Forbidden Art

من در تئاتر شهر

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 23 Aug 2010 07:12:00 +0430

بالاخره تشویق های میس شانزه لیزه این انگیزه رو در من ایجاد کرد که راهی تهران بشم و سختی های بودن در تهران اون هم در ماه رمضون! رو نا دیده بگیرم و برم به دیدن اجراهای تئاترشهر.
ساعت 6 از خواب بیدار شدم، می دونستم اجرا ساعت هشت و نیمه، سریع حاضر شدم موهام بد جوری بهم ریخته بود، هر کاری کردم نشد مثه آدم درستشون کنم بالاخره بیخیالشون شدم که دیگه دیرم میشد، از خونه زدم بیرون، نمی دونم چرا باز لاغر شدم شلوارم از پام آویزون شده بود هی مجبور بودم هر چند وقت یه بار شلوارم رو بکشم بالا! کمربندم رو رو آخرین سوراخ گذاشته بودم اما باز هم تاثیر چندانی نداشت به سفارش یکی سیبیل زاپاتایی گذاشته بودم! خلاصه با اون تیپ عجیب غریبم راه افتادم سمت ایستگاه مترو، وارد مترو شدم تو ایستگاه دروازه دولت از یکی راجع به ایستگاه ولی عصر سوال کردم، طبق معمول هنوز آماده نیست باید تصمیم می گرفتم، فردوسی یا انقلاب؟ فردوسی عاقلانه تر بود اما هم دلم میخواست یه قدمی بزنم تو انقلاب هم اینکه یه فیلمی یا کتابی بخرم. از ایستگاه انقلاب بیرون اومدم به سمت تئاتر شهر راه افتادم، هیچ بساطی فیلمی ندیدم اما تا دلتون بخواد بساط کتاب کنار خیابون، با خودم گفتم عجب مردم فرهیخته ای! حتی دستفروش هامون هم کتاب فروشن! اکثرن کتابهای مم نوعه که تو اینترنت به وفور یافت میشه بعید نبود اصلن همون نسخه ها رو چاپ کرده باشن! به هر حال بیخیال خرید شدم تا زودتر برسم به تئاتر، اما هر چی میرفتم نمی رسیدم انگاری خیابون کش می اومد! دیگه خسته و عرق کرده به نفس نفس افتاده بودم ای کاش فردوسی پیاده میشدم. بالاخره به چهار راه رسیدم و چشمم به جمال ساختمون تئاتر شهر روشن شد.

به افتخار تئاترشهر این موزیک والس رو بگیرید و بشنوید.
به ساعتم نگاه کردم نزدیک هفت بود، به سمت گیشه بلیط فروشی رفتم و منتظر شدم تا نوبتم بشه نفر جلوییم یه تراول پنجاه هزار تومنی به به متصدی داد و بلیط هاشو گرفت و با خانوم همراهش رفت، نوبت من شد، به خانوم متصدی گفتم لطفن یه بلیط "منهای دو" بدید، انگار از تو حرف هام فقط "منهای دو" رو شنید، ده هزار تومن از کیفم برداشتم و به متصدی دادم با تعجب نگاه کرد و گفت فقط یدونه؟! گفتم بله یدونه! انگار که خلافی ازم سر زده! باز نگاهم کرد و من با انگشتم نشون دادم خانوم بله یکی میخوام! بلیطم رو گرفتم و رفتم نزدیک در تالار، دو نفر داشتن یه تئاتر خیابونی اجرا میکردن رو یه سکو نشستم یکم نگاه کردم حوصله ام نکشید نگاه کنم پاشدم رفتم توی پارک در حین رفتن به جای خالی تندیس شهریار نگاهی کردم رفتم داخل پارک. دنبال یه نیمکت خالی گشتم اما همه پر بودن چند تا نیمکت خالی پیدا کردم که همگی توی آفتاب بودن، رفتم انتهای پارک و روی چمن نشستم از توی کوله پشتیِ اسپرت لجنیم که بیشتر به کوله ی کوهنوردی شبیهه، کتاب "مرشد و ماگاریتا" رو در آوردم تا بالاخره زودتر تمومش کنم! از روزی افتادم بیمارستان تا به حال تمومش نکردم که نکردم شبها تو بیمارستان می خوندمش اما از وقتی مرخص شدم تا به حال همین جور مونده رو زمین! تقریبن تا ساعت هشت و ربع یه دو فصلی از از اونجایی که شروع کرده بودم رو خوندم. از تو پارک رفتم سمت در ورودی . داخل سالن انتظار شدم، موقع ورود نگهان به کوله ام گیر داد و گفت دوربین داری؟ گفتم نه سریع به حرفم اعتماد کرد و گفت خب برو. بروشور "منهای دو" رو برداشتم و روی یه صندلی نشستم و سریع شروع کردم به خوندن، عکس یکی از بازیگرا عجیب شبیه یکی یا بهتر بگم دوتا از شخصیتهای بلند پایه 30یاسی بود! خودتون ببینید:

آقای عزیز نقدی که در دو نقش دکتر و دایی وانیا بازی میکرد اطلاعات بیشتر برای نمایش "منهای دو" از اینجا.

احساس ضعف کردم، گشنه ام بود از صبح تقریبن هیچی نخورده بودم، رفتم سمت کافه تریا روی میز متصدی کیکهای شکلاتی بدجوری چشمک میزدن، یدونه کیک شکلاتی خریدم با یه نوشابه انرژی زای هایپ اونم ماکزیمم انرژی! که حسابی انرژی بگیرم واسه دیدن! کیک رو خوردم، آخ که چقدر خوشمزه بود هنوز مزه ی فوق العاده اش زیر زبونمه! نوشابه رو سر کشیدم و رفتم به سمت در سالن. بعد 5 دقیقه دینگ دانگ شروع نمایش رو زدن وارد سالن شدم صندلی 23 از ردیف 12، اوه خدای من بالاترین ردیف! دور ترین نقطه ممکن! باز جای شکرش باقی بود که صندلیم خیلی گوشه نبود، به غیر از مشکل دور بودن مسئله دوم این بود که تو ردیف بالا عده ای هی در رفت و آمدن، اما چون اون آدما اغلب عکاس هستن و من عکاس ها رو دوست دارم برام مشکلی نبود! خب ساعت هشت و سی دقیقه نمایش شروع شد،

ساعت حدودن ده و سی دقیقه نمایش تموم شد.
منهای دو قرار بود یه نمایش کمدی سیاه باشه اما انگار بیشتر به کمدیش پرداخته شده تا سیاهیش!
تنها بازیگر درست این نمایش سیامک صفری بود که یک تنه نمایش رو پیش می برد، نمی خوام نمایش رو از نظر فنی نقد کنم چون اصلن اینکاره نیستم واگه هم بخوام حرفی بزنم میشه تکرار مکررات که همه جا گفته شده و تازه میس شانزه لیزه قبلن تمام حرفها رو کامل و جامع اینجا زده می تونید برید بخونید.
بعضی از مسائل منو غمگین و حتی عصبانی کرد، مثلن وقتی دکتر به مریضش میگه تو فقط یک هفته زنده ای کجاش خنده داره که مردم میزنن زیر خنده؟ یا وقتی ژول میگفت که دکتر بهم گفته من عقیمم، چرا مردم خندیدن؟ وقتی ژول با عجز و ناوه می گفت که به دکتر گفتم "دکتر پس بچه هام؟" به نظر من خیلی دردناکه و حتی نزدیک بود اشک منو دربیاره، چرا مردم میخندیدن؟ این مردم اومده بودن تئاتر ببینن یا رو حوضی؟
تازه من فکر میکنم، اجرای بهتری رو نسبت به اجرایی که میس شانزه لیزه دیده بوده، دیدم چون من اجراهای آخر رو دیدم و فکر کنم این اجرا نسبت به اجرای های اولیه اش بهتر شده بوده اما چون دوبار کار دیدم متوجه یه نکاتی شدم که ذکر میکنم:

توی اجرای چهارشنبه توی پرده سوم" ژول" و "پل" وارد خونه "ژن" و شوهرش میشن در حالی که ژول داره در مورد قفل صحبت میکنه، من متوجه نشدم دلیل این حرفش راجع به قفل چیه اما توی اجرای پنج شنبه توی پرده سوم قبل از اینکه پروژکتورها روشن بشه ژول و پل پشت در گیر کردن و باهم درباره قفل بگو و مگو میکنن بعد ژول در رو باز میکنه و وارد خونه ژن و شوهرش میشن، تازه اون موقع پروژکتورها روشن میشن و ژول شروع میکنه درباره قفل صحبت کردن، پس متوجه شدم اونا دیشب اون قسمت رو جا انداختن اما بعد فهمیدم که این اشتباه نور پرداز بوده که نور رو زود روشن کرده و بازیگرا مجبور شدن اون قسمت رو رد بدند و سریع وارد خونه بشن.
در ضمن پدر "ساموئل بنشتریت"، نویسنده نمایشنامه هم قفلساز بوده!
توی بروشور اسم نقش پگاه آهنگرانی "سونیا" ست اما تو اجرا اسمش" لو" هستش.
این هم وبلاگ خود نمایش.

پنج شنبه خواستم برم دیدن نمایش "همه فرزندان خانوم آغا" که خواهرم هم همراهم بود و براش فرقی نداشت کدوم نمایش رو ببینه خواستم بلیط "همه فرزندان خانوم آغا" رو بگیرم اما بلیط های صندلی دار تموم شده بود و چون خواهرم حاضر نبود بدون صندلی نمایش رو ببینه، مجبور شدم بلیط منهای دو رو بگیرم، اما باز هم فراموش کردم که یه بلیط واسه فردا بگیرم و جمعه که رفتم سمت گیشه باز همون خانوم متصدی رو دیدم و ازش یه بلیط "همه فرزندان خانوم آغا" رو خواستم اما بعدش گفتم لطفن شش تا بلیط "منهای دو" هم بدید! (آخه خواهرم اونقدر از بازی سیامک صفری تعریف کرده بود همه خانواده رو کشونده بود به سالن تئاتر!) با تعجب نگاهم کرد و پرسید شش تا؟ گفتم بله شش تا! (شاید با خوش میگفت نه به اون یکی نه به این شش تا) متاسفانه باز هم بلیط های صندلی دار نمایش خانوم اغا تموم شده بود اما من مصمم بودم این کار رو ببینم واسه همین بلیط بدون صندلی رو به اجبار خریدم و مجبور شدم کل نمایش رو از روی پله های سکو ببینم و کمرم سرویس شد! و یه چیز مهم تر که فراموشش کرده بودم این بود که از جمعه به جای شهرام حقیقت دوست، هومن سیدی جاگزین نقش "خدمت علی" شد که متاسفانه اجرای خوب شهرام رو از دست دادم :( ، با این حال اصلن پشیمون نیستم حتی با سرویس شدن کمرم باز هم دیدن این نمایش بسی دلچسب بود و از دیدنش لذت بردم، حاضرم قسم بخورم که اگه آخر نمایش پرژکتورها سریع روشن نمی شد همه از گریه می ترکیدند! همه فرزندان خانوم آغا نمایشی بود که هر چه به پایان نزدیک تر میشد از بار کمیک اون کم میشد و به بار تراژدیک اون افزوده میشد درسته که رنگ و لعاب و تبلیغات و بیلبوردهای آنچنانی منهای دو رو نداشت اما نمایش شریف و صاف ساده ای بود، که به روی خودش تکیه داشت، درود بر "حسین کیانی" نویسنده و کارگردان نمایش و گروهش که همگی عالی بودند و به نحو احسن نقششون رو ایفا کردن به جز هومن سیدی که کم کم تا چند اجرای دیگه احتمالن قشنگ تو نقشش جا می افته، چون یه جاهایی صداش ضعیف میشد و سخت میشد دیالوگهاش رو شنید البته جای بد من هم بی تاثیر نبود!

اون چند روز توی تهران و دیدن اجراها اونقدر برای جذاب و دلنشین بود که فکر کنم تا مدتها دلم نیاد پام رو تو سینما بذارم! همینجوریش خیلی وقته که به سینما نرفتم آخرین باری که سینما رفتم سر فیلم به رنگ ارغوان بود، اما سه روز پشت سر هم توی تئاتر شهر لذتی وصف ناشدنی بود! از روز دوم، بعد از هر اجرای سر درد شدیدی سراغم میومد که خواهرم هم سر دیدن بار دوم منهای دو دچارش شد! فک میکنم نباید هر روز رفت و کار دید و این سردرد ها به همین دلیل بود! بعد از اجرا رفتم سراغ سیامک صفری عزیز چقدر خاکی و افتاده بود از اجراش تشکر کردم و در مورد اجرای نمایش "شکار روباه" سوال کردم گفت دیگه این کار اجرا نمیشه متاسفانه :( و حیف شد خیلی دلم میخواست اینکار رو ببینم. البته اماکن داره اجراش روی DVD بیرون بیاد، اما کی خدا میدونه، البته وعده کار جدیدش رو هم داد که از 14 شهریور تو سالن ایرانشهر نمایش جن گیر رو اجرا داره.

پس اگه در تهران هستید تئاترشهر رو فراموش نکنید، و گر نه به هر روز شبکه چهار ساعت سه و نیم دلخوش!

پانوشت: از میس شانزه لیزه برای معرفی این نمایش ها بسیار ممنون و سپاسگذارم، امیدوارم زودتر سالم و سلامت از سفر برگرده چون خیلی دلتنگشم و این موزیک رو تقدیم به میس شانزه لیزه عزیز میکنم: تو باید از آسمون افتاده باشی

مجرد 25 ساله ی سربازی نرفته!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 4 Aug 2010 19:05:00 +0430

بابام تو 25 سالگی ازدواج کرده، خودش میگه وقتی 20 سالش بوده میره پیش مامان بزرگم و میگه واسم زن بگیر! مامان بزرگم هم بهش میگه برو بچه! کمتر حرف بزن! احتمالن تو این 5 سال هی داشته مخ مامان بزرگم رو میخورده که واسش زن بگیره! شوهر خواهرم هم تقریبن 25 سالش بود که با خواهرم ازدواج کرد و پسر خاله ام و پسر عموهام هم دقیقن 25 ساله که نه ولی تو همین حدودا بودن! اما شباهت دیگه شون اینه که هیچ کدومشون هم سربازی نرفتن! عموی بزرگم هم سربازیش تقریبن تعطیلات بود! خودش میگه چون من بین اونهمه سرباز تنها کسی بودم که هم دیپلم داشتم هم رانندگی بلد بودم و تصدیق رانندگی (همون گواهینامه، اون موقع میگفتن تصدیق!) داشتم، عمو میگه دیپلم اونموقع (40 سال پیش) معادل لیسانس حتی فوق لیسانس الانه! واسه همین بهم یه آمبولانس دادن و همه سربازی من شد رانندگی واسه بیمارستان ارتش! البته بابام میگه الکی میگه راننده نعشکش بوده! سر این قضیه همیشه سر به سرش میذاشتن!
پسر عموهام هم بزرگه که سربازیش رو خرید کوچیکه هم معاف شد، البته من هم از سربازی معاف شدم خلاصه تو خانواده ما به جز عمو وسطیم هیچکی سربازی درست و حسابی نرفته! پاییز کی بیاد من هم به سلامتی وارد 25 سالگی میشم و ازدواج یکی یکی پسر عموها، پسر خاله، کلن جوونای فامیل و دوستان واطرافیانم این فشار رو به من وارد میکه که تو چرا زن نمیگیری! چون همه مزدوج شدن! تو میمونی تک وتنها! اما من زیر بار نمیرم حالا نه که من هیچوقت تنها نبودم و با تنهایی مشکلی داشته باشم، نه، من همیشه دلم میخواسته با یکی باشم بهم عشق بدیم عشق بگیریم حتی الان به این موضوع حساس تر هم میشم به هر حال تو هر جمع و مهمونی می بینی همه دوتا دوتا نشستن تو تنها باید خودتو با کوچیکترا سرگرم کنی! به هر حال تو مجردی و زیاد تو جمع متاهل ها راهت نمیدن! البته نه اینکه من هیچوقت باکسی نبودم، اونقدر ها هم پاستوریزه نیستم! اما اونا هیچوقت اونقدر جدی نبودن که دستشون بگیرم ببرمشون تو جمعها و مهمونیها! (وای وای مردم چی میگن!!) گاهی وقتا یاد فیلم The Hearbreak kid می افتم!

لازمه داستان فیلم رو بگم؟! خلاصه شو میگم:

داستان یه پسرِ که تمام دوستان و اطرافیانش ازدواج کردن و مونده تک و تنها دوستاش هم او رو زیاد تو جمع هاشون راه نمیدن چون مجرده! به هر حال تصمیم میگیره ازدواج کنه و یکی رو واسه خودش پیدا کنه تو این بین اتفاقی با یه زن آشنا میشه اما زیاد مطمئن نیست که این همون زن رویاهاش باشه چون تازه باهاش آشنا شده و زیاد اون زن رو نمیشناسه اما یهو زنه بهش خبر میده که بخاطر کارش مجبوره به یه کشور دیگه سفر کنه وحالا حالا ها بر نمیگرده واینجوری میشه که عزمش رو جزم میکنه وشجاعت بخرج میده ومیره جلو واز اون زن تقاضای ازدواج میکنه چون دیگه طاقت تنها بودن رو نداره، بعد از ازدواج با اون زن کابوس شروع میشه! هر چی بیشتر باهمسرش آشنا میشه بیشتر از زنش متنفر میشه! یک سوهان روح و یک هیولای واقعی! حالا تو این هیری ویری توی ماه عسلش اتفاقی با یک زن فوق العاده یعنی همون زن رویاهاش آشنا میشه! حالا ببین چه بلبشویی میشه! ادامه داستان رو دیگه خودتون برید فیلم رو ببینید کلی هم میخندین!

به هر حال من فکر میکنم کسی که اینجوری بخواد ازدواج کنه تو بد مخمصه ای می افتم شاید به خاطر همینه که وقتی اسم ازدواج میاد جوونای مجرد یا به ضم بعضی کلن پسرا چهار ستون بدنشون به لرزه می افته! یا بعضیا بدتر پوزخند میزنن و میگن مگه دیوونه ام؟! حالا مشکلات مالی و این حرفا به کنار! بعضیا فکر میکنن اگه 1 درصد هم تو انتخابشون اشتباه کنن تمام زندگی و آینده اشون رو خراب کردن، البته یه جور دیگه اش هم هست گاهی اونقدر این معقوله رو به عقب می اندازی که دیگه می بینی داری کچل میشی، چاق میشی از قیافه می افتی دیگه همون آدمای قبلی هم گیرت نمیاد به اولین کسی که رسیدی میگی میگیرمش یا به قول بعضیا اون منو میگیره! مثه یه تخم مرغ شانسی معلوم نیست چی گیرت اومده! دیگه شانس خودته یا خوشبخت میشی یا بدبخت! اگه هم مثه من یه آذرماهی باشی، یا خیلی زود میری سراغ ازدواج یا خیلی دیر! شایدم اصلن نرفتی! آخه میگن آذرماهیها اینجورین!

اما به هر حال به قول جورج کلونی تو فیلم Up in the air "بهترین خلبان دنیا هم که باشی آخر نیاز به کمک خلبان داری!" البته نا گفته نَمونه که خود جناب کلونی سالهاست که مطعلقه هستن و حالا حالا هم قصد ازدواج ندارن! حتی 10-12 سال پیش با نیکول کدیمن 10 هزار دلار شرط بست که تا 10 سال آینده ازدواج نکنه! و شرط رو برد، اما جالبترش اینجا بود که وقتی نیکول کیدمن چِکش رو واسه جورج فرستاد، جورج کلونی چک رو پس فرستاد و شرط رو تمدید کرد! :)) حالا بگذریم.

نوع دیگه ای از بحران بعد ازدواج اینه که طرف بعد چند سال زندگی فیلش یاد هندستون میکنه و میگه من خر شدم که ازدواج کردم اگه عقل الان رو داشتم هیچوقت با تو ازدواج نمیکردم! جملات آشنایین نه؟ زیاد شنیدین، البته بعد یه مدت این جملات فراموش میشن و میگن همینی که هست خودم کردم که لعنت بر خودم باد! و با رضایت که نه ولی از روی ناچاری به همون زندگی کسالت بارش ادامه میده یا اینکه طلاق! بعد طلاق طرف حالا بعد اینهمه مدت مثه یه جوون بیست و چند ساله می افته دنبال یه زن یا شوهر دیگه شاید اونی که همیشه می خواسته!

مثه فیلم "زنان و شوهران" وودی آلن! بعد یه مدت می بینن نه بابا از این خبرا هم نیست چیز بهتری گیرشون نمیاد! پشیمون میشن و دوباره برمیگردن سر خونه و زندگیشون و میگن غلط کردیم! داشتیم زندگیمون رو میکردیم! یا اینکه بالاخره یکیو پیدا میکنن و دوباره یه زندگی دیگه که احتمالن اگه خیلی بدتر نباشه بهتر نیست! و یا در اکثر موارد سلام زندگی مجردی! تو گویی که طرف از زندان آزاد شده! یا اصلن چرا راه دور بریم تو همین فیلم خاک آشنای بهمن فرمان آرای خودمون! یه قسمتی داشت که متاسفانه سان سور شد اما یه قسمتهایی از سان سورها سر از سایت یوتیوب درآورد! که احتمالن دیدید اگه ندیدین براتون تعریف میکنم لینکش رو هم میذارم، تو اون قسمت خدابیامرز خانوم نیکو خردمند میگه: به نظر من ازدواج باید مثه انتخابات ریاست جمهوری هر 4 سال تمدید بشه! یعنی زن و شوهر بهم رای بدن و انتخاب کنن که آیا هنوز دوست دارن باهم باشن یا نه! ادامش رو خودتون از اینجا ببینید.

البته فیلم زیاد هست که میشه مثال زد اما بعضی از دوستان کارشناس که مدرکشون رو ندیدم! میگن همه این مشکلات بر میگرده به عدم شناخت آدما از همدیگه، قبل از اینکه بخوای با یکی ازدواج کنی حتمن باید یه مدت باهاش باشی و زندگی کنی تا ببینی اون آدم واقعن همون آدمی هست که میخواستی یا نه، البته با شرایطی که جامعه ایران داره اینکار واقعن سخته، حتی غیر ممکن! البته باز هم بستگی به خانواده ها داره که با جامعه ای ما در ایران میشناسیم کمتر خانواده اینجوریی پیدا میشه! حالا میشه گفت ما جوونای ایران بعد غول کنکور با غولی به نام ازدواج هم روبرو هستیم!

اما من عقیده دارم مشکل یه جای دیگه هم هست، یکی دیگه از علتهایی که باعث میشه بعضی از جوونا از فکر ازدواج بیان بیرون یا اصلن ازدواج هراسی داشته باشن اینکه که در زمان کودکی یا نوجونی از نزدیک شاهد مشکلات خانوادگی یا مشکلات بعد ازدواج یکی از افراد نزدیک فامیل باشن! دیدن این مشاجرات و دعواها تاثیر فوق العاده منفی ای روی بچه ها و نوجونا میذاره که این باعث میشه اونا حالا حالا اصلن سراغ این معقوله نرن چون قبلن عواقبش رو از نزدیک دیدن!
و مشکل دیگه ای جلو ازدواج رو میگیره یا به عبارتی از نظر من مهمترین مشکل! اینه که بعضیا معتقدن اگه ازدواج نکن یک زن/ مرد رو ازدست میدن اما اگه ازدواج کنن زنان/ مردان زیادی رو! که خب این هم طرز فکریه اما این طرز فک اکثر آدماییه که امروز می بینیم! با این حساب تمام مشکلاتی که بالا گفتم بهانه است!

پی نوشت: بد نیست این مقاله رو بخونین اگه نخونیدین حتمن بخونین واقعن جالبه، راجع به یه کتاب هست که درباره سک س در ماقبل تاریخه! نویسنده اش معتقده انسان ذاتن تعدد طلبه!

سپس نوشت: ناخواسته این پست همزمان شد با این پست آنی دالتون :)

فقط شبیه خاطر ه ها!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 21 Jul 2010 05:18:00 +0430

این پست آنی دالتون باعث شد که من هم دست به کار بشم و چند تا از پستهای وبلاگ رو با ترجمه عجق وجق! (درست نوشتم؟) گوگل به دست اون وبسایت عجیب بدم تا آنالیزش کنه و بهم بگه که نوشته هام شبیه کدوم نویسنده هست! فک کن! یعنی میشه؟ و جواب: بله حالا که شده!
اکثر جوابهای وبسایت کذایی با نتیجه آنی دالتون مشابه دراومد و فرمودند که نوشته های شما شبیه "جیمز جویس" است و این منو مشکوک کرد که احتمالن ترجمه های شگفت انگیز گوگل باعث این جواب شده! اما در یک عمل عجیب من بیوگرافی خودم رو که رو وبلاگ هست رو باز با ترجمه گوگل به دست وبسایت سپرده و جوابی اعجاب آور اینکه نوشته های شما شبیه "دن براون" می باشد، چشمهای بنده را از حدقه بیرون زند!
این مسئله باعث شد که من بیشتر کنجکاو شده و نوشته های بیشتری از وبلاگم رو به خورد وبسایت کذایی بدم! رو همین حساب به سراغ وبلاگ قدیمی رفته و مطلب مصاحبه با حضرت مسیح! (خواننده های قدیمی من یادشونه!) رو باز هم با ترجمه گوگل رو به وبسایت دادم و جواب شد اینکه نوشته های شما شبیه "دیوید فاستر والاس" می باشد! البته من اصلن ایشون رو نمی شناسم و فقط از بیوگرافیشون تونستم بفهمم که یک نویسنده رمان و داستانهای کوتاه بودن که در سال 2008 یعنی سن 46 سالگی فوت کردند، البته باید بگم ایشون خودشون رو حلق آویز کردند! معروفترین اثر دیوید فاستر والاس، رمان "شوخی بی پایان" هست که از طرف مجله تایم جز صد رمان برترانگلیسی زبان، از سال 1923 تا کنون شناخته شده است.

اما دلیل تیتر پست این بود که وقتی برای گرفتن مطالب قدیمیم به وبلاگ قبلی مراجعه کردم، اونقدر دلتنگ گذشته شدم که شروع کردم به خوندن نوشته های خودم!، جالب بود حتی گاهی وقتا پیش میومد که یادم رفته بود من یه زمانی خودم این مطلب رو نوشته بودم! گاهی وقتا شک میکردم یعنی واقعن من اینو نوشتم؟! گاهی اونقدر مطلبی که نوشته بودم برام عجیب بود که با نویسنده اش که خودم باشم حس بیگانه ای داشتم! فکر کن! فقط یکی دو سال از قدمت وبلاگ قبلی می گذره! و من فکر می کنم تو این یکی دو سال چی به ما گذشت؟ و من چقدر فرق کردم؟یعنی این زمان هست که ما رو تغییر میده یا اینکه ما با زمان تغییرمی کنیم؟ اگه زمان ما رو تغییر میده، یعنی ما هم می تونیم زمان رو تغییر بدیم؟ یا اینکه ما موجودات ناتوانی در مقابل زمان هستیم و تغییر چیزیه که ما قدرتی در مقابلش نداریم! یکم فلسفی شد! بهتره بیخیالش شیم!

اما لذت بخش ترین قسمت خوندن مطالب قدیمی وبلاگم که مثل خوندن خاطراتم می مونه، خوندن نظرات کاربرها و دوستان هست،

یکی یکی و تک تکشون رو می خونی با دقت و با خودت فک میکنی که چقدر برات
ارزشمندند، شاید بعضی ها فکر کنن آخه دو خط نوشته مگه چه ارزشی داره؟! اما فقط و فقط خودت هستی که می تونی ارزششون رو بفهمی تویی که نویسنده وبلاگت هستی! وقتی روی لینکی که واست تو نظراتشون گذاشتن کلیک می کنی و می بینی که بعضی ها پاک کردن و وقتی پیغام "کاربر گرامی چنین وبلاگی وجود ندارد" میاد یهو شوکه میشی، بعضی های دیگه، که دیگه نمی نویسن و وبلاگ رو تعطیل کردن، شاید چون دلشون نیومده وبلاگ رو پاک کنن، یا که به امید اینکه شاید روزی دوباره از نو شروع کنن، بعضیها یه پیغام خداحافظی گذاشتن و گفتن اینجا تعطیله و دیگه نمی نویسیم و بعضیها بدون هیچ پیغامی... شاید فرصت خداحافظی رو هم نداشتن. :(

پی نوشت: از اینکه کم پیدامو زیاد بهتون سر نمی زنم منو ببخشید چند وقته اینترنتم قطع هستش و بارها با آی اس پی الاغ! تماس گرفتم و اونا قول پی گیری دادن اما هنوز خبری نشده، فعلن با دیال آپ عذاب میکشم!

پی نوشت2: بدجوری نگران میس شانزلیزه ام می ترسم جزیره رو تعطیل کنه یا شاید بدتر...

امیدهای والا

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 2 Jul 2010 04:33:00 +0430

فراتر از افق، در جاییگاهی که در جوانی در آن می زیستم
در دنیایی از مگنت و معجزه
افکارمان همواره و بدون مرز سرگردان بود
طنین ناقوس جدایی آغاز شده بود
در میان راه طولانی و پایین گذرگاه، آیا هنوز در حال عبور، در آنجا به یکدیگر می رسند؟
نواری کهنه از پی ردپایمان همراه می آمد و تا قبل از آنکه زمان رویاهایمان را به باد دهد، همراه بود
هزاران جانور کوچک در تلاش زمین گیر کردنمان بودند
در زندگی که صرف زوال تدریجی میشد
چمنزار سبزتر بود
روشنی تابناک تر بود
دوستان در کنارمان بودند
در شبهای شگرف
بر فرای خاکستر پلهای سوزان پشت سر می نگریستیم
نگاهی کوتاه بر سبزی که در آن سویش داشت
قدمها به جلو برداشته میشد ولی باز در خواب عقب عقب می رفتیم
و نیروی جریانی درونی ما را می کشید
در مقامی فرازتر با پرچمی افراشته
ما به قلل سرگردانی رسیدیم که دنیا خوابش را می دید
در حالیکه دست و پایمان تا ابد با همت و آرزو بسته شد
اشتیاقی وجود دارد که هنوز خرسند نشده
چشمهای خسته مان هنوز بر افق سو سو می زند
با اینکه صد بار به انتهای این راه رسیده ایم
چمنزار سبزتر بود
روشنی تابناک تر بود
طعم زندگی شیرین تر بود
در شبهای شگرف
دوستان در کنارمان بودند
مه سپیده دم می درخشید
آب در جریان
رود بی انتها
برای همیشه و همیشه...

امیدهای والا ، از پینک فلوید

	pink floyd - high hopes .mp3

	Found at bee mp3 search engine

و از اجرای زنده دیوید گیلمور لذت ببرید:

چوپان و مهندسین! + مرخصی

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 26 Apr 2010 17:59:00 +0430

سه مهندس راه ساز بعد از یک روز کاری خسته کننده توی یک دشت به یه چوپان برمی خورند، برای خستگی در کردن و خوردن یه چای صحرایی پیش چوپان میروند و با او سلام و علیکی میکنند و در عین حال از این آشنایی قصد دیگه ای هم داشتند! چه تفریحی بهتر از اینکه سر به سر یه چوپان ساده دل روستایی بگذارند و توی دلشون یه دل سیر، حسابی بخندند!

مهندس اول: اسمت چیه عمو؟

چوپان: صفدر آقا

مهندس دوم: خب آقا صفدر وسط این بر بیابون چه میکنی؟

چوپان: چوپانی دیگه! مگه نمی بینی این همه گوسفند رو!

مهندس سوم: به غیر از چوپانی شغل دیگه ای هم داری؟

چوپان: نه آقا! من بی سواد کار دیگه ای نمی تونم بکنم که همیشه شغلم همین بوده.

مهندس اول: خونه ات همین دور و براست؟

چوپان: نه آقا خونه ی ما پشت اون کوه ها ست، ما یه 30 و 40 روزی رو تو این دشتها می چرخیم تا این گوسفندا خوب چرا کنن ولی زمستونا دیگه همش خونه ایم.

مهندس اول: با یه چشمک به دو مهندس دیگه ادامه میده، آقا صفدر اینهمه دوری از زن و خونه و بچه ها سختت نیست؟

چوپان: نه آقا ما دیگه عادت کردیم به این کار.

مهندس دوم: نه یعنی منظورمون اینه که بهت فشار نمیاد؟!

چوپان: فشار چی؟!

مهندس سوم: ببین مثلن ما که یه هفته از خونه دور میشیم، از اینکه زن هامون پیشمون نیستن، بهمون سخت میگذره!

چوپان که تازه دوزاریش افتاده بود منظور مهندسا چیه، خنده ای میکنه و سرشون میندازه پایین و با شرمندگی میگه نه آقا این حرفا چیه ما اینقدرا هم آتیشمون تند نیست!

مهندسا ادامه میدن که ببین ما هر هفته که میریم خونه زنهامون کلی به خودشون میرسن تا ازمون استقبال کنن!

مهندس اول: آره بابا زن من کلی بزک دوزک میکنه، آرایش میکنه، موهاشو خوشگل میکنه، لباس تنگ میپوشه!

مهندس دوم: آره زن منو بگو! دامن کوتاه می پوشه هی جلو من خم میشه که منو تحریک کنه!! با خنده بعضی وقتها هم زیر دامن شو رت نمیپوشه!!

مهندس سوم: اوه اوه زن من که دفعه پیش رفته بود موهاشو شیمیون کرده بود! بلوند شده بود! اول که دیدمش نشناختمش! با خودم گفتم این زن خارجیه کیه! اومد جلو منو بوسید هی (سی نه های) درشتش میخورد به بدنم!!

چوپان بخت برگشته با چشمهای ورقمبیده و از کاسه درومده و دهنی باز بر و بر زل زده بوده اون سه تا مهندس! بعد با نگاهی پر افسوس و صدایی پر حسرت به اون سه مهندس گفت: هههااااااییییی! این زنهای شما گ اییدن داره ها!!!!

فکر نکم نیازی باشه که قیافه اون سه مهندس رو بعد از این حرف چوپان، شرح بدم!

مدتیه که دیر به دیر به اینجا سر میزنم دیروز هم که اومدم دیدم مثه اینکه کل بلاگر رو فیل تر کردن نامردا!

من هم گفتم حالا اینطوری شده تا اینجا بازشه (شایدم نشد!) من هم تا تابستون کارهامو تموم کنم یه مدت مرخصی بگیریم، البته میام و تا میتونم بهتون سر میزنم و میخوندمتون اما احتمالن از پست خبری نیست! (همینطوری هم کم پست میزارم!).

یه گلچین از آخرین پلی لیستم رو آپلود کردم تا باهاتون قسمتش کنم! این رسم هم میس شانزه لیزه تو جزیره باب کرد و ما هم به جا آوردیم! :)

میدونم یه مقدار زیاد هست البته بیشتر بود! به خاطر یک سری اشکالات فنی فایلهای آپلود شده خراب شدن وتعداد این لیست کمتر شد! حالا گهگاهی بیایید اینجا و اینا کم کم بگیرید و گوش کنید و یادی از من کنید تا از مرخصی برگردم! :) با تشکر.

1. آهنگ غمم غم از عبدی.

2. آهنگی زیبا از آمیلیا رودریگز روی تم معروف مونامور خونده.

3. آندره بوچلی که این هم با تم مونامور و این یکی با تم معروف باسه موچو.

4. دو آهنگ زیبا از Anouar Brahem عود نواز لبنانی آهنگاش حرف نداره، اینجا و اینجا.

5. یه آهنگ فوق العاده از Eva Cassidy .

6. یه آهنگ زیبا از بهزاد گیتاریست ایرانی که در انگلیس زندگی میکنه.

7. یه آهنگ فوق العاده با پیانو از ساندترک فیلم بزرگراه گمشده، که بلک آید پیس با همین تم یه آهنگ داره که تو فیلم "بی کول" اجرا کرده.

8. دو آهنگ زیبا از باب مارلی اینجا و اینجا.

9. یه آهنگ از باب دیلن که ابی هم از رو این یه آهنگ خونده.

10. شاهکاری از بروس اسپرینگستین که تو فیلم فیلادلفیا خونده بود.

11.آهنگی از کارتون اسپریت با صدای بریان آدامز.

12.آهنگ دو صدای بهرام و مانیش از مجموعه بوداها بار (تنها آهنگ فارسی مجموعه بوداها بار!).

13. آهنگی از مجموعه بوداها بار از Consuelo Luz.

14. یه آهنگ اسپانیش و زیبا از مجموعه بوداها بار.

15. آهنگ زیبای Historia De Un Amor از مجموعه بوداها بار.

16. حتمن ساندترک شاهکار "مرثیه ای برای یک رویا" رو شنیدین حالا این ریمیکس فوق العاده از این ساندترک رو هم بشنوین.

17.آهنگ Desaparecidos - Corazon کلی سر حال میاین! خوراک زمان ورزش کردنه!.

18. دو آهنگ زیبا از گروه مورد علاقه ام انیگما، اینجا و اینجا.

19. آهنگ زیبایی از انیا از ساندترک ارباب حلقه ها.

20. آهنگی فوق العاده از اریک لوی معروف به ارا.

21. آهنگ زیبای Knockin_On_Heaven's Door از اریک کلاپتون.

22. آهنگ زیبای Sweet_Dreams از سالهای دهه 80 ! .

23. آهنگ زیبای با مدعی نگویید از فرامرز اصلانی.

24. یه آهنگ زیبا از فرانک سیناترا دو صدایی با نانسی سیناترا.

25. یه آهنگ فرانسوی زیبا به نام ناتالی.

26. اجرای جدید و زیبای "من و گنجشک های خونه" از گوگوش و حالا همین آهنگ رو با صدای شبنم طوعی بشنوید!! .

27. شاهکاری با صدای Katie melua این آهنگ فوق العادست.

28. آهنگ زیبای کیوسک به نام "دوران سرکشی" . .

29. آهنگ زیبایی از امی مکدونالد .

30. آهنگ فوق العاده زیبای صداها (Echoes) با صدای پینک فلوید . این یکم حجمش زیاده ببخشید!
31. آهنگ زیبای چهار فصل ویوالدی از ساندترک فیلم پیر پسر.

32. ساندترک "خداحافظ لنین" از ساخته های زیبای یان تیرسن.

33. ساندترکهای شاهکار "امیلی" از بهترین ساخته های یان تیرسن. 1 و 2 و 3 .

34. دو آهنگ فوق العاده زیبا از ساخته های یان تیرسن. 1 و 2 .

35. و در خاتمه دو شاهکار موسیقی از شاعر پیانو شوپن Op 66 و Nocturnes No.20, Op.posth

باشد که رستگار شویم!

من دوستمو کشتم!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 16 Apr 2010 01:04:00 +0430

وقتی بچه بودم خاله ام یه فنچ بهم داد اونقدر دوستش داشتم و باهاش بازی میکردم که فنچِ دیگه از من نمی ترسید، وقتی دستم رو میبردم تو قفسش روی انگشتم می نشست میذاشتمش روی شونم و به یاد اون کاپیتان جک داستان جزیره گنج که همیشه یه طوطی روی شونه اش بود، تو خونه راه می رفتم، گاهی پرهاشومی شستم می پیچیدمش تو حوله می بردمش تو تختم و کنار هم می خوابیدیم! تا پرهاش خشک بشه، گاهی وقتی بیدار می شدم می دیدم نیست! می رفت تو خونه واسه خودش میگشت، یه روز صبح اومدم بالای قفسش و دیدم یه گوشه کز کرده و سرش لای پرهاشه، نفهمیدم چشه رفتم بعد دو ساعت وقتی برگشتم دیدم مرده.
اونقدر گریه کردم و نازش کردم که مادرم باهام دعوا کرد که نباید واسه یه حیوون اینطوری کنی! خودم بردمش تو باغچه دفنش کردم، این ناراحتی من اونقدر بین آشناها و فامیل معروف شده بود که حتی وقتی یکی از دوستای بابام منو دید بهم تسلیت گفت! اول نفهمیدم واسه چی داره تسلیت میگه اما بعد دوزاریم افتاد! فکر نکنید دلش واسه ام سوخته بود داشت مسخره ام میکرد!
از اون روز به بعد دیگه دلم نمیخواد حیوون خونگی داشته باشم.

قدیما منو خواهرم همیشه سفره عید رو می چیدیم مادرم حوصله این کار رو نداشت، من هم همیشه ماهی قرمز سفره رو میخریدم همیشه هم اون ماهی قرمز خوشگل فیلم بادکنک سفید تو ذهنم بود اما هیچوقت ماهی اونجوری پیدا نمی کردم، الان چند سالی میشه خواهرم و مادرم باهم سفره رو می چینن، من حوصله این کارو ندارم! دیگه ماهی هم نمیخرم، امسال خواهر بزرگم واسمون خرید، یکی واسه خودشون یکی هم واسه ما.
بیشتر اوقات دیر از خواب پا میشم یا صبحانه نمی خورم، یا گاهی که میخورم فقط یه چایی با یکم شیرینی، بیشتر اوقات شیرینیم رو پودر میکنم و میریزم تو تُنگ ماهی! ماهی هم میاد بالای آب و خورده های شیرینی رو میمکه، اوایل واسه این اینکار رو میکردم که تنهایی صبحانه نخورم اما الان دیگه ماهی دوستم شده انگاری دارم با دوستم صبحانه میخورم! وقتی شیرینی های پودر شده رو میریزم براش همچین میپره که فکر میکنم الانه که از تنگ بپره بیرون! میخندم و نگاش میکنم اما ته دلم می ترسم!
اون داستان بالا رو یادتونه که بهتون گفتم؟ لابد فکر کردین چرا اون داستان رو براتون تعریف کردم، راستش من باعث مرگ اون فنچ شدم! اینو مادرم یا نمیدونم شایدم بابام بهم گفت! یادتونه بهتون گفتم پرهاشو می شستم؟ همین باعث شد که مریض شه و بمیره اما من نفهمیدم که اینکارم باعث مریض شدنش میشه و شده. وقتی هم فهمیدم که دیگه اون مرده بود، و نمیدونم اونها یعنی پدرم یا مادرم چطور دلشون اومد که اینو به منِ بچه که داشتم گریه میکردم و جسد اون فنچ تو دستم بود، بگن به جای اینکه دلداریم بدن تا گریه نکنم یا اینکه مثلن بگن اون الان توی یه دنیای بهتره و الان داره پرهاشو میشوره! (خب من بچه بودم، نفهم بودم!)
الان هم می ترسم یه روز که دوباره دیر از خواب پاشدم و دارم میرم که چایی بخورم و شیرینی بردارم که پودرش کنم که بدمش به ماهی تنگ خالی باشه و پدرم یا مادرم بهم بگن خودت کشتیش! از بس که شیرینی دادی بهش!

پی نوشت: امروز رفتم بابامو بوسیدم و یه آلبوم موسیقی رو بهش دادم که تو ماشین گوش بده، بخاطر جر و بحثی که چند روز پیش باهاش داشتم (هیچوقت با هم کنار نیومدیم) خواستم از دلش دربیارم، امشب تو ماشین نشسته بودم و منتظر شنیدن همون آلبوم بودم که یه آهنگ مزخرف و رو اعصاب که نمی دونم مال کدوم خری بود تو مایه های ساسی مانکن داشت به گوشامو و مخم ت جاوز میکرد! عصبانی شدم و آلبوم موسیقی که تو داشبورد ماشین پرت شده بود و برداشتم و از ماشین پیاده شدم!

پی نوشت2: دلم میخواد اونی که بهم گفته بود تو فنچت رو کشتی بابام باشه!
پی نوشت3: میدونم بابام هیچی برام کم نذاشته اما هیچوقت منو درک نکرده.

فیلمی که قرار نبود خوب باشه!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 31 Mar 2010 06:05:00 +0430

فیلم محاکمه در خیابان رو دیدم تا دقایق آخر داشتم فحشهامو مرور میکردم که نثار مسعود خان کنم! که سکانس پایانی چنان رودستی بهم زد که هر چی دیده بودم و تو ذهنم بافته بودم نقش بر آب شد و ربخت بهم! انتظار این پایان رو نداشتم تا به حال یک پایان باز از کیمیایی ندیده بودم، که البته هنوز شک دارم این پایان کار خود کیمیایی باشه! بیشتر به کارهای اصغر فرهادی میخورد تا کیمیایی!
منیکه با چند فیلم آخر کیمیایی تقریبن ازش نا امید شده بودم و یه جورایی باهاش قهر کرده بودم این فیلم کمی راضیم کرد، این فیلم نشون میده که قهرمانهای فیلمهای کیمیایی عوض شدن! قهرمانها دیگه قهرمان نیستن، چون دیگه کسی دنبال قهرمان نیست، چون دیگه کسی نمیخواد قهرمان باشه شایدم نمی تونه! امروز دیگه همه بازنده اند! بازنده هایی که فقط برای بقا دست و پا میزنن!
فیلم به ظاهر رنگی است اما در واقع نه رنگیه نه سیاه و سفید فقط رنگ کهنگی داره که این کمرنگی شاید برای کهنه نشان دادن آدمها است! در سکانسی از فیلم تصویر شهر وارونه نشون داده میشه که انگار از آسمون داره ماشین میباره! شهری که جای بارون از آسمونش آهن و دود و ماشین میباره! نه این تهران، تهران همیشگی کیمیایی نیست! وقتی آدما عوض میشن، قهرمانها عوض میشن، شهر هم عوض میشه.
اشکال این فیلم اینکه دیگه چندان از اون دیالوگهای همیشگی و خاص کیمیایی خبری نیست و تا آخرین لحظه تو فکر میکنی که آه! چه مهملاتی! وقتم تلف شد و در آخرین لحظش...! یه کم دیره نه؟ شاید هر کسی مثه من اونقدر صبر نداشته باشه و از نیمه فیلم رو رها کنه!

محاکمه در خیابان (1387)
نویسنده و کارگردان: مسعود کیمیایی
بازیگران: پولاد کیمایی، حامد بهداد، شقایق فراهانی و...
90 دقیقه رنگی

پی نوشت: اگه این فیلم رو دیدن یا خواستین ببینین حتمن به تیتراژ آخر و عکسهایی که توش نشون داده میشه خوب توجه کنید، درسته اشتباه نمی کنید عکسهای تظاهرات بعد انتخابات و جنبش سبزه! و همینطور به شعر آهنگی که پخش میشه توجه کنید، شعری که یغما گلرویی سروده و رضا یزدانی خونده، آهنگ رو از اینجا میتونید بگیرید.

پی نوشت2: تیتری رو که انتخاب کردم بر گرفته از گفته های بهرام بیضایی هست در رابطه با فیلم "شاید وقتی دیگر" که بیضایی میگه: گفتند چون این سناریو (شاید وقتی دیگر) اونقدر مزخرفه! که بهتره خود بیضایی بسازه که آبروش بره!! و در ادامه میگه: فقط این سناریو رو چون مزخرف بود من حق داشتم که بسازم! بنابراین ما سعی کردیم یه سناریوی بد بنویسیم و یک فیلم بد بسازیم که نتیجه اش "شاید وقتی دیگر" هست!

مرتبط: محاکمه در خیابان در روسپیگری و جزیره در کهکشان

حال همه خوبه اما تو باور نکن

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 22 Mar 2010 21:17:00 +0430

دیشب داشتم نوشتن این پست رو تو ذهنم مرور می کردم مردد بودم بنویسمش یا نه وقتی دیدم میس شانزه لیزه پست جدیدش درباره خسرو شکیبایی نازنین هست فوری یاد پست خودم افتادم "حال همه ما خوب است اما تو باور نکن" همیشه چهره خسرو شکیبایی تو ذهن من با این دکلمه با شعر زیبای سید علی صالحی گره خورده!
اما دلیل این تیتر به دیدن فیلمی ربط داره به نام "همه خوبن " با بازی زیبای رابرت دنیرو وکلی بازیگر خوب دیگه مثه درو بری مور و کیت بکینسل و...
فیلم درباره یه پدر باز نشته است که مدتیه همسرش رو از دست داده و برای اینکه دوباره خانواده رو دور هم جمع کنه تصمیم به گرفتن یک مهمونی میگیره اما وقتی داره تدارکات مهمونی رو می بینه بچه هاش یکی یکی با هاش تماس میگیرن که به دلیل مشکلاتی نمی تونن به مهونی بیان واینجاست که پدر تصمیم میگیره خودش به دیدن بچه هاش بره و اونا رو از نزدیک ببینه و تازه اینجاست که پدر متوجه میشه که نه! حال همه اونجوریا هم که فکر میکرده خوب نیست! و...

تنها نکته ای از این فیلم که برای جشنواره های مختلف جالب بود، ترانه این فیلم بود! که پل مکارتنی بعد از دیدن فیلم نوشت و خوندش و کارگردان از اون برای فیلم استفاده که این ترانه نظر گلدن گلاب رو هم جلب کرد ولی هیچکدومشون بهش جایزه ندادن فقط کاندیدش کردن!
خب نظر من اینه که کارگردان یه داستان خونوادگی رو به زیبایی به تصویر میکشه حتی گاهی کار متفاوتی هم انجام میده مثلن وقتی پدر با بچه ها روبرو میشه و اونا رو با چهره کودکی به یاد میاره، و رو دست آخر که آدم رو بدجوری غافلگیر میکنه همه خوبه اما در آخر باز هم فیلم یه فیلم خونوادگی هست، فیلمی که خونواده ها از دیدنش لذت میبرن! به هر حال این فیلم هیچی هم که نداشته باشه لااقل یه رابرت دنیرو داره که از دیدن بازیش لذت می برین! فک کن شب سال با خوانواده جمع شدین و میخواهین یه فیلم ببینید که همه لذت ببرن! من که اینجوری ندیدمش! شاید شما دیدین!

Everybody's Fine
Director: Kirk Jones
Robert De Niro, Drew Barrymore, Kate Beckinsale, Sam Rockwell
USA, 99 min

پی نوشت: به خاطر تاخیرم تو پست کردنها غذرخواهی میکنم، نوشتن برام سخت شده البته نه فقط بخاطر مخ فیریز شدم! دلیل دومش اینه که انگشت شصت دست چپم چلاغ شد! وقتی مجبور به رفتن به یه مهمونی میشی و هی غر میزنی اما نمی خواهی بری رو اعصاب بقیه و هی خود خوری میکنی و تو اینجایی و حواست جای دیگست و یهو درب ماشین و می بندی و صدای ناقص بسته شدن درب ماشین میاد و یهو درد عجیبی توی انگشتت احساس میکنی و دستتو میگیری و میری یه گوشه ای و خواهرت می پرسه کجا داری میری؟ و تو جواب میدی: میرم کوچه بغلی چندتا جیغ بزنم!
آخ شصتم!
حال منم خوبه!

سال نو همه مبارک باشه

عصبانیم کن تا بخندیم!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 4 Mar 2010 08:23:00 +0330

وقتی دوستات یا بهتر بگم یکی از دوستان قدیمیت بدجوری میره رو اعصابت! اونقدر که دیگه نمی تونی تحمل کنی اما نمی خوای یا شاید نمی تونی بی افتی به جونش! و اونقدر بزنیش که دلت خنک بشه! ازش خداحافظی میکنی و یکم تو خیابون واسه خودت قدم میزنی یا بهتر بگم همونجا تو خیابون ولش میکنی و میری واسه خودت تک و تنها میچرخی، که یهو شب تو خواب می بینیش! آخ جون! اینجا دیگه خوابه هر کار دلت میخواد میکنی، می تونی بزنیش، با لگد، مشت، تیشه، بیل، کلنگ بی افت به جونش!
نه نمی خوام کتکش بزنم! صبر کن...امممم آهان! یکم فحش بدم، اما الان که هنوز عصبانیم نکرده! یالا زود باش عصبانیم کن میخوام تخلیه کنم خودمو! میخوام با فحش بمبارانت کنم! الان شدن دوتا، اون یکی هم اومده وقتی دوتایی میشن بیشتر میرن رو اعصابم با حرفها و حرکاتشون بیشتر اعصابمو خورد میکنن!
آهان حالا وقتشه! پد...بوق!.....بوق! اگه یبار دیگه ...رینی رو اعصابم ....بوق! تو...بوق! اونوقت.....بوق!
از خنده از خواب پریدم! یکم گیج بودم چی بود؟ چی شد؟ یکم به خوابم فکر میکنم یادم اومد که تو خواب، آخرین لحظه داشتم میخندیدم! فحشهایی که دادم رو یادم اومد دوباره می خندم، دیگه عصبانی نیستم، الان آرومم دیگه احساس نمی کنم که یکی داره یه سیخ نوک تیز تو مخم فرو میکنه! الان اعصابم راحته.
صبح میرم دیدن همون دوست قدیمی که خوابشو دیدم، خوابمو واسش تعریف میکنم، بعد فحشهایی که تو خواب بهش دادمو بهش میگم! 10 دقیقه یه ریز داشت می خندید!
واقعن فکر نمی کردم یه روز به یکی چنین فحشهایی بتونم بدم اونم وسط خیابون با صدای بلند، البته تو خواب.

پی نوشت: بالاخره کتاب "طنز دات کام" خانوم رویا صدر در ارشاد غیر قابل چاپ تشخیص داده شد! و خانوم صدر اون رو به صورت اینترنتی از ویلاگ شخصیشون منتشر کردن.

عشق بازی در جهنم

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 21 Feb 2010 13:12:00 +0330

فیلم Thirst (عطش یا تشنگی یا هر چیزی که دوست دارید ترجمش کنید!) در باره ی یه پدر روحانی (سانگ هیون) هستش که در یک بیمارستان کار میکنه و کارش اینه که وقتی موقع مرگ بیماران میشه بالای سر اونها میره و شروع میکنه به دعا خوندن تا اونها با آرامش بیمرند، اما پدر از کارش خسته میشه چون دیگه طاقت دیدن مرگ آدمها رو نداره واسه همین تصمیم میگیره که به یک درمانگاه بره و در اونجا داوطلب میشه که برای پیدا کردن واکسن یک بیماری خطرناک به نام "ای – وی" روش آزمایش انجام بدن، این بیماری باعث میشه که روی بدن بیمار تاول بزنه و کم کم این تاولها بزرگ شده و سراسر بدن بیمار رو میگیره و در آخر بیمار مرتبن خون بالا میاره ونهایتن بر اثر خونریزی مداوم میمیره، در این حین پدرهیون هم به اون ویروس مبتلا میشه که منجر به مرگش میشه، اما در آخرین لحظات که پرستارا روکش سفید روش کشیدند پدرهیون شروع میکنه به موعظه کردن: " مرا به تقدير بسپار، به نام مولايمان مسيح، مانند جذام که گوشت را مي خورد، بگذار همه از من دوري کنند، مانند يک افليج بي دست و پا...، پوستش...، مگذار آزادانه حرکت کنم..."

پدرهیون تنها کسی هست که از بین اون 50 بیمار نجات پیدا میکنه، بعد از اینکه پدرهیون از اون درمانگاه مرخص میشه همه فکر میکنند که اون یک قدیسه و از او تقاضای شفاعت دارن! پدرهیون دوباره به محل کارش در بیمارستان بر میگیرده اما بعد مدتی متوجه میشه که اون تاولها دارن بر میگیردن، پدر هیون دیگه میل چندانی به غذا نداره، و حتی از بوی بعضی غذا ها هم حالت تهوع میگیره، تا اینکه یک روز ازش میخوان به بالای سر یک بیمار در حال مرگ بره و براش دعا بخونه بیمار یک تصادفی غرق در خون هست، وقتی پدر شروع میکنه به دعا خوندن از بالا تا پایین بدن بیمار رو ورانداز میکنه و بو میکشه، بوی خون بدجوری پدر هیون رو وسوسه میکنه، پدر با انگشتش روی دستان بیمار نقش صلیب رو میکشه و در حالیکه دستهای خونیش رو بهم فشرده برای بیمار طلب آمرزش میکنه وبعد خون روی دستش رو میلیسه!

پدر هیون شب توی اتاقش برهنه میشه و با فلوتش خودش خودش محکم میزنه و تنبیه میکنه تا دیگه دچار وسوسه نشه او از اینکه یک نیروی اهریمنی در وجودش به وجود اومده ناراحته واز خدا میخواد که نجاتش بده پدر اونقدر خودش رو میزنه که رانهاش کبود میشن و روی زمین برهنه به خواب میره صبح وقتی نور خورشید اتاق پدر هیون رو روشن میکنه پدر روی پشتش احساس سوختگی میکنه، نور خورشید بدن پدر رو بدجوری میسوزونه در سکانس بعد هوا تاریکه و پدر از توی کمد اتاقش بیرون میاد پدر هیون تازه متوجه شده که دیگه انسان نیست وخون آشام شده! و این تازه شروع ماجراست...

من همیشه فیلمهای خون آشامی رو به فیلمهای مزخرف زامبی ها ترجیح میدم! اون زامبیهای کثیف و حال بهم زن که از تو قبر درمیان عین وحشیها به مردم حمله ور میشن بدرد اونایی میخوره که فیلمهای اکشن و ترسناک یا بقولی Thriller و Horror دوست دارن، اما فیلمهای خون آشامی اینطور نیست این فیلمها یه تراژدی عاشقانست! خون آشام یه موجود با شخصیته! اون یک کت و شلوار شیک می پوشه و خوش تیپ میکنه و میره سراغ آدما و آدمایی رو که عاشقش یا جذبش میشن رو به دام میندازه رو بعد اون بوسه عاشقانه و خونبارش رو میگیره!

اما ماجرای این فیلم خیلی جذابتره چون این بار خون آشام یه پدر روحانی هستش و دوست نداره وسوسه بشه و گناه کنه اما دست خودش نیست اگه خون نخوره بیماریش او رو از پا در میاره وبا خوردن خون اون تاولها از بین میرن، اشتباه نکنین این فیلم مثه فیلم "مصاحبه با خون آشام" نیل جردن نیست که اونجا هم برد پیت دوست نداشت آدم بکشه تا خونش رو بخوره و میرفت خون موشها و حیوونا رو میخورد، درسته که خون آشام این فیلم هم اینبار خودش به دام می افته، به دام عشق! اما این فیلم مثه فیلم "دراکولا" هم نیست! این فیلم یک نوع جدید در سبک فیلمهای دراکولاییه، دراکولای این فیلم بیشتر شبیه انسانه تا یه دراکولا و از هیولاییکه تو جودشه رنج میبره تا جاییکه می پرسه من چیم؟

لطفن به این چند قطعه دیالوگ از فیلم توجه کنید:

"+ممنونم که اومدي، اما ديگه نيا

-ولي من اومدم به نيازمندا کمک کنم

+اين بزرگترين گناه براي يه کشيشه (زن میخواد با کشیش عشبازی کنه)

- من کاتوليک نيستم، براي من تو فقط يه نيازمنديه مرد مجردم

+ما هر دومون به خاطر اين عمل ميريم جهنم

-من اعتقادي ندارم، من به جهنم نميرم

+اما من... من يه بيماري وحشتناک دارم

-منم نا اميدانه سالمم، فقط اين بار آرزو مي کنم مي تونستم توي اين تخت مريض باشم"

این فیلم موسیقی خیلی خوبی هم داره در کنار فیلم از موسیقی خوبش هم میتونید لذت ببرید، حالا دیگه میشه گفت ما دیگه ازسینمای شرق(کره جنوبی) هم خیلی عقبیم! البته من به غیر از این فیلم خیلی فیلمهای خوب دیگه کره ای و شرقی رو هم دیدم.

Bakjwi (2009) - aka Thirst (International: English title) (UK) (USA) imdb

Directed by Chan-wook Park. With Kang-ho Song, Ok-bin Kim, Hae-sook Kim

پي نوشت: از"چان ووك پارك " قبلا فيلم Old Boy (پير پسر) رو ديده بودم.

پي نوشت٢: قبل اينكه اين پست رو آپلود كنم يه مطلب ديگه يادم اومد اما گفتم باشه واسه پست بعدي! همنجوريم يه وقت تا يكماه مخم هيچي ترشح نمي كنه واسه پست كردن يه وقت هم پشت سر هم فعال ميشه!

پس نوشت: بخاطر مشکلی که تو فید وبلاگ بود باز مجبور به تغییر قالب شدم.

مامور

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 18 Feb 2010 04:04:00 +0330

داشتم تلویزیون نگاه میکردم که یهو به صدای دییییینگ! منو از جا پروند، صدا از توی اتاق میومد، نگاهی به داخل اتاق انداختم چیز خاصی نبود، دقیق تر که شدم متوجه یکی از سیمهای گیتارم شدم که داشت رو هوا تلوتلو میخورد!

...

وارد پاساژ شدم تو پاساژ یه مغازه ساز فروشی بود، قبلن اونجا رفته بودم کمی با صاحبش آشنا بودم، وارد مغازه شدم و بعد از خوش وبش ازصاحب مغازه خواستم که سیم گیتارو عوض کنه، خندید گفت: امروز چی شده؟ انگاری همه گیتارا باهم سیمهاشون پاره شدن! تو چندمین نفری هستی که اومدی سیم گیتارتو عوض کنی! حالا سیم چندم هست؟

گفتم: سیم سوم

نگاهی به کشوی میزش انداخت و گفت: آخ شانست سیم 3 دیگه ندارم تموم شده، اما اگه بخوای پک کامل دارم.

گفتم عیب نداره خیلی وقته سیمهاشو عوض نکردم همشون فرسودن، کلشو عوض کن. مشغول عوض کردن سیمها شد ومنم گوشه مغازه ایستادم مشغول نگاه کردن سازهای توی مغازه شدم، مغازه یکم شلوغ بود هرکی داشت با یه سازی ور میرفت! که یهو صدای در رو شنیدم که داشت به آهستگی باز میشد برگشتم نگاه کردم چشمم افتاد به یه جفت پوتین! سرمو بردم بالاتر پوتینا مال شخصی بود با لباس سبز تیره که یه بی سیم به کمرش بسته بود، به صورتش نگاه کردم یه مرد تقریبن جا افتاده ریشو بود، اوه اون یه مامور نیروی انتظامی بود! راستش با دیدن یه مامور توی مغازه ساز فروشی یکم جاخوردم! یعنی همه کسانی که توی مغازه بودن جا خوردن! صاحب مغازه یه لحظه دست از کارش کشید ونگاهی به مامور انداخت اما بعد دوباره به کارش مشغول شد و خودش رو بی اعتنا نسبت به مامور نشون داد اما زیر چشمی داشت مامور رو می پایید! مامور یه گشتی توی مغازه زد به یکی یکی سازها نگاه میکرد کم کم دیگه جو عادی شد هر کی به کار خودش مشغول شد، اما من که بیکار بودم واون گوشه ایستاده بودم هنوز تو نخ مامور بودم! مامورهنوز داشت به سازها نگاه میکرد که یهو چشمش افتاد به یه تمبک! یکم ایستاد و حسابی بهش نگاه کرد بعد آروم رفت جلو وتمبک و برداشت یه دستی بهش کشید، رفت رو یه صندلی نشست و شروع کرد به تمبک زدن! من همینطور محو تمبک زدن مامور شدم یعنی تقریبن هممون محو شده بودیم شاید نه بخاطر اینکه مامور خیلی زیبا و شگفت انگیز میزد! بخاطر اینکه یه مامور با لباس نیروی انتظامی بود که داشت تمبک میزد! احتمالن هیچکس انتظار اینو نداشت! بعد که تمبک زدن مامور تموم شد، صاحب مغازه از جاش بلند شد و رفت به سمت مامور، بعد از سلام و خسته نباشید! پرسید: چند وقته که تمبک میزنید؟

مامور جواب داد: اولین بارمه که دارم تمبک میزنم! کوچیک که بودم همیشه عاشق تمبک و ضرب بودم مرتب با سطل و تشت و این چیزا ضرب میزدم، سربازی هم که رفته بودم تو آشپزخونه سربازخونه بودم اونجا هم با دیگ و این چیزا ضرب میزدم بعد سربازی هم دیگه وارد نیروی انتظامی شدم و دیگه فرصتی نشد که این کارو دنبال کنم، شغلمم طوری بود که جایی واسه این چیزا نبود! بعد تمبک رو گذاشت سر جاش و ایستاد و دوباره نگاهی به تمبک کرد، بعد از صاحب مغازه تشکر کرد و بعد خداحافظی از مغازه بیرون رفت. صاحب مغازه برگشت پشت میزش و دوباره گیتارمو برداشت و مشغول بستن سیمهاش شد، همینطور که داشت سیمها رو می بست گفت عجب تمبکی میزد!

گفتم آره خوب میزد با اینکه آموزش ندیده بود.

دوباره گفت: اول اومد تو مغازه گفتم یا خدا! الان میخوادگیر بده و اذیت کنه! حتی فکرش رو هم نمی کردم که اومده تمبک بزنه!

هیچی نگفتم، داشتم به بیرون نگاه میکردم به ماموری که داشت از پاساژ بیرون میرفت.

وقتایی که سگ میشم!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 9 Feb 2010 23:53:00 +0330

تو اتاق نشستم سرم گرم کارم، یهو میدوه تو اتاقو با وسایلم بازی میکنه و بهموشون میریزه، سرش داد میکشم و باهاش دعوا میکنم، گریه اش میگیره و میره از اتاق بیرون، مامان با اخم نگام میکنه و میگه چرا با بچه اینطوری میکنی؟ با اوقات تلخی بهش میگم تمام اتاقمو بهم ریخت، میگه مُرده شور اون اتاقتو با وسایلش ببرن که بخاطرش با بچه دعوا میکنی! بعد از اتاق میره بیرون و تینا رو بغل میکنه و قربون صدقه اش میره که از دلش در بیاره، تینا با چشم گریون از بیرون اتاق بهم نگاه میکنه و بعد میره بیرون از خونه تو راه پله، یه خورده میشینم بدون اینکه کاری انجام بدم، میرم تو فکر، تو دلم به خودم فحش میدم، چرا گاهی اینطوری سگ میشم؟ چه مرگمه؟ به تینا و اون صورت معصومش فکر میکنم، پا میشم میرم بیرون دنبال تینا میگردم، نیست، یهو صدای پاشو میشنوم که با مامانش داره از پله ها میاد پایین، سرش رو انداخته پایین که چشم تو چشمم نشه! صداش میکنم، چواب نمیده، میرم سمتش دستشو میگیرم، میکشمش سمت خودم، میگه دایی ولم کن! صورتشو میگیرم جلو صورتم یه بوس آبدار ازش میگیرم! میگم دایی ناراحت شدی؟ سرشو کج میکنه و آروم تکون میده یعنی آره، میگم یهو عصبانی شدم ببخشید خب؟ میگه باشه، بعد چندتا بوس دیگه ازش میگیرم، نگاش میکنم می بینم بغض کرده، الانه که بزنه زیر گریه! واسه اینکه از این حال درش بیارم باهاش شوخی میکنم و میگم شیطون باز میخوای بری عروسک بخری؟ میگه آره، واسه من هم میخری؟ میگه آره یه ببعی بزرگ میخرم! میگم اونی من واست خریدم کو؟ میگه اینجاست! میگم میخوای اون اسپریی رو که دوست داری رو واست بزنم میگه خودم دارم اما اونیکه تو داری خوشبو تره، میرم اسپری رو میارم واسش میزنم، میرم تو اتاق، دنبالم میاد تو اتاقو میپره بغلم، مامانش میاد میگه تو الان بهم گفتی که با دایی قهرم، باهام دعوا کرد، میخنده و بوسم میکنه، بعد میخواد خداحافظی کنه که بره، دوباره که نگاش میکنم می بینم باز بغض کرده، بوس که میکنم، بغضش میترکه! عروسکش رو میگیره جلو صورتش تا اشکاش رو نبینم، بغلش میکنمو نازش میکنم، یه چند دقیقه ای تو بغلم گریه میکنه تا آروم میشه، به مامان نگاه میکنم می بینم اون هم داره گریه میکنه! میگم تو چرا گریه میکنی؟ میگه او اینقدر دوستت داره تو باهاش اینطوری میکنی! رو صورت تینا دست میکشم ونازش میکنم، بعد می بوسمش، دیگه آروم شده، مامانش صداش میکنه که تینا بیا بریم، دست مامانش رو میگیره داره میره بیرون باز میدوه طرفم بوسم میکنه! بعد میدوه سمت مامانش، برمیگرده نگاهم میکنه ودست تکون میده میگه خداحافظ میگم خداحافظ، برمیگردم میام تو اتاق، موسیقی فیلم امیلی داره پخش میشه، اشک تو چشمام جمع شده بغض دارم...

پی نوشت: قرار بود این پست درباره یه فیلم باشه که خب نشد!

انتخاب کن! انسان یا هنرمند؟

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 17 Jan 2010 18:30:00 +0330

فکر کن یه ساختمونی داره تو آتیش میسوزه وآخرین نسخه از یکی شاهکارهای شکسپیر و یک انسان هم تو اون ساختمون دارن میسوزن تو کدوم رو نجات میدی؟!! خب معلومه داستان شکسپیر! یه هنرمند چطور میتونه دنیا از وجود اون شاهکار محروم کنه! اما جون یه انسان معمولی چه ارزشی داره؟!!

متن بالا بخشی از دیالوگهای فیلم Bullets Over Broadway اثر زیبای وودی آلن بزرگ است!

تمام حرفی که وودی آلن تو این فیلم میخواد بزنه اینه که برای اینکه بتونی یه هنرمند بزرگ و مشهور بشی باید انسانیت و اخلاقیات رو بزاری کنار!

مدتهاست که میخوام راجع به این فیلم بنویسم اما نمی شد اینبار هم سعی کردم اما نمی شد! هی مینوشتم هی پاک میکردم! آخر اون بخش کلیدی فیلم که از همون اول فیلم وودی آلن زیرکانه بهش اشاره میکنه رو نوشتم و بقیه رو گذاشتم به عهده خواننده تا خودش بره فیلم رو ببینه و راجع بهش نظر بده!

من به شخصن به شدت این فیلم رو پسندیدم و اعتقاد دارم یکی از بهترین فیلمهای وودی آلن است.

Bullets Over Broadway

Director:

Woody Allen

Writers:

Woody Allen & Douglas McGrath

Genre: Comedy | Crime

Cast:

John Cusack, Dianne Wiest

98min, USA, Color

(Release Date: May 1995 12 (UK

عقده ایها چطور بزرگ میشن؟!!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 5 Jan 2010 06:46:00 +0330

دوستی دارم که اجدادش به شهری کوچک که قبلها روستایی بوده بر میگرده، برام تعریف میکرد که همیشه در روزهای خاص مثل تعطیلات عید یا محرم ها و روزای از این قبیل مجبور به رفتن به اون شهر کذایی و دیدار با اقوامی میشه که حتی برای یکبار هم تو عمرش اونا رو ندیده! در یکی از این دیدارها به خونه ی شخصی رفته که آدم جالبی بوده در نوع خودش!
برام اینطور تعریف کرد که وقتی در خونشون رو زدیم شخصی ریشو با قیافه ای چرک! در رو باز کرد، بعد از احوال پرسی وارد خونشون شدیم پامو که تو خونه گذاشتم متوجه پرده ای برزنتی وسظ خونه شدم! خواستم گوشه ای بشینم که صاحب خونه گفت اونور نه! اینور، اونجا مخصوص خانوماست! من که چشمام مثه وزغ ورقلنبیده بود! به بقیه نگاه کردم دیدم اونا هم مثه من شاخ درآوردن! با اخم رفتم اون سمت یه گوشه نشستم، برادرم کنارم نشست و مادرم از ما جدا شد و رفت اون سمت پرده! بابام با صاحب خونه گوشه ای نشستن و شروع کردن به صحبت کردن، پسر صاحب خونه اومد کنار من و داداشم، من هم دیگه حوصله ام سر رفته بود که به پسر صاحبخونه گفتم میشه تلویزیون رو روشن کنی؟ پسر جواب داد ما تلویزیون نداریم، بابام نمیزاره! گفتم چرا؟ مگه تلویزیون چه مشکلی داره؟ گفت آخه تلویزیون فوتبال و کشتی پخش میکنه مردا لختن! من هم خواهر دارم تو خونه درست نیست!! منکه دیگه مونده بودم چی بهش بگم به برادرم نگاه کردم دیدم از خنده سرخ شده و داره به زحمت خودشو کنترل میکنه! بهر حال وقتی که از خونه اونا بیرون میومدیم یواش تو گوش بابام گفتم یادتون باشه هر وقت خواستین بیایین خونه این دیوونه ها بهم بگین من نیام!
وقتی اینارو واسم تعریف میکرد عصبانی بود و هی فحش نثارشون میکرد!

این ماجرا منو یاد یه داستان دیگه انداخت که دوست دیگه ای تعریف میکرد، میگفت داشتم تو محوطه دانشگاه قدم میزدم یکی بچه های سیریش دانشگاه منو دید اومد به سمتم می دونستم دنبال یه گوش مفت میگرده باز وز-وز کنه! میگفت این پسر آدم خیلی مذهبیه و مادرش تو مج لسه و نمی دونم چه غلطی میکنه اونجا!! خلاصه اومد جلو سلام کرد شروع کرد راجع به جامعه تز دادن و من احتمال میدادم شر و ورهایی که مادرش تو مجل س ترشح میکنه و حفظ کرده اومده اینجا د اره بلغور میکنه! یعنی من خیلی حالیمه! بعد وسط نطق طرف یهو گوشیم دیلینگ دلینگ کرد، نگاه کردم گوشیمو دیدم یادم رفته بلوتوسم رو خاموش کنم یعنی یه عکس واسم فرستاده و اجازه ارسال میخواد! میگفت من بله رو زدمو عکس فرستاده شده همینطور که پسره فس فس میکرد من عکسو باز کردم دیدم عکس یه خانوم نیمه ل خت! دیدم پسره نطقش بنده اومده هیچی نمیگه، برگشتم نیگاش کردم دیدم با چشای ورقلنبیده مات و مبهوت عکس شده، خندیدمو خواستم عکس رو پاک کنم که یهو گفت 1 دقیقه گوشتو میدی نگاه کنم؟ یه طور خاصی نگاهش کردمو گفتم بگیر! یه چند دقیقه ای گوشی دستش بود، زیر چشمی نگاهش کردم دیدم داره هی عکس رو بالا و پایین میکنه! عین یه بچه 15 ساله که انگار داشت چیز عجیب و جدیدی رو کشف میکرد هیجان زده شده بود! واقعن انگار اولینبار بود که چنین چیزی میدید! اناگر نه انگار که همین دو دقیقه پیش داشت یه نطق قهار میکرد و واسه جامعه نسخه می پیچید! حالا با یه عکس ژستش فرو ریخت! گفتم بس دیگه خوردی عکسو! حالا خوبه نیمه ل خته اگه کامل بود چیکار میکردی؟ بده گوشی رو! پته پته افتاد گفت نه بابا! عکسو که پاک کردم داشتم گوشیتو نگاه میکردم! گوشی جالبیه! گفتم آخه گوشی لکنتی من (w810) چه جالبیتی داره؟ دیدم سرخ شده گوشیمو بهم داد گفت من برم دیرم داره میشه، گفتم باشه برو به سلامت! خداحافظی کرد دوید و رفت، منم با خودم گفتم آره بدو برو یه توالتی جایی گیر بیار خودتو خالی کن!!
فردا روزی این آدم میشه راننده مامانش بعد از طریق مامانش وارد مجل س میشه و بعد یه کاره مم لک ت!

پی نوشت: منظور از نقل این دو داستان این بود که آدمایی که تو خانواده هایی مثل داستان اول بزرگ میشن، عقده ای هایی میشن مثل تو داستان دوم!
پی نوشت 2: خواستم واسه این پست عکسی بذارم! هرچی فکر کردم چیزی به ذهنم نیومد!

زخمی که جوانه شد

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 29 Dec 2009 02:41:00 +0330

شعر من از عذاب تو ، گزند تازيانه شد

ضجه ي مغرور تنم ، ترنم ترانه شد

حماسه ي زوال من ، در شب تلخ گم شدن
ضيافت خواب تو را ، قصه ي عاشقانه شد

براي رند در به در ، اين من عاشق سفر
واي كه بي كراني حصار تو كرانه شد

واي كه در عزاي عشق ، كشته شد آشناي عشق
واي كه نعره هاي عشق ، زمزمه ي شبانه شد

اي تكيه گاه تو تنم ، سنگر قلب تو منم
واي كه نيزه ي تو را ، سينه ي من نشانه شد

درخت پير تن من ، دوباره سبز مي شود
كه زخم هر شكست من ، حضور يك جوانه شد

واي كه در حضور شب ، در بزم سوت و كور شب
شب كور وحشت تو را ، قلب من آشيانه شد

واي كه آبروي تو ، مرد انالحق گوي تو
بر آستان كوي تو ، جان داد و جاودانه شد

من همه زاري منم ، زخمي زخمه ي تنم
براي هاي هاي من ، زخمه ي تو بهانه شد

هر چه تبر زدي مرا ، زخم نشد ، جوانه شد ايرج جنتی عطائی

وهمچنین این

تو هم گریه کردی؟

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 16 Dec 2009 02:33:00 +0330

اولین انیمیشنی که احساسات منو تحریک کرد، انیمیشن up بود، اون 20 دقیقه اول چنان منو میخکوب کرده بود حتی نتونستم پلکامو بهم بزنم! بعد اون 20 دقیقه یه بغض گلومو گرفته بود، اما طنز بعد اون 20 دقیقه باعث شد کم کم از بار اندوهیگینی فیلم کم بشه، و در آخر مثل تمام انیمیشن های پیکسار و والت دیزنی، یک پایان خوب که همه رو راضی میکرد.

اما بعد از دیدن این انیمیشن، از همون اول آدمو با خودش همراه میکنه کم کم در کنار لبخندی که رو لبت میاره یه غمی تو دلت میکاره اواخرش اشکتو در میاره، آخرشم میشنی زار زار گریه میکنی! ای لعنت به من! هنوزم بعد این مدت هم که بهش فکر میکنم اشک تو چشام جمع میشه آخرین باری که اینطوری شدم بعد دیدن فیلم "درباره الی" بود که دربارش قبلن توضیح داده بودم.

به جرات میتونم بگم این انیمیشن بهترین انیمیشنی بوده تا به حال دیدم! یه داستان فوق العاده که بیشتر به درد بزرگسال ها میخوره تا کودکان! انیمیشن "مری و مکس" میتونه یه رقیب جدی واسه up باشه، داستان این انیمیشن داستان یک دختر 8 ساله است که در استرلیا زندگی میکنه و سوالات زیادی در ذهنش داره وبه طور اتفاقی اسم و آدرس مکس رو که در نیویورک زندگی میکنه رو از دفتر پست محلشون پیدا میکنه و سعی میکنه با نوشتن یک نامه با او دوست بشه و جواب سوالاتش رو با کمک مکس پیدا کنه، اما مکس دچار یک سندرم عصبی است به نام آسپرگر و سوالات مری، او رو دچار حملات عصبی میکنه، اما از اونجایی که مکس تنهاست و دوست چندانی نداره، سعی میکنه با فکر خودش، یکی یکی به سوالات مری جواب بده و با او دوست بشه و اگه مری مشکلی داشت با راه حلهای خودش به مری کمک کنه، اما سوالات مری تمومی نداره و سوالاتش هر دفعه از دفعه قبل بیشترمیشه و این سوالات حملات عصبی سندرم رو درمکس بیشتر تشدید میکنه، سوالات کودکانه مری خاطرات تلخ کودکی مکس را که سالها بود فراموش کرده بود رو دوباره براش یادآوری میکنه .

چون این انیمیشن توسط یک گوینده روایت میشه و فیلم پراز گفتگوهای زیبای بین مری ومکس است، فیلم پر دیالوگی است. دیالوگهای فلسفی، زیبا، قصار، خارق العاده و محشر! .

قسمتی از دیالوگها رو که از ویکی پدیا گرفتم رو بخونید:

"من در یک خانواده یهودی بدنیا آمدم. و قبلا به خدا اعتقاد داشتم. اما از وقتی که کتاب های زیادی خوندم، بهم ثابت شد که خدا ساخته تصورات منه
مردم به خدا اعتقاد دارن. چون سوال‌های پیچیده‌شون جواب داده میشه. مثل اینکه جهان چگونه شکل گرفته؟ آیا کرم‌ها به بهشت میرن؟ و اینکه چرا پیرزن‌ها موهاشون آبیه.

با اینکه من یک کافر هستم. اما کلاه یهودیتم را سرم میکنم. تا مغزم را گرم نگه داره.

هیئت منصفه اعضای برجسته اجتماع هستند. که تا حالا قتلی را مرتکب نشدند.

مردم بعضی وقت‌ها باعث سردرگمی من می‌شوند. اما من سعی میکنم بهشون اهمیت ندم.

انسان‌ها از نظر من جالبن. اما فهمیدنشون برام سخته.

از نظر مردم من گستاخ و بی نزاکتم. من نمیدونم چرا صداقت را با بی نزاکتی اشتباه میگیرند؟ شاید برای همین من هیچ دوستی ندارم.

مکس نمیتونست بفهمه، که چرا اون شهره خاص و عام شده. در حالی که بقیه نرمال حساب میشن.

انسان ها در طول تاریخ بی منطق بودن. چرا وقتی بچه‌های گرسنه در هند زندگی میکنند. مردم غذا‌هاشون را می‌اندازن دور؟

اول عاشق خودت باش

تو را به این خاطر می‌بخشم که کامل نیستی. تو هم ناکاملی، مثل من. تمامه انسان‌ها کامل نیستند.

وقتی جوون بودم دوست داشتم هرکسي دیگه‌ای باشم. بجز خودم. دکتر برنارد گفت اگر توی یک جزیره تنها بودم، مجبور می‌شدم به همنشینی با خودم عادت کنم.گفت باید با خودم کنار بیام. با تمامه عیب و نقص‌ها، ما خودمون عیب و نقص‌ها را انتخاب نمیکنیم.اونا بخشی از وجود ما هستند و باید با‌هاشون کنار بیایم."

و یک چیز خیلی خوب دیگه در این انمیشن موسیقی فوق العاده اون هست وداستانش هم براساس یک داستان واقعی نوشته شده این قضیه رو بعد از دیدن فیلم و سر زدن به سایت خود فیلم فهمیدم. از کارگردان مری ومکس یعنی آقای آدام الیوت قبلن انیمیشن کوتاه Uncle رو دیده بودم وسبکش رو خیلی پسندیده ام او همیشه برای ساخت انیمیشن از عروسکهای خمیری استفاده میکنه وکارکترهای انیمیشن های او حالتی خاکستری دارند.

این انیمیشن توسط کمپانی آیکون ارائه شده و گوینده ای اون، مری: خانم اریک بنا و مکس: بازیگر مورد علاقم فیلیپ سیمور هافمن هستن.

نا گفته نمونه انیمیشن های Up و Mary & Max یک رقیب بزرگ دیگه هم دارن به نام Fantastic Mr. Fox که البته منتقدان خیلی تعریف کردن اما تماشاگران خیلی نپسندیدنش! اما منکه خیلی دلم میخواد ببینم این یکی دیگه چیه! ولی فقط به اسم گوینده هاش نگاه کنین وببینید سرتون سوت نمیکشه؟!! : جرج کلونی، مریل استریپ، بیل موری!

پی نوشت: به شدت نگران داروگ هستم، فقط دعا میکنم اتفاقی نیفته، دعا کنید! :(

مازوخیست مرض دار!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 4 Dec 2009 01:30:00 +0330

فیلم Irréversible رو خیلی وقت پیش دیدم، بنظرم اومد که تمام عوامل فیلم دست به دست هم دادن برای آزار بیننده! چه از نظر کارگردانی، فیلمبرداری وحتی موسیقی! فیلم روایتی سرو ته داره یعنی از آخر به اول!

خطر لوث شدن داستان:
فیلم با گفتگوی دو پیرمرد شروع میشه که حتی شنیدن حرفهای پیرمرد هم آزار دهندست! پیرمرد، افسرده غمگین که حکایت از باختن و از دست دادن تمام زندگیش دارد اعتراف به تج اوز به به دختر خودش میکند انگار کارگردان داره به فیلم قبلیش i stand alone اشاره میکنه! و دوربین مثل یک حشره از اتاق آنها خارج شده و به کلوپ کنار خیابان میرود جایی که ماجرای اصلی رخ داده یعنی صحنه قتل، که میشود گفت خشونت بار ترین و آزار دهنده ترین قسمت فیلم خواهد بود، در اینجا بیننده دو مرد را می بیند که یکی دستگیر شده و دیگری مجروح است، و بیننده همانند کسی که متوجه یک جنایت شده هاج و واج مانده که ماجرا چیست؟ پس از آن وارد یک کلوپ به نام رکتوم! میشویم پس از دیدن چند سکانس آزار دهنده جن- سی که نشان میدهد اینجا کلوپ "هم جن سگرایان" است شاهد جستجوی همان دو مرد دستگیر شده برای یافتن مرد سوم هستیم، و پس از آن بیننده شاهد له شدن صورت مرد سوم با یک کپسول آتش نشانی است، اینجا انتهای ماجراست و پس از آن ما شاهد یک فلش بک به عقب خواهیم بود که متوجه بشیم اصل ماجرا چه بوده و چرا این اتفاق رخ داده! دیگر سکانس آزار دهنده فیلم صحنه ت جاوزی است که توسط همان مرد سوم به یک زن انجام می شود و جالب اینجاست کل این ت جاوز با یک برداشت گرفته شده! سپس رفته رفته بار خشونتی فیلم کاهش میابد و به سمت س ک س و دیالوگهای شه وت آلود میرود، از اینجا به بعد بیننده داستان آن زن مورد ت جاوز قرار گرفته را خواهد دید که اصلن این زن چه کسی بود و چه رابطه ای با دو مرد دیگر داشت؟.

در مورد این فیلم باید بگم نه تنها داستان آزار دهنده، حتی فیلمبرداری عجیب و چرخشی فیلم باعث سرگیجه و آزار بیننده میشه! موسیقی گوشخراش که مثل صدای یک موتور کوچک آرمیچر فقط ویژ ویژ یکسره صدا میکرد! حسابی رو اعصاب است! باید به کارگردان تبریک گفت واقعن چیزی از آزار کم نذاشته! اگه کسی این فیلم رو ببینه و اونقدر خوشش بیاد که بخواد دوباره ببینه واقعن مازوخیست داره! شاید کارگردان با اسم فیلم هم خواسته همینو بگه Irréversible بازگشت ناپذیر!
به نظر من باید گفت این فیلم از تکنیکی و ساختار فوق العادست، کارگردانی عالی، فیلمبرداری محشر همه چیز این فیلم خوب است اما هیچکس حاضر به تحمل آن نیست! چون فیلم داست داشتنییی نیست!

Irréversible 2002

Director & Writer: Gaspar Noé , 97min, Color, Cast: Monica bellucci, Vincent cassel, Albert dupontel

مرتبط: اینجا هم می تونید یه لیست از سکانسهای خشونت بار فیلمها، ببینید.

بی ربط!: امروز 3 دسامبر تولد بازیگر مورد علاقه ام جولیان مور و هنرمند فقید و آهنگساز توانا نینو روتا است.

پی نوشت: این مدت حالم خوب نیست درچار آلرژی شدم، مدتی رو هم در بیمارستان بستری بودم، تو بیمارستان یادم اومد که مدتها پیش بود که فکر میکردم چی میشد اگه تو بیمارستان بستری بشم؟ کسی به دیدنم میاد؟ بعداز بستری شدن با خودم گفتم من غلط کردم که فکر کردم اصان فکر جالبی نیست! البته خیلیا لطف داشتن و به دیدنم اومدن، اونایی هم که نتونستن محبت کردن زنگ زدن یا اس ام اس دادن، البته بودن کسانی هم که خبر داشتن اما نه اومدن، نه زنگ زدن نه اس ام اس! دم اونا هم گرم! به هر حال آدمیزاد مرض داره دیگه دلش میخواد هر چیزی رو تجربه کنه! این هم حس مرض کنجکاوی من!

ای تمام شیرینی های خامه ای خوشمزه! ای تمام فست فود های شهر! ای تمام آشغالهای خوشمزه! خداحافظ! بدنم دیگه باهاتون راه نمیاد!

تست

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 26 Nov 2009 03:10:00 +0330

وبلاگ دختر ترشیده یه تستی رو لینک داده بود که می گفت شما شبیه کدوم سیاست مدارید، خب من هم تصمیم گرفتم یه امتحانی کنم، البته دو تا تست بود که تست دیگه می گفت شما کدوم فیلم کلاسیک هستید!
این هم جواب دوتا تست من:

What Famous Leader Are You?
personality tests by similarminds.com

What Classic Movie Are You?
personality tests by similarminds.com

و این هم لینکش.

سالدرد!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Nov 2009 00:44:00 +0330

امروز یا بهتر بگم دیروز تولدم بود، صبحش که از خواب پا شدم خواب x رو دیده بودم توی خواب بهش گفتتم اینجا چیکار می کنی؟ تو الآن باید شیراز باشی!

+ اومدم بهت کادو بدم!

- کادوی چی؟

+کادوی تولدت رو!

- اِ...! یادت بود تولدمو؟

+ معلومه!

-چی هَس؟

+خودم!

لبخند زدمو نگاهش کردم اما دلم میخواست بهش بگم، بعد از دو سال اومدی و میخوای دوباره با هم باشیم؟ دو تا سال پیشو کجا بودی؟ اما حرفمو خوردم و فقط خودم خوشحال نشون دادم، نمی خواستم بعد اینهمه مدت موقع دیدنش اوقات تلخی کنم و دیدارمون رو زهرمار کنم، نزدیکش رفتم و خواستم دستاش رو بگریم که یهو از خواب پریدم!

ساعتو نگاه کردم 8 صبح بود، درد شدیدی در کف دستام احساس میکردم، به دستام نگاه کردم قرمز و متورم شده بودن! شدت سوزش دستهام هی بیشتر میشد، به کف دستام نگاه کردم کبود شده بود! بلند شدم و رفتم تاکمی آب به دستهام بزنم، همین که دستهام خیس شدن شدت درد و سوزش بیشتر شد! دستامو خشک کردم و با خودم گفتم به درک هر چی که دلت میخواد درد بگیر بهت اهمیت نمی دم! یه چیزی خوردم و زدم از خونه بیرون، کمی به کارهام رسیدم .

بعدازظهر رفتم دکتر و کلی قرص و آمپول و سرم واسم تجویز کرد! گفتم دکتر جون مگه من چمه؟

دکتر: حساسیت! احتمالن به یه چیزی دست زدی، چون فقط دستت اینطوری شده! اینارو مصرف کن تا 4 روز دیگه اگه خوب نشدی بیا یه ازمایش کامل واست بنویسم!

هیچی بقیه روزم هم تو بیمارستان گذشت!

وقتی اومدم خونه دیدم مادر و خواهر با یه کیک کوچولو و هر کدوم یه کادو تو دستشون، اومدن سمتم تولدت مبارک!

هملت در قرن 21 و اقتباس

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 9 Nov 2009 12:40:00 +0330

شنبه شب به سمت سینما آزادی حرکت کردم طی مسیر داشتم فکر میکردم که آیا بعد از اینهمه مدت فیلم خوبی از "واروژ کریم مسیحی" خواهم دید یا نه؟ که وقتی به خودم اومدم دیدم یه خیابون رو اشتباه رفتم! کلی راه رو مجبور شدم برگردم، دیگه ساعت داشت به 5 بعدازظهر نزدیک میشد، ساعت 5 دقیقه به 5 رسیدم به سینما آزادی سریع پریدم دم باجه و بلیط تردید رو خریدم، خانم متصدی گفت سریع برو که الان شروع میشه. تند و تند پله های برقی سینما رو رفتم بالا هر دفعه به پله آخر هر طبقه میرسیدم، یه پام رو هوا میموند و شالاپ! میخورد به زمین! به طبقه سوم که رسیدم یه خانوم و آقایی جلو روم سبز شدن که با بیخیالی و آرامش چیک تو چیک! وسط پله ها ایستاده بودن و قصد کنار رفتن هم نداشتن! یاد مستر بین افتادم که تو پله های هتل وسط دو تا پیر مرد و پیر زن گیر افتاده بود! بالاخره تا طبقه پنجم این دوتا رو تحمل کردم تا به سالن مورد نظر رسیدم، سریع پریدم تو سالن و رو صندلیم نشستم که دیدم بعله! تیتراژ اول فیلم رو از دست دادم.

خب از خود فیلم بگم، بنظرم تردید ضرب آهنگ و ریتم سریع تری نسبت به کار قبلی واروژ کریم مسیحی یعنی پرده آخر داره اما بنظرم فیلم بهتری باید باشه، واسه اینکه بهتر بشه مقایسه شون کنم باید پرده آخر و یک بار دیگه ببینم چون از آخرین باری که دیدمش خیلی گذشته. اما داستان تردید، تردید داستان پسری هست که وقتی از سفر بر میگرده متوجه میشه پدرش خود کشی کرده و پس مرگ پدرش یک سلسه اتفاقاتی در زندگیش رخ میده که ناخودآگاه متوجه میشه زندگیش شباهت عجیبی به داستان هملت اثر شکسپیر پیدا کرده، وبهمراه دوستش و نامزدش تصمیم میگیره جلوی این اتفاقات رو بگیره.

شاید عجیب به نظر برسه اما احساس کردم "واروژ کریم مسیحی" با درآمیختم داستان هملت و فیلمهای هالیوودی "مقصد نهایی" و "عجیب تر از داستان" یک فیلم عجیب رو ارائه کرده که یه جورایی میشه گفت هملت رو امروزی کرده! و تئاتر رو به سینما آورده و حتی در دیالوگهای بازیگران میشه تئاتر و ادبیات رو روی پرده سینما لمس کرد، اما در کل از فیلم راضی بودم، از بازیها لذت بردم و فیلم نظرم رو جلب کرد، ولی هنوز هم معتقدم بهترین فیلم امسال "درباره الی" هستش!

وجود کارگردانی مثل واروژ کریم مسیحی، در سینمای ایران غنیمتیست، چون سینمای اقتباس ایران در فقر به سر میبره! امروز اگه بخوایم فیلمهای اقتباسیون رو مرور کنیم به یک لیست بلند بالایی میرسیم که فیلمها به جز تقلید و کپی سکانس به سکانس از هم و یا یک کپی ضعیف از نسخه اصلی، چیز دیگه ای نیستند! تنها انگشت شمار کارگردانی رو پیدا میکنیم که یک اثر اقتباسی درست و حسابی وخوبی رو تا به حال در این سینما ارائه داده اند.

آثار اقتباسی نسبتن خوبی که بشه از اونها نام برد مثل:

داریوش مهرجویی: ( یکی از بزرگترین پیشقراولان اقتباس در سینمای ایران!)
گاو (این فیلم را میتوان یکی از اولین و بهترین اقتباسهای سینمای ایران نامید) ابر اساس "عزادارن بَیَل"، غلامحسین ساعدی.
آقای هالو بر اساس نمایش‌ نامه‌ای به همین نام از علی نصیریان
دایره مینا بر اساس داستان آشغالدونی از غلامحسین ساعدی
قنات بر اساس داستان معصوم سوم از هوشنگ گلشیری
تسخیرشدگان بر اساس رمانی به همین نام از فئودور داستایوسکی
هامون بر اساس داستان عافیت گاه غلامحسین ساعدی، و فیلم هشت ونیم فلینی و همینطور نگاهی به رمان فرانی و زویی سالینجر
پری بر اساس رمان فرانی و زویی از جروم دیوید سالینجر
بانو با اقتباس از فیلم ویریدیانا، لوئیس بونوئل
سارا بر اساس نمایشنامه خانه عروسکها اثر هنریک ایبسن
میکس با اقتباس از فیلم شب امریکایی
لیلا بر اساس داستانی از مهناز انصاریان
درخت گلابی بر اساس داستانی از گلی ترقی
مهمان مامان بر اساس داستانی از هوشنگ مرادی کرمانی

امیر نادری:
تنگسیر بر اساس داستانی از صادق چوبک
وگاس بر اساس یک ماجرای واقعی

مسعود کیمیایی:
قیصر بر اساس ماجرایی واقعی که او در روزنامه خوانده بود!
داش آکل بر اساس داستانی از صادق هدایت
خاک بر اساس داستانی از محمود دولت آبادی
سلطان بر اساس فیلم جیب بر جنوب
سربازان جمعه یک کپی از یک فیلم ترکی! (اسمش الان یادم نیست!)

ناصر تقوایی:
سریال معروف دایی جان ناپلئون از کتابی با همین نام از ایرج پزشکزاد
صادق کرده بر اساس ماجرایی واقعی (البته مطمئن نیستم!)
ناخدا خورشید بر اساس داستان داشتن و نداشتن اثر ارنست همینگوی
آرامش در حضور دیگران بر اساس یک داستان پاورقی
کاغذ بی خط بر اساس طرحی از مینو فرشچی به نویسندگی خود تقوایی

بهرام بیضایی:
شاید وقتی دیگر را با اقتباسی از فیلم مارنی اثر آلفرد هیچکاک (البته نه کاملن)
مرگ یزدگرد بر اساس نمایشی از خود بیضایی

واروژ کریم مسیحی:
پرده آخره بر اساس فیلم فرانسوی شیطان صفتان و نمایشنامه هملت
تردید بر اساس نمایشنامه هملت

محسن مخملباف:
توبه نصوح بر اساس نوشته های آیت اله دستغیب
بای سیکل ران با اقتباس از فیلم "آنها به اسبها شلیک میکنند"
استعاذه بر اساس نوشنه های آیت اله دستغیب
ناصرالدین شاه آکتور سینما با اقتباس از فیلم رز ارغوانی قاهر، وودی آلن

کیومرث پوراحمد:
بی بی چلچله بر اساس داستان درخت زیبای من
صبح روز بعد بر اساس داستانی از هوشنگ مردای کرمانی
شرم بر اساس داستانی از هوشنگ مردای کرمانی
نان و شعر بر اساس داستانی از هوشنگ مردای کرمانی
گل یخ بر اساس فیلم سلطان قلبها
اتوبوس شب بر اساس داستانی از حبیب احمدزاده

کمال تبریزی:
مسلخ عشق بر اساس کتاب حماسه هویزه
گاهی به آسمان نگاه کن با اقتباس از رمان مرشدو مارگاریتا، میخائیل بولگاکف
مارمولک بر اساس فیلم ما فرشته نیستیم، نیل جردن

ابراهیم حاتمی کیا:
برج مینو با اقتباس از فیلم پری!
آژانس شیشه ای با اقتباس از فیلم بعد از ظهر سگی
ارتفاع پست با اقتباس از فیلم یونایتد 93 (البته نه کاملن)

تهمینه میلانی:
نیمه پنهان بر اساس کتاب بعداز عشق (بعد از فروش فیلم در چاپهای بعدی نام کتاب نیمه پنهان شد)
زن زیادی بر اساس رمان ساعت ده و نیم اثر مارگریت دوراس
آتش بس بر اساس کتاب شفای کودک درون و فیلم آقا و خانم اسمیت! شایدم تام و جری!!

سیف اله داد:
بازنده بر اساس داستان بازگشت به حیفا اثر غسان کنعانی

داوود میر باقری:
ساحره بر اساس داستان عروسک پشت پرده اثر صادق هدایت

مازیار میری:
پاداش سکوت بر اساس کتابی به نام من قاتل پسرتان هستم

فرزاد موتمن:
شبهای روشن بر اساس داستان کوتاهی از داستایوفسکی
باج خور از روی فیلمهای گانگستری امریکایی

سامان مقدم:
کافه ستاره بر اساس فیلم کوچه آرزوها، خورخه فونس (این فیلم خود یک اقتباس ادبیست)

بهروز افخمی:
تفنگهای سحرگاه بر اساس کتاب سردار جنگل اثر ابراهیم فخرایی
روز فرشته بر اساس فیلمهای شب نشینی در جهنم و روح
روز شیطان بر اساس فیلم روز شغل، فرد زینه مان
شوکران بر اساس فیلم زیبای خطرناک (با اندکی تغییر)
گاو خونی بر اساس داستانی از جعفر مدرس صادقی

پی نوشت: اولین پستی که امسال در وبلاگ قبلیم نوشتم درباره گاوخونی بود، با خودم گفتم تطابق جالبی میشه سال گاو و فیلم گاوخونی اما نمی دونستم امسال میشه سال گاوِخونی!

پی نوشت2: وقتی گفتم درباره الی بهترین فیلم ایرانیی بوده امسال دیدم بخاطر این بود که این فیلم چنان تاثیر عمیقی روی من داشت که من تا سه روز حال خوبی نداشتم وچون در رزوهای امتحانات این فیلم رو دیدم 2 تا از امتحانهام رو خراب کردم! و بعد به خودم قول دادم که دیگه در روهای امتحان فیلم نگاه نکنم!

پی نوشت3: امسال یک فیلم فارسی زبان به نام "برای یک لحظه آزادی" برای اسکار نامزد شده که از طرف کشور اتریش در اسکار شرکت کرده (حالا جالب اینجاست که کشوراتریش نژاد پرست ترین مردم رو داره!) حالا اگه "درباره الی" هم از طرف ایران در اسکار پذیرفته بشه که احتمال میدم بشه رقیب گردن کلفتی برای ایران محسوب میشه.

زندگی تخم مرغی!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 29 Oct 2009 20:31:00 +0330

یه وبلاگی هست که خیلی دوستش دارم واسه اینکه هر وقت میخونمش ایده بهم میده واسه نوشتن! مرسی گلناز نازنین.
آخرین پست گناز منو یاد فیلم آنی هال وودی آلن انداخت.
وودی آلن تو این فیلم تمام روابط و اشخاص رو که با هم در ارتباط هستن و زندگی رو به سخره میگیره. من دیوانه این مرد هستم با فیلمهاش و دیالوگ های محشرش، یکی از دیالوگهای محشر این فیلم زمانیه که وودی آلن یه جوک تعریف میکنه به این مضمون: "فردی سراغ روانپزشک میره و میگه دکتر برادرم دیوانه است؛ فکر می‌کنه مرغه." دکتر می‌گه خب چرا او رو برای درمان نمی‌آوری؟ و یارو می‌گه: “می‌خوام اما به تخم‌مرغ‌هاش نیاز دارم!”.
این جوک مصداق کامل زندگیهای امروز ما و روابط پوچ و مسخره ماست! و ما به این زندگی نکبتی و روابطمون ادامه میدیم چون به تخم مرغ هاش نیاز داریم! و ما به این زندگی تخم مرغی محکومیم!.
ما مرتبن از زندگیمون و شرایط سختمون می نالیم، اما باز هم بهش ادامه میدیم چون چاره دیگه ای نداریم! و هر چقدر که زندگی ادامه پیدا میکنه ناله ها مون هم بیشتر میشه و ادامه پیدا میکنه! چون راه دیگه ای جز زندگی نداریم! شاید بهش عادت پیدا کردیم، اگر هم عادت نکردیم کم کم عادت می کنیم، عادت به زندگی؟!! مسخره اس نه؟! خب همینی که هست! مگه راه دیگه ای هم داریم؟!

Annie Hall 1977
Writers: Marshall Brickman & Woody Allen
Director: Woody Allen
Ganer: Comedy | Drama | Romance
USA, 93 min, Color
_______________________________

پی نوشت: اعتراف میکنم که این مدتی که نبودم یکم تنبل شدم/سرم شلوغ بود/ اینترنتم قطع شده بود/ واز همه مهمتر چاه نوشتنم خشکیده بود!

The Notebook

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 8 Oct 2009 16:24:00 +0330

+ تو فکر ميکني،که عشق ما ميتونه معجزه کنه؟

- آره که ميتونه، اون همون چيزيه که هر دفعه تو رو براي من برميگردونه.

+ تو فکر ميکني عشق ما، ما رو باخودش ببره؟

- من فکر ميکنم عشق ما ميتونه هر چيزي رو که ازش بخوايم انجام بده.

The notebook

Director: Nick Cassavetes

Writers:Nicholas Sparks, Jan Sardi

Cast: Ryan Gosling, Rachel McAdams, James Garner, Gena Rowlands, Sam Shepard

123min ,Color, Country: USA, Portugal -2004

در فراق خانه پدری

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 1 Oct 2009 02:43:00 +0330

من وقتی 11 سالم بود،تنها برادری که داشتم و به تازگی هم از کالج فارغ التحصیل شده بود اومده بود خونه که بمیره! پدرم قلبن بهش افتخار میکرد، یادم میاد که رفتم داخل، سالن بزرگ و تاریکی بود که تابوت برادرم توش بود، آیینه ها وهمه چیزورو با پارچه سیاه پوشونده بودن، پدرم اونجا نشسته بود (اشاره به یک مبل) رنگ پریده وبی حرکت واصلن متوجه من نشد، من اونجا ایستادم به یه مدت طولانی، بعد رفتم به زانوش افتادم،اونم خیلی بی احساس بازوش رو دور من حلقه زد، من سرمو گذاشته بودم رو سینش وصدای قلبشو میشنیدم، هر دومون در سکوت کمی اونجا نشستیم، اون به این فکر میکرد که کشتی تمام آرزوهاش با از دست دادن پسر عزیزش درهم شکسته ومنم نمی دونستم چی میشه گفت ویا چیکار میشه کرد که خلائی رو که تو سینه اش ایجاد شده پر کنه؟ بالاخره آه عمیقی کشید و گفت: آه دخترم! کاش تو پسر بودی!

بازوهامو انداختم دور گردنشو گفتم پدرمن هم به همه چیزهایی میرسم که برادرم رسیده بود! تمام اون روز وتا پاسی از شب به مشکلات پسر بودن فکر میکردم! فکر میکردم برای اینکه با پسرا برابر باشم عمده کاری که باید بکنم اینه که درس بخونم و شجاع باشم، برای همین تصمیم گرفتم یونانی بخونم وسوار کاری رو با اسب یاد بگیرم، من یاد گرفتم که بر پشت یک اسب با سرعت از روی نرده ها بپرم، لاتین یاد گرفتم ویونانی وهمینطور ریاضیات، 3 سال تمام یکی از پسرای زرنگ شاگرد اول کلاس بود، من همیشه دوم میشدم، در زبان یونانی که دوتا جایزه داده میشد، من تلاش کردم که یکیش مال من بشه، بالاخره هم دومی مال من شد؛

فقط یه فکر توی سرم بود، حالا دیگه پدرم واقعن از من راضی میشد، دویدم توی دفتر کارش، کتابی رو که به زبان یونانی بود وجایزه گرفته بودم گذاشتم روی میزش و گفتم: من موفق شدم!

اون هم کتابو برداشت ودرباره جلسمون سوالاتی کرد، بعد هم در نهایت خشنودی کتابو به من پس داد، انوقت پیشنوی منو بوسید، بعد آهی کشید و گفت: تو باید پسر میشدی!

----------------------------------------------------------------------------------

کالسکه بین شهری منو 20 مایلی مقصدم رسوند، در کمال نا امیدی متوجه شدم که غروب شنبه اس و من در ابتدای مسیری هستم که توی جنگله و اگر میخواستم صبح برای موعضه برسم می بایست کسی رو پیدا میکردم که با درشکه منو میون درختا بگذرونه، این موقعیت خوشایندی نبود چون من داستانهای بدی در مورد راهزنهایی شنیده بودم که در این منطقه بودن ولی از ماموریتم صرف نظر نکردم، وقتی که چندین مرتبه سعی کرم که یک درشکه چی پیدا کنم، مردی با ارابه ای که دو صندلی داشت ظاهر شد تا منو به مقصدم برسونه، فکر کردم مجبورم تا با اون برم ولی از ظاهرش خوشم نمی یومد، اون مردی تنومند بود که چونه ای بزرگ داشت و یکی از چشماش هم انحراف داشت، اما پیش خودم گفتم که شاید ظاهر نا خوشایندش برای سفرهایی باشه که ازمیون این جنگل میکنه وخودش هم شاید از سختی این مسیر شکایت داشت، وقتی حرکت کردیم دیگه هوا رو به تاریکی میرفت، ظرف چند دقیقه ما به دل جنگل فرو رفتیم، من همراهم یک تپانچه داشتم که مدتها باهاش تمرین میکردم که طرز کارش رو یاد بگیرم، به ندرت اونو همراهم میبردم، در این سفر هم مردد بودم که همراهم بیارمش ولی از روی غریزه برگشتم خونه که برش داشتم وانداختمش تو کیف دستی، رفتم روی صندلی عقب نشستم، پشت سر درشکه چی که شونه هاش خیلی عریض بودن! اجازه ندادن من چیزی از منظره مقابل ببینم،اون در سکوتی سنگین به پیش میرفت، خیلی زود تاریکی مثل چادری اطراف مارو پوشوند، دیگه نه می تونستم راننده رو ببینم نه اسبها رو، فقط صدای خش خش برگها رو می شنیدم، با خش خش چرخهای ارابه توی جاده، راننده شروع کرد به حرف زدن، خوشحال شدم چون شنیدن صدای انسان بهم تسکین میداد چون در اون تاریکی حس میکردم دارم کابوس می بینم، بلافاصله پاسخ دادم،بلا فاصله هم پشیمون شدم که این کارو کردم! چون موضوعاتی که برای صحبت انتخاب میکرد ناخوشایند بودند، داستان زنهایی رو که شکنجه شده بودند تعریف میکرد، داستانهای دلخراش با جزئیات وحشتناکشون که از تعریف کردنشون لذت میبرد که متوجه شدم داره پرده دری میکنه! گفتم: نمی تونم به این حرفها گوش بدم، یه مشت حرف زشت زد که یکه خوردم بعد هم اسبها رو متوقف کردف آخرش هم گفت که من حتمن اون رو احمق حساب کردم که تصور کردم اون نمی تونه حدس بزنه من از چه قماشی هستم، من دستمو بردم توی کیفی که روی زانوم بود وتپانچه رو لمس کردم، هیچوقت لمس کردن آرامش اونو از یاد نمی برم! با یه نفس عمیق آوردمش بیرون و ضامنش رو کشیدم،

- هی چی تو دستته؟!

+ یه تپانچه دارم که درست نشونه رفتم به پشت سرت! راهتو برو! اگر وایستی یا حرفی بزنی شلیک میکنم!

هی داد میزد شلیک نمی کنی! جراتشو نداری!

+ ندارم؟ حرف بزنی می بینی جراتشو دارم یا نه!

موهام سیخ شده بود واز اینهمه وحشت پشتم میلرزید، چون این از هر کابوسی که برای یه زن اتفاق می افته ترسناک تر بود، اما اون مرد با دونستن اینکه اسلحه پشت سرش در انتظارشه آرام گرفت، شلاقشو به پشت اسبها زد که باعث سرد اسبها چنان پرشی کنن که منو از روی ارابه به پایین پرت کرد، ولی اون دیگه حرفی نزد، توقف هم نکرد، ولی من نمی وتنستم از اضطراب رها شم، ساعتها از پس هم می اومدن و منم در تاریکی جنگل تپانچه رو در دست داشتم وآماده بودم، می دونستم که اون در درونش از خشم میجوشه وهر لحظه ممکنه بپره به منو و اسلحه رو ازم بگیره برای همین هم تصمیم گرفتم که با کوچکترین حرکتش بهش شلیک کنم! در آخر سپیده دم فرا رسید و به محض اینکه نور آبی رنگش نوک درختای کاج رو لمس کرد ما به شهر کوچیکی رسیدیم که مقصد سفر ما بود، راننده ناگهان گفت: برو پایین همین جاست دیگه!

همونجا موندم، حتی با وجود این هم نمی تونستم بهش اطمینان کنم، بعد از اون همه بیداری بدنم خشک شده بود مطمئن نبودم بتونم تکون بخورم،

+ خودت برو پایین صاحبخونه رو بیدارم کن و بیارش اینجا!

حرفمو پذیرفت، رفت و صاحب هتل رو بیدار کرد، اونم وقتی اومد من از روی ارابه با زحمت زیاد پیاده شدم، ولی هیچ توضیحی ندادم، اون روز صبح سخنرانی کردم، همون طوی که مامور شده بودم اون کارو بکنم، اون ساختمون پر شده بود از هیزم شکنهایی که از اردوگاههای اطراف اومده بودن، ورود اونهمه آدم هیجان ایجاد کرده بود 40 - 50 نفری بودن، وقتی هم که ائانه جمع میکردن در تمام تاریخ اون منطقه مقداری که جمع شده بود سابقه نداشت، ولی زود متوجه شدم که آرامش ناشی از سخنرانی من برای مردا تاثیری نداشته، همون راننده ای که شب پیش منو آورده بود میون جمعیت بود، جریان شب گذشته رو تعریف کرده بود اونا هم میخواستن کشیش زنی رو تماشا کنن که یه تپانچه داشت و به موعظه اش گوش کنن، حتی خود صدای یکیش اونو شنیدم که میگفت: ما که نمی دونیم چی چی میگفت ولی یه چیزی رو خیلی خوب فهمیدیم، این خانومی که من دیدم جنسش شیشه خورده داره!

---------------------------------------------------------------------------------

سفر زندگی رو هرکس به تنهایی سپری میکنه، زن یا مرد فرق نمی کنه، این سفریه که باید تنها رفت، ما تنها به دنیا می آییم، مثل اونایی که قبل از ما از دنیا رفتن، دنیا رو در وضعیتی که برامون عجیب و حیرت آوره ترک میکنیم...

---------------------------------------------------------------------------------

اگه که قراره که قرن نوزدهم با تفکرات قرن هیجدهم اداره بشه و قرن بیستمی هم با افکار نوزده پس همیشه آدمای مرده بر دنیا حکومت میکنن، من ترجیح میدم که قرارداد های موجود رو فدای شادی طرب انگیز زندگی کنم، البته اگه همیشه درگیر این نباشم که مطابق رسومی عمل کنم که برای همه مقبوله!

تله تئاتر "درفراق خانه پدری" به کارگردانی: جک هافسیس و نویسندگی: اوا مریام، بر اساس کتاب: بالغ شدن زن در امریکا

چهارشنبه 8 مهر ساعت 9 از شبکه 4 مشاهده شد! (شنبه 11 مهر ساعت 15:45 تکرار میشه!)

پی نوشت: این همه این تله تئاتر نیست ولی اگه بخوام همشو بنویسم لذت دیدنش رو از دست میدین!

پی نوشت2: احساس میکنم کمی دیالوگهاش تغییر کرده بود، دو چیز منو اذیت کرد سان- سور و صدای بد شبکه 4(صدای هی کم و زیاد میشد)

پی نوشت3: با دیدن "جکی بروگس" هم کلی نوستالژیک شدم!

پاییز و من و پاییز!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 23 Sep 2009 18:28:00 +0330

از چهرهء طبیعت افسونکار
بر بسته ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه های حسرت و ماتم را
پاییز، ای مسافر خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری
جز برگ های مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری
جز غم چه می دهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت؟
جز سردی و ملال چه می بخشد
بر جان دردمند من آغوشت
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم پندارم
پائیز، ای سرود خیال انگیز
پائیز، ای ترانهء محنت بار
پائیز، ای تبسم افسرده
بر چهرهء طبیعت افسونکار

پی نوشت: وقتی حرفی واسه گفتن نداری و دچار روزمرگی شدی!
پی نوشت2: این عکس رو پاییز پارسال با موبایلم گرفتم.

اپیدمی ایرانی

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Sep 2009 11:50:00 +0430

لینچان، اوشین، دیدنیها، لحظه ها، پفک نمکی، شوکوپارس، کامک نمکی، (اون بسته های بزرگ پفک! لبخند نمکی!)، چیتوز، مزمز، نوشابه زمزم،پارسی کولا، سیاهی کیستی!، بستی روز، نمی خوام مامان جون بستنیش خوشمزه تره!بستنی میهن، آقای شرمنده، برنامه خانواده، چاق و لاغر، وروجک و آقای نجار، کلاه قرمزی و آقای مجری با اون موجود عجیب غریب! ژولی پولی!، حمید جبلی، ایرج طهماسب، عبدلی و اوستا، ساعت خوش! نصرالله رادش، رضا عطاران، سعید آقاخانی، نادر سلیمانی، سعید برو چایی بیار، 39 داریوش کاردان، روزی روزگاری، گوشات میبرم خین بیاد!، سریالای پلیسی: درک، بازرس مورس، کارگاه کاستر، جبارسینگ! شعله، ویجی، ساعتهای اذان گو!، اسپند دودکن برقی!، شلوار جین بنفش!، کفشهای زرد!، اسکیپی، در تعقیب جو، سریالای مصری و سوریه!، سریالای ترکیه، مریم و رامین کلن مهران مدیری، برره،داونه، این چند نفر، هژیرها و عمو تیر تپر، سریال امام علی، قطام!، ولید، ویشگا آسایش، داوود میرباقری، آدم برفی، آزیتا حاجیان، پرویز پرستویی، مارمولک، کمال تبریزی، هانیکو، شلوار دمپا گشاد!، چوبین، فوتبالیستا، دوقلوها، دور دنیا در 80 روز، مارکوپلو، بامزی، چت!، قلیون،ترازوی آشپزخونه هدیه!،چسب دماغ!،سریال آیینه عبرت، آقا تقی!، مسابقه هفته، منوچهر نوذری، صبح جمعه با شما، قصه شب، شب بخیر کوچولو، مسابقه تلاش!، مسابقه راز سیب، مریلا زارعی، فرهاد جم، سریال هوای تازه، رضا بابک، خونه مادربزرگه، مخمل، هاپو کومار، شعار فرزند کمتر زندگی بهتر!، پوستر اون دوتا ماهی ها!، ایست دو بچه کافیست!، هزار را نرفته!، داریوش فرهنگ، شلیک نهایی، سلطان و شعبان، پدر سالار، هتل پیاده رو، خاله جان نفهمه، مبصر 4 ساله کلاس!، حسین محب اهری، تبلیغ غذای بچه!،فیلمهای ایتالیایی، آلن دلون، بیژن بیرنگ و مسعود رسام، همسران، خانه سبز، فردوس کاویانی، مهرانه مهین ترابی، خسرو شکیبایی، آژانس دوستی، حسین پناهی، نیم رخ، محمد حسینی، دادگاه کرباسچی!،کنفرانس برلین!،خاتمی، درود بر سه سید فاطمی!، مهاجرانی!، خشیار اعتمادی، مریم حیدرزاده، من میگم تو میگی!، محمد اصفهانی، حسرت، نمی خواستم خوشیتو ازت بگیرم!، بیژن خاوری!، وقتی پا میزاره دریا به روی شنها!، قاسم افشار، آی آدمای مهربون،اون یارو قاتله تو سریال بازی با مرگ!، حمید تمجیدی!،مهران غفوری!، زیر آسمون شهر، بهروز خالی بند، خشیار مستوفی،پخش عکسهای خصوصی هنرمندان!، پخش عروسی، پارتی هنرمندان!، پخش فیلمهای رو اکران، ابوالفضل پورعرب!، نیکی کریمی، هدیه تهرانی، امین حیایی، محمد گلزار، عروس، ایرج قادری، میخواهم زنده بمانم!، اکبر عبدی، باز مدرسم دیر شد!، دزد عروسکها، محمدرضا هنرمند، کاکتوس، زیر تیغ، محله برو بیا، زی زی گولو، سریالای ماورایی!، سیروس مقدم، نرگس، زهره!، سریال کره ای، یانگوم، جومونگ، سریالای قاسم جعفری، خط قرمز، مسافری از هند، شیلا خداداد، سریالای حمید لبخنده پارسا پیروزفر، لعیا زنگنه، حسن جوهرچی، موهای سخ سیخی!، موبایل،صا ایران،آلکاتل،6600، نوکیا، سونی اریکسون، اس ام اس، یاهو!، وبلاگ، ویدیو، کلوپ، سی دی،ام پی تری، دی وی دی، ال سی دی، پژو 206، ماکسیما، پیرهن چروک، ریش باریک، احمدی نژاد، انتخابات، رای، تظاهرات، اعتراض و...
پی نوشت: ببخشید که پس و پیش نوشتم! هرچی که یهو به ذهنم اومد آنن نوشتم! اگه چیزی رو از قلم انداختم لطفن تو کامنتها یادآوری کنید!
پی نوشت2: میخواستم عکس بعضی از این چیزایی رو نوشتم رو بزارم هرچی فکر کردم نتونستم انتخاب کنم کدوم رو بزارم واسه همین هیچ عکسی نمی زارم!.