Beste bloglezers,

voortaan blog ik verder op www.flabbergasted.be/blog/

————————————-

Dear blogreaders,

From this moment on I will be blogging on my newly installed wordpress blog on www.flabbergasted.be/blog

]]> https://flabbergastedmarketing.wordpress.com/2013/04/08/new-blog-on-flabbergasted-be/feed/ 0 1316 Afuera Go to my new blog: www.flabbergasted.be/blog https://flabbergastedmarketing.wordpress.com/2009/03/15/the-shape-of-things-to-come/ https://flabbergastedmarketing.wordpress.com/2009/03/15/the-shape-of-things-to-come/#respond Sun, 15 Mar 2009 20:08:37 +0000 http://flabbergastedmarketing.wordpress.com/?p=1299

Ik besef dat het nu toch al een hele tijd geleden is dat ik hier nog iets postte. De voornaamste reden was natuurlijk dat ik de 4 afgelopen weken examens heb moeten afleggen. Ik kwam dus wat zuurstof (lees: energie) tekort en was bezig aan een kleine remonte op persoonlijk vlak. Body en mind verdienen af en toe ook is een kleine ‘break’.

Ik heb ook een aantal knopen doorgehakt. Wat gaat er veranderen?

The shape of things to come:

1. Ik ga de blog herdesignen
2. Ik ga hem op mijn eigen hosting gooien
3. Ik ga voortaan in het engels verder bloggen

Tegen wanneer is alles ‘up and running’?

Ik schat een goeie maand ofzo! Dus ik ga er mijn best voor doen alleszins.

In the meantime…

ik zag gisteren dit prachtige interview op de nederlandse televisie. Antropoloog Thomas de Zengotita was te gast in de studio en kreeg een aantal vragen over zijn boek:

Mediated: How the Media Shapes Your World and the Way You Live in It

Zoals ik al vaak aanhaalde leven we in een tijd waar two-way conversations tussen consument en fabrikant niet meer weg te denken zijn. In Amerika heeft Pepsico dit nogmaals ondervonden aan den lijve toen ze de verpakking (niks aan de formule) van hun product ‘Tropicana’ wilden veranderen. Die consument sloeg de handen in mekaar en schreef brieven en e-mails en belde Pepsico om er op te wijzen dat ze de verpakking van  hun o zo vertrouwde product niet mochten rebranden. Conclusie: zoals Time magazine in 2006 al aanhaalde door hem tot ‘person of the year’ te kronen is de consument meer dan ooit de persoon die de brand maakt en niet de fabrikant.

En waarvoor is Pepsico nu juist gezwicht? Niet omdat ze het niet verantwoord vinden om tegen die consument zijn eisen in te gaan, maar omdat ze snappen dat je in deze ‘day and age’ moet luisteren naar de verbruikers van je product.

Die consument is er door zijn klachten ook niet alleen in geslaagd om de oude verpakking terug in de winkelschappen te krijgen, maar ook het oude logo waarbij het rietje in de appelsien zit. Dat rietje benadrukte nu juist de versheid van het product, iets wat de consument overduidelijk een ferme statement naar hem toe vond. Vele consumenten vonden de verpakking dan ook ontegensprekelijk lelijk en sommigen gingen zelfs zover dat ze het ontwerpteam van de verpakking terugfloten in hun reacties:

“Do any of these package-design people actually shop for orange juice? Because I do, and the new cartons stink.”

Sommige consumenten gaven zelfs te kennen dat ze het moeilijker vonden om het onderscheid te zien tussen de andere variëteiten die Tropicana in grootwarenhuizen aanbiedt. En dat zijn nog maar een paar van de conclusies. Als er één ding is dat deze marketeers geleerd hebben dan is het dat je met de nieuwe waaier aan sociale media rekening moet houden.

Je kan zo volgens Peter Shankman ook Twitter gebruiken als focusgroep. Dankzij twitter krijg je op een aantal minuten ook talloze reacties over hoe goed of hoe slecht je doelpubliek iets zal vinden. Dit lijkt mij wel een goed idee, hoewel een ‘unbiased’ joe sixpack focusgroepinterview wel meer zal vertellen over het slagen van een actie dan een industry professional die je merk door en door kent.

Dit is alleszins een mooi lesje dat Pepsico geleerd heeft in two-way communication. En dat allemaal door de ‘marketingwise’ consument. Applausje voor onszelf!

Via: The New York Times (met dank aan Stijn)

En voor de Twitter’aars onder ons:
ik ben recent ook beginnen twitteren. Wie geïnteresseerd is kan mij hier volgen:
(klik logo)

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Yup. De man, zijn missie en de legende die hij op korte tijd geworden is. De eerste Amerikaanse president van afro-Amerikaanse afkomst is inderdaad een speciaal geval. De man zelf is op zijn minst even boeiend als de campagne erachter. Iets wat ze bij Creative class ook dachten en ze nodigden gastspreker Kirsten Verdel uit om een voordracht te geven. Verdel maakte een groot deel van de Obama-campagne (sinds 2005?) mee en kwam haar ervaringen delen op het event ‘marketing in an obama world’.

Spijtig genoeg was ikzelf niet aanwezig op dit toch wel zeer interessante event. In wezen toch niet, de lieve mensen van Creative Class hadden echter een live-stream opgezet dus ik heb geen minuut gemist. Hiervoor wil ik de mensen achter dit initiatief ongelofelijk hard bedanken. You made my day! (voor iemand die in examens zit, is dat veel!)

Laten we ook niet vergeten om Tom Bogman te bedanken voor zijn toch wel zeer doordachte analyse van web 2.0 tools en de belgische politiek. Het is wel eens boeiend om het Obama-verhaal getransponeerd te zien op onze maatschappij. Er is echter geen kans dat dit scenario zich zo snel zal stellen. Wij zijn nogal laggards als het over internet & communicatie gaat. (kijk maar naar mobile marketing, de late opkomst van facebook bij de meeste mensen, …)

De prachtige Powerpoint-presentatie van Tom Bogman kan je hier vinden:

Iets over het event zelf:

Politics in a digital world … Kirsten Verdel zal ons inleiden in de “Politiek 2.0”. Deze Rotterdamse 31-jarige dame was de enige buitenlandse stafmedewerker van Barack Obama tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ondermeer verantwoordelijk voor de vernieuwende inzet van digitale marketing. Ondertussen heeft ze ook een boek uitgebracht over haar belevenissen: “VAN ROTTERDAM NAAR HET OBAMA’S WITTE HUIS”, dat u tijdens het event kan laten signeren.

Met de Vlaamse en Europese verkiezingen van 7 juni 2009 in het verschiet kan dit wel eens een zeer interessante avond worden. Tom Bogman (Parlementair medewerker Vlaams Parlement / Twitterati) krijgt de eer om de spits af te bijten met een overzicht van Politiek België 2.0. Toch is dit geen louter politiek event. De Obama-campagne heeft immers veel mensen wakker gemaakt in de wereld, ook in de marketingwereld.

Kirsten Verdel in levende lijve! En natuurlijk last but not least. Ik heb de voordracht van gastspreekster Kirsten Verdel opgenomen als audiostream. Voor al de geïnteresseerden:

(rechts klikken –> save as)

http://www.flabbergasted.be/Podcast/Kirsten-Verdel-Marketing-in-an-Obama-world.mp3

EN LAST BUT NOT LEAST:

Koop het boek van Kirsten Verdel hier:

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

EEN LIEDJE DAT PERFECT PAST BIJ DEZE POST:
Immortal Technique – Speak your mind

[DISCLAIMER]
voor u deze post leest:
*ik wil hier even duidelijk maken dat ik niemand zijn geloof hier wil minimaliseren, noch beledigen. Ik heb dit artikel geschreven met respect voor elke vorm van levensbeschouwing. Ikzelf ben echter wel atheïst dus ik excuseer mij als ik eventueel nogal neerbuigend klink over het concept religie*
[/DISCLAIMER]

Als we het hebben over de beste marketing ooit. Dan denken we aan al de Apple-gebruikers die op een bijna religieuze manier met hun merk omgaan. De gebruikers die als het ware het gevoel hebben dat ze deel uitmaken van een ideologisch gevolg, een filosofie. Of de Starbuckians die met plezier 5 euro betalen voor een koffie (ik zeg maar iets, ik drink zelf amper koffie). En dit doen ze gewoon omdat ze deel willen uitmaken van een ‘generatie’ en een gevoel, zich een sociale status aanmeten die ze voor het gebruik van het product niet hadden. Dat is het effect van religie en het bijna religieus omgaan met merken. En laat mij hierover duidelijk zijn, het is prachtig voor het merk zelf maar ik ben nogal rationeel en kritisch ingesteld en wil zowat mijn eigen weg bewandelen.  Niks voor mij dus.

Wat religie en de beleving ervan betreft (lees: geleefd worden) is dit in Amerika dagelijkse kost. Er is daar niet echt een scheiding der machten (ja Yves, wie weet moet ge daar is naartoe ;)) als het gaat over religie en politieke inmenging. Politiek zit nu eenmaal verweven met de religies en is zodanig belangrijk als het gaat over politiek en geld toegestopt krijgen voor je campagnes.

Er is een klein gevecht van protestantse christenen tegen Evangelische Christenen in Amerika. Voor die Evangelische Christenen passen we maar beter op, want die doen aan briljante marketing. Volgens de mensen die in het evangelisme geloven is de aarde amper 6000 jaar oud (volgens de bijbel toch). En ja, de mens heeft ook hand in hand met dinosaurussen rondgelopen… een krankzinnig idee op zich, maar toch krijgt dit gevolg meer en meer steun en wordt de evolutieleer (Charles Darwin werd vorige week 200!) ontkracht. Dit vind ik toch verontrustend, maar waarom heb ik dit geschreven? (het moest toch een link met marketing hebben, right?)

Wel, in Amerika maakte Joe Bly een documentaire die de naam “Marketing the message” draagt. De documentaire wil een discussie stimuleren over de manier waarop de evangelische christenen andere mensen bekeren (lees: converteren) tot het Christendom. Welkom in modern Amerika!

Een korte samenvatting:

“Marketing the Message” rides along as Christian evangelism becomes moreeffective by adopting marketing strategies from the commercial advertisingworld. A Jesus bobblehead – blasphemy, or a great way to teach kids about the Gospel? Husband and wife filmmakers, Joe and Kate Bly take a road trip from Washington. D.C. to Orlando, Florida surveying ways in which Christian evangelism is stepping up its marketing campaign and rebranding itself to fit mainstream pop culture.

They find a Christian skateboarding tour, hip Christian accessories forteens, and a preaching wrestler who has a tag-team partner in Jesus. The debate is joined by commercial marketers, pastors, and plain folks. Author David Dark provides commentary and critique as NASCAR fansdistribute racing bibles and the Holy Land Experience, a bible themed park, pushes the envelope of faith-based entertainment. The tone is refreshingly fair and respectful, but not afraid to ask whether it’s deception, cheapening, or charged by the Apostles.

“Marketing the Message” challenges the viewer to have a productive discussion about the direction of evangelism in this moment in America without rehashing culture war debates. The angle is new and the old country church will never be the same.

info over de documentaire

Marketing the message part 1:

Marketing the message part 2:

Check ook deze link is: Ministry Marketing Solutions

Wie weet een idee voor de Katholieke kerk?

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Yup yup, het is gebeurd. Volgens een recente enquête door Brandhome uitgevoerd lijkt 70% te gaan voor het alternatieve product dat Delhaize aanbiedt (i.p.v een Unilever-product). Dit betekent maar één ding: 30% van je consumenten gaan toch naar andere supermarkten om hun e.g zwan-tv worstjes te halen. Het is toch het bewijs dat merktrouw veel meer in de hoofden zit dan Delhaize maar had kunnen vermoeden. Als 1/3 van al de supermarktbezoekers het de moeite waard vindt om na zijn Delhaize-bezoek eens een kijkje te gaan nemen in Colruyt, dan heb je volgens mij toch een probleem.

Als je een distributieoorlog uitvecht in de media, dan kan je maar beter klaar zitten voor de gevolgen te incasseren. De prijsverhoging zit nu in het hoofd van de consument, en wie was er ook alweer de goedkoopste in België? Yup, die van die rode telefoon daar :p

P.S: De enquête lijkt precies op een politieke poll van de Amerikaanse verkiezingen :p laat ons hopen dat de validiteit ervan wat hoger is dan de waarde van polls in verkiezingstijd.

Het artikel kan je hier lezen op de redactie, hieronder het filmpje uit het VRT-journaal:

Is er iemand die een idee heeft over hoe dit verder gaat lopen? Zo ja, share your thoughts! I’d love to pick your brain.

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

En met die show heeft hij een ideologische boodschap klaar die hij ons duidelijk wil maken. Fabre die nogal bekend is om zijn gebruik van erotiek in zijn theatervoorstellingen zocht nogmaals de controverse op met zijn nieuwe voorstelling. In een consumptiemaatschappij waar seks voorgesteld wordt als iets triviaals laat hij zijn acteurs masturberend opdraven voor een volle zaal. En hiermee wilt hij iets duidelijk maken aan de mensen: ‘Hij heeft een serieus probleem met het voorstellen van seks als een product’. Ik moet hierbij onze goeie ouwe (of jonge) Jan Fabre gelijk geven. Seks wordt maar al te vaak voorgesteld als een product dan iets dat twee mensen met elkaar delen op een intieme manier.

We leven in een maatschappij van ‘instant-gratification’ (lees: instant genot) waar mensen de meeste zaken beschouwen als iets dat ze kunnen kopen of direct van kunnen genieten. We hebben nog zelden het geduld om echt op iets te wachten en kunnen op minder en minder met elkaars imperfecties om. We zijn allemaal onder de invloed van consumptiegoederen en het genot die ze ons verschaffen. Laat het overcommerciële Valentijn daar ook weeral een bewijs van zijn. Door Valentijn lijkt het alsof er maar één dag per jaar is dat je iets mag kopen/samen doen met je vriendin (commercieel verantwoord dan toch).

Als we gewoon zien dat sommige merken à la dolce & gabbana expliciet beelden gaan gebruiken die verkrachting impliceren, dan stel ik mij echt wel vragen bij de manier waarop marketingcommunicatie gevoerd wordt anno 2009. Ik zal wel niet de enige zijn die zich deze vraag stelt. Ik verwijs hierbij dan ook naar leuke posts van collega-bloggers over hoe men seks trivialiseert in de reclamewereld. De posts kan je hier en hier vinden.

Ik heb verder niet meer veel te zeggen… ik ga onze goeie vriend Jan Fabre laten spreken, want daden zijn krachtiger dan woorden.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het zelf wel eens wil zien!
Voor de andere geïnteresseerden een linkje naar de site van zijn theatergroep Troubleyn
________________

En voor mensen die nog single zijn en denken hun grote liefde op het internet te vinden, die raad ik aan om volgend boeiend debat van Volt eens te bekijken:

DEEL 1

DEEL 2

P.S: Ik heb deze post nog juist om 23:59 gedaan, dus technisch gezien was het nog Valentijn! :p

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Na plat préferé à la Hitler en de joodse gemeenschap voor een tweede keer te dissen in Man Bijt Hond is het nu de beurt aan Studio Brussel om de fakkel eens over te nemen. Onze radiovrienden gingen aan de slag met een bizar valentijnconcept. Ze hadden de intentie om, ik citeer Jan Van Biesen: “Poëtische porno te maken” … Een derde ‘flater’ die zich nu weer bij de openbare omroep afspeelt. Ze hebben dan ook maar besloten om een deontologische commissie op om dit soort voorvallen tegen te gaan.

Hoewel ik de vorige twee ‘flaters’ een beperking van de vrije meningsuiting vond heb ik toch zoiets van jezus waar zijn ze mee bezig. Ze willen aan hun ‘stoute, speelse’ imago nu ook al porno koppelen. En porno is juist zoiets goedkoop om aan je merkimago te koppelen. Ik raad bij deze dan ook aan Studio Brussel af om dat pad te bewandelen.

P.S: De jezus in de tekst is niet religieus bedoeld, hopen dat ik op niemand zijn tenen trap

De vorige 2 flaters kan je hier vinden:

Plat préferé:

Ter Zake – Gesprek
Phara debat – Deel 1
Phara debat – Deel 2

Man bijt hond (Joden weer boos):

Gesproken dagblad klik hier

En flater nummer 3: Studio Brussel – Poëtische porno…

UPDATE: een blogartikel van Chris Van den Abeele
(klik op foto voor zijn blogitem)

Als ik één paragraaf uit de heer Van den Abeele zijn blog zou herinneren is het deze:

“En weet je wat nog triestiger is? Dat de VRT gecapituleerd heeft. Schrik voor een incidentje teveel. De forel, de karikatuur van de Jood, het is even genoeg geweest. Als volleerde politici hebben mijn bazen de problematiek ‘vercommissioneerd’. Voortaan zal alles waarover twijfel bestaat een college van deskundigen moeten passeren.
Dat college zal uiteraard door angst gedomineerd worden, want uiteindelijk draait het allemaal om de dotatie, om geld dus.”

WAAR IK OVERIGENS COMPLEET AKKOORD MEE GA…

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Een korte about: (engels)

Written by actual creatives, Hunt Baldwin and John Coveny, TNT’s Trust Me (premiering January 26 at 10PM) will, one hopes, bring life to the tired scenario of family man working with single slacker. While cigarettes and Old Fashions aren’t likely to be seen on the show, the premise pairs workaholic family man Mason (Eric McCormack) with “impulsive copywriter with the attention span of a teenager” Conner (Tom Cavanagh), a successful creative team at fictional Chicago agency Rothman Greene & Mohr, and examines their relationship as one becomes the other’s boss.

The men, of course, are paired with beautiful women. Erin (Sarah Clarke) is Mason’s wife and Sarah Krajicek-Hunter (Monica Potter) plays the role of an award-winning copywriter “whose personality has a tendency to rub people the wrong way.”

It will be very interesting watching Mad Men and Trust Me. It’s a fair bet the ad business hasn’t changed much in 45 years. On TV or in real life.

De grootste verschillen tussen Mad Men en Trust Me:

Mad Men bracht ons de advertising sector van de jaren 60 met het absurde verhaal van een creative director. Trust Me is een heel ander verhaal. De serie speelt zich af in een 2008, waar er nog geen sprake is van een economische recessie.

Ik zou kunnen blijven verder leuteren… maar ik wil jullie eigenlijk gewoon aanraden om het eens een kans te geven! Zeker de moeite waard

P.S: Bedankt aan Jorn

Enjoy!

EEN LINK NAAR EPISODE 1: KLIK HIER

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Delhaize is één van de grootste ketens van supermarkten in België. Ze onderscheiden zich van de concurrentie door zich een status aan te meten van kwaliteit. Voor die kwaliteit betaal je meestal ook iets meer, en dat iets meer dat is wat Delhaize weigert te betalen aan Unilever. Delhaize beweert dat de prijsverhoging die Unilever incalculeert voor 2009 een prijsstijging van zowat 20-25% betreft. Iets wat Unilever op zijn beurt ook tegenspreekt. Wie heeft er gelijk in dit spelletje van slimme marketing & PR-marketing?

Jaarlijks zitten de twee multinationals aan tafel en onderhandelen ze een nieuw contract (zoals ook Gino Van Ossel zegt in het filmpje). Het grote verschil is dat Unilever alleen een leverancier is aan zijn distributieketens en op die manier amper een effect heeft op de retail prijs van een product. Unilever geeft alleen adviesprijzen door aan de Delhaizes van deze wereld. Dus als jij een Sony Ericsson koopt, heb je die niet gekocht van Sony Ericsson maar van Phone House (die de prijs bepaald van hoe zij hun gsm’s retailen).

Delhaize weigert echter om die prijsstijging die Unilever nu aanrekent ook aan hun klanten door te rekenen. Ze zetten Unilever voor een onvoldongen feit en weigeren gewoon hun producten in stock te nemen. Hierdoor meet Delhaize zich een status aan van ‘ik doe het beste voor mijn klanten’. Met het weigeren willen ze duidelijk maken dat ze niet geloven in het doorrekenen van dergelijke prijsstijgingen aan de consument. Een staaltje van marketing-PR.

Waarom is dit zo boeiend?

Zoals Gino Van Ossel zegt in het filmpje is dit inderdaad een situatie die zich nog nooit gesteld heeft. De kracht gaat ineens van de distributie naar de distributeur van de goederen. Delhaize leek voor even all powerful door de grote winstrovende multinational buitenspel te zetten.

Vanochtend was er echter sprake van een situatie à la ‘wake up and smell the ashes’.

De reactie van Unilever Belgium?

Unilever speelt ineens de kaart van de multinational uit. Ze tonen openlijk in hun communicatie dat zij verantwoordelijk zijn voor een deel van de getoonde producten? Dit is toch wel een bizarre kaart om te spelen als je het mij vraagt. Wil de consument eigenlijk wel weten dat er een multinational zit achter de aankopen die hij/zij doet van een bepaald merk?

Ik vind het alleszins toch een rare kaart om te spelen. Het is duidelijk oorlog tussen Delhaize en Unilever. Het antwoord op de vraag wie zal winnen lijkt mij wel evident. Ik denk dan natuurlijk aan Unilever omwille van het feit dat dit soort acties het mes op de keel zetten van Delhaize. Uitdrukkelijk tonen dat je voor die producten beter naar een andere winkelketen gaat, lijkt mij een harde commerciële boodschap. We zullen wel zien wie de oorlog wint!

KLEINE UPDATE:

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Voor zij die totaal niet weten waarover ik het heb:

Wat hebben bewegende wenkbrauwen in godsnaam te maken hebben met het consumeren van chocolade. Wie het mij kan uitleggen, leg het mij uit alstublieft. Bij de gorilla zag ik nog ‘passie’. God vertel mij eens wat ik in deze nieuwe reclame van Fallon Londen moet zien. Hoewel ik geen idee heb van wat ik hiervan moet denken qua creatieve uitwerking. Ik heb wel een goed idee waarom men weeral met reclame die naast de kwestie is afkomt. Het is weeral een soort van slinkse zet om het merk te herpositioneren als een funmerk bij kinderen en jongvolwassenen. Om er weer wat cooler uit te springen. Het spijtige hieraan vind ik echter wel dat ze met dit soort uitingen een beetje vergeten duidelijk te maken wat soort merk ze zijn op de Britse markt. Na de gorilla lijken de ‘jivebrows’ mij totaal niet meer gerelateerd aan het merk en op die manier stel ik mij zowat vragen bij dit soort ‘reclame naast de kwestie’.

Maar deze post ging over de herkomst van het creatieve concept van de reclamespot. Zouden ze bij Fallon inspiratie gezocht hebben bij een Japanse zot? Die zot, die de naam Daito Manabe draagt, zien we in onderstaand filmpje met een aantal juist geplaatste sensors op zijn wenkbrauwen. Dankzij electroshocks laat hij elk deel van zijn gezicht op de gepaste wijze bewegen. Het is misschien wat ver gezocht, maar zou Fallon daar zijn mosterd gehaald hebben?

Voor zij die interesse hebben: je kan de jivebrow ringtone downloaden hier (geen idee of het voor België werkt)

via: Bowerbird

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Ik heb na een aantal dagen ziekte eindelijk nog is echt de energie om er tegenaan te gaan. En ik heb geluk dat ik juist nu de energie terugvond om iets te posten. Want er is iets magisch gebeurd in advertising & marketingland. Waar heb ik het over? De super Bowl, die gisteren, op 1 februari plaatsvond. Super Bowl sunday, die zowat het duurste reclameblok in de VS heeft. Wat zeg ik? In heel de wereld! Inderdaad, men heeft de waanzin nogmaals losgelaten op de Amerikaanse consument. Altijd wel eens boeiend om te zien als Westerling.

Even in cijfers zetten hoeveel men voor de zendtijd betaalde aan NBC:
(weet je direct ook hoeveel de hele blok kost = commercial breaks + half-time show, etc.)

2008: 186,3 miljoen dollar  –> 2009: 206 miljoen dollar…

kantlijntekening:
Ik ga voor deze ene keer mijn filmpjes laten spreken en mijzelf een beetje op de achtergrond houden. Wat ik wel verbazingwekkend vond, was hoeveel films er met een kleine sneak  in het lange reclameblok terug te vinden waren. Alleszins, veel plezier ermee! Sit back and enjoy the ride…

AD RANDOM

Pedigree Pal goes ‘Jumanji’?

Careerbuilder.com

FILMRECLAME

Transformers 2: Revenge of the fallen

Fast and the furious 4

Land of the lost:

Year one:

Star Trek:

AUTORECLAME:

Hyundai:

Audi:

Cars.com:

sneak preview:

Super Bowl ad #1:

Super Bowl ad #2:

Een link naar Adweek:

(Waar je ALLE SUPER BOWL RECLAMES rustig nog eens kan bekijken)

ADWEEK

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Wat als een dienst die de grootte van Google heeft, ineens niet meer wilt functioneren? Wat met de mensen die alleen Google gebruiken voor op het web te surfen. Dit is wat zich voltrekt: er ontstaat een wereldwijde zoekpaniek. Mensen zoeken maar vinden niet meer. Het spreekwoord: “Wie zoekt die vindt” klopt ineens niet meer.

Soms kan het toch wel ‘akelig’ worden op het internet. Als je een bepaalde handeling die je al duizenden keren gedaan hebt, ineens niet meer werkt. Een klein uurtje geleden deed er zich zo een moment voor. Google functioneerde ineens niet meer… er stelde zich een probleem van wereldgrote proporties. Het blijft toch wel een ‘scary’ gegeven dat als één zoekrobot uitvalt dat dit voor een vorm van paniek zorgt. En het zal waarschijnlijk ook niet verbazen dat vooral de oudere generatie een serieuze schrik opdoet als ze dit soort boodschappen lezen.

Google is zowat één van de enige bedrijven die zich dit soort flaters nog kan permitteren. Ze hebben zoveel krediet opgebouwd door hun ‘gratis’ diensten, dat de consument hun dit wel weet te vergeven.

Dit is wat ik te zien kreeg toen ik doorklikte op één van de links waar bijstond

“Deze site kan schade toebrengen aan uw computer”:

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat ik niets over de Obama-reclames gepost heb omdat ik geen enkele inhaker boeiend genoeg vond. Nog een bekentenis: ik heb eigenlijk een hekel aan dat soort inhaakreclames. Ik vind het zo goedkoop om op een gebeurtenis van die schaal in te haken. De enige reclame die ik wist te appreciëren was er eentje van Eristoff. Er stond in de Metro van woensdag ook wel een sleazy one van Primo schoenen. (Deze twee kan je onderaan in de gallery vinden)

Waar gaat deze post over? Inderdaad, over de nieuwe president zijn Blackberry. Op Amerikaanse nationale televisie krijgt dit onderwerp zoveel aandacht dat ik er maar ‘flabbergasted’ naar blijf kijken. Ik probeer te snappen wat er nu zo speciaal is aan de gsm van de president. Er is echter maar één heel klein verschil met iemand anders zijn Blackberry Storm en die van Obama. En dat ene ding is dat de NSA heeft aan de president zijn gsm een soort van trackerding gehangen waardoor zijn gsm onhackbaar geworden zou zijn.

Wat is het straffe hieraan? Zelfs nog voor dat Obama het Witte Huis betreedde werd er al aandacht gespendeerd aan zijn toestel. Zou hij dat toestel wel mogen gebruiken eens hij president werd? Een hele hoop bloggers en websites gingen aan het speculeren. Eindelijk is het antwoord bekend.

Lees: Obama’s Blackberry Could Be Banned From Oval Office – 16 november 2008!

Obama die nogal een techneut is, blijkt toch wel een Blackberry-fanaat te zijn. Ik vraag mij af hoe Obama’s ambassadeurschap van het merk, de verkoop van de toestellen zal verhogen? Eén feit is alleszins dat de naam Blackberry in Amerika ondertussen al wel wat vertrouwder in de oren zal klinken. Iets wat de brand awareness ten goede zal komen. Spijtig genoeg zullen we nooit cijfers zien van het Obama-Blackberry effect. Geniet alleszins van het Amerikaanse drama in onderstaand filmpje!

De Obama-ads…

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Na nu toch al wat gelezen te hebben in het boek van Guillaume Van der Stighelen waag ik mijzelf ook eens aan de DG-denkoefening. Het boek waar ik het nu over heb is natuurlijk ‘Heldenmerk – Hoe maak je van je merk een held’. In dat boek heeft Guillaume het over 4 magische woorden die maken of je over een sterk merk beschikt. En die 4 die zijn: Game, Name, Fame, Claim…

Hieronder doe ik de denkoefening die Guillaume in zijn boek doet voor het merk Last.fm:

Het grote idee achter Last.fm is dat je als gebruiker zelf een radiostation kan beginnen. De deejay voor de gelegenheid ben je zelf.

En hoe werkt dat juist? (Wikipedia)

Last.fm is een online communitywebsite die zicht richt op internetradio en muziek. De site is het resultaat van een fusie van een eerder Audioscrobbler-muzieksysteem en http://www.last.fm. Audioscrobbler is een bedrijf, opgericht door Richard Jones, dat zich bezighoudt met het luistergedrag van mensen die achter de computer zitten. Het project Last.fm is momenteel het enige project van dit bedrijf. Dit project houdt zich bezig met het bijhouden van statistieken omtrent de muziek waar men naar luistert. Via speciale software kan het programma de titels en artiesten uit een digitaal geluidsmedium aflezen en in een database opslaan. Deze gegevens worden bijgehouden en op het internet gepubliceerd, waarna mensen aan de hand van muziekstijl met elkaar in contact kunnen komen. Op deze manieren wordt muziek verspreid en kunnen mensen in aanraking komen met minder bekende muziek uit de door hen geliefde genres. Last.fm heeft in het luistergedrag van duizenden internetters veel verandering teweeggebracht. Hiervoor ontving het dan ook de Europrix, een award voor de beste multimediaprojecten.

De website heeft zich door de jaren heen sterk ontwikkeld en bevat tegenwoordig niet meer alleen statistieken over luistergedrag, maar werkt ook met een Last.fm Radio, waarop muziek per genre wordt afgespeeld, vriendenlijsten, neighbours (gebruikers met overeenkomstig luistergedrag), concertagenda’s, groups (groepen van mensen met dezelfde muzikale smaak) en tags (onderverdelingen in de muziek van een bepaalde gebruiker, bijvoorbeeld per genre).

Maatschappelijke verschuiving: Elke gebruiker kreeg eindelijk een internationaal platform waarop hij zijn muzieksmaak kwijt kan. De site brengt als het ware vrienden, alsook onbekenden die dezelfde muzieksmaak delen samen. Je leert iemand ‘muzikaal’ kennen die honderden kilometers van jouw thuis woont, iets wat voorheen niet mogelijk was. En je kan er ook mee connecteren, iets wat de Facebooks van deze wereld ver vooruit was in die tijd omdat het zich op een specifiek nichepubliek focuste en geen YASN (= yet another social network – dank u Evelien voor de term) was.

Andere merken: In hetzelfde segment denk ik dat er maar een aantal websites zijn die de boot gemist hadden initieel maar achteraf een serieuze inhaalbeweging maakten.
Ik denk dan aan het ongelofelijk illegale imeem.com van de makers van het Napster-programma. En de website iLike, die eigenlijk beiden mikken op een lagere toewijding van hun userbase. (geen software installeren, gewoon luisteren)
Ik beschouw hierdoor Pandora ook niet echt als een concurrent, omdat ze geen sociaal netwerk zijn uiteindelijk. Ze zijn eerder een soort van online radiosysteem zoals Last.fm gedeeltelijk ook is.

Hun sterkte:

Ten eerste:

Last.fm’s muziekbibliotheek van de volledige website heeft meer dan 3,5 miljoen individuele audionummers van artiesten die op alle mogelijke commerciële labels zijn aangesloten.

Ten tweede:

Omdat het project een vrij grote toewijding vraagt van de gebruikers (je moet software installeren en een account aanmaken) lijkt het afhaken van de gebruikers mij iets evident. Het voordeel hiervan is echter dat het sociaal netwerk vol zit met vooral toegewijde gebruikers die allemaal dezelfde passie hebben. Vergelijk het met de wikipedia’s van deze wereld. De kracht van Last.fm ligt hem ook vooral in het feit dat gebruikers de informatie op de site gaan corrigeren en zelf invullen. Dit zonder enige toewijding van de Last.fm staff zelf, een krachtig middel dus. De gebruikers (zoals ik) zijn als het ware ambassadeurs van het merk. Iets wat ik met deze post eigenlijk ook wel wil bereiken! (dat meer mensen zich registreren :p)

Wat met de naam?

Audioscrobbler begon als een project van Richard Jones, een student computerwetenschappen aan de universiteit van Southampton, Engeland. Jones ontwikkelde de eerste plugins, opende dan de API voor de community, en een hele hoop van de sitegebruikers begonnen hun eigen plugins te ontwikkelen voor hun muziekspeler. Audioscrobbler was in het begin gelimiteerd tot het ‘opnemen’ van de muziek die gespeeld werd op een profiel van een geregistreerde gebruiker. Hierdoor kon Jones collaboratief een database bouwen met correcte muziekinformatie.

Last.fm was een project dat in 2002 opgestart werd door Felix Miller, Martin Stiksel, Saulyus Chyamolonskas, Michael Breidenbruecker and Thomas Willomitzer. Met hun 4 wilden ze een internet radio station en een community website opzetten rond muziek. Waarbij ze de profielen van de gebruikers zouden gebruiken om dynamische playlists te creëren. De domeinnaam .fm is eigendom van de Verenigde Staten van Micronesia, de .fm naam is ongelofelijk populair bij FM radio gerelateerde websites

In 2002, na de launch van de initiële Last.fm site gingen de twee teams van Audioscrobbler en Last.fm naarstig samenwerken. Beide projecten fuseerden als het ware, ze gingen zetelen in dezelfde kantoren en in 2003 was project Last.fm volledig up and running. De integratie van Audioscrobbler was een feit. Hierdoor werd het mogelijk om zowel via de luisterplugin te werken als een last.fm radiostation. Een grote vooruitgang voor het project zelf.

De oude Audioscrobbler site werd gefuseerd met de last.fm site. Hoewel, die fusie er kwam is er op elke pagina nog steeds een restant te zien van de oude userbase van de Audioscrobbler site. Als je goed kijkt onderaan de pagina zie je steeds een ‘audioscrobbler’ slogan staan. Deze slogans zijn gebaseerd op bekende quotes of advertenties. Oorspronkelijk waren deze quotes bovenaan de audioscrobbler website zichtbaar.

In mei 2007 kondigde de Britse Channel 4 Radio zelfs aan dat het een programma zou uitzenden op hun radiostation dat ‘The Worldwide Chart” heette. Deze show zou een soort van reflectie moeten geven van wat Last.fm gebruikers van overal ter wereld naar aan het luisteren zijn. Last.fm werd op dat moment ook een begrip in radioland.

Last.fm is eigenlijk uniek in zijn genre. Er is geen andere website die zo ‘user-centric’ gebouwd is als last.fm.

Zoals Guy Kawasaki steeds zegt dat je bij de start van je bedrijf ervan uit moet gaan dat je ‘betekenis of toegevoegde waarde’ brengt, zo doet Last.fm dit ook op zijn manier. Het is een community die vol zit met mensen die op een enthousiaste manier bezig zijn met muziek – zowel het luisteren als het maken -.

Met die user-centric aanpak bedoel ik vooral het openstellen van de API. Gebruikers kunnen hun eigen mash-ups maken en als die goed genoeg zijn dan krijgen die zelfs een plaatsje op Build Last.fm

Herkenning: Visueel is het merk heel sterk. Het heeft zijn naam niet gemaakt door zijn looks maar voor een groot deel door zijn functies. De website is ook al een aantal metamorfoses doorgegaan en daardoor is de huisstijl van de website ook al een paar keren veranderd. De visuele identiteit is echter steeds dezelfde gebleven.

Bekendheid: Last.fm is niet zo bekend bij het grote publiek, alleszins toch niet in België. Ze hebben dan ook niet echt een marketingstrategie voor de Benelux, ze zijn eerder Brits, Amerikaans en Oosters georiënteerd. En dat is toch wel wat spijtig.

Er is echter beterschap op komst! Een aantal websites zoals die van de Ancienne Belgique geven ook aan op hun site expliciet gebruik te maken van Last.fm Ik hoop dat dit de bekendheid van Last.fm ten goede kan komen, omdat het een prachtig product is. Een hele hoop kunstencentra zijn ook aanwezig op Last.fm, zoals Vooruit, Beursschouwburg, alsook sommige festivals zoals Dour Festival, enz.

Succes: Last.fm heeft ook een aantal prijzen & nominaties in de wacht gesleept:

• In 2002 won de site de Europrix award
• In 2003 waren ze genomineerd voor Ars Electronica prijs
• Eind 2006, won de site de prijs voor beste community music site op de BT Digital Music
• In Januari 2007 werd de website ook genomineerd voor beste website op de NME Awards.

Last.fm claimt maar één ding te zijn: “The Social music revolution”.

En dat zijn ze ook, hoewel het een belachelijke propositie is naar de gebruikers toe. Als je gebruikers naar mekaar kan doen groeien via iets dat zo universeel is als muziek dan heb je al iets heel sterks. Als je ze ook nog kan laten netwerken met mekaar dan heb je het helemaal in handen. Voor mij is deze website dan ook ‘zwart goud’ omwille van het soort functies dat het aanbiedt. Ik nodig jullie allemaal dan ook uit uit om is een kijkje te nemen op de site en misschien ook een account aan te maken.

Ik ben alvast hier te vinden!

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!