FOVİS | Fotoğraf, Video ve Sinema

Serbest Bölge

noreply@blogger.com (Cemre) — Fri, 07 Aug 2009 13:38:00 +0000

Rebecca bir arabanın içinden dışarıyı seyrediyor gibi. Hayır. Seyretmiyor. Fonda bir müzik var. Küçük bir kuzudan bahsediyor sözleri. Babasının kızına hediye ettiği kuzucuk. Dışarıya ne kadar uzun bakarsa içindekini o kadar az duyumsayacak Rebecca. Nafile. Dayanılacak gibi değil. Ağlıyor. Önceleri ağladıkça daha çok acıtıyor içindeki. Uzun uzun ağlıyor, yavaş yavaş rahatlıyor. Kuzucuğun başından geçenler mi Rebecca’yı üzen? Hayır. Rebecca kuzucuğun hikayesini bilmiyor.

Bir kediye kurban gidiyor kuzucuk. Kedi ise bir köpeğe. Bir sopa köpeğe cezasını veriyor. Sopanın zaferi uzun sürmüyor. Ateş onu kül ediyor. Su söndürüyor ateşi. Bir öküz, suyu içip bitiriyor. Bir kasap, suyun öcünü almakta gecikmiyor. Ama Azrail yetişiyor. Kasabın canını alıveriyor. Küçük kız olan bitenden çok korkuyor. Babası yeni bir kuzu alıyor kızına. Her şey yeniden başlıyor. Bu korku döngüsünün sonsuzluğundan korkuyor kız. Döngüyü kırmak istiyor. Kurt oluyor küçük kız. Aslan oluyor. Canavar oluyor. Ne olduğunu bilemez oluyor.

Döngü kırılıyor mu?

***

Film, ismini Ürdün-Suriye-Suudi Arabistan arasındaki, Arap, Yahudi ve Hristiyanların herhangi bir ayrıma tabi olmadan otomobil alıp sattıkları bir mekandan alıyor. Yönetmen Amos Gitai, bu serbest bölge kavramından oldukça etkilendiğini söylüyor. Hiç kimsenin, sahip olduğu kimlik dolayısıyla farklı bir muamele görmediği ve insanların özgürce alışveriş yapabildiği bir yer. Belki de Orta Doğu için, hem de kendi coğrafyası içinden ufacık bir model.

Üç ayrı din ve ırktan kadının hikayesi Serbest Bölge. İsrail vatandaşı bir Yahudi (Hanna), ABD vatandaşı bir Hristiyan (Rebecca) ve Ürdün vatandaşı bir Müslüman (Leyla). Bu karakterlerin, aslında kendi ülkelerini simgelediklerini de düşünebiliriz, diyor yönetmen. Bu sıcak coğrafyanın üç büyük aktörünü.

Tam da burada Leyla’nın Rebecca’ya söyledikleri geliyor aklıma: “İnsanın düşmanının dilini bilmesi o kadar önemli ki. Filistinlilerin İbranice’yi bildikleri gibi, Yahudiler de Arapça’yı bilselerdi her şey çok farklı olabilirdi.” İsrail’le Filistin arasındaki ya da tüm Orta Doğu’daki en önemli problemlerden biri, belki de dil. Elbette ki konuşulan dil değil kastım. Yıllardır kullanımda olan, şiddete/çatışmaya dayalı dilden bahsediyorum. Bu coğrafyanın insanı, konuşulan dilde birleşemiyor belki ama, bu şiddet üzerine kurulu dilde birleşebiliyor galiba. Ne yazık ki, daha ılımlı ortak bir dilde birleşemedikçe, bu korku döngüsü kırılmayacağa benziyor. Yönetmen, yıllar önce Yahudi bir asker olarak görev yaptığı zamanlar kavradığını söylüyor yeni bir dile ihtiyaç olduğunu. Bu film de söz konusu ihtiyaçtan doğuyor zaten.

***

Filmin son anları. Rebecca yine aynı arabada. Yirmi dört saat içinde çok yer gördü, çok şey yaşadı. Bu sefer ağlamıyor. Ama bıkkın ve çaresiz. Yorgun. Ön koltuktakilerin amansızca tartışmasına tahammül edemiyor. Kuzucuğun başına gelenleri hala bilmiyor oysa. Ama döngüyü çoktan fark etmiş. Bu coğrafya insanının yaşadıkları, kuzucuğun hikayesine o kadar benziyor ki. Döngü kırılmıyor. Arap’la Yahudi’nin tartışması hala devam ederken Rebecca arabayı terk ediyor. Biz tartışmayı izlemeye devam ediyoruz. Film bitiyor.
Döngü kırılmıyor...

Fotoğraf ve Gerçeklik

noreply@blogger.com (Cemre) — Mon, 03 Aug 2009 14:59:00 +0000

Bundan yıllar önce okuduğum, bir yazarın niteliklerinden bahseden bir yazıda –eğer hafızam beni yanıltmıyorsa- şöyle deniyordu:

“Bir yazar, fotoğrafçıdan çok ressama benzemelidir. Şöyle ki, olayları hiçbir şey katmadan yazıya dökmek fotoğraf çekmeye benzer. Çünkü fotoğrafçı, dışarıdaki görüntüyü aynıyla kağıda yansıtır. Ama resim yapmak öyle değildir. Ressam, dış dünyada gördüklerini çeşitli fırça darbeleriyle yorumlayarak, ona kendinden bir şeyler katarak tuvale aktarır. Dolayısıyla ressam, gördüklerini yeni bir gerçekliğe büründürür.”

İfade şekli farklı olabilir ama anlamı, yanılmıyorsam buydu okuduklarımın. Yazının, yazarın niteliğiyle ilgili olan kısmını burada tartışmayacağım. Beni asıl ilgilendiren ise fotoğrafla ilgili kısım.

Yukarıda verdiğim yazı, belki gerçeklik konusuna çok fazla değinmiyor ama yazının bana düşündürdüğü şey, oluşturulan gerçeklikler açısından fotoğraf ile resim arasındaki fark.

Çok iyi biliyoruz ki fotoğraf, objektiften geçen ışınların kağıt üzerine düşürülmesi sonucunda oluşur. Yine biliyoruz ki, kağıt üzerinde oluşan görüntü dışarıdaki görüntünün tıpkısıdır (tabii çeşitli filtreleri, ışık ayarlarını vb. hariçte tutmak kaydıyla). Peki tüm bunlar -herhangi bir değişiklik yapılmasa bile- dışarıdaki gerçeklikle fotoğrafın gerçekliğinin, birbirinin aynı olduğunu gösterir mi? Başka bir deyişle, bu iki görüntü (kağıt üzerindeki ve dışarıdaki) aynı gerçekliği mi ifade eder?

Yazıya, yukarıda verdiğim fotoğraf üzerinden devam edelim.

Sanırım siz de -benim gibi- ilk bakışta, bu fotoğraftan çok fazla bir şey anlamayacaksınız. Ama bu hiç de tuhaf değil. Çünkü, bu fotoğrafın neden çekildiğini bilmediğimizde, görüntünün o yalın, öz gerçekliğiyle karşı karşıya kalırız. Yani dışarıdaki/doğadaki gerçekliğiyle. İstesek de, bir otoyolun kenarındaki kaldırımda, koltuğunun altında, üzerinde bir telefon numarası ve İnternet adresi yazan paketleri taşıyan adamı tüm bunlardan bağımsız, yeni bir gerçekliğe büründüremeyiz.

Peki, bu fotoğrafın, "Köprü6 - Galata Fotoğrafları" isimli sergide yer aldığını söylersem ne dersiniz? İster istemez, köprü kavramıyla fotoğrafı bağdaştırmaya çalışırsınız değil mi? Bu fotoğrafın Galata Köprüsü üzerinde çekildiğini de göz önüne alırsanız, sanırım, fotoğrafçının oluşturduğu bu yeni gerçekliğin farkına varmış olursunuz. Çünkü, “aralarında herhangi bir engel bulunan iki noktayı birleştiren yapı” anlamıyla köprü, apaçık bir şekilde, telefon veya İnternet gibi iletişim araçlarıyla -anlamsal olarak- benzerlik gösterir. Çünkü biliriz ki, bir iletişim aracı, insanlar arsındaki köprüden başka bir şey değildir. Her şeyden öte, İnternet adresleri için kullanılan link kelimesinin Türkçe karşılığı olarak, köprü kelimesinin tercih ediliyor olması da, fotoğrafın bu yeni gerçekliğinin bir parçası olarak düşünülebilir.

Gördüğümüz gibi, sadece ve sadece fotoğraf makinesinin deklanşörüne basmak bile –ki yukarıdaki fotoğrafta bundan çok daha fazla bir şey yapılmadığı belli oluyor- dışarıdaki gerçeklikten çok farklı bir gerçeklik oluşturuyor.

Fotoğrafımızda çeşitli oynamalardan, değişikliklerden ne kadar uzak durursak duralım, ortaya çıkan görüntü, asla dış gerçekliği yansıtmayacaktır. Çünkü dışarıdaki o manzaraya -yani nesnel gerçekliğe- bakan her insan, birbirinden çok farklı, öznel sinyaller duyacak ve hissedecektir. Doğal olarak ortaya çıkan fotoğraflar da birbirinden farklı gerçekliklere sahip olacaktır.

Zaten günümüzdeki Photoshop gibi teknolojilerin en önemli faydası da, insanların, istedikleri gerçekliği kolayca ifade etmeleri değil midir?

(Not: Küratörlüğünü Engin Özendes’in yaptığı “Köprü6 - Galata Fotoğrafları” adlı sergide Ahmet Elhan, Murat Germen, Cemal Emden, Orhan Cem Çetin, Merih Akoğul ve Ömer Orhun’un, Galata Köprüsü ve çevresine odaklanan çalışmaları 6 ayrı odada 6 Eylül 2007 -6 Ocak 2008 tarihleri arasında sergilendi.)

Fotoğraf çekme hevesimin canlandığı anlar

noreply@blogger.com (alperbeyaz) — Sat, 25 Jul 2009 22:30:00 +0000

Başlık, içeriğin çok bireysel olduğunu çağrıştırsa da “Fotoğraf çekme hevesimizin canlandığı anlar” diye bir başlıkla yazıma başlayamadım. Heyecan dolu bu anları genellemelere girerek anlatmanın ayakları yere basan bir yazı olacağını düşünmüyorum. Yaşanmış daha farklı tecrübelere de saygı duyuyorum. Bu yüzden kendi naçizane amatör fotoğrafçılık serüvenimden bu ilginç anları fotoğraf sanatına ilgi duyanlara aktarmak istedim.

Fotoğrafta ilerleyebilmek, bakış açınızı ve tekniğinizi geliştirmek emek ve zaman isteyen bir iş. Bu uzun sarmal süreç içinde tabi ki fotoğrafa başlarkenki heyecanınız sürekli devam etmiyor. Fakat öyle anlar geliyor ki; ışığı bir ressamın boyalarını kullandığı gibi kullanabilme, hayallerinizi-düşüncelerinizi bambaşka bir yolla fotoğraf kağıdına hapsetme, herkeste birazcık var olan ölümsüzlük duygusunu anı kaydederek yaşama isteklerinizin kabardığı anlar oluyor. İzin verin bu heves dolu anlardan yaşadıklarımı penceremden aktarayım size…

İlk kıvılcım fotoğrafı

Kuzenimin fotoğraf makinesiyle öylesine çıktığım bir gezide eski Ankara civarında karşıdan gelen bu tatlı kızın fotoğrafını çekmeden edemedim. Yanıma yanaştığında, senin de fotoğrafını çekeyim mi demiştim. Görünümüne çok önem verdiğini turuncu renk uyumlu giysilerinden anlayabileceğiniz şirin kız bir yandan “çekmeeee” derken bir yandan da poz veriyordu. Gülümseyerek yanından uzaklaştım. Eve dönüp de bilgisayar ekranında bu fotoğrafa bakınca içimde müthiş bir heyecan belirdi ve ben fotoğrafa başlayacağım dedim.

Photoshop programı

Hani bazılarımızın kendine kendinden başkasının girmeyeceği bir site yapma hayali vardır ya, işte site tasarım işine ucundan girmişken biraz fotoşop öğrenmiştim. Bu programı fotoğraf için de kullanmaya başladım. İlk yaptığım işler ise çevremdeki insanların kafalarını başka bedenlere monte etmek olmuştu. Kurbanlarım çok kızsa da ben pek zevk alıyordum yaptığımdan.

Fotoğrafsever bir arkadaş

Umarsız bir çocuk gibi etrafta dolanırken, Recep arkadaşımın da benim bulunduğum boşluktan fotoğrafla çıkmaya çalıştığını keşfettim. Fotoğrafa birlikte başladık diyebilirim. Beraber çıktığımız fotoğraf gezileri, birbirimize yaptığımız modellikler, fotoğraf üzerine konuşmalarımız, tartışmalarımız ve ikimizin de gelişimine katkıda bulunan aramızdaki tatlı rekabet fotoğrafa daha sıkı tutunmamı sağlayan anlardandı. Onunla ayrı bir dostluk tılsımına sahip olduğumuza inanıyorum.

Fotoğraf yorumlama siteleri

Sıra fotoğraf yorumlama sitelerinin keşfine gelmişti. İlk keşfettiğim sitede üyelerin fotoğraflarını eleştiriye sunduklarını görmüştüm. Eleştiri yapanları da dikkatle okuyor ve ne kadar usta adamlar var diye geçiriyordum içimden. Bazı kritik sitelerinde de fotoğraf puanlama sistemiyle ana sayfaya çıkma ve sonsuz bir yarış vardı. Birşeyler bilen ve birşeyler bildiğini sandığım birileri eleştirileri ve önerileriyle beni iyi kötü yönlendiriyor ve ben de ürünlerimi teşhir etmenin acayip hazzını yaşayarak bir hevesle daha bağlanıyordum fotoğrafa.

Yeni fotoğraf makinesi

Bu iş böyle gitmiyor, bu makine bana istediğim sonucu vermiyor dediğim günlerde okulumuzun fotoğraf, video ve sinema topluluğunun bu ihtiyaçlarıma cevap verebileceğimi düşünerek bu kola katıldım. Şanslıydım çünkü fotoğrafla ilgilenen pek kimse yoktu ve kısa sürede kolun sahip olduğu en iyi makineyi kaptım. Kullanılmış olabilirdi, benim için yeniydi ve diyafram açıklığı, pozlama süresi gibi değerleri değiştirebilmek, görüntüyü optik olarak on kat yakınlaştırabilmek bana tahmin edemeyeceğiniz kadar büyük heves veriyordu.

Öğrenilen fotoğraf teknikleri

Öğrendiğim fotoğraf teknikleri arasında beni en çok heyecanlandıran ışıkla boyama çalışmalarım olmuştu. Bunu hala inanılmaz bir şey olarak görüyorum. Makine ışığı kaydetmeye isterseniz 30 saniye, isterseniz 30 dakika, isterseniz Bulb ayarıyla sonsuza kadar devam edebiliyor. Işık kaynağınız resmen sizin boyalarınız oluyor ve kadraj dahilinde fotoğraf kağıdına usulca işliyorsunuz renkleri. Hatta bunu Fovis’te de bir grup çalışmasıyla yaptığımızı ve çok eğlenceli vakit geçirdiğimizi hatırlıyorum. Yaratıcılığın rahatça kullanılabileceği çok eğlenceli ve heyecan verici bir teknik.

Mini ev stüdyosu

Mutlaka bir süre sonra evdeki eşyaları, bibloları, çiçekleri çekerken buluyorsunuz kendinizi. Ne o yoksa ışık istediğiniz yönden gelmiyor mu, ya da yeterince kuvvetli değil mi? Bu sorunları yaşadığım anda küçük bir ev içi stüdyo yapmaya karar vermiştim. Fon olarak 35x50 resim kağıtlarını ve renkli karton kağıtları kullanmıştım gerçek stüdyodakilere benzer olarak. Sağdan soldan istemediğim yansımaları engellemek içinse yandaki inşaattan duvarların aralarına koydukları köpüklerden ödünç almış ve stüdyomun inşasını tamamlamıştım. Işık kaynağı olarak da ders çalışırken kullandığım yadigar masa lambam hazırdı. Artık fotoğraflamak istediğim bir çiçeği veya mini stüdyoma sığan bir nesneyi istediğim ışık açısıyla, istediğim sertlikte ışıkla, istediğim yönden fotoğraflayabiliyordum. Fotoğraf çekme hevesim yine canlanmıştı evet.

Fotoğrafın satılması

Fotoğraf yükleme sitelerinden birine yüklediğim bir fotoğrafı gören biri yardımcısı aracılığıyla bana ulaştı ve fotoğrafımı yeni çıkaracağı kitabı için kapak sayfası olarak kullanmak istediğini belirtince, pek de önemsemeden Ps programı kullanarak yaptığım bu çalışmaya yapılan teklifi geri çevirmedim. Bu teklif acaba bir şeyler başlıyor mu, değer verilecek kalitede eserler yapıyor muyum gerçekten diye hevesli bir sorgulama dönemine sokmuştu beni. Ardından gelen Polaris’in takvim projesinde fotoğraflarımın yine istenmesi, proje sonradan iptal edilse bile bir özgüven sağlamıştı bana.

Yarışmalar ve ödül kazanma

Henüz adı fotoğraf yarışması olan bir düzenlemeye zahmet edip de fotoğraflarımı yollamadım.Fotoğrafıma kodlar vermek,gidip onların istediği boyutlarda bastırıp, istedikleri posta adresine içinde istedikleri kodlamalarla isimlendirilmiş fotoğrafların bulunduğu yoğun disklerle yollama zahmetinden bahsediyorum. Bana hep zahmetli geldi bu iş, yarışmaya uygun fotoğrafı çekmiş olsam da göndermek nasip olmadı bir türlü. Yalnız genel ağ üzerinden düzenlenen yarışmalara , fotoğraf değerlendirmelerine katıldım. Bir tanesinden aldığım bir senelik iz dergisi aboneliği ödülü beni nasıl heveslendirmişti anlatamam.

Fotoğraf kursu

Kendi kendinize varabileceğiniz yol belliyken, bir kılavuz eşliğinde iyi bir hızla ilerlediğinizi görmek size ayrı bir zevk veriyor. Aynı zamanda uzman denetiminde yaptıklarınız da yorumlanınca yolunuz daha aydın, ışığınız daha bol oluyor. Fotoğraf sanatçısı, aynı zamanda okulumuzda öğretim görevlisi olan hocamız Adnan Ataç’la yapığımız dersler, ödevlerle bir sonraki haftaya hazırlandığımız süreç fotoğrafa karşı hevesimin tavan yaptığı noktalardandı.

Analog makine

Belki pek geç keşfetmiş olabilirim ama şu sıralar fotoğrafa yine hevesle tutunmamı sağlayan analog fotoğraf makinemle çekebildiğim otuz altı değerli pozun ve her çektiğimi ilk olarak led ekranda değil de fotoğraf kağıdında görme zorunluluğunun dayanılmaz hafifliğini yaşıyorum. Daha mekanik ve daha anlaşılır bir sistemle çalışan analog makinemde deklanşöre bastığım anda ve kurarken çıkan sesler olaya ayrı bir büyü katıyor. Bu gidişle işin karanlık oda kısmına gireceğim günler pek karanlık gözükmüyor gibi…

Etrafımdakiler çok fazla uğraşı edindiğimi ve suyunu çıkardıktan sonra o uğraşıyı terk ettiğimi söylüyorlar. Biliyorum ki diğer uğraşılarımdan çoğu zaman tünelinde sağa sola savrulsa da fotoğraf makinesi sanırım hep benimle olacak.

Bol fotoğraflı günler...

"Uğur! Sana ihtiyacım var."

noreply@blogger.com (Cemre) — Fri, 17 Jul 2009 12:48:00 +0000

Filmleri kabaca iki gruba ayırmak galiba mümkün; izleyiciye görmek istediğini gösteren filmler ve anlattıklarıyla izleyiciyi rahatsız eden yani izleyicinin görmek istemediğini gösteren filmler. Yaşadıkları dünyadan uzaklaşmak ve birkaç saatliğine de olsa gerçekleri unutmak isteyen izleyiciyi tedirgin eden ve hatta hayal kırıklığına uğratan filmler… Kader, ortalama izleyiciyi cezbetmeyen bu ikinci gruba dahil bir film. Kaderin köşeye sıkıştırdığı, çaresizleştirdiği küçük hayatların büyütülmüş acılarını anlatıyor çünkü. Filmin her karesinden çaresizlik sızıyor, her karesi insanı rahatsız ediyor.

Kader hakkındaki yaygın görüş acımasız ve sanki değiştirilemez olduğu yönündedir. Biz de filmi izlemeye bu algıyı sorgulamayla başlıyoruz. Kader, gerçekten yaşamak zorunda olduğumuz bir yazgı mıdır, yoksa meşhur deyimiyle, insan kaderini kendi mi yazar? İnsan kaderini kendi yazarsa, buna gücü yetmeyen veya kendini güçsüz hissedenin akıbeti nedir?

İnsan iradesinin kader üzerinde belirleyici bir rol oynadığını düşünenlerdenseniz, film esnasında bu görüşünüzü uzun süre –en azından baştaki netliğiyle- muhafaza edemeyeceğinizi belirtmek isterim. Çünkü filmde, yaşadıkları çevre ve sahip oldukları kısıtlı imkânlar yüzünden hayatlarına yön verme konusunda sürekli başarısız olan insanlar söz konusu. Bu insanların günlük yaşantılarına şahit oldukça çepeçevre çaresizlik duygusuyla kuşatılmamak mümkün değil. İnsanlar kaderleri tarafından sıkıştırılmış bir haldeyken bir çıkış peşindeler. Ama tüm girişimler eninde sonunda çaresizlikle karşılaşmak zorunda. Ve bir süre sonra insanlar hayatlarını istemsiz bir şekilde sürdürmeye başlıyorlar. Akıntıya karşı koymadan yani sürüklenerek...

Uğur, hastalıklı bir saplantıyla bağlandığı Zagor Orhan’ın peşinden diyar diyar sürüklenirken, sevdiği kadını bir başkasıyla paylaşma pahasına da olsa onu bırakamayan Bekir, Uğur’un izini sürmekten kendini alamıyor. Reddedilmenin acısı/öfkesiyle savruluyor ve parçalanıyor ama bir süre sonra başka çıkar yol olmadığını kabullenerek kendini yine yollarda, Uğur’u ararken buluyor. Uğur’u aramaktan kendini alamıyor çünkü kötü kaderin musallat olduğu her talihsiz gibi onun da uğura ihtiyacı var. Peki, sırf Bekir mi uğura ihtiyacı olan? Elbette hayır. Yatalak babası ve ona bakmak için açgözlü insanların vahşi ve fırsatçı arzularına boyun eğmek zorunda kalan annesinin de Uğur’a ihtiyacı var. Peki, ya Uğur? Cinayet işlemenin kendisi için artık sıradanlaştığı, sürüldüğü hiçbir hapishanede uzun süre barınamayan Zagor Orhan’ın peşinde, kendini yitirmişcesine sürüklenen Uğur’un neye ihtiyacı var? Uğur’un da kendini bulmaya ihtiyacının olduğunu söylemek çok mu abes olur?

Filmin sonuna doğru, Kars’a yerleşen Uğur’un peşinden giden Bekir’in ağzından şu cümleyi duyuyoruz:

-Dedim ki kendi kendime, “Bekir, isyan etme! Kaderin böyle.”

İsyanı, mücadeleyi bırakıp kaderine boyun eğen Bekir’i dinledikten sonra biz de tekrar aynı soruyu soruyoruz kendimize. Evet, insan iradesiyle kaderine yön verebilir. Ama ya bu güce sahip değilse?

Muhabbette portre avı

noreply@blogger.com (alperbeyaz) — Tue, 23 Jun 2009 14:40:00 +0000

Yüzümüz... Duygularımızın ifade bulduğu yer... Bizi diğerlerinden görünüş olarak farklı kılan en belirgin bölge, kimliğimiz... 170 cm²lik bir alana sığışmış 60 farklı kasın farklı kombinasyonlarıyla çeşit çeşit mimiklerin içimizden bir şeyler anlattığı konuşan bir vücut sahası... Bir o kadar da keşfe açık bir mekan. Gelin bu gizemli topraklarda biraz ava çıkalım.

İyi bir ifadeyi bulmak ve yakalamak sanıldığı kadar kolay değildir. Gerçekçi duyguları yakalamak için portre ile aranızda bir av-avcı ilişkisi kurmalısınız. Öncelikle ekipmanımızı uygun seçelim ve ayarlayalım. Daha sessiz çalıştıkları için sayısal (dijital) fotoğraf makinelerini seçelim. Yaklaşık 10x yakınlaştırma özellikli bir makine avımızı rahatsız etmeden olabildiğince yakın bir görüntü sağlayacaktır. Olabildiğince çabuk odaklayabilmek için merkez veya geniş odaklama alanını seçelim. Daha seri fotoğraf çekebilmek için de pozlama sonrası izleme seçeneğini kaldıralım.

"İstediğimiz kesinlikle poz vermeleri değil aksine onları gerçekten sevindiklerinde, gerçekten ciddileştiklerinde, gerçekten sıkıldıklarındaki anlarıyla yakalamak"

Evet hazırsak yaklaşıyoruz. Bereket bu ki arkadaşlarımız muhabbete başlamış görünüyorlar. Değilse bile konuyu biz açıp ortamı hazırlıyoruz. Kamera başından beri elimizde. Ara ara deklanşöre basıyoruz. İlk çekimlerde size dikkat edip poz veren arkadaşlarınız sizin hareketlerinize alışıyor ve daha çok konuşulan konuyla ilgilenmeye başlıyorlar. İşte bu anda sizin için verimli zaman işliyor. Siz konuya sadece kulak misafirisiniz şu anda. Dikkatiniz muhabbetin içeriğine göre değişen mimiklerde. Başarılı portreye aç olan an yakalayacısı; anlatıcıyı dinleyen meraklı suratı, bahsedilenlerden hoşlanmayan ekşi ifadeyi, tartışılana karşı çıkan asi çizgileri, muhabbete doyan keyif dolu gülümsemeleri arıyor vizörden. Ortada uçuşan sözcüklerin dinleyicilerin zihninde oluşturduğu görüntüye refleks olarak yüzde beliren duygu zirvelerini kaçırmamak için çabalıyoruz. Farkedildiğimiz anda av değiştiriyoruz, istediğimiz kesinlikle poz vermeleri değil aksine onları gerçekten sevindiklerinde, gerçekten ciddileştiklerinde, gerçekten sıkıldıklarındaki anlarıyla yakalamak. çekilen fotoğraflara bakmayı istediklerinde olabildiğince duymamış gibi yapıyoruz, çünkü bu dikkatleri üzerimize çekip farkedilirliğimizi artırıyor.

Çaktırmadan ara ara sohbete de katılarak istediğimiz kareleri elde ettik. Bundan sonraki aşama ganimeti yuvaya götürüp kötü taraflarını ayıklamak. Sohbet sırasında doğru anı yakalayabilmek için yeri gemişti birkaç çekim ardarda yapmıştık. Yakalayamadığımız ifadeler, doğru çerçeveleyemediğimiz fotoğraflar olmuştu. Bunları bir bir eliyoruz ve elimizde kalan en iyi fotoğrafları, en tatlı kısımlarını ayırıp yemeyin de yanında yatın diyoruz.

Unutmadan söyleyelim, kendi tarzınıza, zevkinize göre fotoğraf üzerinde ifadeyi kuvvetlendirebilecek filtre uygulaması, keskinlik artırımı, ince müdahaleler gibi uygulamalarla da iş tadından yenmez hale gelebilir.

Işığınız bol olsun.

Fovis.org yayın hayatına başlıyor!

noreply@blogger.com (alperbeyaz) — Fri, 05 Jun 2009 23:45:00 +0000

Gülhane fotoğraf, video ve sinema topluluğunun yayın organı olan fovis.org'un yeni yüzünü tüm sanatseverlere müjdeleriz.

Bu sitenin amacı; topluluğumuz üyelerinden istekli arkadaşlarımızın faaliyet dönemi içerisindeki çalışmalarını tüm okurlarımızla paylaşmak, üyelerimizi özgün ve kaliteli işler yapmaya teşvik etmek ve bu biriken içerik kümesini arşivleyerek devamlı ve düzenli bir fikir bankası oluşturmaktır.

Topluluk olarak biliyoruz ki sanatsız kalmış bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir. Atatürkçü düşünce sistemini benimsemiş, çok yönlü ve ileri görüşlü Dünya insanları olarak elimizden geldiğince yaptıklarımız değerlidir. Bu değerli uğraşılarla beslenen sanat sevgisi, mezuniyetleriyle ülkemizin dört bir yanına dağılan üyelerimizin elçiliğiyle ülkemiz insanlarına da ulaşacaktır.

Bu sitede bulabilecekleriniz tamamıyla yazarların hayal gücü ve düşünce derinliğiyle sınırlıdır. Yoğun eğitim-öğretim süreci içerisinde sinema ve fotoğraf gibi uğraşılarıyla ilgili, genele sunulabilir nitelikte gönderilerde bulunan arkadaşlarımıza tebriklerimi şimdiden sunar, seviyeli ve çağdaş bir çizgiye ulaşacağımızı ümit ettiğim sitemizin ve diğer güzel faaliyetlerimizin bizden sonra da devamını dilerim.

Alper BEYAZ

Fovis Başkanı