tag:blogger.com,1999:blog-32686763479088352812024-09-05T15:41:40.191-07:00Najciekawsze fragmenty czytanych przezemnie książek.Michał Gawrońskihttp://www.blogger.com/profile/10097906041206708512noreply@blogger.comBlogger2125tag:blogger.com,1999:blog-3268676347908835281.post-58614387896892530912010-09-11T05:28:00.001-07:002010-09-11T05:28:57.558-07:00Gdy wylądował w ogrodzie własnego pałacu, poczuł się, jakby nagle znalazł się<br />wewnątrz pięknej, lecz banalnej pocztówki. Nie był w domu od bardzo dawna, a i tak na<br />widok znajomych murów i zakątków nie poczuł teraz żadnej radości.<br />Domostwo wydawało mu się puste i obce. Kwiaty, ścieżki, krużganki, mozaiki.<br />Naprawdę kiedyś kazał to wszystko zbudować? Doglądał starannie każdego detalu, baseniku<br />z fontanną, klombów, tarasów. Czy to możliwe, że kiedykolwiek zajmowały go klomby?<br />Teraz było mu wszystko jedno, co zakwitnie w ogrodzie, byle nie były to wetknięte na tyki<br />głowy ściętych skazańców.<br />Wszedł do środka budynku, kroczył po puchatych jak mech dywanach, mijał obite skórą<br />kanapy i fotele, eleganckie komody i biurka. Ze ścian spoglądały na niego ulubione obrazy.<br />Na cholerę mi to wszystko? - myślał zdumiony. Naprawdę kiedyś mi na tym zależało?<br />Brudny, skrwawiony, osłabiony walką i eksplozją mocy Jasności, czuł się tutaj<br />wyjątkowo nie na miejscu. Jak obleziony przez muchy ochłap mięsa na wykwintnie<br />zastawionym stole.<br />To przecież mój dom. Mój własny dom, nie mógł zrozumieć. Czy aż tak bardzo się<br />zmieniłem? I kiedy, na litość pańską?<br />Ale teraz nie to było najważniejsze. Potrzebował odpoczynku. Miękkiego łóżka, czystej<br />pościeli. I wanny. Przede wszystkim wanny.<br />- Plesitea! - krzyknął ochrypłym, dobrze znanym całej służbie głosem.<br />Wystraszona skrzydlata wbiegła do komnaty i krzyknęła, zasłaniając usta dłonią. Jej oczy<br />zrobiły się okrągłe z niedowierzania i zgrozy.<br />Pięknie muszę wyglądać, nie ma co, pomyślał cierpko.<br />- Przygotuj mi kąpiel. I przynieś wina. Nie, raczej piwa. Zimnego. Nie mam ochoty truć<br />sobie żołądka kwasem z winogron Gabriela. Aha, i jakieś ubranie. A te szmaty wywal. Już się<br />nie dopiorą.<br />- Witaj, panie. Tak, panie. Już przynoszę.<br />Plesitea ukłoniła się i uciekła, jakby zastała w pokoju nie chlebodawcę, lecz Kruka z<br />Harap Serapel.<br />Daimon podszedł do okna i zapatrzył się na dachy i kopuły Hajot Hakados, najbardziej<br />luksusowej dzielnicy Szóstego Nieba. W słońcu południa lśniły złotem, purpurą, szkarłatem i<br />kobaltem, aż bolały oczy.<br />Czy ten przepych, zastanowił się ze smutkiem, to szaleństwo architektury, portyki z<br />marmurów białych jak chmury, złote dachówki, ulice brukowane półszlachetnymi<br />kamieniami, fontanny tryskające słodkim winem, te cholerne putta, chimery, skrzydlate lwy i<br />smoki, stiuki, pilastry, gzymsy i attyki są nam naprawdę potrzebne? Czy wille, ogrody, parki,<br />pałace budują potęgę i prestiż Królestwa, czy tylko odzwierciedlają rozdętą jak pęcherz<br />Lewiatana pychę i próżność Świetlistych? Rany, jak możemy spokojnie kroczyć po bruku z<br />agatów, onyksów, jaspisów i jadeitu? Przecież to chore. Chore jak cholera.<br />Uśmiechnął się gorzko, przypomniawszy sobie, że niegdyś uważał swój pałac za nieduży<br />i skromny. Pałac i skromny. Dobre sobie.<br />- Taki sam z ciebie skurwysyn jak cała reszta - szepnął. - Rycerz Miecza. Abaddon.<br />Akurat. Dworak przywiązany do zbytku i luksusów.<br />Weszła Plesitea ze szklanką piwa na srebrnej tacy. Frey sięgnął po naczynie, krople krwi<br />pociekły na puchatą biel dywanu. Daimon podążył za wystraszonym wzrokiem służącej i<br />spostrzegł, że cała podłoga jest przeszyta czerwonym ściegiem posoki.<br />- Natychmiast każę posprzątać, panie. Nie zostanie nawet plamka - zapewniła anielica.<br />Abaddon machnął ze zmęczeniem ręką.<br />- Nie trzeba. Wyrzuć ten dywan i kup inny. Jakikolwiek. Wszystko jedno. Wybierz sama.<br />Jak tam kąpiel?<br />- Gotowa, panie.<br />Podniósł wzrok i napotkał spojrzenie Plesitei. Tym razem było pełne jawnego<br />przerażenia.Michał Gawrońskihttp://www.blogger.com/profile/10097906041206708512noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3268676347908835281.post-42213443465935343742010-09-11T05:26:00.000-07:002010-09-11T05:28:00.148-07:00Askalis sięgnął za pazuchę, pogrzebał chwilę, a potem wyciągnął zmiętą, brudnawą<br />szmatkę wielkości pudełka zapałek.<br />- Masz - wyciągnął ją w stronę anioła.<br />- A to niby co? - sarknął Frey. - Fragment całunu potartego o tyłek Zgniłego Chłopca, tak<br />na szczęście w hazardzie?<br />Lanista wyszczerzył w uśmiechu zęby.<br />- Taaaa, żarty się ciebie trzymają, Abaddonie, znaczy Aker, przepraszam! To dywan.<br />Latający, tak dla ścisłości. Nosiłem go przez lata przy sobie, na wszelki wypadek, gdyby<br />trzeba było szybko wiać. Skoro nie przydał się do tej pory, nie przyda się i potem. No bierz.<br />Przecież nie mogę cię w tym stanie puścić w drogę do Królestwa. Skrwawisz się jak zbiegłe z<br />jatki prosię, zanim dotrzesz do najbliższego szlaku. Albo znów złapie cię ten dziwaczny<br />paralusz, czy co to za cholerstwo było. Nie daj się prosić. Bierz.<br /><br />Daimon uniósł ze zdumienia brwi, ale przyjął strzępek dywanu.<br />Askalis był lanistą, w dodatku geniuszem. Nigdy nikomu nic nie dał. Widocznie zarobił<br />na walkach Freya więcej, niż przyznawał. A może naprawdę polubił mrocznego skrzydlatego<br />z wilczą gębą i talentem do bójek?<br />Jasność tylko wie.<br />Burzyciel Światów wstał, obrócił w palcach brudny skrawek materiału.<br />- Dzięki, Askalis. Porządny z ciebie chłop, jak na lanistę.<br />Geniusz uśmiechnął się smutno.<br />- To co? Znaczy mam szukać sobie innego zawodnika, tak?<br />Wąskie usta Daimona wykrzywił gorzki grymas.<br />- Ano, na to wygląda, stary. Trzymaj się. Dobrze się z tobą pracowało.<br />- Ja też nie narzekam. Do zobaczenia, Aker.Michał Gawrońskihttp://www.blogger.com/profile/10097906041206708512noreply@blogger.com0