Otwarcie sezonu narciarskiego odbyło się więc jak poprzedniego roku w Jakuszycach. Nie jest to polski biegun zimna, ale można by je nazwać biegunem śniegu.

Góry Izerskie są dość specyficzne. Rozległa lesista kraina, z ogromnymi polanami – Torfowiskami Rzeki Izery, poprzecinana brunatnymi wodami licznych rzeczek i potoczków. Od północy, aż do Szklarskiej Poręby, przebiega ich najwyższy grzbiet ze Stogiem Izerskim. Rozcięte są niewysokim, pokrytym blokowiskiem skalnym pasmem górskim oddzielającym Polskę od Czech.

Góry Izerskie. Samo centrum, to rozległa, płaska kraina. Wszędzie dokoła skrzy się śnieg.

Krótki film relacja z narciarskich wędrówek z nieodłącznym aparatem fotograficznym. Zachęcam do oglądanie w większej rozdzielczość na stronie YouTube, no i oczywiście do oceniania i komentowania.

Z pokrytych śniegiem Torfowisk Rzeki Izery, roztacza się piękny widok na Karkonosze.

Urocze, zaciszne miejsce położone na ścieżce rowerowej nie daleko Izerskiego Stogu. Pustka, samotność, oddalenie od cywilizacji, nieskazitelna cisza, to atrybuty coraz trudniejsze do zdobycia we współczesnym świecie.

Schronisko Orle, część mieszkalna. W pokojach świeci się już światło, a granatowe niebo rozświetlają gwiazdy.

Niesamowity zachód słońca i cudownie różowe niebo.

Inny dzień, leżąca w Czechach osada Jizerka i kolejny cudowny spektakl na niebie.

Jizerka. Czesi, to prawdziwi fanatycy nart biegowych.

Schronisko Orle nocą, przy świetle Księżyca. Fakt, że w Orle śpi się w innym budynku niż je i dają piwo, zmusza do dodatkowych nocnych spacerów. Jest zimno, ale Księżyc zalewa okolicę takim blaskiem, że trudno sobie odmówić dodatkowych parunastu minut z aparatem fotograficznym.

Rzeka Izera. Na jej brzegu, czas staje zawsze dla mnie w miejscu. Mogę tu stać i stać i się w nią gapić godzinami, o każdej porze roku.

Każdy ma swoje ulubione miejsca na Ziemi. Nie koniecznie muszą to być odległe lądy, albo krainy. Najczęściej są to zwykłe dla innych ludzi miejsca, które nam zapadają głęboko w serce i w pamięć. Dla mnie jednym z takich specjalnych miejsc, jest brzeg Izery, właśnie w tym miejscu, na skraju rozległych torfowisk, na tle tego wymarłego kiedyś lasu.

Izera.

Brunatne, krystalicznie czyste wody Izery. Lubię przysiadywać latem na wystających z wody, wielkich blokach skalnych i patrzeć się w przepływającą rzekę, wschłuchiwać w jej szum.

Gdzieś na szlaku turystycznym w Górach Izerskich w drodze do Chatki Górzystów. Nart dają zimą, tą swobodę i radość wędrowania.

Chatka Górzystów, to kolejne popularne schronisko Gór Izerskich. Oddalone od cywilizacji, leżące na porzuconej po wojnie osadzie Izera, przyciąga wielu turystów. Nie jest tu już tak tłoczno i gwarno jak w Orle, bo emanujący z wymarłej wioski spokój, rozległe widoki i brak komunikacji samochodowej wymusza pewnego rodzaju wyciszenie.

Ślad narciarski i trop zająca, częstego towarzysza turysty-narciarza. Bo to taki ekologiczny sport, nie kolidujący z naturą, a raczej będący z nią w harmonii.

Mój wigilijny spacer, to była samotna wycieczka narciarska. Nie za długa, nie za krótka, taka po prostu w sam raz.

Pies, to jednak jest niezastąpiony przyjaciel człowieka. Ile on potrafi wnieść w nasze życie radości i ożywienia. Ta mała wariatka posiada kondycję, której nie jeden dorosły człowiek mógłby pozazdrościć.

To był ciemny, pochmurny dzień. Ale to dobrze. Bo dzień Wigilii powinien być właśnie taki wyciszony, skłaniający do refleksji. Nie ważne jakiego, kto jest wyznania, bo przecież Wigilia, to najbardziej rodzinny dzień w roku. Taką mamy tradycję, takie wspomnienia wynieśliśmy z dzieciństwa.

Zapraszam na chwilkę, do krótkiego potowarzyszenia w mojej Wigilii Bożego Narodzenia. To w końcu dzień kiedy ludzie powinni się łączyć ze sobą.

Czerwone Gitary – Jest taki dzień

Jest taki dzień
Bardzo ciepły, choć grudniowy.
Dzień, zwykły dzień,
W którym gasną wszelkie spory.

Jest taki dzień,
W którym radość wita wszystkich,
Dzień, który już
Każdy z nas zna od kołyski.

Niebo – Ziemi, Niebu – Ziemia;
Wszyscy wszystkim ślą życzenia:
Drzewa – ptakom, ptaki – drzewom,
Tchnienie wiatru – płatkom śniegu.

Jest taki dzień
Tylko jeden raz do roku.
Dzień, zwykły dzień,
Który liczy się od zmroku.

Jest taki dzień,
Gdy jesteśmy wszyscy razem.
Dzień, piękny dzień -
Dziś nam rok go składa w darze.

Niebo – Ziemi, Niebu – Ziemia;
Wszyscy wszystkim ślą życzenia,
A gdy wszyscy usną wreszcie,
Noc igliwia zapach niesie.

Subskrybuj kanał Youtube youtube.com/TenPieknySwiat.

Łódkę do drogi strumień kołysze
I pianą rosi nadbrzeżne mchy;
Płyńmy więc w ciemność i nocną ciszę
W krainę cudów marzeń i mgły.

Adam Asnyk „Z podróży Dunajcem”

Spływ Dunajcem rozpoczyna się w przystani flisackiej w wiosce Sromowce Wyżne. Nie liczcie jednak, że od razu kupicie bilet i dostaniecie swoje miejsce w tratwie. W sezonie, a tutaj trwa on całe pół roku od maja do października, trzeba swoje po prostu odczekać. Najlepiej przyjechać rano, zanim zjadą się wszystkie wycieczki szkolne.

Zanim rozpoczniesz swoją przygodę z spływem przełomem Dunajca pamiętaj, że trwa on dwie i pół godziny i pogoda może się w tym czasie zmienić od letniego słońca do gradobicia. Tak, dokładnie! Siedzisz nieruchomo w łodzi, a od wody potrafi czasem pociągnąć przeraźliwym chłodem. Czapki i rękawiczki, plus dodatkowy polar niech lepiej czekają w plecaku. Latem, możesz spalić się na skwarkę i nigdzie nie znajdziesz schronienia, dopiero na końcowej przystani w Szczawnicy. A jeść i pić też coś po drodze trzeba. Nawet jak ci oczy wyjdą z zachwytu, otwarte usta mają swoje prawa.

Przełom Dunajca zaczyna się z początku niewinnie. Rzeka przepływa z dala mijając zielone wzgórza. Aż do momentu kulminacyjnego, kiedy podpływamy pod piętrzącą się kilkaset metrów w górę, pionową, gładką ścianą Sokolicę.

Spływ Dunajcem tratwami. Już nikt nie ma wątpliwości, że oto wpłynęliśmy w przełom. Dunajec tak mocno wciął się w litą skałę, że czujemy respekt przed siłami przyrody. Dodatkowo niesamowita mozaika kolorów złotej, polskiej jesieni.

Stąd, ze Sromowiec, niemal spod progu każdej chaty,
niemal z odmętu szmaragdowego Dunajca,
zrywa się w górę prostopadła ściana, strzela poszarpanymi
okrąglicami, tworząc kształt wspaniałej kamienistej korony,
wieńczącej pasmo Pienin, unoszonej wysoko,
jakby podawanej błękitom. Mons Coronae.

Jak Wiktor „Pieniny i Ziemia Sądecka”

Muzyka z filmu Janosik, o zbójniku, który działał ponoć również tutaj, pięknie komponuje się z pięknem przełomu Dunajca i krajobrazu.

Trzy Korony, to znany chyba każdemu Polakowi szczyt wieńczący Pieniny. Nagie, skaliste turnie, układające się na kształt tytułowej korony, sterczą pionowo ponad wysokogórski las. To prawdziwa góra-symbol.

Trzy Korony znad Przełomu Dunajca w czerwono-zielonych barwach jesieni. Na tej ostrej jak szpilka skale znajduje się platforma widokowa.

Nagie, groźne skały, Trzy Korony z trochę innej perspektywy. Czyż nie wzbudzają podziwu? Z tego miejsca wyglądają prawie nieziemsko.

Wąziutkie nasze łodzie, przepięte łańcuchem,
Lekko mkną po Dunajcu sennym jakimś ruchem.
I tak modrawą falę przecinają gładko,
Jakby ptactwa wodnego żeglujące stadko.

Maria Konopnicka „Nad Dunajcem”

Spływ Dunajcem, to także ludzie. Flisacy kierują swoimi tratwami poprzez spienione wody rzeki, zajmują turystów ciekawymi opowieściami, anegdotami i dowcipami. Spływ nie byłby tym czym jest, bez tej całej góralskiej otoczki.

A znasz ty ten jar,
Gdzie w załomach kamieni
Modry Dunajec groźnie burzy się i pieni?
Piłżeś boski czar
Gdy słońce w zieleni
Wód jego złotą glorię utwarza z promieni?

Miriam-Zenon Przesmycki „W Pieninach”

Gdzieś tam, pomiędzy skalnymi iglicami są głębokie doliny i jary, leśne ścieżki, turystyczne szlaki. Warto się tam zagłębić i wtopić w przepiękne góry i lasy Pienin. Zniknąć.

Pamiętajcie, że ze Szczawnicy, do Sromowiec Wyżnich na parking trzeba jeszcze jakoś wrócić. Kupując w kasie bilet na spływ Dunajcem, można od razu dokupić za 8zł bilet na powrotny autobus. Tylko, że jak rano zamarudzisz, to potem nie będziesz miał już czasu rozejrzeć się po Szczawnicy, tylko pognasz na ostatni kurs.

Ceny biletów na Spływ Dunajcem kształtują się w okolicach 50zł. Dużo, nie dużo? Mało, to nie jest, ale uważam, że każdy Polak, który zawita w Pieniny, powinien choć raz w życiu skosztować uroku tej tradycyjnej wycieczki pięknym, choć miejscami rwącym Dunajcem.

Rzeka Bentota, dla osób przybywających ze strefy umiarkowanego klimatu, to po prostu czysta egzotyka i dzicz. Jej brzegi porastają bujne lasy namorzynowe, pełne ptaków i innych zwierząt.

Wynajętą motorówką, wraz z przewodnikiem i sternikiem opuściliśmy plażę i zagłębiliśmy się w bujny, namorzynowy labirynt.

I raptem świat z żółto-błękitnego koloru plaż i oceanu, robi się zielony na wszelkie możliwe odcienie zieloności. Wprost z rzeki wyrastają bujne korzenie namorzynowych drzew. Setki i tysiące korzeni tworzy bujną plątaninę. Łączy się ona ponad naszymi głowami i zamyka dopływ słońca. Nagle znajdujesz się w półmroku. Aparat fotograficzny dostaje świra nie potrafiąc poradzić sobie z ogromnie kontrastowym światłem.

Nasz przewodnik Nadeen (doskonale mówiący po polsku) potrafił wyjść z siebie, aby wyszukać wszelkie możliwe atrakcje.

Krokodyl wygrzewający się na pniu. Osobnik niewielki, więc gdzieś niedaleko muszą być i rodzice.

Mały krokodylek.

Słynny kameleon czekał na nas przebierając piękny zielonawy odcień.

Wspaniałe warany. Biała żaba na drzewie. Inny świat.

Oczywiście w lasach mangrowych nad Bentotą są przede wszystkim ptaki, reprezentowane przez bardzo liczną rodzinę zimorodków. Od takich podobnych do naszego ślicznego, polskiego zimorodka, do zimorodka wielkości kury siedzącej na drzewie. Naprawdę, aż serce zaczyna mocniej bić na takie widoki.

Scena jak z filmu, po płyciźnie przechadzają się warany, a czaple polują na kolejny posiłek.

No i liczne nietoperze. Nie wiem, co to za gatunek, ale były ogromne. Spokojnie zwisały sobie główkami na dół z najwyższych gałęzie drzew. Przewodnik wskoczył na jedno takie drzewo, niczym tarzan wdrapał się na nie i potrząsając przepłoszył je. Przez pięć minut nietoperze krążyły ponad głowami. Widok fantastyczny. Do tego liczne czaple białe, kormorany. Nad zatoką, ponad głowami krążą ogromne stada pustułek.

Na koniec podpłynęliśmy do przeuroczej knajpki.

Ustawiona na palach nad brzegiem rzeki. Podłoga zrobiona ze splecionych mocno gałęzi i desek. Siadasz sobie w cieniu przy stoliku, raptem robi się chłodno i przyjemnie. Do środka dostaje się orzeźwiający wiaterek. Nie wiem skąd tam mają zimne piwo, ale w takiej scenerii smakowało wprost wybornie, podobnie jak tradycyjny na Sri Lance napój z kokosa królewskiego pity przez rurkę. Ciepły, ma taki trochę lurowaty smak, ale zimny ….. mniam.

Kilkugodzinna wycieczka, za dwanaście, czy piętnaście dolarów, dostarcza całą, niewyobrażalną masę wrażeń.

Rybak na rzece Bentota.

Rozrastają się nad brzegami mórz i oceanów. W zależności od poziomu wody, lasy namorzynowe są okresowo zalewane i osuszane. Słonolubne drzewa przystosowały się do tego, wykształcając specyficznie wyglądający system korzeniowy. Wygląda to bardzo malowniczo i niesamowicie egzotycznie.

Pomiędzy korzeniami, na nich, oraz w koronach drzew tętni bogate życie. Królują oczywiście ptaki, ale nie brakuje węży, krokodyli, płazów, małż.

Lasy namorzynowe na Sri Lance. Rzeka Bentota, obok znanego kurortu turystycznego Beruwela. Więcej w relacji ze rejsu pośród mangrowców we wpisie Rejs po egzotycznej rzece Bentota.

Niestety, lasy namorzynowe bardzo szybko znikają z naszej planety. Głównym ich wrogiem jest o ironio, turystyka. Wycinane są całe wybrzeża magrowców, aby w ich miejscu utworzyć plaże i hotele dla wylegujących się na leżakach turystów. I potem taki ktoś wraca do domu i mówi, że był na Sri Lance, a w sumie to, nie wiedział tego co najciekawsze.

Najbardziej rozpowszechniony z mangrowców, to mangrowiec czerwony. Tworzy on lasy namorzynowe u wybrzeży Atlantyku i Pacyfiku (Australia, Ameryka Północna i Południowa, Zachodnia Afryka).

Świątynia położona jest nad malowniczym jeziorem, będącym centralnym punktem Kandy, na terenie pałacu królewskiego.

Znajduje się tam Ząb Buddy ocalały ze spopielenia jego zwłok i przemycony z Indii w 313 roku. Dokonała tego księżniczka Hemamali, uciekając na Sri Lankę przed nadciągającym wojskiem hinduskim.

Obecnie Ząb Buddy przechowywany jest w specjalnym złotym relikwiarzu, który pokazywany jest jedynie podczas mszy (zwane tutaj puja). Tłok panuje wtedy tam niesamowity. Każdy chce rzucić okiem na święty skarb, oraz złożyć swoje ofiary.

Z uwagi na zagrożenie terroryzmem (w 1998 roku ugrupowanie o nazwie Tamilskie Tygrysy wjechały samobójczo ciężarówką z materiałami wybuchowymi do świątyni, zginęły wówczas 23 osoby), każdy wchodzący jest szczegółowo przeszukiwany. Oczywiście należy być odpowiednio ubranym, a buty pozostawić przed wejściem.

Temple of the Tooth (Sri Dalada Maligawa) , Kandy, Sri Lanka.

Jeszcze jeden film o Świątyni Zęba w Kandy, zrobiony przez większych fachowców niż ja.

Lankijczycy nie znają innej muzyki, jak muzyka perkusyjna, więc i muzyka sakralna i ludowa, to głównie bębnienie. Zapraszam do obejrzenia różnorodnych tańców Sri Lanki, które to świetnie zobrazują.

Sri Lanka, ujście rzeki Bendota. Waran na Sri Lance pomimo, że mniejszy od słynnych smoków z Komodo, też robi wrażenie. Piękne zwierze.

Do zdjęć przygrywa muzyka klasyków polskiej muzyki – Czerwonych Gitar. Ileż to lat zachwycają i wzruszają kolejne pokolenia.

Czerwone Gitary – Jesień idzie przez park
Jesień … Liść ostatni już spadł.
Jesień … Deszcz zmył butów Twych ślad.
Jesień idzie ku mnie przez park.

Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr.

Co do filmików, to wszystkie polecam oglądać zawsze w większym rozmiarze, po kliknięciu w ikonkę YouTube.

Kolory, kolory i jeszcze raz kolory jesieni.

To, to radosny był dzień,
Gdy zapewniałaś mnie, że
Nic nie rozdzieli nas już,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Liść ostatni już spadł.
Popatrz – plaża jak biały kwiat.
Zima idzie ku mnie przez park.

Szybko przyjdzie wiosna i żar ,
Lato, i wakacje, i park,
W którym znajdę cienie wśród drzew.

Znów szybko miną nam dni,
Znów będziesz powtarzać mi,
Że nie rozdzieli nas nic,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Znowu czekam na list.
Jesień … Zamiast listu mam liść.
Jesień … Z inną idę przez park …

Z inną idę przez park …

W 1988 roku powstał Park Krajobrazowy Góry Opawskie, obejmujący cały teren gór. Większą część tego obszaru zajmują dobrze zachowane lasy mieszane. Zaprojektowano tu leśne rezerwaty przyrody: Cicha Kotlina, Las Bukowy.

No i te rezerwaty uginają się pod piłami robotników leśnych.

Góry Opawskie i rezerwat. Wycinka drzew idzie na całego. Świerków jeszcze specjalnie nie żal, ale piękne bukowe drzewostany, z który słynie to pasmo górskie?

Niby nic takiego wielkiego, zwykły, polski las mieszany. Trochę dębów, brzóz i sosen. Ale to właśnie w takim „swoim”, najbliższym otoczeniu przeżywamy wiele chwil i znamy je o każdej porze dnia i roku.

Do ilustracji tych zdjęć posłużyłem się utworem Jesień, granym przez SDM, czyli Stare Dobre Małżeństwo

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym

(a piosenka kończy się całkiem smutno więc to wyciąłem, bo po co nam takie smutki)

Czerwony, jesienny liść.

Młode, czerwone dęby wytrwale przebijają się w górę i walczą o swoje miejsce w lesie.

Dorosły dąb czerwony.

Las Łabędzki w Gliwicach.

Te mewy, to padlinożercy, posilający się zdechłym gołębiem. Scena dość dla nas ludzi dramatyczna, ale przyroda, to przecież ciągła walka w łańcuchu pokarmowym.

Padlinożercy w Dublinie.

Przerzucony jest na wysokości 20 metrów nad ziemią, pomiędzy skalną grzędą, a granitową iglicą.

Genezę jego powstania widać już na pierwszy rzut oka. Potężna, zwietrzała baszta skalna wykruszyła się i spadła w przepaść, zaklinowując się pomiędzy skalnymi ścianami.

Granity, z których zbudowany jest skalny most są mocno promieniotwórcze, podobnie jak inne skały w regionie Rudaw Janowickich.

Piękne okno skalne w w Dolnie Janówki, to miejsce urocze, sąsiadujące w pobliżu z nie mniej atrakcyjnymi grupami skalnymi.

Skalny Most leży przy szlaku turystycznym, na ścieżce przyrodniczej Janowice – Bolczów.

Jeżyn czarne granaty…

Sierpień kończy upalnie
w dniach kolejnych ze słońcem,
wietrzyk z cicha, układnie
pieści liście zielone.

Jeżyn czarne granaty
zapraszają na ucztę,
lata ciepłem nagrzany
o tym piosnkę zanucę.

W tym roku w Beskidach jeżyny obrodziły jak co roku. Rekompensowało to, słabsze plony jagód. Turystów też jakby trochę mniej, więc kto łakomy, to ma rozkoszne zajęcie :)

Nie wiem, co jest w owocach leśnych, ale ich zrywanie i zjadanie zawsze przynosi niesamowitą satysfakcję, nie porównywalną z owocami kupowanymi w sklepie.

A takie dojrzałe, słodziutkie jeżyny …. mniam. Te znalazłem na stokach Romanki, w Sopotni Wielkiej. A poprzednia moja, tegoroczna wyżerka (inne słowo nie byłoby tutaj adekwatne), miała miejsce na stokach Ostrego, w Beskidzie Śląsko-Morawskim.

[...]

Dziś żurawie na niebie
z krzykiem krążą w kominie,
pewne, że wiatr zaniesie
w dal ich całą rodzinę.

Czaple sterczą na polu
głową kręcąc wokoło,
niczym z wyżyn balkonu
wierząc w sukces polowań.
-autor nieznany, znalazłem tutaj

Obszar szczytu objęto ochroną ze względu na specyficzną roślinność i starodrzew świerkowy. Z czasem stare drzewa zaczęły obumierać i wierzchołek pokrył się sterczącymi ku niebu kikutami.

Od samego początku byłem oczarowany całym różnokolorowym pejzażem. Głęboka zieleń świerków, brunatny kolor paproci, czerwieniejące już jesienią jagody, stalowoszare, wyschnięte pnie drzew, to wszystko tworzy spektakularną aurę.

Chroniony w rezerwacie Romanka starodrzew świerkowy, chyli się już ku upadkowi.

Wierzchołek Romanki. Liczne wykroty dają wyobrażenie o panującym tutaj surowym klimacie.

Umarły las na Romance. Straszą kikuty drzew.

Huba na umarłym drzewie. Życie na życiu i życie po życiu.

Bory świerkowe na szczycie Romanki.

Obumarłe drzewo i pajęczyna gałęzi.

Szlak na Romankę w słoneczny dzień wygląda niezwykle malowniczo.

Żal starych drzew, ale omszałym pniom nie można odmówić uroku.

Motocykliści na szlaku są prawdziwa zmorą turystów. Na szczęście policja musi ich nieźle ścigać, skoro pojawili się tylko jeden raz tego dnia. Ale za to w rezerwacie przyrody, jak gdyby nigdy nic.

Cóż, jedno zdjęcie z Petry i wszystko jasne. Wcześniej też nie wiedziałem.

Petra, to także prawdziwe góry. Ostre, kamieniste, z głębokimi wąwozami. Dzięki nim zyskała swoje strategiczne handlowe położenie.

Skalne budowle wykute w skałach przed wiekami przez Nabatejczyków

Osiołki chronią się przed słońcem w antycznych komnatach.

Wnętrze grobowca. Nie wiele tu było zbędnego miejsca. Na ścianach zachowały się resztki malowideł. Jak wszystkie skarby starożytności rabusie i czas, dokonały swego. Uwagę zwraca bajecznie kolorowy strop.

Pustynia Jordanii wbrew pozorom nie jest całkowicie pozbawiona życia. Wiele roślin przystosowało się do surowych warunków i całkiem dobrze sobie radzi.

Bajkowo kolorowe warstwice skalne. Stąd nazwa Różowe Miasto.

Różowe Miasto.

Skalne miasto wykute ręką człowieka. Ileż to trudu musiało kosztować!

Labirynt skał w wąwozie Sik prowadzącym do Petry.

W wąwozie Sik zachował się do naszych czasów oryginalny bruk. Ileż tu na nim rozegrało się wydarzeń. Wkraczały karawany, przechadzali się zwykli mieszkańcy i królowie.

Wnętrze Petry, potężne dziedzińce we wnętrzu gór.

Jest to część druga wpisu. Przejdź do części pierwszej: Petra.

Remiz buduje gniazdo w postaci charakterystycznej rękawicy. Przyczepia ją do wierzbowych witek i gdy jest już prawie gotowe prezentuje wybrance. Aby jej lepiej zabłysnąć rozpoczyna budową kilku gniazd. Kapryśna panna może sobie wtedy wybrać najładniejsze. Cóż, prawie jak ludzie.

Filmik nakręcony metodą digiscoping za pomocą aparatu kompaktowego i lunety.

Petra przywitała nas wiatrem i deszczem. Wieczorny spacer „na miasto”, został ograniczony do minimum z powodu zacinającego poziomo deszczu i gwałtownego załamania pogody. Wiatr szalał z prędkością huraganu szybko wpędzając spacerujących z powrotem do hotelu. Centralne, powietrzne ogrzewanie działało jedynie do północy. Kto więc siedział grzecznie w pokoju, to sobie nagrzał. My niegrzecznie szwędaliśmy się po okolicy i po hotelu, a wiec w nocy szczękaliśmy zębami.

Hotel położony na bardzo stromej skarpie, a właściwie przyklejony do prawie pionowo opadającego zbocza. Recepcja mieściła się na najwyższym piętrze, a do pokojów zjeżdżało się nawet siedem pięter na dół. Pokoje położone były amfiteatralnie z widokiem na głęboką dolinę i przeciwległy stok. Przypominało mi to trochę położenie hotelów w Delfach w Grecji.

Nabatea, kraj wielu ludzi i obfitujący w pastwiska. Stolicą Nabatejczyków jest Petra, nazwa tak od miejsca swego położenia, które choć jest równe i płaskie, lecz wokół ufortyfikowane skałami, zewnątrz skały są urwiste i strome, wewnątrz pod dostatkiem jest źródeł zarówno dla celów gospodarczych, jak i nawadniania ogrodów. Na zewnątrz skalnego kręgu kraina jest pustynna, szczególnie w kierunku Judei – Strabon

Cena wejściówki? Lepiej nie pytać! kiedyś wynosiła ponoć 5 dolarów, a obecnie urosła do 50$! Ale i tak warto. Żyje się przecież tylko raz …

Główne wejście do Petry prowadzi przez wąski i niesamowicie malowniczy wąwóz Siq. Długi na kilometr, wąski, wijący się niczym wąż. Ściany jego sięgają na 200 metrów w nim niebo.

Pokazem zdolności technicznych mieszkańców Petry jest wyrzeźbione wgłębienie ciągnące się wzdłuż ścian wąwozu Sik. Niegdyś leżały w nim terakotowe rury doprowadzające wodę do stolicy.

Na końcu wąwozu Siq ukazuje się najsłynniejsza budowa stolicy Nabatejczyków – Skarbiec (Al Khazneh).

Główna ulica Petry prowadzi pomiędzy skałami z widokiem na potężną, pionową ścianę pełną królewskich grobowców, obok teatru i setek innych pomieszczeń wykutych w różowej skale.

Nabatejczycy będąc trudnymi do pokonania w walce pozostali na zawsze wolnymi; co więcej, nigdy w żadnym czasie nie zaakceptowali człowieka z innego kraju jako swojego władcy i wciąż utrzymują swoją wolność nienaruszenie. W konsekwencji ani Asyryjczycy dawniej, anie królowie Medów i Persów, ani ci z Macedończyków nie byli w stanie zniewolić ich i chociaż wysyłali wiele potężnych wojsk przeciwko nim, nigdy nie doprowadzili swoich starań do końcowego sukcesu. – Biblioteka historyczna – Diodor Sycylijski, I w. p.n.e.

Krótki filmik nakręcony komórką pokazuje panoramę u stóp Skarbca Al Khazneh.

Petre można zwiedzać piechotą, lub z siodła konia, powozu, wielbłąda lub niezmordowanego osiołka.

Druga, słynna budowla Petry, grobowiec – Ed Deir.

Kawa trzy dolary, ale któż będzie liczył kiedy pije ją z TAKIM widokiem.

Śmiali się ze mnie, że koszulka z Chińskiego Muru spotkała się z nabatejskim imperium.

Bawiące się nożem dzieci. Zjadały bulwy rosnących tam roślin. Ale za nimi już leci mama i krzyczy, że nie biorą po dolarze za zdjęcie.

Majestatyczny grobowiec.

Niesamowite, kolorowe skały.

Petra leżała w sercu gór, co zapewniało jej strategiczną pozycję.

Nabatejczycy są rozsądnymi ludźmi lubiącymi gromadzić dobytek. Karają grzywną każdego, kto zmniejsza stan swego posiadania, a obdarzają honorami każdego, kto go powiększa. Przygotowują codzienne posiłki razem w grupach trzynastoosobowych, a na każdej uczcie towarzyszą im dwie śpiewające kobiety. Król posiada wiele przepięknie wykonanych naczyń do picie, lecz nikt nie pije więcej niż jedenaście pełnych pucharów, za każdym razem używając innego złotego pucharu. Król jest tak demokratycznie usposobiony, że w czasie uczt obsługuje się sam, a czasem usługuje innym biesiadnikom – Strabon

Skarbnicą wiedzy o tym mieście i cywilizacji Nabatejczyków jest książka PETRA, której autorem jest Wojciech Machowski. Polecam.

Chciałbym serdecznie podziękować firmie Brand New Media i firmie Ford za udostępnienie C-Max’a do testów. W taki to sposób, niespodziewanie i w sposób niezaplanowany znalazłem się znowu nad naszym pięknym Bałtykiem.

Auto znakomicie się sprawdziło, prowadziło się pewnie, szybko, pomieściło całą masę ubrań i sprzętu dla czteroosobowej załogi, jeden rower i moje liczne zabawki fotograficzne i do obserwacji przyrody :)