Fotoblog dolnoślązaka

Świat Tytusa, Romka i A'Tomka

2020-11-11T15:36:00.005+01:00

Od 6 stycznia aż do 25 marca 2018 r. w Centrum Kultury Zajezdnia we Wrocławiu można było zobaczyć wystawę poświęconą pracy Henryka Jerzego Chmielewskiego, czyli Papcia Chmiela, twórcy niezwykle popularnego komiksu poświęconego przygodom Tytusa de Zoo, Romka i A'Tomka. Komiksy ukazywały się od 1957 r. w oszałamiającym nakładzie 11 milionów egzemplarzy!

Mauzoleum Michaiła Kutuzowa w Bolesławcu

2020-05-13T17:29:00.000+02:00

Marszałek Michaił Kutuzow (1745-1813) był jednym z najwybitniejszych dowódców rosyjskich. Wsławił się podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1787–1792) zdobyciem twierdzy Izmaił, a także podczas wojen napoleońskich - bitwie pod Austerlitz, inwazji napoleona na Rosję (1812) i bitwie pod Borodino. Za kampanię zimową 1812 r. otrzymał tytuł Księcia Smoleńskiego i najwyższe odznaczenie rosyjskie - Order św. Jerzego I stopnia. Na początku 1813 r. dowodził wojskami rosyjskimi na terytorium Polski i Prus. Podczas pobytu sztabu w Bolesławcu (Bautzen) 28 kwietnia 1813 r. zmarł na tyfus. Ciało księcia zabalsamowano i wysłano do Petersburga, gdzie spoczywa w Soborze Kazańskim, natomiast serce pochowano z honorami na miejscu w Bolesławcu. Po zakończeniu drugiej wojny światowej władze radzieckie, które ceniły Michaiła Kutuzowa jako dowódcę skutecznie walczącego z najeźdźcą (czyli Napoleonem), postanowiły rozbudować cmentarz wojenny z obeliskiem poświęconym Michaiłowi Kutuzowowi i pochować na nim poległych żołnierzy Armii Czerwonej służących w 7. Korpusie Pancernym Gwardii i 31. Dywizji Piechoty 1. Frontu Ukraińskiego. Wejście na cmentarz pilnują dwie płaskorzeźby - żołnierza rosyjskiego z czasów wojen napoleońskich i żołnierza Armii Czerwonej z czasów drugiej wojny światowej.

Cerkiew pw. św. Michała Archanioła w Sokołowsku

2019-12-29T15:12:00.002+01:00

Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła została zbudowana w latach 1900-1901 staraniem Bractwa św. Włodzimierza przy poparciu metropolity petersburskiego Palladiusza, dla prawosławnych kuracjuszy leczących gruźlicę w uzdrowisku Görbersdorf obecnie Sokołowsko. Cerkiew służyła wiernym do końca lat 30. Po drugiej wojnie światowej uległa dewastacji, przez pewien czas pełniła funkcję domu letniskowego. Staraniem parafii prawosławnej św. Cyryla i św. Metodego we Wrocławiu na Piasku i uzyskaniu subwencji z Fundacji „Renovabis” w Freising cerkiew została odkupiona i po generalnym remoncie przywrócona do pierwotnego przeznaczenia. Poświęcenia nowego krzyża wieńczącego cerkiew dokonał arcybiskup wrocławski i szczeciński Jeremiasz 5 kwietnia 1997 r. Od tego czasu świątynia służy wiernym z Sokołowska i pogranicza polsko-czeskiego.

Szlak od Źródeł Łaby po Czarną Przełęcz

2019-12-26T15:37:00.001+01:00

Alternatywną trasą dla czerwonego szlaku turystycznego prowadzącego grzbietem Karkonoszy jest wędrówka przez Źródła Łaby, Łabską boudę, Martinovą boudę na Czarną Przełęcz. Droga ta jest niezwykle malownicza, zwłaszcza zimą.

Trasa: Česká budka – Czarna Przełęcz | mapa-turystyczna.pl

Wschód słońca na Śnieżce

2019-12-15T18:10:00.001+01:00

Prognozy pogody bywają czasem niedokładne, miało być pochmurno, lecz o dziwo zapowiada się piękny, bezchmurny dzień. Zatrzymuję się na chwilę, gaszę światło i spoglądam w niebo, na którym migoczą tysiące gwiazd i szeroką, białą wstęgą świeci Droga Mleczna. Zerkam na termometr, który pokazuje -10, w górach panuje zupełna cisza. Kilka minut podziwiam nocne niebo i gdy zaczynam odczuwać mróz, włączam czołówkę i ruszam w górę. Mijam śpiącą Strzechę Akademicką, odwracam się i spoglądam w stronę Kotliny Jeleniogórskiej. W dole migają tysiące świateł Jeleniej Góry i okolicznych miejscowości, widok jest niesamowity. Kotlina jeszcze śpi, minie jeszcze klika godzin, ludzie obudzą się i zajmą swoimi sprawami. W zupełnej ciszy ruszam dalej, chciałbym wejść na Śnieżkę chwilę przed wschodem słońca. Maszerując zastanawiam się, ile razy wchodziłem na Śnieżkę w ciągu ostatnich 35 lat i nie udaje mi się ustalić nawet przybliżonej liczby, pewnie było to między 30 a 50 razy. Jestem za to pewien, że w nocy wchodzę drugi raz, takich przygód się nie zapomina. Pod Domem Śląskim przypinam raki, ostatnie podejście bywa mocno zalodzone. Na ciemnym zboczu widzę białe błyski, ktoś podchodzi od szczyt, wiem już, że nie będę na Śnieżce sam. Ruszam żwawo w górę, niebo na wschodzie zaczyna blednąć, gdy docieram na wierzchołek, śnieg zmienia barwę na różową.

Obóz Plaszow

2018-12-04T14:26:00.000+01:00

Obóz Plaszow, to niemiecki nazistowski obóz pracy przymusowej, przekształcony później w obóz koncentracyjny (Konzentrationslager Plaszow bei Krakau). Powstał jako miejsce przetrzymywania ludności żydowskiej z krakowskiego getta, wykorzystano w tym celu teren dwóch cmentarzy żydowskich, przy ul. Abrahama 3 i przy ul. Jerozolimskiej 25 w krakowskiej dzielnicy Podgórze. Z czasem teren obozu rozrósł się do 80 hektarów, a liczba więźniów wzrosła do 25 tysięcy, którzy pracowali i mieszkali w 180 barakach i budynkach. Niemcy wykorzystywali więźniów do niewolniczej pracy w różnych warsztatach: samochodowych, elektrycznych, stolarskich i ślusarskich, w pobliskich kamieniołomach byłej firmy „Liban & Ehrenpreis”, także w różnych zakładach przemysłowych poza obozem m.in. Fabryce Naczyń Emaliowanych Oskara Schindlera. Przez KL Plaszow przeszło prawdopodobnie około 150 tysięcy więźniów głównie Żydów Małopolski, Węgier i Słowacji, część z nich wywieziono do obozów zagłady Auschwitz i Belzec oraz na roboty przymusowe do Niemiec.
W styczniu 1944 r. Plaszow funkcjonował już jako obóz koncentracyjny, dokonywano tu masowych egzekucji więźniów m.in. z podległego gestapo krakowskiego więzienia Montelupich. Wśród nielicznych ocalonych więźniów znajduje się 1100 krakowskich Żydów z tzw. „listy Schindlera”. Komendant obozu SS-Hauptsturmführer Amon Göth, który własnoręcznie zamordował ok. 500 osób, został po wojnie osądzony za ludobójstwo i stracony na szubienicy.

Obecnie w miejscu obozu znajduje się wystawa planszowa dokumentująca życie codzienne, niewolniczą pracę i martyrologię więźniów oraz pomnik "Ludzie z wydartymi sercami" stojący w miejscu wykonywania egzekucji.

Straszne rzeczy, które działy się w czasie wojny na krakowskim Podgórzu pokazane zostały w filmie Lista Schindlera (Schindler’s List) Stevena Spielberga.

Szary Dom, dawny karcer obozowy

Dawny kamieniołom „Liban & Ehrenpreis”

Ludzie z wydartymi sercami

Muzeum Obozów Jenieckich w Żaganiu

2018-11-29T11:35:00.000+01:00

Muzeum Obozów Jenieckich w Żaganiu powstało w 1971 r. w miejscu, gdzie w czasie drugiej wojny światowej znajdowały się dwa obozy jenieckie Stalag VIII C i Stalag Luft III.
W Stalagu III C więzieni byli podoficerowie i szeregowi żołnierze wojsk lądowych rożnych narodowości, Polacy, Belgowie, Francuzi, żołnierze francuskich wojsk kolonialnych z Afryki i Azji, Brytyjczycy, Grecy, Jugosłowianie oraz żołnierze z Armii Czerwonej. Od 1943 r. dołączyli jeńcy włoscy, a w 1944 r. słowaccy i 101 powstańców warszawskich. W chwili ewakuacji (przed nadciągającą Armią Czerwoną) obóz liczył 49 tys. więźniów.
Stalag Luft III przeznaczony był dla pilotów i członków załóg samolotów alianckich. Tu również było międzynarodowe towarzystwo - lotnicy z USA, Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii, Związku Południowej Afryki, Kanady oraz krajów europejskich Czech, Francji, Norwegii, Belgii, Holandii, Litwy, Grecji oraz Polski. W tym Stalagu warunki życia były lepsze, a więźniowie nie musieli pracować. Więcej o obozie tutaj.
Muzeum poświęcone jest więźniom i historii obozów jenieckich, posiada bogatą dokumentację, liczne przedmioty osobiste i dokumenty z czasów wojny. Zrekonstruowano izby żołnierskie i barak dla więźniów. Co jakiś czas spotykają się w nim weterani z całego świata, którzy w czasie wojny dostali się do niewoli i więzieni byli w Żaganiu.

Replika tunelu "Harry"

Replika wózka, którym transportowano ziemię podczas kopania tunelu "Harry"

Stalag Luft III w Żaganiu

2018-11-16T07:47:00.001+01:00

Stalag Luft III był niemieckim obozem jenieckim, w którym więzieni byli lotnicy alianccy zestrzeleni w czasie drugiej wojny światowej nad Niemcami i terenami przez nich okupowanymi. Obóz mieścił się w miejscowości Żagań (wtedy Sagan), z dala od granic III Rzeszy, co praktycznie uniemożliwiało ewentualną skuteczną ucieczkę. W niewoli przebywali głównie żołnierze sił powietrznych Wspólnoty Brytyjskiej (Brytyjczycy, Kanadyjczycy, Australijczycy, Nowozelandczycy, obywatele Związku Południowej Afryki) ale nie tylko, gdyż więzieni byli również Polacy, Czechosłowacy, Francuzi, Norwegowie, Grecy, Holendrzy, Belgowie, Litwini i inni. We wrześniu 1944 r. dołączyli Rosjanie ze zlikwidowanego w Łodzi (Litzmannstadt) Stalagu Luft II. Na przełomie 1944/1945 przebywało tu ok. 10 tys. żołnierzy w tym 100 Polaków. Obóz został wyzwolony przez Armię Czerwoną 19 stycznia 1945 r., niestety Niemcy zdążyli ewakuować jeńców do innych stalagów w pobliżu Norymbergi.

Wielka ucieczka

Mimo skrajnie niesprzyjających warunków, żołnierze starali się przygotować masową ucieczkę z niewoli. W pracach przygotowawczych do niej brało udział ok. 600 oficerów i żołnierzy, w tym również Polacy, ważną rolę odegrał m.in. porucznik Włodzimierz Kolanowski, który współkierował grupą sporządzającą mapy i zajmował się konstrukcją schodów do tuneli. Przygotowywano fałszywe dokumenty, cywilne ubrania i inne przedmioty potrzebne do przetrwania za drutami. Przemyt do obozu organizowany był przez tajny ośrodek Wywiadu Armii USA w Forcie Hunt (Virginia, USA). W paczkach żywnościowych przemycano narzędzia, mapy, kompasy, niemiecką walutę, gotowe podrobione dokumenty, odbiorniki radiowe, a nawet aparaty fotograficzne. Jeńcy w listach do najbliższych przekazywali zaszyfrowane informacje o charakterze wywiadowczym - koło obozu znajduje się węzeł kolejowy i można było obserwować ruchy wojsk. Drążono trzy tunele, którymi miała odbyć się masowa ucieczka, do budowy stosowano wszystkie materiały, które udało się wykorzystać - deski z prycz, puszki a nawet worki, z których skonstruowano pompę dostarczającą powietrze pracującym pod ziemią ludziom. Tunel “Tom” został odkryty przez Niemców, drugi “Dick” okazał się nieprzydatny ze względu na rozbudowę obozu. Ostatnią szansę dawał tunel “Harry”. W nocy z 24 na 25 marca 1944 r. 76 jeńców (w tym sześciu Polaków) zdołało wydostać się przez liczący 111 m podkop za druty stalagu, a wydarzenie to przeszło do historii jako “Wielka Ucieczka” / “The Great Escape”. Ostatecznie z niewoli zbiegli tylko trzej, Norwegowie Peter Bergsland i Jens Muller oraz Holender Bram van der Stok, pozostali zostali schwytani. Adolf Hitler osobiście wydał tzw. Sagan-Befehl (“rozkaz żagański”) w którym nakazywał zamordowanie wszystkich schwytanych żołnierzy (było to pogwałcenie Konwencji Genewskiej i zbrodnia wojenna), podobno dzięki interwencji Hermanna Göringa zmniejszono liczbę zabitych do 50. Do wykonania tego rozkazu zorganizowano specjalny oddział złożony głównie z funkcjonariuszy Gestapo z Breslau. Większość tych gestapowców zginęła niedługo później w trakcie oblężenia Festung Breslau, jeden z nich Max Wielen został po wojnie skazany na dożywocie, a W. Scharpwinkel umarł w niewoli radzieckiej (Rosjanie nie zgodzili się na przekazanie go Brytyjczykom).

Zamordowani lotnicy spoczęli na cmentarzu wojennym w Żaganiu (dziś jest to Mauzoleum Lotników Alianckich), po wojnie prochy przeniesiono na Cmentarz Wojenny Wspólnoty Brytyjskiej na Cytadeli w Poznaniu.

W 1963 r. do kin wszedł film Wielka Ucieczka w reżyserii Johna Sturgesa oparty na wydarzeniach, które rozegrały się w czasie wojny w stalagu w Żaganiu. W filmie zagrali m.in. Steve McQueen, Richard Attenborough i Charles Bronson. Obraz był nominowany do Oscara.

Listę uczestników Wielkiej Ucieczki można znaleźć tutaj:
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Allied_airmen_from_the_Great_Escape

"Przez przeciwności do gwiazd" dewiza Royal Air Force i innych sił lotniczych Wspólnoty Narodów

Poniżej Mauzoleum Lotników Alianckich w Żaganiu

Kaplica Grobu Bożego w Żaganiu

2018-11-14T08:57:00.002+01:00

Kaplica Grobu Bożego w Żaganiu znajduje się na cmentarzu obok kościoła Nawiedzenia NMP (XV w.) czyli tak zw. kościoła "na górce", jest (proporcjonalnie pomniejszoną) repliką średniowiecznej kaplicy Grobu Bożego w Jerozolimie. Jest najstarszą tego typu budowlą na Śląsku (historycznie jest to Dolny Śląsk, obecnie lubuskie) i ma kształt sprzed przebudowy oryginału w roku 1555. Budowę żagańskiej kaplicy rozpoczęto w 1598 r. z inicjatywy Jakuba II Liebiga, opata miejscowego zakonu augustianów. Wykonana z piaskowca, składa się z nawy i komory grobowej (w której kiedyś znajdował się sarkofag z figurą Chrystusa). Żagańska kaplica do 1945 r. była ważnym obiektem kultu religijnego i celem licznych pielgrzymek.

A tutaj kaplica w Jerozolimie :-)

Więcej o Jerozolimie >> tutaj <<

Gala pary i dawnej techniki rolniczej 2017

2018-11-08T07:51:00.001+01:00

Gala pary i dawnej techniki rolniczej odbywa się co roku we wrześniu w Jaworzynie Ślaskiej i Piotrowicach Świdnickich. Jaworzyna słynie z Muzeum Techniki, gdzie znajdują się między innymi cenna kolekcja parowozów, lokomotyw i innych pojazdów szynowych, a Piotrowicach organizowane jest muzeum poświęcone maszynom wykorzystywanym w rolnictwie. W 2017 r. po raz pierwszy odbyła się duża impreza, na którą przyjechali również prywatni kolekcjonerzy (także zza granicy) ze swoimi skarbami - odrestaurowanymi ciągnikami (Lanz Bulldog) i jego polskie klony - czyli ciągnik Ursus c-45, różne modele czeskich Zetorów, również maszyny z Anglii i Szwecji). Była też napędzana parowym silnikiem ciężarówka Skoda (oczywiście "na chodzie") która przyjechała do Piotrowic z Czech. Imprezę uświetniał m.in. parowy walec drogowy, który dotarł o własnych siłach z muzeum w Jaworzynie, kolorytu imprezie dodawały grupy rekonstrukcyjne. Największą atrakcją gali były wyścigi ciągników rolniczych i parada kilkudziesięciu zabytkowych pojazdów.

Lwówek Śląski

2018-11-06T09:09:00.001+01:00

Lwówek Ślaski - jedno z najstarszych miast Dolnego Śląska, jest przepięknie położone na rzeką Bóbr na granicy Pogórza Izerskiego i Kaczawskiego. Zlokalizowane na szlaku handlowym Via Regia, już w średniowieczu szybko stało się ważnym ośrodkiem gospodarczym, także dzięki wydobyciu złota. W 1243 r. książę Bolesław Rogatka zorganizował w Lwówku pierwszy na Śląsku turniej rycerski. W miarę wyczerpywania się złóż złota, podstawą utrzymania mieszkańców stało się rzemiosło, głównie sukiennictwo i tkactwo, handel oraz obróbka kamienia budowlanego. W 1498 r., czeski król Władysław Jagiellończyk nadał miastu herb, który jest używany do dnia dzisiejszego. Kres rozwojowi grodu przyniosła wojna trzydziestoletnia i wojny napoleońskie. Ożywienie gospodarcze przyniosło dopiero zbudowanie linii kolejowych do Złotoryi, Gryfowa Śląskiego i Jeleniej Góry. W czasie ostatniej wojny 16 lutego 1945 r. Lwówek zdobyła armia czerwona, w wyniku zaciętych walk zniszczono 40% budynków. Na mocy ustaleń konferencji poczdamskiej Lwówek Śląski został przydzielony Polsce w dotychczasowa ludność została wysiedlona do Niemiec.

Tradycje warzenia piwa w Lwówku Śląskim sięgają 1209 r., kiedy to Henryk Brodaty nadał miastu przywilej „mili piwnej”. Lwóweckie tradycje piwowarskie podtrzymuje do dziś browar wybudowany pod koniec XIX wieku przez Juliusa Hohberga na dawnych terenach zamkowych. W 1999 r. podupadającą firmę przejął niemiecki przedsiębiorca, który zmodernizował zakład, zachowując tradycyjne metody produkcji z wykorzystaniem oryginalnych przedwojennych kadzi i otwartych basenów fermentacyjnych.

Zlot samochodów ciężarowych w Jelczu

2018-07-13T12:42:00.002+02:00

Zdjęcia zrobiłem na Zlocie Samochód Ciężarowych i Autobusów w Jelczu-Laskowicach w czerwcu 2017 r. W jednej z dawnych hal fabrycznych miłośnicy ciężarówek i autobusów mogli podziwiać pojazdy wyprodukowane w Jelczańskich Zakładach Samochodowych. Mimo często kilkudziesięciu lat od opuszczenia fabryki, wiele z samochodów, które przyjechały na zlot, są w ciągłej eksploatacji i dzielnie pracują na swoich właścicieli.

Barokowy ogród Ossolineum

2018-07-10T10:00:00.001+02:00

Ogród znajduje się na południe od głównego budynku Zakładu Narodowego im. Ossolińskich przy ul. Szewskiej we Wrocławiu. Okalają go mury Ossolineum, Liceum Urszulanek oraz "Maciejówki". Pierwszy ogród w tym miejscu założył w 1697 r. Michał Fibiger, mistrz Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, na potrzeby swojego klasztoru. W czasach istnienia w dawnych budynkach klasztornych Gimnazjum św. Macieja funkcjonowało tutaj boisko sportowe. Po remoncie głównego gmachu Ossolineum, nadano temu miejscu charakter barkowego ogrodu. W centralnym punkcie stoi pomnik śląskiego poety okresu baroku, Angelusa Silesiusa (Johannesa Scheflera), urodzonego w 1624 r. we Wrocławiu. Drugim pomnikiem jest dzieło Theodor von Gosena "Chrystus zmartwychwstały" poświęcony uczniom i nauczycielom Gimnazjum św. Macieja, którzy zginęli podczas pierwszej wojny światowej.

Jafa najstarsza dzielnica współczesnego Tel Awiwu

2018-05-30T10:43:00.002+02:00

Najdawniejsze artefakty archeologiczne znalezione na terenie Jafy, pochodzą z epoki brązu. Starożytny port był łakomym kąskiem dla wielu państw, więc długa historia miasta była bardzo burzliwa. Pierwsza źródła pisane datowane są na 1470 r. p.n.e.i dotyczą podboju Jafy dokonanego przez faraona Totmesa III. Wzmianki o porcie można znaleźć w Biblii, tutaj przypływało drewno z Libanu, służące do wybudowania Świątyni Jerozolimskiej przez króla Salomona. W 1099 r. Jafa została zdobyta przez Gotfryda z Bouillon w czasie pierwszej wyprawy krzyżowej i stała się ważnym portem Królestwa Jerozolimy. W 1192 r. miasto zostało zdobyta przez muzułmańskie wojska Saladyna, lecz szybko zostało odbite przez Ryszarda I Lwie Serce, który poprawił jego walory obronne. Krzyżowcy zostali ostatecznie wyparci w 1286 r. przez sułtana Bajbarsa, który zniszczył fortyfikacje i port. W XVI w. Jafa została zajęta przez Turków Osmańskich. W 1799 r. miasto zdobył Napoleon Bonaparte, wojska francuskie dokonały rzezi obrońców i mieszkańców, tych którzy przeżyli, zdziesiątkowała epidemia dżumy. Jafa rozwinęła się dopiero w XIX w., gdy wzbogaciła się na handlu pomarańczami i jedwabiem z Europą, wzrosła liczba mieszkańców, zburzono mury obronne by umożliwić rozbudowę na dotychczas niezagospodarowanych przestrzeniach. Po 1880 r. do Jafy zaczęli przybywać osadnicy żydowscy (głównie Aszkenazyjczycy). Powstawały nowe osiedla, które w 1910 r. przekształciły się w nowe miasto - Tel Awiw, który już w 1914 r. zajmował ok. 100 ha. Kolejny dramatyczny moment w długiej historii Jafy, nastąpił po rezolucji ONZ w sprawie podziału Palestyny. Rezolucja została odrzucona przez Arabów i wybuchła wojna domowa. Jafa została zdobyta przez wojska izraelskie, a Arabowie ostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i wysiedleni. Tak zaczął się trwający do dziś konflikt miedzy Izraelczykami i Palestyńczykami. W 1949 r. Tel Awiw i Jafa zostały połączone w jedną aglomerację.

Dzisiaj w Jafie można podziwiać jeden z najstarszych portów na świecie, działający od 4 tys. lat, meczet Al-Mahmudijja z XII w., wieżę zegarową, wzniesioną w 1906 r. na cześć tureckiego sułtana Abdülhamida II, bardzo ładny kościół pw. św. Piotra (w którym są msze również po polsku), a także wspaniały widok na nowoczesny Tel Awiw.

Białe Miasto w Tel Awiwie

2018-05-28T13:02:00.000+02:00

Białym Miastem w Tel Awiwie nazywana jest grupa ok. 4 tys. budynków w stylu Bauhaus, zbudowanych w latach 30. XX w. Zaprojektowali je żydowscy architekci, którzy przybyli do Palestyny po ucieczce z nazistowskich Niemiec. W 2003 r. Białe Miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Rozwój Tel Awiwu na początku XX w. wymusił przyjęcie strategii rozwoju miasta. W 1925 r. rada miejska pod przewodnictwem Meira Dizengoffa, przyjęła plan zaproponowany przez Patricka Geddesa oparty na nowoczesnych trasach komunikacyjnych i zielonych bulwarach z wkomponowanymi w nie budynkami mieszkalnymi, zaprojektowanymi zgodnie z założeniami stylu Bauhaus i Le Corbusiera. Powstała w ten sposób funkcjonalna, nowoczesna i zarazem piękna zabudowa miejska.

Centrum Azrieli w Tel Awiwie

2018-05-02T09:42:00.000+02:00

Centrum Azrieli to centrum biznesowo-handlowe w osiedlu Ha-Kirja we wschodniej części Tel Awiwu. Składa się z trzech drapaczy chmur, z których każdy ma kształt innej figury geometrycznej - walca, graniastosłupa trójkątnego i prostopadłościanu. Wieżowcom nadano wspólną nazwę od nazwiska dewelopera Davida Azrieli.

Wcześniej w tym miejscu znajdował się parking dla śmieciarek obsługujących Tel Awiw, jednak władze miasta postanowiły zbudować tu nowoczesne centrum biznesowe. Projekt pochłonął 350 milionów dolarów i jest najdroższym przedsięwzięciem budowlanym w Izraelu.

Kompleks składa się z trzech wysokościowców:

Azrieli Center Circular Tower – wybudowany w 1999 r., o podstawie w kształcie koła i wysokości 187 m.
Azrieli Center Triangular Tower również z 1999 r., o podstawie w kształcie trójkąta i wysokości 169 m.
Azrieli Center Square Tower z 2007 r. o podstawie w kształcie kwadratu i wysokości 154 m.

Budynki mają komputerowo sterowany system oświetlenia umożliwiający wyświetlanie komunikatów dla mieszkańców miasta. W Centrum znajdują się galerie handlowe, restauracje, hotele, kluby fitness, sale kinowe i konferencyjne, biura różnych firm, których stać na tak prestiżową lokalizację. Na najwyższej kondygnacji Azrieli Center Circular Tower jest restauracja skąd podziwiać można niesamowitą panoramę Tel Awiwu, podziemne parkingi mieszczą 3,5 tys. samochodów, a na dachach znajdują się lądowiska dla śmigłowców.

Ze względu na stałe zagrożenie terrorystyczne Centrum Azrieli jest bardzo silnie chronione, oficjalnie każde wejście zabezpieczone jest przez dwie linie nadzoru osób wchodzących, które zaprojektowane są jako umocnione punkty obrony w razie zamachu terrorystycznego. Jak w każdym miejscu użyteczności publicznej w Izraelu, osoby i bagaż są bardzo dokładnie sprawdzane przez ochronę, która poważnie traktuje swoje obowiązki.

Promenada nadmorska w Tel Awiwie

2018-04-30T12:15:00.000+02:00

Tel Awiw, jedno z najnowocześniejszych miast Izraela, ma wiele atrakcji turystycznych. Zachodni skraj miasta, które jak głosi reklama "nie zasypia nigdy", to 14 km szerokich, czystych(!), pokrytych drobnym piaskiem plaż, bardzo przypominających te znane nam z polskiego wybrzeża. Jednak należy pamiętać, że Morze Śródziemne w środku zimy jest cieplejsze, niż Bałtyk w czasie wakacji ;-).

Od czasów drugiej wojny światowej, plaże w mieście były bardzo zaniedbane, a morze silnie zanieczyszczone ściekami z wielkiego miasta. Dopiero w latach osiemdziesiątych XX w. wybudowano oczyszczalnię ścieków, uprzątnięto plaże i zaczęto rewitalizować wybrzeże. W rezultacie tych działań powstała piękna nadmorska promenada, zagospodarowane czyste plaże i wielkie hotele. Wzdłuż morza od wczesnego ranka tysiące ludzi biega, jeździ na rolkach lub rowerach czując na twarzach śródziemnomorską bryzę. W bardzo wielu miejscach, zbudowano dogodne zejścia nad wodę, boiska do gry w siatkówkę, siłownie na wolnym powietrzu, tawerny, knajpki, lodziarnie, kawiarnie, stanowiska dla ratowników, szatnie, prysznice i toalety i wszelkie udogodnienia (nawet takie umożliwiające surfowanie w nocy), które tylko można sobie wymarzyć. Nad bezpieczeństwem wypoczywających (szacowanych na 8,5 mln ludzi rocznie) dyskretnie czuwa policja.

Kafarnaum

2018-04-26T09:01:00.001+02:00

Kafarnaum to dawne miasto z czasów Hasmoneuszy (II-I wiek p.n.e.), położone nad Jeziorem Tyberiadzkim (Galilejskim) na północy Izraela. Miejscowość jest kilkakrotnie wzmiankowana w Nowym Testamencie. W 1894 r. franciszkanie wykupili od Beduinów część terenu, rozpoczęli prace wykopaliskowe i renowację odkopanych zabytków. Najważniejsza część stanowiska archeologicznego należy do Kustodii Ziemi Świętej, okoliczne pola należą do łacińskiego patriarchatu Jerozolimy, w północnej części znajduje się prawosławny Monaster Dwunastu Apostołów, a w północno-wschodniej części utworzono Park Narodowy Kafarnaum.

Według Ewangelii Jezus Chrystus opuścił Nazaret i przeniósł się właśnie do Kafarnaum, by głosić tam swoje nauki. To tutaj poznał Szymona, Andrzeja, Jakuba i Jana, rybaków łowiących ryby w Jeziorze Tyberiadzkim. Razem z celnikiem Mateuszem powołał ich na swoich pierwszych uczniów (apostołów). Nauczał w miejscowej synagodze i dokonał licznych cudów, (wypędził złego ducha z opętanego, uleczył teściową Szymona, trędowatego, sługę setnika i paralityka, a także przywrócił do życia córkę Jaira i chodził po wodzie jeziora). Według tradycji chrześcijańskiej w Kafarnaum po zmartwychwstaniu Chrystusa, powstała jedna z pieszych gmin judeochrześcijańskich, której wyznawcy spotykali się w domu Piotra i Andrzeja.

Wykopaliska z początku XX w. odsłoniły pozostałości dwóch budynków użyteczności publicznej, synagogi i kościoła zawierającego fragmenty domu (tzw. "domu Piotra"). W toku późniejszych wykopalisk odsłonięto liczne fundamenty domów starożytnego miasta. Pod koniec lat 80. XX wieku nad wykopaliskami zbudowano katolicki kościół, ośmioboczny budynek jest rozpięty na betonowych palach i ma przypominać kształtem łódź rybacką.

Synagoga w Kafarnaum

Klasztor franciszkanów

Kościół Prymatu św. Piotra w Tabdze

2018-04-25T09:04:00.002+02:00

Kościół Prymatu św. Piotra w Tabdze znajduje się na północnym brzegu Jeziora Tyberiadzkiego (Galilejskiego) w Izraelu. Świątynia, którą opiekują się franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej, stoi w miejscu, gdzie według tradycji chrześcijańskiej zmartwychwstały Chrystus ukazał się uczniom i zjadł z nimi posiłek, w tym miejscu namaścił też św. Piotra na głowę Kościoła. Świątynia pochodzi z 1933 r. została zbudowana na fundamentach starszej, z przełomu IV i V w. Tabga jest popularnym miejscem pielgrzymek chrześcijan z całego świata.

Pielgrzymi z Chin

Bazylika Rozmnożenia Chleba w Tabdze

2018-04-24T09:35:00.000+02:00

Bazylika Rozmnożenia Chleba w Tabdze znajduje się u północnych wybrzeży Jeziora Tyberiadzkiego (Galilejskiego) w Izraelu. Według tradycji chrześcijańskiej, miało tu miejsce cudowne rozmnożenie chleba wzmiankowane w ewangelii św. Marka. Współcześnie bazyliką opiekują się niemieccy benedyktyni. Do najcenniejszych zabytków należą mozaiki ozdabiające posadzkę kościoła, przedstawiające florę i faunę delty Nilu, wprawne oko wypatrzy m.in. bociana ;-).

Kefar Kanna

2018-04-11T13:10:00.001+02:00

Według Ewangelii św. Jana, pierwszym cudem jakiego dokonał Jezus Chrystus, było przemienienie wody w wino, podczas wesela w miejscowości Kana. Niestety nie bardzo wiadomo, gdzie owa Kana się znajdowała, ale na szczęście jest tradycja, która podpowiada, że może to być nieduże miasteczko w Dystrykcie Północnym w Izraelu o nazwie Kefar Kanna. Cud upamiętniają dwa kościoły, franciszkański Kościół Wesela i znajdująca się po drugiej stronie ulicy prawosławna cerkiew.

Wnętrze Kościoła Wesela

Prawosławna cerkiew

Jeden ze sklepików, gdzie można nabyć m.in. "wino weselne" z Kany oczywiście ;-)

Nazaret

2018-04-06T13:48:00.001+02:00

Nazaret to największe miasto Dystryktu Północnego w Izraelu, jest ważnym ośrodkiem kulturalnym, gospodarczym, naukowym i politycznym izraelskich Arabów. W Ewangeliach jest przedstawione jako miejsce dorastania Jezusa Chrystusa i stąd obecność sanktuariów chrześcijańskich i licznych pielgrzymek z całego świata.

Jednym z najważniejszych miejsc katolicyzmu jest Bazylika Zwiastowania Pańskiego, stojąca w miejscu, gdzie wg tradycji anioł Gabriel przekazał Maryi, że będzie matką Syna Bożego. Tradycja podaje że Jezus po śmierci Heroda, wrócił z Marią i Józefem do Galilei i zamieszkał w mieście Nazaret w domu Józefa, po czym w wieku ok. 30 lat przeniósł się do Kafarnaum.

Na miejscu współczesnej Bazyliki znajdowało się pięć budowli. Najstarszym obiektem sakralnym była synagoga z III w. Około 427 r. powstała w jej miejscu bizantyjska bazylika, która przetrwała prawdopodobnie do roku 1010 r. Po opanowaniu Palestyny przez krzyżowców i powstaniu Królestwa Jerozolimskiego utworzono archidiecezję nazaretańską i rozpoczęto (1101 r.) budowę katedry. Trzynawowa świątynia miała 50 m długości i 30 szerokości, Grota Zwiastowania znajdowała się w jej wnętrzu. Po upadku Królestwa Jerozolimskiego świątynię zburzono z rozkazu sułtana Bajbarsa w 1263 r. W 1620 r. franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej weszli w posiadanie ruin katedry i emir Fachr ad-Din II zezwolił na odbudowanie Kościoła Zwiastowania Pańskiego i wybudowanie obok niego klasztoru. Ostatecznie skromny kościół powstał dopiero w 1730 r. W 1877 r. został rozbudowany, a cały teren wokół otoczony wysokim murem. Wreszcie w 1954 r. świątynię rozebrano i rozpoczęto prace archeologiczne, które trwały do 1968 r. W latach 1961-1969 rozpoczęto budowę nowej bazyliki według projektu mediolańskiego architekta Giovanniego Muzio, bazylikę konsekrował 25 marca 1969 roku kardynał Gabriele Garrone. Kompleks klasztorny o wymiarach 180 na 140 m otoczony jest murem, wewnątrz znajduje się Bazylika Zwiastowania Pańskiego, klasztor franciszkanów i kościół św. Józefa. Bazylika Zwiastowania składa się z dwóch kościołów, dolnego z Grotą Zwiastowania i starożytnymi ruinami i górnego - nowoczesnej świątyni przykrytej ogromną kopułą. Bazylika Zwiastowania jest moim skromnym zdaniem, jedną z najpiękniejszych i najbardziej interesujących współczesnych świątyń chrześcijańskich jakie widziałem.

Otoczenie Bazyliki jest ozdobione wizerunkami Madonn z całego świata.

Obok Bazyliki Zwiastowania Pańskiego znajduje się kościół św. Józefa stojący wg tradycji chrześcijańskiej w miejscu, gdzie znajdował się warsztat i dom Józefa z Nazaretu.

Wnętrze kościoła św. Józefa

Podczas II wojny światowej w Nazarecie mieściła się szkoła ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet związanej z armią polską generała Władysława Andersa. Została po niej pamiątkowa tablica.

Har Kidumim

2018-04-05T14:47:00.001+02:00

Har Kidumim to góra (397 metrów n.p.m.) w pobliżu izraelskiego miasta Nazaret, w masywie Hare Nacerat. Nazywana jest "Górą Strącenia", gdyż wg tradycji chrześcijańskiej, mieszkańcy Nazaretu (wzburzeni kazaniem Jezusa w synagodze) chcieli go strącić z urwiska. W latach 1933-1935 uczeni René Neuville i Mosze Stekelis znaleźli tutaj szkielety ludzi sprzed 100 tys. lat. Obecnie na szczycie znajduje się punkt widokowy, skąd można podziwiać panoramę miasta.

Tel Beer Szewa

2018-03-27T09:12:00.002+02:00

Tel Beer Szewa to ruiny warownego miasta z czasów biblijnych, położonego w Izraelu, na północnym skraju pustyni Negew, na przedmieściach współczesnego miasta Beer Szewa. Archeolodzy odkryli fundamenty domów, magazynów, świątyń i murów obronnych. Zdumienie budzi rozbudowany system podziemnych cystern na wodę - wykute pod miastem w skale kredowej, osiągają głębokość 70 m, woda deszczowa trafiała do nich specjalnymi kanałami. Na skraju stanowiska archeologicznego znajduje się wieża widokowa, z której można oglądać pozostałości biblijnego miasta. Tel Beer Szewa od 2005 r. znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Studnia o głębokości 70 m

Wieża widokowa na stanowisku archeologicznym

Wejście do podziemnego zbironika

Ein Bokek

2018-03-21T14:54:00.001+01:00

Ein Bokek to kurort i uzdrowisko na izraelskim wybrzeżu Morza Martwego. Pierwsze hotele zaczęto budować w 1960 r., obecnie miejscowość słynie z pięknych bezpłatnych plaż i kilkunastu obiektów, w których zażywać można zabiegów leczniczych związanych z zdrowotnymi właściwościami Morza Martwego. W Ein Bokek jest najniżej na świecie zainstalowany czynny bankomat - na wysokości 421 m pod poziomem morza :-).

Morze Martwe jest fenomenem przyrodniczym, znajduje się na dnie tektonicznego Rowu Jordanu, na głębokości 422 m pod poziomem morza, w największej na świecie depresji. Akwen jest bardzo zasolony - wpływa do niego rzeka Jordan, codziennie odparowuje 7 milionów ton wody, a naniesione przez rzekę składniki mineralne wytrącają się i podnoszą zawartość soli. Tak duże stężenie mikroelementów powoduje, że nie ma w nim życia organicznego, natomiast jest świetnym miejscem do pozyskiwania soli w celach spożywczych, leczniczych i kosmetycznych. Morze Martwe słynie z tego, że nie można się w nim utopić, gdyż ciało człowieka unosi się na powierzchni, bez możliwości głębszego zanurzenia się w jego odmętach. Bogate w minerały czarne błoto i siarkowe źródła wykorzystywane są w przyrodolecznictwie, w leczeniu astmy, alergii, chorób stawów, łuszczycy i egzem. Ciekawostką jest także ochronne działanie grubszej niż gdzie indziej atmosfery, zabezpieczającej przed poparzeniami słonecznymi.