Fotoblog dolnoślązaka

Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji

2011-11-18T09:22:00.004+01:00

Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji zostało otwarte w 1972 r. i dziś jest jednym z największych europejskich muzeów poświęconych kolei o szerokości torów 600 mm. W zbiorach muzeum znajduje się głównie tabor wąskotorowy wykorzystywany w Żnińskiej Kolei Powiatowej oraz Bydgosko-Wyrzyskich Kolejach Dojazdowych. Zobaczyć można także nieco infrastruktury kolejowej - obrotnicę kolejową, budkę dróżnika, czy żuraw wodny służący do uzupełniania wody w parowozach. Eksponowanych jest 17 parowozów, najstarszy z 1899 r., kilka innych pamięta czasy pierwszej wojny światowej. Zwiedzać można także wnętrza wagonów pasażerskich i wagon pocztowy.

Przez Wenecję w miesiącach wakacyjnych kursuje turystyczna wąskotorowa kolejka Żnińskiej Kolei Powiatowej jeżdżącej na trasie Żnin - Wenecja - Biskupin - Gąsawa. Wizytę w muzeum można połączyć z atrakcyjną przejażdżką wąskotorówką :-). Informacje na stronie http://ciuchciaznin.pl/

Drewniany gród w Biskupinie

2011-11-16T09:48:00.007+01:00

W 1933 r. poziom wody w Jeziorze Biskupińskim obniżył się na tyle, że na jego powierzchni ukazały się pozostałości starożytnej osady. Miejscowa ludność nie była świadoma co właściwie znajduje się w wodzie, aż do momentu gdy miejscowy nauczyciel Walenty Szwajcer zainteresował się znaleziskiem i poinformował prof. Józefa Kostrzewskiego z Poznania, który rozpoczął systematyczne badania archeologiczne. Badania naukowe w okresie międzywojennym i późniejszym były prowadzone na najwyższym dostępnym poziomie metodologicznym. Gród w Biskupinie jest jedynym w Polsce przykładem stanowiska archeologicznego objętego długoterminową konserwacją - utrzymywany jest odpowiedni poziom wody w jeziorze i monitorowane są parametry środowiska w celu zapewnienia optymalnych warunków przetrwania oryginalnej substancji zabytkowej.

Osada biskupińska związana jest z kręgiem kulturowym kultury łużyckiej epoki brązu. Badania dendrochronologiczne wykazały, że drewno wykorzystane w budowie grodu zostało ścięte w 738 r. p.n.e. (w tym mniej więcej czasie szykował się do objęcia rządów w Egipcie faraon Tefnacht, dwa lata wcześniej odbyły się pierwsze zanotowane igrzyska olimpijskie w starożytnej Grecji, a na powstanie Republiki Rzymskiej trzeba było poczekać jeszcze ponad 200 lat). Gród obronny został zbudowany na podmokłej wyspie o powierzchni ok. 2 ha i był zasiedlony przez ok. 150 lat. Na terenie osady znajdowało się 106 domostw usytuowanych rzędowo wzdłuż 11 ulic o nawierzchni wyłożonych drewnem, liczba mieszkańców mogła wynosić od 800 do 1000 osób. Walory obronne grodu gwarantowały wody jeziora otaczające wyspę i skrzynkowy wał drewniano-ziemny o wysokości prawdopodobnie 6 m. Gród otoczony był jeszcze falochronem o szerokości od 2 do 9 m wykonanym z ukośnie wbitych pali. Przyczyny opuszczenia obronnej osady przez jego mieszkańców nie są znane, być może zmusili ich do tego Scytowie, może podniósł się poziom wody w jeziorze lub mieszkańcy wyeksploatowali okoliczne tereny i przenieśli się na inne miejsce.

Współcześnie nad Jeziorem Biskupińskim znajduje się zabezpieczone stanowisko archeologiczne, pełnowymiarowa rekonstrukcja wału obronnego, falochronu, bramy, ulic i budynków mieszkalnych oraz budynek muzeum. Starożytny gród przypomina osiedle szeregowych domków z przemyślaną i funkcjonalną konstrukcją np. ulice między domami nie są poprowadzone po liniach prostych, lecz mają zakrzywiony przebieg utrudniający powstawanie przeciągów, otwory wejściowe do domów usytuowane są od południa, by można było w naturalny sposób wykorzystać światło dzienne, poszczególne domy mają powierzchnię ok. 80 m kwadratowych. W zrekonstruowanych izbach odbywają się interesujące lekcje archeologiczne dla szkół. Zobaczyć też można scenografię wybudowaną do filmu "Stara baśń" Jerzego Hoffmana.

Kościół św. Mikołaja w Gąsawie

2011-11-14T20:03:00.000+01:00

Kościół św. Mikołaja w Gąsawie został zbudowany w 1650 r. przez kanoników regularnych z Trzemeszna. Świątynia ma konstrukcję drewnianą, w oryginalnym kształcie zachowała się paradoksalnie dzięki decyzji władz pruskich, które ok. 1850 r. zabroniły budowy murowanego kościoła. Miejscowa wspólnota nie miała środków na remont świątyni, więc zdecydowano się jedynie na prowizoryczne zabezpieczenie budowli, zmieniono więźbę dachową, wymieniono gont na łupek, dodano prostujące ściany belki, a także pokryto trzciną i zatynkowano cenne malowidła ścienne. W ten sposób przetrwały one przez 150 lat i zostały odkryte przypadkiem podczas kolejnego remontu kościoła! O tej fascynującej historii można poczytać na stronie internetowej parafii http://www.mikolaj-gasawa.net/00menu/menu.html

Plebania

Wąskotorowo w Miliczu

2011-11-13T22:02:00.008+01:00

Historia kolei wąskotorowej jeżdżącej na północ od Wrocławia sięga końca XIX w. W 1893 r. zawiązano spółkę akcyjną Żmigrodzko-Milicka Kolej Powiatowa. Kolejka miała służyć przede wszystkim do transportu buraków cukrowych do cukrowni w Żmigrodzie, transportu drewna oraz obsługiwać ruch lokalny. Kolejka powstała w roku 1894, natomiast rok później zawiązała się kolejna spółka: Kolejka Wrocławsko-Trzebnicko-Prusicka, dzięki czemu powstał jeden system kolei wąskotorowej (szerokości 750 mm) o długości 97 km jeżdżącej na trasie Wrocław – Sulmierzyce przez Trzebnicę, Prusice, Sułów i Milicz, z 7-kilometrowym odgałęzieniem do Żmigrodu. Budynek głównego dworca wąskotorowego we Wrocławiu stoi do dziś przy placu Staszica przed kościołem św. Bonifacego. Pociąg osiągający prędkość 20 km/h pokonywał 75 kilometrową trasę z Milicza do Wrocławia w ok. 4 godziny.

W 1950 r. przeniesiono dworzec na drugą stronę Odry na Karłowice. Z upływem czasu następowała systematyczna degradacja kolei wąskotorowej. 27 maja 1967 r. zamknięto odcinek Wrocław - Trzebnica. 14 września 1991 r. przestały jeździć pociągi na pozostałej części trasy Trzebnica - Milicz - Sulmierzyce. W 1993 r. dokonano rozbiórki torów, zlikwidowano dworce i mosty, tę smutą akcję niestety widziałem na własne oczy :-(.

W 2007 r. samorządy lokalne przejęły tereny dawnego torowiska od PKP i możliwa do zrealizowania stała się idea wykorzystania szlaków kolejowych do celów turystycznych - wybudowania ścieżek rowerowych, a w przyszłości odtworzenia części torów dla przewozów turystycznych na atrakcyjnej trasie Sułów - Grabownica.

W Miliczu przy drodze krajowej nr 15 zobaczyć można odtworzony tor i niewielką ekspozycję w miejscu dawnego przystanku Milicz-Zamek.

Opis wycieczki rowerowej częściowo po trasie Milickiej Kolei Wąskotorowej.

Bardzo polecam też niezwykle interesującą stronę zwierającą m.in. wiele wartościowych archiwalnych zdjęć:
http://www.kleinbahn.pl/

11.11.11

2011-11-11T21:03:00.004+01:00

Dziś fotografia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Dlaczego akurat ta? No cóż, zdjęcie jak zdjęcie. Istotne są okoliczności wykonania tej fotografii. Strasznie musiałem się nagimnastykować, by kadr nie zawierał: pustych butek po napojach, puszek po piwie i całej masy różnych odpadków... Czyżby patriotyzm polegał na umiejętności niezamieniania swojego otoczenia w wysypisko śmieci???

W Lubomierzu

2011-11-11T18:33:00.001+01:00

Lubomierz (niem. Liebenthal) jest najmniejszym miastem województwa dolnośląskiego, pięknie położony na Pogórzu Izerskim. W 1251 r. istniał już jako wieś, w roku 1291 książę świdnicko-jaworski Bolko I nadał Lubomierzowi prawa miejskie. Średniowieczny układ urbanistyczny zachował się do dziś.

W 1967 r. miasto "zagrało" w kultowej komedii Sylwestra Chęcińskiego "Sami swoi" stając się domem dla repatriowanych z kresów wschodnich bohaterów filmu. Charakterystycznych zabudowań, w których mieszkały rodziny Kargulów i Pawlaków, niestety próżno tu szukać, gdyż znajdują się one w podwrocławskich Dobrzykowicach. Pozostałe plenery, w tym podcieniowe kamienice, ratusz czy kościół odnaleźć można właśnie w Lubomierzu :-). Warto odwiedzić też muzeum Kargula i Pawlaka.

Neli, rok później

2011-11-07T19:30:00.000+01:00

Zdjęcia wykonane rok wcześniej

Pomnik Wspólnej Pamięci we Wrocławiu

2011-10-31T13:06:00.002+01:00

Pomnik Wspólnej Pamięci we wrocławskim Parku Grabiszyńskim symbolizuje zlikwidowane przedwojenne cmentarze znajdujące się niegdyś na terenie miasta. Poświęcony jest dawnym mieszkańcom Wrocławia różnej narodowości i wyznania.

Naparstnica purpurowa

2011-10-24T20:19:00.003+02:00

Naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea L.) roślina należąca do rodziny babkowatych (wg systemów XX-wiecznych do trędownikowatych). Występuje dziko w Europie zachodniej i środkowej, a także w północnej Afryce. Naparstnica została rozpowszechniona na ziemiach polskich w XVIII-XIX w., jako roślina ozdobna i samorzutnie rozprzestrzeniła się w środowisku. Rośnie głównie w świetlistych lasach, w wolnych przestrzeniach kosodrzewiny, na porębach leśnych, na obrzeżach lasów i w ziołoroślach górskich. Zawiera substancje używane w leczeniu nerwic i chorób serca. W Polsce obecnie nie jest stosowana w lecznictwie z względu na jej silną toksyczność, zamiast niej stosowana jest inna odmiana - naparstnica wełnista. [Źródło: Wikipedia]. Zdjęcia zostały zrobione w okolicach Jakuszyc ok. 900 m n.p.m.

Wiszący most w Ozimku

2011-10-21T21:09:00.003+02:00

Most w Ozimku został zbudowany w 1827 r. i jest najstarszym w Europie kontynentalnej żelaznym mostem wiszącym. Most o konstrukcji łańcuchowej wykonany jest w całości z żelaza i uwzględniając to kryterium, należy go uznać za najstarszy tego typu most na świecie istniejący do dnia dzisiejszego. Najstarszy istniejący żelazny most wiszący Menai, wybudowany został w Anglii w 1826 r. lecz zawieszony jest na kamiennych pylonach.

Most w Ozimku został zaprojektowany przez królewskiego inspektora hutniczego Karla Schotteliusa i wykonany w miejscowej hucie Małapanew. Do budowy zużyto prawie ok 60 ton odlewów z żeliwa i ponad 14 ton stali. Konstruktor wyliczył, że nośność mostu wyniesie 60 cetnarów (3 tony) lecz w rzeczywistości znosił aż pięciokrotnie wyższe obciążenie. Most służył ogólnej komunikacji na trasie Ozimek - Zawadzkie do 1938 r. Następnie do 2010 roku znajdował się na terenie huty Małapanew i użytkowany był jako wewnętrzny most przez pieszych.

W lipcu 2009 r. rozpoczęto jego gruntowną renowację. Most został rozebrany, odnowiony i ponownie złożony. Konstrukcja została wzmocniona stalowymi linami, wykonano też nową kładkę dla pieszych oraz oświetlenie. Po renowacji we wrześniu 2010 r. most został ponowne udostępniony do użytku jako atrakcja turystyczna miasta Ozimek. [Źródło Wikipedia]

Park Pokoju w Nadolicach Wielkich

2011-10-19T09:14:00.001+02:00

Park Pokoju w podwrocławskich Nadolicach Wielkich jest w istocie cmentarzem wojskowym, na którym pochowani są głównie żołnierze niemieccy, którzy zginęli w drugiej wojnie światowej na terenie Dolnego Śląska i Opolszczyzny. Liczba pochowanych przekracza 18000. Park Pokoju powstał z inicjatywy Niemieckiego Związku Ludowego Opieki nad Grobami Wojennymi (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). Na cmentarzu nie ma napisów i symboli dotyczących formacji, stopni wojskowych, przynależności służbowej, symboli ideologicznych czy politycznych. Jedynymi elementami są granitowe krzyże i kilkanaście prostych tablic z nazwiskami wraz datą urodzenia i śmierci. Ideą tego i kilkunastu innych Parków Pokoju znajdujących się w Europie Wschodniej, jest skłonienie do refleksji nad tragedią wszystkich wojen i jakże często bezsensownych ofiar poniesionych z powodu zbrodniczej ideologii i polityki.

Muzeum Radia we Wrocławiu

2011-10-17T21:45:00.000+02:00

Muzeum Radia mieści się w budynku Polskiego Radia we Wrocławiu przy ul. Karkonoskiej. W zbiorach znajdują się pierwsze odbiorniki radiowe (detektorowe i lampowe), magnetofony (także reporterskie), adaptery, wzmacniacze, mikrofony, a nawet stół monterski używany we wrocławskiej rozgłośni w czasach, gdy realizatorzy nie posługiwali się jeszcze komputerami. Muzeum nie jest niestety łatwo dostępne dla zwiedzających, jedną z okazji zobaczenia tych niezwykle interesujących zbiorów była Noc Muzeów w maju 2011 r.

Wieża ciśnień Na Grobli we Wrocławiu

2011-10-16T17:59:00.002+02:00

Wieża ciśnień Na Grobli we Wrocławiu to jeden z najstarszych i najbardziej interesujących obiektów infrastruktury technicznej dawnego Wrocławia. Została zbudowana w latach 1866-1871 kosztem 3 mln marek i uruchomiona 1 sierpnia 1871 r. Wewnątrz umieszczono stalowy nitowany zbiornik i maszynownię. W 1902 r. dobudowano drugi żelbetowy zbiornik, łączna ich pojemność wynosiła wówczas 4150 m³. W maszynowni od 1879 r. pracowały agregaty pompowo-parowe systemu Woolfa wykonane we wrocławskim Ruffer G. H., Maschinen-Bauanstalt według projektu inż. Thometzka, a potem ich rolę przejęła w 1924 r. turbina parowa systemu Zoelly. Urządzenia te pracowały aż do wyłączenia zbiorników z eksploatacji w 1964 r. i podobno znajdują się tam do dnia dzisiejszego. Niestety wnętrza wieży są niedostępne i tę fascynującą czterdziestometrową wieżę ciśnień można podziwiać jedynie z daleka. Obiekt aż się prosi, by stać się muzeum techniki - miło pomarzyć :-(

Pomnik hutnika szkła w Orlu

2011-10-10T10:15:00.001+02:00

W 2004 r. z okazji 250. rocznicy powstania kolonii Carlsthal przy hucie szkła w Górach Izerskich, pojawił się pomnik hutnika przypominający przemysłową historię tego regionu. Huta wraz z osadą rodzin pracujących w niej hutników oraz gospodą działała do 1890 r. Oprócz pomnika, ślady historii tego pięknego miejsca można znaleźć w pobliskim potoku, gdzie wśród kamieni mienią się czasem kawałki kolorowego szkła wyrabianego w dawnej hucie.

Współczesnych hutników przy pracy, można zobaczyć w hucie szkła w czeskim Harrachovie.

Orle latem

2011-10-09T20:03:00.005+02:00

Stacja Turystyczna Orle doczekała się już wpisu na blogu z okazji zimowej wizyty. Latem, pod schroniskiem miejsce skutera śnieżnego, ratraka czy nart biegowych zajmują rowery. Szutrowe i asfaltowe drogi po polskiej, jak i czeskiej stronie gór, łączą się w sieć szlaków rowerowych doskonale nadających się do penetrowania różnych zakątków Gór Izerskich. Dawna osada Carlsthal powstała w XVIII w. przy hucie szkła, jest dziś częścią infrastruktury turystycznej.

Latem, z uwagi na brak śniegu, dobrze widoczny jest gnomon, czyli wskazówka zegara słonecznego, będącego jednym z najstarszych przyrządów astronomicznych. Długość i kierunek cienia gnomonu wyznaczają wysokość i azymut słońca.

Wycieczki rowerowe, które zrealizowałem w Górach Izerskich można zobaczyć tutaj.

Ogród Japoński we Wrocławiu

2011-10-07T07:58:00.003+02:00

Wrocławski Ogród Japoński powstał w latach 1909-1912 w związku z Wystawą Światową w 1913 r. z inicjatywy zapalonego japonisty hrabiego Fritza von Hochberga i zaprojektowany przez japońskiego ogrodnika Mankichi Arai. W 1994 r. rozpoczęto rewaloryzację Ogrodu Japońskiego, a o pomoc merytoryczną zwrócono się do Ambasady Japonii w Warszawie. Analiza roślinności wykazała na terenie Ogrodu 26 gatunków spotykanych tylko w Japonii i 28 gatunków występujących na obszarze Japonii i Azji Wschodniej zasadzonych jeszcze z 1913 r. W lipcu 1997 r. (dwa miesiące po uroczystym otwarciu) podczas powodzi stulecia ogród znalazł się na trzy tygodnie pod wodą. Ponowne otwarcie po naprawieniu zniszczeń nastąpiło w 1999 r. Dzięki zaangażowaniu japońskich architektów krajobrazu projekt i realizacja odpowiadają oryginalnej sztuce ogrodowej "kraju kwitnącej wiśni".

Zdjęcia z lat wcześniejszych

Wrocławski Dzień Bez Samochodu

2011-09-24T13:14:00.022+02:00

22 września 2011 r. przeszedł do historii ;-) jako Dzień bez Samochodu będący ukoronowaniem Europejskiego Tygodnia Zrównoważonego Transportu. Ideą tego przedsięwzięcia jest zwrócenie uwagi mieszkańców miast na ekologiczne środki transportu i próba zmiany ich komunikacyjnych przyzwyczajeń. Jak co roku tego wrześniowego dnia, można było skorzystać z wrocławskiej komunikacji miejskiej za darmo. Postanowiłem więc, że wyjątkowo nie pojadę do pracy rowerem, lecz tramwajem. Podróż komunikacją miejską zajmuje trochę więcej czasu, lecz nie jest to wielka uciążliwość, tym bardziej, że dojazd samochodem trwa jeszcze dłużej (nie licząc stresu i niepotrzebnych nerwów straconych np. na poszukiwanie wolnego miejsca do parkowania). Tak więc rower i samochód zostały w garażu.

Zaczęło się sympatycznie, kasowniki zostały zaklejone, więc nikt niepotrzebnie nie skasował biletu. Tłoku w tramwaju nie było. (Rano było jeszcze zbyt ciemno, poniższe zdjęcie zrobiłem wracając do domu).

Na wrocławianach Dzień Bez Samochodu nie zrobił wielkiego wrażenia. Kto codziennie jeździ na rowerze - ten korzystał z niego jak zwykle.

Liczba korzystających z komunikacji publicznej raczej nie wzrosła. A zmotoryzowani mieszkańcy jak każdego innego dnia stali w ulicznych korkach.

Przy okazji pochwalę się trochę - od 1997 r. systematycznie dojeżdżam do pracy rowerem, przejechałem w tym czasie ponad 50 tysięcy km (to znacznie więcej niż obwód Ziemi na równiku). Nigdy nie miałem najmniejszego wypadku czy incydentu drogowego, postanowiłem nie kusić już losu i na wszelki wypadek kupiłem sobie kask ;-). Używałem w sumie trzech rowerów - pierwszy kupiony jeszcze za komuny w PDT, drugi na targowisku na Niskich Łąkach za 100 PLN i trzeci, na którym jeżdżę do dzisiaj za 500 PLN w komisie.
Ze statystyk z programu Endomondo wynika, że przejechanie 15 km po mieście zajmuje mi średnio godzinę, czyli od 1997 r. jeździłem na rowerze przez ok. 3333 godziny, czyli jakieś 4 i pół miesiąca. Podczas spokojnej jazdy na rowerze człowiek zużywa ok. 300 kcal na godzinę. Przez te lata spaliłem więc więc ok. 999900 kcal (prawie milion kilokalorii!). Na przebiegnięcie ostatniego półmaratonu (21096 m) potrzebowałem ok. 1650 kcal. Czyli do jazdy na rowerze zużyłem energię potrzebną do ukończenia 606 półmaratonów! Licząc 340 kcal na pączka można przyjąć, że do napędu roweru potrzebowałem energii zamkniętej w 2940 pączkach. :-) Mój samochód zużywa średnio 7 l/100 km (oczywiście gdybym jeździł dużo po mieście, zużycie paliwa znacznie by wzrosło, ale niech już tak zostanie), łatwo policzyć więc, że na przejechanie 50000 km potrzebuję ok. 3500 litrów benzyny (to mniej więcej tyle, ile mieści się w cysternie dostarczającej paliwo na stację)... musiałbym za to teraz zapłacić (przy cenie 5,25 PLN za litr) 18375 zł. Samochód niech zostanie w garażu, a ja do pracy dalej będę jeździł rowerem - tak po prostu jest szybciej, przyjemniej, bardziej ekologicznie i przy okazji nieco taniej. Nie trzeba też stać w korkach :-).

Most Oławski we Wrocławiu

2011-09-18T19:53:00.004+02:00

Wrocławski Most Oławski (Mauritius Brücke - Most św. Maurycego, Margarethenbrücke, Most Wygonowy) spina brzegi rzeki Oławy ok. 200 m od jej ujścia do Odry. Wcześniej w tym miejscu była kładka służąca do przeprowadzania bydła na pastwisko na prawym brzegu rzeki - stąd dawna nazwa Most Wygonowy.

Projektantem mostu był Alexander Kaumann, współpracowali z nim inżynierowie Eger i Reichelt, Beer, Wackwitz i Hoffmann. Konstrukcja ozdobiona została elementami rzeźbiarskimi wykonanymi przez P. Heislera pod kierunkiem Roberta Toberentza i przy współpracy Heinricha Weltringa. Dekoracyjne elementy metalowe wykonał Gustav Trelenberg. Prace budowlane trwały w latach 1882-1883.
Całkowita długość mostu to 73,8 m, szerokość wynosi 14,12 m, w tym jezdnia ma szerokość 8,10 m i dwa chodniki po 2,15 m szerokości każdy. Nawierzchnia jezdni wykonana została z kostki granitowej. Przed wojną przez most przebiegała linia tramwajowa. [Źródło: Wikipedia].

29. Hasco-Lek Wrocław Maraton

2011-09-14T09:31:00.008+02:00

11 września 2011 r. odbył się 29. Hasko-Lek Wrocław Maraton - wielki, masowy bieg rozgrywany na ulicach Wrocławia. W tym roku pogoda spłatała nieprzyjemnego figla, w połowie września fundując straszliwy, lipcowy upał. Bardzo wysoka temperatura powietrza przyczyniła się do tego, że wielu uczestników musiało zrezygnować z poprawienia rekordów życiowych, a dotarcie do upragnionej mety w nieco gorszym niż planowanym czasie, stało się wielkim, wymagającym ogromnej determinacji osiągnięciem. Kibice mogli na własne oczy zobaczyć istotę maratońskiego biegu - pokonywanie swoich słabości przez 42 km i 195 m.

Więcej zdjęć z 29. Hasco-Lek Wrocław Maraton

Wrocławska Hala Stulecia

2011-09-09T07:51:00.002+02:00

Od 8 do 11 września 2011 r. Hala Stulecia we Wrocławiu gości Europejski Kongres Kultury http://www.culturecongress.eu - jedno z najważniejszych wydarzeń programu kulturalnego Polskiej Prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. W Kongresie uczestniczy 300 artystów, naukowców i filozofów, wśród których są m.in. Brian Eno, Oliviero Toscani, Zbigniew Libera i Mirosław Bałka. Kluczowym elementem EKK są spotkania i dyskusje wokół najważniejszych zagadnień współczesnej kultury. W trzynastu debatach udział wezmą m.in.: Gianni Vattimo, Olivero Toscani, Jan Fabre, Krzysztof Wodiczko, Zbigniew Libera, Jacek Żakowski, Azra Akšamija, Dejan Ilič, Stefan Kaegi, Rick Falkvinge, Richard Barbrook, Pekka Himanen, Guy Sorman, István Szabó, Krzysztof Czyżewski.

Zdjęcia zrobiłem jakiś czas przed Kongresem, w pewien cichy, spokojny i słoneczny poranek.

Inny wpis dotyczący Hali Stulecia

Ossolineum od strony Odry

2011-09-08T08:54:00.003+02:00

Dzisiaj widok na północną elewację budynku Zakładu Narodowego im. Ossolińskich od strony ul. Grodzkiej.

Więcej zdjęć Ossolineum

Most Rędziński na Autostradowej Obwodnicy Wrocławia

2011-08-27T21:54:00.003+02:00

AOW czyli Autostradowa Obwodnica Wrocławia jest jedną z najbardziej potrzebnych inwestycji w infrastrukturę drogową na Dolnym Śląsku. Jej kluczowym elementem jest przeprawa przez Odrę - powstał więc most, który jest nie tylko bardzo potrzebny ale i jednocześnie piękny!

Według Wikipedii: Most Rędziński zawieszony jest na 122 m pylonie. Przeprawa ma 612 m długości, razem z dojazdowymi estakadami - 1742 m, w każdym kierunku znajdują się trzy pasy ruchu i pas awaryjny. Projekt mostu został wykonany przez Zespół Badawczo-Projektowy "Mosty - Wrocław" pod kierownictwem prof. Jana Biliszczuka. Wykonawcą jest firma Mostostal Warszawa i Acciona Infraestructuras. Koszt budowy obiektu wynosi 576 mln zł.

Do Mostu Rędzińskiego należą też następujące rekordy:

najwyższy pylon w Polsce
najdłuższy betonowy most podwieszony (część podwieszona 2 × 256 m = 512 m)
najdłuższy most podwieszony na jednym pylonie w Polsce
najdłuższe przęsło betonowe w Polsce – 256 m
największy (powierzchniowo) most betonowy na świecie.

27 sierpnia 2011 roku umożliwiono zwiedzanie mostu pieszo lub na rowerze. Akcję zorganizowała m.in. Gazeta Wyborcza.

Przygotowanie cyfrowych zdjęć do wykonania odbitek papierowych

2011-07-30T16:48:00.001+02:00

Najszybszym sposobem na uzyskanie papierowych odbitek jest dostarczenie plików prosto z aparatu do firmy zajmującej się ich wykonywaniem. Wadą tego rozwiązania jest to, że często proporcje zdjęcia w aparacie (stosunek dłuższego boku do krótszego) jest inny niż dla papierowego zdjęcia. Skutkuje to tym, że laborant ma w sumie dwie możliwości, albo “obcina” to co mu się nie mieści na papierowej odbitce lub może postąpić na odwrót - stara się zamieścić wszystko i zostają niewykorzystane pasy po bokach. Nie też mamy możliwości sensownej kontroli nad kadrowaniem i ewentulaną korektą charakterystyki zdjęcia, gdyż robi to za nas laborant lub automatycznie odpowiednie oprogramowanie.

Lepszym rozwiązaniem jest poświęcenie kilku minut na takie przygotowanie zdjęcia, by uzyskać odbitkę zgodnie z naszymi oczekiwaniami i jednocześnie z możliwie najlepszą jakością z technicznego punktu widzenia.

Zaczynamy od tego, że sprawdzamy jakie formaty zdjęć wykonuje nasze ulubione laboratorium fotograficzne, załóżmy że interesuje nas wielkość 13 na 18 cm i takie odbitki szczęśliwie wykonuje zakład fotograficzny. Potraktujmy to jako przykład.

Teraz musimy ustalić jaką wielkość w pikselach powinno mieć przygotowywane przez nas zdjęcie.

W tym celu:

Przeliczamy centymetry na cale

13 cm ÷ 2,54 = 5,12 cala

18 cm ÷ 2,54 = 7,09 cala

Najlepiej dla jakości papierowej odbitki jest, jeśli cyfrowy plik ma rozdzielczość 300 DPI (czyli punktów na cal), dokonujemy więc kolejnych prostych obliczeń, by uzyskać porządaną wielkość plików w pikselach:

5,12 cala x 300 = 1536 pikseli

7,09 cala x 300 = 2127 pikseli

Obliczenia wykazały, że plik który chcemy dostarczyć do laboratorium powinien mieć wymiary 1536 na 2127 pikseli.

Korzystając z tych danych powinniśmy tak wykadrować zdjęcie, by obraz miał sens z estetycznego punktu widzenia i jednocześnie posiadał odpowiednie wymiary w pikselach.

Proces kadrowania zdjęcia można wykonać np. w programie graficznym GIMP (program może działać w systemach linuxowych i windowsach i można używać go bezpłatnie).

Otwieramy fotografię w GIMPie

Dokonujemy opcjonalnej korekty charakterystyki zdjęcia (kontrastu, nasycenia kolorow, itp.)

Zaznaczamy narzędzie kadrowania i wpisujemy dane dotyczące proporcji zdjęcia, czyli w naszym przypadku 2127:1536:

Kadrujemy przy pomocy myszki, po czym wybieramy opcję menu - obraz - zmień wielkość obrazka wpisując 2127 w odpowiednie okienko, dane w drugim okienku GIMP policzy automatycznie.

Zapisujemy plik w odpowiednim miejscu i pod odpowiednią nazwą. Kopiujemy na jakiś nośnik lub przesyłamy plik przez internet, jeśli tę formę dopuszcza nasze ulubione laboratorium fotograficzne.

Nie pozostaje nam już teraz nic innego jak tylko zapłacić i odebrać z zakładu nasze zdjęcia.

Uwaga, co jeśli fotografia po wykadrowaniu ma mniej niż 1536 na 2127 pikseli? Sugeruję, by nie powiększać ją w GIMPie tylko dostarczyć do laboroatorium takią jaka jest po wykadrowaniu. Praktyka pokazuje, że odbitka jest zazwyczaj z wystarczająca (akceptowalną) jakością, a eksperyment w tym formacie zdjęcia kosztuje zazwyczaj kilka złotych, więc warto zaryzykować :-).

Zawadka Rymanowska

2011-07-05T09:25:00.001+02:00

Wieś została założona prawdopodobnie w XVI w. Pierwszą prawosławna cerkiew powstała we wsi już w XVI wieku, od roku 1720 r. w Zawadce mieściła się parochia. W 1855 r. zbudowano nową świątynię pw. Opieki Matki Boskiej.

Hurtowa obróbka zdjęć na linuxie

2011-06-24T10:56:00.005+02:00

Jakiś czas temu stanąłem przed zadaniem: spośród ok. 1,5 tys. zdjęć wybrać poprawnie wykonane, wykadrować i przeskalować tak, by dłuższy bok miał tę samą wartość. Czasu było mało, więc chciałem wykonać jak najwięcej pracy wsadowo (automatycznie).

Zdjęcia były w formacie .jpg, w miarę poprawnie naświetlone, więc nie podlegały żadnej zaawansowanej obróbce. Pracuję na linuxie i używam otwartego oprogramowania które musi wystarczyć do realizowania wszelkich zadań.

Pierwszy etap - wybór i kadrowanie niestety nie można było wykonać automatycznie. Każde zdjęcie musiałem zobaczyć i zakwalifikować je do dalszej obróbki lub do usunięcia.

Wszystkie zdjęcia skopiowałem do nowego katalogu, by pracować na kopii i zostawić sobie oryginalne pliki “na wszelki wypadek”.

Do przeglądania, kadrowania i kasowania zdjęć użyłem programu gThumb. Otwierałem w nim kolejne zdjęcia, jeśli uznałem że nadają się do skasowania natychmiast je usuwałem, jeśli nie - kadrowałem odpowiednim narzędziem programu gThumb i zapisywałem w formacie .jpg pod oryginalną nazwą. Gdy przejrzałem wszystkie pliki, w katalogu miałem już tylko wybrane i wykadrowane fotografie.

Drugi etap - przeskalowanie zdjęć do jednego wymiaru (np. dłuższy bok 800 pikseli) chciałem wykonać automatycznie.

Do obróbki fotografii używam programu Gimp. Niestety w podstawowej wersji nie ma on wygodnego narzędzia do wsadowego przetwarzania plików graficznych. Można temu łatwo zaradzić instalując pakiet pod nazwą gimp-plugin-registry zawierający zbiór oprogramowania rozszerzający Gimpa o nowe funkcjonalności m.in. o David's Batch Processor czyli program do hurtowego przetwarzania plików. Po instalacji narzędzie to uruchamia się z menu Gimpa: Filtry - Batch - Batch Process. Program jest bardzo intuicyjny w użyciu: wybieramy pliki do przetworzenia, po czym metodę w jaki sposób maja być przetworzone, następnie gdzie zapisane i w jakim formacie. Po wybraniu odpowiednich opcji naciskamy “start” i czekamy aż Gimp upora się z zadaniem.

Po instalacji pakietu gimp-plugin-registry Gimp zostaje wyposażony w szereg dodatkowych funkcjonalności, pełna ich lista tutaj:

http://www.ubuntugeek.com/gimp-plugin-registry-a-repository-of-optional-extensions-for-the-gimp.html

Inny mój artykuł: Obróbka zdjęć na linuxie dotyczy zdjęć w formacie RAW.