Forbidden ID

Ράντομ!

2011-04-01T20:51:00.016+03:00

(Microphone check)

Τεστ τεστ... Ένα-δύο, ένα-δύο.. Τεστ, τεστ..

(Λειτουργεί, πάμε!)

"Κυρίες και κύριοι,

Ξέρω το πως επαραμέλησα το μπλοκ (σημειώσεων) μου, εντούτοις δικαιολογούμαι γιατί έσhιει που τον τζιαιρό που ανάρτησα τούτον το πόστ έχασα τον τίτλο της πιο αθκιασερής που εξέραν οι φίλοι μου. Εγίνηκα πογιατζής, χτίστης (και όλα τα συναφή) λόγω της μετακόμισης που ΠΟΤΤΕ εν έρκεται γιατί ΠΟΤΤΕ εν λίφκουν τα πράματα που πρέπει να γίνουν! Όι την μια αθθυμούμαι ότι πρέπει ν'αλλάξουν τα φωτιστικά, όι την άλλη αθθυμούμαι ότι πρέπει να μπουν τζι'άλλες πρίζες, όι ότι πρέπει ν'αλλάξουν οι σωλήνες (που χρονολογούνται που τον τζιαιρό του κουκκουφκιάου).. Άρκεψα τζιαι γίνουμαι πιο σπαστική που τη μάνα μου που ΠΑΝΤΑ πρέπει να 'βρει κάτι που θέλει σάσμαν -σαν να τζι'εν με κανούσε ο ένας μήνας βάψιμο!

Το διαμέρισμα, ανακαίνισεν το ο φάδερ το '99 -δηλαδή, τον τζιαιρό που ήταν της μόδας να κάμνεις διχρωμίες τους τοίχους τζιαι στη μέση, σε ούλλο το μήκος του τοίχου, να βάλλεις τζείνο το lame αυτοκόλλητο (που εν ηξέρω πως το λαλούν) για ναν πιο ντιζαϊνάτο. (Ο Θεός να το κάμει.) Εκτός του ότι ΔΕΝ εξικόλλαν, ο έξυπνος ο φάδερ έβαψεν τον τοίχο με μπλε σκούρα (λαδο)πογιά τζιαι δεν έπιαννε η δική μου η πογιά που πάνω. Έφαα ένα μήνα μετρημένο (χαλαρά βέβαια!) πας την σκάλα να παλεύκω με μπεζ και πρασινούδιν VS μπλε σκούρο (Τελικά, μετά που 6-7 σhέρκα, ενικήσαν τα 2 πρώτα!). Εμείναν οι βεράντες τωρά, τες οποίες αν δεν καλοτζιαιρκάσει, εν πρόκειται να τες τζίσω, γιατί ο τζιαιρός τελευταία παίζει πουσ*ιές!

Επίσης, έχω να θκιαβάσω για 10 μαθήματα που θα δώσω τον Ιούνη, από τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να περάσω τα 7 μονοφατσιά, ούτως ώστε να μεν αναγκαστώ να κάτσω τζιαι τα 10 ξανά που την αρχή! Τζιαι είναι 2 exams per day. Oh yes! Εν μ'εκανούσαν δηλαδή τα 4 χρόνια σπουδών... Πρέπει να υποστώ τούτο το μίνι-μαρτύριο (όπως λαλούν σχεδόν ούλλοι οι δικηγόροι) για να πιάσω άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματος. Τζιαι βαρκούμαι. Άσσhιημα. Προτιμώ να ξυπνώ που η ώρα 05.00πμ να πηαίννω δουλειά τζιαι να σχολάννω η ώρα 06.00μμ παρά να θκιαβάσω για εξετάσεις. Ποττέ δεν ήταν το φόρτε μου -ούτε και θα είναι. Σημείωσε ότι έχουμεν 2 Απριλίου τζιαι δεν άννοιξα. Έλα να βλέπω positive faces!

Επίσης, έχω να υποστώ το θέμα της κ*λοαπόστασης σε περίοδο όπου οι δύο παράγοντες που αποτελούν τη σχέση, θα διούν εξετάσεις. Τζιαι είναι τζιαι οι 2 γυρίλλες. Τζιαι πελλονευρικοί. Το πώς θα τα καταφέρουμεν ένας Θεός ηξέρει! 'Κόμα εν ήβραμε το secret method για να είμαστε μέλι-γάλα (άσχετα αν σε προηγούμενο ποστ είπα/ενόμιζα ότι εσυνηθίσαμεν το θέμα της απόστασης. Σκατά!)

(Άλλες ράντομ σκέψεις...)

- Θέλω να ξεκινήσω γυμναστήριο πέρκι σφίξουν τα πισινά μου τωρά που έππεσα στα 47kg. (Όι, δεν κάμνω δίαιτα. Απλώς έφκαλα το σπασμένο μου τυφλό -τζιαι φκάλλω το άχτιν μου τωρά τζιαι τρώω τ'άντερα μου χωρίς να βάλλω. Τωρά που το έγραψα βέβαια, ξέρω πως θα αυτοαμμαθκιαστώ τζιαι θα τα στιβάσω in no time).

- Θέλω να έρτει καλοτζιαίρι. Εσπάρκωσα των events, της θάλασσας, του γρασιθκιού, του Guaba, του φραπέ (άλλη η χάρη του άμαν εν καλοτζιαίρι), του παγωτού (επίσης άλλη η χάρη του άμαν εν καλοτζιαίρι), του καρπουζιού με χαλλούμι για πρωινό-μεσημεριανό-βραδινό.. Σκέφτομαι και γράφω -τζι'έπιασεν με μελαγχολία! Ούφφους! Αλλά ώσπου να πεις τζιαι να κάμεις έφυεν ο Απρίλης, ο Μάης εν μετρά (για κανένα λόγο, ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑ).. άρα ήρτεν ο Ιούνης!!!

- Θέλω να δω τον Λευτέρη Πανταζή, να του πω πως τον αγαπώ τζιαι που την ημέρα που ανακάλυψα τούτο, οι μέρες μου τζυλούν ακόμα πιο όμορφα!

À tout à l'heure!,

ForbiddenID"

I will explode

2011-02-10T10:12:00.005+02:00

Μπορείς να μου πεις, σε παρακαλώ, ΠΟΥ ΕΠΗΑ ΤΖΙ'ΕΜΠΛΕΞΑ;!

Μπορείς να μου πεις ΓΙΑΤΙ δε χελ δεν έκαμα επανάσταση τζιαι όπως το αρνί εσσιώπουν;

(Μέσα σχολικής χρονιάς 2006)

ForbiddenID: Θέλω να σπουδάσω υποκριτική.

Parents: Για να πεινάσεις; Παρέτα κόρη μου. Πήαιννε Νομική. [...μπλα, μπλα, μπλα...] Εν να σhεις σίουρη δουλειά. Εν κρίμα το γραφείο της μάμμας. Τώρα που εννα φκάλλεις ριάλλια με τη σέσουλα [...μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...]. Ξέρεις πόσοι εννα θέλαν να ήταν στη θέση σου να 'χουν σίουρη δουλειά [..μπλα, μπλα, μπλα, μπλα..]. Τζιαι που 'ννα τελειώσεις τη Νομική, σπούδασε ό,τι θέλεις.

(Μέσα πανεπιστημιακής χρονιάς 2009)

ForbiddenID: Θέλω να σπουδάσω υποκριτική. Εν θέλω να κάμω μάστερ.
Parents: Για να πεινάσεις; Παρέτα κόρη μου. Κάμε κανέναν μάστερ χρήσιμο να σου βρέθεται, εν τζι'εν ανάγκη να κάμεις Νομική. Κάμε ό,τι άλλο θέλεις [...μπλα, μπλα, μπλα...] Τζιαι που 'ννα τελειώσεις το Μάστερ, σπούδασε ότι θέλεις.

(Μέσα πανεπιστημιακής χρονιάς 2010)

ForbiddenID: Θέλω να σπουδάσω υποκριτική. Εν θέλω να κάμω άσκηση.
Parents: Παρέτα κόρη μου. Κάμε την άσκηση σου να φέφκει να ποσπαζούμαστεν τζιαι θέλουμεν βοήθεια στο γραφείο.

Μακάρι να ήμουν οικονομικά ανεξάρτητη (τα 250 ευρώ per month εν θεωρούνται οικονομική ανεξαρτησία) τζι'ελάλουν σας αν θα 'μουν δαμέ τωρά...

Αρνούμαι.
Κανεί.
Θέλω να κάμω κάτι δημιουργικό.
Εν θέλω να "δημιουργώ" σε γραφεία τζιαι κόλλες.

Happiness

2011-01-20T09:56:00.013+02:00

Καλημόρνινγκ που το γραφείο μου, το νέσκαφε με hazelnut τζιαι Γάλα Βλάχας (εν θέλω σχόλια!) τζι' εμένα!

Όπως βλέπεις, έππεσε τόοοοοση πολλή δουλειά που γράφω ποστ (αφότου εξικοκκάλησα τα ποστς ούλλων των μπλόγκερς).

Εν ηξέρω αν μεταφέρεται το positive mood μέσω του Ίντερνετ αλλά σήμερα είμαι πολλά χαρούμενη, για διάφορους λόγους, τζιαι θέλω να μεταφέρω θετική ενέργεια σε ούλλον τον κόσμο!

1. Ο πρώτος λόγος είναι επειδή έγιανα τέλλεια τέλλεια. Μετά που την εγχείρηση, αρρώστησα 2 φορές με ίωση -τζιαι τζιαμέ ήταν που είπα "σαν την υγείαν εν έσιει" τζι'εκαταλάβαινα πλήρως τη σημασία τούτης της φράσης! Λαλούμεν το, λαλούμεν το κάθε μέρα αλλά σπάνια αντιλαμβανούμαστε πόσο σημαντική είναι. Ακόμα τζιαι στουππωμένη μύτη να έσιεις, εκτιμάς τις νύχτες που μπορείς τζιαι αναπνέεις τζιαι που τα 2 ρουθούνια όποτε ξαπλώσεις πλευρόν!

2. Ο δεύτερος λόγος εν επειδή εκλείσαμεν 6 μήνες αισίως με το αμόρε. Τζι' εκαταφέραμεν τα να συνηθίσουμε (...yeah, whatever!) το θέμα της απόστασης!Τωρά εκατάλαβα τζιαι πόσα νιώθω για τζείνον τζιαι πόσα σημαίνει για μένα. Νομίζω πως πρώτη φορά νιώθω κάτι τόσο έντονο τζιαι τόσο όμορφο. Τζιαι τωρά που το γράφω χαμογελώ. Χαζοχαρούμενα. Νιώθω "φτανούλλα", ποτζείνες τες "Κόρηηηη...'Απαναϊα μου! Κόρη εν τέλειος, κόρη αγαπώ τον! Μάνα μου τον!"!

3. Ο τρίτος λόγος είναι πως λίαν συντόμως θα μεταφερτώ! Πριν καμιά βδομάδα, ήρτε ο φάδερ τζιαι λαλεί μου...
"Κόρη.. Επειδή τζι'εγώ που ήμουν στην ηλικία σου τζι'έφκαιννα με τη μάνα σου ήθελα δικό μου χώρο...
...Ε, επειδή εξηνοικιάστηκε το διαμέρισμα της γιαγιάς (actually της προ-γιαγιάς!), αν θέλεις να πάμε να το σάσουμε τζιαι να πάεις εσύ!"

Τζείνη την ώρα ακούστηκε μια πουμπουρκά, άννοιξαν τα ουράνια τζι'εγεμώσαν φως τζι' εφκήκαν 15 gospel singers με την Aretha Franklin στη μέση τζι'ετραγουδούσαν μου "Freedooooom, freedooooom, freedooooom, yeah freedom!" !

Back to reality.

Τζι'έσιει που τζείνη τη μέρα, ό,τι site εμπορούσα να 'βρω με πράματα/ιδέες για το σπίτι, ήβρα το. Ikea (καρφωτό,έννεν;!), urban outfitters, the selby.. Σήμερα θα πάω για να πιάσω colour palette τζιαι να δω τι χρώματα θα βάλω. Εν μικρό διαμέρισμα, με πλακάκια που εβάλλαν στα 1970's, φωτιστικά άσπρα με λουλούδια τζιαι γυρό-γυρό χρυσό..Τελοσπάντων εν vintage κατάσταση. Τζιαι θέλω να "παίξω" με παλιό-μοντέρνο.
Any ideas για διακόσμηση ή για το πού να πάω να 'βρω πράματα ή για ο,τιδήποτε άλλο;

Άτε τζι'είμαι πολλά ενθουσιασμένη!

Επιστροφή στη φύση

2010-12-13T10:19:00.002+02:00

Ενημέρωννω όλους μου τους φαν ότι έγιανα.

Υ.Γ. Το "έγιανα", βέβαια, εν σχετικό. Το κουρκουρκουρ (α λα κάττος) των εντέρων μου εν καθημερινό και συχνό.Το κρρρκλρκρλκρρρ του στομασιού μου εν, επίσης, καθημερινό και συχνό. In addition, ενημερώννω σας πως τα έντερα μου εβαρεθήκαν να δουλεύκουν. Αυτή τη στιγμή είμαστε στο "Μονο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά" mode. Moreover, επέστρεψα στη δουλειά σήμερα. Yey. Ζήτω. Ευτυχία. Τραλαλά. Hooray. (More like Γυριλλάουα-χαχα).

Γιαγια

2010-11-20T00:30:00.002+02:00

Που την Τρίτη που πέρασε, άρχισα να εκτιμώ τη ζωή -ακόμα παραπάνω.

Που την Τρίτη που πέρασε, νοσηλεύκουμαι στο νοσοκομείο.. Ίιιιισια που γλύτωσα το θάνατο -απ'όσο μου είπαν οι γιατροί.

Που το πουθενά, έσπασε το τυφλό μου, εγέμωσεν με πύο ούλλη η κοιλιακή χώρα τζιαι Υ-Π-Ο-Φ-Ε-Ρ-Ω.

Σήμερα εφέραν μου το λαπτοπ μου γιατί εμέτρησα ήδη ούλλα τα σημάθκια πας τους τοίχους τζιαι τα πλακάκια του πατώματος.

Σήμερα εκατάφερα να σηκωστώ μόνη μου, να λουθώ μόνη μου τζιαι να πάω τουαλέτα μόνη μου. Νιώθω γιαγιά.

Get me a (tattoo) job!

2010-11-10T09:36:00.008+02:00

Εδώ και 2 μήνες σχεδόν, ανήκω στον εργαζόμενο λαό της Κύπρου. Ουσιαστικά, ανήκω στην κατηγορία τζείνων που εσπουδάζαν 4 χρόνια εξωτερικό (στην περίπτωση μου -τζιαι του μισού φοιτητόκοσμου- Αγγλία) τζι'ήρταν να μάθουν επιτέλους τι θα πει δουλειά (ο καημός της μάνας μου που την πρώτη φορά που της είπα ότι έφαα το monthly allowance μου στα μέσα του μήνα).

Η αλήθκεια εν ότι ήξερα, ευθής εξαρχής, ότι πας το θέμα "ανεύρεση εργασίας" ήμουν αρκετά τυχερή. Ήξερα ότι θα έρτω, θα έκαμνα την άσκηση μου στη μάνα μου (ναι, ΤΖΙΑΙ εγώ έκαμα Νομική -όπως τζιαι ο μισός φοιτητόκοσμος) τζιαι μετά θα δούλευκα κοντά της για το υπόλοιπο της ζωής μου. (Oh, how exciting!)

Exciting or not, τούτον αποτελούσε το τέλειο βόλεμα. Τι πιο ωραίο που το να έρτεις πίσω, να ξέρεις πως έσhει δουλειά να σε περιμένει, flexible ωράριο τζιαι άδειες όποτε σου καπνίσει... ΝΟΤ!

Δυστυχώς ή ευτυχώς, εγεννήθηκα μαζόχα.

Το βόλεμα ήταν κάτι που ανέκαθεν εμισούσα τζι'ήθελα πάση θυσία να το αποφύγω στη συγκεκριμένη περίπτωση -ίσως γιατί πάνω που ούλλα ήθελα ν' αποδείξω στον εαυτό μου πως ότι έκαμα έκαμα το μόνη μου (έστω κάτι λλίον!) τζι'ότι δεν εστηρίχτηκα πας τους ώμους της μάνας μου (ξανά!).

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Πέρσυ το Πάσχα, ήρτα Κύπρο τζι'επειδή το Μάστερ που έκαμα ήταν το πιο κωλοβαρέ-Μάστερ έβερ, έμεινα Κύπρο για κανα 2 μηνο έξτρα. Μια μέρα, λοιπόν, κάπου μες τζείν' το διάστημα, έρκεται ο φάδερ τζιαι προτείνει μου να πάω μαζί του στα εγκαίνια ενός τιτανοτεράστιου δικηγορικού, που θ'άννοιε το branch του στην πόλη μου, γιατί εβαρκέτουν να πάει μόνος του. (Τζι'εγώ έσφυζα που όρεξη, ουφ!)

Πάμε, λοιπόν, στα εγκαίνια, φέφκει ο φάδερ να πάει να κάμει κοννέ τζι'όπως εστέκουμουν χασκιασμένη in the middle of the room, έρκεται ένας κύριος τζιαι λαλεί μου με σκεπτικό ύφος:
"Τι γράφει το tattoo σου;"

"Α,μάνα μου!", λαλώ που μέσα μου, "εν ν'αρκέψουμεν το κήρυγμα πάλε".

(Έχω ένα αρκετά μεγάλο tattoo στην πλάτη τζι'όποιος το δει άνω των -ήντα, αρκέφκει πουρπουρπουρ τύπου "Τι πάτε τζιαι κάμνετε κόρη μου"/"Καταστρέφετε το δέρμαν σας"/"Μα τι εν τούντα πράματα"/"Έννεν σωστά πράματα τούτα".)

Εξηγώ, λοιπόν, του κυρίου τι γράφει το tattoo μου τζιαι μεινίσκει τζιαι θωρεί με πάλε σκεφτικός για μερικά δευτερόλεπτα.
"Σπουδάζεις;" λαλεί μου.
"Ναι, τελειώννω το Μάστερ μου τωρά τζιαι του χρόνου θα ξεκινήσω την άσκηση μου".
"Δικηγόρος;"
"Δικηγόρος το πτυχίο, MME το Μάστερ"
"Μάλιστα. Την άσκηση σου θα 'ρτεις να την κάμεις κοντά μας".

Ο συγκεκριμένος κύριος ήταν ο head του δικηγορικού.

Σήμερα, κάμνω άσκηση κοντά του -τζιαι, συνεπώς, απέφυγα το "βόλεμα" που τόσο εφοούμουν!

Τζι' αποφάσισα το! Μόλις τελειώσω την άσκηση θα χτυπήσω αλλο 2-3 tattoo να δω "πού" θα με πάρουν!

Βοήθεια...

2010-11-02T09:41:00.003+02:00

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Πολλοί την ξέρουν ίσως μέσα από το blog της. Χρειάζεται τη βοήθειά μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δεν χάνει το χαμόγελό της, δεν χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φώς για καθημερινή χρήση της μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητά της.

Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι πολύ περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro-behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη.

Ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο γι αυτή και την οικογένειά της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς.

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: 1121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N
Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Επίσης, στόχος είναι να κινητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα. Όσοι περισσότεροι γνωρίζουν, τόσο περισσότερα χρήματα θα μαζευτούν. Στα blogs θα γίνει μια συλλογική προσπάθεια, ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι από εμάς, τις επόμενες μέρες να βάλουν αυτή την ανάρτηση για τη Μαρία. Ενισχύστε την προσπάθειά, κάνοντας copy το κείμενο στο δικό σας blog.

(Το κείμενο είναι από το Νυχτερινό Ποδηλάτη)

Μ(ΜΕ)ούφαααα

2010-10-19T15:57:00.006+03:00

Με αφορμή μιαν κουβένταν που το τελευταίο ποστ της φίλτατης Neerie-ς έχω να δηλώσω, επίσης, ΧΤΙΤΖΙΑΣΜΕΝΗ που εβούρουν όπως την παλαβή να δω το εψεσινό Next Top Model γιατί, μίσhημου, θα είσhεν καφκά. Διότι το να δεις καφκά μεταξύ γεναικών εν το πιο entertaining πράμα ever. Που τον τζιαιρό του σχολείου, όποτε εθωρούσαμε 2 κορούες να κάμνουν καφκά μεταξύ τους, εμαζευκούμαστεν ούλλοι/ες γυρόν-γυρόν τζι'εκάμναμε χάζι με τα τραβήματα μαλλιών, τους πάτσους a la "παντώ-μούγιες" τζιαι τες ξιτημασίες τύπου "είσαι μια βρωμισμένη ρα εσού".
Ε κάτι τέθκοιον επερίμενα να δω εψές αλλά ΕΠΕΡΙΠΑΙΞΑΝ με. Όπως τζιαι κάμποσους άλλους καημένους. Αλλά το πρόβλημαν εν το 'χουν τζείνοι. Έχουμεν το εμείς που τους πιστεύκουμεν!
Τζι'είπα ότι δεν θα ξαναππέσω θύμαν των ΜΜΕ γιατί εσπούδασα το συγκεκριμένο subject τζιαι έχω έναν λόγο παραπάνω να μεν πιστεύκω ούτε τα μισά που τζείνα που θκιαβάζω.

ΑΛΛΑ... Oh, forbiddenID you never learn, you NEVER learn! *Pat*.

Κατεβαίνω κάτω στο περίπτερο γιατί αγκαστρώθηκα τον Illy latte-macchiato-macchiato-my-ass-τέλοσπαντων τζιαι δίπλα που το ψυγείο θωρώ το περιοδικό-homage-to-Βαλεντίνα Τσίγκη "Beautiful People" με headline Η LADY GAGA ΕΙΝΑΙ ΚΥΠΡΙΑ.

"WHAT THE F*CK EN H LADY GAGA?!"

Eπήα να μετροφυλλήσω να μου λυθεί η περιέργεια για τούτο που μόλις είχα θκιαβάσει αλλά εζαοθώρεν με η περιπτερού, μπας τζιαι χάσει τα 2-ξερω-γω-πόσα-ευρώ της τζιαι εγόρασα το.
Ναι. Για να θκιαβάσω πως "υπάρχουν φήμες πως είναι Κύπρια γιατί το όνομά της είναι Stephania Joanne (Στεφανία Ιωάννα) Germanotta".
ΤΖΙΑΙ ΚΑΛΑΝ ΡΕ ΣhΕΛΙΟΝΝΙΑ....ΡΕ ΣhΕΛΙΟΝΝΙΑ!!!
Τζιαι η Nicole (Nικολέττα) Kidman εν Κυπραία;
Τζιαι η Αngelina (Αγγέλα) Jolie εν Κυπραία;
Τζιαι ο Johnny (Γιαννάκης) Depp εν ττοππουζοΚυπραίος;

Παρετάτε με.
Μάλλον όι.
Παρετώ σας εγώ. (Εν να σhέσω αλλά τέλοσπαντων)

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΡΙΚΗΣ ΑΝΥΠΟΘΕΘΚΙΑΣ

2010-09-30T18:59:00.005+03:00

Η πρώτη αντρική ανυποθεθκιά-γεγονός που καταγράφηκε στα ιστορικά δεδομένα, διαδραματίστηκε πριν από πολλά πολλά πολλά πολλά χρόνια, στον κήπο της Εδέμ.

Στο συγκεκριμένο κήπο ο Θεός καλλιεργούσε βιολογικά προϊόντα γιατί οι επιστημονικές έρευνες της εποχής έδειχναν πως ο,τιδήποτε βιολογικό σημαίνει και μακροζωία. Για αρχή, φύτεψε πατάτες, ντομάτες, αγγουράκια, πιπέρκα, κρομμύθκια, σέλλενα, μανιτάρκα, αππίθκια και μήλα τα οποία έδινε δωρεάν στους κατοίκους του κήπου, τον Αδάμο και την Εύα(Diva)*.

Στην πορεία όμως διαπίστωσε πως είχε το μονοπώλιο στην παραγωγή μήλων γι'αυτό και αποφάσισε πως, αντί να τα δίνει στους μουχτιτζίες Αδάμ και Εύα(Diva), καλύτερο θα ήταν να τα εμπορεύεται με τον Sat Tanan, τον Τούρκο φύλακα της Κάτω Γειτονιάς. Γι' αυτό και έδωσε ρητή εντολή στους κατοίκους της Εδέμ όπως μην αγγίζουν το δέντρο παραγωγής μήλων. Αυτό που δεν υπολόγισε όμως ήταν ότι η Εύα(Diva) ήταν αγκαστρωμένη. Και ένα καλό πρωί, ξύπνησε και ήθελε να φάει μήλο!

Αδάμος: Μάνα μου ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να πιάμεν μήλα. Έτσι είπεν ο μάστρος, τέλος.

Εύα: Ρε γιε μου ΔΕΝ Μ 'ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. Εγώ θέλω μήλα. Τζιαι τι; Να φκάλει το μωρόν μου σημάδιν πάνω του επειδή εν έφαα τζείνον που θέλει το μωρό; Όι. Θέλω μήλα Τ Ω Ρ Α.

Αδάμος: Ρε μάνα μου δ...

Εύα: ΕΙΠΑ!

Μη γνωρίζοντας, λοιπόν, τι FAIL πράξη πήγαινε να κάνει, ο Αδάμος ακολούθησε τη διαταγή της συζύγου του και ξεκίνησαν παρέα για να παν στο χωράφι του Θεού, να κόψουν μήλα.

Κατά τη διαδρομή, ο Αδάμος, έχοντας προμηθευτεί δωρεάν μανιτάρκα από το Δημιουργό, έφαε κάμποσα μαζί με την Εύα(Diva) με σκοπό (α) να τη χορτάσει προσωρινά και να σταματήσει το συνεχές πρίξιμο και (β) να μεταφερτεί "αλλού", γλυτώνοντας το πουρπουρπουρ της γκαστρωμένης συζύγου του. Αυτό που δεν υπολόγισε, ήταν ότιι τα μανιτάρκα επέφεραν ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως για παράδειγμα, παραισθήσεις αντικειμένων/πλασμάτων που, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχαν.

Φτάνοντας, λοιπόν, στο χωράφι με τη μηλιά, "είδαν" πάνω στο δέντρο ένα ροζ φίδι, τον Φειδία.

Φειδίας: Πφφφθθθθθιτ! Αγορίνοοο; Ούουυυ!

Αδάμος: WTF?! Που πότε μιλούν τα φίθκια;!

Φειδίας: Που τότε που εμφανίστηκες εσύ αγορίνα μου για να μπορούν να σε καμακώννουν!

Εύα: Ε... Επαρασhέσαμεν το νομίζω;

Φειδίας: (προς την Εύα) Σόρρυ αγάπη, εν μιλώ με τταούκκες. (προς τον Αδάμο) Τζιαι ποιος καλός άνεμος σ'έφερεν που το δεντρόν μας άντρακλα μου;

(Η Εύα στο μεταξύ περιεργάζεται το δέντρο και διαλέγει καρπούς)

Αδάμος: Η γεναίκα μου. Αγκαστρώθηκεν τα μήλα, σιόρ τζι’έκατσεν πας τα τζιέρρατα μου έσhει που το πρωίν. Ε τζιαι για να γλυτώσω το πρίξιμον ήρτα να της μπουκκώσω κανέναν πέρκει φκάλει τον σκασμόν.

Φειδίας: Μήλα ώστε α… Ε να την ταΐσουμεν ολάν! Αλλά εσού μεν φάεις. Εφκάλαμεν ωραία παπουτσόσυκα προχτές, έχω καλάθιν ποτζεί να σου φέρω.

Αδάμος: Ολάν τζιαι νηστικός ας μείνω φτάννει να φαουσhιάσει τούτη τζιαι να φκάλει πόνημαν.

Φειδίας: Κορού; Ό,τι πάρεις πέντε σεντ.

Βλέποντας την πείνα της ν’αυξάνεται όλο και περισσότερο κι ακούγοντας τη δελεαστική προσφορά του Φειδία, η Εύα πήγε να κόψει ένα μήλο… Αλλά ήταν 1,50 μέτρο η καημένη!

Εύα: Αγάπηηηηηηηηη; Εν ηφτάννω!!! Κόψε μουυυυυ..

Ο Αδάμος, μη μπορώντας ν’αντέξει άλλο πρίξιμο, της έκοψε ένα μήλο κι αυτή άρχισε να τρώει λαίμαργα, βγάζοντας κραυγές κι επιφωνήματα από ηδονή.

Εύα: Ε μωρόν, δοκίμασε! Εν χάννει!

Φειδίας: Όι όι, είσαι εντάξει. Είπα σου έχω σου ωραία παπουτσόσυκα.

Αδάμος: Ε άηκε ρε κούφο να δοτζιμάσουμεν τζιαι που τούτον τζιαι ύστερα που τ’άλλον.

Φειδίας: Όι να πεις όμως ότι εν σε προειδοποίησα!

Με το που βάζει στο στόμα του το μήλο ο Αδάμος, ξαφνικά ακούστηκαν πολύβουες σειρήνες.

Ιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυιιιιιιιιουυυυυυυυυπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπαααααααααααααααααααααααπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Εύα/Φειδίας/Αδάμος: ΕΠΙΑΝ ΜΑΣ ΚΟΠΕΛΛΙΑ!

Απόστολος Πέτρος: Χαίρετε. Μπορώ να έχω ταυτότηταν τζιαι άδειαν κυκλοφορίας παρακαλώ;

Αδάμος: Ε.. Κύριε Όργανο δυστυχώς εν τα ‘χουμεν μαζί μας…Αδάμος και Εύα(Diva) χαίρω πολύ. Βtw, εσείς εν ήσασταν «πόρταν»;

Απόστολος Πέτρος: Έμεινες νάκκον πίσω! Στην αρχή ήμουν πόρταν, μετά εστείλαν με δυσμενή στου θκιαόλου τη μάνα τζιαι τωρά δαμέ. Anyway πίσω στο θέμα μας. Τι κάμνετε δαμέ; Ξέρετε ότι παραβιάζετε ιδιωτικήν περιουσίαν έννεν;

Αδάμος: Ναι κύριε Όργανο, απλά η γεναίκα εν αγκαστρωμένη τζι’ έθελεν μήλα σώννει τζιαι καλά. Τι ήταν να κάμω;

Απόστολος Πέτρος: Να της δώκεις τζιαι θκυο πάτσους! Άκου ποτζεί «έθελεν η γεναίκα»! Ρε της γεναίκας πρέπει να της λαλείς «sit» τζιαι να κάθεται. Να της λαλείς «stand» τζιαι να μεινίσκει καθιστή ‘κόμα. You know what I’m sayin? Τέλοσπαντων. Με βάση το Άρθρο 66(Σ/Ι/23) του Νόμου Περί Χωραφκιών Βιολογικής Καλλιέργειας εισήλθατε στην ιδιωτικήν περιουσίαν του μάστρου σας τζι’εκλέψετε προϊόν βιολογικής καλλιέργειας το οποίον θα εμπορεύετουν ο μάστρος σας στην Κάτω Γειτονιάν. Παραδέχεστε;

Εύα: Μα περιπαίζεις μας; Έναν μήλον εφάμεν, πέντε σεντ μας έκατσε.

Απόστολος Πέτρος: Δεν είναι η αξία του προϊόντος αλλά ο σκοπός σας που καθιστά την πράξη καταδικαστέα. Αδάμο μου κρίνεσαι ως "ΑΝΥΠΟΘΕΤΟΣ" και η πράξη σου θα τυρρανά τους απογόνους σου για χιλιάδες χρόνια.

Αδάμος: Η πράξη ΜΟΥ;;; Εύα ΜΙΛΑ! ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ!

Εύα: Αγκαστρώθηκες τα τζι’εσύ τα μήλα;

Αδάμος: ΜΙΛΑ ΜΕ «Ι» ΗΛΙΘΙΑ. ΠΕ ΤΟΥ ΠΟΙΟΣ ΕΘΕΛΕΝ ΜΗΛΑ.

Εύα:Εγώ έθελα αλλά εσύ τα ‘κοψες –εγώ εν τζι’έκαμα τίποτε!

Αδάμος: ?!?!?!?! &@#^@(@*#(@&(#&

Απόστολος Πέτρος: Shlaaaang. Φίλε μου, ό,τι τζι’αν μου πεις, είσαι ΑΝΥΠΟΘΕΤΟΣ.

Aδάμος: Τζιαι τι σκατά εν τούτον το "ανυπόθετος" κύριε Όργανον;

Απόστολος Πέτρος: ΑΝΥΠΟΘΕΤΟΣ Αδάμο μου, είναι όταν έναν πλάσμαν 1,50 μέτρον, θηλυκού γένους, σε παίρνει τριφτόν που την μούττην τζι’αν σου κάμει «ΧΑ» ξιππάζζεσαι τζι’αν σου πει «ΠΡΟΣΟΧΗΝ» παλλουκώννεις. Συγχαρητήρια. Ήσουν ο πρώτος. Ακολουθούν ούλλοι οι αρσενιτζιοί απογόνοι σου.

(*Σε περίπτωση που δεν είσαι Σκαλιώτης/τισσα τζιαι δεν ξέρεις την Εύα(Diva), πήαιννε δαμέ: http://www.myspace.com/eevaarr)

Εν να με πάρεις εσύ αεροδρόμιον έννεν;

2010-09-08T18:23:00.008+03:00

Ημέρα: Δευτέρα 6/9/2010

Ώρα: 5.30 μ.μ

Τόπος: Gloria Jeans, Λάρνακα

(Φ= Forbidden ID, T= Trendas=Bf)

Τ: Ε babe (Πολλά φλωρέ προσφώνηση, ξέρω το -θα το σχολιάσουμεν σε άλλη ανάρτηση) την Τετάρτη εν να με πάρεις εσύ αεροδρόμιο έννεν; (Φατσούα excited όπως το πεντάχρονο που θέλει να το πάρουν κήπο)

Φ: Καλό άγγελε μου. Ρωτάς;

Τ: ΤΕΛΕΙΑ!!!

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Ημέρα: Δευτέρα ξημερώματα Τρίτης 6-7/9/2010

Ώρα: 05.30 π.μ

Τόπος: Βεράντα δωματίου Forbiddenid's

T: E babe... Εν θέλω να με πάρεις εσύ αεροδρόμιο.

Φ: WTF?! Γιατί;

Τ: Εεε... Εν θέλω.

Φ: ΟΚ, εν θα σε πάρω αλλά τουλάχιστον λαλείς μου γιατί;

Τ: Απλά εν θέλω να μου μείνει τζείνη η ανάμνηση του αποχαιρετισμού, η φάση που θα φέφκω τζι'εσύ θα μεινίσκεις πίσω...

Φ: ...?! (σε 2 γραμμούες θα καταλάβεις γιατί τα "?!")

Τ: Απλά φοβίζουν με οι πικρές αναμνήσεις. Τζι'εν θα 'ναι όμορφη ανάμνηση, ξέρω το.

Φ: Ε babe (εσυνήθισα το πλέον τζιαι λαλώ το...FAIL!) σε 3 μέρες έρκουμαι τζι'εγώ Αγγλία (*θα πάω μια βδομάδα διακοπές πριν ξεκινήσω officially δουλειά)! Αν θα 'χουμεν κλάματα, θα τα έχουμεν τη μέρα που θα φέφκω που τζειπάνω!

Τ: ... Σωστά. Αλλά πάλε!

Φ: Καλάν ρε babe, εν θ'αποχαιρετιστούμε σε κάποια φάση; Εν ο τόπος που έσιει σημασία;

Τ: Ε.. Άλλη φάση το αεροδρόμιο. Αθρώποι πάσιν-έρκουνται... (Δείχνει με με το δάχτυλο του) Μεινίσκουν!!!

Φ: Για τζείνους που μεινίσκουν εν σhειρόττερο, ξέρεις το! Γιατί τζείνος που μεινίσκει εν στον ίδιο τόπο, αναβιώννει τες φάσεις καθημερινά. Εν εγώ που θα πηαίννω (βάλε ένα random τόπο στη Λάρνακα... Been there!) τζιαι θα θυμούμαι που ελύυυαμεν με τες ώρες τζιαμέ. Εν εγώ που θα πιάννω τ'αυτοκίνητον να πάω κάτω τζιαι θα θυμούμαι πως την ίδια διαδρομή εκάμναμεν την κάααθε νύχτα κάαααθε νύχτα 2-3 φορές. Εσύ εν να πάεις σ'άλλο τόπο. Ούτε αναμνήσεις θα έσhεις ούτε τίποτε... Ντάξει, καλάν, θα έσhεις αναμνήσεις μιας εφτομάδας που θα έρτω. Αλλά όπως τζιαι να το κάμουμε, το shlang εν εγώ που το τρώω.

Τ: Νομίζω έσhεις δίκαιον.. (ΠΑΛΕ ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΟΝ Γ*ΜΩΤΟ!)

Φ: Α..Τζιαι να θυμάσαι τζιαι κάτι! There's never "goodbye"- There's always "see you later"!

T: Πού την ηβρίσκεις τόση αισιοδοξία εγώ εν να σπάσω!

Φ: (Γελιούιν πουκάτω-πουκάτω)

Τ: Ε...Εν να με πάρεις εσύ αεροδρόμιον, έννεν;

O Δεκάλογος του Καλοτζιαιρκού μου.

2010-09-04T11:16:00.017+03:00

Σιαιρετούμεν, σιαιρετούμεν!

Μετά από 3 μήνες αποφάσισα να ξαναγράψω. Τζι'ακόμα τζιαι τωρά που πατώ τα πλήκτρα, πραγματικά, δεν έχω ιδέα τι να γράψω. Απλά ένιωσα την ανάγκην. Αλλιώς, λε πουλ.

Τούτους τους 3 μήνες η αλήθκεια δεν έκατσεν ο κώλος μου. Νομίζω εν το μόνον καλοτζιαίριν που νιώθω ότι όντως άξιζε! Και εξηγώ!

Πρώτον: Έγραψα την μαστερική μου (η πτυχιακή εν του πτυχίου) με θέμα κατά πόσον το YouTube user-advertising (φκαίννει η κυρία Μαρούλλα τζιαι κάμνει θετικόν ριβιού του νέου κοτσιναθκιού της μάρκας FILAME άρα στην ουσία εν έμμεσος τρόπος διαφήμισης) μπορεί ναν πιο αποτελεσματικό που τις διαφημίσεις της τηλεόρασης. Τωρά που την Νομικήν πώς εκατέληξα να κάμνω Media μόνον εγώ τζιαι ο Μάστρος που Πάνω το ξέρουμεν. Τα αποτελέσματα της πτυχιακής φκαίννουν mid-September. (Αν ακούσεις random γυναικείες τσιριλλιές με έμφαση στο γράμμα "Α" τζιαι δεν δεις καμιάν πόξω που το παράθυρο σημαίνει επέρασα. Αν ακούσεις random γυναικείες τσιριλλιές με έμφαση στα γράμματα "Α,Σ,Ι,Χ,Τ,Ρ" τζιαι δεν δεις καμιάν πόξω που το παράθυρο σημαίνει εκόπηκα.)

Δεύτερον: Εμετακόμισα. That is, έφαα μέσον όρον 2 μέρες να κασιαρίσκω του κόσμου τες μαλ*κίες που εσύναα τα τελευταία 4 χρόνια τζιαι να τα πέψω back to the (LOST) Island. To άσhημον δεν ήταν το κασιάρισμαν. Ήταν το ότι εσυνειδητοποίουν, κάσιαν-κάσιαν τέλλαν-τέλλαν ότι το παραμύθιν ετέλειωσεν τζιαι πρέπει να πάω όι μόνον back to the Island αλλά κυρίως, back to reality. 4 χρόνια απόλαυσα τα. Εγύρισα σ'έναν άντερον τόπους (although μετανιώννω που -ως ττύπικαλ Κυπραία- δεν επήα Άμστερνταμ) , εγνώρισα μιαν φάουσαν ανθρώπους (τζιαι δεν μετανιώννω που εγνώρισα κάθε λοής αγγούριν), έμαθα να ζω μόνη μου. Απλά τον τελευταίο χρόνο ένιωσα πολλά έντονο το ότι δεν επήαιννεν άλλον τζι'ήθελα ν'ανεξαρτητοποιηθώ τζιαι οικονομικά -εξού τζιαι η επιστροφή.

Τρίτον: Επήαιννα δουλειάν. Μεν φανταστείς hardcore καταστάσεις. Απλώς επήαιννα στο γραφείον της μάδερ τζι'εβοήθουν ποτζεί-ποδά κάμνοντας την (ροζ) τηλεφωνήτριαν, απαντώντας e-mail (γιατί η γραμματέας της νομίζει πως το e-mail εν κάτι όπως το male τζιαι το female!), χτυπώντας φραπέδες κλπ. γραφειακά κουτσοδούλια.

Τέταρτον: Επήα Αθήναν στον τελικό του Greek Idol (ασχέτως αν είμαι ενάντια σε τέθκιου είδους μπουρδέλα) για να στηρίξω την φίλη μου που εδιαγωνίζετουν. Εν εφήαμεν με το πρωτείον -τζιαι το δευτερείον καλόν είναι. Έζησα τζιαι τα ευτράπελα του να είσαι "διάσημος" τζιαι να σε σταματούν κάθε θκυο παθκιές μες την Ερμού για αυτόγραφο, να μπήουνται μες τ' α****ια σου την ώρα που τρώεις για να φκάλετε φωτογραφία, να σε φκάλλουν φωτογραφία σαν τρώεις τζιαι στάσσουν ούλλα τζιαι να σε δαχτυλοδείχνουν ΟΥΛΛΟΙ με θαυμασμό ή χάχχανα. Όσο για τους μη-συμμετέχοντες διάσημους:

1) Η Σίσσυ Χρηστίδου είναι πέρα για πέρα η πιο ΤΑΚΚΑ που είδα ποττέ μου (ασχέτως αν έσιει τα κιλούθκια της).

2) Ο Κωστόπουλος εν είναι ο σέξυ άντρακλας που φαντάζουμουν. Βρωμεί ουίσκια που το μίλιν τζιαι εν πετσιά.

3) Η Μπαλατσινού (*βλέπε Κωστοπούλα) εν κούκλα αλλά από κώλον, πλάκα.

4) Η Κορομηλά μπορεί ναν θκιακόσιων-πόσων χρονών τζιαι άρρωστη (έτσι λέγεται) αλλά εν ένας δαίμονας. Αν την εθαύμαζα μιαν, τωρά θαυμάζω την δέκα για τη δύναμη της.

Πέμπτον: Μετά το Greek Idol ακολούθησεν το tour της Βίσση σε Σκάλα τζιαι Πάφο, συναυλίες στες οποίες θα τραγούδαν as well η φίλη μου. Την Βίσση, η αλήθκεια, δεν την επήαιννα. Άρεσκεν μου σαν τραγουδίστρια αλλά το τουπέ που μου έφκαλλεν, εξενέρωννεν με. Μετά που τούτες τες θκυο συναυλίες τζιαι μετά που την εγνώρισα, η άποψη μου άλλαξεν εντελώς: πασιαμάς, επικοινωνιακή, μ'έναν διαφορετικόν αέρα -έννεν τυχαίο που της εκολλήσαν το "σταρ". Μετά που κάθε συναυλία, έπιαννεν ούλλους τους συντελεστές (εγώ αποτελούσα την γλάστραν της υπόθεσης) τζι'έφκαλλεν μας έξω για φαΐν τζιαι την ώραν του φαγιού επέρναν τζι'έπιαννεν κουβένταν με τον καθένα (ακόμα τζιαι με τις γλάστρες!). Τωρά αν ήταν μάρκετινγκ ή αν είναι απλώς ο εαυτός της, εν ηξέρω. Το μόνον που ξέρω εν ότι πλέον πάω την!

Έχτον: Εγύρισα ούλλες τες πόλεις της Κύπρου -πρώτη φορά μες σ'ένα καλοτζιαίρι. Πάφο/Λεμεσό/Λευκωσία/Αγιάνναπαν/Πρωταρά έστω που μια φορά. Εν μπορώ να πω ότι τες εχόρτασα αλλά τουλάχιστον έφυεν μου ο καημός "να πάω παντού τούτον το καλοτζιαίριν".

Έβδομον: Παρόλον που ποττέ δεν ήμουν πολλά trancού, τούτον το καλοτζιαίριν εγύρισα σε events. Το πιο fail ήταν στην Αγιάνναπα όπου τζιαι θα επαίζαν ο Marco V. τζιαι ο Markus Schossow. To event ήταν στο στάδιο της Αγιάνναπας (Πού εν τα κάκκαφα; Δίπλα) τζιαι ήμασταν 78 άτομα μετρημένα. Άψογη η μουσική, ξενερουά η φάση του κόσμου. Προφανώς οι διοργανωτές εν ηξέραν ότι α) πρέπει να κάμνουν διαφήμιση/β) ΔΕΝ πρέπει να κάμνουν events στον γ*μόσιηστον. Τα 2 wins ήταν στο Guaba που ήρτεν ο Dash Berlin τζιαι στην Λάρνακα που ήρτεν ο Άρμις. Το δεύτερο, ήταν one-of-a-kind. Παρόλο που η μουσική του σε κάποια φάση έγινεν μονότονη, εντούτοις η ατμόσφαιρα τζιαι το vibe που έφκαιννεν που τον κόσμο εκάμναν το μοναδικό. Για το γ*μώτο τζιαι μόνον, άξιζεν να πάει κάποιος.

Έννατον: Μινίσκω στη Λάρνακα τα τελευταία 22 χρόνια της ζωής μου. Φέτος το καλοτζιαίριν, εγύρισα ΟΥΛΛΗΝ την Σκάλαν, παθκιάν-παθκιάν. Όι, δεν ήταν μέρος του προγράμματος "Γνωρίζω την Πόλη μου" (there should be one, έννεν;). Ούτε μέρος του προγράμματος "Η Σκάλα μας βήμα-βήμα" (there isn't one and there shouldn't be one). 'Ηταν μέρος του προγράμματος "Ξαναγίνε 15χρονη". Στο πρόγραμμα αυτό έκαμα enroll στις 9 Ιουλίου 2010 όταν επήα για ποτό σ'έναν μπαράκι που μου φακκά πας τα έκκεντρα (γιατί εν γεμάτο trendάες) για να δω μια φίλη μου. Όπως εκάθουμουν τζι'έπιννα τες Μαρτινιές μου, εγύρισα στ'αριστερά μου τζιαι θωρώ στο διπλανό τραπεζάκι έναν να κάθεται. Trendάς καρφωτό. Αλλά είσιεν κάτι που τον έκαμνεν να διαφέρει που το σύνολο. Το βλέμμα του; Εν ηξέρω. Έφκαλλεν κάτι πολλά προσγειωμένο σε αντίθεση με τον αέρα που κουβαλά το 95% των αρσενικών της Κύπρου. Επροσπάθησα να πιάσω το βλέμμα του 2-3 φορές αλλά νάδα. "Άτε. The hard-way φίλε μου, αφού είσαι έτσι", είπα που μέσα μου. Σηκώννουμαι κυρία, ανακοινώννω στην παρέα πως πρέπει να πάω περίπτερο να πιάσω τσιγάρα (ασχέτως αν το πακέτο μου ήταν half-full) τζιαι φέφκω. Περνώ που δίπλα του χωρίς να γυρίσω να τον δω τζι'επιστρέφω, πάλε χωρίς να γυρίσω να τον δω. Καταλήγω στο τραπεζάκι μου τζιαι γυρίζω ... τζιαι θωρεί με! ΠΟΛΛΑ έντονα. Γυρίζω αλλού, ξαναγυρίζω πάνω του, same sh!t - different angle! Έρκεται η ώρα να φύουμεν, προχωρώ προς την έξοδο, κάμνει στροφή 180° τζιαι προσπαθεί να με δει (εγώ εθώρουν κρυφά, comme 007, που πίσω που μια τεράστια γλάστρα). Φέφκω με την ελπίδα να τον ξαναδώ. Περνούν οι μέρες... Τον πούλο! No sight of him. Μετά που καμιά εφτομάδα μπαίννω Facebook τζιαι -oh my Gosh- θωρώ friend-request που τούτον. "Γοτ δε χελ;!", λαλώ μου. "Πού σκατά με ήβρε;!" (Έξερα πού με ήβρε αλλά shhh...!) Βρίσκει με μες το chat, απολογείται για τον τρόπο προσέγγισης, διά μου το τηλέφωνο του τζι'αφήννει το πάνω μου. Περνούν 2 μέρες τζι'επικοινωνώ. Κανονίζουμεν να φκούμεν για ποτό. Ήμουν επιφυλακτική αλλά με μιαν ΦΑΟΥΣΑ common friends, εν της ηλικίας μου, αν ήταν serial killer/rapist θα το ήξερα -εν στην Σκάλαν που ζιούμεν! I'm kidding. Επαραφαίνετουν νορμάλ. Το 1ο ραντεβού έφερεν το 2ον, το 2ον το 3ον κ.ο.κ. Δεν έμεινεν μπαράκι/κκκλαπ/καφετέρεια/εστιατόριο εντός (και εκτός και επί ταυτά) Σκάλας που να μεν γυρίσουμε, δεν έμεινεν διαδρομή που να μεν την κάμουμε με τ'αυτοκίνητο τζιαι κουβέντα που να μεν την κόψουμεν. Ούλλα πολλά χαλαρά, χωρίς αγκαλίτσες-χαδάκια-φιλάκια. Η αλήθκεια τούτον επαραξένεψεν με. Λαλώ ποιος άλλος αρσενικός να μεν κάμει κίνηση για φιλί στο 3ο έστω 4ο ραντεβού; 'Η εν γκέι ή εν η 1η περίπτωση νορμάλ-ρομαντικού που εν βιάζεται για ο,τιδήποτε. Στο 6ο ραντεβού, επήαμεν τζι'εκάτσαμεν στην παραλία του Μακένζυ πας την άμμο. Ναι. Με το Betsey Johnson φόρεμα των £452 (σιγά μεν εδίουν τόσα -έπιασα το προσφορά $50 που επήα Αμερική ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΛΑΛΟΥΜΕΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ) τζιαι τα αγαπημένα μου κόκκινα peep-toes stiletto. Φκάλλω τα παπούτσια μου, κάθουμαι πας την άμμο τζιαι ακολουθά τζιαι τζείνος. Μιλούμε περί ανέμων, χωμάτων και υδάτων τζιαι σε κάποια φάση γυρίζω πάνω στον ουρανό τζιαι θωρώ -πρώτη φορά στη ζωή μου- shooting star. Όι ποτζείνα τ'αστέρκα που απλά κινούνται πας τον ουρανό. Propper shooting star! Ώσπου να δω τζιαι να κάμω, γυρίζω πάνω του τζιαι φιλά με. And it was heaven. Είχα ένα χρόνο να έρτω σε απόσταση αναπνοής με άτομο του αντίθετου φίλου (εν μετρούν τα "ΧΑ!" που κάμνω του αρφού μου άμαν φάω σκόρτον!) τζιαι ...oh, yes it was heaven, indeed! Μετά που καμιάν ώραν του μοτίβου φίλίν-awkward silence-φιλίν-awkward silence, εσηκωστήκαμεν να φύουμεν. Τζι' όπως πάω να βάλω τα τακκουνούθκια μου, θωρούμεν μπροστά μας που το πουθενά χελωνάκια καρέτα-καρέτα που μόλις είχαν γεννηθεί πας την άμμον! Εγέμωσεν κυριολεκτικά η παραλία με σhελωνούες που εμάχουνταν να προσανατολιστούν. Εμείναμεν ακόμα μισή ώρα να θωρούμεν τούτον το "WTF?!" θέαμαν τζι'εφύαμεν. (*Please note that ποττέ δεν εμάθαμεν αν επροσανατολιστήκαν ή αν τα εφάαν οι κάττοι που επεριπολούσαν) Τες υπόλοιπες μέρες επισκεπτούμαστεν ούλλες τες παραλίες της Λάρνακας ωσάν πρεσβευτές της Green Peace μπας τζιαι ξαναδούμεν κάτι ανάλογο (τζιαι τού'ν'την φοράν να βοηθήσουμεν στον προσανατολισμόν) αλλά τελικά εχωνέψαμεν το πως κάτι τέθκιο θωρείς το once-in-a-blue-moon τζι'επαρετήσαμεν. Με τον trendάν είμαστεν αχώριστοι. Δυστυχώς σε λλίες μέρες φέφκει, πάει πίσω για σπουδές. Δυστυχώς είμαστεν τζιαι οι 2 κατά των σχέσεων εξ-απόστασης. Ευτυχώς είμαστεν τζιαι οι 2 willing να το προσπαθήσουμεν. Αναμείνατε στις οθόνες σας.

Δέκατον: Εν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλον (αλλά as-soon-as-I-do, θα προστεθεί) απλώς εν πιο cool οι λίστες με 10 πράματα παρά οι λίστες με 9!

Φταίει το σύστημα ή εγώ;

2010-05-24T19:00:00.004+03:00

Έσιει λλίες μέρες (όπως τζιαι κάθε φορά που ο Ερμής βρίσκεται σε ανάδρομη πορεία πλεύσης προς τον άξονα του Κρόνου που εν κάθετος πας τον Άρη τζιαι φακκά ανάποδους γυρούς που την Αφροδίτη) που μ'επιάσαν τα υπαρξιακά μου. Σκέφτουμαι τη μεταβατική φάση που βρίσκουμαι, το τι θα κάμω μετά, το τι θα κάμω πιο μετά.

Τελειώννω επιτέλους -γέα μάδερ φάκερ!- τες σπουδές μου τζιαι ετοιμάζουμαι για την κάθοδο μου προς τα πάτρια εδάφη.

Σκέψη πρώτη: Είναι ΟΝΤΩΣ η ώρα μου να κατεβώ; Όποτε έρτω back to the (lost) island δεν θέλω να φύω αλλά ταυτόχρονα ξέρω πως όταν έρτω (ίσως) θα μείνω μόνιμα τζιαι θα μπω στην ρουτίνα σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι. Τζιαι η ρουτίνα είναι το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ πράμα που θέλω! Και ερωτώ ντίαρ μίστερ. Πότε ξέρεις ποια εν η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψεις;!

Σκέψη δεύτερη: Γιατί (σχεδόν) ΟΥΛΛΟΙ που επιστρέφουν στην Κύπρο μόλις έβρουν δουλειά (αν τζιαι εν είναι κανόνας) αμέσως γυρεύκουν χαρτώματα τζιαι γάμους; Εν η ανάγκη του ανθρώπου να ζευκαρωθεί ή επιβάλλει το η κοινωνία πως "Α, ήβρες δουλειά; Άτε τζιαιρός να χαρτωθείς. Α, εχαρτώθηκες; Άτε, τζιαιρός να παντρευτείς. Α, επαντρεύτηκες; 'Ατε, τζιαιρός να πολλύνουν οι ροκώλοι του νησιού". Και ερωτώ ντίαρ μίστερ! ΓΙΑΤΙ να αυτοδεθώ που τα 25 μου π.χ; Ξέρω, ξέρω. Θα μου πεις, "μα εν τζιαι επιβάλλει σου το κανένας!". Μπατ νόου! Με το να έσιεις 2 γονιούς πουπανοθκιόν σου (έγραψα το λάθος έννεν;) να σε κοκκουφούν τζιαι άλλους τόσους συγγενείς να πριχταρχ*δίζουν, ε, ... εν έμμεση επιβολή. Τζιαι πες στο τέλος επαντρεύτηκες τζιαι έκαμες τζιαι σπορούθκια. 'Ηταν όντως η ΔΙΚΗ σου απόφαση οξά των άλλων;

Σκέψη τρίτη: Προβληματίζει με πάαααααρα πολλά το θέμα "σχέσεις". Δεν εννοώ φιλικές. Εννοώ ερωτικές. Που τον τζιαιρό που οι ορμόνες ξεκινούν το τάγκα-τούγκου-κλίγκι-κλίγκι, γυρεύκουμεν τον έρωτα της ζωής μας, τον ιππότη πας τον άππαρο που θα 'ρτει να μας σώσει που τα προβλήματα τζιαι να μας πάρει στον παράδεισον τζιαι.....ΧΩΠ! Γιορίκα! Ήβραμεν τον! Μόλις φύει το πρώτον χα-χα-χα, συνειδητοποιούμεν ότι εν ήταν ιππότης πας τον άππαρο που μας επήρε στον παράδεισο αλλά αγροίκος πας τον γάδαρο που μας επήρεν στ'ανάθθεμαν! Και ερωτώ ντίαρ μίστερ! Γιατί να πρέπει να βρίσκουμεν "τον έναν"; Ποιος επέβαλε στον άνθρωπο τη μονογαμία; Τζιαι όι, δεν είμαι της ξεπέτας, ούτε του "άτε, άλλος πάνω" (θελημένα ή όι; εν ξέρω!) ΑΛΛΑ γιατί μόλις ξι-ενθουσιαστούμε με τον τωρινό μας σύντροφο αμέσως ξεκινά να παίζει το μματούδι, λλίον φλερτ ποτζεί-ποδά (τζι'αν είμαστε "σικκιμέ-τζιαι-κόντρα-σούστα" παίζει τζιαι κανέναν γαμ*σάκι) τζιαι φακκά μας ό,τι τζι'αν κάμει; Είχα δει έναν ντοκιμαντέρ πρόσφατα (πουρ λες αδιασάρς:
http://www.ted.com/talks/helen_fisher_tells_us_why_we_love_cheat.html) στο οποίο μια ανθρωπολόγος εξηγούσε ότι τούτον που λέμε "love at first sight" τζιαι "αγάπη" δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ορμονικές διεργασίες που συμβαίνουν στον εγκέφαλο μας την ώρα που κάποιος μας κάμνει κκκκλικ! Δηλαδή, μόλις νιώσουμεν τον "έρωτα" στην ουσία δεν ενιώσαμεν τίποτε άλλο παρά την έκκριση ντοπαμίνης τζιαι σεροτονίνης στον εγκέφαλο. Μόλις όμως τζείνες οι μαγικές ουσίες σταματήσουν να εκκρίνουνται, αυτομάτως θωρούμεν "πιο καθαρά" τον άλλον, καταλάβουμεν ότι τελικά εν ήταν τζείνον που εφαίνετουν, ότι ήταν "μαλάκας" αλλά εμείς ήμασταν "τυφλωμένες" κλπ. Μπααα! Ό,τι είναι, ήταν. Απλά οι ορμονούδες δεν μας αφήνναν να το δούμε, εμειώνναν την ικανότητα της αντίληψης. Plus (δεν θυμούμαι αν το είδα στο ντοκιμαντέρ ή αν το άκουσα κάπου αλλού), λέγεται πως ο άντρας, μόλις σπείρει απόγονο/υς, αυτομάτως είναι στο ψάξιμο για νέα σύντροφο, για να σπείρει τζι'άλλους τζιαι πως η γυναίκα μόλις γεννήσει τζιαι το μωρό περάσει τη φάση που έσιει ανάγκη που προστασία (post-teens?) τότε η γυναίκα εν σε θέση να ψάξει γι'άλλο σύντροφο. Και ερωτώ ντίαρ μίστερ! Τελικά το "κέρατο" που τόσο όλοι φοβούμαστε, είναι καθαρά βιολογική τάση του ανθρώπου; Αν δεν είσιες την κοινωνική κατακραυγή, θα σε έκοφτε τόσο να είσιες όχι ένα αλλά πολλούς συντρόφους;

Έκαψα ήδη αρκετά εγκεφαλικά κύτταρα για τούτα. Ώρα για μιαν κκάσπερ!

Σάμμερ ις Χίαρ!

2010-05-10T01:32:00.000+03:00

Φακτ Νουμεγό Α: Καλοτζιαίριν σημαίνει πέτσα ροζ πουά.
Οι σκνίπες/μουγιούθκια και Σία της φετινής σεζόν κυκλοφορούν μόνο σε μεγάλα μεγέθη. Τι σκατά; Χτυπούν ενέσεις αναβολικών;

Φακτ Νουμεγό Ντε: Καλοκαίρι σημαίνει ... εξάπλωση των Κυπραίων all around the globe!
'Αμαν πάμεν διακοπές στο εξωτερικό τζιαι ακούσουμεν Κυπραίους να μιλούν ενθουσιαζούμαστεν τζιαι κάμνουμεν χαρούες as in "εφκάλαν μας που τον χάρτην τζιαι, τζιαμέ που ενομίσαμεν πως εξιλιφτήκαμεν, ήρτεν ο περαστικός Κυπραίος να μας θυμίσει πως ΝΑΙ υπάρχουμεν ακόμα". Ή οι πιο αντιδραστικοί, νευριάζουμεν: "Ού κόρη…Στάνταρ εν Κυπραίες τούτες, καταλάβουνται που δέκα μίλια, άδε τες!"

Φακτ Νουμεγό Τγουά: Καλοκαίρι σημαίνει ... χωρκαθκιόν ξαπόλυτον παντού!
Μόλις αρχίσει να καλοτζιαιρκάζει, ξαπολιούνται ανεξέλεγκτοι όπως τους λυμπούρους. Εν έσιει κανέναν να τους εμποδίσει. Εν φανατικοί υποστηρικτές του λαϊκού ή του reggeaton. Εν φανατικοί υποστηρικτές των στημένων αυτοκινήτων, των εξώστ που αφήννουν ηχητικά τζιαι οπτικά εφέ (διότι όσον παραπάνω το "βρρρρβρρρβρρρρρρ τζιαι οι καπνοί, τόσον πιο καβλάντης εν ο οδηγός), της μπλε φλορένσας τζιαι του γούφερ. Πρώτον, τα σπόιλερ αρ σπόιλινγκ γιορ κκαρ ηλίθιε βλάκα. Plus. Πόσος νους χρειάζεται για να καταλάβεις ότι οι μπλε φλορένσες ταιρκάζουν μόνο στα καπαρέ; Πόσος νους χρειάζεται για να καταλάβεις ότι το να το πατώννεις με γούφερ (σε ντεσιμπέλ που ούτε 'σύ να μπορείς ν’ αντέξεις τζι’ αναγκαστικά αννοίεις τα παράθυρα) σημαίνει απλά έξτρα Ρ Υ Π Α Ν Σ Η;

Φακτ Νουμεγό Κατγ: Καλοκαίρι σημαίνει ... Ξημαρισιές-του-λάκκου in da house!
Μόλις μπει ο Ιούνης, ξεκινούν οι πρώτες γυναικείες παουρκές "ΕΙΔΑΑΑΑΑ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑΑΑΑΑΑ!" που συνοδεύονται με βούρος από όλες ανεξαιρέτως και από τις πιο τολμηρές, με παντόφλα. Μόλις μπει ο Ιούλης, επιστρατεύονται οι απανταχού γης άντρακλες με ΑΕΡΟΖΟΛ (το σωστόν εν Αεροζόλ και όχι Αεροξόλ επειδή προέρχεται που το "AΕΡΑΣ" τζιαι το "ΖΟΛΟΣ") για να μειώννουνται τα ντεσιμπέλ της παουρκάς και οι πιο τολμηροί με ψεκαστήραν/φάρμακα για τα παραλακκούθκια.

Φακτ Νουμεγό Σενκ: Καλοκαίρι σημαίνει ... Σσιυλλόφτανοι στην πλαζ!
Μόλις αρχίσει να καλοτζιαιρκάζει, ξαπολιούνται ανεξέλεγκτοι όπως τους λυμπούρους. Εν έσιει κανέναν να τους εμποδίσει (όχι, δεν είναι επανάληψη του fact 3). Εν μαυρισμένοι (δεν τους ορίζω φύλο, φκαίννουν σε unisex) και ανανεώννουν ανελλειπώς το λαδάκι -ούτως ώστε να γυαλλίζει ακόμα παραπάνω το "εσπουρτόλυα-έξι-μήνες-μες-τα-γυμναστήρια-τζι'-έμπηα-ενέσεις-που-νάκρας" κορμί τους. Διακατέχονται από έντονα αισθήματα ανταγωνισμού γι'αυτό τζιαι πάντα πίσω που τα Carrera, εξετάζουν ενδελεχώς τους όμοιούς τους για να επιβεβαιώσουν ότι τζείνοι είναι οι πιο fashionably trendy της παραλίας. Το μαγιώ είναι δημιουργία μεγάλου οίκου μόδας (γιατί αν δεν καλύψεις τα βυζιά τζιαι τα γεννητικά σου με PUCCI τζιαι LA PERLA καλλύττερα να φκεις τίτσιρος/α στην παραλία) τζιαι ο ττόρος τους είναι στις περισσότερες περιπτώσεις MISSONI (γιατί αν δεν ποτινάξεις τους άμμους MISSONI style, εν έσιεις υπόθεσην).

Φακτ νουμεγό Σίςς: Καλοκαίρι σημαίνει ... ΤΙΒΙ στη βεράντα!
Είναι αποδεδειγμένο. Μπαίννει το καλοτζιαίριν; Φκαίννουν οι τηλεοράσεις έξω. Δεν υπάρχει γειτονιά στην Κύπρο που να μεν έσιει έστω έναν σπίτι που θα μετατρέψει την βεράντα του σε θερινό σινεμά με free-entrance. Θωρεί ο γείτονας σου νέα του ΑΝΤ1; Θέλεις εν θέλεις, θα δεις τζι'εσύ! Θωρεί ο γείτονας σου ΛΟΛΑ Η ΞΕΡΟΛΑ μετά συνοδείας παττίχας τζιαι χαλλουμιού; Θα δεις τζι'εσύ. (Αλλά φέρε παττίχαν τζιαι χαλλούμιν όμως, it's not provided with the entry.)

Φακτ νουμεγό Σεττ: Καλοκαίρι σημαίνει ...ΡΟΚΩΛΟΙ στις στράτες!
Είναι (επίσης!) αποδεδειγμένο! Μόλις καλοτζιαιρκάσει τζιαι μεγαλώσουν οι μέρες, γεμώννουν οι τόποι ποτούτα (Δεν ορίζω φύλο γιατί τα ροκωλούθκια φκαίννουν επίσης σε unisex). Τσιριλλούν, παν πάνω κάτω, πιάννουν τα ποδήλατα, σφυρούν τα λάστιχα πας τα τσιακκίλλια, ξανατσιριλλούν πάλε, μπαίννουν μες το σπίτι, πιάννουν την μάππα, φκαίννουν έξω, ξεκινούν να παίζουν πόξω που το σπίτι (χωράφκια, anyone?), τελικά συνειδητοποιούν ότι καλλύττερα να παίξουν χωστόν γιατί άρχισεν να νυχτώννει, ξανατσιριλλούν, τζιαι ξεκινούν βούρος! Αλλά μιλούμεν ΠΟΛΛΥΥΥΥΥΝ βούρος, they are spreading όπως την αρρώστιαν στη γειτονιά... Τζιαι ... ππέφτει το έναν χαμέ. Τζιαι συνεχίζει να βουρά. Τζιαι κάμνει του point το άλλο το καθυστερημένο τα (γ)αίματα πας το γόνατο του...Τζι'αρκέφκει έναν κλάμαααααν....Μα έναν κλάαααμαααν...Καταστροφή του Δράμαλη! Τζιαι φκαίννει η μάνα... Τζιαι (αναλόγως νεύρων τζιαι διάθεσης) "Τι έπαθεν το μωρόν μου/Πού ελατchίστηκες πάλεεεε ρε γαϊδούριν;" .. Τζιαι "Έλα άγγελε μου σπίτι/Τάρασσε έμπα έσσω! ΤΑΡΑΣΣΕ ΕΙΠΑ!".
(Μόλις ακούσετε το "τίριριννν τιριριιιιιίν ταρίραραα" του παγωτάρη, φκείτε πόξω που το παράθυρο για να δείτε μέρος του σκηνικού LIVE.)

Επιστροφή

2010-05-09T03:03:00.000+03:00

It was about time!
Επιστροφή στον κόσμο του blogging έπειτα από αρκετό καιρό απουσίας!
Η αλήθεια είναι πως μου 'χε λείψει αρκετά αυτό το πάρε-δώσε της μπλογκόσφαιρας κι ίσως στο βάθος-βάθος το γράψιμο να μου 'χει μείνει σαν ανάγκη.
Γι'αυτό και καταλήγω πάλι σ'αυτό.

Με διαφορετικό τίτλο,
Με διαφορετικά χρώματα,
Με διαφορετικό τρόπο έκφρασης,
Με διαφορετική ταυτότητα...

Κι αναρωτιέμαι...
Όλες αυτές οι αλλαγές, σημαίνουν αλλαγή στην "ταυτότητά" μου;