Anderhalf jaar heeft het geduurd vooraleer ik de knoop heb doorgehakt: in mei heb ik me een Drobo FS gekocht, een externe behuizing waarin je vijf harde schijven kan monteren en die je gegevens redundant over het aantal beschikbare schijven wegschrijft. Waarom het zolang geduurd heeft vooraleer ik dergelijke aankoop heb uitgevoerd, heeft te maken met het feit dat het kleinste model enkel met USB2.0 en Firewire is uitgerust terwijl ik eerder in een versie met netwerkverbinding geïnteresseerd was. Je kan bij die Drobo een extra netwerkmodule aankopen (DroboShare) ofwel neem je je toevlucht tot de grote (en duurdere) versies die wel over zo’n verbinding beschikken. Ik besloot om de aankoop enige tijd uit te stellen en mijn (grotendeels manuele) backup met losse en rondslingerende schijven te behouden zoals die was. Datarobotics, de Amerikaanse fabrikant, heeft in april deze nieuwste Drobo FS met Gigabit Ethernet gelanceerd, een model dat zich positioneert tussen de kleine en grote modellen. Mijn interesse was opnieuw gewekt.

Ik heb geen kaas gegeten van netwerken of servers en bijgevolg wou ik een eenvoudig systeem om in mijn workflow te integreren. Om die reden leek de Drobo voor mij een ideale oplossing. Ik heb me eveneens geïnformeerd bij merken zoals Thecus, Synology en consoorten die ook gelijkaardige behuizingen aanbieden maar het gebruiksgemak van Drobo heeft me overtuigd tot aankoop. Software installeren, harde schijven in de Drobo schuiven, software initialiseert Drobo, via het menu gebruiker en mapping aanmaken, en vervolgens kan je beginnen backuppen. Bovendien onderhoudt dit systeem zich automatisch. Makkelijk toch?

De technologie in Drobo wordt door Datarobotics als BeyondRAID omschreven, een systeem dat gelijkenissen vertoont met RAID met dat voordeel dat Drobo je toelaat om harde schijven van verschillende grootte te gebruiken, wat (voor zover ik het goed heb) bij RAID niet mogelijk is.

Drobo schrijft je gegevens redundant weg: faalt er een harde schijf, kan je je data op de andere schijf/schijven terugvinden. Drobo FS laat je bovendien ook toe om dual disk redundancy te gebruiken: falen er (gelijktijdig) twee van de drie schijven, staan al je gegevens op de derde schijf. Schakel je deze optie in (wat bij mij het geval is), daalt de beschikbare schijfruimte wel aanzienlijk, zoals jullie op mijn screenshot kunnen vaststellen.

Op dit moment staan mijn foto’s op een interne werkschijf, doet Drobo dienst als backup en bevindt er zich nog een backup op een externe locatie. Heel af en toe brand ik een Blu-Ray schijfje.

Mijn Drobo FS heb ik bij Mobile Harddisk aangekocht en kost zonder harde schijven bijna 600 euro, wat zeker niet goedkoop is. De kleine Drobo (2nd generation) kost 350 euro.

Interessante lectuur: Drobo Best Practices: Crafting a Digital Asset Management Strategy

Welk systeem gebruiken jullie om te backuppen?

In het kader van een schoolopdracht tijdens mijn opleiding fotografie heb ik in april 2004 van mijn andere grootmoeder een gelijkaardige reportage gemaakt. Tijdens de opnames is ze thuis ten val gekomen, gehospitaliseerd en vervolgens overleden. Bij de aanvang van die opdracht had ik nooit kunnen vermoeden dat ze twee weken later zou overlijden. Deze zwart-wit reportage kunnen jullie hier bekijken.

De publieke versie van Adobe Lightroom 3 is sinds begin juni verkrijgbaar. De maanden voordien had ik reeds de betaversie gebruikt om met het programma vertrouwd te geraken. Zelfstudie is nodig, maar je mag niet op één paard wedden. Om die reden is een boek of een workshop zeker te overwegen als aanvulling bij je zelfstudie. De tijd die je spendeert om een programma of een techniek onder de knie te krijgen, kan serieus verminderd worden mits de juiste begeleiding. Een efficiënte workflow uitbouwen doe je niet op je eentje. Vermits mijn kennis van Lightroom op bepaalde punten zeker kan bijgeschaafd worden én vermits ik opensta voor nuttige tips inzake de verbetering van mijn persoonlijke workflow heb ik het boek Adobe Lightroom 3 Ontmaskerd aangekocht.

Met 300 pagina’s is het boek een pak dikker dan zijn voorganger, toont het gedetailleerde besprekingen van de nieuwe functies in Lightroom 3 en bevat het bovendien meer praktijkcases. Het boek behandelt werkelijk alle aspecten en mogelijkheden van Lightroom. De Lens Corrections, een nieuwe functie die voordien enkel in Photoshop beschikbaar was, komt vanzelfsprekend uitgebreid aan bod. Een uiterst nuttige uitbreiding want nu kan ik met de foto in Lightroom blijven en hoef ik voor een lenscorrectie het beeld niet speciaal naar Photoshop te exporteren. Omdat ik van plan ben om meer handelingen in Lightroom uit te voeren, is deze nieuwe functie welgekomen.

Het boek is ingedeeld in overzichtelijke hoofdstukken waarvan een aantal rond de Lightroom-modules (Library, Develop, Slideshow, Print, Web) zijn opgebouwd. Interessant aan Lightroom is de mogelijkheid tot het toevoegen van externe plugins waar Piet Van den Eynde, zelf fervent aanhanger en gebruiker van externe plugins, in het boek dieper op ingaat. Zonder in herhaling te willen vallen, kan ik dezelfde conclusies formuleren als bij het vorige boek: Ik kan het boek gerust aan iedere beginnende en semi-gevorderde Lightroom-gebruiker aanraden. De meer gevorderden onder ons zullen iets dieper moeten graven om bruikbare informatie uit het boek te putten al zal het uiteraard afhangen van de kennis die je reeds hebt.

Welke informatie en verbeteringen heb ik voor mezelf uit het boek gehaald?
Een efficiënte en tijdsbesparende workflow vraagt tijd om opgebouwd te worden, dat doe je niet op één dag, dat gebeurt geleidelijk. Dit boek is voor mezelf een nieuwe aanzet geweest om bepaalde elementen in mijn workflow in vraag te stellen en te verbeteren. Ik stel vast dat ik nog iets teveel manuele handelingen uitvoer en te weinig processen automatiseer. Zo heb ik geleerd om met “Copy Name” en “File Naming Presets” te werken, opties die in de vorige versie al beschikbaar waren maar die ik nooit of enkel manueel heb toegepast.

Een ander verbeterpunt zijn de Exportpresets waar ik momenteel geen gebruik van maak omdat ik mijn beelden in Photoshop finaliseer voor de verschillende eindbestemmingen. In deze presets kan je handelingen van externe plugins inbouwen zoals een watermerk of kadertje toevoegen, of export voor Flickr en Facebook.

Zoals ik al eerder op mijn blog heb aangehaald, ga ik me verder verdiepen in Collections, Trefwoordenlijsten en Project- en Archiefcatalogi waarover je in het boek eveneens meer uitleg terugvindt.

Waar te koop?
Het boek vind je in de betere boekhandel. Heb je besteld via MoreThanWords.be en zat je bestelling bij de eerste 100, ontving je samen met het boek een gratis dvd met méér dan een uur videotraining over Lightroom.

Het evenement wordt georganiseerd door Picca, een kleinschalige hulporganisatie die financiële en logistieke steun biedt aan de Picca Nursery School in Kerr Sering (Gambia), een schooltje dat ze een paar jaar geleden zelf hebben opgericht. De opbrengsten van dit evenement zijn ten voordele van dit basisschooltje. In april jl. ben ik met enkele vrijwilligers meegereisd om een fotoreportage over het schooltje te maken. Een groot deel van mijn foto’s vinden jullie terug op de blog. Tijdens de Gambiaanse avond kan je niet enkel mijn werk bekijken, ook foto’s en filmpjes van de andere vrijwilligers zullen er gepresenteerd worden.

Ook mijn .com domein heeft de voorbije weken een facelift ondergaan. In eerste instantie was ik van plan om de site door een webdesigner te laten restylen, maar vanwege enkele ideëen rond persoonlijke projecten ben ik genoodzaakt op de uitgaven te letten en bijgevolg heb ik die plannen even on hold gezet. De site is op dit moment bij Photoshelter ondergebracht, wat zeker en vast een interessant alternatief blijkt te zijn. Edit 26/7: vanwege een aantal redenen heb ik beslist om mijn .com domein opnieuw zelf te hosten.

En nu op weg naar een vierde verjaardag?

Ik ben nooit vertrouwd geweest met de toestellen en lenzen van Sony vermits ik enkel en alleen de ontwikkelingen bij Canon en Nikon volgde. Sony heeft geen verleden als camerabouwer al kwam daar de laatste jaren verandering in. Ondertussen hebben ze hun assortiment uitgebreid en bieden ze zowel volwaardige full frame spiegelreflexen (A900/A850) als betaalbare instapmodellen (A290/A390). Hun catalogus bevat bovendien enkele mooie lenzen, zowel kitlenzen als professionele f/1.4 en f/2.8.

Ik ben overwegend positief over de combinatie van dit toestel en de Carl Zeiss lens al heb ik wel enkele puntjes van kritiek.

Pluspunten
* Robuuste bouwkwaliteit van zowel body als lens. Carl Zeiss heeft op dat vlak een stevige reputatie opgebouwd en stelt ook hier niet teleur.
* Uitstekende beeldkwaliteit bij lagere ISO-waardes.
* Prachtige kleuren en contrast, alleszins in combinatie met de Carl Zeiss lens.
* Zeer hoge 24,6MP resolutie. Na een uitsnede of lenscorrectie kan je nog makkelijk 20MP overhouden.
* Ingebouwde “SteadyShot INSIDE” zorgt voor stabilisatie bij alle gemonteerde lenzen alhoewel de winst volgens mij eerder 1,5 à 2 stops bedraagt en zeker geen 2,5 à 4 stops zoals Sony beweert.
* Duidelijke menustructuur en geen overdaad aan knopjes op de body.
* Dual card slot biedt plaats aan één Compact Flash en één Memory Stick kaartje.
* Accurate autofocus.
* Heldere en grote zoeker.

Minpunten
* Redelijk wat ruis vanaf iso 400/800. De Sony A850 presteert hier minder goed dan zijn rechtstreekse concurrenten Nikon D700 en Canon 5D Mark II. Dankzij de verbeterde ruisonderdrukking in Adobe Lightroom 3 kan je dit ‘tekort’ wel nog enigszins camoufleren om tot zeer aanvaardbare resultaten te komen.
* Ondanks het kleiner formaat ten opzichte van mijn Nikon D3, ligt het hoekige design van de A850 niet zo goed in mijn hand. De zachtere rondingen van een D3 liggen beter in mijn kleinere handen, hoe vreemd dat misschien mag klinken.
* Enkele bedieningstoetsen zijn mijn insziens minder doordacht gepositioneerd. Zo staat de ISO-toets bovenaan te ver naar achter waardoor ik mijn hand moet verplaatsen. Een oplossing bestaat er in om de ISO-toets te programmeren onder een makkelijker bereikbare Functie-toets achteraan de body.
* Tragere autofocus in vergelijking met Nikon D700/D3.
* LCD-scherm bovenaan toont summiere informatie en is beperkt in gebruik.
* Geen overflow bij de dual card slots: wanneer het ene kaartje vol is, ga je niet automatisch verder op het tweede kaartje, je moet in het menu het tweede slot manueel selecteren.
* Ongecompresseerde rawbestanden zijn 36MB groot en kunnen belastend zijn voor oudere computersystemen.

Het ontbreken van Live View of HD Video beschouw ik niet als minpunten. Dat zijn features die op dit toestel niet aanwezig zijn, doch voor mij op dit moment niet van doorslaggevend belang bij de aankoop van een fototoestel.

Prijzen
- Prijs Sony A850 body: 1939 euro bij Art en Craft
- Prijs Carl Zeiss Vario Sonnar-T* 24-70mm f/2.8: 1839 euro bij Art en Craft

Alternatieve kits
- Nikon D700 (Full Frame 12MP) met AF-S 24-70mm f/2.8G ED
- Canon 5D Mark II (Full Frame 21MP) met EF 24-70mm f/2.8L USM

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 100, 50mm, f/22, 4s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 200, 50mm, f/5.6, 1/20s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 200, 24mm, f/8, 1/125s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 400, 24mm, f/8, 1/30s, SteadyShot ON

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 100, 70mm, f/9, 1/250s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 100, 28mm, f/9, 1/250s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 100, 55mm, f/11, 1/100s

Sony Alpha 850, Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm f/2.8 ZA, iso 400, 50mm, f/2.8, 1/6s, SteadyShot ON

Het boek is uitgebracht bij Easy Computing, een uitgeverij die grotendeels gekend is voor hun (computer)boeken voor beginners. Met deze publicatie hebben ze de lat alvast een pak hoger gelegd. Ik ben echt aangenaam verrast over de kwaliteit die het boek te bieden heeft. De gesprekken met de fotografen worden als boeiende interviews verwerkt, wat bovendien erg vlot leest. Elke fotograaf vertelt ronduit over het pad dat ze gevolgd hebben om te komen waar ze nu staan, welke de visie is over hun werk, enz. Het hoofdstuk over de Belgische fotografe Alice Smeets heb ik ondertussen reeds twee maal gelezen: haar aanpak en gedrevenheid werken zodanig inspirerend dat je eigen motivatie een serieuze boost krijgt!

Elke hoofdstuk wordt afgesloten met een reeks foto’s, een kort lijstje met tips en het fotomateriaal dat ze gebruiken.

Het enige kleine minpuntje aan het boek is het lijstje met fotografen. Ik moet bekennen dat geen enkele Nederlandse fotograaf me bekend in de oren klinkt al zijn enkele van hun beelden voor mij dan weer wel herkenbaar. Waarschijnlijk was het de bedoeling om een mooi evenwicht te zoeken tussen Belgische en Nederlandse fotografen en daar is men zeker in geslaagd al heb ik er geen idee van hoe de selectie is gebeurd. Een boek met enkel Belgische namen was zeker even interessant geweest, dan denk ik maar aan fotografen als Gaël Turine, Bruno Stevens, Cédric Gerbehaye of Nick Hannes om er maar enkele te noemen.

Het boek verdient zonder twijfel een plaats in mijn bibliotheek, ik kan het van harte aanbevelen!

2.
Waar blijft de leraar nou toch?

3.
Dit kleine ventje komt toe wanneer de lessen reeds zijn aangevat en huilt tranen met tuiten omdat hij niet goed weet in welke klas hij moet gaan zitten.

4.
Wanneer lerares Matty haar keelgat openzet, is het ofwel om uit volle borst te zingen ofwel om de rumoerige klas te bedaren. In beide gevallen is het muisstil in de klas.

5.
Kebba heeft de letters van het alfabet iets te hoog op het bord geschreven met als gevolg dat hij de leerlingen moet opheffen zodat ze de oplossing op het bord kunnen aanduiden

6.
Lamin tekent een euh… konijn. Overduidelijk een konijn met een te hoge Body Mass Index (BMI). Ik denk dat het geen Gambiaans konijn is, eerder van Europese of Amerikaanse afkomst Ik vermoed dat het teveel fastfood heeft gegeten: kijk eens naar de vorm van de oren, welke letter herken je daarin?

7.
Soleymon, de loodgieter en klusjesman die de Picca-organisatie af en toe inschakelt voor kleine opdrachten.

8.
In 2008 heeft de organisatie een container met hulpgoederen richting Gambia gestuurd. De container bevatte naast schoolbanken, stoelen en schoolborden ook computers en beeldschermen. Het is de bedoeling dat niet enkel de leraars maar ook de leerlingen met de computer leren werken. In eerste instantie gaat het om educatieve spelletjes en puzzels, op termijn kunnen ze eveneens woordjes leren typen. We hebben een tweetal pc’s aan de praat gekregen, maar de beide iMac’s gaven al de geest nadat we nog maar net op de POWER-knop hadden gedrukt. Een verbrande geur steeg uit het scherm waarmee hun lot definitief bezegeld werd. “Once you go Mac, you never go back”, zegt men al eens wanneer iemand van Windows naar Mac overstapt. Ik heb er geen idee van wat er achteraf gebeurt met de computers die niet meer werken. Recycleren staat niet in hun woordenboek en een containerpark hebben ze hier allicht niet.

Vanwege een technisch akkefietje tijdens de weblunch heeft Adobe de presentatie niet helemaal kunnen tonen. Gelukkig was ik reeds vertrouwd met Lightroom Beta 1 en 2 wat de leercurve tot een minimum herleidt. Welke features en nieuwigheden Lightroom 3 bevat en hoe je ermee moet werken, ga ik hier niet uit de doeken doen. Er zijn voldoende websites die daarover uitvoerig berichten: de officiële website van Adobe, Lightroom 3 Learning Center en de website van Piet Van den Eynde (MoreThanWords) die zelf Lightroom workshops organiseert en binnenkort een nieuw Lightroomboek uitbrengt.

Wat ik wel ga doen, is een opsomming geven van de opties die voor mij persoonlijk interessant zijn. Ik heb deze al eens grotendeels opgesomd in een vorig artikel Lightroom 3 Beta.

• De importmodule is volledig vernieuwd en bovendien een pak overzichtelijker.
• De backupfunctie wordt bij het afsluiten van Lightroom getoond en niet langer bij het opstarten zoals dat in versie 2 het geval is.
• De Collections zijn nu zowel in de Library Module als de Develop Module beschikbaar. Ik heb de collecties in de vorige versie nooit echt gebruikt, maar ben nu wel van plan om deze functie toe te passen.
• De ruisonderdrukking is serieus verbeterd! Schuif de regelaars van Luminance en/of Color Noise Reduction een beetje naar rechts, hou het detail in de gaten en je bekomt knappe resultaten.
• In de Develop Module vind je nu ook manuele lenscorrecties terug zoals die tot vandaag enkel in Photoshop beschikbaar waren. In Lightroom 3 kan je zelf automatische correcties doorvoeren aan de hand van een profiel al is de lijst van camera’s en lenzen op dit moment nog eerder beperkt. Op dit moment lijkt het er niet op dat er in de nabije meer profielen aan de lijst zullen worden toegevoegd. Adobe Labs stelt om die reden een Lens Profile Creator Utility ter beschikking waarmee je zelf profielen kan aanmaken en importeren in Lightroom 3. Bekijk een video over de lenscorrecties in Lightroom 3.
• Alhoewel ik (nog) niet over een DSLR met een videofunctie beschik, voorziet Lightroom 3 reeds de mogelijkheid om DSLR-videobestanden te importeren en te beheren. Een functie die ik voor de toekomst zeker ga onthouden.

Terwijl het officiële persbericht meldt dat Lightroom 3 krachtiger is geworden, ben ik daarvan niet helemaal overtuigd. De ongecompresseerde RAW-bestanden van een Sony A850 (ARW 37MB) of Leica M9 (DNG 35MB) laden vrijwel even snel of beter gezegd even traag in dan in Lightroom 2. Uiteraard speelt mijn verouderde hardware hier een afremmende rol. Vanwege de beperkingen van een 32-bit besturingssysteem kan er niet meer dan 4GB RAM-geheugen worden aangesproken. Met de huidige Intel quad- en hexacore processoren in combinatie met een 64-bit besturingssysteem én voldoende RAM-geheugen krijg je hoogstwaarschijnlijk een totaal ander verhaal.

De adviesprijs is 299 euro voor nieuwe gebruikers en een upgradeprijs van 99 euro voor bestaande en geregistreerde Lightroom-gebruikers. Je kan een trialversie downloaden die 30 dagen geldig is. Let wel, een Lightroom 3-catalogus kan je niet in een vorige versie inlezen.

Over upgraden gesproken. Na de installatie van Lightroom 3 kreeg ik telkens een foutmelding tijdens het openen van mijn bestaande catalogi: “Unexpected error opening catalog”. In principe moet Lightroom 3 hier voorstellen om mijn Lightroom 2-catalogus te upgraden, wat dus niet gebeurde. Na wat zoeken en testen, heb ik alle plugins in Lightroom 2.7 uitgeschakeld waarna het importeren en upgraden van mijn catalogi in Lightroom 3 probleemloos verliep. Oef!

Eenmaal raden van wie de onderstaande kunstwerkjes afkomstig zijn Canvascollectie, here I come!

In het vrij donkere klaslokaal zorgen de twee tl-lampen niet meteen voor voldoende noch voor het gewenste licht. De luiken van enkele vensters openen, helpt een beetje al moet ik mijn iso-waardes toch tot 3200 opschroeven.

GUP Magazine
In 1985, tijdens mijn eerste jaar aan de middelbare school, ben ik met de muziek van ZZ Top in aanraking gekomen. Onze biologieleraar, wiens naam me niet meer te binnen schiet, was een beer van een vent met een lange baard. Hij leek sterk op zanger Bill Gibbons van ZZ Top. En zo kreeg hij de bijnaam ZZ Top Voor zover mijn geheugen me niet in de steek laat, reed hij met een Honda Goldwing GL1200. He is one cool motherfucka, you now what I’m sayin’? Van alle leraars en docenten die ik tijdens mijn studentenjaren gekend heb, is er niemand die op vlak van coolness maar enigszins aan de enkels van ZZ Top reikt. De inhoud van zijn lessen is wel nooit blijven hangen, zijn présence is voor eeuwig in mijn grijze hersencellen gebrand. Uit nieuwsgierigheid kocht ik in datzelfde jaar Eliminator, hun meest succesvolle album tot op heden, uitgebracht in 1983.

De foto op de cover van het Nederlandse GUP Magazine is van zanger Bill Gibbons en dateert (volgens Der Spiegel Online) uit 1981. GUP werkt steeds rond een bepaald thema per nummer. Zo heeft nummer 023 als ondertitel Pop Rock Issue en bundelt het allerlei aankondigingen en artikels over nieuwe boeken en websites over rock- en popsterren en concertfotografie. Het accent ligt wel grotendeels op de presentatie van portfolio’s: muziekfotografen die zowel het leven op als naast het podium vastleggen. Knap werk trouwens dat erg varieert van ruig, steriel, zweverig tot conceptueel.

View Magazine
Het magazine dat ik al jaren koop en waar ik sinds kort een abonnement op heb genomen, is het Belgische View Magazine. In eerste instantie verscheen er elk kwartaal een nummer. Sinds december is de periodiciteit gewijzigd naar twee uitgaves per jaar en is het magazine dubbel zo dik geworden. View biedt veel aandacht aan de presentatie van portfolio’s van binnen- en buitenlandse fotografen, zowel gevestigde waarden, pas afgestudeerden als jong talent in opmars. Allerlei genres komen aan bod zoals reportage, documentaire, portret. Een aantal reeksen omtrent conceptuele fotografie kunnen me minder bekoren, het zijn beelden die me nauwelijks tot helemaal niet raken vanwege de onder meer (opzettelijke?) afstandelijkheid die dergelijke reeksen uitstralen. Daarnaast spendeert de redactie een uitgebreide rubriek aan releases van nieuwe fotoboeken en interviews met fotografen. Het enige minpunt is de Nederlandse vertaling. Ik vermoed dat de redactie hoofdzakelijk Franstalig is en dat de teksten (letterlijk) uit het Frans zijn vertaald. Dit resulteert met momenten in onnatuurlijke zinsconstructies die ik in geen enkel Nederlandstalige krant of tijdschrift aantref. Een beetje jammer want dat leest niet erg vlot.

Fotomagazines

Extra
Extra is een halfjaarlijkse uitgave van het Fotomuseum van Antwerpen dat eveneens rond een bepaald thema is opgebouwd (The Sci-Fi Edition, The Protest Edition, The Set/Still Edition, Africa Remix). Het is dan ook rond het gekozen thema dat portfolio’s worden getoond. Voorts bevat Extra ook een lijst van nieuwe fotoboeken en tentoonstellingen. De achtergrondartikels en interviews zijn steevast boeiend, weliswaar hoofdzakelijk in het Engels met een Nederlandse vertaling achterin het magazine (of omgekeerd).

Nikon Pro Magazine
Het huismagazine van Nikon verschijnt drie à viermaal per jaar en claimt als onderschrift “essential reading for professional photographers”. Persoonlijk ben ik daar niet erg van overtuigd. De informatie in het magazine handelt grotendeels over nieuw fotomateriaal, een FAQ, functionaliteiten in de software of een handig weetje. Informatie die op het moment van publicatie reeds lang op internet beschikbaar is. De meerwaarde van het magazine ligt voor mij in de (veel te korte) kennismaking met het werk van andere Nikon fotografen.

Kadee
Tot ergens halverwege vorig jaar kocht ik ook elke keer Kadee. Sinds ik een andere richting ben ingeslagen, is het magazine van mijn lijst geschrapt. Kadee bericht hoofdzakelijk over de nieuwste kledingcollecties voor kinderen tot 14 jaar. En daar horen vanzelfsprekend fraaie beelden bij, afkomstig van Tom Museeuw. Zijn werk inspireerde me voor mijn eigen portretsessies en fotoshoots die ik destijds aanbood.

Victor by Hasselblad
Een uiterst stijlvol en kwalitatief magazine is Victor by Hasselblad. Tijdens de vorige Photokina in Keulen heb ik een tweetal gratis exemplaren kunnen buitmaken, met dank aan de bevallige hostess aan de stand van Hasselblad Het is eveneens verkrijgbaar bij Calumet in Antwerpen waardoor ik mijn collectie heb kunnen uitbreiden. Het is een fraai vormgegeven magazine in een groot formaat (30 x 38 cm) waarbij de foto’s erg goed tot hun recht komen. Er is niet enkel aandacht voor portfoliowerk, ook technische artikels en Hasselblad fotomateriaal komen aan bod. Ondanks de technisch perfecte afwerking kunnen vele van de portretten me niet altijd bekoren. Is het nu eigen aan fashion, glamour, beauty (of hoe je het ook mag noemen) dat iedereen maar verzuurd, afstandelijk, koel of in een verkrampte pose op de foto staat? Technisch perfecte foto’s, maar ze raken me nauwelijks. En toch blijf ik er naar kijken…

Shoot
Over het eerste nummer van Shoot heb ik vorig jaar reeds een artikel gewijd. Shoot is een Belgisch fotografiemagazine gelanceerd door Minoc Business Press in samenwerking met BelgiumDigital. Ik heb de indruk dat Shoot het afgelopen jaar inhoudelijk volwassener is geworden. In het vijfde en zesde nummer blijven de interviews met persfotograaf Filip Claus of natuurfotograaf Guido Sterkendries me bij; de meerdelige reeks van Mark Cielen over schermcalibratie en profielen is eveneens de moeite waard; de technische artikels zijn goed uitgewerkt en zitten boordevol tips hoe je scherpere foto’s kan bekomen, hoe je creatief met je belichting kunt omgaan, waarom slecht weer ideaal fotoweer is, enz. Shoot beantwoordt volgens mij perfect aan de noden van haar doelgroep en is om die reden zeker een geslaagde aankoop.

Digifoto Pro
Van Digifoto Pro heb ik voordien nog nooit een nummer gekocht. Ik heb me door de cover laten verleiden tot een (impulsieve) aankoop. Digifoto is zo’n beetje een kruising tussen Shoot en Chasseur d’images: nieuws uit fotografieland; interviews met fotografen; reviews over fotomateriaal, software en randapparatuur zoals opslag- en backupmedia; artikels om je techniek op een bepaald domein te verbeteren; een lezersrubriek, enz. De huidige editie bevat bovendien een 30 pagina’s tellende special over portretfotografie. Ook hier geldt dezelfde conclusie als bij Shoot: Digifoto voldoet aan de noden van de vooropgestelde doelgroep.

Op het Amerikaanse PDN Photo District News heb ik een abonnement op de digitale online editie. Ik moet bekennen dat ik de online versie nog niet veel bekeken heb. PDN kan erg interessant zijn maar wat me in het magazine voornamelijk stoort, zijn de overdaad aan advertenties waar ik geen boodschap aan heb.

Ik stel vast dat ik de laatste jaren steeds meer naar gespecialiseerde magazines grijp zoals View of Extra, vakbladen waar de inhoud primeert boven het technische luik (dat hier zelfs niet aanwezig is). Eerder sporadisch of in het kader van dit artikel koop ik eens een magazine voor een ruimer publiek, zoals Shoot.

De volgende magazines ga ik volgende week in de International Magazine Store oppikken: Photo Pro Magazine, American Photo en Photo. Ik ben benieuwd.

Welke (online) magazines lezen jullie zoal? Graag hoor ik het in de commentaren.

zaterdag 11 november

1.
heb je een taxi nodig vraagt de man net buiten de luchthaven. nee. meer dan een man die het vraagt. duizend. tienduizend. en allemaal uit dezelfde mond. heb je een taxi nodig. met meer nadruk nog. heb je een taxi nodig. de man met het insektenhaar wendt het hoofd af. van ergens diep uit de zakken van zijn jas haalt hij een bril. spiegelglas. hij beschermt er zijn ziel mee. hij voorkomt dat ze zomaar door zijn blauwgrijze ogen naar binnen zouden kijken en daar iets van hem te weten zouden komen. dat hij inderdaad op zoek is naar een taxi. dat hij hier gewoon helemaal doorspint en nog het liefst van al terug het luchthavengebouw was ingevlucht.

welk hotel meneer. hebben jullie al een hotel meneer. een gasthuis meneer. een hotel. een taxi. een taxi. en terwijl ze het zeggen willen ze hem al de rugzak van de rug trekken en die meesleuren naar het autokerkhof dat ginder, zo’n honderd meter verder, op hen staat te wachten. nee. nee. ik heb niets nodig. vraag het aan die man daar. die man. s. hij is met mij meegekomen. hij regelt hier de zaken. en dan wenden ze zich tot de reisgezel. de tot nu toe onzichtbare man. de man die op het vliegtuig een paar plaatsen verder zat en eerder ook al in de kleine zwarte wagen. hij daar. de onzichtbare man. de kortademige man met de veel te grote voeten. en ze vragen hem nu honderduit. of hij dan wel een taxi nodig heeft. en hoeveel hij er wil voor betalen. tien dollar. twintig. maar de man schudt het hoofd. 200 roepia zegt hij. dat is de prijs voor de rit. welk hotel dan willen ze weten. welk hotel. hotel tenki. en ze sleuren hem nu werkelijk de rugzak van de rug en dragen die met drie man tegelijk. als een trofee. een aangeschoten tijger. helemaal in de richting van hun koreaanse automobiel. een groen, gammel ding, waarvan de zijkanten openschuiven en waar de mannen de rugzak doorheen gooien. ze stappen in. de twee mannen. ze kruipen erin en schuiven helemaal door op de achterbank, om er ook nog een derde in te laten. een nepali. een fijn heertje met lakschoentjes aan en een leren vestje. hij lijkt wel een studentikoze grap. een tijdloze top honderd. één die zo goed achtentwintig als vijfendertig kan zijn en hij wil ook al naar hotel tenki. daar werkt hij. of zoiets.

naast de wagen staan nog altijd de dragers. ze kloppen op de ruiten. willen geld voor diensten al dan niet geleverd. tip. tip. tip. een dollar. twee. wat buitenlands geld. roepia.

de spiegelglasman blijft voor zich uit staren. de andere, de grote, is verdiept in de wegenkaart die hij op het vliegtuig heeft gekregen. ze doen hun best om de rest te negeren. dan wijkt de wagen eindelijk terug en lossen de schooiers zichzelf noodgedwongen opnieuw in de menigte op.

2.
de rit naar het hotel. helemaal langs de afsluiting en dan onder heen een koord die door twee, drie man tegelijk naar boven wordt getild. links in de verte is de grote stoepa al te zien. de grote witte stoepa die in alle boekjes staat maar waar ze nu nog niet naartoe willen. rechts de heuvels. het okergroen terrasland. de weg is breed. breder dan verwacht had kunnen worden maar naarmate de wagen zich verder tussen mens en dier naar beneden slingert wordt hij smaller, minder afgewerkt ook met hier en daar al een put of een braakliggend stuk land. de man aan het stuur doet zijn best de apen te ontwijken die kriskras de straat oversteken op zoek naar een stukje fruit. de apen. de mensen. de koeien. en hij toetert met beide handen telkens wanneer de wagen zo’n kleine mensenkaravaan voorbij hobbelt of wanneer er links of rechts op de baan een tegenligger nadert. een motor, een bus of een gemotoriseerde riksja. hij toetert. zodanig zelfs dat een mens alleen maar kan denken dat hij beter een machinale sirene had gemonteerd. zo eentje die vanzelf aan en uit sprong bij de minste ruk naar links of rechts.

aan de buitenkant van de ramen schieten sloppenwijken voorbij. huizen zonder ramen. zonder afzondering ook. met mensen die zowat op straat lijken te leven. mannen die rondhangen. schijnbaar zonder doel. zonder bestaansreden. en vrouwen die vanuit hun barakkenwinkeltjes de buitenwereld volledig aan zich voorbij laten gaan. het is voor die wereld trouwens volstrekt onzichtbaar maar achter het spiegelglas van zijn bril heeft de man zijn ogen gesloten. hij wil het allemaal niet meer aanzien. het gekrassel op straat. het buitelende verkeer dat zich elke keer weer opnieuw slechts op het allerlaatste moment tot op zijn eigen rijstrook, de linkse, terugtrekt. het nauwelijks nog kunnen ontwijken van fietsers. kinderen die de straat overlopen achter een hondje aan. een geit zonder eigenaar. even doet de rust hem goed. maar dan.

waar komen jullie vandaan. uit B. ergens in het midden van europa. dat ken ik zegt de man. het heertje met de lakschoenen. ik ben ooit in zwitserland geweest. bij een vriend op bezoek waar ik de hele dag niets anders deed dan slapen en eten maken. nepalese maaltijden voor god en klein pierke. de bergen. nee. de bergen interesseerden me niet. daar hebben we er hier al meer dan genoeg van. de hele dag slapen en dan ‘s avonds liggen zuipen. daar doet een mens het allemaal voor. ik heb trouwens ook nog een neef ergens in B. hebben we dat niet allemaal. hoe bedoel je. laat maar vallen.

en het heertje praat maar door en door. over al de mooie plaatsen hier in N. en welke ze zeker moeten bezoeken en welke andere niet. maar de reptielenman luistert al lang niet meer en is weer door het raam gaan kijken waar hij nu rivieren ziet en mensen die langs de oevers ervan hun kleren hebben uitgespreid. hun kleren en hun vuilnis. hun ongelofelijke hoeveelheid vuilnis. hij ziet waterpoelen waarin mensen zichzelf zitten te baden. zichzelf en hun waterbuffels. hij ziet kleine tempels met godenbeelden en wierookstokjes en mensen die er op hun hurken voorzitten en hij kan nu alleen nog maar geloven dat hij per ongeluk in india is aangekomen. dat hij te vroeg is uitgestapt. in bombay of new delhi.

voor het koninklijk paleis zijn ze getuige van een ongeluk. een auto heeft een motorfiets omver gereden. de motor ligt bloedend in het midden van de straat. donkerbruine smurrie. olie. bijgewerkte benzine. de bestuurder is niet meer te zien. misschien al naar de inrichting overgebracht, of misschien staat hij daar gewoon midden het groepje mannen te redetwisten over wie er nu precies schuld aan heeft. de man gelooft niet dat ze eruit zullen komen. in N lijkt iedereen immers te rijden waar hij wil. hij. want vrouwen zie je hier niet aan het stuur. geen enkele tot nog toe. en hoe kan je een schuldige aanwijzen als je vooraf niet eens regels hebt opgesteld.

het zet het heertje allemaal niet tot zwijgen aan. die ratelt maar door. over tempels en oude gebouwen. over hoge bergen en trektochten er midden doorheen. hij begint zelfs over de junglegebieden. het nationale park van chitwan. maar wanneer de zetel waarop hij en de twee mannen zitten opeens dertig centimeter naar achter schuift en daarna niet meer naar voor wil bevriest zijn tong in zijn mond en blijft hij in stilte gehuld tot helemaal voor de deur van het hotel.

Terwijl de Nikon D3s in hoge iso waarden ongeziene resultaten neerzet, heb ik hoegenaamd geen plannen om een materiaalupgrade door te voeren, laat staan het budget om dat te financieren. En dan nog: mocht ik het geld hebben, ik heb helemaal geen behoefte aan een dergelijke upgrade. Wanneer ik reviews over dit vlaggeschip lees én testbeelden op hoge iso’s in Adobe Lightroom importeer, kan ik alleen sprakeloos toekijken hoe Nikon de lat alweer een trapje hoger heeft gelegd. Erg sterk wat ze met de D3s hebben afgeleverd.

En toch ben ik nog steeds erg tevreden met de kwaliteit van mijn ondertussen ‘hoogbejaarde’ D3. Meestal ga ik niet hoger dan iso 1600 of 3200 maar dit beeld van een winkelverkoper in Gambia is geschoten met een waarde van iso 4000. Al hoef ik in principe geen ruisonderdrukking toe te passen – de ruis gaat waarschijnlijk pas opvallen bij grote prints – de Noise Reduction in Lightroom 3 Public Beta 2 is sterk verbeterd ten opzichte van de huidige versie. De regelaars Luminance en Color een tikkeltje naar rechts verschuiven, zorgen dat je geen detail verliest en je bekomt mooie resultaten.

In zijn winkeltje verkoopt deze man tomatenpuree in kleine plastiek zakjes. Kostprijs: 1 à 2 dalasis. Je kan trouwens ook andere goederen per stuk kopen: 1 sigaret, 1 kauwgom, 1 snoepje, enz.