Dolina Fiedorówki. Wisła Malinka. Zapraszam na wspólny spacer.

Piękny staw leśny.

Rozmnażanie płazów jest bardzo widowiskowe. Samce ropuch wskakują samicy na plecy i obejmują ją na kilka godzin w morderczym uścisku zwanym ampleksus (amplexus). Dzięki temu wnoszone są do wody i tam w momencie uwalniania przez samicę jaj – skrzeku, zapładniają je.

Bardzo sympatyczny jest widok ropuchy z doklejonym na jej plecach samcem. Wyglądają jak dobrana parka. Czasem kilku samców na raz chce objąć w ampleksus jedną samicę. I wtedy jest problem i przepychanki.

Filmik nakręcony amatorsko o płazach, konkretnie o rozmnażaniu ropuch. Zwróćcie uwagę na żabią muzykę, wydawane przez płazy głosy godowe.

Żaby i ropuchy, jak się im bliżej przyjrzeć to naprawdę fajne stworzenia. Płazy po prostu są fajne.

Dla nas, turystów z Polski, łowienie piranii, to była atrakcja sama w sobie. Spoglądaliśmy w mętne wody zatoki i nikt nie zebrałby w sobie tyle odwagi, aby zanurzyć w niej choć palec.

Filmik z łowienia piranii krótki, ale i warunki były niecodzienne. Nie było czasu na robienie zdjęć, trzeba było moczyć kij i pilnować, aby piranie nie zjadły całej przynęty. Co też mi zrobiły. Po kilku minutach prób, było jej coraz mniej i mniej i zamiast krwiożerczej ryby wyciągnąłem pusty haczyk.

Krwiożercza pirania w całej okazałości o centymetr od mojego palca.

Delta Orinoko leży w deszczowych lasach równikowych, a więc co chwilę woda lała nam się na głowę. Wyglądaliśmy nie specjalnie imponująco, przemoczeni i ściorani marszem przez dżungle, ale humory doskonale dopisywały.

Wędrując we mgle, w mżawce, w szarówce, wykonałem setki interesujących zdjęć, których nigdy bym nie zrobił w świetle słonecznego dnia. A więc szanujmy mgielne obrazy i zatapiajmy się w nie bez obaw.

Bielszy odcień bieli, wiadomo do czego nawiązuje ten tytuł i tutaj rzeczywiście o różne odcienie bieli chodzi. Od tej olśniewająco jasnej, do szaro burej.

Narty biegowe dają tą swobodę podróżowania i frajdę z wycieczek narciarskich, która pozwala nam oddalić się trochę od cywilizacji i doznać tych wszystkich wrażeń.

Krótka wspomnieniowa impresja pod tytułem Bielszy odcień bieli.

A człowiek taki głupi, że nawet go cieszą zwykłe ośnieżone trawy :) A może niezwykłe?

Bo czyż ten świat nie jest niezwykły?

Kiedy nadchodzi noc, milkną jedne zwierzęta i zaczynają odzywać się inne. Dżungla i rzeka Orinoko nigdy nie zasypia. Coś tam ćwierczy, pluszcze, kwili. Zaaferowany nie możesz zasnąć, a nawet nie chcesz zmrużyć oka, aby nic z tego nie przegapić. Ściany domków zbudowane są z moskitiery chroniącej przed insektami, ale niezatrzymującej na szczęście żadnych dźwięków.

Długie siedzenie nad samą rzeką, długie nocne rozmowy z nowymi przyjaciółmi nad popularną tutaj butelką wenezuelskiego rumu. Na lokalny drink składa się rum, Coca-Cola, limonka i obowiązkowy lód, który serwują tutaj często i gęsto. Na rumie zresztą też nie oszczędzają. Nie na darmo utarło się skojarzenie, że Indianie lubią wodę ognistą.

Świeca, oprócz płonących naftowych kaganków była jedynym w okolicy źródłem światła.

W samym środku nocy odzywają się małpy wyjce. Samce wykonują swój szalony ryk. Przychodzi on falami, narasta i zanika. I tak prawie pół nocy. Zresztą posłuchajcie sami!

Rano każdy zadaje drugiemu pytanie: Słyszałeś!? Słyszałeś TO!!?? Tak kończy się niezapomniana noc nad Orinoko.

Dolna Czarnej Wisełki prowadzi wprost do schroniska Przysłop i dalej na Baranią Górę.

Szlaków turystycznych w Beskidach jest taka ilość, że do końca życia jest w czym wybierać

Tak kończą się zabawy psa na śniegu. Oblepiony niemiłosiernie. Trzeba było robić akcję ratunkową odklejania śnieżnych kul, bo Fiona nie potrafiła się już poruszać!

Schronisko Przysłop pod Baranią Górą. Sam budynek bez dyskusji nie pasuje do gór, ale okolica jest ładna, a wewnątrz można znaleźć miłą górską atmosferę i ciepłą strawę.

Szlak na Stecówkę znaczony jedynie śladem nart i tuptaniem małego, wiernego czworonoga.

Mróz ścisnął świat. Oblodzone gałązki.

Potężna okiść. To się nazywa, że napadało śniegu i jest zima.

Dziewiczy śnieg. Aż dziw, że nikt tędy jeszcze nie szedł. Wszak mówimy o podobno zatłoczonym Beskidzie Śląskim.

W tym miejscu zapraszam na film: Wisła Czarne – Dolina Czarnej Wisełki.

Szlak na Stecówkę. A stamtąd nie daleko już Kubalonka.

Malownicze drzewo.

Właściwie to są dwa podobne zdjęcia, ale tak lubię to drzewko, że musiałem zamieścić oba. Dociekliwi porównają to miejsce, z filmikiem zamieszczonym w relacji Najpiękniejsza wycieczka w Beskidzie Śląskim.

Jak widać, z dzieckiem, a nawet maciupkim też można iść w góry!

Jakie to myśli mógł mieć turysta odwiedzający malownicze Małe Pieniny, pod Wysoką, tuż nad schroniskiem Durbaszka, patrząc się na takie krajobrazy?

Otwarcie sezonu narciarskiego odbyło się więc jak poprzedniego roku w Jakuszycach. Nie jest to polski biegun zimna, ale można by je nazwać biegunem śniegu.

Góry Izerskie są dość specyficzne. Rozległa lesista kraina, z ogromnymi polanami – Torfowiskami Rzeki Izery, poprzecinana brunatnymi wodami licznych rzeczek i potoczków. Od północy, aż do Szklarskiej Poręby, przebiega ich najwyższy grzbiet ze Stogiem Izerskim. Rozcięte są niewysokim, pokrytym blokowiskiem skalnym pasmem górskim oddzielającym Polskę od Czech.

Góry Izerskie. Samo centrum, to rozległa, płaska kraina. Wszędzie dokoła skrzy się śnieg.

Krótki film relacja z narciarskich wędrówek z nieodłącznym aparatem fotograficznym. Zachęcam do oglądanie w większej rozdzielczość na stronie YouTube, no i oczywiście do oceniania i komentowania.

Z pokrytych śniegiem Torfowisk Rzeki Izery, roztacza się piękny widok na Karkonosze.

Urocze, zaciszne miejsce położone na ścieżce rowerowej nie daleko Izerskiego Stogu. Pustka, samotność, oddalenie od cywilizacji, nieskazitelna cisza, to atrybuty coraz trudniejsze do zdobycia we współczesnym świecie.

Schronisko Orle, część mieszkalna. W pokojach świeci się już światło, a granatowe niebo rozświetlają gwiazdy.

Niesamowity zachód słońca i cudownie różowe niebo.

Inny dzień, leżąca w Czechach osada Jizerka i kolejny cudowny spektakl na niebie.

Jizerka. Czesi, to prawdziwi fanatycy nart biegowych.

Schronisko Orle nocą, przy świetle Księżyca. Fakt, że w Orle śpi się w innym budynku niż je i dają piwo, zmusza do dodatkowych nocnych spacerów. Jest zimno, ale Księżyc zalewa okolicę takim blaskiem, że trudno sobie odmówić dodatkowych parunastu minut z aparatem fotograficznym.

Rzeka Izera. Na jej brzegu, czas staje zawsze dla mnie w miejscu. Mogę tu stać i stać i się w nią gapić godzinami, o każdej porze roku.

Każdy ma swoje ulubione miejsca na Ziemi. Nie koniecznie muszą to być odległe lądy, albo krainy. Najczęściej są to zwykłe dla innych ludzi miejsca, które nam zapadają głęboko w serce i w pamięć. Dla mnie jednym z takich specjalnych miejsc, jest brzeg Izery, właśnie w tym miejscu, na skraju rozległych torfowisk, na tle tego wymarłego kiedyś lasu.

Izera.

Brunatne, krystalicznie czyste wody Izery. Lubię przysiadywać latem na wystających z wody, wielkich blokach skalnych i patrzeć się w przepływającą rzekę, wschłuchiwać w jej szum.

Gdzieś na szlaku turystycznym w Górach Izerskich w drodze do Chatki Górzystów. Nart dają zimą, tą swobodę i radość wędrowania.

Chatka Górzystów, to kolejne popularne schronisko Gór Izerskich. Oddalone od cywilizacji, leżące na porzuconej po wojnie osadzie Izera, przyciąga wielu turystów. Nie jest tu już tak tłoczno i gwarno jak w Orle, bo emanujący z wymarłej wioski spokój, rozległe widoki i brak komunikacji samochodowej wymusza pewnego rodzaju wyciszenie.

Ślad narciarski i trop zająca, częstego towarzysza turysty-narciarza. Bo to taki ekologiczny sport, nie kolidujący z naturą, a raczej będący z nią w harmonii.

Mój wigilijny spacer, to była samotna wycieczka narciarska. Nie za długa, nie za krótka, taka po prostu w sam raz.

Pies, to jednak jest niezastąpiony przyjaciel człowieka. Ile on potrafi wnieść w nasze życie radości i ożywienia. Ta mała wariatka posiada kondycję, której nie jeden dorosły człowiek mógłby pozazdrościć.

To był ciemny, pochmurny dzień. Ale to dobrze. Bo dzień Wigilii powinien być właśnie taki wyciszony, skłaniający do refleksji. Nie ważne jakiego, kto jest wyznania, bo przecież Wigilia, to najbardziej rodzinny dzień w roku. Taką mamy tradycję, takie wspomnienia wynieśliśmy z dzieciństwa.

Zapraszam na chwilkę, do krótkiego potowarzyszenia w mojej Wigilii Bożego Narodzenia. To w końcu dzień kiedy ludzie powinni się łączyć ze sobą.

Czerwone Gitary – Jest taki dzień

Jest taki dzień
Bardzo ciepły, choć grudniowy.
Dzień, zwykły dzień,
W którym gasną wszelkie spory.

Jest taki dzień,
W którym radość wita wszystkich,
Dzień, który już
Każdy z nas zna od kołyski.

Niebo – Ziemi, Niebu – Ziemia;
Wszyscy wszystkim ślą życzenia:
Drzewa – ptakom, ptaki – drzewom,
Tchnienie wiatru – płatkom śniegu.

Jest taki dzień
Tylko jeden raz do roku.
Dzień, zwykły dzień,
Który liczy się od zmroku.

Jest taki dzień,
Gdy jesteśmy wszyscy razem.
Dzień, piękny dzień -
Dziś nam rok go składa w darze.

Niebo – Ziemi, Niebu – Ziemia;
Wszyscy wszystkim ślą życzenia,
A gdy wszyscy usną wreszcie,
Noc igliwia zapach niesie.

Subskrybuj kanał Youtube youtube.com/TenPieknySwiat.

Łódkę do drogi strumień kołysze
I pianą rosi nadbrzeżne mchy;
Płyńmy więc w ciemność i nocną ciszę
W krainę cudów marzeń i mgły.

Adam Asnyk „Z podróży Dunajcem”

Spływ Dunajcem rozpoczyna się w przystani flisackiej w wiosce Sromowce Wyżne. Nie liczcie jednak, że od razu kupicie bilet i dostaniecie swoje miejsce w tratwie. W sezonie, a tutaj trwa on całe pół roku od maja do października, trzeba swoje po prostu odczekać. Najlepiej przyjechać rano, zanim zjadą się wszystkie wycieczki szkolne.

Zanim rozpoczniesz swoją przygodę z spływem przełomem Dunajca pamiętaj, że trwa on dwie i pół godziny i pogoda może się w tym czasie zmienić od letniego słońca do gradobicia. Tak, dokładnie! Siedzisz nieruchomo w łodzi, a od wody potrafi czasem pociągnąć przeraźliwym chłodem. Czapki i rękawiczki, plus dodatkowy polar niech lepiej czekają w plecaku. Latem, możesz spalić się na skwarkę i nigdzie nie znajdziesz schronienia, dopiero na końcowej przystani w Szczawnicy. A jeść i pić też coś po drodze trzeba. Nawet jak ci oczy wyjdą z zachwytu, otwarte usta mają swoje prawa.

Przełom Dunajca zaczyna się z początku niewinnie. Rzeka przepływa z dala mijając zielone wzgórza. Aż do momentu kulminacyjnego, kiedy podpływamy pod piętrzącą się kilkaset metrów w górę, pionową, gładką ścianą Sokolicę.

Spływ Dunajcem tratwami. Już nikt nie ma wątpliwości, że oto wpłynęliśmy w przełom. Dunajec tak mocno wciął się w litą skałę, że czujemy respekt przed siłami przyrody. Dodatkowo niesamowita mozaika kolorów złotej, polskiej jesieni.

Stąd, ze Sromowiec, niemal spod progu każdej chaty,
niemal z odmętu szmaragdowego Dunajca,
zrywa się w górę prostopadła ściana, strzela poszarpanymi
okrąglicami, tworząc kształt wspaniałej kamienistej korony,
wieńczącej pasmo Pienin, unoszonej wysoko,
jakby podawanej błękitom. Mons Coronae.

Jak Wiktor „Pieniny i Ziemia Sądecka”

Muzyka z filmu Janosik, o zbójniku, który działał ponoć również tutaj, pięknie komponuje się z pięknem przełomu Dunajca i krajobrazu.

Trzy Korony, to znany chyba każdemu Polakowi szczyt wieńczący Pieniny. Nagie, skaliste turnie, układające się na kształt tytułowej korony, sterczą pionowo ponad wysokogórski las. To prawdziwa góra-symbol.

Trzy Korony znad Przełomu Dunajca w czerwono-zielonych barwach jesieni. Na tej ostrej jak szpilka skale znajduje się platforma widokowa.

Nagie, groźne skały, Trzy Korony z trochę innej perspektywy. Czyż nie wzbudzają podziwu? Z tego miejsca wyglądają prawie nieziemsko.

Wąziutkie nasze łodzie, przepięte łańcuchem,
Lekko mkną po Dunajcu sennym jakimś ruchem.
I tak modrawą falę przecinają gładko,
Jakby ptactwa wodnego żeglujące stadko.

Maria Konopnicka „Nad Dunajcem”

Spływ Dunajcem, to także ludzie. Flisacy kierują swoimi tratwami poprzez spienione wody rzeki, zajmują turystów ciekawymi opowieściami, anegdotami i dowcipami. Spływ nie byłby tym czym jest, bez tej całej góralskiej otoczki.

A znasz ty ten jar,
Gdzie w załomach kamieni
Modry Dunajec groźnie burzy się i pieni?
Piłżeś boski czar
Gdy słońce w zieleni
Wód jego złotą glorię utwarza z promieni?

Miriam-Zenon Przesmycki „W Pieninach”

Gdzieś tam, pomiędzy skalnymi iglicami są głębokie doliny i jary, leśne ścieżki, turystyczne szlaki. Warto się tam zagłębić i wtopić w przepiękne góry i lasy Pienin. Zniknąć.

Pamiętajcie, że ze Szczawnicy, do Sromowiec Wyżnich na parking trzeba jeszcze jakoś wrócić. Kupując w kasie bilet na spływ Dunajcem, można od razu dokupić za 8zł bilet na powrotny autobus. Tylko, że jak rano zamarudzisz, to potem nie będziesz miał już czasu rozejrzeć się po Szczawnicy, tylko pognasz na ostatni kurs.

Ceny biletów na Spływ Dunajcem kształtują się w okolicach 50zł. Dużo, nie dużo? Mało, to nie jest, ale uważam, że każdy Polak, który zawita w Pieniny, powinien choć raz w życiu skosztować uroku tej tradycyjnej wycieczki pięknym, choć miejscami rwącym Dunajcem.

Rzeka Bentota, dla osób przybywających ze strefy umiarkowanego klimatu, to po prostu czysta egzotyka i dzicz. Jej brzegi porastają bujne lasy namorzynowe, pełne ptaków i innych zwierząt.

Wynajętą motorówką, wraz z przewodnikiem i sternikiem opuściliśmy plażę i zagłębiliśmy się w bujny, namorzynowy labirynt.

I raptem świat z żółto-błękitnego koloru plaż i oceanu, robi się zielony na wszelkie możliwe odcienie zieloności. Wprost z rzeki wyrastają bujne korzenie namorzynowych drzew. Setki i tysiące korzeni tworzy bujną plątaninę. Łączy się ona ponad naszymi głowami i zamyka dopływ słońca. Nagle znajdujesz się w półmroku. Aparat fotograficzny dostaje świra nie potrafiąc poradzić sobie z ogromnie kontrastowym światłem.

Nasz przewodnik Nadeen (doskonale mówiący po polsku) potrafił wyjść z siebie, aby wyszukać wszelkie możliwe atrakcje.

Krokodyl wygrzewający się na pniu. Osobnik niewielki, więc gdzieś niedaleko muszą być i rodzice.

Mały krokodylek.

Słynny kameleon czekał na nas przebierając piękny zielonawy odcień.

Wspaniałe warany. Biała żaba na drzewie. Inny świat.

Oczywiście w lasach mangrowych nad Bentotą są przede wszystkim ptaki, reprezentowane przez bardzo liczną rodzinę zimorodków. Od takich podobnych do naszego ślicznego, polskiego zimorodka, do zimorodka wielkości kury siedzącej na drzewie. Naprawdę, aż serce zaczyna mocniej bić na takie widoki.

Scena jak z filmu, po płyciźnie przechadzają się warany, a czaple polują na kolejny posiłek.

No i liczne nietoperze. Nie wiem, co to za gatunek, ale były ogromne. Spokojnie zwisały sobie główkami na dół z najwyższych gałęzie drzew. Przewodnik wskoczył na jedno takie drzewo, niczym tarzan wdrapał się na nie i potrząsając przepłoszył je. Przez pięć minut nietoperze krążyły ponad głowami. Widok fantastyczny. Do tego liczne czaple białe, kormorany. Nad zatoką, ponad głowami krążą ogromne stada pustułek.

Na koniec podpłynęliśmy do przeuroczej knajpki.

Ustawiona na palach nad brzegiem rzeki. Podłoga zrobiona ze splecionych mocno gałęzi i desek. Siadasz sobie w cieniu przy stoliku, raptem robi się chłodno i przyjemnie. Do środka dostaje się orzeźwiający wiaterek. Nie wiem skąd tam mają zimne piwo, ale w takiej scenerii smakowało wprost wybornie, podobnie jak tradycyjny na Sri Lance napój z kokosa królewskiego pity przez rurkę. Ciepły, ma taki trochę lurowaty smak, ale zimny ….. mniam.

Kilkugodzinna wycieczka, za dwanaście, czy piętnaście dolarów, dostarcza całą, niewyobrażalną masę wrażeń.

Rybak na rzece Bentota.

Rozrastają się nad brzegami mórz i oceanów. W zależności od poziomu wody, lasy namorzynowe są okresowo zalewane i osuszane. Słonolubne drzewa przystosowały się do tego, wykształcając specyficznie wyglądający system korzeniowy. Wygląda to bardzo malowniczo i niesamowicie egzotycznie.

Pomiędzy korzeniami, na nich, oraz w koronach drzew tętni bogate życie. Królują oczywiście ptaki, ale nie brakuje węży, krokodyli, płazów, małż.

Lasy namorzynowe na Sri Lance. Rzeka Bentota, obok znanego kurortu turystycznego Beruwela. Więcej w relacji ze rejsu pośród mangrowców we wpisie Rejs po egzotycznej rzece Bentota.

Niestety, lasy namorzynowe bardzo szybko znikają z naszej planety. Głównym ich wrogiem jest o ironio, turystyka. Wycinane są całe wybrzeża magrowców, aby w ich miejscu utworzyć plaże i hotele dla wylegujących się na leżakach turystów. I potem taki ktoś wraca do domu i mówi, że był na Sri Lance, a w sumie to, nie wiedział tego co najciekawsze.

Najbardziej rozpowszechniony z mangrowców, to mangrowiec czerwony. Tworzy on lasy namorzynowe u wybrzeży Atlantyku i Pacyfiku (Australia, Ameryka Północna i Południowa, Zachodnia Afryka).

Świątynia położona jest nad malowniczym jeziorem, będącym centralnym punktem Kandy, na terenie pałacu królewskiego.

Znajduje się tam Ząb Buddy ocalały ze spopielenia jego zwłok i przemycony z Indii w 313 roku. Dokonała tego księżniczka Hemamali, uciekając na Sri Lankę przed nadciągającym wojskiem hinduskim.

Obecnie Ząb Buddy przechowywany jest w specjalnym złotym relikwiarzu, który pokazywany jest jedynie podczas mszy (zwane tutaj puja). Tłok panuje wtedy tam niesamowity. Każdy chce rzucić okiem na święty skarb, oraz złożyć swoje ofiary.

Z uwagi na zagrożenie terroryzmem (w 1998 roku ugrupowanie o nazwie Tamilskie Tygrysy wjechały samobójczo ciężarówką z materiałami wybuchowymi do świątyni, zginęły wówczas 23 osoby), każdy wchodzący jest szczegółowo przeszukiwany. Oczywiście należy być odpowiednio ubranym, a buty pozostawić przed wejściem.

Temple of the Tooth (Sri Dalada Maligawa) , Kandy, Sri Lanka.

Jeszcze jeden film o Świątyni Zęba w Kandy, zrobiony przez większych fachowców niż ja.

Lankijczycy nie znają innej muzyki, jak muzyka perkusyjna, więc i muzyka sakralna i ludowa, to głównie bębnienie. Zapraszam do obejrzenia różnorodnych tańców Sri Lanki, które to świetnie zobrazują.

Sri Lanka, ujście rzeki Bendota. Waran na Sri Lance pomimo, że mniejszy od słynnych smoków z Komodo, też robi wrażenie. Piękne zwierze.

Do zdjęć przygrywa muzyka klasyków polskiej muzyki – Czerwonych Gitar. Ileż to lat zachwycają i wzruszają kolejne pokolenia.

Czerwone Gitary – Jesień idzie przez park
Jesień … Liść ostatni już spadł.
Jesień … Deszcz zmył butów Twych ślad.
Jesień idzie ku mnie przez park.

Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr.

Co do filmików, to wszystkie polecam oglądać zawsze w większym rozmiarze, po kliknięciu w ikonkę YouTube.

Kolory, kolory i jeszcze raz kolory jesieni.

To, to radosny był dzień,
Gdy zapewniałaś mnie, że
Nic nie rozdzieli nas już,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Liść ostatni już spadł.
Popatrz – plaża jak biały kwiat.
Zima idzie ku mnie przez park.

Szybko przyjdzie wiosna i żar ,
Lato, i wakacje, i park,
W którym znajdę cienie wśród drzew.

Znów szybko miną nam dni,
Znów będziesz powtarzać mi,
Że nie rozdzieli nas nic,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Znowu czekam na list.
Jesień … Zamiast listu mam liść.
Jesień … Z inną idę przez park …

Z inną idę przez park …

W 1988 roku powstał Park Krajobrazowy Góry Opawskie, obejmujący cały teren gór. Większą część tego obszaru zajmują dobrze zachowane lasy mieszane. Zaprojektowano tu leśne rezerwaty przyrody: Cicha Kotlina, Las Bukowy.

No i te rezerwaty uginają się pod piłami robotników leśnych.

Góry Opawskie i rezerwat. Wycinka drzew idzie na całego. Świerków jeszcze specjalnie nie żal, ale piękne bukowe drzewostany, z który słynie to pasmo górskie?

Niby nic takiego wielkiego, zwykły, polski las mieszany. Trochę dębów, brzóz i sosen. Ale to właśnie w takim „swoim”, najbliższym otoczeniu przeżywamy wiele chwil i znamy je o każdej porze dnia i roku.

Do ilustracji tych zdjęć posłużyłem się utworem Jesień, granym przez SDM, czyli Stare Dobre Małżeństwo

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym

(a piosenka kończy się całkiem smutno więc to wyciąłem, bo po co nam takie smutki)

Czerwony, jesienny liść.

Młode, czerwone dęby wytrwale przebijają się w górę i walczą o swoje miejsce w lesie.

Dorosły dąb czerwony.

Las Łabędzki w Gliwicach.

Te mewy, to padlinożercy, posilający się zdechłym gołębiem. Scena dość dla nas ludzi dramatyczna, ale przyroda, to przecież ciągła walka w łańcuchu pokarmowym.

Padlinożercy w Dublinie.