ အရြယ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္လာမယ့္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ သူတို႔ဟာ အရြယ္အားျဖင့္ ၆ဝ၊ ၆၅၊ ၇ဝ အရြယ္ေတြ ျဖစ္လာ ပါလိမ့္မယ္။ အဲသည့္ အခ်ိန္ၾကမွ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဖူး။ လံုျခံဳတယ္လို႔ သူတို႔ထင္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေငြမဲေတြကို အပ္ႏွံထားတဲ့ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြဟာ (အေနာက္ႏုိင္ငံ၊ အာရွနဲ႔ အေရွ့အလယ္ပုိင္းက ဘဏ္တခ်ဳိ႔) ေနာင္ႏွစ္အေတာ္အၾကာမွာ ကမၻာ႔ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ သူတို႔ေငြေတြကို ထုတ္မေပးေတာ့ဘဲ ထိန္းခ်ဳပ္တာမ်ဳိး ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကလည္းျဖစ္ သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းျပည္က အစိုးရကလည္း အေထာက္အထားနဲ႔ တကြ ခုိင္ခုိင္လံုလံု ေတာင္းဆိုလာရင္ ဘဏ္ေတြဟာ အဲသည့္ေငြ ေတြကို သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္အပ္ႏွံရပါတယ္။<br /><br />ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲတခု ဘယ္လို ျဖစ္ထြန္းေျပာင္းလဲလိမ့္မလဲ။ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မသိပါ။ ငါ့ရဲ့ ေနျပည္ေတာ္ဟာ ကမၻာႀကီးရဲ့ အလယ္ဗဟိုမွာ တည္ရိွတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့၊ ငါဟာ မင္းတကာက ခန္႔ျငားၿပီး ဘုန္းႀကီးတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ ျမန္မာဘုရင္ေတြ ကမၻာ့ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲၾကားမွာ ဇတ္သိမ္း မေကာင္းခဲ့ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ျမန္မာအပါ အဝင္ ကိုလိုနီေတြကို ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္း တရာႏွစ္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး အျမတ္ထုတ္ခြင့္ ရဦးမယ္လို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္နဲ႔ အတူတူ အဲသည့္ထင္ေၾကးဟာ ေျပာင္းလဲ့ခဲ့ရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္ရျခင္းကလည္း သူတို႔လို အရင္းရွင္ အခ်င္းခ်င္း ေလာဘေဇာတုိက္ ျပႆနာေပၚရာကေန စတင္တာပါ။ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ခံ ေဒသကလူေတြ လံႈ႔ေဆာ္လို႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကား စစ္ျဖစ္ရတာ မဟုတ္ပါ။ တခါ ဦးေနဝင္းလည္း သူ႔တသက္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အုပ္ခ်ဳပ္ရၿပီ ေနရၿပီလို႔ ထင္ထားတာ အိုႀကီးအိုမၾကမွ ဇာတ္သိမ္း မေကာင္းပါ။ အဲသလိုပါဘဲ တခ်ိန္က တန္ခိုးထက္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫႊန္႔လည္း အလားတူ ႀကံဳခဲ့ရတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ ဘယ္လိုဘယ္ပံု သူရဲ့ ေနာက္ဆံုး ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းမလဲ ဆိုတာကလည္း ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။ <br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံက သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြကို ေရာင္းစားၿပီး အလြန္အမင္း ခ်မ္းသာေနသူေတြ အေနနဲ႔ ငါ့အလွည့္ေတာ့ အဲသလို ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဖူးလို႔ တြက္ေနရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိ က်က် မသိပါ။ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ အၾကားအျမင္ဆရာလည္း မေဟာႏုိင္ပါ။ အဲတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္မွာ တုိင္းျပည္ အတြက္ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ျပန္လည္ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ နားလည္သင့္တယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို နားလည္တယ္ဆိုရင္ ထပ္ၿပီးေျပာလိုတာက တုိင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို ထိမ္းသိမ္းဖို႔ လက္လြတ္စပယ္ မလုပ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကိုလည္း တဆက္ထဲ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၅ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5583848277287489776?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3951390984567214835Thu, 29 Mar 2012 04:05:00 +00002012-03-29T11:08:40.445+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ဘန္</span> ေကာက္ၿမိဳ႔ လူစည္ကားသည့္ တေနရာ၌ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၆ဝ ဝန္းက်င္ခန္႔ အမ်ဳိးသမီးႀကီးသံုးဦးႏွင့္ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔ အမ်ဳိးသမီးငယ္ တဦး ေစ်းဝယ္ေနၾကသည္။ သူတို႔ေလးဦးစလံုး ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဖြားႀကီး သံုးေယာက္ႏွင့္ မိန္းမပ်ဳိတို႔ တဦးႏွင့္တဦး ျမန္မာလို စကားကို အက်ယ္ႀကီးေျပာေနတာကို ၾကားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို အခ်ိန္ သူတို႔နားသို႔ အျပာႏုေရာင္ ရွပ္ လက္ရွည္ႏွင့္ ကာကီေရာင္ ရိႈးေဘာင္းဘီကို သားသားနားနား ဝတ္စားထားသည့္ အသက္ေလးဆယ္ အရြယ္ ခန္႔ လူစိမ္းအမ်ဳိးသားတဦး ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။<br /><br />လူစိမ္း။ ။ အေဒၚတို႔က ျမန္မာျပည္က လာတာမဟုတ္လား။ ထုိင္းကိုလာေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ေတြ ဘာေတြ ပါၾကရဲ့လား။ အေဒၚတို႔ကို ၾကည့္ရတာ နယ္စပ္ကေန ခိုးဝင္လာတဲ့ ပံုမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနၾကမွာတုန္း။<br /><span id="fullpost"><br />ျမန္မာစကားျဖင့္ ေမးလုိက္ေသာ လူစိမ္း၏ အသံေၾကာင့္ အေဒၚႀကီးသံုးဦးစလံုး အလန္႔တၾကားျဖင့္ ထိုလူကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ယ္ေလာင္ က်ယ္ေလာင္ စကားေျပာေနရာမွ ဟုတ္ခနဲဆိုသလို အသံမ်ားတိတ္ သြားၾကသည္။<br /><br />ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ အမေလး လန္႔လုိက္တာကြယ္။<br />ဒုတိယအေဒၚႀကီး။ ။ မင္းက ဘယ္သူတုန္းကြဲ႔။<br />တတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ပတ္စ္ပို႔လား၊ ပါပါတယ္ကြယ္၊ ပါပါတယ္။<br /><br />လူစိမ္း။ ။ ရဲေတြ႔လို႔ ပတ္စ္ပို႔မပါရင္ အဖမ္းခံရမွာ စိုးလို႔ အေဒၚတို႔ကို ေစတနာနဲ႔ ေမးတာပါ။ အေဒၚတို႔က ျမန္မာလို အက်ယ္ ႀကီး ေျပာေနတာမို႔လား။<br /><br />ျမန္မာလိုအက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာမို႔လားဟု ဆိုေသာ လူစိမ္း၏စကားေၾကာင့္ အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး စိုးရိမ္ သြားဟန္ရိွသည္။<br />ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ ေမာင္ရင္က ဘယ္သူလဲကြဲ႔။ ဒီႏုိင္ငံကို လာလည္တာလား။<br />လူစိမ္း။ ။ က်ေနာ္က ထုိင္းလူမ်ဳိး ရဲအရာရိွပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဒၚတို႔မွာ ပတ္စ္ပို႔ပါရဲ့လားလို႔ ေမးတာပါ။ ပတ္စ္ပို႔မ်ား ပါတယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္ ၾကည့္ပါရေစ။<br />ဒုတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ဟဲ့ ရဲအရာရိွတဲ့၊ ပတ္စ္ပို႔တဲ့။ ထုတ္ျပလုိက္ၾက။<br />ထိုစဥ္ တတိယအေဒၚႀကီးက သံသယရိွဟန္ျဖင့္ “မင္းက ထုိင္းရဲအရာရိွဆိုၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ ျမန္မာစကားတတ္ ေနတာတုန္းကြဲ႔” ဟုေမးလုိက္သည္။<br />လူစိမ္း။ ။ ဒါက ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္က တရားမဝင္ခိုးဝင္လာတဲ့ ျမန္မာေတြကို ဖမ္းရၿပီး အဲသည့္အမႈေတြခ်ည္းပဲ ဆက္တုိက္ ဆိုသလို ကုိင္လာရတာ ကလည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရင္း ျမန္မာစကား တတ္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။<br /><br />လူစိမ္း၏ အေျဖကို ဟုတ္မွာပါဘဲဟု အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး ယံုၾကည္သြားဟန္ ရိွသည္။ ပတ္စ္ပို႔ေတြက ဘယ္သူ႔ အိတ္ထဲမွာတံုး၊ ရွာၾကစမ္းပါဟု အေဒၚႀကီးခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္းေခါင္းခ်င္း ရိုက္၍ရွာေနၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရွာမေတြ႔ၾက။<br /><br />ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ ေနပါဦး။ ငါတို႔ အိတ္ထဲမွာေတာ့ မေတြ႔ဖူး။ ဘယ္သူ႔ အိတ္ထဲမွာမ်ား ေပါင္းထည့္မိ လုိက္ပါလိမ့္။<br />ဤတြင္ ဒုတိယအေဒၚႀကီးမွ သတိရဟန္ျဖင့္ ေစ်းဆုိင္မွ ပစၥည္းမ်ားကို သဲသဲမဲမဲေရြးေနေသာ အမ်ဳိးသမီးငယ္ကိုလွမ္း၍ “ဟဲ့ ဟဲ့ မိသင္းၾကည္ ညီးအိတ္ထဲမွာ မို႔လား၊ ပတ္စ္ပို႔ေတြ။ ထုတ္ေပးစမ္းေအ။ ဒီမွာ ရဲအရာရိွတဲ့၊ ပတ္စ္ပို႔ စစ္ေနတယ္။”<br />မိသင္းၾကည္ဆိုသည့္ မိန္းမပ်ဳိက သူ၏စလင္းဘက္အိတ္ႀကီးကို ေမႊေႏွာက္ရွာရင္း “ေဒၚေလး က်မေတာ့ ရွာ မေတြ႔ဘူး။ မဟုတ္မွလြဲေရာ ေဟာ္တယ္က အခန္းထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီထင္တယ္။ ေပ်ာက္တာေတာ့ မေပ်ာက္ ပါဘူး” ဟု ေျပာလုိက္ သည့္ေနာက္ အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ား ဆီးရြက္ေလာက္ ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />လူစိမ္း။ ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတယ္မို႔လား။ ပတ္စ္ပို႔နဲ႔ လာတယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ ဘယ္ကိုသြားသြား ပတ္စ္ပို႔ကို အၿမဲေဆာင္ ထားဖို႔ လိုတယ္။ မျပႏုိင္ရင္ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ေတြဘာေတြ က်ႏုိင္တယ္ခင္ဗ်။<br />တတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ငါ့တူရယ္၊ အေဒၚတို႔က တကယ္ဘဲ ပတ္စ္ပို႔နဲ႔ လာတာပါ။ မယံုရင္ အေဒၚတို႔ တည္းေနတဲ့ ေဟာ္တယ္အထိ လုိက္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ (စိုးရိမ္ဟန္ျဖင့္) ဟဲ့ မိသင္းၾကည္၊ ဒို႔ေဟာ္တယ္ နာမည္က ဘာတဲ့ တုန္း၊ ဘယ္လမ္းမွာ ရိွတာလဲေအ့။ သူ႔ကို ေျပာလုိက္စမ္းပါဦး။<br /><br />မိသင္းၾကည္ဆိုသည့္ တူမျဖစ္ဟန္ရိွေသာ မိန္းကေလးက စိတ္တိုေနသည့္ ေလသံျဖင့္ “က်မက ထုိင္းလိုမွ မတတ္တာ ဘယ္ လိုေျပာရမွာတုန္း ေဟာ္တယ္ လိပ္စာကို” ဟု ေျပာလုိက္ရင္း ထုိင္းဘာသာျဖင့္ ေရးထားသည့္ ေဟာ္တယ္လိပ္စာ ကတ္ျပားကို အိတ္ထဲမွထုတ္၍ လူစိမ္းထံသို႔ ထိုးေပးလုိက္သည္။<br /><br />လူစိမ္း။ ။ အေဒၚတို႔ေရာ ဒီကငါ့ညီမေရာ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္။ က်ေနာ္က ထုိင္းရဲအရာရိွမဟုတ္ပါဖူး။ ျမန္မာပါပဲ။ အေဒၚတို႔ကို တမင္ စေနတာပါ။<br />ထိုအခါၾကမွ အေဒၚႀကီးသံုးေယာက္ ျပန္၍ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ ျမန္မာလိုေျပာရင္း၊ တဦးက “ငါထင္သား ပဲ ထုိင္းလူမ်ဳိး ရဲအရာရိွက ျမန္မာလို အဲသေလာက္ ပတ္ရည္ႏွပ္ရည္ မေျပာႏုိင္ပါဖူးလို႔”။ ေနာက္တဦးကလည္း “သိဘူးေလေအ ရဲအရာရိွက ပတ္စ္ပို႔ စစ္တယ္ဆိုေတာ့လည္း” ဟု အခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္း အရွက္ေျပ ရယ္ေမာ ေနၾက ေလသတည္း။<br /><br />၂။ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႔လည္ တေနရာမွ ကုန္တုိက္ႀကီးထဲကေန သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ကိုဖိုးေသာ္ ျပန္ထြက္လာသည္။ ဇနီးျဖစ္သူက ကြန္ျပဴတာတလံုးႏွင့္ အလုပ္မ်ားေန၍ ေဟာ္တယ္က အခန္းထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကိုဖိုးေသာ္ ႏွင့္ ခြန္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ တို႔ အျပင္ထြက္၍ ကုန္တုိက္ထဲတြင္ ေန႔လည္စာ သြားစားျခင္းျဖစ္သည္။ ဇနီး သည္ အတြက္ ထုိင္းၾကက္ဆီထမင္း တထုပ္ဝယ္ လာခဲ့သည္။<br /><br />ေဟာ္တယ္က ဓာတ္ေလွကားေရွ႔တြင္ အေပၚကိုျပန္တက္ရန္ ေစာင့္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္ထားေသာ အသက္ ၆ဝ ေက်ာ္ခန္႔ အရြယ္ရိွ အမ်ဳိးသမီးႀကီးႏွစ္ဦးလည္း ဓာတ္ေလွကား လာေစာင့္ေနၾက ရင္း တရုတ္လိုလို ကိုရီးယားလိုလို စကားေတြေျပာေနၾကသည္။ ဓာတ္ေလွကားပြင့္သြား၍ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ဓာတ္ေလွကားထဲ ဝင္လုိက္သည္။ အဖြားႀကီးႏွစ္ဦးလည္း လုိက္ဝင္သည္။ ဖိုးေသာ္တို႔အခန္းက ရွစ္ထပ္မွာ ျဖစ္သည္။ တိုးရစ္ျဖစ္ပံုရေသာ ထိုအဖြားႀကီး ႏွစ္ဦး၏ အျပန္အလွန္ အတင္းစကားမ်ားေၾကာင့္ ဖိုးေသာ္သာမက သမီးငယ္လည္း အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္ သြားရသည္။<br /><br />ပထမအဖြားႀကီး။ ။ (ျမန္မာသံ ပီပီသသႀကီးျဖင့္ အားရပါးရေျပာလုိက္သည္) အမေလးေတာ္၊ အေဖႀကီးက မဲသေလာက္ သမီးေလးကေတာ့ ျဖဴလုိက္တာ။ သမီးအရင္းမွ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဖူး။ သားအဖလို႔ေျပာရင္ ဘယ္သူယံုမွာတုန္း။<br />ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ (သူလည္း ျမန္မာသံပီပီႀကီးျဖင့္) ညီးကလည္း၊ ကေလးမေလး အေမက ျဖဴလို႔ျဖစ္မွာေပါ့။ တရုတ္ထဲမွာေတာင္ အသားမဲတဲ့ တရုတ္ငခ်ိတ္ေတြ တပံုႀကီးဟာကိုး။<br /><br />သမီးငယ္က ဖိုးေသာ္ကို ေမာ့ၾကည္ၿပီး ၿပံဳးျပရင္း ရယ္ျခင္ပက္က်ိ ျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးေသာ္က သမီးငယ္ကို ဘာမွ မေျပာနဲ႔ ဆိုသည့္ သေဘာျဖင့္ ျပန္၍ အံ့ႀကိတ္ျပလုိက္သည္။<br /><br />ပထမအဖြားႀကီး။ ။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ ထုိင္းေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဖူးေအ့။ မေလးရွားတို႔ ဖိလစ္ပုိင္တို႔မ်ားလား မသိဖူး။ မေလးတို႔ ဖိလစ္ပုိင္တို႔မွာလည္း အေတာ္ေလး အသားညိဳတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ရိွတာကိုး။<br />ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ ေအးဟဲ့ ျမန္မာေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ဖူး။ ျမန္မာဆိုရင္ေတာ့ သိသာပါတယ္။ လူေတြကမြဲၿပီး အာဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့ ေနၾကေတာ့ လူရုပ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ေပၚေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလို ေဟာ္တယ္မ်ဳိးကို ကပ္ႏုိင္ဖို႔ဆိုတာ ေဝးေသး။ <br />“တင္” ဆိုသည့္ အသံျဖင့္ ဓာတ္ေလွကားသည္ ရွစ္ထပ္တြင္ ရပ္၍ တံခါးပြင့္သြားသည္။ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ဓာတ္ေလွကားအျပင္သို႔ ထြက္လုိက္သည္။ အဖြားႀကီး ႏွစ္ဦးလည္း ထြက္လုိက္လာသည္။ သူတို႔ လည္း ရွစ္ထပ္မွာ တည္းေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။<br />ဖိုးေသာ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ “အန္တီတို႔လည္း ဒီအထပ္မွာဘဲ တည္းသလား” ဟု ရုတ္ခ်ည္းေမးလုိက္သည္။ အဖြားႀကီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာ ဟင္းခိုးစားရင္း လူမိေသာ ကေလးမ်ားႏွယ္။<br /><br />ပထမအဖြားႀကီး။ ။ ငါ့တူရယ္ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တာေတြ ဘယ္လိုမွ မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ သမီးေလးက ျဖဴလြန္း ေခ်ာလြန္းလို႔ ေျပာလုိက္မိတာပါ။ အဲ ငါ့တူကို ရုပ္ဆုိးတယ္လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဖူးေနာ္။<br />ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ မေလးေတာ္၊ ျမန္မာေတြ အခ်င္းခ်င္း လာေတြ႔ေနတာကိုး။ ငါ့တူရယ္ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျမန္မာ ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ထင္လို႔ ေျပာမိတာပါကြယ္။<br />ဖိုးေသာ္။ ။ အန္တီတို႔ ရန္ကုန္က လာတာလား။ ဒီခ်င္းမုိင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ေနဦးမလဲ။<br />ပထမအဖြားႀကီး။ ။ အန္တီတို႔က ျမန္မာျပည္က ထြက္လာၿပီး အခု ထုိင္ဝမ္မွာ ေနေနတာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ့္ ငါးႏွစ္ ရိွၿပီကြဲ႔။ ထုိင္းကို လာလည္တာပါ။<br />ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လည္ျခင္လြန္းလို႔ ဗီဇာေလွ်ာက္တာ ခဏခဏပါပဲကြယ္။ တခါမွ ဗီဇာ မရေသးဖူး ငါ့တူရဲ့။ ဒါနဲ႔ အလြမ္းေျပဆိုၿပီး အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းကိုပဲ လာလည္ၾကရတာ။<br />ထို႔ေနာက္ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ႏွင့္ အဖြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ သက္ဆုိင္ရာ အခန္းမ်ားဆီသို႔ သြားရင္း လမ္းခဲြလုိက္ ၾကေတာ့သည္။<br /><br />၃။ ရန္ကုန္က လူႀကီးတဦး အညာက ၿမိဳ႔ေလးတခုမွာ အလည္ေရာက္ေနသည္။ သူက အဲသည့္ၿမိဳ႔သူနဲ႔ အေၾကာင္းပါ ထားသည္။ ထိုလူႀကီး၏ မိဘမ်ဳိးရိုးထဲတြင္ အေနာက္တုိင္းေသြး ပါထားသည္မို႔ ထိုလူႀကီး၏ အသားအေရ အရပ္အေမာင္းသည္ အေနာက္တုိင္းပံုစံလို ျဖစ္ေနသည္။ အဂၤလိပ္ ဘာသာစကားကို ကြ်မ္းက်င္ သည္။ ဒါ့အျပင္ ထိုလူႀကီးသည္ အေနာက္တုိင္းေသြး အနည္းငယ္ပါေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ေပါက္မို႔ ျမန္မာ စကားကို ျမန္မာတဦးလို ကြ်မ္းက်င္သည္။ ထိုလူႀကီးသည္ အစအေနာက္ သန္သည္။ ရယ္စရာ ဇာတ္လမ္း ေတြကိုလည္း ေျပာျပတတ္သူမို႔ တူတူမေတာ္သူ ကေလးမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။<br /><br />တညေနတြင္ ထိုလူႀကီးက ကေလးမ်ားကို ရယ္စရာ ဇာတ္လမ္းတခု ေျပာျပေနသည္။ ျမန္မာစကားျဖင့္ ေျပာျပ ေနျခင္းျဖစ္သည္။ တခ်က္တခ်က္လည္း အဂၤလိပ္လို ပါေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းတခုလံုး အဂၤလိပ္ စကားနဲ႔ ေျပာေနသည္ဟု ထင္ရေအာင္ ျမန္မာအသံထြက္ေတြ ေနာက္မွာ “အက္စ္ သံေတြ အက္ဖ္ သံေတြ” ညွပ္၍ေျပာကာ အေသာေဖာက္ေနေသးသည္။ သူေျပာေနတာက ဒီလို။<br /><br />“ေလႀကီးစ္ မိုးႀကီးစ္ ဝုန္းဒုိင္းစ္”<br />“သေဘၤာႀကီးစ္ ပ်က္စ္”<br />“မဟာဇနက အင္ႆ ဆီးစ္”<br />“ရက္ကန္ ရက္ကန္စ္ ဆဲဗင္းေဒးစ္”<br />“ေယာက္က်ားတို႔စ္ လံု႔လကိုျပ — စ္”<br />“ေမခလာ နတ္သမီးစ္ ကယ္စ္”<br />“ဖုိင္နယ္လီး၊ ေက်ာက္ျဖာေပၚေရာက္စ္ ဘုရင္ျဖစ္စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ <br /><br />ကေလးမ်ားကို အဲသလို ေနာက္ေျပာင္၍ စကားလံုးမ်ား ပံုဖ်က္၍ ေျပာေနသည္ကို အနီးအနားမွ ေဆြမ်ဳိး လူႀကီးတခ်ဳိ႔လည္း မသိမသာ နားေထာင္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုလူႀကီးမ်ားက ကြယ္ရာတြင္ ဤသို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကသည္။<br />“သူေျပာေနတာေတြက အဂၤလိပ္လိုေတြ ျဖစ္ေနလို႔ အကုန္မသိေပမယ့္ မွန္းလို႔ရပါတယ္။ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔ထဲက မဟာဇနက မင္းသား အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာ” ဟူသတတ္။<br /><br />၄။ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္။ ဖိုးေအာင္တေယာက္ သူ႔ကုမၸဏီက လူတခ်ဳိ႔ႏွင့္ ဘန္ေကာက္ကို အလုပ္ကိစၥအတြက္ သြားဖို႔ ေရာက္ေနသည္။ ဖိုးေအာင္အတြက္ ဘန္ေကာက္သြားျခင္းသည္ ထမင္းစား ေရေသာက္ပမာ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘန္ေကာက္ သြားရသည့္ အေခါက္ေပါင္းလည္း မေရႏုိင္ေတာ့။<br /><br />ဒီတေခါက္မွာ ဖိုးေအာင္တေယာက္ ေရေရလည္လည္ အရစ္ခံေနရသည္။ ေလဆိပ္ လံုၿခံဳေရး အရာရိွတဦးက ဖိုးေအာင္ကို ေမာက္ေမာက္မာမာ ေမးျမန္းေနသည္။<br />အရာရိွ။ ။ (ေလသံမာမာျဖင့္) မင္းက ဘန္ေကာက္ကို ဘာသြားလုပ္မွာလဲ။ ဟိုမွာ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔လား။ ၿပီးရင္ ဘယ္ႏုိင္ငံကို ဆက္သြားဦးမွာလဲ။ မေလးတို႔ဘာတို႔ သြားဦးမွာလား။<br />ဖိုးေအာင္။ ။ (ပံုမွန္အသံျဖင့္) က်ေနာ့္ ကုမၸဏီကိစၥနဲ႔သြားမွာပါ။ အလုပ္ကိစၥၿပီးရင္ ပတ္တရားတို႔ ဘာတို႔လည္း သြားလည္မယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ၿပီးရင္ ရန္ကုန္ျပန္လာမွာပါ။<br />အရာရိွ။ ။ မင္း ငါကို႔ ဘတ္မယ္ မႀကံနဲ႔။ မင္းလိုေကာင္မ်ဳိးေတြ ဒီေလဆိပ္ကေန ဒီလိုအေၾကာင္းျပၿပီး ထြက္ၾက တာ ငါတို႔က အံတိုေနၿပီ။<br />ဖိုးေအာင္။ ။ (စိတ္အနည္းငယ္တိုလာ) ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သလိုစစ္၊ က်ေနာ့္မွာ ထုိင္းဗီဇာလည္း တရားဝင္ရိွတယ္။ တရားမဝင္တဲ့ ပစၥည္း ဘာတခုမွလည္း က်ေနာ္ သယ္မလာဖူး။ က်ေနာ့အိတ္ကို ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သလို စစ္ႏုိင္ တယ္။ ေဟာဒါက က်ေနာ့္ ကုမၸဏီလိပ္စာကတ္။ ခင္ဗ်ား စံုစမ္းလို႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္မွာ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ အသြားအျပန္လဲ ရိွတယ္။ ေဟာဒီမွာ။<br /><br />စကားေျပာရင္း ေျပာရင္းျဖင့္ အေပါက္အလမ္း သိပ္မတဲ့ေတာ့။ ဖိုးေအာင္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အိတ္ထဲ မိုဘုိင္းဖုံးကို ထုတ္လုိက္ၿပီး အနည္းငယ္ ေနာက္က်ေနေသာ သူ႔ကုမၸဏီက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ႏွစ္ဦးကို ဆက္သြယ္လုိက္ သည္။ ဖိုးေအာင္ မိုဘုိင္းဖံုးကို ထိုအရာရိွျမင္ေတာ့ နည္းနည္း မ်က္ႏွာေျပာင္းသြားသည္။ ေျပာင္းမွာေပါ့ ဖိုးေအာင္ကိုင္ထားတဲ့ မိုဘုိင္းဖံုးက အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ေစ်းအႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ မိုဘုိင္းဖံုးကိုး။ မိနစ္ပုိင္းအတြင္း ဖိုးေအာင္လူမ်ားလည္း ေရာက္လာသည္။ သားသားနားနား ဝတ္ဆင္ထားေသာ ဟိုလူႏွစ္ ေယာက္ကို ျမင္ေတာ့မွာ အရာရိွဆိုသူ သေဘာေပါက္ၿပီး ရစ္ေနတာ ရပ္သြားသည္။ ေစာေစာက ဖိုးေအာင္ကို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာေနရာမွ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ေနာ္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာသည္။ တကယ္တန္း ဆိုရင္ ဖိုးေအာင္နဲ႔ အဲသည့္ အရာရိွ ဆိုသူက အသက္အားျဖင့္ မတိမ္းမယိမ္းေတြ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရုိင္းရုိင္းစုိင္းစုိင္း ဆက္ဆံရသနည္း။<br /><br />ဖိုးေအာင္ သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူကေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို သြားလုိက္ျပန္လုိက္ လုပ္ေနတာ အေခါက္ ေပါင္း မ်ားၿပီမို႔ အဝတ္အစားကို ျဖစ္သလို ဝတ္ထားသည္။ တီရွပ္က အႏြမ္းႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သစ္သစ္လြင္ လြင္လည္း မဟုတ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက အေကာင္းစားေပမယ့္ တမင္ေဟာင္းေအာင္ လုပ္ထားသည့္ အမ်ဳိးမို႔ တဖက္လူအျမင္တြင္ မိွန္တိန္တိန္ ျဖစ္ေနျပန္။ ထိုအေျခအေနကို ျမင္ၿပီး အရာရိွဆိုသူက တဖက္ႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္သြားမယ့္ လူမ်ဳိးဟု ထင္ကာ ဖိုးေအာင္ထံမွ ၾကားေပါက္ ပုိက္ဆံရလိုရျငား ေမာက္ေမာက္မာမာ အာဏာ ျပ၍ ဆက္ဆံေနျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ဖိုးေအာင္အေနျဖင့္ အာဏာပုိင္မို႔ ဦးက်ဳိးသြားမိပါက တဖက္က ပုိက္ဆံေတာင္းေတာ့မည္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္ႀကီး ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆိုရာမွာ ဒီမိုကေရစီ တခုထဲသာ မဟုတ္ပါ။ အရင္တေလွ်ာက္လံုး အျမစ္တြယ္ေနသည့္ အက်ဳိးအျပစ္ မ်ားလြန္းသည့္ စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ားကိုလည္း ေျပာင္း လဲဖို႔ လိုေသးသည္။ ေၾကာက္တတ္ လြန္းတာေတြလည္း မေၾကာက္တတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရမည္။ ပိုင္ၿပီထင္ၿပီး ေျပာခ်င္ရာေျပာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ တာမ်ဳိးေတြလည္း ျပင္ဆင္ရမည္။ ယံုလြယ္လြန္းသည့္ စိတ္ကိုလည္း ျပင္ရ မည္။ ကိုယ္မတတ္ဘဲ မသိဘဲ ရိွတာေတြကို သိသလုိလို တတ္သလိုလို မလုပ္ၾကဖို႔လည္း ျပင္ဆင္ရဦးမည္။ အာဏာျပ ေမာက္မာတဲ့ စိတ္မ်ားကိုလည္း ေျပာင္းရမည္။ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲရတာက ဒီမိုကေရစီ ေျပာင္းလဲဖို႔ အတြက္ ဆိုတာထက္ ပိုခက္မည္ဟု ေျပာလိုသည္။ မခက္လိုပါက မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအတြက္ ပညာေရးစနစ္ကို လြတ္လပ္ေသာ ပညာေရးျဖစ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲဖို႔သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ေျပာင္းလဲေရးေတြ အတြက္ ေနာက္ဆံုး ဆုိက္သည့္ လမ္းကေတာ့ လြတ္လပ္ေသာ ပညာေရးစနစ္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု ေျပာလိုသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၆ ရက္ မတ္လ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-3951390984567214835?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/03/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1935257432380522095Fri, 09 Mar 2012 11:46:00 +00002012-03-09T18:49:13.033+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ဒံု</span><br />ရင္းဒံုရင္းအတုိင္း ေနေနရတဲ့ ကာလေတြ ၾကာလာၿပီဆိုရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုဟာ တိုးတက္မႈ ေနာက္တခုခု အတြက္ အာသာ ငမ္းငမ္းျဖစ္ေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲတာကို ေနာေၾကေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အေျပာင္းအလဲ လုပ္မယ္ အားလံုး အတြက္ အက်ဳိး ရိွေစရမယ္ဆိုၿပီး အဲသလို အခ်ိန္ေတြမွာ လူေတြကို ဖမ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ လက္ရိွ အေမရိကန္သမၼတ အိုဘားမားေတာင္ အေျပာင္းအလဲ လိုေနၿပီဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အသံုးျပဳၿပီး သမၼတ မျဖစ္ခင္မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္လာခဲ့ေသးတာ မဟုတ္လား။ လူဆိုတာ မေျပာင္းမလဲဘဲ ေနတာထက္ အေျပာင္းအလဲကို ႀကိဳက္တဲ့ သဘာဝရိွပါတယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အေျပာင္းအလဲေတြ စေနၿပီလို႔ အစိုးရကလည္း ေျပာတယ္၊ တခ်ဳ႔ိေတြကလည္း ေျပာတယ္မို႔လား။<br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ္တို႔ဆီက အေျပာင္းအလဲကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ျပည္တြင္းကို ျပန္မေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေနၿပီမို႔ ျပည္တြင္းက အေၾကာင္းနဲ႔ အေျပာင္းအလဲကို က်ေနာ္မေျပာလိုပါ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ နယ္စပ္က အေၾကာင္းကို ေတာ့ ေျပာလိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နယ္စပ္က တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အပါအဝင္ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီး မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ မရိွတာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုတုိင္ခဲ့ပါၿပီ။ တခ်ဳိ႔ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြမွာေတာ့ အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ ရိွခဲ့ ပါတယ္။ ရိွတယ္ဆိုတာကလည္း စနစ္တက် တဗိုလ္က် တဗိုလ္တက္ ပံုစံမ်ဳိး ရိွခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ တသက္လံုး လူႀကီးလုပ္ လာသူေတြ၊ ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမွဴး လုပ္လာတဲ့သူေတြ အသက္ႀကီးလို႔ ကြယ္လြန္တာ ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲတာမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ နယ္စပ္က အဖြဲ႔အစည္းေတြကေတာ့ အခုအထိ ေျပာစမွတ္ ျပဳရေလာက္တဲ့ အေျပာင္း အလဲမ်ဳိး မရိွေသးပါလို႔ ေျပာလုိပါတယ္။<br /><br />ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ လူေတြပဲ လူႀကီးဆက္ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ေနရာ ေျပာင္း၊ အဖြဲ႔နာမည္ေျပာင္း၊ ရာထူးနာမည္သာ ေျပာင္းတယ္ ေခါင္းေဆာင္ဆက္လုပ္ေနတုန္းပါ။ ေတာခိုၿပီး လက္နက္ကုိင္ တုိက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ လက္နက္မကုိင္ေပမယ့္ လက္နက္ကုိင္ နယ္ေျမထဲမွာ ႏွစ္အၾကာႀကီး ရိွခဲ့တဲ့သူေတြ ဘာေၾကာင့္ တတိယ ႏုိင္ငံ ေတြကို ထြက္သြားတာလဲ။ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးၾကမ္းကို ဆက္မျဖတ္လိုတဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္လား။ အားကုန္သြား လို႔လား။ ခုိင္မာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မရိွေတာ့လို႔လား စသျဖင့္ ေမးစရာေတြေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္လံုး ေခါင္းေဆာင္ ေနရာကို အခုထိ ရယူထားသူေတြက (တခ်ဳိ႔ကိုဆိုလုိပါတယ္) သူမ်ားထက္ ပိုႀကံ့ခုိင္လို႔ ဒီေနရာ ေတြမွာ ဆက္ရိွေနတာလား ဆိုတာကလည္း ေမးရမယ့္ ေမးခြန္း ျဖစ္လာပါတယ္။ ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ ရာသက္ပန္ ဥကၠ႒ ေတြ၊ ရာသက္ပန္ အတြင္းေရးမွဴး ေတြ၊ ရာသက္ပန္ ဘ႑ာေရးမွဴးေတြ၊ ရာသက္ပန္ အတြင္းေရးမွဴး အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ ဒီလူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ရာထူးကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ယူထားမွေတာ့ ဆက္က်န္ရမွာကိုး။<br /><br />က်ေနာ္ျမင္တာေတြကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခြင့္အလမ္း ဆိုတဲ့ ကိစၥက စတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အခြင့္အလမ္း ရသူ ေတြက ျမန္မာျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေနနဲ႔ (အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႔လည္းပါ) ႏုိင္ငံတကာ ကိုသြား ျမန္မာျပည္ကိစၥကို တင္ျပ စတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေလာ္ဘီလုပ္ငန္းလို႔ ဒီဖက္မွာ အေျပာမ်ား ပါတယ္။ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ သူတို႔တေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာ အေျခအေနေတြကို တစိတ္တပုိင္း နားလည္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက ဘာႀကိဳက္တတ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိလာပါတယ္။ အလွဴရွင္ဒိုနာက ဘာမ်ဳိးေျပာမွ ဘယ္လိုမ်ဳိးတင္ျပမွ သေဘာက်တယ္ ဆိုတာကိုလည္း နားလည္လာပါတယ္။ တခါ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းမွာ ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ဒီလိုမ်ဳိး ေငြေတြ ဘာေတြ ဝင္လာတာ ဟာ ႏုိင္ငံတကာအေၾကာင္း နားလည္တဲ့ သူတို႔လို လူေတြလုပ္လို႔သာ ရလာတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္လာ ပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ သူတို႔တေတြ ႏုိင္ငံတကာကို ထပ္ခါထပ္ခါ ထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ သူတို႔ရဲ့ အလြမ္းသင့္တဲ့ အုပ္စုေတြသာ ႏုိင္ငံ တကာကို ခဏခဏထြက္ၾကတာမို႔ တခါမွ မထြက္ရတဲ့ သူေတြအဖို႔ကေတာ့ သူတို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေနယံုကလြဲလို႔ ဘာမွလည္း သိလာျခင္း၊ တတ္လာျခင္း၊ ကြ်မ္းက်င္လာျခင္း မရိွပါ။ နယ္စပ္က သက္ဆုိင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာပဲ ေရဒီယိုသတင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအကဲျဖတ္တဲ့ အလုပ္ေလာက္မ်ဳိးကို အာသာေျဖသလို လုပ္ႏုိင္တာပဲ ရိွပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အခြင့္အလမ္း ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးကို ဆိုလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္အလမ္း မရတဲ့သူဟာ အခြင့္အလမ္း ရတဲ့သူေလာက္ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းလာဖို႔ ဆိုတာ ေႏွးေကြးသလို အခက္အခဲလည္း ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္သည္လည္း အခြင့္အလမ္း တခ်ဳိ႔ ရခဲ့တဲ့ အဲသည့္ အဝန္းအဝုိင္းမွာ တခ်ိန္က ပါခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို ဝန္ခံလို ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူႀကီးႀကိဳက္ မေျပာတတ္ မေနတတ္ေတာ့ အဲသည့္အလုပ္ဟာ ေရရွည္မၿမဲခဲ့ပါဖူး။<br /><br />ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္း လာတာနဲ႔အမွ် ေအာက္ေျခက ရဲေဘာ္ေတြဟာ နယ္စပ္ကအျမင့္ႏုိင္ငံေရး၊ အလွဴရွင္ဒိုနာ ႏုိင္ငံေရး၊ ႏုိင္ငံတကာႏုိင္ငံေရး စတဲ့ နယ္ပယ္တုိင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္သလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ခရီးထြက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာသမွ်နဲ႔ တင္းတိမ္လာရပါတယ္။ သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္မွာပါဘဲေပါ့ေလ။ တခါ အိမ္ေထာင္ေတြက် ခေလးေတြလည္းရလာ ဆိုတဲ့ အေျခအေနလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထုထားတာ မဟုတ္ေတာ့ သူတို႔လည္း အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲသည္မွာ လူတန္းစား ကြာဟလာတာကို သူတို႔တေတြ စၿပီး ႀကံဳေတြ႔ရေတာ့ တာပါပဲ။ ေတာထဲတုန္းက အားလံုးဟာ ဖိုႀကီးကခ်က္တဲ့ မီးခိုးေစာ္နံတဲ့ထမင္း၊ ႀကဲေတာက္ ေတာက္ ငပိေရကို ေခါင္းေဆာင္ငယ္သား မည္သူမဆို စားခဲ့ၾက ရတာပါ။ ေတာကေနထြက္ ထုိင္းႏုိင္ငံ နယ္စပ္က ၿမိဳ႔ျပေလး ေတြကို ခိုလံႈလာရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘန္ေကာက္သြားႏုိင္သူ၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ အစည္းအေဝးတက္ႏုိင္သူနဲ႔ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ သူေတြအၾကားမွာ ႏွစ္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် လူတန္းစားကြာဟာမႈဟာ ပိုပိုၿပီး ႀကီးမားလာခဲ့ ပါတယ္။<br /><br />ဒီၾကားထဲမွာ အန္ဂ်ီအို ႏုိင္ငံေရးကလည္း ႀကီးထြားသထက္ ႀကီးထြားလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား သြားခြင့္ရတဲ့၊ အန္ဂ်ီအို အႀကီးႀကီး ေတြဆီမွာ ေငြေတာင္းႏုိင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဟာ ပိုၿပီးအေရးပါလာပါတယ္။ အဲသလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကလည္း ႏွစ္ေတြသာ ၾကာလာေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေနရာက ဆင္းေပးဖို႔ (သို႔မဟုတ္) ေခါင္းေဆာင္မႈကို ျဖန့္ၾကက္မွ်ေဝဖို႔ေတာင္ စိတ္ကူး မရိွၾကေတာ့ပါဖူး။ သူတို႔ ေတာင္းေပးေနတဲ့ ေငြနဲ႔ အားလံုး အသက္ဆက္ၿပီး စားေနရသလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲသလို အန္ဂ်ီအို ႏုိင္ငံေရး ႀကီးထြားလာတာဟာ ေနာက္ပုိင္းမွာ ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပါ ဆက္စပ္လာ ျပန္ပါတယ္။ နယ္စပ္မွာေတာ့ အတြင္း လုပ္ငန္းဆိုရင္ လူတုိင္းသေဘာ ေပါက္ပါတယ္။ မူလကထဲက လွ်ဳိ႔ဝွက္ရတဲ့ သဘာဝရိွတဲ့ အတြင္းလုပ္ငန္းဟာ ဒိုနာေတြကို ေဘာက္ခ်ာ ျပစရာမလိုပါဖူး။ ျပည္တြင္းက နာမည္ႀကီးတဲ့ တခ်ဳိ႔ေသာ (အားလံုးကို မဆိုလိုပါ) ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၊ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူ၊ တခ်ဳိ႔ေသာ ၁၉၉ဝ အမတ္မ်ား စတာေတြဟာလည္း ျပည္ပနဲ႔ နယ္စပ္က ပို႔လုိက္တဲ့ ေငြေတြအေပၚမွာ အမီွျပဳလာ ရသလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ျပည္တြင္းက တခ်ဳိ႔ေသာ သူေတြ အသံုးျပဳ ေနတဲ့ လက္ေတာ့ကြန္ျပဴတာ၊ မိုဘုိင္းဖုန္း၊ ခရီးစရိတ္ ဘာစရိတ္ စတာေတြဟာ အဲသည္တုန္းက နယ္စပ္က ေခါင္းေဆာင္ ေတြဆီကေန လာတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ တုိက္ခန္း ဝယ္ႏုိင္တဲ့အထိ အေထာက္အပံ့ ရခဲ့ပါတယ္။ အခု ကေန႔ကာလ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မသိပါ။<br /><br />အဲသည္ေတာ့ ျပန္ေကာက္ရရင္ ႏုိင္ငံျခားကေန ေငြရွာႏုိင္သူ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္စတန္း ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္လာပါ တယ္။ ဒါကို ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္ပါဖူး။ ဘာေၾကာင့္ ေငြရွာႏုိင္တာလဲ့။ ဇာတ္လမ္းစကတဲကိုက ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ မလြဲမေသြ ဆက္ဆံရတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အခြင့္အလမ္းေၾကာင့္ ဆိုရင္ မမွားပါဖူး။ က်န္တဲ့ သူေတြကေကာ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို မျဖစ္ရရွာတာလဲ။ ေတာခိုလာတုန္းက သူလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ကိုယ္လည္း တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားပဲ။ ျပင္ပနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ အဂၤလိပ္လို အေျပာအဆုိနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း ဤသူလည္း “မုိင္နိမ္းအစ္ ေမာင္ျဖဴ” ထိုသူလည္း “မုိင္နိမ္းအစ္ ေမာင္ျဖဴ” ပါပဲ။ သည္ေလာက္ပဲ တတ္ၾကတာပါ။ ေရာက္ခါ စတုန္းက ဘယ္သူမွ ထို႔ထက္ပို မတတ္ပါ။ နည္းနည္းေလာက္ ပိုတတ္သူ အနည္းငယ္ေတာ့ ရိွပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အခြင့္အလမ္းေၾကာင့္ အခြင့္အလမ္း ရသူေတြက အခြင့္အလမ္း မရသူေတြထက္ ပိုၿပီး ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ျဖစ္သြားတာပါ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတြင္း အလုပ္က သင္သြားတာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ <br /><br />မာနယ္ပေလာက်အၿပီး အဲသလို ထုိင္းႏုိင္ငံ နယ္စပ္ၿမိဳ႔ကေလးေတြမွာ အေနၾကာရင္း ႏုိင္ငံတကာကို ေပါက္ေရာက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဓနအရပါ ေပၚေပၚတင္တင္ ခ်မ္းသာလာပါတယ္။ အဖိုးတန္ကားေတြ ဝယ္စီးလာႏုိင္ပါတယ္ ကားစီး လာရတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အတြင္းကလူေတြ လာရင္ ရန္သူ႔ ေထာက္လွမ္းေရး မသိေအာင္ ႀကိဳရပို႔ရမွာ အတြက္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ အဖိုးတန္ အရက္ေတြနဲ႔ ေသာက္စားလာႏုိင္ ပါတယ္။ အတြင္းကလာတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ သူေတြကိုဧည့္ခံတာလို႔ ဆိုတယ္။ မခ်မ္းသာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အနည္းငယ္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က မခ်မ္းသာဘူး ဆိုေပမယ့္ ေန႔တုိင္း ဘီယာ ေသာက္ႏုိင္၊ အရက္ေသာက္ႏုိင္၊ စီးကရက္ခဲႏုိင္ပါတယ္။ ဘတ္ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ဖိုး ကြမ္းယာဘူးေတြကို ခါးၾကားမွာ လိပ္ထားၿပီး တခ်ိန္လံုး ကြမ္းဝါး ႏုိင္ပါတယ္။ လက္ေတာ့ကြန္ျပဴတာ ကိုုယ္ပုိင္ ရိွပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ မိုဘုိင္းဖုန္းကိုလည္း အကန္႔အသတ္မရိွ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား မဟုတ္ရင္ေတာင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္း မွာ ခ်င္းမုိင္၊ ဘန္ေကာက္ေလာက္အထိ အနည္းဆံုး သြားဖို႔ အခြင့္အေရး ရပါေသးတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ေတြလည္း ဝယ္ကုိင္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာေတြ ဗီဇာသက္တန္း ဆက္ဖို႔လည္း ေငြရိွပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဟြာေတြရိွတဲ့ ကာရာအိုေက ကို လည္း သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထမင္းနပ္ မွန္ယံုကလြဲလို႔ ဘာမွ အပိုသံုးဖို႔ မရိွခဲ့ပါ။ ဗမာဖက္ကမ္းက လာေရာင္းတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္သာ ေသာက္ႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေနာက္ဆံုး တခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးတို႔လို႔တြဲေလာင္းနဲ႔ အဲသည့္ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မထားႏုိင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ တတိယ ႏုိင္ငံေတြကို ထြက္ခြာဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။<br /><br />နယ္စပ္က အင္အားေတြ ဘာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ကုန္ ရတာလဲ ဆိုတာကို အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ေျပာျပတာပါ။ အက်ယ္ ေျပာရ မယ္ဆိုရင္ သည့္ထက္ ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ တေန႔ေတာ့ ျပန္ေျပာ ျပန္ေရးဖို႔လည္း စီစဥ္ထားပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခဲ့သူ မ်ားနဲ႔ လက္ရိွေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနသူမ်ားကို ေဆာ္ျခင္လို႔၊ တြယ္ျခင္လို႔ ျပန္ေရးမွာ မဟုတ္ပါ။ နယ္စပ္ အေျချပဳ တဲ့ ေတာ္လွန္ ေရး ဘာေၾကာင့္ က်ရံႈးခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို အမ်ားသူငါေတြ၊ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ သင္ခန္းစာ ရေစဖို႔ ရည္စူးၿပီး ေျပာမွာ ေရးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ကုိင္း အဲသည္ေတာ့ ကေန႔ နယ္စပ္မွာ အေျခစုိက္ေနတဲ့ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ဘာေတြ အေျပာင္းအလဲ ရိွလာၿပီလဲ။ ေခါင္းေဆာင္မႈမွာေတာ့ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲ မရိွပါ။ ဒီလူနဲ႔ ဒီလူပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တကယ္ေျပာင္းလဲ ေနတာေတြ မရိွဘူး လားဆိုရင္ေတာ့ ရိွတယ္လို႔ ေျပာရဦးမွာပါ။ တကယ္လည္း ေျပာင္းေနပါတယ္။ ေနာက္လုိက္ ရဲေဘာ္ေတြ တတိယႏုိင္ငံ ေရာက္လို႔ အင္အားနည္းေနတာေတာင္ ဘယ္လို အေျပာင္းအလဲမ်ဳိး ဖန္တီးႏုိင္သလဲ၊ ရိွေနသလဲ ဆိုတာ လူေတြက သိခ်င္မွာ ပါ။ အခု နယ္စပ္က အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အမ်ဳိးသမီး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနာက္မွာ မားမားမတ္မတ္နဲ႔ ေလာက္ေလာက္ လားလား အင္အား ဘယ္ေလာက္ ရိွေသးသလဲလို႔ ေမးလာရင္ က်ေနာ္က အားမနာဘဲ ေျဖမွာပါ။ အထင္မေသးနဲ႔ ရိွပါေသး တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ေနာက္မွာ အနည္းဆံုးေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးေတာ့ ရိွမွာပါလို႔။ အင္တာနက္ ေခတ္ကိုးဗ်။ လူမ်ားမ်ား မလိုဖူးေလ။ လူမ်ားမ်ား အင္အားမ်ားမ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတယ္၊ ရိွတယ္လို႔ အမ်ားက ထင္ရေအာင္ အင္တာနက္ကတဆင့္ လုပ္ႏုိင္တာကိုး။ က်န္တာေတြေတာ့ မသိဖူး အင္တာနက္ တြင္တြင္ သံုးႏုိင္တာကိုက အေျပာင္းအလဲ မို႔လား။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့ က်ေနာ့္တို႔ ဆီမွာလည္း အေျပာင္းအလဲ ရိွပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၉ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1935257432380522095?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/03/blog-post_09.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)2tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3376801360583365526Fri, 02 Mar 2012 12:37:00 +00002012-03-02T19:39:50.590+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">က်</span>ေနာ္စဥ္းစားမိတာေတြကို ေရးလုိက္တာပါ။ တခ်ဳိ႔အတြက္ေတာ့ သေဘာတူေကာင္း တူႏုိင္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႔အတြက္ေတာ့ သေဘာမတူတာလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္။ <br />၁။ စစ္ၿပီးေခတ္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး အားေကာင္းခဲ့တာကို သတိရမိပါတယ္။ အခုေခတ္မွာေကာ အဲသလို အလား သဏၭာန္ တူတဲ့ အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းႀကီးမ်ဳိး မရိွသင့္ဖူးလား။ ဒီမိုကေရစီကို တန္ဖိုးထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား တဦးနဲ႔တဦး ေထာက္ခံတယ္၊ ဝန္းရံတယ္လို႔ ႏႈတ္ဖ်ားကေန ေျပာေနမယ့္အစား တေနရာထဲမွာ လက္ေတြ႔မ်က္ေတြ႔ စုေပါင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အင္အားေကာင္းတဲ့ အစုအဖြဲ႔ႀကီးမ်ဳိး ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံေရးတုိက္ရိုက္ မလုပ္လိုသူမ်ား အေနနဲ႔လည္း လူမႈနယ္ပယ္မွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားအျပား ရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ လူမႈနယ္ပယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပညာ၊ က်န္းမာ ကိစၥေတြကို ပင္မေရစီး ႏုိင္ငံေရးထက္ တဆင့္နိမ့္တယ္လို႔ ထင္ေနတာမ်ဳိး လည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ပဲလို႔သာ ေျပာလိုပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေပါင္းၿပီးလုပ္ရတဲ့အတြက္ အေပးအယူ အေလွ်ာ့အတင္းေတြေတာ့ ရိွပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားရင္ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ အရင္တုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အဖုအထစ္ေတြ၊ လူပုဂၢိဳလ္ ျပႆနာေတြ ရိွခဲ့ရင္လည္း ဒါေတြေက်ာ္လႊား လုိက္ပါေတာ့လို႔ ေျပာလို ပါတယ္။ တခ်ိန္တုန္းကဆို ကိုယ္မႏွစ္သက္သူေတြရဲ့ ဇြတ္အတင္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာေတာင္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ ေနခဲ့ရ ေသးတယ္မို႔လား။ အခုအခ်ိန္မွာ ေပါင္းလုပ္တာဟာ အက်ဳိးရိွမွာ အမွန္ပဲလို႔ ျမင္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသား ႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ သူတို႔ရဲ့ သဘာဝျဖစ္စဥ္အရ ေပါင္းလုပ္ဖို႔ ခက္ေကာင္းခက္ေန ပါလိမ့္မယ္။ ေပါင္းလုပ္ႏုိင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီလို အင္အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းႀကီးမ်ဳိး ျဖစ္တည္လာဖို႔ အႀကံေပးတာဟာ ေရရွည္ မွာ လူတဦးတေယာက္ထဲကို အားကိုးေနရတဲ့ အျဖစ္ကေန ေက်ာ္လြန္ေျပာင္းလဲႏုိင္ဖို႔ ျဖစ္သလို ႀက့ံခိုင္ေရးကို ေဆာ္ဖို႔၊ ႏိွပ္ဖို႔၊ အုပ္ထဲ့လုိက္ဖို႔လည္း မဟုတ္ပါ။<br /><br />မိမိဖက္က စနစ္တက်နဲ႔ အားေကာင္းလာတယ္၊ အဲသလို အားေကာင္းလာတာနဲ႔အမွ် လူေတြအက်ဳိးအတြက္ လက္ေတြ႔မွာ လည္း မ်ားမ်ားေဆာင္ရြက္လာႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ေနာင္မွာ ႀကံ့ခုိင္ေရးေတာင္ ကိုယ့္ဖက္ကို ပါလာႏုိင္ပါတယ္။ ဟိုဖက္ကလူ ေတြလည္း တကယ္တန္းေတာ့ ဒို႔ကိုရန္လုပ္ ေနတာမွ မဟုတ္ဘဲ သူ႔တို႔လုပ္စရာ ရိွတာေတြကို အေတာ္ လုပ္ႏုိင္သားပဲ ဆိုၿပီး အသိအမွတ္ ျပဳလာႏုိင္သလို ေနာင္မွာ ကိုယ့္ဖက္ကိုေတာင္ တအိအိနဲ႔ ပါလာႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ျပလို ရင္းပါ။ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ အေျပာနဲ႔ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ မုန္းသူကို ခ်စ္သူျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေရးပါပဲ။ မုန္းသူခ်င္း ခ်စ္သူ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ဘာေၾကာင့္ အေရးႀကီးလဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၿပိဳင္ၾကရင္း အႏုိင္လုတာဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အဓိကျပႆနာ မဟုတ္လို႔ ျမင္မိလို႔ပါ။<br /><br />၂။ က်ေနာ္ျမင္ေနတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ဟာ မေဝးေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ ရပ္နီးရပ္ေဝးက စူပါပါဝါ အႀကီး၊ အငယ္၊ အလတ္တို႔ရဲ့ ကစားကြင္း ျဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ေၾကာင့္ပါ။ အဲသည့္ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း မညီဘူးဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရးတင္မက က်န္တဲ့အရာ အားလံုးမွာပါ အျမတ္ထုတ္ခံရပါေတာ့မယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သဘာဝ သယံဇာတေတြ ကုန္သြားလိမ့္မယ္၊ ေရဆီေျမဆီနဲ႔ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြပါ ခမ္းေျခာက္ သြားႏုိင္တယ္၊ စူပါပါဝါေတြရဲ့ ေအာက္မွာ လက္လုပ္လက္စား ႏုိင္ငံငယ္ေလး၊ ရရစားစား ႏုိင္ငံေလး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္တည္လာ ေနတယ္ ဆိုတာကို တႏုိင္ငံလံုး သာမက ႀကံ့ခုိင္ေရးနဲ႔ စစ္တပ္ကိုပါ သေဘာေပါက္ လာေအာင္ စည္းရံုးဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ အေပၚမွာ အျမင္တူလာတယ္ ဆိုရင္ ညီၫႊတ္ေရး ဆိုတာကို ဦးတည္ဖို႔ မခက္ခဲႏုိင္ေတာ့ပါဖူး။ တပါးသူကို စည္းရံုးဖို႔ ဆိုတာမွာလည္း ဒီမိုကေရစီ လိုလား သူေတြ ဖက္မွာ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ႏုိင္ငံေရးရပ္ဝန္း ျဖစ္ေနရင္ စည္းရံုးဖို႔ မလြယ္ပါဖူး။ အဲတာေၾကာင့္ အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာဖို႔ အာသာရိွလွပါတယ္။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတဲ့ အရာပါ။<br /><br />၃။ လက္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ဖူးတာကိုလည္း ေျပာျပလုိပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ႔ေတြ ေတာထဲေရာက္လာေတာ့ ႀကံဳရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာေဒသ အေနနဲ႔ဆိုရင္ ရွမ္းကယားအစပ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္၊ တနသၤာရီေဒသ စတာ ေတြမွာ သြားလာရင္း ႀကံဳခဲ့ရတာပါ။ အဲသည့္ေဒသေတြမွာ သက္ဆုိင္ရာ လူမ်ဳိးအလုိက္ တည္ေထာင္ထားတဲ့ လက္နက္ကုိင္ တပ္ေတြ ရိွထားၿပီးသားပါ။ ျပန္႔ႏံွ႔ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ စစ္အစိုးရကို လက္နက္ကုိင္ တိုက္ဖို႔ ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းအၿပီး အဲသည့္ေနရာအသီးသီးကို ေရာက္လာ စုဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္လို႔ လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ၁၉၉၁ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ မွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္တေၾကာ တပ္စခန္း အသီးသီးမွာ ရိွေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ အေရအတြက္ဟာ စုစုေပါင္းဟာ သံုးေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလးေထာင္ နီးပါးေလာက္ ရိွပါတယ္။ အမ်ားစုက ျပည္တြင္းက လာတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိး လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြပါ။<br /><br />တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အန္အဲဒီက ေတာခိုလာတဲ့ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကလည္း အန္အဲဒီ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ပါတီကို ေတာတြင္းက ကရင္တို႔ရဲ့ မာနယ္ပေလာဌာနခ်ဳပ္မွာ တည္ေထာင္ပါတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္လည္း ေတာတြင္းကို အလံယူလာၿပီး ပါတီအသက္ကို ဆက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ ေျပာလိုတာက ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ အမ်ားစုပါဝင္တဲ့ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ အစည္းေတြ မ်ားေနတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကလည္း ျမန္မာအမ်ားစုနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္း ဦးစိန္ျမ ဦးေဆာင္တဲ့ ပီဒီအက္ဖ္ ဆိုတာကလည္း ျမန္မာအမ်ားစုပါဝင္ေနတဲ့ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အင္အားအရ ရွစ္ဆယ္ တရာေလာက္ ရိွပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ပီအယ္လ္အက္ဖ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ပီအယ္လ္ဖက္ မွာကလည္း ျမန္မာအမ်ားစုျဖစ္ၿပီး အင္အားအရ ေလးဆယ္ဝန္းက်င္ေလာက္ ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္မွာ အန္အယ္ဒီ လြတ္ေျမာက္ နယ္ေျမကလည္း တပ္ေထာင္ဖို႔ ျပင္ပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက တပ္ေထာင္လိုတဲ့ အေၾကာင္းကိစၥမွာ သူတို႔ အယူအဆ သူတို႔သီအိုရီက ဒီလိုရိွခဲ့ပါတယ္။ အန္အယ္ဒီဟာ ၁၉၉ဝ အႏုိင္ရပါတီႀကီး ျဖစ္တယ္၊ အခုဆိုရင္ မာနယ္ပေလာ မွာလည္း အေဝးေရာက္ ၫြန့္ေပါင္းအစိုးရဆိုတာပါ ဖြဲ႔ၿပီးၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အစိုးရအေနနဲ႔ အစိုးရပုိင္ လက္နက္ကုိင္တပ္ ျဖစ္ျဖစ္ ပါတီပုိင္ တပ္ျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ခံ အမတ္တဦး (သို႔) ႏွစ္ဦး ဦးေဆာင္ၿပီး တပ္ေထာင္ပါတယ္။ အန္အယ္ဒီ တပ္ေပါ့။ လူႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ လက္နက္တပ္ဆင္ ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ အိမ္ရွင္ ေကအဲန္ယူက လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းလုိက္ပါတယ္။ တပ္ကုိင္ရတဲ့ အမတ္နဲ႔ တပ္မကုိင္ရတဲ့ အမတ္မ်ားအၾကား အားၿပိဳင္မႈေတြ ျဖစ္လာလို႔ ျပႆနာႀကီးငယ္ေတြ မျဖစ္ခင္မွာ ေကအဲန္ယူက လက္နက္ေတြကို သိမ္းလုိက္တယ္လို႔ ေျပာၾက ပါတယ္။ မူလတုန္းက ဒီလက္နက္ေတြဟာလည္း ေကအဲန္ယူဆီက ငွားထားတဲ့ လက္နက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုိင္ရွင္ကျပန္ယူ သြားတာမ်ဳိးပါပဲ။ ေနာက္ လူ႔ေဘာင္သစ္ကလည္း တပ္ေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္ နယ္ေျမ မွာ ပါတီရိွရင္ တပ္ရိွရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကေန ေပါက္ဖြားလာတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ လူအနည္း အက်ဥ္းသာ ေကအဲန္ယူကေပးတဲ့ လက္နက္တပ္ဆင္ႏုိင္ပါတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ဟာလည္း ျမန္မာ အမ်ားစု ပါေနတဲ့ အဖြဲ႔ပါ။ တခါ မြန္ေဒသဖက္မွာလည္း လက္နက္ကုိင္တပ္ ဖြဲ႔မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ စေလာက္သာ လက္နက္ ကိုင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အင္အား နည္းတာမ်ားတာ အသာထား ျမန္မာအမ်ားစု ပါဝင္ေနတဲ့ လက္နက္ကုိင္ တပ္ေတြကို ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၊ ပီဒီအက္ဖ္၊ ပီအယ္လ္ဖက္ဖ္၊ အန္အယ္ဒီ၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ ဆိုၿပီး ငါးဖြဲ႔ရိွေနပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ႏွစ္ျခမ္းကြဲတာပါ ထည့္တြက္ရင္ ေျခာက္ဖြဲ႔ျဖစ္သြားပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြပဲ အမ်ားစုျဖစ္ေနတဲ့ လက္နက္ကုိင္တပ္ေတြ တည္ရိွေနတာဟာ ေရရွည္အတြက္ ေကာင္းက်ဳိးကမ်ားမလား၊ ဆိုက်ဳိးက မ်ားမလားဆိုတာ တြက္ၾကည့္ရင္ သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ၁၉၉ဝ အမတ္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ အေဝးေရာက္အစိုးရ အေနနဲ႔လည္း ဘာေၾကာင့္ အင္အားေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို သူတို႔ရဲ့တပ္လို႔ မခံယူႏုိင္ရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ တပ္တခု သီးသန္႔ ထူေထာင္ခ်င္ရတာလဲ ဆိုတာကေတာ့ နားလည္ရခက္ပါတယ္။<br /><br />၄။ အကယ္၍မ်ား တုိင္းရင္းလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အပါအဝင္ လက္နက္ကုိင္ တပ္ေပါင္းစုေတြဟာ ေမာ္လၿမိဳင္ ေလာက္အထိ သိမ္းမိတယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လာမလဲ။ အတုိင္းအတာ တခုအရ ေအာင္ပြဲရလာတယ္ ဆိုရင္ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ကလည္း ေလးေထာင္ကေန တေသာင္းေလာက္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ပီဒီအက္ဖ္၊ ပီအယ္လ္အက္ဖ္နဲ႔ လူ႔ေဘာင္ သစ္ တို႔လည္း တေထာင္ဝန္းက်င္ေလာက္ရိွတဲ့ အဖြဲ႔ေတြ ျဖစ္လာ ႏုိင္ပါတယ္။ အန္အယ္ဒီတပ္လည္း ေထာင္ႀကီး ႀကီး ဂဏန္းအထိ ႀကီးထြားလာ ႏုိင္ပါတယ္။ သူကျပည္တြင္းမွာလည္း အႏုိင္ရပါတီကိုး။ အဲသလို လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြ သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ ႀကီးထြား လာခဲ့ၿပီဆိုရင္ ေနာင္မွာ ႏုိင္ငံေရးအရ လုိအပ္လာလို႔ တပ္ေတြျပန္ေပါင္းဖို႔ (သို႔) ဖ်က္သိမ္းခုိင္းဖို႔ ဆိုတာ ထင္တာထက္ ခက္တတ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း စစ္ဘုရင္ အႀကီးစားေတြ ေပၚေပါက္ လာႏုိင္ပါတယ္။ စစ္ဘုရင္ အေသး စားေလးေတြ ရိွခဲ့ဖူးတာလည္း အဲသည့္ကာလကို ျဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြ အားလံုး သတိထားမိပါတယ္။<br /><br />လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခုေျပာလိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဖြားရဲ့ ၿမိဳ႔ကေလးဟာ ေသးေသး ေလး ပါ။ အဖြားအေျပာအရ ၁၉၅ဝ ဝန္းက်င္တုန္းက လက္နက္ကုိင္သူ အားလံုးကို လက္နက္မကုိင္ထားတဲ့ အရပ္သူ အရပ္သား ေတြက ေၾကာက္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဖြားတို႔ ၿမိဳ႔ထဲကို ဝင္ခလုတ္ ထြက္ခလုတ္ လုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြက မ်ားပါတယ္တဲ့။ ျပဴေစာထီး၊ ရဲေဘာ္ျဖဴ၊ ရဲေဘာ္ဝါ၊ အလံနီ၊ အလံျဖဴ၊ အစိုးရစစ္တပ္နဲ႔ မိတီၳလာဆရာထီရဲ့ မိႈလိုေပါက္ေနတဲ့ ဓားျပဂိုဏ္းေတြလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ မ်ားေနရတာဟာ အဲသည့္ ၿမိဳ႔ေသးေသးေလးက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ေကာင္းသလား ဆိုးသလား ဆိုတာကို ဓာတ္ခြဲၾကည့္ ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />၅။ ျမန္မာေတြ အေနနဲ႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွာ ျဖစ္သင့္တာက လက္နက္ကုိင္ နယ္ေျမမွာ တကယ္တန္း လက္နက္ကုိင္ တုိက္ဖို႔ဆိုရင္ အတုိင္းအတာ တခုအရ အေျခက်ၿပီး ဦးေဆာင္ေနဆဲ အဖြဲ႔၊ တပ္ဦးလို႔ ဆိုရမယ့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာ ဝင္ၿပီး က်ရာတာဝန္ကို ထမ္းတာက ပိုၿပီး ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အမ်ဳိးအမည္ မတူတဲ့ လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြ မိႈလို ေပါက္ေနတာဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ concept ကို ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေနနဲ႔ ရင္ဝယ္မပုိက္ႏုိင္လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ေထာက္ျပရမွာပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးအရ ေခါင္းေဆာင္မႈ ဆက္လက္ တည္ရိွေရးဆိုတဲ့ ေလာဘ က သူတို႔ကို အႏုိင္ယူထားလို႔ ျဖစ္ရဟန္ရိွပါတယ္။ <br /><br />ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ဳိး အဖြဲ႔အစည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလံုးနီးပါးက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံတယ္၊ ဝန္းရံ တယ္၊ အားကိုးတယ္ ဆိုတာကို အၿမဲမျပတ္ေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေၾကညာခ်က္ေတြ ထုတ္ရင္လည္း အဲသည့္ သေဘာထားမ်ဳိး ေရးေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားေၾကး ဆိုတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကိုပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ႏႈတ္ဖ်ားကေျပာတဲ့ ဝန္းရံေရးဟာ တကယ္တန္းမွာေတာ့ အလုပ္အသြင္ အက္ရွင္ အသြင္ အျဖစ္ ကူးေျပာင္းၿပီး မသက္ေရာက္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />အဲသည္တုန္းက မာနယ္ပေလာမွာ တပ္ေထာင္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခပ္ေနာက္ေနာက္ အေျပာတခု ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ စိန္ဝင္းၿမိဳင္လည္း တပ္ေထာင္လိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ ဟာသတခုပါ။ ဦးစိန္ဝင္းၿမိဳင္ဟာ ေမာ္လၿမိဳင္ေဒသဖက္က ဇာတ္ေထာင္ဆရာ ျဖစ္သလို သူကိုယ္တုိင္လည္း ဇာတ္မင္းသား ျဖစ္ပါတယ္။ တဇာတ္လံုးကို ဦးေဆာင္ၿပီး ဆုိင္းဝုိင္းႀကီး ကိုပါ ယူလာၿပီး ေတာခိုလာခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဇာတ္အဖြဲ႔ဟာ လူမနည္းလွပါဖူး။ နယ္စပ္တရိုး သူပုန္နယ္ေျမေတြမွာ လုိက္က ပါတယ္။ သူ႔ဇတ္အဖြဲ႔ထဲက စေနမ ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးဟာ လူငယ္မ်ားအၾကားမွာ အေတာ္ေခတ္စား ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ဇာတ္အဖြဲ႔က လူအေတာ္ေလး မ်ားတာေၾကာင့္ အဲသည့္ တပ္ေထာင္မယ္ဆိုတဲ့ ဟာသ ေပၚခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။<br /><br />မာနယ္ပေလာကို အစိုးရ သိမ္းယူဖို႔ အႀကီးအက်ယ္ ထုိးစစ္ဆင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဦးစိန္ဝင္းၿမိဳင္ ဇာတ္တဖြဲ႔လံုးဟာ ပတ္လံုးေတြ ဆုိင္းဝုိင္းေတြကို သူတို႔ေနတဲ့ တဲတန္းႀကီးထဲမွာ ထားခဲ့ၿပီး ေရွ႔တန္းခံစစ္ကုန္း တေၾကာက တုိင္းရင္းသားရဲေဘာ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ ထမင္းထုတ္၊ က်ည္ဆံ၊ လက္နက္ႀကီးအသီးေတြ ေန႔ညမျပတ္ သယ္ပိုးေပးခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပါပဲ အန္အယ္ဒီ၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ စတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြက ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ထုေတြဟာလည္း မာနယ္ပေလာ တုိက္ပြဲႀကီးအတြင္းမွာ က်ရာတာဝန္ေတြကို မညီးမညဴထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သာမန္ရဲေဘာ္ ထုကေတာ့ တပ္ေထာင္တာ မေထာင္တာေတြကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ေျပာမေနပါဖူး။ ေပးတဲ့တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကိုယ္ပုိင္တပ္၊ ပါတီတပ္ စသျဖင့္ ေထာင္လိုသူေတြကေတာ့ သီအိုရီေတြကို အာဂုံေဆာင္ၿပီး ေျပာေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေတြသာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />၆။ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံေရးမွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားတာဟာ အဆန္းမဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ပါတီဆိုတာ လက္နက္ကုိင္တပ္မွ မဟုတ္တာကိုး။ ေနာက္တခုလည္း ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ မ်ားေနတာကို စကားလွေအာင္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ Unity in diversity လို႔ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္တန္းႏုေသးတဲ့ (သို႔မဟုတ္) စလံုးေရစမလို႔ လုပ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုမွာ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ မိႈလိုေပါက္ေနတာကေရာ ေကာင္းပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ က်င့္သံုးေနတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ ၾကည့္လုိက္ရင္ အဓိကအားျဖင့္ အားေကာင္းတဲ့ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ ပါတီေတြဟာ ႏွစ္ခု၊ သံုးခုေလာက္သာ ရိွပါတယ္။ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ ေနာက္ထပ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္ခင္ ကာလအတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြ မိႈလိုေပါက္မေပါက္ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ၂ဝ၁၅ အလြန္ ႏွစ္ေတြမွာ ႏုိင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈ ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာ ရိွမရိွဆိုတာကို ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂ ရက္ မတ္လ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-3376801360583365526?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4018968948894106826Thu, 23 Feb 2012 05:38:00 +00002012-02-23T12:39:24.668+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">တုိင္း</span>တုိင္းျပည္တျပည္မွာ ႏုိင္ငံသားေတြအတြင္း ဒီမုိကေရစီလည္း တည္ေဆာက္၊ လြတ္လပ္ျခင္းကိုခံစား၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ လည္း တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ အတြက္လူတုိင္းမွာ ဆႏၵရိွၾကတယ္။ အဲတာေတြအတြက္ ႏုိင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ ရိွဖို႔ ကလည္း မျဖစ္မေန လိုအပ္တယ္။ အဲသလို ေျပာင္းလဲလာတာေတြ၊ တည္ေဆာက္လာတာေတြ ခုိင္မာလာဖို႔၊ က်င့္သားရ လာဖို႔ကလည္း တဖက္မွာ လုိလာျပန္တယ္။ တစတစနဲ႔ ဒီမိုကေရစီရဲ့ က်င့္စဥ္၊ လြတ္လပ္မႈတန္ဖိုး၊ တရားဥေပဒစိုးမိုးမႈ အသားက်ျခင္းတို႔ အေကာင္အထည္ ေပၚလာဖို႔အတြက္ အစပ်ဳိးတဲ့ေနရာ၊ ဂိတ္ဆံုးရတဲ့ေနရာ၊ လက္ညိဳးထိုးျပရမယ့္ ေနရာကေတာ့ ကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ပါပဲ။ ကေလးဘဝကေန တကၠသိုလ္ပညာေရးအထိ ေက်ာင္းသားေတြ ေလ့လာ၊ ဆည္းပူး၊ မွတ္သား၊ မ်ဳိျခရမယ့္ ပညာေရးစနစ္ ေကာင္းရင္ေကာင္းသလို တုိင္းျပည္ တုိးတက္မႈ ျမန္ဆန္ပါတယ္။ ပညာေရး စနစ္က မူမမွန္ရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တိုးတက္ဖို႔လည္း မူမွန္ေလ့မရိွဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တိုးတက္တာ မူမမွန္ရင္ က်ေနာ္တို႔ ေျပာေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အုတ္ျမစ္ ခုိင္မာေရးဟာလည္း မူမွန္ဖို႔ ခက္ခဲလိမ့္မယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အခုအခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ တည္ရိွမႈဟာ အလြန္ကို စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ လူငယ္လူရြယ္ေတြ ပညာကို အေျခခံၿပီး ဘဝရွင္သန္ တိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားလို႔ေတာင္ ေမးရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ တက္လာတဲ့ အစိုးရသစ္ဆိုတာကလည္း ႏုိင္ငံတကာကၾကည့္ရင္ ျမင္သာတဲ့ အေပၚယံႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေလာက္ပဲ လုပ္ဖို႔ အားသန္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ပညာေရးကို ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘယ္လိုဘယ္ပံု တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ မယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ခုိင္ခုိင္မာမာ အခ်က္နဲ႔ အလက္နဲ႔ ေျပာတာကို မေတြ႔ေသးဖူး။ လႊတ္ေတာ္အတြင္းက အမတ္ဆိုတာေတြ လည္း မေရာင္ရာဆီလူးတာေတြေတာ့ ျငင္းၾကခံုၾကတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း တင္ျပတဲ့သူ အခု အထိ တေယာက္မွ မေတြ႔ေသးဖူး။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ လူေတြေျပာလြန္းလို႔ ထင္ပါရဲ့၊ လတ္တေလာမွာ လႊတ္ေတာ္ က ပညာေရးဘတ္ဂ်က္ တိုးျမႇင့္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အသံုးစရိတ္ ဘတ္ဂ်က္ခ် ေပးတာနဲ႔ ယွဥ္လုိက္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ တာကို ျမင္ရတယ္။ သမၼတအေျပာအရေတာ့ အင္အားႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ဗိုလ္မက်ႏုိင္ေအာင္ ေခတ္မီ တပ္မေတာ္တရပ္ ထူေထာင္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ တေလာေလးက ေျပာေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ ထပ္ေမးခ်င္တာက ျမန္မာတပ္ ေခတ္မီေတာ့ေကာ တရုတ္တို႔ အိႏိၵယတို႔လို စူပါပါဝါေတြနဲ႔ ေတ့ေတ့ဆုိင္ဆုိင္ တုိက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဖက္က ႏုိင္မွာမို႔လို႔လား။ ကေလးစစ္သားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ စစ္တပ္၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ေအာက္ဆံုးမွာ ေရာက္ေနတဲ့စစ္တပ္၊ အလြန္အကၽြံ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈနဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ စစ္တပ္ကို ဘယ္လိုမ်ား ေခတ္မီေအာင္ လုပ္မလဲ။ ပုိးသာကုန္ ေမာင္ပံုေစာင္းမတတ္ ဆိုတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ <br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဂ်ာေအးသူ႔အေမရုိက္ပါလို႔ ဇတ္လမ္းကလည္း တဖက္မွာ ရိွေနေသးတယ္။ ဘာဇာတ္လမ္းလဲ ဆိုေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ဆိုတဲ့ဇတ္လမ္းပါ။ ပညာေရးအသံုးစရိတ္ တိုးျမွင့္တာကလည္း မျဖစ္စေလာက္၊ မိဘေတြကလည္း ဆင္းရဲဆိုတဲ့ အေျခအေနမွာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဆက္ၿပီး မ်ားေန ဦးမယ္ဆိုတာ မွန္းလို႔ရတယ္။ အစိုးရသစ္ရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒထဲမွာ အထက္တန္းအဆင့္အထိ ကေလးေတြဟာ မျဖစ္မေန အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရိွရမယ္လို႔ ျပဌာန္းထားတာ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ဒီလိုမ်ဳိးျပဌာန္းခ်က္ကို အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒထဲမွာ ေတြ႔ရတယ္။ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက သူတို႔အိတ္ထဲက ပုိက္ဆံနဲ႔ စုိက္သင္ေပးရမွာစိုးလို႔ အဲသည့္အခ်က္ကို ခ်န္ထားခဲ့တာလားဆိုတာ ေမးစရာျဖစ္ လာတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာဆိုရင္လည္း ေက်းလက္အစြန္အဖ်ား အထိ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြ ရိွတယ္။ အဲတာအျပင္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ကာယဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အတြက္ ေန႔တုိင္းေတာင္ ႏြားႏုိ႔အခမဲ့ တုိက္ေသးတယ္။ <br /><br />ျမန္မာျပည္မွာက မူလတန္းကေန တကၠသိုလ္အထိ အစိုးရခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ ပညာေရးစနစ္သာ ျဖစ္တယ္။ ပညာေရးစနစ္ ဟာ မလြတ္လပ္ပါဘူး။ အရည္အေသြးလည္း ညံ့ဖ်င္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုိက္ဆံုရိွတဲ့ မိဘေတြတခ်ဳိ႔က အလယ္တန္း ေလာက္ ကတည္းက သားသမီးေတြကို စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းသြားထားတာမ်ဳိး ရိွလာတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ား ေက်ာင္းသား ေတြကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ တကၠသိုလ္အဆင့္ၿပီးရင္ ထုိင္း၊ စကၤာပူ စတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ဆက္တက္ၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘဲြ႔လြန္၊ ပါရဂူ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ေတြက သံုးစားလို႔မရဖူးဆိုတာ သိေနတာကိုး။ သည့္ထက္ ပိုတတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြကေတာ့ အေနာက္ ႏုိင္ငံေတြမွာ ဆက္ၿပီး ပညာသင္ၾကတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသား မိဘေတြဟာ အခုလို ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာေတာင္ သားသမီး ေတြကို စီးပြားေရးထဲ ခ်က္ျခင္းဆြဲမသြင္းဘဲ ပညာေရးကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ အားေပးေနတယ္ဆိုတာ ျမင္ႏုိင္တယ္။ ေျပာရရင္ ကိုယ့္သားသမီးကို တကၠသိုလ္အဆင့္မွာ ရိွသမွ်အတန္းကုန္ေအာင္အထိ ပညာသင္ေစလိုတယ္။ ဆိုလိုတာက ျမန္မာ မိဘေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္တုိင္း ပညာေရးအေရးႀကီးတယ္ ဆိုတာကို နားလည္တယ္။ နားမလည္တာက အုပ္စိုးသူ အစိုးရ ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ ဒို႔တုိင္းျပည္က ပညာေရးစနစ္ကိုလည္း တခ်ိန္တုန္းကလို ျပန္ဦးေမာ့လာေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေဒါင္းတင္ေမာင္းတင္ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး မရိွတာျမင္ရျပန္တယ္။ မရိွတာကလည္း သူတို႔ကိုယ္တုိင္က ပညာ ေကာင္းေကာင္း မတတ္လို႔ ျဖစ္ရတာဆိုတာ ျမင္သာတယ္။ အစိုးရအေနနဲ႔ ႏုိင္ငံျခား တုိက္ရုိက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ ျမန္မာ ျပည္ထဲလာေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဆြဲေဆာင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာေရးကို ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံလိုတဲ့ ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူ ေတြကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔ေတာ့ ေမ့ေနဟန္ရိွတယ္။ အကယ္၍ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံလိုတဲ့ ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြရိွရင္ သူတို႔ကိုေတာင္ ပိုၿပီး ဦးစားေပးသင့္တယ္။ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ မရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရး မ်ဳိး ေတြကိုေတာင္ ေပးသင့္တယ္။ ႏုိင္ငံသား ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံ သူေတြထဲကလည္း ပညာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ကိုလည္း အထူးဦးစားေပးရမယ့္ စာရင္းထဲမွာ ထည့္ထား သင့္တယ္။<br /><br />ပညာေရး ဦးေမာ့လာဖို႔ဆိုတာ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ တိုးတက္ေခတ္မီၿပီးသား အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို နမူနာအျဖစ္ မေျပာလိုပါဘူး။ နီးနီးနားနား ထုိင္းႏုိင္ငံ ကိုပဲ လက္ညိဳးထိုးၿပီး ဥပမာ ျပလိုတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အစိုးရပုိင္ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြ ရိွသလို၊ အစိုးရမပုိင္တဲ့ ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြလည္း အမ်ားအျပား ရိွတယ္။ အစိုးရကမပုိင္တဲ့ တသီးပုဂၢလ ေက်ာင္းေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြဟာ သူတို႔မူနဲ႔ သူတို႔ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ ေရးဆြဲၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို သင္ၾကားတယ္။ အစိုးရက အလြန္အကြ်ံ ျပဌာန္းတာမ်ဳိးေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ၾကည္ကြပ္ကဲတာေလာက္ပဲ လုပ္တယ္။ ဟိုဟာထည့္မသင္ရ ဒီဟာထဲ့မသင္ရ ဆိုတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးကို ဝင္စြက္ဖက္တာမ်ဳိး မရိွဘူး။ ေနာက္တခ်က္က ပညာရွင္ လြတ္လပ္ခြင့္ Academic freedom အမ်ားႀကီးရိွတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္း ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရ အဆက္ဆက္ အတြင္းမွာ မူမမွန္တာမ်ုဳိး လုပ္တာေတြ႔ရင္ တကၠသိုလ္ ပညာရွင္ေတြက မညႇာမတာ ေဝဖန္ေထာက္ျပတယ္။ အဲသလိုေဝဖန္လို႔ ပညာရွင္ေတြ၊ ပါေမာကၡေတြကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တာမ်ဳိး တခါမွ မၾကားမိဘူး။ အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္ ဥေရာပ ႏုိင္ငံေတြေလာက္ ဒီမိုကေရစီ မရင့္သန္ေသးေပမယ့္ ထုိင္းႏုိင္ငံက ပညာရွင္ ေတြဟာ အေတာ္ႀကီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆို၊ သင္ၾကား၊ ေရးသား၊ ေဝဖန္ခြင့္ေတြ ရိွေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။<br /><br />ဒီလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ပညာေရးကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးထားတာ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အေတာ္ေလးၾကာခဲ့ၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဘယ္ကိုပဲ ၾကည့္လုိက္ၾကည့္လုိက္ အစိုးရနဲ႔ကို မလြတ္ႏုိင္ဖူး။ စုိက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္ ဆိုတာလည္း အစိုးရေအာက္မွာ၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ဆိုတာလည္း အစိုးရေအာက္မွာ၊ ေဆးတကၠသိုလ္ဆိုတာလည္း အစိုးရပုိင္ေက်ာင္း၊ တသီးပုဂၢလပုိင္တဲ့ တကၠသိုလ္အဆင့္ ေက်ာင္းဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ လံုးဝမရိွေသး။ အားလံုးကို အစိုးရက ပုိင္တယ္ ဆိုမွေတာ့ အစိုးရေပၚလစီ ေအာက္မွာပဲ ေနၾကရေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲသည့္ တကၠသိုလ္ေတြဟာ အဖ်င္း အေမွာ္ ေလးေတြကိုပဲ ေမြးထုတ္တဲ့ ေက်ာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သည့္ထက္မပိုဖူး။ ဒီမိုကေရစီ ပညာေရးမဟုတ္ဘဲ မူလတန္း အဆင့္ကတဲက ခ်ဳပ္ကုိင္ကြပ္ကဲတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီတန္ဖိုး၊ လြတ္လပ္မႈတန္ဖိုးနဲ႔ တရားဥေပဒ စိုးမိုးမႈ စတာေတြကို တကၠသိုလ္အဆင့္ ေရာက္တဲ့အထိ ေက်ာင္းသားေတြ မသိၾကေတာ့သလို မိမိအခြင့္ အေရးကို မိမိရဖို႔ ေတာင္းဆိုရမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးလည္း ငုပ္လွ်ဳိးသြားတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ျဖစ္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ရိွခဲ့ၿပီ။<br /><br />လူၾကားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲရိွရိွ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မျမင္ရေသးဖူးဆိုရင္ ဒီအစိုးရဟာ လိမ္ေနတယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြကို မ်က္ေစ့ဖြင့္မေပးတဲ့ ပညာေရးစနစ္မွန္သမွ် ေကာင္းတယ္လို႔ မခ်ီးက်ဴးႏုိင္ဘူး။ ဒါေတြကိုျမင္လို႔ စကၤာပူမွာ ေနတဲ့ စီးပြားေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ၾကည္က ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဆင့္ျမင့္ တသီးပုဂၢလ တကၠသိုလ္တခု ထူေထာင္ဖို႔ တခ်ိန္က ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္တုန္းက ခင္ညႊန္႔မိုးေကာင္းေနတဲ့ ကာလေပါ့။ ခင္ညႊန္႔က ႏုိင္ငံေရးမပါရင္ ၿပီးေရာ ဆရာႀကီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ပါ က်ေနာ္ကူညီပါ့မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဆရာဦးခင္ေမာင္ၾကည္က အစိုးရပုိင္ မဟုတ္တဲ့ တကၠသိုလ္တခု ထူေထာင္ျခင္တယ္လို႔ ေျပာအၿပီး၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ ခင္ညႊန္႔သာ အလုပ္ျပဳတ္လို႔ အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်သြားတယ္။ အေျဖျပန္မလာေတာ့ဖူး။ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း ဆိုရင္ တီကိုဆားနဲ႔တို႔သလိုပဲ။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ပညာေရးစနစ္က တေလွ်ာက္လံုး မေကာင္းခဲ့ေတာ့ လူငယ္ေတြဟာ သူတို႔ဆည္းပူးခ်င္တာ သင္ခ်င္တာေတြကို မေလ့လာႏုိင္ခဲ့ဖူး။ ဒီကြက္လပ္ကို အန္ဂ်ီအိုေတြ၊ အန္ဂ်ီအိုဆန္တဲ့ ပညာေရးအဖြဲ႔ေတြက သင္တန္း ေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆီးေပးေနတာ အခုျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ ျမင္ေနရတယ္။ နယ္စပ္မွာလည္း အလားတူ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ ပညာရတာေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ဒါကလည္း မျပည့္စံုေသးဖူး။ ေနာက္ဆက္တြဲ ေဘးထြက္ျပႆနာ ေတြကုိလည္း ဆက္ၿပီး ေတြ႔ရတယ္။ သင္တန္းေတြကလည္း အမ်ဳိးအစား စံုလွတယ္။ ဘယ္လိုသင္တန္းမ်ဳိးေတြလည္း ဆိုေတာ့ ဂလိုဘယ္ လုိက္ေဇးရွင္း၊ ေခါင္းေဆာင္မႈအတတ္ပညာ၊ ပဋိကၡေျဖရွင္းေရး၊ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈနဲ႔ အက်ဳိးအျမတ္၊ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး၊ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္မ်ားနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ စစ္ဘက္အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး၊ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရး၊ ကေလးအခြင့္အေရး၊ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသား အခြင့္အေရး၊ ေျမျမဳပ္မိုင္းမ်ား အႏၱရာယ္၊ ကေလးစစ္သားျပႆနာ၊ လူကုန္ကူးျခင္းတားဆီးေရး၊ ေရႊ႔ေျပာင္း လုပ္သားမ်ားကိစၥ၊ မဲေခါင္ျမစ္ဝွမ္းႏုိင္ငံမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး၊ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္၍ ေကာင္းကြက္ဆိုးကြက္၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး၊ မိုးေခါင္ေရရွားျခင္းႏွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာမ်ား အစရိွတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ မ်ားလြန္းလို႔ထည့္မေရး ႏုိင္ေတာ့ပါ။<br /><br />ဒီလိုသင္တန္းမ်ဳိးေတြက ေကာင္းတယ္။ သို႔ေသာ္ ရက္တိုသင္တန္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဗဟုသုတ ရတာကလြဲလို႔ အမွန္တကယ္ ကြ်မ္းက်င္သူလည္း ျဖစ္မလာႏုိင္ဖူး။ တခ်ဳိ႔လူငယ္ေတြဟာ အထက္က တင္ျပထားတဲ့ သင္တန္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို တက္ဖူးၿပီး ကိစၥရပ္အကုန္လံုးကို သိသလိုလို ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္တယ္။ ဘာသာရပ္တုိင္းလိုလို သူတို႔မသိတာမရိွ ဆိုသလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။ တကယ္ ကြင္းဆင္းၿပီး လုပ္ခုိင္းေတာ့ ကြ်မ္းကြ်မ္း က်င္က်င္ မလုပ္တတ္ မကုိင္တတ္ ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင္တန္းေတြဟာ ဗဟုသုတေတြနဲ႔ အျမင္တခ်ဳိ႔ကို ျဖန္႔ေဝေပးႏုိင္ေပမယ့္ တဖက္မွာၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း Decent education ေကာင္းမြန္စနစ္က်တဲ့ ပညာေရးမဟုတ္ျပန္ဘူး။ ၾကားျဖတ္ၿပီးေပးရတဲ့ ပညာေရးမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒီေတာ့ ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္တို႔ တုိင္းျပည္ဟာ ေကာင္းမြန္ စနစ္က်တဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ေဝးေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ စနစ္က်ၿပီး ေကာင္းမြန္တဲ့ ပညာေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚ မေရာက္ႏုိင္ေသးဖူး၊ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ ေသးဖူးဆိုရင္ သူမ်ားထက္ ေနာက္က်ေနပါ လိမ့္ဦးမယ္။ ပညာေရးကို ဦးစားေပးဖို႔ တုိက္တြန္းလိုတယ္။<br /><br />ေဇာ္မင္း<br />၁၄ ရက္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-4018968948894106826?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/02/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-3470375963261383788Thu, 02 Feb 2012 02:07:00 +00002012-02-02T09:09:19.286+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ထား</span>ဝယ္စက္မႈဇံု ကိစၥကေတာ့ ဆက္လုပ္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ထားဝယ္စက္မႈဇံုမွာ တည္ေဆာက္မယ့္ စက္ရံု ေတြထဲမွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပဳၿပီး လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ထုတ္မယ့္ စက္ရံုႀကီးလည္း ပါတယ္။ အခုေတာ့ ျမန္မာ အစိုးရ ဖက္က အေျပာအရ အဲသည့္ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုဟာ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လူသားေတြကို ေရရွည္မွာ ထိခုိက္ေစတာေၾကာင့္ တည္ေဆာက္ခြင့္ မေပးေတာ့ဖူးလို႔ ဆိုတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳဆိုရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာေတြက အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ စက္မႈဇံုေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိတယ္။ အခု တည္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ ထားဝယ္စက္မႈဇံုဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲက အႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ စက္မႈဇံုထက္ ၁၆ ဆ ႀကီးမွာ ျဖစ္တယ္။ ထုိင္းေတြက စက္မႈဇံုေတြကို သူ႔ႏုိင္ငံထဲမွာ မထားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေရရွည္မွာ ဆိုးက်ဳိးေတြ အေျမာက္အမ်ား သယ္ေဆာင္လာတယ္ ဆိုတာကို သူတို႔ဖက္က လက္ေတြ႔သိသြားလို႔ ျဖစ္တယ္။ အဲသည္ေတာ့ ဘုမသိဘမသိ ဘာမွ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ေသးတဲ့ ျမန္မာဖက္ကို ေရႊ႔ဖို႔ျပင္ဆင္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာအစိုးရကလည္း ႏုိ္င္ငံျခားရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈကို အာသာငမ္းငမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔လည္း တုိက္ဆုိင္ေနတယ္။ စက္မႈဇံု မွာ တည္ေဆာက္မယ့္ စက္ရံုေတြဟာ အမ်ဳိးအစားမ်ားျပားလွတယ္။ အခုအထိ ျမင္သေလာက္ ေျပာရရင္ သံမဏိစက္ရံု၊ ဘိလပ္ေျမစက္ရံု၊ ဓာတုေဗဒ ပစၥည္းမ်ဳိးစံု ထုတ္မယ့္စက္ရံုေတြ၊ ေရနံကေန တဆင့္ ဆက္ထုတ္လုပ္မယ့္ ေရနံဓာတု ဆက္စပ္ပစၥည္းေတြ ျဖစ္တယ္။<br /><br />အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ စက္ရံုေတြလည္ပတ္ဖို႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားက ဘယ္ကရမွာလဲ။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြက ေစ်းေပါတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးအေျချပဳ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုကိုပဲ မ်က္ေစ့ထဲ ေျပးျမင္ၾကတယ္။ ေနာက္ ဓာတု ပစၥည္းေတြ ထုတ္မယ့္စက္ရံု ေတြကလည္း ေရခ်ဳိကို အလြန္အမင္း အသံုးျပဳရတဲ့ စက္ရံုေတြျဖစ္တယ္။ ျပန္စြန္႔လုိက္တဲ့ ဓာတုဆိပ္ဆင့္ ေရေတြကို ပင္လယ္ထဲ သြန္ထုတ္မွာ ျဖစ္တယ္။ တခါ စက္ရံုကထြက္လာတဲ့ မီးခိုးေငြ႔ကလည္း ထင္းမီးလို ရိုးရိုးမီးခိုးေငြ႔ မဟုတ္ဖူး။ ဓာတုဆိပ္သင့္ေနတဲ့ အခုိးအေငြ႔ေတြပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အဲသည့္ စက္ရံုေတြကို ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံသူေတြက ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ လုပ္ကုိင္ၿပီးမွ ျမန္မာဖက္ကို လႊဲေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဖက္က ဘာအျမတ္ရမွာလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ထားဝယ္ေဒသခံေတြအတြက္ ဘာေကာင္းက်ဳိးေတြ သယ္ေဆာင္လာ မွာလဲ။ ေကာင္းက်ဳိးေတြ သယ္ေဆာင္လာမယ္လို႔ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို အာမခံမွာလဲ။<br /><br />ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ထားဝယ္ေဒသက ေဒသခံလူအမ်ားစုဟာ အဆင့္ျမင့္ ေခတ္ပညာေတြ ကို မတတ္ၾကဘူး။ အဲသည့္ စက္ရံုေတြ လာေဆာက္ေတာ့ ဘယ္လို အလုပ္မ်ဳိးေတြ သူတို႔ရမွာလဲ။ ျခံဳရွင္း၊ ေျမသယ္၊ အုတ္သယ္ အလုပ္မ်ဳိးေတြနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ရလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာႏုိင္တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေနတာ တခုကိုပဲ ေျပာျပခ်င္တယ္။ အီတဲလ္ထုိင္း ကုမၸဏီက ထားဝယ္စက္မႈဇံု ေဆာက္ဖို႔အတြက္ လမ္းတံတား အစရိွတဲ့ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အဦေတြကို ေဆာက္လုပ္မွာ ျဖစ္တယ္။ ေတာေတြ ေတာင္ေတြရွင္းဖို႔ ဘူဒိုဇာေတြ အမ်ားႀကီးလိုလာ တယ္။ ဘူဒိုဇာ ေမာင္းသမား ေတြလည္း အမ်ားအျပား လိုေနတယ္။ သူတို႔ဖက္ကေန ျမန္မာဖက္ကို ကမ္းလွမ္းတယ္။ ျမန္မာဘူဒိုဇာ ေမာင္းသမား သံုးေထာင္ေလာက္ အလုပ္ခန္႔ခ်င္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာဖက္မွာ တႏုိင္ငံလံုး လုိက္စုရင္ေတာင္ ဘူဒိုဇာ ေမာင္းသမား ငါးရာေလာက္ပဲ စုႏုိင္တယ္လို႔ သိရတယ္။ တျခားပညာေတြ မဆိုနဲ႔ဦး ဘူဒိုဇာ ေမာင္းတဲ့ အတတ္ပညာမွာေတာင္ ကိုယ့္မွာ လူအလံုအေလာက္ မရိွဘူးဆိုတာ ျပေနတယ္။ အဲသည့္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ အီတဲလ္ထုိင္း ကုမၸဏီဖက္က ထုိင္းလူမ်ဳိး ဘူဒိုဇာေမာင္းသူေတြ ငွားဖို႔ ျဖစ္လာရတယ္။ ဒါကိုၾကည့္လုိက္ရင္ပဲ စလံုး ေရးစ ဆိုကထဲက ကိုယ့္မွာ ဘာအျမတ္မွ သိပ္မရတာကို ေတြ႔ရတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ဟာ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးမွာသာ မကဘဲ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာရပ္ေတြမွာလည္း သူမ်ားေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္တာ ျမင္ရတယ္။ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ ဆိုတာ အကုန္လံုး အစိုးရပုိင္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အစိုးရလုပ္ခ်င္တဲ့ ေပၚလစီ ေအာက္မွာပဲ ပိေနတယ္။ သူမ်ားနဲ႔ယွဥ္ေဘာင္တန္းဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဘူး။ ကုန္ကုန္ ေျပာရရင္ လူေတြကို နားမ်က္ေစ့ ဖြင့္ေပးေနတဲ့ မီဒီယာမွာေတာင္ မီဒီယာအတြက္ သင္တန္းေက်ာင္း ေကာင္းေကာင္း မရိွေသးဘူး။ တခ်ိန္တုန္း က ကုိယ့္ ေနာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ကေမၻာဒီးယားမွာေတာင္ အခုဆိုရင္ မီဒီယာသင္တန္းေက်ာင္း ရိွေနၿပီ။ ျမန္မာဂ်ာနယ္လစ္ တခ်ဳိ႔ သြားၿပီး တက္ေနၾကရတာ အားလံုးအသိ။ ေဟာင္ေကာင္ အေျခစိုက္ Allan &amp; Associates ဆိုတဲ့ သုေတသန အဖြဲ႔က ဂယ္ဗင္ဂရင္းဝုဒ္ ဆိုတဲ့ သုေတသီတဦးက ဒီလိုေျပာတယ္။ အခုလက္ရိွ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူဦးေရအမ်ားစု ဟာ ပညာေကာင္းေကာင္း မတတ္တဲ့ အဆင့္မွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ပညာပ်က္ကိုသာ သိသူေတြ ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ ေဝဖန္ေထာက္ျပ ထားတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ဆိုလိုခ်င္တာက ကိုယ့္မွာ အဲသလို အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ေနရတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံဖို႔လိုတယ္။ ဒါကို ေျပာင္းလဲ ပစ္ဖုိ႔ စိတ္ေစတနာ ရိွဖို႔လည္း လိုတယ္။ လမ္းဆံုးအထိ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပညာေရးကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလုိက္ပါေတာ့လို႔ ဆိုခ်င္ တယ္။ အစိုးရက ေနရာတကာမွာ လုိက္ခ်ဳပ္ေနတာကို ရပ္ဖို႔သင့္ပါၿပီ။ အဲသလို မဟုတ္ဘဲ ဒီအတုိင္းဆက္သြားရင္း ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈကို လက္ခံေနရင္လည္း ကုိယ့္အတြက္ သိပ္က်န္ဖို႔ မျမင္ဘူး။ ဟင္းအရသာကို မသိတဲ့ မသိႏုိင္တဲ့ ဟင္းအိုး ေမႊရတဲ့ ေယာင္းမလို ျဖစ္ေနမွာပဲ။<br /><br />ေနာက္ဒီၾကားထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေငြေၾကးမတည္ၿငိမ္ဘူး။ စေတာ့အိပ္စ္ခိ်န္းလည္း မရိွေသးဘူး။ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံသူ ေတြ လုိက္နာရမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္အတန္းနဲ႔ ညီတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြ ဥပေဒေတြလည္း ခုိင္ခုိင္မာမာ မရိွဘူး။ အဲတာေတြ ေၾကာင့္ တည္ရိွေနတဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ျပႆနာဟာ အရိွန္အဟုန္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္ရိွမယ္။ အဲသလိုရိွတဲ့ အတြက္ ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုတာ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြ (လူနည္းစု) အတြက္သာ အက်ဳိးရိွၿပီး အလုပ္ျဖစ္မယ္။ ႏုိင္ငံသားေတြ ခံစားစံစား ရဖို႔ ေဝးေနဦးမွာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံျခား ဘဏ္ေတြ ဝင္လာရင္၊ စေတာ့အိပ္စ္ခ်ိန္း တည္ေထာင္ႏုိင္ရင္ ေငြေၾကးတည္ၿငိမ္လာမယ္လို႔ တခ်ဳိ႔က ေမွ်ာ္မွန္း ထားတယ္။ တစိတ္တပုိင္းပဲ မွန္တယ္။<br /><br />ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လြတ္လပ္တဲ့ဗဟိုဘဏ္ Independent Central Bank ဆိုတာ မရိွေသးလို႔ပဲ။ ဘဏ္ေပါင္းစံုေတြ၊ ေရာင္းဝယ္မႈေတြ၊ ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈေတြကို ကြပ္ကဲႀကီးၾကပ္ဖို႔ (ကြန္မင္ဒါ) ေခါင္းေဆာင္ဘဏ္ လိုတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ဗဟိုဘဏ္ ဆိုတာက ေငြေၾကးကိစၥေတြမွာ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘယ္လိုလုပ္ ညာလိုလုပ္ဆိုၿပီး ဝင္ဝင္ၿပီး ဆံုးျဖတ္လို႔ မရဘူး။ ေငြေၾကး စီးဆင္းမႈ ျဖစ္စဥ္အတုိင္း ေငြေၾကးဆုိင္ရာ အတတ္ပညာရွင္ အသိပညာရွင္ေတြက ထိန္းေက်ာင္းၿပီး ဆံုးျဖတ္ လုပ္ကုိင္ရမွာလို႔ ေျပာတာ။ အစိုးရတာဝန္က အလြန္အက်ဴး ျဖစ္မယ့္ ကိစၥေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္ ၾကပ္မတ္တာ ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ အခုဆိုရင္ အဂၤလန္က Standard Chartered ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘန္ေကာက္ဘဏ္၊ ဆီယံကြန္မာရွယ္ဘဏ္နဲ႔ ကရုန္ထုိင္းဘဏ္ ေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ အားသန္ေန ၾကတယ္။ တေလာက ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ဘဏ္တခုလဲ ဘဏ္ခြဲေထာင္ဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရသြားၿပီ။ ျပန္ေကာက္ရရင္ ကိုယ့္မွာ ဘာ အတတ္ပညာမွ ေကာင္းေကာင္း မရိွဘဲ အဲတာ ေတြကို အက်ဳိးရိွေအာင္ ဘယ္လိုကြပ္ကဲမလဲ။<br /><br />အစိုးရအေနနဲ႔ လုပ္ရမွာက ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေငြေၾကးကို အလံုးအရင္းနဲ႔ သံုးသင့္ေနၿပီ။ တဆက္ထဲမွာလည္း ပညာ ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံလိုတဲ့ တုိင္းရင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြကို အတုိင္းအတာ တခုအထိ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ လုပ္ကုိင္ခြင့္ေပးသင့္တယ္၊ ဦးစားေပးသင့္တယ္။ စီးပြားေရးဇံု၊ စက္မႈဇံုေတြဟာ ထားဝယ္ေဒသမွာတင္ မကဘဲ ေနာင္မွာ ေနရာအေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ေပၚလာေတာ့မွာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဖက္မွာ ပညာေကာင္းေကာင္း တတ္တဲ့ သူေတြ လိုသထက္ လုိလာေတာ့မယ္။ အထူးသျဖင့္ ထုိင္းျမန္မာနဲ႔ တရုပ္ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာ ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး တခ်က္ ေျပာလို တာကေတာ့ စီးပြားေရး ဆိုတာ တားလို႔ မရပါဘူး။ အျမတ္ရရင္ လုပ္ၾကမွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံရဲ့ သဘာဝ အရင္း အျမစ္ေတြကိုေတာ့ ဉာဏ္ရိွရိွ ဆင္ျခင္တုိင္းထြာၿပီး သံုးဖို႔လိုတယ္လို႔ အစိုးရကို ေျပာလိုတယ္။<br /><br />ထုိင္းလူမ်ဳိး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးဆုိင္ရာ စီးပြားေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ "စာဝီဘြန္မ" က သတိေပးထားတာ တခုရိွတယ္။ ႏုိင္ငံ တကာနဲ႔ ထုိင္းစီးပြားေရးသမား ေတြရဲ့ ေလာဘကို သူကျမင္ေနတဲ့အတြက္ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ "က်ေနာ္တို႔ ကမၻာေပၚမွာ ေျမေတြဟာ တရက္ထက္တရက္ ပိုပိုၿပီး သဲကႏၱာရအသြင္ ေျပာင္းလာ ေနတယ္။ ေရခ်ဳိ ခမ္းေျခာက္မႈ ဟာလည္း ဆိုးသထက္ ဆိုးလာေနတယ္။ အလားတူပဲ တျခားေသာ သဘာဝ အရင္း အျမစ္ေတြလည္း ရွားပါးသထက္ ရွားပါး လာတယ္။" သူေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးအက်ဳိးအျမတ္ကိုပဲ အားသန္ေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ အဲသည့္ ကိစၥ ေတြကို စိုးရိမ္စရာအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္မေျပာၾကဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁ ရက္၊ ေဖဖဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-3470375963261383788?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8313534373951407386Wed, 18 Jan 2012 22:33:00 +00002012-01-19T05:37:56.625+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">လူ႔</span><br />အဖြဲ႔အစည္း တခုအတြင္းမွာ က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္သက္ရတဲ့ နယ္ပယ္အမ်ဳိးအစားေပါင္း မေရတြက္ ႏုိင္လွေအာင္ မ်ားျပားပါ တယ္။ အဲသည့္ အထဲမွာမွ အထူးသျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္ ေစာက္ခ်ၿပီး အထူးျပဳေလ့လာ လုိက္စားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ကို ကၽြမ္းက်င္သူ (သို႔မဟုတ္) ပညာရွင္လို႔ ေခၚေဝၚသတ္မွတ္ ၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာလိုတာ တခုရိွပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ အကုန္လံုးကို သိသလိုမ်ဳိး တတ္သလိုမ်ဳိး ေျပာဆိုက်င့္ႀကံေနတဲ့ လူမ်ဳိးကိုေတာ့ ပညာရွင္ စစ္စစ္မွန္မွန္ ျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက မသတ္မွတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ တကၠသိုလ္ႀကီး ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ တသီတတန္း ရရိွထားမွ ပညာရွင္ ေဘာင္ဝင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆဟာ ထုိက္သင့္သေလာက္ပဲ မွန္ပါတယ္။ ထုိက္သင့္ သေလာက္ပဲ မွန္တယ္ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ တကၠသိုလ္ ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ ဒီဂရီေတြ တသီႀကီး ရထားေပမယ့္ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္၊ ပညာရပ္အလုိက္ စုိက္လုိက္ မတ္တပ္လုပ္ကုိင္ျခင္း၊ အၿမဲတန္း ေလ့လာဆည္းပူးေနျခင္း၊ သုေတသန ျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ခက္ခဲျပန္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးကို သံေခ်းတက္ ပညာရွင္လို႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚေလ့ ရိွပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ ဘက္မလုိက္ရဘူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ တတ္ ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရပ္ကို အသံုးျပဳၿပီး လူသားေတြကို တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လူသားတို႔ကို ေၾကျပဳန္းေစမယ့္ ကိစၥမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ ေတြဟာ လူသားတို႔ အတြက္ ေရရွည္မွာ အက်ဳိးယုတ္ေစတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း တင္ျပဖို႔ တာဝန္ ရိွပါတယ္။ ဥပမာ တင္ျပ ရမယ္ဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဟာ လူေတြ၊ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ ထိခုိက္ေစမယ့္ ကိစၥေတြကို ႀကိဳတင္ သိထားရဲ့သားနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား တခုခုကိုငဲ့ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဖက္က၊ စီးပြားေရး ကုမၸဏီႀကီးေတြဖက္က ဘက္လုိက္ၿပီး တင္ျပတာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တေလာက ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း အပါအဝင္ စက္မႈဇံု တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အီတဲလ္ထုိင္း ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာပညာရွင္တဦးက ေျပာခဲ့တာ တခုရိွပါတယ္။ ဒီထားဝယ္ စီမံကိန္းဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကိုေရာ ေဒသခံျပည္သူေတြအတြက္ပါ မထိခုိက္ ေစပါဖူးတဲ့။ တရုတ္ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြ တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမ်ားမ်ားစားစား ထိခုိက္စရာ မရိွဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ က်ေနာ့္ အေနနဲ႔ကေတာ့ ယံုၾကည္ဖြယ္ရာ မရိွဖူးလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံ အစိုးရ ကေတာင္ သူတို႔ဆီက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုမွာ စက္ရံုေတြေၾကာင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးၿပီး ေဒသခံေတြဟာ ကင္ဆာ အပါအဝင္ ေရာဂါဘယေတြ ျပႆနာေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံထားၿပီးၿပီ။ အခု ေဆာက္မယ့္ ထားဝယ္စက္မႈဇံု က ထုိင္းတို႔ရဲ့ မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုထက္ ဆယ္ဆေလာက္ ႀကီးပါတယ္။<br /><br />စိတ္မေကာင္းစရာ တခုက က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ သမုိင္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္ မ်ဳိးစံုဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ အတြက္ ဘက္လုိက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္က စာေပ၊ သမုိင္း၊ ဘာသာေရး ပညာရိွအမ်ားစုဟာ ဘက္လုိက္ ခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဖက္ကို လုိက္တာလဲဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြအတြက္ ဘက္လုိက္ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္ေတြရဲ့ ဘုန္းလက္ရုန္းနဲ႔ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးပံု၊ အာဏာစက္ က်ယ္ျပန္႔ပံု၊ တရားေသာမင္းျဖစ္ပံု စတာေတြသာ အမ်ားစုလိုျဖစ္ၿပီး လႊမ္းမိုးခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဘုရင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ရိုေသ ကုိင္းရိႈင္း ၿပီး သာသနာ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းပံုေတြလည္း အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနပါတယ္။<br /><br />ဘယ္ဘုရင္လက္ထက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စံနစ္ မေကာင္းလို႔၊ ဘုရင္ဟာ အမ်က္မာန္ေစာင္ ႀကီးမားလို႔၊ အခြန္ေတြ အလြန္ အကြ်ံေကာက္လို႔၊ ခဏခဏ ေဘးႏုိင္ငံေတြကို စစ္တုိက္ထြက္လို႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဘယ္လို ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ဳိးကို အဲဒီေခတ္က ပညာရွင္ေတြက ေရးေလ့မရိွတဲ့အတြက္ ရွာလို႔ေတာင္ မလြယ္ကူပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ဘုရင္ေတြ လုိက္နာအပ္တဲ့ မင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ ေတြ႔မွာေတာ့ ဘုရင္ေတြဟာ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးကို မလုိက္နာပါဖူး။ ျပည္သူကို ႏိွပ္စက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး တိတိလင္းလင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားထားတဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ရဲဝံ့တဲ့၊ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း တင္ျပေရးသားတဲ့ ပညာရိွမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြန္းခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဖိုးလိႈင္လို ပညာရိွမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင့္အာဏာစက္ကို မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ့အတြက္ အဲသလို ပညာရိွမ်ဳိးေတြရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈ ေတြဟာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒီဖက္ေခတ္မွာေတာ့ သမုိင္းပညာရွင္ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အလိုကို မလုိက္တဲ့ပညာရွင္အျဖစ္ ထင္ရွားပါတယ္။<br /><br />ကုိင္း ေရွးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ အခု လက္ရိွ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ေနၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရိွ အစိုးရသစ္ကလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ (ျမန္မာစီးပြားဖက္ေကာ ႏုိင္ငံျခားဖက္စပ္ေကာ) တုိင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတေတြကို အဆင္အျခင္မဲ့ ထုတ္ယူေရာင္းျခေနတာကို အဲသလို မလုပ္သင့္ဖူးလို႔ ခ်က္ၾကလက္ၾက အႀကံေပး ေဝဖန္ေထာက္ျပတဲ့ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြ မရိွသေလာက္ ရွားပါးပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္ ေအာင္ေန ေနာင္မွာ တျဖည္းျဖည္း ျခင္း နားသြင္းယူတာေပါ့ ေျပာင္းယူတာေပါ့ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို လုိက္ပါတယ္။<br /><br />တခ်ဳိ႔ျမန္မာ ပညာရွင္ ဆိုသူေတြ ၾကေတာ့လည္း ေနရာတကာ အကုန္ဝင္ပါပါတယ္။ အနာဂတ္ စီးပြားေရး ေပၚလစီဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ဆင္းရဲမြဲေတြမႈ ေလွ်ာ့ျခေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ႏုိင္ငံေရး ပဋိပကၡ ေျဖရွင္းေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ျမွင့္တင္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကိစၥေတြ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆုိင္ရာ ကိစၥ အရပ္ရပ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတဲ့ကိစၥေတြ အစရိွတဲ့ ကိစၥအားလံုးမွာ ဝင္ပါၾကတယ္။ အမွန္တကယ္ ျဖစ္သင့္ တာက ကိစၥရပ္တုိင္း ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါေနမယ့္အစား မိမိကြ်မ္းက်င္တဲ့ နယ္ပယ္၊ မိမိတေလွ်ာက္လံုး ဆည္းပူး ေလ့လာ ေနတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ေတြ အတြင္းမွာပဲ လက္ေတြ႔ၾကၾက ပါဝင္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွ တုိင္းျပည္အတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိး ရိွမယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။<br /><br />တဆက္ထဲမွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေထာက္ျပေဝဖန္သင့္တဲ့ ကိစၥမ်ားလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။ အဲတာ ေတြကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ဆည္ပိတ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြရဲ့ ဆိုးက်ဳိးေတြ၊ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အႀကီးစားစက္မႈဇံု လုပ္ငန္းေတြ တည္ေဆာက္ရာက တုိင္းျပည္မွာ ေရရွည္အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြ ဒါေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေထာက္ျပေဝဖန္ အႀကံျပဳဖို႔ လုိပါတယ္။ အခုေတာ့ ျမစ္ဆံုကိစၥက ရပ္ထားလုိက္ၿပီ။ ပညာရွင္ေတြ လူသိ ရွင္ၾကား ေျပာတယ္လို႔ ေတာ့ မၾကားမိလုိက္ပါ။ အဲသလိုပဲ လယ္သမားေတြရဲ့ လယ္ေျမယာေျမေတြကို စစ္တပ္နဲ႔ စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြ ေပါင္းၿပီး သိမ္းယူေနတာကိုလည္း ရပ္တန္႔ဖို႔လိုေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္က လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို ျပန္လည္ ဦးေမာ့ လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ အားလံုးလည္း မွတ္မိၾကမွာပါ။ လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာဖို႔ ဆိုတာက လယ္သမားေတြကို အကူအညီမေပးဘဲ၊ အကာအကြယ္ မေပးဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တကယ္တန္း လယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြသာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္ၿပီးဦးေမာ့လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ အခုထက္ပိုၿပီး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္၊ ႏုိင္ငံတကာ ကလည္း အျပန္အလွန္ ေလးစားလာေအာင္ ေခတ္နဲ႔ မဆီေလွ်ာ္ေတာ့တဲ့ မကိုက္ညီေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေခတ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္အစားထိုးဖို႔ ပညာရွင္မ်ားဖက္က တညီတညာထဲ အစိုးရသစ္ကို တုိက္တြန္းဖို႔ အႀကံေပးဖို႔လိုပါတယ္။ အဲသလိုမွမဟုတ္ဘဲ အခု အစိုးရသစ္လုပ္ေနဟာ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တာေတြထက္ ပိုေကာင္း တယ္ဆိုၿပီး ေထာက္ခံေနရံုနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။<br /><br />အစိုးရသစ္ကို ႏုိင္ငံေရးအရ တုိက္ခုိက္ေဝဖန္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ တုိင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရး အမွန္တကယ္ ဦးေမာ့လာဖို႔ အတြက္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား၊ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဘက္မလုိက္ဘဲ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္ အရိွကို အရိွအတုိင္း ရဲရဲဝ့ံဝံံ့ အႀကံျပဳ ေဝဖန္ဖို႔ လိုေၾကာင္း ေျပာလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ေျပာင္းလဲဖို႔ ႏုိင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသလို၊ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေနဆဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ ပညာရွင္မ်ား ဖက္မွလည္း ဘယ္သူ႔ဖက္မွ ဘက္မလိုက္ဖဲ တုိင္းျပည္အက်ဳိးအတြက္ ရဲရဲႀကီး ေဆာင္ရြက္တာကလည္း အထူး အေရးႀကီး ပါေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၈ ရက္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ၁၂ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8313534373951407386?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/01/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2085887167925312388Thu, 12 Jan 2012 05:15:00 +00002012-01-12T12:17:57.880+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ဦး</span>သိန္းစိန္ အစိုးရ တက္လာကထဲက ဟိုဟာလုပ္မယ္ ဒီဟာလုပ္မယ္ ဆိုၿပီး ကတိေတြေပးထားတာ မနည္းလွဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥက ပြဲၿပီးမီးေသ ျဖစ္ေနၿပီလားလို႔ ျမင္မိတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြကို ေငြမေခ်းမေနရ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ေငြေတြအတင္း ေခ်းခုိင္းေနတာက ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး ျဖစ္စဥ္လို႔ တခ်ဳိ႔က ျမင္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ဘဏ္ေတြ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး အတုိးလိုခ်င္လို႔ လုပ္တဲ့ ကိစၥပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ဘဂၤလားဒက္ရွ္က ႏုိဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုရွင္ မိုဟာမက္ယူႏြတ္ရဲ့ အေသးစားေခ်းေငြ ပံုစံမ်ဳိး လုိက္လုပ္ရင္ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္လို႔လည္း တခ်ဳိ႔က ထင္ၾကတယ္။ အဲသည့္နည္းက ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ရာခုိင္ႏႈန္းနဲနဲပဲ ေအာင္ျမင္ႏုိင္လိမ့္ မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ အကုန္လံုးကို ေၾကာက္ေနရတဲ့ ပံုစံခြက္ထဲမွာ ရိွေန ေသးလို႔ပဲ။ တဖက္မွာ ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း အေသးစား ေခ်းေငြပံုစံဟာ အတုိင္းအတာ တခုအထိ လိုအပ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ဆိုတာ နယ္ပယ္ေတြ အားလံုးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို အစိုးရ လုပ္တဲ့သူက နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။<br /><br />ရုိးရုိးရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ပထမဆံုး အဆင့္မွာ လုပ္ႏုိင္ရမွာက လူတုိင္းလူတုိင္း အထက္တန္း အဆင့္ထိ အစိုးရစရိတ္နဲ႔ ေက်ာင္း ေနႏုိင္ဖို႔ စီစဥ္ရမယ္။ ပညာမတတ္ထားတဲ့ သူေတြမ်ားေနရင္ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ဘာေတြပဲ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဖာ္ အၿမဲ ေနာက္က်ေလ့ ရိွလို႔ျဖစ္တယ္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမွာ လူတုိင္းဟာ အထက္တန္းထိ အခမဲ့ပညာ သင္ႏုိင္ဖို႔ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားတယ္။ အစိုးရက ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား ကေလးေတြအတြက္ စုိက္ၿပီး ပညာသင္ေပးရမယ္လို႔ ဆိုထားတာ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ပညာေရးအတြက္ အဲတာမ်ဳိး ျပဌာန္းထားတာ ပါသလား။ ကုလားျပည္ရဲ့ တခ်ဳိ႔ျပည္နယ္ ေတြမွာ အဲသလို ပညာသင္ေနတုန္းမွာ ထည့္သြင္း သင္ၾကားတာ တခုက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ပဲ။ ငယ္ငယ္ကထဲက က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို ယဥ္ပါးထားရင္ အသက္ႀကီးတဲ့အထိ အေထာက္ အကူ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ နားလည္လာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆက္ၿပီး ရွင္းလင္းပါ့မယ္။<br /><br />အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ျပည္နယ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ရိွတယ္။ အဲသည့္ ျပည္နယ္ေတြထဲမွာ ကရယ္လာဆိုတဲ့ ျပည္နယ္ဟာ လူသား ရင္းျမစ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထင္ရွားတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ကေနေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳတာ ခံရတယ္။ ကရယ္လာ ျပည္နယ္ဟာ ေျမ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင့္ ေသးေသးေျမႇာင္ေျမွာင္ေလးပါ။ သို႔ေသာ္ လူဦးေရက သန္းေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ ေနၿပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူဦး ေရရဲ့ တဝက္ေလာက္ ရိွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တယ္။ ကရယ္လာျပည္နယ္ဟာ စီးပြားေရးအရ သိပ္ အေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ။ ဆင္းရဲ သားက အမ်ားစု ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားတာက ျပည္နယ္အားလံုးေပါင္းမွာ လူႀကီး စာတတ္ေျမာက္တဲ့ဦးေရ အမ်ားဆံုး ျပည္နယ္ ျဖစ္တယ္။ လူတုိင္းနီးပါး စာေရး စာဖတ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ လူငယ္ တုိင္းဟာ ဘြဲ႔ရေခတ္ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္မွာ က်ားမမေရြး ေက်ာင္းေနၿပီ ဆိုကတည္းက က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဘာသာကို မျဖစ္မေန သင္ၾကားရတယ္။ ဘာသာရပ္တခု အေနနဲ႔လည္း စာေမးပြဲမွာ ေျဖရတယ္။ ေယဘုယ် ေျပာရရင္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမိႈက္စြန္႔ပစ္ပံု၊ ယင္လံုတဲ့ ေရေလာင္း အိမ္သာေဆာက္ပံု၊ ေရဆိုးေျမာင္း ေဖာက္ပံု၊ ညစ္ပတ္တာ တခုခုကို ကုိင္ၿပီးတုိင္း လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႔ ေဆးရပံု၊ လတ္တေလာ အနားမွာ ဆပ္ျပာမရိွရင္ ေရ ဘယ္ေလာက္သံုးၿပီး လက္ကိုေဆးရမလဲ ဆိုတာမ်ဳိးလဲ ပါေသးတယ္။ ယင္နားတဲ့ အစားစာေတြ၊ အစားအစာ ခ်က္ၿပီးလို႔ နာရီဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ ဘယ္လိုအစားအစာ မ်ဳိးဟာ မစားသင့္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း ကေလးေတြအေနနဲ႔ သင္ရတယ္။ အတန္းႀကီးလာတာနဲ႔ ပိုၿပီးအေသးစိတ္တဲ့ က်န္းမာ ေရးဆုိင္ရာ တကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရး ဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြကို ဆက္သင္ရပါတယ္။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္သားေတြဟာ ေက်ာင္းပညာေရးကတဆင့္ သင္ရတဲ့ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အတုိင္း ေန႔စဥ္ ဘဝမွာ လုိက္နာက်င့္ သံုးၾကတယ္။ အဲသည္ေတာ့ သူတို႔အတြက္ ရလာတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးက ႀကီးလွတယ္။ ကရယ္လာ ျပည္နယ္မွာ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၇ဝ ဝန္းက်င္ျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းကေတာ့ ၆၈ ဝန္းက်င္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ က်န္းမာေရး ဘာသာရပ္ကို ထည့္သြင္းမသင္ၾကားတဲ့ ျပည္နယ္ေတြမွာေတာ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီး ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၅၈ ဝန္းက်င္ေလာက္မွာဘဲ ရိွတယ္လို႔ ဆိုထားတယ္။ တခ်ဳိ႔ ျပည္နယ္ေတြ မွာေတာ့ လူ႔ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၅၄ နဲ႔ ၅၆ ဝန္းက်င္မွာပဲ ရိွေနတယ္။ ကုိင္း မကြာလွဖူးလား။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္း ႏုိင္ငံမွာ အခုဆိုရင္ လူေတြဟာ စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ပုိက္ဆံရိွလာၿပီလို႔ ေျပာလည္း ရပါတယ္။ သူတို႔ စားေသာက္ပံုဟာ ကုလားေတြထက္ အမ်ားႀကီးသာတာေပါ့။ ေန႔တုိင္း ၾကက္ဥ ႏြားႏုိ႔ အသားဟင္းစားႏုိင္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ကုန္ၿပီ။ ထုိင္းေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာလည္း ၇ဝ ပါပဲ။ ပဲဟင္းသာ စားႏုိင္တဲ့ ကရယ္လာျပည္နယ္သူ အမ်ဳိးသမီး မ်ားနဲ႔ သက္တန္းခ်င္း အတူတူ ဆိုတာ ျမင္ႏုိင္တယ္။<br /><br />ကရယ္လာ ျပည္နယ္သားေတြဟာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိကို ငယ္ငယ္ေလးကထဲက သိလာခဲ့တဲ့အတြက္ လုိက္နာ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အတြက္ အဲသလို က်န္းက်န္းမာမာ အသက္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေနရတာပါ။ သူတို႔လည္း တျခား ျပည္နယ္က ကုလား မ်ားလိုပါပဲ ေန႔တုိင္းစားေနရတာက ထမင္းနဲ႔ပဲဟင္းပါပဲ။ သူတို႔လည္း ဆင္းရဲတာကိုး။ ထမင္းနဲ႔ ပဲဟင္း စားရတာျခင္း တူရဲ့ သားနဲ႔ သူတို႔က အသက္ရွည္ရွည္ ေနရတယ္။ ပညာလည္း တတ္ၾကတယ္။<br /><br />အဲတာေၾကာင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပညာလည္းတတ္ထား၊ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ လုပ္မယ့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးဟာ ပိုလို႔ေအာင္ျမင္ႏုိင္မယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး အစီအစဥ္ေလးေတြ လုပ္လုိက္ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ျဖစ္လာကာနီးမွ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ေဆးဖိုးထဲ ပါသြားလုိက္နဲ႔ ဆိုရင္ ပလုိင္းေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။ တခါ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာက စရိတ္ မွ်ေပး က်န္းမာေရးလို႔ ဆိုထားေသးတာကိုး။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္မွာလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာသာရပ္ တခုအေနနဲ႔ တိတိ က်က် သင္ၾကားေပးတာ အရင္ကလည္း မရိွခဲ့ဖူး၊ အခုလည္း မရိွေသးဖူး။ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပုိက္ဆံရိွသူေတြက ထုိင္းႏုိင္ငံတို႔ အိႏိၵယတို႔ စကၤာပူတို႔မွာ ေဆးသြားကုၾကတယ္။ ဒါဟာ ဘာကို ျပေနသလဲ ဆိုရင္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ထဲက ေဆးရံုေတြဟာ အားကိုးေလာက္စရာ မရိွဘူးလို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။ လူမြဲေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသြားကုဖို႔ ေနေနသာသာ ျပည္တြင္းမွာေတာင္ ေဆးဖိုးမတတ္ႏုိင္လို႔ အခ်ိန္မတုိင္ခင္ ေစာေစာစီးစီး ေသေနၾကတာ အားလံုးအျမင္ပဲ။<br /><br />ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္တို႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီး ဦးေရႊမန္းတို႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ ဆိုတာ တုိင္းျပည္ကို အစီအစဥ္နဲ႔တကြ ရွင္းလင္းတင္ျပဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံတကာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား ကေန တဆင့္လည္း ေလ့လာဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ တေလာက ဦးေရႊမန္းတို႔ အိႏိၵယကို သြားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ကုလားေတြရဲ့ ဒီမိုကေရစီ ပါလီမန္ႀကီးကို ေလ့လာမယ္ ဆိုၿပီးသြားခဲ့တာပဲ။ အဲသည့္တုန္းက ကရယ္လာျပည္နယ္ ကိုမ်ား တလက္စထဲနဲ႔ သြားၿပီး ေလ့လာခဲ့ရင္ ေကာင္းမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကရယ္လာျပည္နယ္ဖက္ကို သြားခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ သဲ့သဲ့ ေတာင္ မၾကားမိဘူး။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္ ဥပမာကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီးရင္ ကေလးမ်ား အထက္တန္းအထိ အခမဲ့ ပညာသင္ႏုိင္ဖို႔ စနစ္တက် စီစဥ္ေပးဖို႔ လိုေနသလို ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ က်န္းမာေရးကို ဘာသာရပ္ တခုသဖြယ္ မူလတန္းအဆင့္ကထဲက သင္ၾကား ေပးဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကို ျမင္ရပါတယ္။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ တျခားသယံဇာေတြ ေရာင္းထားလို႔ရတဲ့ ပုိက္ဆံေတြကို ဒီေနရာ ေတြမွာမွ မသံုးရင္ ဘယ္မွာ သံုးၾကမွာလဲ။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံတကာက ပိုၿပီးကူညီခ်င္ လာေအာင္ ပိတ္ထားတဲ့ တခ်ဳိ႔ ေသာ တံခါးမ်ားကို ဖြင့္ဖို႔ေတာ့ လိုေနၿပီလို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၂ ရက္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2085887167925312388?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2012/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5612871594943088543Thu, 22 Dec 2011 03:34:00 +00002011-12-22T10:36:40.685+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">လြန္</span>ခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္က ဧည့္ခံပြဲတခုကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ဧည့္ခံပြဲဆိုေပမယ့္ ကုတ္အကၤ်ီဝတ္ နက္ကတုိင္တပ္ရတဲ့ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ အခန္းအနားမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။ လာၾကတဲ့ လူအေရအတြက္က သံုးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာတခ်ဳိ႔လာတယ္၊ ထုိင္းနဲ႔ အေနာက္တုိင္းသား သတင္းသမားေတြ လာၾကတယ္။ အဲ အေနာက္တုိင္း သံတမန္ အနည္း အက်ဥ္းလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းကို ေျပာၾကရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လက္ရိွႏုိင္ငံေရး အေျခအေန ေတြဆီကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အဲသည့္အခ်ိန္မွာ အီးယူသံရံုးက သံတမန္တဦးက က်ေနာ့္ကို ျမန္မာျပည္ဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ သူစကား ေျပာတဲ့ ေလသံအရ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ အီတလီလူမ်ဳိး ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့လို႔ က်ေနာ္က ခန္႔မွန္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေမးၾကည့္ေတာ့ လည္း သူဟာ အီတလီလူမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္မွာလဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္နဲ႔ အဲသည့္ အီတလီ အျငင္းအခုံ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />က်ေနာ္။ ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔ ျပန္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ေကာင္းကို က်ေနာ္ေစာင့္ေနပါတယ္။ ျပန္ဖို႔လိုအပ္လာၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္တဲ့ တေန႔မွာ က်ေနာ္ျပန္မွာပါ။ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ဆက္ၿပီးေနဖို႔ အေၾကာင္းလည္း မရိွပါဖူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ အေနာက္တုိင္း မွာလည္း ကုိယ့္ေနအိမ္သည္သာ အခ်ဳိၿမိန္ဆံုးေနရာ ဆိုတဲ့ စကားပံုလည္း ရိွတာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />အီတလီ။ ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျမန္မာျပည္ကို အျမန္ဆံုး ျပန္သင့္တယ္လို႔ ဆိုလို တာပါ။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနတယ္။ အစိုးရသစ္ကလည္း အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ စၿပီး လုပ္ေန တယ္ေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္ကဆို ဒီလို အေျပာင္းအလဲမ်ဳိး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ ထင္မထား တာပဲမို႔လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ တုိင္းျပည္ ပြင့္လင္းတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ေနၿပီပဲ။ အျမန္ျပန္ၿပီး တုိင္းျပည္အတြက္ လုပ္စရာ ရိွတာေတြ လုပ္သင့္ေနၿပီလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဒါက ခင္ဗ်ားဖက္က ျမင္တဲ့အျမင္။ ခင္ဗ်ားမွာ ျမင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ တုိင္းျပည္ ျပန္ဖို႔ ဆိုတာဟာ လူသားတဦးတေယာက္မွာ ရိွရမယ့္ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔အညီ ျပန္ခြင့္ရိွမွ ျပန္မွာပါ။ ျမန္မာသံရံုးမွာ ေအာက္က်ဳိ႔ ၿပီး ဟိုေရာက္ရင္ ဘာမလုပ္ပါဖူး ညာမလုပ္ပါဖူးလို႔ ခံဝန္လက္မွတ္ထိုးၿပီးမွ ျပန္ရတာမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ မျပန္ေသးဖူး။ တခါ ျပန္လာၾကပါလို႔ အစိုးရသစ္က ေျပာေပမယ့္ ဟိုေရာက္မွ ဒီစကားမ်ဳိးမေျပာရ ဆိုတာကို ဒီလူေတြ ေျပာျပန္ၿပီ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစတဲ့ စကားေတြေျပာတယ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲေတြကို ျပည္သူလူထု အထင္မွားေအာင္ ျပဳလုပ္ တယ္ စသျဖင့္ စြပ္စြဲခံရၿပီး ေထာင္ထဲထည့္မယ္၊ စစ္ေၾကာေရးမွာ ႏိွပ္စက္မယ္ဆိုရင္ ျပန္ရက်ဳိး မနပ္ဖူးလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ အဲတာအျပင္ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ ခရီးသြားလာဖို႔အတြက္ အစိုးရအာဏာပုိင္ ေတြဖက္က ညစ္ထားၿပီး ပတ္စ္ပို႔ ထုတ္မေပးဖူး ဆိုရင္လည္း က်ေနာ္ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ခံေနရမလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့။<br /><br />အီတလီ။ ။ စိတ္မရိွဖူး ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေျပာပါရေစ။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ခါးသီးမႈ တခုခုေၾကာင့္ အစိုးရကို လက္စားေခ် လိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး ရိွေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ အဲသည့္ ခါးသီးမႈေၾကာင့္ အနည္းဆံုးေတာ့ အစိုးရသစ္ကို အသိအမွတ္ မျပဳလိုဖူးဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတာ့ အနည္းဆံုးရိွေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ေျပာမလဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ေနာ္ ဟုတ္ပလား။ က်ေနာ့္မွာ အစိုးအာဏာပုိင္ေတြကို လက္စားေခ် ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး လံုးဝမရိွဖူး။ လက္စားေခ်တာနဲ႔လည္း တုိင္းျပည္ျပႆနာေတြ ေျပလည္သြားမွာ မဟုတ္ဖူး။ စကား ေျပာၾကရင္းနဲ႔ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းတဲ့နည္းသာ အေကာင္းဆံုးလို႔ က်ေနာ္ကမွတ္ယူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယံုၾကည္ႏုိင္ဖြယ္ အေျခအေနမ်ဳိး မရိွေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို ယံုလို႔ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မယ္ဆိုတာမ်ဳိး က်ေနာ္ကေတာ့ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကာလတခု အခ်ိန္တခု ျဖတ္သန္းၿပီးမွ ျပန္မယ္ မျပန္ဖူး ေျပာႏုိင္မယ္လို႔ က်ေနာ္က ဆိုလိုတာ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ဖက္ က်ေနာ့္တဦးထဲရဲ့ အျမင္နဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္က အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။ တုိင္းျပည္က ထြက္လာခဲ့တယ္။ ျပန္ၿပီးခါမွ အေျခအေနမေကာင္းလို႔ ေနာက္တေခါက္ ေျပးၾကဦးဟ ဆိုတာမ်ဳိး က်ေနာ္ ထပ္မႀကံဳခ်င္ ေတာ့ဖူး။ ဒါဟာ အမွန္အတုိင္းေျပာတာ။ I don't want to leave my home twice। ေပါ့ဗ်ာ။ အဲေတာ့ အၿပီးျပန္ႏုိင္တဲ့ အခါ မွသာ ျပန္မယ္။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔လို အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြ ျပန္ေနတာကိုေရာ ဘာေျပာမလဲ။ (သူက နာမည္တခ်ဳိ႔ ကို ရြတ္ျပပါေသးတယ္) သူတို႔ေတာင္ ျပန္ေနေသးတာ ဘာမွမျဖစ္တာဘဲ။ ခင္ဗ်ားက ဘာေၾကာင့္ ေစာင့္ၾကည္ေနဦး မွာလဲ။ ေနာင္ဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ျပန္ၾကဦးမယ္။ အစိုးရကလည္း ျပန္လာမယ့္ သူေတြကို လုိလိုလားလား ခြင့္ျပဳေနတာ မဟုတ္လား။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တုိင္ ျပန္လာၾကဖို႔ ေျပာခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ မွတ္မိတာပဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ အိုေက ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမယ္။ အခု ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြက ျမန္မာျပည္ကို ျပန္တာ မဟုတ္ဖူး။ တခ်ဳိ႔က အလည္သြားတာ။ တခ်ဳိ႔က လုပ္ငန္းကုိင္ငန္း အထဲေရႊ႔ဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရိွမရိွ စနည္းသြားနာတာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အီးယူအလွဴရွင္ အစိုးရေတြက ဖိအားေပးလို႔ သြားၾကည့္ၾကတာ။ အျပင္မွာ ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အလွဴေငြ ေထာက္ပံ့ ေငြ ျဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုလို႔ အထဲျပန္ၿပီး အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ သြားညိႇတာ။ ဒါက တုိင္းျပည္ကို ျပန္တာ မဟုတ္ဖူး။ သူတို႔ရဲ့ အက်ဳိး စီးပြား မဆံုးရံႈးဖို႔အတြက္ လုပ္ေနၾကတာ။ အထဲျပန္ေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မူနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခြင့္ရဖို႔ ဆိုတာက သူတို႔လက္ခုပ္ထဲက ေရျဖစ္သြားၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲသလို ျမင္တယ္။ တကယ္ပြင့္လင္း လာလို႔ ျပန္ၿပီးလုပ္တာမ်ဳိးကို က်ေနာ္မဆိုလိုဖူး။ က်ေနာ္က အလည္သြားဖို႔ စနည္းနာဖို႔ ျပန္မွာမဟုတ္ဖူး။ ျပန္တယ္ ဆိုတာက အိမ္ကို အၿပီးျပန္မွာ၊ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ထဲမွာ ေသတဲ့အထိ ေနသြားေတာ့မွာကို ေျပာေနတာ။ အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ ေတာ့ Going home ေပါ့ဗ်ာ။ Visiting home မဟုတ္ဖူးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ ကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္ရာမွာ ဂုဏ္သိကၡာ ရိွရိွ ျပန္ၿပီး ေနႏုိင္မွာလား မေနႏိုင္ဖူးလား ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ရတယ္ဗ်။ ဒါကို ဆိုလိုတာ။ အခု ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြက ႏုိင္ငံႀကီး တခုခုက ပတ္စ္ပို႔ ကိုင္ထားၿပီး ဟိုကႏုိင္ငံသားေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲသည့္ ႏုိင္ငံအစိုးရေတြရဲ့ ကာကြယ္ေပးမႈ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလို ရထားသူ ေတြဗ်။ ျမန္မာျပည္ထဲကိုလည္း တပတ္တန္သည္ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ပဲ သြားေနတာ။ အလုပ္အတြက္ ရံုးခြဲသေဘာမ်ဳိး ထားၿပီး အိမ္ခံ ျမန္မာတခ်ဳိ႔ကို ရံုးထုိင္ခုိင္းထားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ရိွေသးတာ။ ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြကိုယ္တုိင္က တက္သာဆုတ္သာ ရိွေအာင္တြက္ခ်က္ၿပီးမွ လုပ္ေနတာ။ အေျခအေန မေကာင္းျပန္ဘူး ဆိုရင္ ႏုိင္ငံျခား ပတ္စ္ပို႔ ကိုင္ထားသူ ေတြဆိုေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို ျပန္လာၿပီး ေနၾကမွာဘဲ။ သူတို႔ ကိုယ္တုိင္ အဖမ္းခံရတဲ့အထိ ေထာင္ထဲ သြားရတဲ့အထိ အေျခ အေနက ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သူတို႔က ဟိုမွာလည္း ဆက္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲတာကို ခင္ဗ်ား သေဘာေပါက္ရ့ဲလား။ အဲ အဖမ္းမခံရေအာင္ ေထာင္မက်ေအာင္ ဆိုရင္ လည္း ဘြတ္ဖိနပ္ကို ဖံုသုတ္ေပးရတဲ့ အပို အလုပ္ေတြပါ သူတို႔ လုပ္ရေတာ့ မွာလည္း ရိွေသးတယ္။ အဲတာဆိုရင္ သူတို႔လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အၾကားမွာ သိကၡာက်တာေပါ့။ ဒါ့အျပင္ ဘြတ္ဖိနပ္ ေတြကို ဖံုသုတ္ေပးေနၾက တတိယ လိႈင္း ဆိုတဲ့ အုပ္စုေတြကလည္း သူတို႔ျပန္လာတာကို ၿပိဳင္ဖက္ေတြ၊ ေငြတြင္းၿပိဳင္ႏိႈက္မယ့္ သူေတြ ျပန္လာတာလို႔ ျမင္သဗ်။ သူတို႔ထက္ သာသြားမွာစိုးလို႔ သူတို႔ေအာက္မွာ ဆြဲသြင္းခ်င္သဗ်။ သူတို႔မွာက သူတို႔ကိုယ္ပုိင္ အဘေတြဆီက စပြန္ဆာရထားေတာ့ ျပန္လာမယ့္ လူေတြထက္ အေျခက ခုိင္ၿပီးသားကိုး။ ဒါမ်ဳိးေတြ ကလည္း ရိွေသးသဗ်။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ တုိင္းျပည္ ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အဝ ရေနၿပီလို႔လည္း မေျပာေသးပါဖူး။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အေနာက္တုိင္းကလို လြတ္လပ္မႈမ်ဳိး အျပည့္အဝရမွ ျပန္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္က်သြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ အခု အျပင္မွာလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား လုပ္ႏုိင္ေသးလို႔လဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဟာ လုပ္ႏုိင္တာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ျပည္တြင္းမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔မရတဲ့ ကိစၥေတြကို က်ေနာ္တို႔က ဒီဖက္ကေန အမ်ားႀကီးလုပ္ႏုိင္ေသးတယ္။ ဥပမာ ကခ်င္မွာ ေသနတ္ေပါက္ေနတဲ့ ကိစၥေတြ၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ကိစၥေတြ၊ စစ္တပ္က လူသတ္ေနတာေတြ၊ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေတြကို အစိုးရက လက္လြတ္စပယ္ လုပ္ေနတာေတြ၊ လယ္သမားေတြရဲ့ လယ္ေတြကို အစိုးရက သိမ္းၿပီး ပုဂၢလိက စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြရဲ့ လက္ထဲကို ထိုးထည့္ေနတာေတြ၊ အန္အယ္ဒီကို ညစ္နည္းတေထာင္သံုးၿပီး ညစ္ထားတာေတြကို အန္အယ္ဒီကိုယ္တုိင္ မေျပာသာတဲ့ အခါမွာ ဒီဖက္က က်ေနာ္တို႔က ႏုိင္ငံတကာအထိ တင္ျပေပးႏုိင္တယ္ဗ်။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေတြ ေထာင္ေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရိွေနေသးတယ္ဗ်။ နာမည္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ေဒၚစုကို လႊတ္ေပးရံု ဇာဂနာကို လႊတ္ေပးရံု နဲ႔ေတာ့ လံုေလာက္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔မရဖူး။ တခ်ဳိ႔ဆုိရင္ ရြာလံုးကြ်တ္ ေယာက္က်ားမွန္သမွ် အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ထဲထည့္ထား တာေတြ ရိွေသးသဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ ရြာေဘးက ျဖစ္သြားတုန္း ထမင္းထုတ္ ေပးလို႔ ဆိုၿပီး ျဖစ္တာ။ အဲသည့္ ရြာသားေတြေကာ ယံုၾကခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်သူေတြလို႔ မေျပာႏုိင္ဖူးလား။ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေျမာက္မ်ားလွတဲ့ ကိစၥေတြ ဒီဖက္မွာ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ဖို႔ရိွေနေသးတယ္။ လုပ္လည္းလုပ္ရမွာပဲ။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ေနာ္ သေဘာခ်င္း အျမင္ခ်င္းက အေတာ္ေလး ကြာေနေတာ့ အခုေဆြးေႏြးတဲ့ ကိစၥမွာ အေျဖတခု ထြက္လာဖို႔ေတာ့ မလြယ္ေသးဖူးလို႔ ထင္တယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာဗ်ာ က်ေနာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္ပေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြကို ျပန္ေစခ်င္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ ျမင္ပံုျခင္း ခ်ဥ္းကပ္ပံုျခင္း အေတာ္ကြာေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ စလံုး ေရစလို႔ ေျပာရမယ့္ ကာလကို ခင္ဗ်ားက အေတာ္ေလးဟုတ္ေနၿပီလို႔ ထင္ထားတာေၾကာင့္ပဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ ဒိုနာလို႔ေခၚတဲ့ အလွဴရွင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ လိႈင္းတခုကို တကဲ့လိႈင္းႀကီးလို႔ ထင္ျမင္မိသူေတြ အေနနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အျမင္တူမွာ မဟုတ္ဖူး။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ကေန႔ည ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ အခုလို ေျပာဆိုျငင္းခုံ လုိက္ရတာေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ထပ္ရလာတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ မျပန္ေသးေပမယ့္ ဒီလို ျငင္းခုံရတာ ကိုေတာ့ အက်ဳိးရိွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၁ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5612871594943088543?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)5tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2224572102544801724Thu, 08 Dec 2011 16:25:00 +00002011-12-08T23:30:09.164+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ျမန္</span>မာျပည္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ ရိွလာတာကေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စလံုးေရစ ဆိုတဲ့ အေျခအေန မွာပဲ ရိွေသးတယ္လို႔ ဆိုရင္ လြန္မယ္ မထင္ဖူး။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့ ကိစၥက ျမန္မာျပည္အတြက္ ဒီႏွစ္ေပါင္း ၅၆ ႏွစ္အတြင္း ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုရဦးမွာပါ။ တခ်ဳိ႔ေသာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ မိတ္ေဆြ မ်ားက အဲသည့္ သတင္းကို ႏုိင္ငံျခားတီဗီြေတြ အဂၤလိပ္သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ကို ေမးပါတယ္။ မင္းတို႔ ႏုိင္ငံအေျခအေန အေတာ္ေျပာင္းလဲလာၿပီပဲ၊ တိုးတက္လာေတာ့မယ့္ အေျခအေနလို႔ ေျပာတဲ့သူကလည္း ေျပာပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ မစၥကလင္တန္ ျမန္မာျပည္ကို လာလည္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Dream comes true လို႔ေတာင္ ေျပာပါေသးတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြဆိုေတာ့ အေမရိကန္ သမၼတက ကိုယ္စားျပဳၿပီး လႊတ္လုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးရဲ့ ခရီးစဥ္ ကို ထူးျခားတဲ့ အေျပာင္းအလဲလို႔ ျမင္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တတ္စြမ္းသေလာက္ သူတို႔ကို ျပန္ ရွင္းျပပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ ေပၚလာၿပီဆိုတဲ့ အထိ ေျပာဖို႔က ေစာပါေသးတယ္လို႔။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနရတာက ရႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္ေျခရိွတဲ့ ကိစၥေတြကို စတင္ၿပီးလုပ္ေနရတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ စိတ္မသက္မသာစရာ အေျခအေနေတြကို ေနာင္မွာ ျမင္ရဦးမယ္ ဆိုရင္ (ျမင္လည္းျမင္ရ ဦးမွာပါ) Dream comes true ဆိုတဲ့အထိ မေရာက္ေသးဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္လို႔ ရွင္းျပရပါတယ္။<br /><br />စိတ္မသက္မသာစရာ အေျခအေနေတြဆိုတာ ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ လယ္သမားေတြ လယ္သိမ္းခံရတာက တုိင္းျပည္မွာ ေနရာအႏွံ႔။ ေရႊ႔ေျပာင္းလုပ္သားေတြ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံေတြကို ထြက္ခြာေနဆဲ။ ျမန္မာျပည္က အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြ တရုတ္မွာ ထုိင္းမွာ ေရာင္းစားခံေနရတာေတြကလည္း ျဖစ္ေနဆဲ။ စစ္တပ္နဲ႔ ရဲအပါအဝင္ အာဏာပုိင္ေပါင္းစံုရဲ့ အႏုိင္က်င့္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိး အေထြေထြကို ႏုိင္ငံသားေတြ ခံေနရဆဲ။ တုိင္းရင္းသား အုပ္စုေတြနဲ႔ ေသနတ္ေပါက္ေနဆဲ။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ေထာင္ထဲမွာ ရိွေနဆဲ။ ကေလးစစ္သားေတြလည္း စစ္ထဲဆြဲသြင္းခံေနဆဲ။ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ေပါင္းစံုကို လက္ရိွ အာဏာ ပုိင္ေတြ ေရာင္းခ်င္သလိုေရာင္းေနဆဲ သံုးခ်င္သလို သံုးေနဆဲ။ လႊတ္ေတာ္အသစ္ကလည္း ဘာလုပ္ခြင့္ ညာလုပ္ခြင့္ေတြ ေပးပါၿပီ ဆိုေပမယ့္ တကယ္တန္းၾကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵျပခြင့္တို႔ စုေဝးခြင့္တို႔က ကင္းမဲ့ ေနဆဲ။ ပညာက်န္းမာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥ အဝဝမွာ သိမ္ျဖင္းစြာ ႏံုျခာလွစြာ ေနာက္က်က်န္ေနဆဲ။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု နက္လြန္းလွတဲ့ ဆင္းရဲတြင္း ထဲမွာ ကုန္းေကာ့ပက္လန္ ေနေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တခါ ျပည္တြင္းမီဒီယာေတြ အတန္အသင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ ရလာတာမွန္ေပမယ့္ အဲသည့္ လြတ္လပ္ခြင့္ ေသးေသးေလး ေတာင္မွ ေပၚလုိက္ေပ်ာက္လုိက္ ျဖစ္ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒုတိယတန္းနဲ႔ တတိယတန္း လခစား ဂ်ာနယ္လစ္ ေတြကိုယ္တုိင္ အခြင့္အလမ္းရရင္ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ဖို႔ စုိင္းျပင္း ေနတာလည္း ျမင္ရပါတယ္။ သူတို႔အဆိုအရ သူတို႔ဟာ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ လည္း မဟုတ္ လခကလည္း နည္းပါးတဲ့အတြက္ ေရရွည္အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သည့္ထက္ တက္လမ္း မရိွေတာ့တာမို႔ အခုလို စဥ္းစားရျခင္း ျဖစ္တယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ပညာဆက္သင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝင္ေငြပိုရမယ့္ အလုပ္အကုိင္ တခုခု ရရိွဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ျခင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူတို႔ကုိ အျပစ္ မျမင္ ပါ။ လူဆိုတာ သည့္ထက္သည္ တုိးတက္ႏုိင္မယ့္ ေနရာကို ရွာေဖြရတာ သဘာဝ ျဖစ္တာကိုး။<br /><br />ဒါ့အျပင္ အစိုးရသစ္ဟာ အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေျပာေပမယ့္ အခုအထိ ရုရွားမွာ သူတို႔ ပညာသင္လႊတ္ထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ အမ်ားစု ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ဟာ သင္ၿပီးေရာ သင္ေနဆဲသူေရာ ေပါင္းလုိက္ရင္ တေသာင္းေက်ာ္ အထိရိွေနတယ္။ အဲသည့္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု သင္ယူ ေနတာက ညဴကလီးယားဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုအတြက္ ေဆးပညာ၊ လူမႈ ကယ္ဆယ္ေရး အတတ္ပညာနဲ႔ အျခားေသာ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အေထာက္အကူအျပဳ နည္းပညာ ေတြကို သင္ၾကားေန တာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒါက ဘာကို ျပေနသလဲဆိုရင္ သူတို႔ရဲ့ ညဴကလီးယား အစီအစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မရိွေသးဘူးလို႔ ဆိုလိုျခင္းလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညဴကလီးယား အစီအစဥ္ ဆက္ရိွေနေသးတယ္ဆိုရင္ အဲတာကို ေနာင္မွာ ကုိင္တြယ္ကြပ္ကဲဖို႔က စစ္တပ္သာ ျဖစ္ လိမ့္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေပါက္ ေျပာရဲပါတယ္။ အဲတာဆိုရင္ စစ္တပ္ဟာ ေခါင္းကုိင္ဖခင္ႀကီး ေနရာမွာ ဆက္ေနဦးမွာပဲ။ သူတို႔က ေခါင္းကုိင္ ဖခင္ႀကီးဆိုရင္ လက္ရိွ အရပ္သားအစိုးရဆိုတာ ရုပ္ေသးအစိုးရ အျဖစ္ ဆက္လက္ ကျပရမွာပါပဲ။<br /><br />ဒါေတြကို ေျပာေနရတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေျပာေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ကုန္ၿပီလို႔လည္း ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။ အုပ္စုိးသူအစိုးရကို ဒယ္ဒယ္ျခင္း အမာတုိက္ ျပန္တုိက္ရမယ္လို႔လဲ မဆိုလိုပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ အၾကားမွာ စနစ္က်တဲ့ အမ်ဳိးအမည္ စံုလင္တဲ့ စုဖြဲ႔မႈေတြ လူမႈနယ္ပယ္အတြင္း စနစ္တက် ဆက္လက္ လုပ္ကုိင္ၾကဖို႔ေတာ့ တုိက္တြန္း လိုပါတယ္။ အဲသလို ေဆာင္ရြက္ေနရင္း တဖက္မွာလည္း သူတို႔ သိပ္အားကိုးတဲ့ စစ္တပ္ဟာ တခ်ိန္မွာ ကိုယ့္လူလံုးလံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔လည္း မေမ့သင့္ပါ။ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နည္းနာမ်ဳိးစံုကို သံုးၾကရမွာပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရင္မွာပုိက္ၿပီး ဆက္အလုပ္လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သိုးေဆာင္း စကားစု တခုရိွပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ Hope is a good thing। Good things are valuable and valuables are always standing. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အရာတခုပါ။ ေကာင္းတဲ့အရာေတြဟာ အဖိုးတန္ၿပီး၊ တန္ဖိုးေတြ ဟာ အၿမဲတန္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေနတယ္လို႔ ဆိုလုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />အခုလက္ရိွ အေျခအေနကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ဟိုတုန္းက က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကို ျပန္ၿပီး အမွတ္တရ တင္ေပး လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ၿမိဳ႔သူႀကီးနဲ႔ ကံႀကီးေမာင္</span> http://fine-leaves.blogspot.com/2008/10/blog-post_16.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၇ ရက္ေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2224572102544801724?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/12/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8641559591675609593Fri, 25 Nov 2011 08:41:00 +00002011-11-25T15:45:02.989+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ေယ</span>ဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ စစ္ေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စီးပြားေရးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရတဲ့ အလုပ္ ဟာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတာကလဲ မရိွ၊ စိတ္လုိက္မာန္ပါလည္း လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဆံုးရံႈးပါတယ္။ ေအာင္ပြဲနဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးတတ္ပါတယ္။ အဲတာ အျပင္ၾကားထဲမွာလည္း ကုန္ခမ္းသြားတဲ့ အရာေတြ အတြက္ ထပ္မံျဖည့္ တင္း ရတာေတြကိုလည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရပါတယ္။ တခါ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္၊ ေအာင္ပြဲရေအာင္ ဘယ္လို နည္းနာေတြကို သံုးမွာလဲ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး အသံုးျပဳရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ မိမိလိုခ်င္တဲ့ အဆံုးသတ္အေျဖဟာ ဘာလဲ ဆိုတာကလဲ ကိုယ္ကိုတုိင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ အဆံုးသတ္အေျဖ မတိက်ရင္၊ မတင္မက်ျဖစ္ေနရင္ ေရွ႔ကလုပ္လာခဲ့တာေတြ၊ ျပင္ဆင္တာေတြ ေကာင္းမြန္တယ္ ထားဦး၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆင္ေျပာင္ႀကီး အၿမီးက်မွ တစ္ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Preparation ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း ဆိုတဲ့ေအာက္မွာ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြ</span><br />မိမိမွာရိွရမယ့္ (သို႔မဟုတ္) ရိွထားတဲ့ တုိက္ပြဲဝင္အင္အား number of force က ဘယ္ေလာက္တုန္း၊ ၿပီးရင္ အဲသည့္ အင္အား ေတြရဲ့ အရည္အေသြး skill ဒါမွမဟုတ္ စြမ္းရည္ capacity အေျခအေနကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္တပ္ ကိုယ့္အင္အားဟာ ဘယ္လိုတိုက္ပြဲမ်ဳိးေတြနဲ႔ သင့္ေတာ္ၿပီး၊ ဘယ္လိုတုိက္ပြဲမ်ဳိးေတြနဲ႔ မသင့္ေတာ္ ဘူးလဲ ဆိုတာကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တုိက္ပြဲတုိက္ၿပီး ေအာင္ပြဲမရတဲ့ အခါမ်ဳိးက်မွ တပ္သားေတြ ညံ့လို႔ ေအာင္ပြဲ မရတာလို႔ တပ္မွူးလုပ္တဲ့ သူက သတၳဳခ်ခြင့္ မရိွဖူး။ ကိုယ့္တပ္သားေတြက ညံ့ေနေသးတယ္ ဒီလိုမ်ဳိးတုိက္ပြဲေတြကို မတုိက္ႏုိင္ေသးဖူး ဆိုတာကို တပ္မွူး လုပ္သူက ႀကိဳတင္သိထားရင္၊ နားလည္ထားရင္ ကိုယ့္တပ္သားေတြကို အရည္အခ်င္း အရည္အေသြး ျပည့္ဝလာေအာင္ အရင္တပ္ဆင္ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ လိုတယ္။ အဲသလုိေလ့က်င့္ ေပးတဲ့ေနရာမွာလည္း တဗိုလ္က်သြားရင္ တဗိုလ္တက္ႏုိင္ေအာင္ စီမံထားတာမ်ဳိး ျဖစ္သင့္တယ္။ လိုအပ္တဲ့ နည္းနာေပါင္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ယဥ္ပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ကလည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ အေျခအေန မေပးေသးတဲ့ အခါမွာ ေနေသးသပ ျခံဳထဲက ခ်ဴိေသြးလို႔ တျမျမဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္အတုိင္း ျပင္ဆင္ေန သင့္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Emotion ခံစားခ်က္ေနာက္လုိက္ၿပီး စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္တာမ်ဳိး၊ ဘက္လုိက္တာမ်ဳိးကို ၾကပ္ၾကပ္ေရွာင္ရွားပါ။</span><br />ဆိုလိုတာကေတာ့ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ တဆင့္ျခင္း လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ပါလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ခံစားခ်က္ေနာက္ လုိက္တယ္ ဆိုတဲ့အထဲမွာ စိတ္ဆိုးျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ညိႇဳးျခင္း၊ အာဃာတစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာျခင္း စတာေတြ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ပါဝင္ေနပါတယ္။ အဲတာေတြ အျပင္ ငါနဲ႔လုိင္းတူတဲ့ သူနဲ႔မွ အလုပ္လုပ္မယ္၊ လုိင္းမတူတဲ့သူ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ အရည္အခ်င္းရိွရိွ အသာေလး ေဘးကပ္ၿပီး ေခ်ာင္ထိုးထားလုိက္၊ လုိင္းတူတဲ့သူ ဘယ္ေလာက္ အမွား လုပ္လုပ္ ဖံုးဖိေပးထားျခင္း စတာေတြဟာလည္း အီမိုးရွင္း ျပႆနာထဲမွာ အႀကံဳးဝင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ကာလ နဲ႔ မကုိက္ညီေတာ့တဲ့ ေပၚလစီတခုကို အေသစြဲကုိင္တာဟာလည္း ခံစားခ်က္ ျပႆနာထဲက အစိတ္ အပုိင္း တခုျဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Strategy and tactics မဟာဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းနာမ်ား</span><br />မဟာဗ်ဴဟာ တခုလံုးကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခုျပင္ခုေျပာင္း လုပ္ေလ့မရိွဖူး။ ဒါေပမယ့္ နည္းနာကေတာ့ အေျခအေန အခ်ိန္အခါကိုလုိက္ၿပီး လုိအပ္ရင္လုိအပ္သလို ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ရိွရမယ္။ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ မရိွဘဲ rigid မာမာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္ပဲ ဆံုးရံႈးရတတ္တယ္။ နည္းနာကို ေျပာင္းလုိက္တဲ့အတြက္ ခံႏုိင္ရည္ ရိွရမယ္။ ခံႏုိင္ရည္ မရိွရင္ မဟာဗ်ဴဟာပါ ေျပာင္းကုန္ ၾကၿပီလားဆိုၿပီး အထင္မွားတာေတြနဲ႔ ႀကံဳရတတ္တယ္။ အဲသလို အထင္မွား အျမင္မွား ျဖစ္ကုန္ၿပီ ဆိုရင္ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ အီမိုးရွင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ ျပႆနာေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္။ ေနဟာ အေရွ႔ဖက္က ထြက္တယ္ဆိုတာ အမွန္တရားျဖစ္ေပမယ့္ ေနရာင္ကို အမ်ားႀကီး မလိုအပ္တဲ့အခါမွာ ထီးေဆာင္းရင္ ေဆာင္း မယ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းဖို႔ လိုရင္လည္း လိုပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Resupply ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး </span><br />ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး ကိစၥဟာ စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အသက္ေသြးေၾကာ တခုလို သေဘာထားရတယ္။ ထပ္မံ ျဖည့္တင္းေရး ဆိုတဲ့ လက္နက္၊ ခဲယမ္း၊ ရိကၡာ၊ ေဆးဝါး စတာေတြ မရိွေတာ့ဖူးဆိုရင္ ကိုယ့္ဖက္က စစ္သည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေတာ္ေတာ္၊ ဘယ္ေလာက္ ရဲရင့္ရဲရင့္ စစ္ရံႈးႏုိင္တာကိုး။ သို႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ မွာေတာ့ ထပ္မံ ျဖည့္တင္းေရးကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ ထင္ေလ့မရိွတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အဲတာအတြက္လည္း ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားမႈ လုပ္ေလ့ မရိွၾကဖူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အစိတ္ပုိင္း အဆင့္ဆင့္အရ အေရးႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးငယ္လတ္ေတြ က်ဆံုးသြားခဲ့ရင္ (သို႔မဟုတ္) ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက် ခံရရင္ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေလျဖတ္သလို ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ထပ္မံျဖည့္တင္းဖို႔ အစားထိုးဖို႔ လူကုန္သြားတာကိုး။ အဲသည့္ သဘာဝေၾကာင့္ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေတြဟာ အခ်ိန္ယူတုိက္ရတဲ့ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိန္မွာ ထပ္မံျဖည့္တင္းေရးကို သေဘာေပါက္လာေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားဟာ ျပန္ၿပီး အားေကာင္းလာရတယ္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ ေပးလုိက္ရတာေပါ့။ တိုတိုေျပာရရင္ ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး ကိစၥဆိုတာ စစ္ေရးတခုထဲ အတြက္မဟုတ္ဘဲ လူထုလႈပ္ရွားမႈ အတြက္လည္း သက္ဆုိင္တယ္ ဆိုတာ ေထာက္ျပလိုတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">End game ဘယ္လိုအဆံုးသတ္အေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးတုိက္တာလဲ </span><br />ဒီေနရာမွာ အဆံုးသတ္အေျဖဆိုတာ တုိက္ပြဲတခုျခင္း၊ တဆင့္ျခင္း၊ လႈပ္ရွားမႈ တခုခ်င္းနဲ႔ ပိုၿပီးသက္ဆုိင္ ပါတယ္။ ျပည္သူေတြ ေအာင္ပြဲရ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ နိဂုံးခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ဆံတဲ့ End game မ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒီတုိက္ပြဲ တခုကို ဘာ့ေၾကာင့္ တုိက္တာလဲ (သို႔) ဒီလႈပ္ရွားမႈ အဆင့္တခုကို ဘာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရတာလဲ ဆိုတာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ ကမၻာ႔စစ္ သမုိင္းထဲက တခ်ဳိ႔တုိက္ပြဲေတြမွာ တုိက္ရုိက္စစ္ေရး အျမတ္ကို လိုခ်င္လို႔ တုိက္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ဳိး ေတြကို ေတြ႔ရသလို၊ ႏုိင္ငံေရး အျမတ္ပဲ လိုခ်င္လို႔ တုိက္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ဳိးေတြလည္း ရိွခဲ့တယ္။ စစ္ေရး ႏုိင္ငံေရး ႏွစ္ခုစလံုး အျမတ္ရလိုမႈေၾကာင့္ တုိက္တာ ေတြလည္း ရိွတယ္။ ႏုိင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ စီးပြားေရးအျမတ္က အလိုအေလွ်ာက္ ကပ္ပါ လာတယ္။<br /><br />ဥပမာတခု ေျပာရရင္၊ ဗီယက္နမ္မွာ ျပင္သစ္ေတြ ကိုလိုနီလုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတုန္းက ျဖစ္ရပ္တခုကို ေျပာလိုပါတယ္။ ျပင္သစ္ ေတြရဲ႔ ဒိန္ဗင္ဖူး ခံတပ္ကို ဗီယက္နမ္တပ္ေတြက အႀကီးအက်ယ္ ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး တုိက္ပါတယ္။ ျပင္သစ္ဖက္ ကလည္း ျပန္ခုခံ တယ္။ Foreign legion လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ျပင္သစ္အထူးတပ္ေတြကို သံုးၿပီးခုခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုတိုေျပာရရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ ဒိန္ဗင္ဖူးခံတပ္ ဗီယက္နမ္တပ္ေတြ လက္ထဲက်သြားတဲ့ အျပင္ ျပင္သစ္ စစ္သားမ်ား လည္း ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး လက္နက္ခ် အဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ ဒိန္ဗင္ဖူးခံတပ္ကို ဘာေၾကာင့္ ျပင္သစ္ေတြ သဲႀကီးမဲႀကီး ခုခံ ကာကြယ္ရတာလဲ။ အဲသလို ကာကြယ္ျခင္းရဲ့ End game က ဘာလဲ ဆိုတာ ေမးျမန္းေတာ့ ဘယ္ျပင္သစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြမွ ေရေရရာရာ ျပန္ရွင္းမျပႏုိင္ဖူး။ စစ္ေရးအရ အႀကီး အက်ယ္ ရံႈးခဲ့ရသလို ႏုိင္ငံေရးအရလည္း ႏုိင္ငံတကာ မ်က္ႏွာစာမွာ အရွက္တကြဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒိန္ဗင္ဖူးကို ဘာေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ အကုန္အက်ခံၿပီး ကာကြယ္ရသလဲ ဆိုတဲ့ အဆံုးသတ္ အေျဖကို ျပင္သစ္အစိုးရေရာ၊ ျပင္သစ္စစ္ဖက္ အာဏာပုိင္ေတြေရာ မေျဖႏုိင္ခဲ့ဖူး။ ဗီယက္နမ္တို႔ အဖို႔ကေတာ့ စစ္ေရးေကာ၊ ႏုိင္ငံေရးပါ အႀကီးအက်ယ္ အျမတ္ထြက္ခဲ့ တယ္။ <br /><br />လူထုလႈပ္ရွားမႈ အဆင့္တခုခ်င္းမွာလည္း မိမိလႈပ္ရွားမႈဟာ ဘယ္လိုအေျခအေနေအာက္မွာ ဘယ္လို အဆံုးသတ္အေျဖ တခု ရရိွဖို႔ အတြက္ လုပ္ေဆာင္သလဲ ဆိုတာ ျခမွတ္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရၿပီး အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဇာတ္ေပါင္းေလ သတည္း ဆိုတာမ်ဳိး ရဖို႔လုပ္ေနတာေပါ့ ဆိုတာမ်ဳိးက ေဝဝါးလြန္းတဲ့ End game ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ရိွတဲ့ အဆံုးသတ္ အေျဖ တခုရဖို႔ လႈပ္ရွားတာမ်ဳိးက တုိက္ပြဲတခုအတြက္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ လယ္သမား ေတြရဲ့ ေျမယာေတြ အသိမ္းခံရလို႔ အခြင့္အေရး ဆံုးရံႈးတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးအတြက္ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အခါမွာ ႏုိင္ငံေရးအရ ပိုေကာင္းေအာင္၊ လွေအာင္ဆိုၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ဆိုတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ဳိး ကို ထည့္သြင္းေတာင္းဆိုမယ္ ဆိုရင္ မိမိရဲ့ End gane ကို မိမိကုိယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးလုိက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲဖို႔ ေတာင္းဆိုတာဟာ သူ႔အခ်ိန္ သူ႔ကာလ ေရာက္ရင္ ဆက္တုိက္ျဖစ္လာမယ့္ ေခါင္းစဥ္ပါ။ ကိုယ့္နယ္ပယ္ အလုိက္၊ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ ကိစၥရပ္မ်ား အတြက္ သတ္သတ္ မွတ္မွတ္ ေတာင္းဆိုလုပ္ကိုင္ျခင္းဟာ ပိုထိေရာက္ပါတယ္။ အဲသလို ထိေရာက္မႈ တခုခ်င္းကို ျပန္ေပါင္းစပ္ လုိက္ရင္ တေန႔မွာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ တခုအတြက္ ဆက္စပ္ၿပီးသား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲသည့္ ထိေရာက္မႈ တခုျခင္း၊ တခုျခင္းစီဟာ ဂ်စ္ေဆာပတ္ဇယ္ jigsaw puzzle လို႔ ေခၚတဲ့ ကစားနည္းမ်ဳိးနဲ႔ သေဘာခ်င္း ဆင္ပါတယ္။ ျဖတ္ပုိင္းစ ေလးေတြကို မွန္မွန္ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဆက္သြားရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ရုပ္ပံုကို ရသြားတဲ့ ကစားနည္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေပေပါင္း ၃ဝဝ ေလာက္ျမင့္တဲ့ ဘုရားေစတီေတာ္ႀကီးတဆူ တည္ေဆာက္ဖို႔ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အဲသေလာက္ ျမင့္လြန္းတဲ့ အတြက္ ျငမ္းေဆာက္ၿပီး တည္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားတည္ဖို႔ အုတ္ေတြ၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ရိွေပမယ့္ ျငမ္းေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းမ်ား မရိွလို႔ လုပ္ငန္းကို မစႏုိင္ေသးဖူး ဆိုပါစို႔။ ဒီလိုဆိုရင္ ဘုရားႀကီးတည္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္လာ မွန္း မသိတဲ့ ျငမ္းေဆာက္မယ့္ ပစၥည္းေတြကို ထုိင္ေစာင့္ ေနမယ့္အစား လက္ႏုိင္ေျခႏုိင္ ၁ဝ ေပေလာက္ပဲ ျမင့္တဲ့ ေစတီငယ္ေလး အဆူတရာေလာက္ တည္လုိက္ရင္ေကာ မေကာင္းဖူးလား။ ဘုရားေစတီ ဆိုတာ လူေတြၾကည္ညိဳၾကဖို႔ တည္တာပဲ။ အႀကီးႀကီးတည္မွ တန္ခိုးရိွၿပီး လူၾကည္ညိဳတာ မဟုတ္ပါဖူး။ တန္ဖိုးထားတတ္ရင္ ေစတီငယ္ငယ္ ေလးေတြ ကိုလည္း ၾကည္ညိဳလို႔ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ေစတီငယ္ေလး တဆူခ်င္းဆီ တည္ရာမွာလည္း End game မွန္ကန္ ၾကည္လင္ ေနတယ္ ဆိုရင္ ဒါဟာ အလုပ္တခု ၿပီးေျမာက္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဆင့္တုိင္းမွာ ရိွရမယ့္ ရိွသင့္တဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရိွတဲ့ End game မ်ဳိးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်မွတ္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၅ ရက္၊ ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8641559591675609593?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/11/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5574054353379740075Thu, 17 Nov 2011 14:45:00 +00002011-11-17T21:48:06.565+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ႏုိင္</span>ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရုန္းရုန္းရုန္းရုန္း ျဖစ္ေနတာ ရက္ေပါင္းအေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေတာင္းဆိုမႈ အမ်ဳိးအစား အေထြေထြကိုလည္း ၾကားေနရပါတယ္။ ေရဒီယိုမွာၾကားရတဲ့ အသံမ်ား၊ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဖတ္ရတဲ့ အဆိုမ်ားအရ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အျမင့္ႏုိင္ငံေရး High politics ကိုေတာ္ေတာ္ေလး အားသန္တယ္ ဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အျမင့္ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲအတြက္ ေတာင္းဆိုသံ၊ ေဆြးေႏြးသံ၊ ေဝဖန္သံ၊ ရႈတ္ခ်သံ၊ အၾကံ ေပးသံ စတာေတြ မွာလည္း အေပ်ာ့အျပင္း အေလွ်ာ့အတင္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးအစားစံုလွပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒါေတြဒါေတြ အားလံုး ရကိုရမွ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဲတာေတြ အားလံုး မရေသးရင္ အတု အေယာင္ သာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီေလာက္ဒီေရႊ႔ေတာ့ ေျပာင္းလဲမွ ေရွ႔ဆက္အလုပ္လုပ္ ႏုိင္မယ္လို႔ ေထာက္ျပ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ အႀကံျပဳၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ သူတို႔ေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ မေပးရင္ ဖမ္းဖမ္းဆီးဆီး ဒီေနရာက မခြာဘဲ ဆက္လုပ္မယ္လို႔ ယတိျပတ္ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္နည္းနည္း ၾကာေတာ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆက္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ရပ္လုိက္ရပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ တႏုိင္ငံလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲဖို႔ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ျဖစ္ေနတာက တုိင္းရင္းသားေဒသ ေတြမွာ။ ေတာင္းဆိုတဲ့သူ မ်ားက ျမန္မာေတြအမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ ၿမိဳ႔ထဲမွာ။ တခုတခုေတာ့ လြဲေနၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ျပည္လံုးကြ်တ္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို ေတာင္းဆိုတာ မွားတယ္လို႔ မေျပာပါ။ ေတာင္းဆိုရမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု၊ ဘယ္အေျခအေနေအာက္မွာ၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ေတာင္းဆိုရမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ နားလည္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါ တယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက ေလးငါးရက္အတြင္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေၾကညာလို႔ရမလဲ။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတြဖက္မွာလည္း ေသနတ္ေပါက္ေနရာက ခ်က္ျခင္းႀကီး သူတို႔သေဘာနဲ႔ သူတို႔ တဖက္သတ္ အပစ္အခတ္ရပ္လို႔ မရႏုိင္ပါ။ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း လုပ္ယူလို႔ရတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး မဟုတ္တာကို သေဘာေပါက္ဖို႔ လုိပါတယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈကို ေရွ႔တန္းကထားၿပီး ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေတာင္းဆိုမႈမ်ဳိးမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အကုန္လံုးကို ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိးက ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ရိွပါတယ္။ ေတာင္းဆိုရင္းက အကုန္မဟုတ္ ရင္ေတာင္ တဝက္ေလာက္ ျပန္လႊတ္တယ္ ဆိုရင္၊ က်န္တဲ့သူေတြတြက္ ထပ္ၿပီးလႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမယ့္ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္လုပ္ရ ဦးမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာတျပည္လံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲဖို႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ ေတာင္းဆိုခ်က္တခုထဲနဲ႔ မရပါဖူး။ အဆင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးမွ ႏုိင္ငံသား အားလံုး ဝုိင္းဝန္း တည္ေဆာက္ယူရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္းရံုသက္သက္နဲ႔ မရပါ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡကို အဆံုးသတ္ဖို႔ ဆိုတာမွာ ေျမာက္မ်ားလွတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္း ႏုိင္မွ သာ အဆံုးသတ္ ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည့္ မ်ားေျမွာင္လွတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ျပႆနာ ေတြထဲက အခ်က္တခ်က္ကို ေျပာလိုပါ တယ္။ အဲတာကေတာ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ကစလို႔ ထုိင္းအစိုးရဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္းမွာ ကရင္လူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို ဒုကၡသည္ စခန္းဖြင့္ခြင့္ေပးၿပီး ေနထုိင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းက ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ား အတြင္းမွာ ဒုကၡသည္ေပါင္း တသိန္းေလးေသာင္း ရွစ္ေထာင္ (၁၄၈,၀၀၀) ေက်ာ္ ရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ဒုကၡသည္ တရားဝင္စာရင္းက ရွစ္ေသာင္းေလာက္ပဲ ေပါက္ပါ တယ္။ အမ်ားစုက ကရင္အမ်ဳိးသားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္က ေခတ္အဆက္ဆက္ စစ္ေဘးက ေျပးလာရတဲ့ ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြအတြက္ ထုိင္းအစိုးရက တရားဝင္ ဒုကၡသည္ စခန္းဖြင့္ခြင့္ မေပးခဲ့ပါဘူး။ ထုိင္းအစိုးရက ဘာ့ေၾကာင့္ ဖြင့္ခြင့္မျပဳတာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ အတိအက် မသိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းစစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ေရႊ႔ေျပာင္းလုပ္သားဘဝကို ခံယူၿပီး လုပ္ကုိင္စားေသာက္ ေနထုိင္ၾကရ ပါတယ္။ ထုိင္းအစုိးရ အသိအမွတ္ ျပဳထားတဲ့ ကရင္နီ (သို႔မဟုတ္) ကယား ဒုကၡသည္ စခန္းအတြင္းမွာ မီွခိုေနထုိင္ရတဲ့ ရွမ္းဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ ၇ဝဝ ေက်ာ္သာ ရိွပါတယ္။ ထုိင္းနယ္စပ္နဲ႔ ကပ္လွ်က္ ရွမ္းျပည္နယ္ ထဲက ေတာေတာင္ေတြ ထဲမွာ ယာယီဒုကၡသည္ စခန္းေတြ ေဆာက္ၿပီး ေနထုိင္ေနတဲ့ ရွမ္းလူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ ေလးေထာင္ ေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ အျပဳမခံရတဲ့ ရွမ္းအမ်ဳိးသားေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ ပုိင္းမွာ တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ ေနထုိင္လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ရၿပီး လူဦးေရအားျဖင့္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ ရိွႏုိင္တယ္လို႔ တခ်ဳိ႔က ခန္႔မွန္းပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေရွ႔ဖ်ား၊ အေရွ႔ေတာင္ဖက္နဲ႔ ေတာင္ဖက္ပုိင္း ေဒသအားလံုးမွာ ပ်ံ႔ႏွံ႔ၿပီး ပုန္းခိုေနထုိင္ ေနရတဲ့ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု ေရႊ႔ေျပာင္းစစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ စုစုေပါင္း ေလးသိန္းငါးေသာင္းေက်ာ္ ရိွပါ တယ္။ နာမည္နဲ႔ တပ္ေျပာရရင္ ရွမ္းေတာင္ပုိင္း၊ ကရင္နီ ျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္နဲ႔ တနသၤာရီတုိင္းတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ပစ္ၾကခတ္ၾကေတာ့ ကခ်င္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာလည္း ႏွစ္ေသာင္း ေက်ာ္လာ ေနပါၿပီ။<br /><br />ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ ဒုကၡသည္စခန္းထဲက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေရႊ႔ေျပာင္း ဒုကၡသည္ ေလးသိန္းခြဲအတြက္ စားေရးေသာက္ေရးကို ႏုိင္ငံတကာက အစိုးရမ်ား၊ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လွဴဒါန္းေနပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကာလၾကာလာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္မ်ားက ဒီလိုစဥ္းစား လာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ မွာလည္း ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြ စျဖစ္ေနၿပီ။ အဲတာေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို လွဴေနတဲ့ ေငြေတြကို ျပည္တြင္း မွာ သံုးစြဲမယ္ဆိုရင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေတြ ပိုၿပီးျမင္ရႏုိင္တယ္လို႔ စဥ္းစားလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံက အႀကီးတန္း သံတမန္တဦး မဲလဒုကၡသည္ စခန္းကို သြားလည္တုန္းက ဒုကၡသည္ေတြကို ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ "ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာ ဝင္ေငြမရိွဘဲ ေနေနမယ့္အစား မၾကာခင္တည္ေဆာက္ေတာ့မယ့္ ထားဝယ္စက္မႈဇံု စီမံကိန္းမွာ အလုပ္သြား လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြရဲ့ ဘဝေတြ ပိုၿပီးတိုးတက္လာမယ္" လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဘာကိုမွ မတြက္ မခ်က္ဘဲ လစ္လွ်ဴရႈတဲ့ အေျပာမ်ဳိးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ထားဝယ္ေဒသဟာ မဲလစခန္းနဲ႔ မုိင္ေပါင္း သံုးရာေလာက္ (ခန္႔မွန္းေျခ) ေဝးပါတယ္။ မဲလစခန္းထဲက ဒုကၡသည္ အမ်ားစုဟာ ကရင္ျပည္နယ္ထဲက ကရင္အမ်ဳိးသားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ၿပီး ကိုယ့္မူလရပ္ရြာ မဟုတ္တဲ့ တနသၤရီတုိင္းထဲက ထားဝယ္ဖက္ကုိ ဘယ္သူေျပာင္းျခင္မလဲ။ သူတို႔ျပန္ခ်င္တာက သြားခ်င္တာက သူတို႔ မူလ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ေဒသေတြကိုပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔ အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္ခ်င္ၾကတာပါ။ ထားဝယ္ေဒသ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ႏုိင္ငံျခား အလွဴရွင္ေတြ ဖက္ကလည္း ဒီလိုတြက္တာပါ။ ဘာဘဲေျပာေျပာ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ တရားဝင္ေရာ တရားမဝင္ပါ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဦးေရဟာ ႏွစ္သန္းေက်ာ္ ရိွတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားထဲက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလး ေသာင္းေက်ာ္လည္း ဒုကၡသည္ စခန္းေတြမွာ မေနေတာ့ဘဲ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ တခ်ိန္မွာ အဲသည့္ ႏွစ္သန္းအတြင္း စီးေမ်ာေပါင္းဝင္သြားမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္လွဴေနတဲ့ ေငြေတြပိုလာမယ္။ အဲသည့္ ပိုလာတဲ့ေငြေတြကို ျမန္မာျပည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ သံုးမယ္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးနဲ႔ တြက္ခ်က္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းအတြင္းက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္ကို ေငြျဖတ္ ရိကၡာ ျဖတ္လုပ္ၿပီး ပိုလာမယ့္ ေငြဟာ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမွာလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွာက လူဦးေရ ၅၅ သန္းေက်ာ္ရိွတယ္။ ျဖတ္လုိက္လို႔ ပိုလာတဲ့ ေငြဟာ လူဦးေရ ၅၅ သန္းအတြက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ သံုးရမလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္က စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ (ေရႊ႔ေျပာင္းဒုကၡသည္မ်ားအပါအဝင္) ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ထားဝယ္ေဒသ (သို႔ မဟုတ္) တျခားေဒသမွာ အလုပ္အကုိင္ရေရး မဟုတ္ပါဖူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ေန႔ကို ေစာင့္ဆုိင္းရင္း မိဘဘိုးဘြားေတြ ေခါင္းခ် ခဲ့တဲ့ မူလရပ္ရြာေတြကို ျပန္ေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ မူလေဒသ မဟုတ္တဲ့ အရပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔လည္း စိတ္ကူး မရိွၾကပါဖူး။ သူတို႔ေနရင္းရပ္ကို ျပန္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားရံုေလာက္နဲ႔ မျပည့္စံုေသးပါဖူး။ တတုိင္းျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွ အိမ္ကို ျပန္ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ လာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ႏွစ္သန္းထဲမွာ မပါပါဖူး။ အဲသည့္ ႏွစ္သန္းနဲ႔ ေရာၿပီး အေျဖထုတ္လို႔လည္း မရစေကာင္းပါဖူး။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ျပန္ေကာက္ရရင္ အျမင့္ႏုိင္ငံေရးကို အားသန္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပနဲ႔ နယ္စပ္ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးငယ္လတ္ေတြဟာ အျမင့္ႏုိင္ငံေရးကိုပဲ ဦးစားေပးေနရတဲ့အတြက္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြရဲ့ အေရးကို ဒီအခ်ိန္မွာ အေရး တယူ ထည့္သြင္းေျပာၾကားဖို႔ ေမ့ေလွ်ာ့ ေနၾကတယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ အေရးက အျမင့္ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ဖူးလို႔ ထင္ေနပံုေပၚပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ ဆိုတာ အခ်က္ အလက္ေပါင္း မ်ားစြာ ျပႆနာ ေပါင္း မ်ားစြာကို ေျဖရွင္းၿပီးမွ ရမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆႏၵျပရံု၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ ထုတ္ရံု သက္သက္နဲ႔ေတာ့ မရႏုိင္ဖူးလို႔ ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာလိုပါတယ္။ အခုတင္ျပခဲ့တဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရးဟာ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡ ေျပလည္ဖို႔အတြက္ ေျဖရွင္း ရမယ့္ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာထဲက တခုသာျဖစ္ေသးေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၇ ရက္၊ ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5574054353379740075?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/11/blog-post_17.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1490412140006277169Thu, 03 Nov 2011 10:40:00 +00002011-11-03T17:42:45.083+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ႏုိင္</span>ငံေရးဆိုေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးၾကျပန္ေရာ။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာကိုလည္း ကိုယ္ခံုမင္သလို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ၾကျပန္ေသးတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ လက္ရိွႏုိင္ငံေရး လမ္းေၾကာင္းထဲ ကိုယ္မပါလုိက္ရမွာစိုးလို႔ နာမည္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေရးၾကခြ်တ္ၾက အင္တာဗ်ဴးခံၾက၊ တခ်ဳိ႔ကလည္း နာမည္ႀကီးတဲ့ သူေတြကို တက္ၿပီးေဝဖန္တာကမွ အေရးႀကီးသလိုလည္း ျဖစ္ေနၾက။ အင္းေပါ့ေလ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ အဲသလို ေဝဖန္စာေတြ ေရးေနရတာကိုက ဗိုလ္သင္တန္းတခု တက္ေနရ သလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ မ်ားမ်ားေလး ေဝဖန္စာေတြကိုေရး၊ ပြဲဆူလာရင္ ဗိုလ္သင္တန္းေအာင္လို႔ ဗိုလ္ျဖစ္ၿပီေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္က ေသာင္းရင္းျမစ္ နေဘး မိုးမခပင္ေတြ ရံထားတဲ့ ေက်ာင္းကေလးမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေခမာစာရ ေျပာခဲ့ဖူးတာ တခုကို သြားၿပီး အမွတ္ရမိတယ္။ ဦးဇင္းက ဘာေျပာတုန္းဆိုေတာ့ ဒို႔ဘုန္းႀကီး ေလာက မွာလည္း မႏၱေလးမွာ သြားေနၿပီး ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ အနည္းကေလးမွ စာမလုိက္ခဲ့ဖူးရင္ ဘုန္းႀကီး ဗိုလ္သင္တန္း မေအာင္သလို အၾကည့္ခံရသတဲ့။ သေဘာ ကေတာ့ မႏၱေလးမွာ စာမသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ဟာ သံဃာေလာကမွာ တန္းမဝင္သလိုလို ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။<br /><span id="fullpost"><br />အလားတူပါပဲ အင္တာနက္ ေလာကမွာလည္း ေဆာ္လုိက္တဲ့ စာေတြေရးမွ၊ ေဝဖန္ေရးစာေတြ ေဖာင္းေဖာင္းျမည္ေအာင္ တင္ႏုိင္မွ အဆင္ျမင့္ ႏုိင္ငံေရးတန္းဝင္မယ္လို႔ ထင္ၾကဟန္ ရိွတယ္။ ဟိုမိန္းမႀကီး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘာေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔လဲ၊ လမ္းမွားေတာ့မယ္၊ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ပိတ္မိေတာ့မယ္၊ ကုိယ္အရင္က ေျပာခဲ့စကားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ လုပ္ေနတယ္၊ ဟိုဖက္ကို ယံုလြန္းတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ရလဒ္ကို အမိႈက္သရိုက္လို လႊင့္ပစ္ေတာ့ မွာလား၊ သူတေယာက္ထဲ ထင္တုိင္းႀကဲေနတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတုိင္ပင္ဖူး စသျဖင့္ စသျဖင့္ ေရးၾကသားၾက ေဝဖန္ၾက။ အဲသလို ေရးသားေနသူေတြ ကိုယ္တုိင္က ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ဘယ္လို အလုပ္ေတြ တုိင္းျပည္အတြက္၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ လုပ္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူေတြ မသိၾကဖူး။ မသိဆို စာေရးသူေတြ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ထုတ္မွမေျပာ တာကိုး။ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို မေျပာတဲ့အျပင္ နာမည္အရင္းနဲ႔ေတာင္ ေဝဖန္စာကို ေရးရဲၾကတာမွ မဟုတ္တာ ေတြ႔ရ ျပန္တယ္။ နာမည္အရင္းအတုိင္း ဘာျဖစ္လို႔ မေရးရဲသလဲ။ လူမုန္းခံရမွာ စိုးလို႔။ ဘာေၾကာင့္ လူမုန္းခံရမွာကို စိုးရိမ္ တာလဲ။ သူတို႔ေဝဖန္ေနတဲ့ ဟိုမိန္းမႀကီးကို လူေတြက ခ်စ္ခင္ၾက ေမတၱာရိွတာကိုး။ အဲသည္မွာ ကြာသြားတာပါပဲ။ ကြာခ်က္ကတာ့ နာတယ္ေနာ။<br /><br />အမွန္တကယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ အလုပ္ခြဲျခား လုပ္ကုိင္ျခင္းဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ၾကေသးဖူး။ စစ္ပြဲ တခု အတြင္းမွာ စစ္သူႀကီး (ကြန္မင္ဒါ) က စစ္သူႀကီးအလုပ္ကို လုပ္ရတာပဲ။ စစ္သူႀကီးက တပ္ေတြကို ဘယ္လိုဘယ္ ေနရာမွာ ထားမယ္၊ ဘယ္လို အတက္အဆုတ္လုပ္မယ္၊ ဘယ္နည္းဗ်ဴဟာေတြ သံုးမယ္ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ခ်မွတ္ ရတယ္။ တခ်ိန္ထဲ မွာလည္း ဘယ္လိုအကန္႔အသတ္ေတြ အခက္အခဲေတြ ရိွသလဲ ဆိုတာကိုလည္း မေမ့ဘဲ ထဲ့တြက္ရ ေသးတယ္။ အဲသည္ေတာ့ စစ္သူႀကီးရဲ့ အလုပ္ေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ တပ္ရင္းမွူးေတြကလည္း သူတို႔အလုပ္ကို သူတို႔လုပ္။ ရိကၡာေထာက္ပံ့တဲ့ ေထာက္ပို႔ကလည္း သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ရမွာပဲ။ ေဆးတပ္ကလူက ေဆးဖက္ဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းကို တာဝန္ ေက်ေအာင္လုပ္၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး တာဝန္ယူရတဲ့ သူေတြက သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးကိုလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ကလည္း စစ္ခ်ီေနတဲ့ တပ္ေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ လမ္းတံတားေတြ ေဆာက္ေပး၊ စစ္ေျမျပင္ ေထာက္လွမ္းေရးကလည္း လိုအပ္တဲ့ သတင္းေတြ စုေဆာင္းေပး စသျဖင့္ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကို တာဝန္ေက်ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမွာေပါ့။<br /><br />အဲလိုမွ မလုပ္ၾကဘဲ က်န္တဲ့တပ္ေတြက စစ္သူႀကီးကို ဆင္ေျခတက္ေနရင္ တုိက္ပြဲတခုလံုး ကိုယ့္ဖက္က ဆံုးရံႈးသြား ႏုိင္တယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ဆင္ေျခတက္ခြင့္ မရိွဖူးလား။ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ တုိက္ပြဲတပြဲ ၿပီးတဲ့အခါတုိင္း ျပန္သံုးသပ္ၿပီး အရင္ တုိက္ပြဲေတြက ရလဒ္ဘယ္ေလာက္ ရိွတယ္၊ ဆံုးရံႈးမႈ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ ဆိုတာကို စစ္သူႀကီးကို က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္ စြာ တင္ျပႏုိင္တယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ဘဲ စစ္ပြဲအတြင္းမွာ သခြတ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္ လုပ္ေနၾကရင္ စစ္သူႀကီးအဖို႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို နားလည္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။<br /><br />အခုလက္ရိွ ျမင္ေနသမွ်ကို ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ စစ္သူႀကီးဟာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနည္းလမ္းနဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အေျဖ တခု ရေအာင္ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ သံႏၷိ႒ာန္ အၿပီးအျပတ္ ခ်ထားတယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဘာ့ေၾကာင့္မွ ဂငယ္ေကြ႔လွည့္ၿပီး သြားမွာ မဟုတ္ဖူးလို႔ တြက္လို႔ရတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးလို႔ ေျပာတာ ေၾကာင့္ လူေတြလမ္းေပၚ မထြက္ရဖူးလို႔ သူကမေျပာပါ။ မေျပာတဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔လိုအပ္တာေတြ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေရးဆိုတာဟာ အျပစ္တင္စရာ မဟုတ္သလို သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရး တရပ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာထားၿပီးသားပါ။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး ေနတုန္းမွာလည္း နစ္နာေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ သူတို႔နစ္နာ ေနတာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသ ေတာင္းဆိုဖို႔ လိုပါတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ေနစရာ မလိုပါ။ ဒါဟာ လူသား တို႔မွာ ရိွတဲ့ အခြင့္အေရး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာလိုတာက လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာဟာ ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ေရး လမ္းစဥ္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတာ မဟုတ္ဖူး ဆိုတာကိုေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ လူေတြရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုမႈဟာ မ်ားသထက္မ်ားလာရင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူကလည္း ဒါဟာ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး မဟုတ္ပါကလား ဆိုတာကို တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္သြားလိမ့္မယ္။ အဓိကကေတာ့ ဘာပဲ ေတာင္းဆိုေတာင္းဆို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေဆာင္ရြက္ေရးပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ႏွပ္ေနတာကို ဆိုလိုတာမဟုတ္။<br />ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုမႈေတြဟာ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး မဟုတ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးအရ ဖိအားေပးတဲ့ ေနာက္ထပ္ အသြင္ သဏၭာန္ တမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ဘယ္လိုဖိအားေပးတာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖိအားေပးတာသာ ျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖိအားေပး တာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ တုိင္းျပည္တိုးတက္ေရး အတြက္ စတင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၿပီလို႔ ေျပာထားတာကိုး။ ဒီမိုကေရစီမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆို ဆႏၵျပတာကို ခြင့္ျပဳတယ္။ ဒီေနရာမွာ သူတို႔ဖက္က ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ သြားတာမဟုတ္ဘဲ လိမ္ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုရင္ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ့ အမွား က်ဴးလြန္မႈသာ ျဖစ္တယ္။ တျခား ဘယ္သူနဲ႔မွ မသက္ဆုိင္ဖူး။ အဲသည့္အတြက္ ဒီမိုကေရစီကို တကယ္သြားမသြား၊ သူတို႔ လိမ္တာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔အတြက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈဟာ ဆက္လိုေနေသးတယ္၊ တျခား ႏုိင္ငံတကာ ဖိအားေတြလည္း လိုတယ္။ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ အခန္းက႑လည္း အတုိင္းအတာ တခုအထိ လိုေနဆဲပဲ။<br /><br />ေျပာရရင္ေတာ့ အခုျဖစ္စဥ္ဟာ ၿခံဳၾကည့္လုိက္မယ္ ဆိုရင္ ျမစ္တစင္းလိုပါပဲ။ ျမန္မာစာေပမွာေတာ့ ျမစ္တို႔၏မာယာ၊ ျမစ္ကဲ့သို႔ ေကာက္ေကြ႔ေသာ မိန္းမ ဘာညာစသျဖင့္ ျမစ္နဲ႔ ႏုိင္းၾကတာေတြ ရိွပါတယ္။ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ၊ ေက်ာက္ေဆာင္ ေတြက ေရွ႔မွာပိတ္ထားၿပီး ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း စီးဆင္းခြင့္ မေပးေတာ့ ျမစ္ဟာ ရတဲ့ဖက္ကေန ေကြ႔ေကာက္ၿပီး စီးရတယ္။ ဒါဟာ ျမစ္က မာယာမ်ားျခင္း မဟုတ္။ ျမစ္ရဲ့ ရွင္သန္မႈအတြက္ ျမစ္ဟာ ရတဲ့ဖက္ကေန ထုိးေဖာက္ေကြ႔ေကာက္ စီးဆင္းရတာ သာ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာ စကားပံုေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္မွာ ျမစ္တစင္း အေကြ႔ အေကာက္ မ်ားတာဟာ ေကာင္းက်ဳိးလည္း ရိွေသး တယ္လို႔ သိပံၸပညာမွာ ဆိုထားတယ္။ ရွည္လွ်ားၿပီး အေကြ႔ အေကာက္မ်ားတဲ့ ျမစ္တစင္းဟာ သူ႔ထက္ပိုၿပီး ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္းစီးဆင္းတဲ့ ျမစ္ထက္ ငါးအပါအဝင္ ေရေနသတၱဝါ မ်ဳိးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကို ရွင္သန္ခြင့္ ေပးတယ္လို႔ ဆိုထား တယ္။ ေကြ႔ေကာက္ရျခင္းရဲ့ အားသာခ်က္တခုလို႔ ေျပာလိုက ေျပာႏုိင္တယ္။<br /><br />ေတာင္တန္းေတြ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ကာဆီးထားလို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း စီးဆင္းခြင့္ မရတာ ျမစ္ရဲ့ အျပစ္ မဟုတ္ဖူး။ ျမစ္ဟာ ျမစ္အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး စီးဆင္းေနရင္ တာဝန္ေက်တယ္။ ျမစ္ထဲလာၿပီး ငါးမွ်ားတာ ငါးမရလို႔ ေရခ်ဳိးျပန္ၾကတဲ့ သူေတြ ကေတာ့ ျမစ္ကို အျပစ္တင္တာ မဆန္းပါဖူး။ သူတို႔ အျပစ္တင္လို႔လည္း ျမစ္က စီးဆင္းေနတာကို ရပ္တန္႔ မပစ္ပါဖူး။ ေနာက္ တခ်က္က ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ျမစ္ဆိုတာ ျမစ္ျဖစ္လာကထဲက ခရီးအတူတူ သြားေနတဲ့ ခရီးေဖာ္ ျမစ္လက္တက္ေတြ၊ ေခ်ာင္း ေတြ၊ ေျမာင္းေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြ အေဖာ္ေကာင္းအျဖစ္ ရိွေနေသးတယ္ ဆိုတာ တခ်ဳိ႔က မျမင္ၾကဖူး။ ဒါ့အျပင္ ေျပာလုိက္ရ ဦးမယ္။ ျမစ္လက္တက္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ၊ ေျမာင္းေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြလည္း ေကြ႔ေကာက္ၿပီးမွ စီးဆင္းရတယ္ ဆိုတာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၂ ရက္ေန႔၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1490412140006277169?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-4487321971169734651Sat, 29 Oct 2011 02:28:00 +00002011-10-29T09:30:39.463+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">မ</span>ၾကာခင္မွာဘဲ ေရေဘးဒုကၡသည္ ျဖစ္ရမယ့္အထဲ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုလည္း ပါရပါေတာ့မယ္။ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔ႀကီး ေရပတ္ လည္ ဝုိင္းေနပါၿပီ။ ေရစိုရင္ ပ်က္စီးႏုိင္မယ့္ ပစၥည္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အကူအညီနဲ႔ မေန႔ကပဲ အေပၚထပ္ကို တင္ထားလုိက္တယ္။ ေပ့ါေပါ့ပါးပါး သံုးေနဆဲ ပစၥည္းေတြကေတာ့ အိမ္ဝင္းထဲ ေရေရာက္ခါနီးမွ အေပၚထပ္ကို ထပ္တင္ ေတာ့မယ္။ ေမြးထားတဲ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္သြားထားရမလဲ ဆိုတာေၾကာင့္လည္း ေခါင္း ကုိက္ေနရတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ္တို႔ ဧရိယာက ဆူခြန္ဗစ္လို႔ ေခၚတယ္။ ဆူခြန္ဗစ္လမ္းမ ဆိုတာက အရွည္ႀကီး။ ဘယ္ေလာက္ရွည္သလဲ ဆိုရင္ ဆူခြန္ဗစ္ ဆိြဳင္ ၁ (လမ္းသြယ္ ၁) က က်ေနာ္တို႔ နားကစလုိက္တာ ကေမၻာဒီးယား နယ္စပ္ေရာက္တဲ့အထိ ဆူခြန္ဗစ္ လမ္းကို ေခၚသဗ်။ ဒီကလမ္းေတြမွာ လမ္းနံပါတ္တပ္တာက တမ်ဳိး။ စံုဂဏန္းေတြက တဖက္မွာသပ္သပ္၊ မဂဏန္း ေတြက တဖက္ မွာသပ္သပ္ ထားပါတယ္။ ဆူခြန္ဗစ္လမ္းမွာ လူေနထူထပ္တာက ဆြိဳင္ ၁ ကေနစေရတြက္ရင္ ဆြိဳင္ ၁ဝ၅ အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကို အပုိင္းနဲ႔ တြက္မယ္ဆိုရင္ ဆြိဳင္ ၁ ကေန ဆြိဳင္ ၁၉ အထိ အကန္႔တခုလို႔ ေျပာႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အပုိင္း ကေတာ့ ဆိြဳင္ ၂ ကေန ဆြိဳင္ ၁၄ အထိ။ က်ေနာ္တို႔ အပုိင္းထဲကို ကေန႔ ေရေရာက္မလာ ေသးေပမယ့္ ဆြိဳင္ ၅၄ ဖက္မွာေတာ့ ရင္ဆို႔ေလာက္ ေရဝင္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ အိမ္က တူးေျမာင္းနဲ႔ မီတာ ၂ဝဝ ေလာက္ပဲေဝးတာ။ အဲသည့္ တူးေျမာင္းဟာ တနဂၤေႏြ မနက္ပုိင္းေလာက္မွာ ေရလွ်ံမယ္လို႔ အစိုးရက သတိေပး ထားတယ္။ ခန္႔မွန္းထားတယ္လို႔ ဆိုရင္လည္း မမွားဘူး။<br /><br />အဲတာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သဲအိတ္ေတြ သြားဝယ္ၿပီး ပထမဆံုး အိမ္ထိပ္က ဂိတ္ေပါက္ကို သဲအိတ္ေတြနဲ႔ ပိတ္လုိက္တယ္။ သဲအိတ္ေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္ေလာက္ သံုးလုိက္ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ေတာ့ သဲအိတ္ အကုန္လံုးကို မသယ္ႏုိင္ေတာ့ အိမ္နားက ဆုိင္ကယ္တကၠဆီ သမားေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးၿပီး ဝုိင္းကူခုိင္းရပါတယ္။ ေနာက္ ဆက္လုပ္ဖို႔ က်န္တာကေတာ့ ေရဝင္လာမယ့္ လမ္းေၾကာင္းက အိမ္တံခါး ႏွစ္ေပါက္ကို သဲအိတ္ေတြနဲ႔ ဆို႔ထားဖို႔ပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း အျဖဴ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဝုိင္းကူမလားမွတ္တယ္ တခ်ဳိးထဲပဲ အိႏိၵယကို အလည္ထြက္သြားတယ္ ေနာက္တပတ္ေတာင္ ျပန္လာေသးဘူးလို႔ သိရတယ္။ ေနာက္အိမ္နီးခ်င္း အျဖဴတေကာင္ကေတာ့ ကေန႔ပဲထင္ပါရဲ့ ပင္လယ္ ကမ္းစပ္တေနရာကို ေရွာင္သြားျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပဲ က်ေနာ္တို႔ ဆိြဳင္ေလးကို ကာကြယ္ဖို႔ က်န္ရစ္တယ္။ သဲအိတ္ဖိုး လည္း ရွယ္မေပး၊ လုပ္အားလည္း မကူဘဲ လြတ္ရာကို ဒိုးက်ေတာ့တာပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။<br /><br />ေရႀကီးတယ္ဆိုရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္က အမရပူရၿမိဳ႔ (ေတာင္ၿမိဳ႔) မွာပါ။ မႏၱေလး အစပ္နဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဖက္မွာ ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျခံက အရွည္အားျဖင့္ ေပ ၃၅ဝ ေလာက္ရိွၿပီး အက်ယ္ကေတာ့ ေပ ၁ဝဝ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ၿခံစုိက္ထားတယ္။ သို႔ေသာ္ ၿခံေနာက္ပုိင္းဟာ ေျမနိမ့္ပုိင္းျဖစ္တာမို႔ ဝါဆိုဝါေခါင္ ေရေတြေဖာင္လာၿပီဆိုရင္ ျခံတဝက္ဟာ ေရဖံုးသြားေလ့ ရိွတယ္။ အဲသည့္ အခ်ိန္ဆို ထံုးျဖဴျဖဴနဲ႔ ဘုရား ေစတီေတြ အမ်ားႀကီး ရိွတဲ့ စစ္ကုိင္းေတာင္စဥ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျခံကို ဧရာဝတီျမစ္ေရက တေျပးထဲ ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ေပး လုိက္တယ္။ ၾကားထဲမွာေတာ့ ရွမ္းကေလးကြ်န္း ဆိုတဲ့ ရြာကေလးရိွတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျခံေနာက္ကၾကည့္ရင္ တမုိင္အကြာ ေလာက္မွာ ရိွတယ္။ ဟိုတုန္းက ဆီးသီးထြက္တာမွာ နာမည္ ႀကီးတယ္။ အခုေတာ့ ဆီးသီးထြက္ေသးလား မထြက္ေတာ့ဘူးလား မသိေတာ့။ ေရဝင္တဲ့ အရပ္မို႔ ရြာထဲက အိမ္တုိင္းက ေျခတံရွည္ အိမ္ေတြ။ ေရႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ရွမ္းကေလးကြ်န္းဖက္ကုိ ငွက္နဲ႔သြား လည္ၿပီး အသိတအိမ္အိမ္မွာ ထမင္းစား ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာၾက။ အေမတို႔ အေဒၚတို႔ကေတာ့ ျခံထဲေရဝင္တာနဲ႔ တႏွစ္လံုး စုထားတဲ့ ေစာင္ေတြ ျခင္ေထာင္ေတြကို ထုတ္လာၿပီး လက္ပုတ္ေတြနဲ႔ ရုိက္ရိုက္ၿပီး ေလွ်ာ္ၾကတယ္။ ျမစ္ေရနဲ႔ ေလွ်ာ္တာ ပိုျဖဴတယ္လို႔ ဆိုေသးတယ္။ က်ေနာ့္ဦးေလး တေယာက္ကေတာ့ ျခံထဲလာၿပီး ငါးမွ်ားတံတေခ်ာင္းနဲ႔ ငါးမွ်ားတယ္။ ညေနက်ရင္ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ ပေလာင္ထင္းတယ္။<br /><br />ရွမ္းကေလးကြ်န္းဖက္ကို မသြားျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ေတာင္သမန္အင္းကို စက္ဘီးေတြနဲ႔ သြားလည္ၾကတယ္။ ဦးပိန္တံတား ေပၚကေန အင္းထဲကို ဒုိင္ဗင္ထိုးခ်ၿပီး ေရကူးၾကတယ္။ အနီးအနားမွာ အပ်ဳိမေတြ ရိွေနရင္ ႏွစ္ပတ္ဂြ်မ္းေတြ ဘာေတြေတင္ ထိုးျပလုိက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ တံတားထိပ္မွာ အေၾကာ္မ်ဳိးစံုကို ထန္းေရနဲ႔ ေဆာ္ၾကတယ္။ ထန္းေရကလည္း ေပါဆို တဖက္ကမ္းက ေတာင္သမန္ရြာဟာ ထန္းေတာႀကီးထဲမွာ တည္ထားတာကိုး။ ေရဟာ တခါတေလ ဦးပိန္တံတား ၾကမ္းျပင္ ကိုေတာင္ ထိတဲ့အထိ ရိွတတ္ေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေျခာက္တန္းႏွစ္တုန္းက ေရအႀကီးလြန္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လုိက္ရတယ္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ ဝက္ဝက္ကြဲပဲ။ ေတာင္သမန္အင္းနဲ႔ ဦးပိန္တံတားဟာ မိုးတြင္းေရႀကီး ရင္လည္း လွတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာလည္း အလွတမ်ဳိး။ ေႏြမွာလည္း လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔ လွတယ္။ ဦးပိန္တံတား ေပၚကေန ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ထုိင္ၿပီး ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ရတာ သိပ္အရသာ ရိွတယ္။ ရိုးသြားတယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မခံစားရဖူး။ ျပာမိႈင္းေနတဲ့ ရွမ္းရိုးမႀကီးကိုလည္း ျမင္ေနရတယ္။ ေရႀကီးတဲ့ ကာလမွာ ေနာက္ထူးျခားတာ တခုက ရတနာ့ဂူ နတ္ပြဲပါပဲ။ မူလကကေတာ့ ဘုရားပြဲ ေနာက္ေတာ့ နတ္ပြဲနဲ႔ ေရာကုန္တယ္။ ေတာင္ၿပံဳး နတ္ပြဲအၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ရတနာ့ဂူ နတ္ပြဲကို ခင္းေလ့ရိွတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေရႀကီးတယ္ဆိုတာ ဝါဆိုဝါေခါင္ ျဖစ္ေနၾက။ အခုေခတ္လို လူေတြရာနဲ႔ ခ်ီၿပီးေသတဲ့ ေရေဘး ကပ္ဒုကၡ မဟုတ္ဖူး။ သဘာဝအတုိင္း လည္ပတ္ေနတာ။ မွန္းဆလို႔ တြက္ခ်က္လို႔ ရတယ္။ အခုဟာက ထုိင္းမွာလည္း ေရႀကီး ေဘးတျခား ႏုိင္ငံေတြမွာလည္းႀကီး၊ လူေတြေသ၊ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ေရႀကီး လူေတြေသ၊ ဆင္းရဲသားေတြ ပိုၿပီး ဒုကၡေရာက္ ၾက။ ခုတ္ၾကဦးဟဲ့ သစ္ေတာေတြ သစ္ပင္ေတြ၊ တရုတ္ျပည္ကို ေရာင္းၾကဦးေလ။ ျမစ္ေတြကို ပိတ္ၿပီး ေဆာက္ၾကဦးဟဲ့ ဆည္ ေတြ။ အလြန္အကြ်ံ ခ်မ္းသာတာကိုမွ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အစစ္လို႔ ထင္ေနသူေတြ ထပ္လုပ္ၾကဦး။<br /><br />အခု ကိုယ့္ႏုိင္ငံေရာ ေဘးႏုိင္ငံေတြေကာ ေရေဘးခံရတာ ဒီတႏွစ္ထဲလို႔ ထင္မေနၾကနဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း လာဦးမယ္။ တႏွစ္ထဲ ႏွစ္ခါျပန္ ေရမႀကီးဖူးလို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အာမမခံထားဖူး။ သဘာဝမိခင္ကို စေတးပစ္တဲ့အတြက္ ျပန္ေပးရတ့ဲ တန္ဖိုးဟာ ႀကီးလွတယ္ဆိုတာ သိၾကပလား အမုိက္ေကာင္ေတြ။ ေနာက္လည္း လာဦးမယ္။ ေရမႀကီးလည္း မိုးေခါင္လြန္း တဲ့ ျပႆနာက မရိုးရေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ျပ ပါလိမ့္ဦးမယ္။ ေရႀကီးလို႔ စပါးပ်က္၊ မိုးေခါင္လို႔ စပါးမထြက္၊ မိုးအံု႔လြန္းလို႔ စပါး မတင္တာေတြ ေနာက္ထပ္လာဦးမယ္။ ဒါေတြကို ရင္ဆုိင္ႀကံဳေတြ႔ ၿပီးကာမွ အခုအထိ သင္ခန္းစာ မယူေသးဖူး ဆိုရင္လဲ ကိုယ္ရင္တို႔ သေဘာပဲ။ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ ဆိုတာ ပမာဏ ႀကီးမားရင္ ဘာနဲ႔မွ ကာကြယ္လို႔ မရဖူး ဆိုတာ မွတ္ၾက ေပေတာ့။ သဘာဝကို သဘာဝအတုိင္းသာ ရိွပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္မင္း </span><br />၂၈ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-4487321971169734651?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/10/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5872620559761809890Wed, 19 Oct 2011 06:25:00 +00002011-10-19T13:28:23.356+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ေစ့</span>စပ္ေဆြးေႏြး အေျဖရွာတယ္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ အသြင္ကူးေျပာင္းဖို႔အတြက္ မရိွမျဖစ္ အေရးႀကီးပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေနတုန္း မလိုလားအပ္တဲ့ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ဝင္လာတတ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ သဘာဝ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းၾကတဲ့အခါမွာ မိမိထင္ထား သေလာက္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေခ်ာေခ်ာ ေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ဆိုတာ အလြန္ရွားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေျပာင္းလဲ တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ေပးဆပ္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြက မ်ားလွပါတယ္။ ေပးဆပ္ရတဲ့ လူတန္းစားကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစားကပဲ အာဏာရွင္ကို အာခံတာကိုး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ ကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီလိုလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါေလ့မရိွပါဖူး။ အာခံတဲ့ လူတန္းစား ရိွလာတာေၾကာင့္ အာဏာရွင္ ႏုိင္ငံ ေတြမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဆိုတာ ရိွလာရပါတယ္။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကို ေဆာင္ရြက္ ေနတုန္း ေထာင့္ေပါင္းစံုက ဝင္လာတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႔အေနနဲ႔ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရးကို သေဘာ မက်တာက ကိုယ္က ခံရဖက္ကခ်ည္းပဲ ေနလာခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ေပၚလစီ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔တုိင္းၿပီး သေဘာမက်တာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကိုယ္မင္းသားႀကီး မလုပ္ရလို႔ ပတ္မႀကီး ကို ဝင္ေဖာက္ခ်င္တာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကိုယ့္အုပ္စုပဲ အသာစီး ရလိုမႈ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ လက္မခံတာ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ အမ်ား က်န္ပါ ေသး တယ္။ ဒီလိုအေႏွာက္အယွက္မ်ဳိးဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ ရိွတတ္ပါတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />အခုျမန္မာႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းအစကို ဦးတည္ေနတယ္လို႔ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပဲ ေျပာဆိုေဆြးေႏြး ေနၿပီလား ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ အစဦးပဲ ရိွေသးတာမို႔ လူမ်ားစုအေနနဲ႔ မသိႏုိင္ေသးဘဲ ကာယကံရွင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အတြင္းမွာသာ သိၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံရဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို သြားျမင္မိပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဆိုပါလိမ့္မယ္ ေတာင္အာဖရိကနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနက မတူဖူး။ လာေျပာမေနနဲ႔။ စာအုပ္ေလး တအုပ္ေလာက္ ဖတ္ၿပီး ဆရာလာမလုပ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ တုံ႔ျပန္မႈေတြ ရိွတာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တႏုိင္ငံနဲ႔ တႏုိင္ငံ မတူဖူးဆိုတာ ကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ေရေျမ သဘာဝ ကြာျခားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ လူသားတို႔အၾကားမွာ တူတာေတြ ရိွေနတာကေတာ့ ဟိုကမၻာဦး စကတဲကလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ ျမန္မာပေဒသရာဇ္နဲ႔ အေနာက္တုိင္း ပေဒသရာဇ္ေတြမွာ ဘာေတြကြာလဲ။ ကြာျခားတာေတြ မတူတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွတာမို႔ အထူးမေျပာလိုပါဖူး။ သို႔ေသာ္ ဘုရင္ဆိုတဲ့ ရာထူးအာဏာ ျပဳတ္မသြားေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကားကန္တဲ့ နည္းနာေတြမွာေတာ့ တူပါတယ္။ နန္းစည္းစိမ္ကို ထိပါးမယ့္သူဆိုရင္ တစိမ္းမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ေသြးကိုယ့္သား ကိုေတာင္ ဂုတ္ဆြဲၿပီး ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ လုပ္ပစ္လုိက္တာ ကေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံက ပေဒသရာဇ္မဆို အတူတူပါပဲ။ တုိက္ရုိက္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာကို လူေတြမႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဘုရင့္ႏုိင္ငံေတြ က်ဆံုး ခဲ့ရၿပီး သာမန္ လူတန္းစားေတြ အစိုးရျဖစ္လာ ခဲ့တာပါ။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီမိုကေရစီေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး တခ်ဳိ႔ေတြ ေျပာ့ေလ့ ေျပာထ ရိွတာ တခုရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားဟာေတြ လာေျပာမေနနဲ႔။ ဒါကျမန္မာျပည္ သူတို႔နဲ႔ တုိ႔မတူဘူး ဆိုတဲ့ အျမင္အေျပာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္နဲ႔ ကိုယ္က မတူဘူးလို႔လဲ ဆိုေနေပမယ့္ တခ်ိန္ထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ၾကည့္လုိက္ရင္ အေနာက္တုိင္းက ကူးစက္လာတဲ့ စနစ္ေတြ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္သူမွ အခုေခတ္မွာ ေရွးရိုး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပညာေရးသာ လုိက္စားမယ္ ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ့ ပညာေရးကို အတု မယူဘူးလို႔ မေျပာပါဖူး။ ေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာေတာင္ ႏုိင္ငံျခားက လာတာမဟုတ္ဖူးလား။ ဘုရားရွင္လည္း လူမ်ဳိးျခား မဟုတ္ေပဖူးလား။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာလည္း အေနာက္တုိင္းကဟာ မဟုတ္ဖူးလား။ ကုိင္း ပညာေရးေကာ၊ ႏုိင္ငံေရးေကာ ဘာသာေရးပါ ႏုိင္ငံျခားလာတာ မဟုတ္ဖူးလို႔ ျငင္းၾကဦးမလား။ ကိုယ့္မွာမရိွခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ကုိယ့္လူ႔ အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ လုိအပ္တဲ့အခါမွာ စုတုျပဳ လုပ္ၾကရတာကိုး။ မာနဆိုတာ လိုအပ္တဲ့ေနရာအတြက္သာ အသံုးဝင္ ပါတယ္။ မလိုတဲ့ေနရာမွာ မာနကို ခဏခဏ ထုတ္သံုး တာဟာ လမ္းမွားကို ေရာက္ေစပါတယ္။ <br /><br />ေတာင္အာဖရိကကို ျပန္သြားပါ့မယ္။ သူတို႔ ႏုိင္ငံသား လူမဲေတြလည္း တခ်ိန္က လူျဖဴအာဏာရွင္ အသားအေရာင္ခြဲျခား သူေတြကို ဆန္႔က်င္တုိက္ခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြလည္း အာဏာရွင္စနစ္ကို မႀကိဳက္လို႔ တုိက္ေနၾကတာပဲ။ ဒီေနရာမွာ လြတ္ေျမာက္လိုတဲ ဆႏၵက အတူတူပဲလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက လူဦးေရ ၁၅ သန္းေလာက္ (ခန္႔မွန္းေျခ) ရိွတဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံမွာ လြတ္ေျမာက္ေရး တုိက္ပြဲ ကာလအတြင္း ႀကိဳးပမ္းစဥ္အခါက ေထာင္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္း သား ၂၅, ဝဝဝ (ႏွစ္ေသာင္းငါးေထာင္) ေက်ာ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အခု လူဦးေရ သန္းေပါင္း ၆ဝ (ခန္႔မွန္းေျခ) နီးပါးရိွတဲ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံမွာ အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္ရင္း ေထာင္က်ခံရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,ဝဝဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ရိွတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကြာဟခ်က္ ရိွေနတယ္ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ငါတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက တုိက္ပြဲက သူမ်ား ႏုိင္ငံက တုိက္ပြဲ ေတြထက္ ပိုျပင္းထန္တယ္လုိ႔ ေျပာရင္ မွန္ႏုိင္ပါ့မလား။ ျမင္သာေအာင္ ေထာက္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂၅,ဝဝဝ ေက်ာ္ရိွခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ ေျပာင္းလဲယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,ဝဝဝ ဝန္းက်င္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာျပည္လည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ ေျပာင္းလဲ ေအာင္ ေဒၚစုအပါအဝင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ေဒၚစုအေပၚမွာ အားမလို အားမရျဖစ္သူေတြ ရိွေကာင္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ အခုမွ စလံုးေရစ အေျခအေနဆိုေတာ့ စိတ္ရွည္မႈနဲ႔အတူ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲသလို ေစာင့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ ေတြ႔ရင္ စနစ္တက် ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ေဝဖန္ေထာက္ျပေပါ့။ အဲသည့္အတြက္ ႏုိင္ငံသားတုိင္း မွာ အခြင့္အေရး ရိွပါတယ္။ <br /><br />ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံရဲ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးဟာ နယ္ဆင္ မင္ဒဲလား သမတအျဖစ္ အေရြးခံရတဲ့ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အထိ ေလးႏွစ္ၾကာခဲ့ ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ သမတ ဒီကလပ္ ဦးေဆာင္တဲ့ လူျဖဴအစိုးရနဲ႔ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ဦးေဆာင္တဲ့ လူမဲအတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သူတို႔ နဂိုက ကုိင္စြဲ ထားတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ၊ ေပၚလစီေတြကို အျပန္အလွန္ ေလွ်ာ့ေပးၾကရ ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမင္ရတာက အဲသလို ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို အေလွ်ာ့ေပးခဲ့တာဟာ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အျပဳတ္တုိက္ အႏုိင္ယူဖို႔အတြက္ အကြက္ဆင္ၿပီး လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ နစ္နာေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္ဆည္မဖို႔ အတြက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္အတြင္း ပထမ အဆင့္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလို အေလွ်ာ့ေပး ေဆာင္ရြက္ ေနစဥ္ အတြင္းမွာ ႏွစ္ဖက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ယံုၾကည္မႈကို ဆက္လက္ တည္ေဆာက္ၾကရပါတယ္။ ျမန္မာ အာဏာရွင္ ေတြက ဒီကလပ္လို ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ သံသယ ဝင္မယ္ဆိုရင္လည္း ဝင္ႏုိင္ပါတယ္။ တေလွ်ာက္လံုးက လိမ္လာခဲ့ တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ ျဖစ္စဥ္ ကိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါဦးလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။<br /><br />ေလးႏွစ္ၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကာလမွာ ထူးျခားခ်က္ တခုကေတာ့ ေတာင္အာဖရိက ျပည္သူေတြရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာကိုလည္း မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဒီကလပ္တို႔ လူျဖဴအစိုးရဖက္က ေလွ်ာ့ေပးခဲ့ ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို အခ်ိန္မွာပဲ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို ပ်က္စီးေအာင္ ေႏွာက္ယွက္တာေတြလည္း အမ်ားအျပား ေပၚထြက္လာပါတယ္။ အဲသလို အေႏွာက္အယွက္ ေတြေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အတြင္း အဆင့္ တခုအထိ ရရိွလာခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေတြကို ျပန္ၿပီး ဆံုးရံႈး မသြားရေအာင္ ထိန္းသိမ္းရတာက ပိုၿပီးခက္ခဲတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ အကယ္၍ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ ေတြဟာ ဆႏၵစြဲေတြ၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ေနာက္ကို လုိက္မိရင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းဟာ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ ေနာက္ျပန္လွည့္ မသြားရေအာင္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သတိႀကီးႀကီး ဉာဏ္ႀကီးႀကီးထားၿပီး ျပႆနာေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္း ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မလိုလားတဲ့ အစြန္းေရာက္ လူမဲအဖြဲ႔ အစည္းေတြနဲ႔ အစြန္းေရာက္လူျဖဴ အဖြဲ႔အစည္း တခ်ဳိ႔ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အျပန္အလွန္ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ သတ္ျဖတ္တာေတြလည္း အမ်ားအျပား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရုိးရုိးသားသားနဲ႔ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတဲ့ လူမဲျပည္သူမ်ားကို အာဏာပုိင္ေတြ ဖက္ကလည္း ဒီအတုိင္း လႊတ္ထားတာ မဟုတ္ပါဖူး။ ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး အစရိွတဲ့ အာဏာပုိင္မ်ားက လစ္ရင္လစ္သလို ဖမ္းဆီး ႏိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ ေထာင္ျခတာေတြကိုလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ေနတဲ့ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ ဆက္ၿပီးေတြ႔ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူျဖဴအစိုးရ နဲ႔ လူမဲအတုိက္ခံေတြ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ေနတဲ့ အဆိုပါေလးႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ အာဏာပုိင္ေတြ ေၾကာင့္ရယ္ အစြန္းေရာက္ အဖြဲအစည္းမ်ား အခ်င္းခ်င္းရဲ့ ပဋိပကၡ မ်ားေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ လူမဲ ဦးေရဟာ တေသာင္းေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ လူတေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ ေသခဲ့ရတာဟာ တကယ္တန္းေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္း ပ်က္ေစဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ဒီေလာက္ေတာင္ တို႔ဖက္ကေသထားမွေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မယံုေတာ့ဖူး။ မထူးဖူး ျပန္ခ်ကြာ ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ဳိးေတြ ျပန္ျဖစ္လာႏုိင္ ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေႏွာက္အယွက္ေတြနဲ႔ ပဋိပကၡ ေပါင္း မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ေနရေပမယ့္ လူျဖဴသမတ ဒီကလပ္နဲ႔ လူမဲေခါင္းေဆာင္ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား တို႔ဟာ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းကို အပ်က္အစီး အထိအခုိက္ မခံဘဲ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ ႏုိင္ခဲ့တာဟာ အဲသည့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေၾကာင့္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />အေႏွာက္အယွက္က ဘယ္ေလာက္မ်ားအထိ ေပါသလဲဆိုရင္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္ခင္ တရက္အလိုအထိ ဗံုးခြဲတုိက္ခုိက္တာေတြ အပါအဝင္ ျပႆနာေပါင္း မ်ဳိးစံုကို ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ရင္ဆုိင္ခဲ့ရပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ လည္း ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မလိုလားတဲ့အတြက္ ေႏွာက္ယွက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို လည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ပါဝင္လာေအာင္ အခက္အခဲ ေတြၾကားက ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးလို႔ မင္ဒဲလား အႏုိင္ရတာေတာင္ လူျဖဴအုပ္စု တခ်ဳိ႔နဲ႔ လူမဲအုပ္စု တခ်ဳိ႔အၾကား၊ တခါ လူမဲအုပ္စု အခ်င္းခ်င္း စသျဖင့္ ဆက္ၿပီး သတ္ၾကျဖတ္ၾက တာေတြ ရိွေနပါေသးတယ္။<br /><br />ျပန္ေကာက္ရရင္ ၁၉၉ဝ ကေန ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံရဲ့ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ မွာ ျပည္သူေတြ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပတာကို မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ သင္ခန္းစာယူဖို႔ နမူယူဖို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို ကိုးကားၿပီး ျမန္မာျပည္ မွာလည္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ အားလံုး ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ကိစၥလို႔ ဆုိခ်င္ ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ဆိုတာလည္း လူသားေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကို သေဘာတူတဲ့သူ ရိွသလို ကန္႔ကြက္တဲ့ သူမ်ားလည္း ရိွလာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ လုပ္အား ထည့္ဝင္မႈကို တုိင္းျပည္ျပည္လည္ တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ အသံုးျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ့ သံႏၷိ႒ာန္နဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားမႈ၊ ႏုိင္ငံသား အမ်ားစုရဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈေတြ ကသာ ေနာက္ဆံုးမွာ အဆံုးအျဖတ္ေပး သြားလိမ့္မယ္လို႔ သံုးသပ္မိပါေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၉ ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5872620559761809890?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/10/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8124851556527962350Thu, 13 Oct 2011 16:29:00 +00002011-10-13T23:33:09.121+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">အ</span>က်ဥ္းသားေတြ ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ လႊတ္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိး တဲ့ အရာမဟုတ္ပါဖူး။ ဘယ္သူမွလည္း အခ်ဳပ္အေႏွာင္ထဲမွာ မေနလိုပါဖူး။ ကေလးဘဝတုန္းကေတာင္ မိဘေတြက အျပင္ မထြက္ရ၊ အိမ္ဝင္းထဲမွာလည္း မေဆာ့ရ စာပဲက်က္ေနလို႔ ေျပာတာကို မလြတ္လပ္ဖူး၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ထဲ ေနရသလိုပဲလို႔ ထင္ခဲ့ေသးတာကိုး။ အခု ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္တဲ့ သူေတြအထဲမွာ မပါတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း ဝမ္းနည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရ ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ လႊတ္ေပးတဲ့အထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဦးေရက အလြန္နည္းေနတယ္တဲ့။ အဲတာ အတြက္ အစိုးရကို ေဝဖန္တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ေဝဖန္စရာ ရိွရင္ေတာ့ ေဝဖန္ရမွာေပါ့။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာ ေတြကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အမွန္က ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းဟာ အေတာ္ေလး အကန္႔အသတ္ ရိွေနပါတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ကိုင္စြဲမိလို႔ (သို႔မဟုတ္) ကုိင္စြဲထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို မစြန္႔လႊတ္လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ကိုင္စြဲထားသူ တဦးဦး ကို ေထာက္ခံမိလို႔ အားေပးမိလို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ျပန္႔ႏွံ႔ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းမိခဲ့လို႔၊ ေဆာင္ရြက္ခဲ့လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ ခုခံတုိက္ပြဲဝင္ခဲ့လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္သူနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ ေဆာင္ရြက္သူနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့လို႔ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ ခံရၿပီး ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ခံရတဲ့သူေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါတယ္။<br /><br />အခုက်ေနာ္ဆိုခဲ့တဲ့ အထဲမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆိုတာကို အဓိကထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီမွာ ပါခဲ့တာ မပါခဲ့တာကို ထည့္မေျပာပါ။ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ပါခဲ့ျခင္း မပါခဲ့ျခင္းေတြ ထည့္မေျပာပါ။ ေျမေအာက္ကြန္ရက္ေတြမွာ ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့ျခင္း ရိွ-မရိွကိုလည္း အေလးေပး ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျခင္း ရိွ-မရိွ ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ အဓိကထားၿပီး မေျပာပါ။ ဒီလူေတြလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ တခုေၾကာင့္ သူတို႔ယံုၾကည္ရာကို လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္ခ်က္ တခုကို ကုိင္စြဲျခင္း ဆိုတာ ဒီထက္မက ဘူးလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ယံုၾကည္မႈ တခုခုေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းဟာ ေတာ္ေတာ္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သဘာဝနယ္ပယ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လူသားတို႔မွာ ရိွရမယ့္ ပုိင္ဆုိင္ရမယ့္ ေမြးရာပါ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ရိွရမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အေျချပဳၿပီး ခ်ဥ္းကပ္မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သဘာဝ က်လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လူတဦးတေယာက္ဟာ ဘာသာေရး ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္လဲ အက်ဥ္း က်ႏုိင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေထာင္ခ်တယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက တိတိလင္းလင္း ေျပာမွာမဟုတ္ပါ။ တျခား ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္လို႔ အျပစ္ေပးအေရးယူတယ္ လို႔ပဲ ဆိုမွာပါ။ အမႈက ေသးငယ္ေပမယ့္ မြတ္စလင္ ျဖစ္ေနလို႔၊ ခရစ္ယန္ျဖစ္ေနလို႔ အျမင္ကပ္ ခံရၿပီး ေထာင္မက်သင့္ဘဲ က်ေနရသူေတြလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္ (သို႔မဟုတ္) လိုတာထက္ ပိုၿပီး ပစ္ဒဏ္ခံရတာမ်ဳိးလဲ ရိွႏုိင္ပါေသးတယ္။ ျမန္မာမဟုတ္ဘဲ တျခား တုိင္းရင္းသား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ လူမ်ဳိးေရးအရ အၾကည့္ခံရၿပီး အပစ္ဒဏ္ ပိုၿပီး ခံရသူေတြလဲ ရိွႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />မိမိမွာ ရိွရမယ့္ အခြင့္အေရးလို႔ မွတ္ယူယံုၾကည္တဲ့ အတြက္ အဲသည့္ ယံုၾကည္မႈအတြက္ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေထာင္သြင္း အက်ဥ္း က်ခံရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ လယ္သိမ္းခံရတဲ့ လယ္သမားေတြပါ။ လယ္ျပန္မရလို႔ လမ္းမ ေပၚထြက္ ဆႏၵျပရင္း ေထာင္နန္းစံရသူေတြကို ၾကည့္ရင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ အစိုးရကေတာ့ လယ္သိမ္းတာကို တရား တယ္မတရားဘူး ဘာမွ မေျပာဘဲ ဆူပူေအာင္လံႈ႔ေဆာ္တယ္ ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ ေထာင္ခ်တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမား ဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီေျမဒီလယ္ ေတြဟာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဓားမဦးခ် လုပ္လာခဲ့တာမို႔ သူတို႔ပုိင္ဆုိင္တယ္၊ သူတို႔အတြက္ လြတ္လပ္စြာ ထြန္ယက္ခြင့္၊ စုိက္ပ်ဳိး စားေသာက္ခြင့္၊ ေရာင္းျခခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရးအတြက္ သူတို႔တုိက္ပြဲဝင္ရင္း ေထာင္ခ်ခံရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးကိုလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းျခ ခံရတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာရရင္ေတာ့ Rights အခြင့္အေရးတုိက္ပြဲ တုိက္ရင္း ေထာင္ဒဏ္ အပစ္ေပးျခင္း ခံရတာျဖစ္ပါတယ္။ သံုးပြင့္ဆုိင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး ေပၚေပါက္ဖို႔၊ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အသိ အမွတ္ျပဳဖို႔ ဆႏၵျပရင္း အဖမ္းခံရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သည့္အျပင္ သူတို႔ဟာ ဘယ္ႏုိင္ငံေရးပါတီ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ မပတ္သက္ တာကိုလည္း ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ဆက္စပ္လို႔ ေျပာရရင္ ေရွ႔ေနကိုဖိုးျဖဴ လုိက္ေနရတဲ့ အမႈေတြဟာ မတရားသျဖင့္ လယ္သိမ္း ခံရတဲ့ လယ္သမားေတြရဲ့ အမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုိက္ေကာင္းလို႔ ေရွ႔ေန ကိုဖိုးျဖဴ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ ေထာင္က်ခံခဲ့ရ ေသးတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />အဲသလိုပါပဲ။ သတင္းအလုိက္ေကာင္းလို႔၊ သတင္းအေရးေကာင္းလို႔ ေထာင္က်ခံေနရတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြလည္း မနည္းလွ ပါဖူး။ သူတို႔လည္းဘဲ သတင္းဆိုတာ ျပည္သူေတြ လြတ္လပ္စြာ သိရိွခြင့္ ရိွရမယ္ ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊဝါေရာင္တုန္းက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပခဲ့လို႔ ဖမ္းဆီးခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္က်ခံေနရတဲ့ သံဃာေတာ္ ေတြလည္း ဒီစာရင္းထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ ကိုဇာဂနာတို႔လို လူမႈေရးအကူအညီေတြ ေပးရင္း အျမင္ကပ္ပုဒ္မနဲ႔ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့သူေတြ လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ <br /><br />အမွန္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြကို တုိက္ရုိက္ေဆာင္ရြက္လို႔၊ လက္ဝဲလက္်ာ အယူအဆေတြကို ကိုင္စြဲမိလို႔ ေထာင္က် သူမ်ားသာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက် ေနသူမ်ား မဟုတ္ပါဖူး။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဘာသာျခားေတြ၊ ျမန္မာ မဟုတ္သူ တုိင္းရင္းသားေတြ၊ ေရွ႔ေနေတြ၊ လူမႈေရးေဆာင္ရြက္သူေတြ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ လယ္သမားေတြလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက် ခံေနရတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥတခုထဲဟာ ေဘာင္က်ဥ္းတယ္လို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနရသူေတြ အားလံုး လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္လည္း မေဆာင္ရြက္သင့္ဘူးလား။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ေနခံရသူ စစ္စစ္မွန္မွန္ ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ။ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အက်ဳိးစီးပြားေတြေၾကာင့္ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ တမင္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး မတရား သျဖင့္ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့ သူေတြေကာ မရိွႏုိင္ဖူးလား။ အဲသလို လူမ်ဳိးေတြ အခုလႊတ္ေပးတဲ့ အထဲမွာ ပါရင္ေကာ သူတို႔အတြက္ မေကာင္းဘူးလား။ အမွန္တကယ္ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္သူနဲ႔ ရာဇဝတ္မႈ မက်ဴးလြန္ရဘဲ မတရားေထာင္ခ် ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသား အမ်ဳိးအစားနဲ႔ အေရအတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔ သိဖို႔မလိုဘူးလား။ ဘာျဖစ္လို႔ တုန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ မရိွတာ ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခုေလာက္ ရိွခဲ့ၿပီကိုး။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ မရိွတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ အစိုးရကေေန ဒီလူဒီလူေတြက ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားေတြလို႔ ဆိုတုိင္း ယံုၾကမွာလား။ လူေကာင္းေတြ၊ ရိုးသားသူ ေတြ၊ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ေထာင္ေခ်ာက္မွာ ပိတ္မိသူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနၾကသလဲ။<br /><br />ေတာင္တြင္းႀကီးဖက္မွာ လက္ယက္ေရနံတြင္းေတြနဲ႔ အသက္ေမြးေနသူေတြ ရိွပါတယ္။ ေရနံအထြက္ေကာင္းတယ္ ၾကားၾကား ျခင္း ပုဂၢလိက စီးပြားေရးကုမၸဏီနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး ေရနံအထြက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာေတြကို သိမ္းလုိက္တယ္။ ေလ်ာ္ေၾကးရတယ္ဆိုတဲ့ ေဒသခံတဦးစ ႏွစ္ဦးစရိွေပမယ့္ ရတဲ့ေငြက အသိမ္းခံရတဲ့ ေျမနဲ႔ႏိႈင္းစာရင္ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဖူး။ လက္ယက္တြင္း သမားေတြ ဆႏၵျပေတာ့ အဖမ္းခံရတယ္။ ေထာင္က်တယ္။ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ ဒါဟာ အဲသည့္ သူေတြနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြ အတြက္ မနစ္နာလြန္းဖူးလား။ ဥေပဒစိုးမိုးမႈ မရိွတာကို ေထာက္ျပတာပါ။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ မရိွတဲ့ အစိုးရေအာက္မွာ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားလို႔ နာမည္တတ္ထား တာေတာင္မွ သူတို႔ဟာ တကယ့္ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္သူ ေတြ ဟုတ္မဟုတ္ ဆန္းစစ္တဲ့ အျမင္နဲ႔ၾကည့္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္တခ်က္ကေတာ့ အခုလို ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အနည္းငယ္အပါအဝင္ အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ကို လႊတ္ေပးတာ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တဲ့လုပ္ရပ္ျဖစ္လို႔ ႀကိဳဆိုေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲသလို မျမင္ပါဖူး။ အာဏာပုိင္ ေတြက ဒီလူေတြကို မတရားဖမ္းထား ခဲ့တာဘဲ။ ျပန္လႊတ္ေပးရမွာေပါ့။ လြတ္လာသူေတြအတြက္ ဝမ္းသာတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ မႀကိဳဆိုႏုိင္ေသးဖူး။ အထဲက ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ခ်ိန္ခြင္ညွာအရ သံခင္း တမန္ခင္းလို ေျပာရတာကို နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တုိင္းျပည္ျပင္ပ လြတ္လပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြကပါ ေရာေယာင္ၿပီး သံႀကီးတမန္ႀကီးမ်ားလို ေျပာေနတာကိုေတာ့ နားအရသာ မခံႏုိင္ပါ၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ အက်ဥ္းမ်ားသား အားလံုးကို လႊတ္ေပးရင္ေတာင္မွ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာ ကလြဲလို႔ မႀကိဳဆိုႏုိင္ေသးဖူး။ ဟုတ္ၿပီ ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေတာ့မွ ႀကိဳဆိုမွာလဲလို႔ ေမးတဲ့သူလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ လက္ခုပ္တီးၿပီး ႀကိဳဆိုမွာကေတာ့ ေနာင္မွာ ႏုိင္ငံသားေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ မိမိဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ျပသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အဲတာကို သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရးတခုလို႔ လက္ခံၿပီး မဖမ္းမဆီး ေထာင္မခ်ဘဲ က်င့္ႀကံႏုိင္တဲ့ ကာလက်မွ ႀကိဳဆိုမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အပိတ္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေဒၚစုကိုယ္တုိင္ေတာင္ တခါတုန္းက ေျပာထားတာ ရိွခဲ့တယ္မို႔လား။ We want the whole world to know that we all are prisoners in our own country. “က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အားလံုးဟာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ထဲမွာ အက်ဥ္းသားေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ကမၻာကသိေစ ခ်င္ပါတယ္။”<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၃ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8124851556527962350?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/10/blog-post_13.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-8932361168026811023Thu, 06 Oct 2011 05:55:00 +00002011-10-06T12:59:21.769+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">၁</span>၉၆၉ ခုႏွစ္တုန္းက အာဖရိက ႏုိင္ငံတခုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကား တခုထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲသည့္ ေခတ္တုန္း က ေရာင္စံုရုပ္ရွင္ေတြ ရိွေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ ဒီကားကေတာ့ အေရာင္ကေတာ့ ေရာင္စံု မဟုတ္ေသးပါဖူး။ အျဖဴအမဲ ပါပဲ။ ဘာအေၾကာင္းတုန္း ဆိုေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာ ရိွတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ဘဝအေျခေန ျဖစ္စဥ္အေထြေထြကို ရုိက္ကူးထား တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာကို ရုိက္ကူးေစဖို႔ ဘ႑ာေရး အကူအညီ ထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ကေတာ့ Save the Children ဆိုတဲ့ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔တခု ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ အဆိုပါ သတင္းမွတ္တမ္းကားကို ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ သူကေတာ့ ၿဗိတိသွ် ဒါရိုက္တာ တဦးျဖစ္တဲ့ ကင္လုပ္ခ်္ Ken Loach ဆိုသူ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကင္ညာႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ လက္ရိွဘဝကို ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္က ပီပီျပင္ျပင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္သာေအာင္ ရုိက္ကူး ႏုိင္ခဲ့ပါ တယ္။ ျပကြက္တခုမွာေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံက လူျဖဴလူတန္းစား တစုကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့ အခန္းပါပါတယ္။ လွလွပပ ဝတ္စားထားတဲ့ လူျဖဴအမ်ဳိး သမီးတဦးက ကင္ညာႏုိင္ငံဟာ အခုအခါမွာ တည္ၿငိမ္တဲ့ ႏုိင္ငံတခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ သမၼတကလည္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း ပီသၿပီး ျပည္သူေတြ အတြက္ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးခံရတဲ့ လူျဖဴအမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အျခားေသာ လူျဖဴအမ်ဳိးသမီး ေတြဟာ အဲသည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ပုိင္ေရကူးကန္ ေဘးမွာ ဝိုင္းထုိင္ ၿပီး ေကာ့ေတးလ္ ေသာက္ေနရင္းက အဗ်ဴးခံတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တဆက္ထဲဆိုသလို လူျဖဴအမ်ဳိးသမီးက ေျပာပါတယ္။ လူမဲေတြလည္း လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္မွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရိွၾကေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းၿပီး ဆိုပါတယ္။ ကင္ညာက လူမဲေတြဟာ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႔ ဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ ရိွေသာ္လည္း ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ သူေတြလို႔လဲ ျဖည့္စြက္ လုိက္ပါေသးတယ္။ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာ လူျဖဴေတြေရာ လူမဲေတြေရာ အားလံုး အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ေန ပါတယ္လို႔ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ျပကြက္တခုမွာေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံက လူမဲေတြ လမ္းေပၚ ေတာင္းစားေနတာေတြ ပါလာပါတယ္။ သူေတာင္းစား ေတြထဲမွာ ကေလးေတြေရာ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြေရာ၊ ကိုယ္လက္အဂၤါ မသန္စြမ္းသူေတြေရာ အစံု ေတြ႔ရပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ သြားလာေနတဲ့ လူမဲမ်ား အားလံုးနီးပါးရဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈဟာ အေတာ္ကေလး စုတ္စုတ္ ႏုတ္ႏုတ္ ႏုိင္တာ ကိုလည္း ဒါရိုက္တာက ရုိက္ျပထားပါတယ္။ ကင္ညာလူမဲေတြဟာ အေတာ္ႀကီး ဆင္းရဲၾကတယ္ ဆိုတာကို ေပၚလြင္ေအာင္ တင္ျပထား ႏုိင္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး ခံရတဲ့ ကင္ညာႏုိင္ငံသား လူျဖဴအမ်ဳိးသမီး ေျပာထားတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြကို ျမင္ေနရတယ္ ဆိုတာကို ဒါရိုက္တာက ပညာသားပါပါနဲ႔ တင္ဆက္ထားတာပါ။ အတိုခ်ဳံးလို႔ ေျပာရ ရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူမဲ လူတန္းစားရယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ႔ အလြမ္းသင့္တဲ့ လူျဖဴေတြနဲ႔ တျခားလူမဲေတြ က ေကာင္းစားေနၿပီး သာမန္လူမဲ လူတန္းစား ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ေတြကေတာ့ မြဲျပာက်ေနတာကို အဲသည့္ သတင္းမွတ္တမ္း ရုပ္ရွင္ကားအရ သိရပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ ေျပာရရင္ အဲသလို မြဲျပာက်ေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ႏုိင္မွာ လဲ။ ဒါေပမယ့္ အဆင္ေျပ ေနတဲ့ လူတန္းစားက အဲသည့္ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ ဆင္းရဲမြဲေတ ေနေပမယ့္ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ လူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆိုတာကို ဒါရိုက္တာ ႏုိင္းယွဥ္ၿပီး တင္ျပထား တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲသည့္ မွတ္တမ္းကားလဲ ၿပီးေရာ ဘာအေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္လဲဆိုတာ အတိအက် မသိရေပမယ့္ Save the Children အဖြဲ႔က ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ကို မွတ္တမ္းဖလင္ေတြ သူတို႔လက္ထဲ အပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အပ္လုိက္ရပါတယ္။ အဲတာအျပင္ ဒါရိုက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ သတင္းမွတ္တမ္းကားကို အဲသလို ရုိက္ကူးရပါ့မလား ဆိုၿပီး ထိုေခတ္ထိုကာလက အစိုးရတခ်ဳိ႔၊ လူတခ်ဳိ႔နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းတခ်ဳိ႔ရဲ့ ေဝဖန္တုိက္ခုိက္မႈကို အေတာ္ေလး ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ အဲသည့္ သတင္းမွတ္တမ္းကားဟာ အဲသည့္ ေခတ္ကာလတုန္းက ကမၻာ့ ပရိတ္သတ္ႀကီး သိေအာင္ ျပသခြင့္ မရလုိက္ပါဖူး။ သို႔ေသာ္ ဒါရိုက္တာက ဖလင္ ေကာ္ပီတခု ကူးၿပီး သိမ္းထားႏုိင္ လုိက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၂ ႏွစ္အၾကာ အခု ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္မွာ အဲသည့္ ဇာတ္လမ္းဟာ ျပန္လို႔ ေပၚလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ပရိတ္သတ္မ်ား မၾကာခင္ ၾကည့္ရႈ ႏုိင္ေတာ့ မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ကင္လုပ္ခ်္ရဲ့ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္က ရုိက္ကူးခဲ့တဲ့ အဆိုပါ သတင္းမွတ္တမ္းကားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို ဘီဘီစီ တီဗီြက ကာယကံရွင္ ဒါရိုက္တာနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ၿပီးေတာ့ မၾကားေသးခင္က ထုတ္လႊင့္ျပသခဲ့ပါတယ္။ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္း ေတြလည္း ထုတ္လုပ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ Kahty come home ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ဟာ လူမႈနယ္ပယ္ အတြင္းမွာ ရုန္းကန္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတဦးရဲ့ ဘဝကို ထင္ဟပ္ၿပီး တင္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇ဝ ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားက လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲက တခုလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ နာမည္ႀကီး ေနာက္ရုပ္ရွင္တကား ကေတာ့ Kes လို႔ အမည္ရတဲ့ ကားျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးတဦး ဖယ္လ္ကြန္လို႔ ေခၚတဲ့ သိန္းငွက္အမ်ဳိးအစား တေကာင္ကို ေမြးတဲ့ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဇတ္လမ္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူတေယာက္နဲ႔ တိရိစၦာန္တေကာင္ နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ျခင္းလို႔ တင္စား ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရပါတယ္။<br /><br />တခ်ိန္တုန္းက ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတာ ေတြကို ထိထိမိမိ ရိွလွတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းမွတ္တမ္းကားေတြ အျဖစ္နဲ႔ ရုိက္ကူးတင္ဆက္မႈေၾကာင့္ ေထာက္ခံသူေတြ ရိွခဲ့သလို မလိုတမာ ရိွသူေတြရဲ့ တုိက္ခုိက္မႈကိုလည္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကင္လုပ္ခ်္က အခုလိုမွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ Journalist should not be attacked for journalistic work “ဂ်ာနယ္လစ္တဦးဟာ ဂ်ာနယ္လစ္အလုပ္ကို လုပ္တဲ့အတြက္ အတုိက္ခုိက္ အကန္႔အသတ္ မခံရသင့္ဖူး” လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့အဆိုဟာ မွန္ကန္တယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ မီဒီယာသမား တဦးဟာ မီဒီယာအလုပ္ေၾကာင့္ အတုိက္အခုိက္ခံရတယ္၊ အကန္႔အသတ္ ခံရတယ္ဆိုတာ မျဖစ္သင့္ပါဖူး။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း မီဒီယာသမား တဦးဟာ မီဒီယာအလုပ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ မလုပ္ဘဲ မေဆာင္ရြက္ဘဲ မီဒီယာကို အေၾကာင္းျပၿပီး (သိုမဟုတ္) အသံုးျပဳၿပီး ႏုိင္ငံေရးအလုပ္ လုပ္မယ္၊ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ တဖက္ဖက္ကုိ ဘက္လုိက္မယ္၊ လူမ်ဳိးေရး သက္သက္ဦးတည္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္မယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားကိုသာ အေရာင္တင္ေပးမယ္၊ အမ်ားျပည္သူ သိရိွခြင့္ ရိွရမယ့္ ကိစၥေတြကို အမွန္အတုိင္း မသိရေလေအာင္ ဖံုးဖိမယ္၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး တုိက္ခုိက္မယ္၊ ရလုိမႈတခုခု အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရး အရႈတ္အရွင္းေတြ အလြဲသံုးစား လုပ္တာေတြ စသျဖင့္ ျပဳလုပ္လာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အတုိက္အခုိက္လည္း ခံရမယ္၊ အေဝဖန္လည္း ခံရပါ့မယ္၊ အဆူ အဆဲလည္း ခံရမွာ မလြဲပါဖူး။ ဒါေတြကို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ သတင္းမီဒီယာ သမားမ်ား မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကင္လုပ္ခ်္တို႔လို အရိွကိုအရိွ အတုိင္း တင္ျပရဲတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္မ်ဳိး သတင္းမီဒီယာသမားမ်ဳိး ေတြရဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ေတြကို သင္ခန္းစာယူ အတုယူဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။<br /><br />ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ သတင္းမီဒီယာသမားကိုယ္တုိင္ ပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္တာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဖူး။ အကယ္၍ အဲသလိုသာ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း သတင္းမီဒီယာ သမား ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆိုလိုခ်င္တာကို ဥပမာတခုေပးၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီတုန္းက အေျခအေနတခုကို ကိုးကားၿပီး ေျပာလိုပါတယ္။ သတင္းသမား တဦး၊ ဂ်ာနယ္လစ္တဦးဟာ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္ေနရတာ ေတြကို အရင္းအတုိင္း တင္ျပဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္သင့္တယ္ မဝင္သင့္ဖူး ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သတင္းမီဒီယာ သမားကကိုယ္တုိင္က ေရွ႔ေန႔လုိက္စရာ မလိုဘူးလို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ သတင္းမီဒီယာ သမားကိုယ္တုိင္က ဘာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ဝင္ထုိက္တယ္ (သို႔မဟုတ္) မဝင္ထုိက္ဖူး ဆိုတာကို အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္နဲ႔ အမ်ားျပည္သူကို တင္ျပေနတာဟာ ဂ်ာနယ္လစ္အလုပ္ကို လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္တုိင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သလို အခြင့္အလမ္း တခုခု ရရလိုမႈေၾကာင့္ ဘက္လုိက္တင္ျပ ေနတယ္ လို႔လဲ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။<br />ျမန္မာသတင္းမီဒီယာ သမားမ်ား ဂ်ာနယ္လစ္ အလုပ္မ်ားကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၆ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8932361168026811023?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-1558084576211503300Wed, 28 Sep 2011 10:14:00 +00002011-09-28T17:21:59.363+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ကု</span>လားထုိင္ေနာက္ လုိက္မိလို႔ ဆိုတာနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး သမားေတြ ကုလားထုိင္လုတဲ အေၾကာင္းကို ေရးမယ္လို႔ထင္ရင္ မွားပါ လိမ့္မယ္။<a href="http://blueskyforest.blogspot.com/"> ေကာင္းကင္ျပာရဲ့ ဘေလာက္ထဲမွာ</a> ကုလားထုိင္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကုလားနဲ႔ ဗမာဆက္စပ္ေနတာေတြ ဖတ္ရပါ တယ္။ ျမန္မာ့ လူမႈနယ္ပယ္မွာ ကုလားပါတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကို စုၿပီးတင္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်န္ေသးရင္လည္း ဆက္ၿပီး ျဖည့္ပါဦး ဆိုလို႔ မွတ္မိသေလာက္ ထပ္ျဖည့္လုိက္ပါရဲ့ဗ်ာ။<br /><span id="fullpost"><br />ေကာင္းကင္ျပာထဲမွာ တင္ျပထားတဲ့ ကုလားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကေတာ့၊<br />၁။ ကုလားကာ ၂။ ကုလားေက်ာင္း ၃။ ကုလားတက္ ၄။ ကုလားတည္ ၅။ ကုလားထုိင္ ၆။ ကုလားပဲ ၇။ ကုလားဖန္ထိုး ၈။ ကုလားျဖဴ ၉။ ကုလားမေျခေထာက္ ၁ဝ။ ကုလားမ်က္စိ ၁၁။ ကုလားေရႊ ၁၂။ ကုလားေသ ကုလားေမာ ၁၃။ ကုလား ဟင္း ၁၄။ ကုလားေအာ္ ၁၅။ ကုလားအုတ္ ၁၆။ ကုလားအုံးေဆာင္းထပ္ ၁၇။ ခ်စ္တီးကုလား ၁၈။ ကုလားတန္ျမစ္ ၁၉။ ကုလား သိုက္ က်ားကုိက္ ၂ဝ။ ကုလားဒိန္ ၂၁။ ကုလားမျခင္းဆြဲႏို႔ဆီ ၂၂။ တေပကုလားရြာ ၂၃။ ကုလားေက်ာ္ဟိန္း ၂၄။ ကုလားပလီ ၂၅။ ကုလားကင္ပြန္းသီး ၂၆။ ကုလားေလးမဆလာ ၂၇။ ဦးကုလားရာဇဝင္ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ့ဘေလာက္ထဲမွာ ကြန္မင့္ေပးသူမ်ားထံကလည္း ေနာက္ထပ္ ထပ္ရပါေသးတယ္။ အဲတာေတြကေတာ့၊<br />၂၈။ ကေလး ကုလား ၂၉။ ေဂၚရခါးကုလား ၃ဝ။ လံျခားကုလား ၃၁။ ပန္ခ်ာပီကုလား ၃၂။ ေခၚေတာကုလား ၃၃။ ကုလား စုတ္ ၃၄။ ကုလားပိန္ ၃၅။ ကုလားနာ ၃၆။ ပုဏၰားကုလား တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မိတ္ေဆြေတြဆီကေန စံုေထာက္ေမာင္စံရွားလုပ္ၿပီး ေမးျမန္းစုေဆာင္းၿပီး က်ေနာ္ ထပ္ျဖည့္ထားတာေတြကေတာ့<br />၃၇။ ကလန္ကုလား ၃၈။ ကုလားနံနံပင္ (ပူစီနံ) ၃၉။ ကုလားတုိက္ (တုိက္အိမ္) ၄ဝ။ ကုလားခ်က္ (ဟင္း) ၄၁။ ကုလားေရာင္ (အေရာင္) ၄၂။ ကုလားမ်ဳိး ၄၃။ ကုလားစပ္ ၄၄။ ကုလားေသြးေႏွာ ၄၅။ ကုလားမ်ဳိး ၄၆။ ကုလားကျပား ၄၇။ ကုလားနံ႔ (ေရေမႊး၊ အေမႊးတုိင္) ၄၈။ ကုလားေဆး (ကြမ္းယာအတြက္) ၄၉။ ၾကက္ကုလား ၅ဝ။ ဆိတ္ကုလား ၅၁။ ႏြားႏို႔ကုလား ၅၂။ မိလႅာကုလား ၅၃။ ကုလားဘုန္းႀကီး ၅၄။ ဟိႏၵဴကုလား ၅၅။ မြတ္စလင္ကုလား ၅၆။ ရခုိင္ကုလား ၅၇။ ဗမာကုလား ၅၈။ ရွမ္းကုလား ၅၉။ ကသည္းကုလား ၆ဝ။ ကခ်င္ကုလား ၆၁။ ပန္းေသးကုလား ၆၂။ ကုလားမယား ၆၃။ ကုလားနဲ႔ရတဲ့ကေလး ၆၄။ ရုပ္ကိုက ကုလားပံုေပါက္ေန ၆၅။ ကုလားပုဆိုး (ခရုတံဆိပ္) ၆၆။ ကုလားတန္း ၆၇။ ကုလားစု (ရပ္ကြက္) ၆၈။ ကုလားမူ မူ (ပဲမ်ားေနတာ) ၆၉။ ကုလားမ်က္ရည္ ၇ဝ။ ကုလားတုတ္သုိင္း ၇၁။ ကုလားဓားေကာက္ ၇၂။ ကုလားေခါင္းဒဂၤါး ၇၃။ ေဆးကုလားမ ၇၄။ ကုလားမလုိင္ခဲ ၇၅။ ကုလားဂတ္ဗိုလ္ (မီးရထား) ၇၆။ ကုလားပံုေစတီ ၇၇။ ကုလားစပ္ (ေသြးေႏွာ) ၇၈။ ကုလားစစ္ဗာရီတပ္ ၇၉။ ကုလားသင္းခ်ဳိင္း ၈ဝ။ ကုလားဘုန္းႀကီး ၈၁။ ေဘာ္တယ္ကုလား ၈၂။ ကုလားမုတ္ဆိတ္ ၈၃။ ကုလားအပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ ၈၄။ ကုလားဗံု ၈၅။ ေဗာင္းထုတ္ကုလား ၈၆။ ကုလားေခါင္းျပတ္သရဲ ၈၇။ ကုလားမသာ ၈၈။ ကုလားသူေဌး ၈၉။ စာရီဝတ္ကုလားမ ၉ဝ။ မန္က်ီးသီးကုလား ၉၁။ ကလယ္ကုလား ၉၂။ ဗုဒၶဘာသာကုလား ၉၃။ ကုလားလူမိုက္ ၉၄။ ကုလားေထာင္ပုိင္ ၉၅။ ဒိုဘီကုလား ၉၆။ ကုလားေစာ္ဘြား ၉၇။ ကုလား ဗမာအဓိကရံုး ၉၈။ ကုလားပုလိပ္ ၉၉။ ကုလားအရူး ၁ဝဝ။ ကုလားဆိုးသူပုန္ (ဟိုတုန္းက ရခုိင္ဖက္မွာ ရိွခဲ့တဲ့ မူဂ်ာဟစ္ သူပုန္) ၁ဝ၁။ ကုလားဓားျပ ၁ဝ၂။ ကုလားထမင္းဆုိင္ ၁ဝ၃။ ကုလားစာ စားမယ္ ၁ဝ၄။ ကုလားဦးထုပ္ (ပလီတက္ရင္ ေဆာင္း) ၁ဝ၅။ ကုလားၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ (ၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ဘုိင္ဆပ္ အမရပူရေခတ္) ၁ဝ၆။ ကုလားႏွာေခါင္းမ်ဳိး ၁ဝ၇။ ကုလား စကား ၁ဝ၈။ ကုလားေခ်ာ ေခ်ာ ၁ဝ၉။ ကုလားေဗဒင္ ၁၁ဝ။ ကုလားအဆိုေတာ္ ၁၁၁။ ကုလားသီခ်င္းကို ခုိးခ်ထား ၁၁၂။ ကုလားမိဖုယား ၁၁၃။ ကုလားဆင္ ၁၁၄။ ကုလားကြဲ် (ဘဂၤလားကြ်ဲ) ၁၁၅။ ကုလားတုိက္ၾကက္ (ဘဂၤလားမ်ဳိး) ၁၁၆။ ကုလားစပါး (ဂ်ဳံ) ၁၁၇။ ကုလားသံုးေကာင္ (ဖဲကစားျခင္းမွ) ၁၁၈။ ဖိုးကုလား (အသားမဲတဲ့ ဗမာတခ်ဳိ႔ ရေလ့ရိွတဲ့ နာမည္ ေျပာင္) ၁၁၉။ ကုလားဗမာ တြဲေရးခြဲေရး (အဂၤလိပ္ေခတ္) ၁၂ဝ။ ဂ်ဴးကုလား။<br /><br />ဒါ့အျပင္ ကုလားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားပံုလိုလို အဆိုလိုလို ဟာေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲသည့္ အဆိုေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကုလားကိုႏိွမ္ထားတာက မ်ားပါတယ္။<br />၁၂၁။ ကုလားက်ႏြား ဘယ္ေတာ့မွ မဝယ္နဲ႔တဲ့။ ကုလားလယ္သမားက ရက္ရက္စက္စက္ ခုိင္းထားလို႔ ေသခါနီးၿပီ။ ကုိယ့္ လက္ထဲေရာက္ရင္ ေကာင္းေကာင္း ခုိင္းလို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဖူးလို႔ ဆိုလိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br />၁၂၂။ ဒီေန႔ေတာ့ ျဖစ္သလိုပဲ ကုလားပံုပံုစားလုိက္တယ္။ ကုလားေတြက ဟင္းခြက္ေတြနဲ႔ မစားဘဲ ထမင္းေပၚမွာ ဟင္းပံု စားတာကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၂၃။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလားဖင္ေဆးတာနဲ႔ပဲကုန္။ ဒီအဆိုကလည္း ကုလားကိုႏိွမ္ထားတဲ့ သေဘာပါ။<br />၁၂၄။ ကုလားလိုစု ဗမာလိုမျဖဳန္းနဲ႔။ ဒီတခ်က္ကေတာ့ ကုလားကို ခ်ီးမြမ္းထားတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။<br />၁၂၅။ ရင္ထဲမွာ ကုလားဘုရားပြဲ လွည့္လာသလို။ ဒါကေတာ့ သိပ္မဆိုးဖူးလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။<br />၁၂၆။ မိစၦာဒိတၳိေက်းကုလားတို႔ သီဟိုျပည္ ဗုဒၶဘာသာမင္းကို က်ဴးေက်ာ္၍ ဘုရင့္ေနာင္မွ စစ္ကူငါးေသာင္းပို႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တျခားဘာသာ ကိုးကြယ္တဲ့ ကုလားမို႔ ဒိတိၳလို႔ ႏိွမ္ၿပီး သမုတ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။<br />၁၂၇။ ကုလားနဲ႔ႏြား မသနားနဲ႔တဲ့။ ဒါကလည္း ႏွိမ္ထားတာတမ်ဳိးပါပဲ။<br />၁၂၈။ အသားကလည္း မဲလုိက္တာ ကုလားကေတာင္ အေဖေခၚရတယ္။ ဒါလည္း အသားအေရာင္အရ ႏိွမ္တာလို႔ ေျပာႏုိင္ ပါတယ္။<br />၁၂၉။ ေပရွည္လုိက္တာ ကုလားကား အတုိင္းပဲ။ ဒါကလည္း စိတ္မရွည္တာကို ကုလားရုပ္ရွင္နဲ႔ ႏုိင္းထားၿပီး ေျပတာပါ။<br />၁၃ဝ။ ဒီေကာင္ အရက္ေသာက္တာကလည္း ကုလားေမာ့ေမာ့ ေနသလိုပဲ။ ကုလားက အရက္ကို ျမန္ျမန္ေသာက္တာက ျမန္ျမန္မူးေအာင္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျမန္ျမန္ေလး မူးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေငြကုန္ခံၿပီး ထပ္ဝယ္ေသာက္စရာ မလိုဘဲ အိမ္ျပန္ၿပီး ထမင္းစား အိပ္ရာဝင္ရံုပဲလို႔ ဆိုလိုခ်င္ဟန္ တူပါတယ္။ ဒါလည္း ႏိွမ္တာေနာက္တမ်ဳိးေပါ့။ ကုလား ကပ္ေစးႏွဲတယ္လို႔ ဆိုလိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၃၁။ ကုလားမႏုိင္ ရခုိင္မဲ။ ဒါကေတာ့ အားလံုးလိုလို သိတဲ့စကားပါ။ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးကို ႏိွမ္ထားတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္ ပါတယ္။<br />၁၃၂။ ေကာင္မႏွယ္ မ်က္လံုးမွာ ကာခ်ယ္ေတြဆိုးထားလုိက္တာ ကုလားမ က်ေနတာပဲ။ ကုလားမနဲ႔တူေနေတာ့ မလွဖူးလို႔ ေျပာခ်င္တာ မ်ားလား။<br /><br />ရသေလာက္ ေလွ်ာက္စုထားတာပါ။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာစာ အသံုးအႏႈံးမွာ ကုလားစကားလံုးေတြပါေနတာ၊ ကုလားစကားလံုး က ဆင္းသက္လာတာေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနပါေသးတယ္။ ဥပမာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဂိုေဒါင္၊ ဘူတာ၊ နံ (ျပား)၊ ခ်ာပါတီ၊ ရိုတီ၊ ပလာတာ၊ ပန္ကာ၊ လန္ဘားေက်ာက္တား၊ မလိႈင္ (လံုး)၊ ဒိန္ (ခ်ဥ္)၊ ကုလားအုတ္ (အို႔သ္)၊ ေဂၚဖီထုတ္ (ဂိုဘီ)၊ အာလူး၊ ေဘာင္းဘီ၊ လိေမၼာ္၊ ခါခ်က္ဥ (မုန္လာဥနီ)၊ အရက္ (အာရက္ခ္)၊ ဗယာ (ေၾကာ္)၊ ဂုန္နီ (အိတ္)။ ကုလားစကား လို႔ ေျပာလုိက္တာက ေယဘုယ် ျခံဳေျပာၾကတာပါ။ ျမန္မာစာေပ အသံုးအႏႈံးမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ကုလားစကား ဆိုတာ ေရွးေဟာင္း သကၠတဘာသာ၊ ပါဠိ၊ ဟိႏၵဴ၊ ဘဂၤါလီ၊ တမီလ္၊ စတာေတြအျပင္ အာရပ္စကား တခ်ဳိ႔ေတာင္ ပါဝင္ ေရာယွက္ ေနတာ ကို ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထူးေလ့လာ လုိက္စားေနသူမ်ားကေတာ့ ဒီထက္ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိၾကပါ လိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရး ဆန္ဆန္ေတြ ေရးေနရတာ ၾကာေတာ့လည္း ၿငီးေငြ႔တာေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ျပာရဲ့ ကုလားထုိင္ေနာက္ကို လုိက္မိရင္း ေရးမိေရးရာ ေရးျဖစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွားမ်ား အလြဲအေခ်ာ္မ်ား ပါသြားခဲ့ရင္လည္း ျပန္ျပင္ေပးပါ ေထာက္ျပေပးၾကပါခင္ဗ်ား။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၈၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1558084576211503300?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/09/blog-post_28.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-7953714133216649596Sat, 24 Sep 2011 02:10:00 +00002011-09-24T09:14:56.068+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">၁။</span> ဗမာျပည္မွာ ကားေဟာင္းရိွရင္ ကားသစ္တင္သြင္းႏုိင္ခြင့္ ရိွတယ္ဆိုတဲ အသံေတြ အခုတေလာမွာ ၾကားေနရပါတယ္။ ကားေဟာင္းရိွသူေတြ အတြက္ ဝမ္းသာစရာပဲလို႔ ေျပာရမလား၊ ကားသစ္သြင္းဖို႔ အခြင့္ အလမ္း ရေနသူေတြအတြက္ ၾကားကေနပိုၿပီး အက်ဳိးရိွမလား ဆိုတာေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာေပါ့။ တဖက္ကျပန္ၾကည့္ရင္ အဲသည့္ ကားေဟာင္း ကားသစ္ ကိစၥေၾကာင့္ ကားေစ်းကြက္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္လာႏုိင္ တာ ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေဒၚလာေစ်းေတြ တက္ျပန္ၿပီ၊ က်ျပန္ၿပီ၊ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ပိုမာလာတယ္၊ ေပ်ာ့ဆင္းသြားတယ္ စတာေတြ အကုန္လံုးလဲ ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့။ ဘာဘဲေျပာေျပာ ကားေဟာင္းေပ့ စုတ္ေပ့ဆိုတာေတြကို သံေခ်းခြာေဆးသစ္သုတ္ ၿပီးေတာ့ ျပန္ေမာင္းလို႔ရေအာင္ လုပ္ ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္း ေတြလည္း တဆက္ထဲ ျမင္ရၾကားရျပန္တယ္။ ကံေကာင္းသင့္သူေတြ ကံေကာင္းပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္း ပါတယ္။ ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />၂။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္မွ ကခ်င္နဲ႔လည္း တုိက္ပြဲျပန္ျဖစ္၊ ရွမ္းနဲ႔လည္းျဖစ္၊ ဒီေကဘီကလည္း ေကအန္ယူ နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ျပန္တုိက္။ စစ္ပြဲျဖစ္ေတာ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ ဆိုတာရိွလာျပန္ေရာ။ ေပၚတာဆြဲတာ၊ လူသတ္တာ၊ မုဒိန္းက်င့္ တာ၊ လုယက္တာ၊ ရြာမီးရိႈ႔တာေတြကို စစ္တပ္က ထံုးစံအတုိင္း လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႔ေနရဆဲ။ စစ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ေျမဇာပင္ ဆိုတာ ရိွတတ္တာမို႔ မထူးဆန္းပါဖူးလို႔ တခ်ဳိ႔ကလည္း ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း တုိက္ပြဲဆင္ေနမယ့္ အစား အခုမိုးတြင္းမွာ ေရေဘးဒဏ္ ခံရတဲ့ ၿမိဳ႔ေတြနယ္ေတြမွာ စစ္သားေတြက သဲအိတ္ဖို႔၊ လူေတြကိုကယ္၊ ကြ်ဲႏြားေတြကို ေရလြတ္ရာ ပို႔ေပး၊ ရိကၡာေတြလည္းေဝေပး ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ျမင္မိပါရဲ့။ အစိုးရအေနနဲ႔ စစ္တုိက္ရင္း ကုန္မယ့္ ပုိက္ဆံေတြကို အဲသလိုမ်ဳိး လုပ္ငန္းေတြမွာ မသံုးစြဲသင့္ဖူးလား။ ျဖစ္ေစခ်င္တာကို ေျပာတာပါ။ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ မျဖစ္ႏုိင္ဖူး ဆိုတာေတာ့ ဆႏၵအေပၚ မူတည္ပါတယ္။ <br /><br />၃။ အစိုးရသစ္က ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ေလွ်ာ့ခ်မယ္ဆိုၿပီး ေျပာေနတယ္။ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးကို ဦးေမာ့လာေအာင္ လုပ္မယ္ ထုိင္းနဲ႔ဗီယက္နမ္လို ႏုိင္ငံျခား ဆန္တင္ပို႔တာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ေအာင္လည္း ျပန္ၿပီးေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး သိမ္းယူတကာတဖံု၊ စစ္တပ္ ကိုယ္တုိင္က တပ္ပုိင္င္စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ သိမ္းလို႔တသြယ္ ဆိုတာေတြက မျမင္ခ်င္အဆံုး၊ မၾကားခ်င္အဆံုးပါ။ အင္း ခက္တာကလည္း ဗမာျပည္မွာ ရိွတဲ့ ဥပေဒက လယ္လုပ္သူ လယ္လုပ္ခြင့္ဆိုတဲ့ ဥပေဒပဲ ရိွတာကိုး။ လယ္လုပ္သူ လယ္မပုိင္ဘူးလို႔ ဆိုထားတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားေငြရွင္ေတြကို ေၾကာက္လို႔ အဲသည့္ ဥပေဒ ထုတ္ခဲ့ရ တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ေၾကာက္ေနရလို႔ အဲသည့္ ဥပေဒကို ဆက္ၿပီး သက္ဆိုးရွည္ခုိင္းတာ လဲေတာ့ မသိဖူး။ ပိုဆိုးတာက ဒီဖက္ေခတ္မွာ ဘိုးဘြားပုိင္ ဆိုတာမရိွဘူးတဲ့။ ေျမတင္မကဖူး ေလထု ေရထုေတာင္ ႏုိင္ငံေတာ္က ပုိင္တယ္လို႔ ဆိုထားတာကိုး။ ဒီေျမယာ ဥပေဒႀကီးကိုလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ေျပာင္းေစခ်င္တယ္။ ဘယ္သူ ေတြကမ်ား ေျပာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္မလဲ။<br /><br />၄။ ကမၻာမွာ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္တာရဲ့ အဆက္ေၾကာင့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ တခြင္လံုးက ႏုိင္ငံေတြမွာ စပါး ခင္းေတြ ေရျမဳပ္ေနတယ္။ ဗမာျပည္လည္း တၿပိဳင္နက္ထဲ ဒါကို ရင္ဆုိင္ေနရတယ္။ ေရွ႔ႏွစ္မွာ စပါးအထြက္ႏႈန္း က်ဆင္းမွာမို႔ စပါးေစ်း ဆန္ေစ်းတက္မွာ ေသခ်ာေနတယ္။ ရိွသူေတြ မေထာင္းတာေပမယ့္ ဆင္းရဲသားေတြ ပိုၿပီးငတ္ၾကဦးမယ္။ ငတ္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထြက္ရဦးမယ္။ အရြယ္ေကာင္းေတြက အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြမွာ သြားၿပီး ကြ်န္ခံရတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကဦးမယ္။ ငတ္တဲ့သူေတြ ပိုမ်ားလာရင္ ရာဇဝတ္မႈေတြကို ပိုၿပီးမ်ားလာ ႏုိင္မလား။ အဲတာအတြက္ အစိုးရက ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားသလဲ။ အစိုးရမွာ အေရးၾကံဳရင္ လူထုကို ကူညီဖို႔ အရန္ထားထားတဲ့ ဆန္ေတြ ရိကၡာေတြ ဘာေတြညာေတြ ရိွသလားလို႔ သိခ်င္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အစိုးရအေနနဲ႔ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားတယ္လို႔ တခုမွ မၾကားမိေသးပါ။ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြ ဒီမိုကေရစီေရး ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေန ၾကလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ ထင္ပါ့ တေလာက ေျပာသြားတယ္မို႔လား သူဟာ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားပါတဲ့။<br /><br />၅။ နာဂစ္အၿပီး အခုအထိ နာလံမထူႏုိင္ေသးတဲ့ ဧရာဝတီတုိင္းက လယ္သမားေတြဟာ ေရတြက္လို႔ မကုန္ႏုိင္ပါ။ အစိုးရ အေဟာင္းဆီ ကေရာ၊ အစိုးရအသစ္ဆီကပါ ဘာအကူအညီမွ ေလာက္ေလာက္လားလား မရၾကေသး။ ဒါ့အျပင္ ဒီႏွစ္ထဲ ေရႀကီးတဲ့ ဒဏ္ကို မၾကာခဏဆိုသလို ခံေနရေသးတယ္။ ဧရာဝတီတုိင္းသာမက က်န္တဲ့ ေဒသေတြမွာ လည္း ေရႀကီးတဲ့ ဒဏ္ကို ခံေနရတယ္။ လူေတြ မြဲသထက္ မြဲလာတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီၾကားထဲ နာဂစ္ၿပီးကထဲက ကယ္ဆယ္ေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး ႏုိင္ငံျခား အလွဴရွင္ဆီက ပုိက္ဆံေတြနဲ႔ ေကာင္းစားေနတဲ့ ျမန္မာ အန္ဂ်ီအို ေတြလည္း ရိွလာေနတယ္။ ဒါကို လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ (စီဗယ္ဆိုဆုိက္တီး) အားေကာင္းလာၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္မလား။ နာဂစ္ဆိုေတာ့ နာဂစ္အၿပီးမွာ အကူအညီလိုေနတဲ့ သူေတြအတြက္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြနဲ႔ အထူးတလည္ အပင္ပန္းခံၿပီး ကူညီခဲ့တဲ့ ဂတုံးႀကီးကို သတိရ လုိက္ပါရဲ့။ အခုေတာ့ ေျမာက္ပုိင္းက ဘဝတကၠသိုလ္ တခုမွာ ေလ့လာေရးေတြ လုပ္ေနတယ္ထင္ပါ့။<br /><br />၆။ ရခုိင္ကေန တရုတ္ျပည္ကို ဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ ေရနံသယ္ဖို႔ ပုိင္းလုိင္းသြယ္ေနတာ ဘယ္သူ႔ေတြအတြက္ ပိုအက်ဳိး ရိွမွာလဲ။ ပုိက္လုိင္း ေဆာက္လုပ္ေရး ရပ္တန္႔သြားေအာင္ ဘယ္သူမွ မတားျမစ္ႏုိင္ေသး။ ဓာတ္ေငြ႔ကိစၥ ေျပာရရင္ ဗမာ တျပည္လံုး မဆိုထားနဲ႔ ရခုိင္သားတို႔ေတာင္ ဓာတ္ေငြ႔ကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ သံုးရေစ့မယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ အာမမခံထား။ ျမစ္ဆံု ဆည္ ေဆာက္မွာ လည္း ရပ္တန္႔ဖို႔ အခုမွ ဝုိင္းေအာ္ေနၾကဆဲ။ ႏွစ္ဖက္အစိုးရကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ပါ။ မျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ ဆက္လုပ္ မယ္လို႔ ေျပာတဲ့ ဝန္ႀကီးလည္း ေပၚလာတယ္။ သူက အဲတာကို ဧရာဝတီေရာဂါလို႔ နာမည္ေတာင္ ေပးလုိက္ေသးတယ္။ အေရးထဲမွာ ငတိနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က နာမည္လာတူ ေနေသးတယ္။ ဒီငနဲဟာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားေတြ အဖို႔ေတာ့ သစၥာေဖာက္ပဲ။ ျမစ္ဆံုကိစၥကို မရပ္တန္႔ရင္ ႏုိင္ငံသားေတြဖက္က ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ တခုတခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကမွာလဲ။ ဘာေတြ လုပ္ၾက မွာလဲ။ <br /><br />၇။ နာမည္ႀကီး အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးကို ေက်ာင္းအပ္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းအုပ္ကို သိန္းဂဏန္း လာဘ္ထိုး ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါ့အျပင္ အတန္းပုိင္ ဆရာဆရာမေတြ အိမ္မွာထပ္သင္တဲ့ အပိုခ်ိန္ မတက္ရင္လည္း အျငဴစူ ခံရတယ္ တဲ့။ ေက်ာင္းက နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိး တပ္ၿပီး ေတာင္းခံတဲ့ အလွဴေငြကို မေပးႏုိင္ရင္လည္း ကေလးမ်က္ႏွာငယ္ရသတဲ့။ ေက်ာင္း ဆရာ ဆရာမေတြလည္း နာမည္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ပိုစ့္တင္က်လိုတယ္ ဆိုရင္ အထက္ကို ျမက္ျမက္ေလး လာဘ္ထိုးရသတဲ့။ ဟိုေခတ္တုန္းကလို ငွက္ေပ်ာတခုိင္၊ လက္ဖက္တထုပ္၊ ကိတ္မုန္႔တလံုးေလာက္နဲ႔ သြားကန္ေတာ့ရင္ အိမ္ထဲကမ်ား ကန္ထုတ္ခံရမလား မသိ။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီေခတ္မွာ အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းဆရာထက္ အမ်ဳိးသမီး ေက်ာင္းဆရာမေတြ ပိုမ်ား လာတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီအတုိင္းဆို ပညာေရး ေလာကအတြင္း လာဘ္စားေနသူ ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီး အေရအတြက္က ပိုမ်ားလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တာေပါ့။ ဒါဆိုရင္ အမ်ဳိးသမီး တန္းတူအခြင့္အေရး ရလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္မလား။<br /><br />၈။ ေအာက္ေျခစစ္သားေတြ၊ အရာရိွငယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြလည္း ငတ္ေနၾကသတဲ့။ တခ်ဳိ႔ ရဲေဘာ္မိန္းမေတြနဲ႔ သမီးေတြ မေကာင္းတေရာင္းေတာင္ လုပ္စားေနရၿပီလို႔ ဆိုတာေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ့္သက္ဆုိင္ရာတပ္မွာ လိုအပ္တဲ့ ေငြအတြက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွာစား ဆိုၿပီး အထက္က ၫႊန္ၾကားသတဲ့။ အဲသလို ေအာ္ဒါေအာက္မွေတာ့ ေအာက္မွာ ငတ္ေနတဲ့ သူေတြက လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ့မွာေပါ့။ ဘာဆန္းေတာ့မလဲ။ ဆင္းရဲလြန္းတာက မေကာင္းတာ မွန္သမွ် ဆိုးတာမွန္သမွ်ကို ဝမ္းပန္းတသာ သယ္ေဆာင္လာေလ့ ရိွတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ့ မဟတၱမ ဂႏီၵက ဆင္းရဲတြင္းနက္ျခင္းဟာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး အၾကမ္းဖက္မႈလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာ ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြ တဦးကေတာ့ ဆင္းရဲတြင္းနက္ျခင္းဟာ အကုန္ဖန္တီးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ဘုရားသခင္ ေပၚေပါက္လာတယ္ ဆိုတာဟာလည္း ဆင္းရဲမႈက ဖန္တီး ေပးလုိက္တာလို႔ သူက ဆိုထားတယ္။ ဟုတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲလြန္းေတာ့ အရင္တုန္းက မၾကားဖူးတာေတြ မႀကံဳဖူးတာေတြနဲ႔ အတူ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ေတာ့မွာကိုး။<br /><br />၉။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရိွေနတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ရာဇဝတ္သားေတြထဲမွာေရာ အကုန္လံုးက အမွန္တကယ္ ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္လို႔ ဥပေဒေၾကာင္းအရ တရားနဲ႔အညီ စစ္စစ္မွန္မွန္ အျပစ္ေပးခံရ တာလား။ အဲသလို မဟုတ္ဖူးဆိုရင္ ရာဇဝတ္သားေတြထဲမွာ မတရားသျဖင့္ ေထာင္ခ်ခံေနသူေတြလည္း ရိွဦးမွာေပါ့။ ေျပာရရင္ လယ္သိမ္းခံရလို႔ ဆႏၵျပတဲ့ လယ္သမားေတြ ေထာင္က်တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ကို ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားလို႔ သတ္မွတ္မလား၊ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လို႔ သတ္မွတ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ထပ္ အမ်ဳိးအမည္ တခုေလာက္ တပ္ေခၚလို႔ရမလား။ ကပ္တီးကပ္ဖဲ့ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္၊ ဒါလည္း ႏုိင္ငံေရး မမည္ဖူးလား။ မည္တယ္ဆိုရင္ တခ်ဳိ႔ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားေတြကိုလည္း ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား သဖြယ္ သတ္မွတ္လို႔ မရႏုိင္ဖူးလား။ သူတို႔တေတြ ေထာင္ကမလြတ္ေသးတာ လႊတ္ေပးျခင္း မခံရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဗမာအစိုးရကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိအားမေပးလို႔လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒီမို ကေရစီ ေအာ္လြန္းတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြ တာဝန္မေက်တာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မဆုိင္ဖူးေပါ့ေနာ။<br /><br />၁ဝ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တုိက္ဖ်က္မယ္လို႔လည္း အစိုးရသစ္က ေျပာထားေသးတယ္။ ဘယ္လိုတုိက္ဖ်က္မွလဲ ဆိုတာေတာ့ အေသးစိတ္ မသိရေသးဖူးေပါ့။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေတာ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူတာကို စံုစမ္းစစ္ေဆး အေရးယူတဲ့ ေကာ္မရွင္တခု ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေလာက္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လံုျခံဳေရးဆုိင္ရာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲ တခုလုပ္ခဲ့တယ္။ လံုျခံဳေရး ဆိုလို႔ စစ္ေရးစစ္ရာေတြ ပါတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဖူး။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ႀကီးမားလာျခင္းဟာ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ့ ဘဝကို မလံုၿခံဳေစဖူးလို႔ သတ္မွတ္တာေၾကာင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ တရားစီရင္ေရးမွာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ စိုးမိုးေနရင္ သာမန္ႏုိင္ငံ သား ေတြအတြက္ အက်ဳိးယုတ္ေစတယ္ ထိခုိက္ေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တုိက္ဖ်က္ေရးမွာ လိုအပ္တဲ့ နည္းနာေတြ အမ်ားႀကီးရိွတဲ့ အထဲမွာ သတင္းမီဒီယာကေန ေဖာ္ထုတ္ျခင္းဟာ အထိေရာက္ဆံုးလို႔ ေထာက္ျပ ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းက သတင္းမီဒီယာမ်ား အထူး နမူနာယူဖို႔ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ မေရးရဲတာ မေဖာ္ထုတ္ ရဲတာေတာ့ ေနာက္တပုိင္းေပါ့။<br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမိုမေရစီ မရေသးတာ၊ စစ္တပ္ကို ႏုိင္ငံေရးကေန လံုးလံုးဖယ္ခြာသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးတာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ထဲက ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကို ေျပလည္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေသးတာ အသက္ ၆၆ ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ဟိုအဖြားႀကီးေၾကာင့္လို႔ စြပ္စြဲေနတာမ်ဳိးေတြ ေတြ႔ေန၊ ဖတ္ေန၊ ၾကားေန ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ။ လူတဦးထဲက အဲတာေတြ အကုန္လံုး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား။ က်န္တဲ့သူေတြကေကာ မဝုိင္းေတာ့ မဝန္းေတာ့ ဖူးလား။ လဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဒူးကေလးႏွံ႔ၿပီး ေဆးလိပ္ကေလးဖြာ၊ တတ္ႏုိင္သူေတြက ဘီယာဆုိင္ထုိင္၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မိုးေအးေအးမွာ လင္မယားခ်င္း အိပ္ယာထဲမွာ ဖက္အိပ္ေန၊ အဲတာမ်ဳိးေတြ မ်ားေနၿပီး လုပ္အားကို ေလနဲ႔ပဲ ထည့္ဝင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူအမ်ား ေက်နပ္ေအာင္ ဟိုအဖြားႀကီး တေယာက္ထဲ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ရုန္းႏုိင္မလဲ။ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲထည့္ခဲ့ယံုနဲ႔ တာဝန္က မၿပီးေသးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္သာ အဲသည့္ အဖြားႀကီး ေနရာမွာဆိုရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ စဥ္းစားဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />အိမ္ကေလးဆိုတဲ့ ဝတၳဳထဲက ေလွသူႀကီးကေတာ္လို အေျပာမ်ဳိး ေျပာရရင္ အေျပာခံရတ့ဲ သူမ်ားဖက္က ခံရခက္ပါ လိမ့္မယ္။ ေလွကို ဓားျပတုိက္ေတာ့ ဓားျပက ေငြႏွစ္ရာေတာင္းသတဲ့။ ေလွသူႀကီးကေတာ္က “မင့္ႏွယ္ကြယ္ ေတာင္းမွေတာင္း တတ္ ပေလ။ ပစၥည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေလွတေခါက္ အသြားအျပန္ ေရာင္းဝယ္တာမွ ၄၅ က်ပ္ေလာက္ပဲ ရတဲ့ဟာ ေငြႏွစ္ရာ ဘယ္လို ေပးႏုိင္မလဲ” လို႔ ဓားျပကို ေျပာပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဓားျပကို “မင္းမယံုရင္ မင္းကဒီေလွကို ယူလုိက္ၿပီး အေရာင္း အဝယ္လုပ္ ငါက ဓားျပလုပ္မယ္” ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလွသူႀကီးကေတာ္က ဓားျပကို ေငြအစိတ္ ထုတ္ေပး လုိက္သတဲ့။ ဓားျပလည္း ေက်နပ္ၿပီး ေလွေပၚက ဆင္းသြားပါတယ္။ ဆိုခ်င္တာကေတာ့ အဖြားႀကီး လုပ္ေန တာကို မေက်နပ္တဲ့ မႀကိဳက္တဲ့ ဓားျပလိုလူေတြ တလွည့္ေလာက္ ေလွထိုးၿပီး ေရာင္းဝယ္ၾကည့္ပါလားလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၃ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-7953714133216649596?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/09/blog-post_24.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-2838129180492924476Thu, 15 Sep 2011 00:17:00 +00002011-09-15T07:26:43.645+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ျမို့</span>ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တခုမွာ မိတ္ေဆြတစု ဝိုင္းထိုင္ျပီး စကားေျပာေနျကတယ္။ ေျပာတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြကေတာ့ စစျခင္းမွာ အလုပ္အကိုင္နဲ့ စီးပြားေရး အေျကာင္းေတြပါဘဲ။ သို့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုး ေျပာစရာကုန္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း နိုင္ငံေရးဖက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ နိုင္ငံေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့လည္း သန္ရာသန္ရာေတြကို ေျပာျကျပန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ကေတာ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေနြးေရးတဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ ဖက္ဒရယ္မူတဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ ျပည္လံုးကြ်တ္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လုပ္ရ မယ္တဲ့၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ မရသမွ် တိုင္းျပည္မွာ ေမွာင္ျကီးက်ေနဦးမယ္တဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ စစ္တပ္ထဲမွာ သူတို့ခ်င္း အျကီးအက်ယ္ ကဲြေနျပီတဲ့။ ေျပာတာေတြကေတာ့ စံုမွစံုပဲ။ တဦးနဲ့တဦးလည္း သေဘာထားျခင္း အယူအဆျခင္း မတူျကတာကလည္း အမ်ားျကီးပါ။ မည္သို့ပင္ဆိုေစကာမူ ေနာက္ဆံုးမွာ တူတာတခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲ တကယ္ တိတိက်က် ေျပာရရင္ နွစ္ခုေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေျကာင္းေပၚ ေရာက္ခ်င္တာရယ္၊ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုမွာ ဆည္ျကီးေဆာက္မွာကို မေထာက္ခံျကတာရယ္ပါ။ အဲသည့္ နွစ္ခ်က္မွာေတာ့ လူတိုင္း သေဘာ ထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္ျကပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း အစိုးရသစ္နဲ႔ ပတ္သက္လို့ ေျပာျက၊ ထင္ေျကးေပးျက တာေတြလည္း ေသာေသာညံ ေနပါတယ္။<br /><br />ပထမတဦးက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ ယူနီေဖာင္းခြ်တ္ အစိုးရ (သို့မဟုတ္) စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ေနာက္ထပ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ထက္ မနည္း ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ့ အာဏာကို ဆက္ျပီး ယူထားလိမ့္မယ္လို့ သူ့ထင္ေျကးကို ေျပာပါတယ္။ တသက္လံုး ကိုင္ထားလို့ ရမယ္ဆိုရင္ လည္း မလႊတ္တမ္း အာဏာကို ကိုင္ထားဖို့ နည္းေပါင္းစံုနဲ့ ျကိုးစားလိမ့္မယ္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အတိုက္ခံ အင္အားေကာင္းဖို့ လက္ခံလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဖူးလို့ တင္ျပလာပါတယ္။ အဲေတာ့ ဘာကို သက္ေသျပသလဲဆိုရင္ မယံုရင္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံ ဥပေဒကို ျကည့္ထားျက အဲတာျကီးက အလာကား ထားထားတာ မဟုတ္ဖူးလို့ သတိေပးပါတယ္။ ဆိုလိုတာ ကေတာ့ အစိုးရဟာ အေျခအေန မဟန္ရင္ စစ္တပ္ကို အာဏာသိမ္းခိုင္း ဦးမယ္လို့ ေျပာျခင္တာပါ။ ေနာက္တခ်က္ ကလည္း အာဏာအျမဲတန္း ရိွေနရင္ တိုင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရးခြင္မွန္သမွ်ကို သူတို့ အုပ္စီးခ်င္သလို အုပ္စီးနိုင္တာကိုလည္း ထဲ့တြက္ဖို့ မေမ့နဲ့လို့ သတိေပး ပါေသးတယ္။ သန့္ရွင္းတဲ့ အစိုးရျဖစ္ရမယ္၊ ဥပေဒ အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွရဖူး၊ ေဒၚစုနဲ့ ေတြ့တယ္ စကားေျပာတယ္ ဘာညာဆိုတာ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ အာပလာ လုပ္တာလို့လည္း ဆိုပါတယ္။ အာဏာကို ဘယ္လို အရပ္သားမ်ဳိးမွ မေပး ေရးခ် မေပး ဆိုတဲ့ ေပၚလစီ ဗိုလ္ခု်ပ္ေတြဆီမွာ ရိွေနပါ ေသးတယ္တဲ့။ စားပဲြကို လက္ညိုးနဲ့ တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ရင္း အဲသလို သေဘာထား တင္းမာတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက အမ်ားစု ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာရင္း သူ့စကားကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ဒုတိယ တဦးကေတာ့ ပထမလူရဲ့ အဆိုကို ေခါင္းခါရင္း အဲသည္လို့ေတာ့ မဟုတ္ေသးဖူး ထင္တယ္ဟု ေျပာရင္း သူ့အျမင္ကို ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယလူက သူျကားထားတယ္ ဆိုတာေတြကို ရွင္းျပပါတယ္။ သူက စစ္တပ္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ့ နီးစပ္တယ္ ဆိုေတာ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေျကာင္း၊ သူတို့ျကားထဲမွာ ရိွေနတဲ့ အတြင္း ျပႆနာေတြကို ထိုက္သင့္သေလာက္ သိေျကာင္း လည္း စကားခံပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲမွာ အုပ္စုကဲြေနတာ အမွန္ပဲတဲ့။ သူသိထားတဲ့ အားေကာင္းတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုပ္စု တခုကေတာ့ ေနာက္တျကိမ္ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြအထိ အနိုင္ရျပီး အာဏာကို ကိုင္ထားဖို့ လိုတယ္လို့ ဆိုသတဲ့။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုပ္စုက ၂ဝ၂ဝ ခုနွစ္ေလာက္ျကမွ ေဒၚစုနဲ့ အတိုက္ခံ ေပါင္းစံုကို နည္းနည္းေလာက္ ေခါင္းေထာင္ခြင့္ ျပန္ေပးသင့္တယ္လို့ တြက္ခ်က္ ထားတယ္ ဆိုပဲ။ ေခါင္းျပန္ေထာင္ခြင့္ ေပးတယ္ဆိုတာ ကလည္း တကမၻာလံုးမွာ ဒီမိုကေရစီ ေအာ္ေနေတာ့ ေရရွည္မွာ ဒါကို လြန္ဆန္ဖို့ ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္မွန္းလည္း သူတို့က သိထားလို့ပါတဲ့။ သို့ေသာ္လည္း အတိုက္ခံေတြကို ေခါင္းေထာင္ခြင့္ ျပန္ေပးတဲ့ ၂ဝ၂ဝ ခုနွစ္ မေရာက္ခင္ စားစရာရိွထားေတြ စားထားျက၊ ဝါးစရာ ရိွတာေတြ ျမန္ျမန္ ဝါးထားျက၊ ခါးျကားလိမ္ထားရမယ့္ ဟာေတြ လူမသိေအာင္ လိမ္က်စ္ထားျက ဆိုျပီး သူတို့ အခ်င္းခ်င္း လက္တို့ ထားတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒုတိယလူရဲ့ သီအိုရီပါ။<br /><br />တတိယလူကလည္း သူ့အျမင္ကို ေဆြးေနြးလာပါတယ္။ သူကေတာ့ နည္းနည္းေလး အေကာင္းျမင္တတ္တယ္လို့ မိတ္ေတြမ်ား အျကားမွာ သတ္မွတ္ခံရပါတယ္။ ပထမလူနဲ့ ဒုတိယလူဟာ အဆိုးဖက္ျမင္တာက နည္းနည္းကဲေနတယ္လို့ သူကတခ်က္လွမ္း ေထာက္လိုက္ပါ ေသးတယ္။ သူလည္း စစ္တပ္နဲ့ နီးစပ္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ စစ္တပ္အသိုင္းအဝိုင္း ဖက္ကေန သူျကားထား တာက ဒီလိုတဲ့။ အခုစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႔က အန္အဲဒီကို တရားဝင္ ျပန္လည္ဖဲြ့စည္းဖို့ ဆနၵရိွေနျကသတဲ့။ အဲတာ ေျကာင့္ ေဒၚစုကိုလည္း အဲတာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ျကိတ္ေဆြးေနြး ျကိတ္ညိွထားတယ္လို့ ျကားရေျကာင္း ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါမွ ေဒၚစု နဲ့ သူရဲ့ပါတီဟာ လာမယ့္ ၂ဝ၁၅ မွာ ထပ္မံက်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္နိုင္မယ္လို့ ထပ္ေလာင္း ေျပာပါတယ္။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔က ဘာျဖစ္လို့ ေဒၚစုနဲ့ အန္အယ္ဒီကို နိုင္ငံေရး စင္ေပၚ ျပန္တင္ေပးခ်င္တာလဲ။ အေျကာင္းရိွပါတယ္တဲ့။ ေဒၚစုနဲ့ ပူးေပါင္းအလုပ္လုပ္ျပီး ကာလတခု ေရာက္လို့ စစ္ဗိုလ္အမ်ားစုက နိုင္ငံေရးကေန ခြာရင္ သူတို့ လံုျခံုေရးနဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေဒၚစုကသာ အကာအကြယ္ ေပးနိုင္တဲ့ ပုဂၢိုလ္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေျကာင့္လို့ ဆိုပါတယ္။ အဲသည့္ အုပ္စုကို သမၼတဦးသိန္းစိန္က ဦးေဆာင္ေနတယ္ လို့လည္း သူက ရဲရဲျကီး ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း ဦးသိန္းစိန္က အဲသည့္ လိုင္းကို အစပ်ဳိးေနတာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး သေဘာမက်တဲ့ တျခားစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ နည္းနည္းေတာ့ ရိွေသးေျကာင္း ဆက္ရွင္းျပ ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက သူ့အယူအဆကို မေထာက္ခံဘဲ သူေျပာပံုဟာ ရဲေဘာ္တို့ မျကာမီ ေရာင္နီ လာေတာ့မယ္လို့ ေျပာတာမ်ဳိးနဲ့ တူေျကာင္း ဝိုင္းေျပာျကပါတယ္။ <br /><br />စတုတၴလူကေတာ့ သူသိရ ျကားထားရတာေတြက ဘယ္သူနဲ့မွ မတူဘူးလို့ ဆိုျပန္ပါတယ္။ သူလည္း စစ္တပ္တြင္းက သတင္း ပလင္းေတြ အျမဲရေလ့ရိွတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက လူငယ္ေျခတက္ အုပ္စုတစုကေတာ့ စစ္ဗိုလ္အိုျကီး ေတြကို ျကည့္မရေတာ့ဖူးတဲ့။ ျကိတ္ပစ္ခ်င္ေနတာ ျကာလွျပီလို့ ေျပာပါတယ္။ ျကည့္မရတာ ကလည္း ဒီလို။ တိုင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ကိုယ့္အိတ္ထဲထည့္ ေအာက္ေျခတပ္သားေတြနဲ့ ျပည္သူေတြကိုေတာ့ ပစ္ထား။ စစ္ဗိုလ္အိုျကီးေတြဟာ အလြန္ တကိုယ္ ေကာင္း ဆန္တာမို့ မျကိုက္ျကတာပါလို့ ေျပာပါတယ္။ အေျခအေန ေပးတာနဲ့ အဲသည့္ လူငယ္ေျခတက္ စစ္ဗိုလ္ အုပ္စုက ဗိုလ္ အိုျကီးေတြ ဆီက အာဏာကို သိမ္းယူလိမ့္မယ္၊ အတုအေယာင္ အရပ္အသား အစိုးရကို ဖ်က္ပစ္မယ္၊ ျပီးေတာ့ ေဒၚစုနဲ့ေပါင္း မယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ ပါတီစံု ေရြးေကာက္ပဲြ ျပန္က်င္းပလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲသည့္အတြက္ လူငယ္ေျခတက္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို ကယ္တင္သူ သူရဲေကာင္းေတြ အျဖစ္ ျပည္သူေတြက ျကိုဆိုလိမ့္မယ္။ ေျပာရရင္ တခိ်န္တုန္းက ဖိလစ္ပိုင္ နိုင္ငံက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာမို့စ္ လက္သစ္ အေသးစားေလးေတြလို့ေတာင္ ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ေသးတယ္။ အဲသည္ေတာ့ က်န္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားက သူ့ကို ဘယ္သူေတြက လူငယ္ေျခတက္စစ္ဗိုလ္ အုပ္စုလဲလို့ ဝိုင္းေမးျကပါတယ္။ စတုတၴလူက ေမးေစ့ကို သူ့လက္နဲ့ ပြတ္ရင္း ဒါကိုေတာ့ အခု ခ်က္ျခင္းျကီး ေျပာဖို့ ေစာေသးေျကာင္း၊ အခိ်န္တန္ရင္ သိရမွာ ျဖစ္ေျကာင္း သူ့မိတ္ေဆြ မ်ားကို နွစ္သိမ့္ပါတယ္။<br /><br />အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္နဲ့ စကားေတြ ေျပာလို့ဝေတာ့ မိတ္ေဆြ ေလးဦးစလံုး လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေငြရွင္းျပီး ထျပန္ျက ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ကို ေက်ာေပးျပီး ထြက္သြားတဲ့ သူတို့ကိုျကည့္ျပီး ေကာင္တာေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဆိုင္ ပိုင္ရွင္လူျကီးက “ေျသာ္ ပုဏၰားျကီးတို့ အုပ္စု ျပန္မွကိုး” လို့ ေရရြတ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါကို ျကားသြားတဲ့ စားပဲြထိုးေကာင္ေလးက မ်က္ေမွာင္ျကုတ္ျပီး “ဦးေလး အဲတာ ဘာေျပာတာလဲ။ သူတို့က ပုဏၰား လူမ်ဳိး ေတြမို့လား၊ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ေတြကေတာ့ ျမန္မာရုပ္ေတြပါဗ်” ဆိုျပီး စပ္စုလိုစိတ္နဲ့ ေမးပါတယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က စားပဲြထိုးေလးကို ဒီလိုေမးပါတယ္ “မင္းတို့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ဆင္ကိုစမ္းတဲ့ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ အေျကာင္း သင္ရတယ္မို့လား”။ စားပဲြထိုးေလးက “ဟင့္အင္း ဦးေလး က်ေနာ္က သူငယ္တန္းကေန ေက်ာင္းထြက္လာတာ” လို့ ျပန္ေျဖ တယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က စိတ္မသက္မသာဟန္နဲ့ “အင္း ဒီလိုဆိုရင္ မင္းလည္း သူတို့ဝိုင္းက ေျပာစကားေတြ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္းနဲ့ ပုဏၰား ေနာက္တေယာက္ တိုးလာမွာ ျမင္ေယာင္မိေသးကြာ” ဟုဆိုျပီး ဂဏန္း ေပါင္းစက္ေလးျဖင့္ ေကာင္တာမွာ ေပသီးေခါက္ေန ေလေတာ့၏။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၄ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုနွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2838129180492924476?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/09/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-5305945093604777028Thu, 01 Sep 2011 21:22:00 +00002011-09-02T04:24:17.450+07:00ေဇာ္မင္း<span class="dropcaps">ႏိုင္</span>ငံတခုမွာ တရားမဲ့မႈေတြ ထူထပ္သိပ္သည္းေနရင္ အဲတာေတြကို တုံ႔ျပန္ဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ အဲသလို မတရားတာေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လူေတြ အစုကေလးေတြ ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရးအရ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားလို႔ သူတို႔ကို ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဘဝကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနသူ ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂ဝဝဝ ေက်ာ္ရိွေနတာ အားလံုးလဲ သိထားၿပီးသားပါ။ <br /><span id="fullpost"> <br />အခုေျပာမွာက သူတို႔အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဖူး။ ပညာရွင္ (သို႔) ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွင္၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုပါသလဲ။ လိုရင္းေျပာရရင္ အထူးသျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အလုိက္ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေစာက္ခ်ၿပီး အထူးျပဳေလ့လာလုိက္စားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကို ကြ်မ္းက်င္သူ (သို႔မဟုတ္) ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ အကုန္လံုးကို သိသလိုမ်ဳိး၊ တတ္သလိုမ်ဳိး ေျပာဆိုက်င့္ၾကံေနတဲ့ လူမ်ဳိးေတြကိုေတာ့ ပညာရွင္ စစ္စစ္မွန္မွန္ ျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက မသတ္မွတ္ၾကပါဖူး။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ တသီတတန္းႀကီး ရရိွထားမွ ပညာရွင္ ေဘာင္ဝင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ ပါတယ္။ ဒီအယူအဆဟာ ထုိက္သင့္သေလာက္ေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကၠသိုလ္ ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ ဒီဂရီေတြ တသီႀကီး ရထားေပမယ့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အလုိက္၊ ပညာရပ္အလုိက္ စုိက္လုိက္မတ္တပ္ ဆက္လက္ေလ့လာ ဆည္းပူးျခင္း၊ သုေတသနျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဖူးဆိုရင္ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ခက္ခဲျပန္ ပါတယ္။ အဲတာမ်ဳိးကိုေတာ့ သံေခ်း တက္ေနတဲ့ ပညာရွင္ရယ္လို႔လဲ တင္စားၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာမွာေတာ့ ပညာရွင္ ဆိုတာ အနည္းဆံုး သံုး-ေလးႏွစ္တခါ ဆိုသလို သူတို႔ရဲ့ ရွာေဖြေတြ႔ရိွခ်က္ ေလ့လာခ်က္ေတြကို ပညာရွင္ အဆင့္အတန္းနဲ႔ အညီ စာအုပ္တအုပ္ အျဖစ္ ထုတ္ေဝၾကပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ သုေတသနေလ့လာခ်က္ စာတမ္းရွည္ တခုေလာက္ေတာ့ မထုတ္မျဖစ္ ထုတ္ၾကရပါတယ္။ ဘာမွမထုတ္ဘဲ ရတဲ့ဘြဲ႔ကို ဒီအတုိင္းပုိက္ၿပီး ဟိုအစည္းအေဝးမွာ ဒီကြန္ဖရင့္မွာ အေျပာသက္သက္နဲ႔ ေနလာတာ ၾကာလာရင္ သံေခ်းတက္ကုန္ၿပီလို႔ ပညာရွင္ေလာကမွာ ေဝဖန္ခံရပါတယ္။ <br /> <br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအဝုိင္းမွာ ပညာရွင္ဆိုတာ ဘက္မလုိက္ရဖူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေတြ႔တာကို ေတြ႔တဲ့အတုိင္း၊ ရိွတာကိုရိွတဲ့အတုိင္း တင္ျပရမယ္လို႔လည္း သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ပညာရွင္ဆိုတာ အနာဂတ္ကို မွန္ေအာင္ေဟာႏုိင္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာ မဟုတ္ဖူး ဆိုတာကလည္း သတိထားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ တတ္ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရပ္ကို အသံုးျပဳၿပီး လူသားေတြကို တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီလမ္းျပေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လူသားတို႔ကို ေၾကျပဳန္းေစမယ့္ ကိစၥမ်ဳိး၊ လူသားေတြအတြက္ အက်ဳိးမဲ့မယ့္ ကိစၥမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ လူသားတို႔ အတြက္ ေရရွည္မွာ အက်ဳိးယုတ္ေစတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း တင္ျပဖို႔ တာဝန္ရိွပါတယ္။ ဘက္မလိုက္သင့္ပါဖူး။ ဥပမာ တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဟာ လူေတြ၊ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာထိခုိက္ေစမယ့္ ကိစၥရပ္ေတြကို ႀကိဳတင္ သိထားရဲ့သားနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား တခုခုကိုငဲ့ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဖက္က၊ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးေတြဖက္က ဘက္လုိက္ၿပီး တင္ျပ တာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္က စာေပ၊ ဂီတနဲ႔ သမုိင္း ပညာရိွအမ်ားစုဟာ အႀကီး အက်ယ္ ဘက္လုိက္ ခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဖက္ကို လုိက္တာလဲဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြအတြက္ ဘက္လုိက္ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္ေတြရဲ့ ဘုန္းလက္ရုန္းနဲ႔ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးပံု၊ အာဏာစက္ က်ယ္ျပန္႔ပံု၊ တရားေသာ မင္းျဖစ္ပံု စတာေတြကိုသာ ေရးသားစပ္ဆို မွတ္တမ္းတင္ၾကပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ေတြက မ်ားေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဘုရင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ရိုေသကုိင္းရိႈင္းၿပီး ဘာသာနဲ႔ သာသနာ ျပန္ပြားေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းပံုေတြလည္း အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ဘုရင္လက္ထက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ မေကာင္းလို႔၊ ဘုရင္ဟာ အမ်က္မာန္ေစာင္ ႀကီးမားလို႔၊ အခြန္ေတြ အလြန္အကြ်ံေကာက္လို႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဘယ္လို ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ဳိးကို အဲဒီေခတ္က ပညာရွင္ေတြက ေရးေလ့မရိွတဲ့အတြက္ ရွာလို႔ေတာင္ မလြယ္ကူပါဖူး။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဘုရင္ေတြ လုိက္နာအပ္တဲ့ မင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဘယ္ဘုရင္ေတြဟာ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးကို မလုိက္နာဖူး၊ ျပည္သူကို ႏိွပ္စက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး တိတိလင္းလင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားထားတဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ရဲဝံ့တဲ့၊ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း တင္ျပေရးသားတဲ့ ပညာရိွမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /> <br />ဥပမာ တဦးေလာက္ကို ေထာက္ျပရမယ္ဆိုရင္ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဘိုးလိႈင္ လိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး။ ရာဇဓမၼသဂၤၢဟက်မ္းကို ေရးသားျပဳစုခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အဲသည့္က်မ္းဟာ ေရွးဦးအႀကိဳ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒလို႔ေတာင္ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အေနာက္တုိင္းကလို စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စနစ္ဆံတဲ့ တင္ျပမႈမ်ဳိးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲသည့္အထဲမွာ ပါတဲ့တခ်က္က ဘုရင္ဟာ ေကာက္ခံရရိွတဲ့ အခြန္ေတာ္ေငြကို စိတ္ႀကိဳက္သံုးစြဲခြင့္ မရိွဘဲ ဘုရင့္အတြက္ လစာေငြ သတ္မွတ္ေပးထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲတာကို သီေပါမင္းရဲ့ မိဖုယားျဖစ္သူ စုဖုရားလတ္က “ငဒို႔က ဘုရင္နဲ႔ မိဖုယားေတြပဲ၊ ေရေျမ့ရွင္ေတြပဲ၊ ငလိႈင္ေပးသေလာက္ လခနဲ႔ ေနရမွာလား” လို႔ေျပာၿပီး ပယ္ခ်ပါတယ္။ ဦးဘိုးလိႈင္ဟာ ျမန္မာျပည္ အျပင္ဖက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကမၻာ့အေျခအေနကို ရိပ္စားမိတဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အခါအလုိက္ ျဖစ္သင့္တာကို သက္ဦးဆုိင္ပုိင္အတိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တင္ျပရဲသူလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင့္အာဏာစက္က ေရွးကလို ႀကီးမားေနဆဲ ျဖစ္တာက တေၾကာင္း၊ ဦးဘိုးလိႈင္ကို မၾကည္ျဖဴတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ေတြျဖစ္တဲ့ အျခားေသာ နန္းတြင္းက ပညာရိွအမတ္မ်ား ကလည္း မေထာက္ခံတာက တေၾကာင္း စတာေတြေၾကာင့္ ဦးဘိုးလိႈင္လို ပညာရိွမ်ဳိးေတြရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြဟာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br />ကုိင္း ေရွးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ အခု လက္ရိွ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ေနၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရိွ အစိုးရသစ္ကလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ တုိင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတေတြကို အဆင္အျခင္မဲ့ ထုတ္ယူေရာင္းျခေနတာ တတုိင္းျပည္လံုး အသိပါ။ အဲတာကို အဲသလို မလုပ္သင့္ဖူးလို႔ ခ်က္က်လက္က် အၾကံေပး ေဝဖန္ေထာက္ျပတဲ့ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ မရိွသေလာက္ ရွားပါးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္ေအာင္ေန ေနာင္မွာ အခြင့္သာရင္ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ေျပာင္းယူတာေပါ့ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို လုိက္ၾကပါတယ္။ <br /> <br />တခ်ဳိ႔ ခါေတာ္မီပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားကေတာ့ အနာဂတ္ စီးပြားေရး ေပၚလစီဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္းပါ၊ ဆင္းရဲမြဲေတြမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္းပါ၊ ႏုိင္ငံေရး ပဋိပကၡ ေျဖရွင္းေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္း မလြတ္၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ ျမွင့္တင္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္း ဝင္ဆရာလုပ္ၾက၊ အဲတာအျပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကိစၥေတြ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဆုိင္ရာ ကိစၥအရပ္ရပ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရး ဆိုတဲ့ကိစၥေတြ အစရိွတဲ့ ကိစၥမ်ား အားလံုးမွာလည္း ဝင္ပါ ၾကပါတယ္။ အမွန္တကယ္ ျဖစ္သင့္တာက ကိစၥရပ္တုိင္း ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါေနမယ့္အစား မိမိကြ်မ္းက်င္တဲ့ နယ္ပယ္၊ မိမိဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ဆည္းပူးေလ့လာေနတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ လက္ေတြ႔ၾကၾက ပါဝင္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွ တုိင္းျပည္အတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိး ရိွမယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ <br /> <br />တဆက္ထဲမွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားအေနနဲ႔ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေထာက္ျပေဝဖန္သင့္တဲ့ ကိစၥမ်ားလည္း ရိွေနပါေသး တယ္။ အဲတာ ေတြကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ဆည္ပိတ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြ၊ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အႀကီးစား စက္မႈဇံု လုပ္ငန္းေတြ တည္ေဆာက္မယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥမ်ဳိးေတြရဲ့ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္မွာ ေရရွည္ အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြ ဒါေတြကို ေထာက္ျပေဝဖန္ အၾကံျပဳဖို႔ လုိပါတယ္။ အဲသလိုပဲ လယ္သမား ေတြရဲ့ လယ္ေျမယာေျမေတြကို စစ္တပ္နဲ႔ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ ေပါင္းၿပီး ခြတုတ္ေနတာ၊ သိမ္းယူေနတာကိုလည္း ရပ္တန္႔ဖို႔လိုေၾကာင္း လယ္ေျမေတြကို လယ္သမားေတြကို ျပန္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္က လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကို ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ အားလံုးလည္း မွတ္မိၾကမွာပါ။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာဖို႔ ဆိုတာက လယ္သမားေတြကို အကူအညီမေပးဘဲ၊ အကာအကြယ္ မေပးဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တကယ္တန္း စစ္စစ္မွန္မွန္ လယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြသာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္ၿပီးဦးေမာ့လာ ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြ စစ္ဗိုလ္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာ့လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရး ဦးေမာ့လာစရာ အေၾကာင္းမရိွပါ။ <br /> <br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ အခုထက္ပိုၿပီး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္၊ ႏုိင္ငံတကာ ကလည္း အျပန္အလွန္ ေလးစားလာေအာင္ ေခတ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မဆီေလွ်ာ္ေတာ့တဲ့ မကိုက္ညီေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေခတ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္အစားထိုးဖို႔ ပညာရွင္မ်ား ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားဖက္က တညီတညာထဲ အစိုးရသစ္ကို တုိက္တြန္းဖို႔ အၾကံေပးဖို႔လိုပါတယ္။ အဲသလိုမွမဟုတ္ဘဲ အခု အစိုးရသစ္လုပ္ေနဟာ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တာေတြထက္ ပိုေတာ့ေကာင္းလာတယ္ ဆိုၿပီး ေထာက္ခံေနရံု၊ အာသာေျဖေနရံုနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါ။ ဆိုလိုတာက ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ အစိုးရသစ္ကို ႏုိင္ငံေရးအရ တုိက္ခုိက္ေဝဖန္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ တုိင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရး အမွန္တကယ္ ဦးေမာ့လာဖို႔ အတြက္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား၊ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဘက္မလုိက္ဘဲ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ အလုိက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း ရဲရဲဝ့ံဝံံ့ အၾကံျပဳ ေဝဖန္ဖို႔ လိုေၾကာင္း ေျပာလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး အေကာင္းဖက္ ကို ဦးတည္ေျပာင္းလဲဖို႔ ႏုိင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသလို၊ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ ေနၾကဆဲ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လတ္တေလာမွာေတာ့ အစိုးရသစ္ကို တင္ျပရဲတဲ့ ပညာရွင္မ်ဳိး တဦးစႏွစ္ဦးစေတာ့ ရိွလာေနပါၿပီ။ ဘယ္သူ႔ဖက္မွ ဘက္မလိုက္ဖဲ တုိင္းျပည္ အက်ဳိးအတြက္ ရဲရဲႀကီး အၾကံေပး တင္ျပတာမ်ဳိး လုပ္ၾကဖို႔ စစ္မွန္တဲ့ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အထူးလိုအပ္ ေနေသးေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span> <br />၁ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5305945093604777028?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>http://fine-leaves.blogspot.com/2011/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ရြက္မြန္)0en-usnonadultFine Leaves RSS