Tercet Imperial

Pierwszy dzień przywitał nas chyba najlepszym polskim koncertem tej edycji, a zarazem największym odkryciem festiwalu. Tercet Imperial to trio grające muzykę inspirowaną polskim folklorem, wzbogaconą o nowoczesne brzmienia, w dużej mierze czerpiące z footworku. Połączenie tych dwóch światów wydaje się na pierwszy rzut oka absurdalne, ale zespół udowodnił, że może ono działać znakomicie.

Teksty pozostały w swoich oryginalnych wersjach i zostały zaśpiewane bez zbędnych udziwnień. Jednocześnie warstwa rytmiczna oparta jest na samplach perkusyjnych, a melodie wybrzmiewają na syntezatorach. Dzięki temu Tercet Imperial nie tylko proponuje świeże spojrzenie na polski folklor, ale też potrafi zamienić koncert w świetną potańcówkę. – W.B.

Dana and Alden

Choć na OFF Festivalu po raz drugi pojawiła się specjalna Scena Jazzowa, to – jak co roku – jazzowe perełki można było znaleźć również na głównych scenach. W tym roku jedną z nich był duet Dana and Alden, którego koncert udowodnił, że nie trzeba być wytrawnym znawcą gatunku, by świetnie się bawić.

Muzycy zaprezentowali bardziej przystępne i rozrywkowe oblicze jazzu, a luźną atmosferę koncertu dopełniały ich żarty i anegdoty opowiadane pomiędzy utworami. Dzięki temu występ był nie tylko muzycznym, ale i bardzo sympatycznym doświadczeniem.– W.B.

Earl Sweatshirt

Był to pierwszy występ festiwalu, który wywołał dyskusję zarówno wśród moich znajomych, jak i na grupkach poświęconych OFF Festivalowi. Earl Sweatshirt rozczarował tych, którzy liczyli na widowiskowe, pełne energii raperskie show, ale zachwycił słuchaczy ceniących technikę, charakterystyczne flow i brak scenicznego „pajacowania”.

Przyznaję, że po około pół godzinie koncert zaczął robić się nieco monotonny, a największą frajdę czerpali z niego najwierniejsi fani, którzy znali każdy wers na pamięć. Mimo to trudno nie docenić faktu, że w czasach, gdy wielu raperów rapuje na żywo niewiele, opierając występy na playbacku lub podkładach z mocno wyeksponowanym wokalem, Earl pozostaje wierny swojej formule. Podkłady były całkowicie pozbawione ścieżek wokalnych, a cała odpowiedzialność za koncert spoczywała na nim.

Nie przyjechał robić spektaklu. Przyjechał opowiadać historie – za pomocą charakterystycznego flow, precyzyjnej nawijki i emocji. I właśnie to dostaliśmy. – W.B.

The Flaming Lips

Po koncercie Flaming Lips docierały do mnie różne głosy. Jedni zachwycali się i cieszyli, że zespół wrócił na offa po szesnastu latach nieobecności, inni marudzili i mówili, że wytrzymali tylko chwilę, bo
czuli się znudzeni. Czy powtarzanie przez Wayne’a KEEP GOING KEEP GOING THANK YOU THANK YOU THANK YOU WE LOVE YOU WE LOVE YOU WE LOVE YOU było dobrze zaplanowanym memem? Tego raczej się nie dowiemy, ale na pewno wywołało żywą dyskusję wśród tych, którzy usłyszeli przynajmniej jedną pętlę którejś z wymienionych fraz. Ja oczekiwałam balonów i konfetti
– dostałam balony i konfetti. Z czystym sercem mogę powiedzieć, że różowe roboty robiły na mnie wrażenie i ogromnie zazdroszczę osobom, które „zajmowały się” nimi z ukrycia (niemniej cieszę się, że i tym razem Yoshimi wygrała). Przed ich koncertem znajomy spytał mnie, co oni właściwie grają, bo nigdy ich nie słuchał. I cóż..
Miałam problem z udzieleniem jednoznacznej odpowiedzi. Flaming Lips potrafią być bardzo popowi i „chwytliwi”, ale obok tych wpadających w ucho piosenek jest sporo eksperymentów, czerpania z różnych gatunków i ciekawych aranżacji. Trudno więc wrzucić ich do jednej szufladki – choć rozumiem, że dla części osób ta bardziej popowa strona może być odstraszająca. Mimo to – może dlatego, że stałam w miejscu, gdzie ludzie śpiewali całe teksty i wydawali okrzyki, a może dlatego, że pewne okoliczności sprawiły, iż przez ostatnie tygodnie w moim bliskim otoczeniu Flaming Lips pojawiali się wyjątkowo często – mnie się podobało. Czy przesłuchałabym 20 płyt tego zespołu z własnej woli? Niekoniecznie. Czy zgodzę się, że są kiczowaci, niekiedy cringowi i że dla wielu osób może to przekraczać jakąś granicę? Jak najbardziej. Czy poszłabym jeszcze raz i znów schowałabym do nerki papierowego robota, który jako jeden z wielu wystrzelił ze sceny w formie konfetti? Oczywiście. – Z.S.

Los Thuthanaka

Trudno mi opisać, co właściwie wydarzyło się podczas tego koncertu. Nie wiem dokładnie, czego byłem świadkiem, choć wiem, że wydarzyło się tam coś wyjątkowego.

Los Thuthanaka nie wyrazili zgody na nagrywanie swojego występu, co tylko dodało koncertowi tajemniczości. Z zakulisowych informacji wynika również, że duet początkowo nie chciał wychodzić na scenę, ponieważ w hotelu został ich rytualny pas, bez którego – jak twierdzą – nie mogą zagrać żadnego występu. Jeśli rzeczywiście tak było, to tylko jeszcze bardziej podkreśla niezwykłą aurę tego koncertu.

Wcześniej nie do końca rozumiałem zachwyt nad ich albumem, który magazyn Pitchfork wyniósł na piedestał, uznając go za płytę roku 2025. Po tym występie wszystko stało się jednak jasne – ten wybór wydaje się absolutnie zasłużony, a duet braci gra muzykę z przyszłości. Za cholerę nie opowiem więcej, może za 20 lat zrozumiem i wrócimy do tematu. – W.B.

Dzień 2

M(h)aol:

Historia powstania M(h)aol może wydawać się totalnie cool: Connie i Roisin poznały się w restauracji, w której obie pracowały, zakumplowały się, a pewnego dnia Connie goliła głowę koleżance i przy okazji zapytała, czy ta nie chce być w jej punkowym zespole. I chociaż Roisin nie należy już do obecnego składu, a na offie nie zobaczyliśmy również Zoe, która wcześniej grała na basie, trójka, która pozostała (Connie, Jamie i Sean) stworzyła na scenie eksperymentalnej klimat, którego równie dobrze moglibyśmy doświadczyć w dusznym, zadymionym klubie (takim, w którym chce się pozostać nawet pomimo braku powietrza i pocie spływającym strużką po plecach). Zespół przyjemnie wprowadził nas w sobotę, gdyż grał jako jeden z pierwszych; byli odpowiednio głośni, autentyczni, punkowi i swobodni. Polecamy prześledzić ich teksty – bezpośrednie, zaangażowane i poruszające ważne tematy społeczne. – Z.S.

Drabusheyka

Moja pierwsza myśl była dość sceptyczna: „Okej, kolejny polski nowoczesny raper, który będzie głównie darł mordę”. I faktycznie – przez pierwsze dziesięć minut koncertu właśnie to miałem w głowie. Jednak z czasem, a sam fakt, że spędziłem na tym występie więcej niż kwadrans, uznaję już za pewnego rodzaju wygraną, zacząłem dostrzegać w tym coś więcej. Coś zdecydowanie bardziej niejednoznacznego.

Drabusheyka ewidentnie jest osłuchany z tym, co robi. Inspiracje Playboiem Cartim słychać nie tylko w podkładach, ale również w sposobie budowania całego występu – chociażby dzięki obecności żywej gitary na scenie. W polskim rapie nadal nie jest to oczywisty zabieg, a sam ten fakt dodaje koncertowi muzycznej wartości.

Punkowa energia występu szybko udzieliła się publiczności. Oprócz pogo rozkręcanego przez młodszych uczestników zauważyłem również dwóch dorosłych mężczyzn, którzy postanowili rozwiązać swoje emocje w bardziej bezpośredni sposób – bijąc się po mordach na tyle, że jeden z nich później poszedł poskarżyć się ochroniarzowi.

A sam Drabusheyka? Zdecydowanie lepiej, że idzie w tę stronę niż w przeciwną. Patrząc na polskie koncerty rapowe na przestrzeni lat i przypominając sobie choćby występ Young Adisza, można stwierdzić, że w tym roku naprawdę mieliśmy szczęście do rodzimego rapu. – W.B.

Einstürzende Neubauten

Największa legenda tegorocznej edycji – aż trudno uwierzyć, że zespół wystąpił na Scenie Leśnej. Einstürzende Neubauten to grupa, z którą zawsze miałem pewien problem, jeśli chodzi o przyswajalność ich albumów. Oczywiście jest to kwestia całkowicie subiektywna, ale tym bardziej zaskakujące było to, że już przy pierwszym utworze na żywo opadła mi szczęka i podniosłem ją dopiero po zakończeniu koncertu.

Występ Einstürzende Neubauten miał w sobie coś hipnotyzującego. Coś, co sprawiło, że publiczność zamilkła – trochę ze strachu, trochę z zachwytu. Było w tym coś pierwotnego i niezwykle intensywnego. Artystyczną wizję zespołu dopełniały instrumenty, które muzycy własnoręcznie konstruują z przedmiotów codziennego użytku. Rury PCV, metalowe elementy czy nawet wózek z hipermarketu potrafili zamienić w pełnoprawne, nastrojone instrumenty.

Z jednej strony zespół potrafił rozciągać swoje utwory, budować monotonię i hipnotyczne napięcie, ale nigdy nie prowadziło to do znużenia. Przez cały czas obecny był nerw i niepokój, w dużej mierze za sprawą basistki, która nadawała występowi dodatkowej intensywności. Z drugiej strony dynamika koncertu była ogromna – momenty ciszy przeplatały się z potężnymi wybuchami dźwięku, a wszystkie elementy brzmiały niezwykle precyzyjnie.

Jedyny niepochlebny komentarz, jaki usłyszałem po tym koncercie, brzmiał: „Nienawidzę tego języka”. Trudno jednak uznać to za zarzut wobec zespołu – szczególnie po takim pokazie muzycznej siły. – W.B.

Arthur Verocai

Kolejna legenda, choć nie tak potężnego kalibru jak wspomniani wcześniej Niemcy z Einstürzende Neubauten. Historia Arthura Verocaia jest jednak niezwykle ciekawa. Brazylijski muzyk w latach 70. wydał swój debiutancki album, który niestety nie odniósł sukcesu, przez co artysta na długi czas porzucił rozwój swojej kariery muzycznej.

Na szczęście w latach 90. sytuacja zaczęła się zmieniać za sprawą producentów hip-hopowych, którzy odkryli jego debiut i chętnie sięgali po jego nagrania. Dzięki temu Verocai powrócił do aktywności artystycznej, a w 2002 roku wydał swój drugi album.

Koncert na OFF Festivalu zdecydowanie wygrywa w kategorii „najpiękniejszy i najbardziej wzruszający”. Muzyka Verocaia ma w sobie ogrom ciepła, ale jednocześnie nie brakuje jej rytmu i luzu – sporo tu funku, a niektóre motywy brzmiały wręcz jak intro do filmu o Jamesie Bondzie. Dzięki temu występ, mimo swojej emocjonalności, dawał też ogromne pole do swobodnej zabawy.

Momentami można było narzekać na zbyt niski poziom głośności, ale trudno oczekiwać innego efektu, gdy na scenie znajduje się cała orkiestra. W tym przypadku siła koncertu nie wynikała z głośności, lecz z atmosfery i niezwykłego muzycznego świata stworzonego przez Verocaia. – W.B.

Chalk

Oddanie w sobotę sceny eksperymentalnej irlandzkim bandom było doskonałym ruchem, a sami Irlandczycy udowodnili, że ich duch na offie zagościł już na dobre. Poszłam na Chalk z myślą, że w połowie wyjdę zobaczyć Oklou, a nie tylko zostałam do końca, ale w dodatku ostatnie dwadzieścia minut spędziłam w pogo (czego kompletnie się nie spodziewałam). Trójka z Belfastu zgotowała nam solidny, punkowy rozpierdol – dla mnie był to chyba najbardziej energetyczny koncert tego dnia (ale ok, nie byłam na Chat Pile..). Gdy będziecie mieć wszystkiego dojść, koniecznie posłuchajcie Get Fucked. – Z.S.

Oklou

Po koncercie Chalk należało szybko przenieść się na występ Oklou, której niestety nie zobaczyłem podczas tegorocznej Primavery – i był to zdecydowanie błąd. Choć hyperpop nie jest do końca moim światem, a jej albumy momentami potrafiły mnie nużyć, koncert całkowicie zmienił moje podejście do tej muzyki.

Nie chodziło nawet o samą oprawę wizualną, która była pomysłowa, oryginalna i bardzo wciągająca, ale przede wszystkim o sposób, w jaki Oklou przearanżowała swój materiał na potrzeby występu na żywo. Na albumach jej utwory są często bardziej delikatne, mniej perkusyjne i mniej nastawione na taneczność, skupiając się głównie na charakterystycznych hyperpopowych melodiach. Na scenie natomiast zyskały zupełnie nową energię – mocniejszą stronę rytmiczną i bardziej klubowy charakter, co o tej porze dnia i w festiwalowych warunkach było świetnym wyborem.

Dodatkowo zestawienie koncertów Chalk i Oklou świetnie pokazało, jak szeroki i różnorodny potrafi być OFF Festival. Oba występy można zaliczyć do muzyki elektronicznej, ale ich podejście do brzmienia, emocji i energii było zupełnie inne. To właśnie takie kontrasty najlepiej pokazują, jak wiele odcieni może mieć muzyka taneczna. – W.B.

Yung Lean & Bladee

Bardzo zaskoczył mnie brak większych tłumów podczas tego koncertu. Zarówno The Flaming Lips, jak i dzień później Johnny Marr czy Amyl & The Sniffers zgromadzili wyraźnie większą publiczność. Dziwi to tym bardziej, że już od wczesnych godzin popołudniowych było widać grupy młodych fanów, które przybyły na Young Leana i Bladee, zajmując miejsce pod sceną wiele godzin przed występem. Tym bardziej że festiwalowy weekend zakończył się przecież wyprzedanym karnetem.

Sam nigdy nie byłem wielkim fanem tej dwójki, ale koncert wypadł lepiej, niż się spodziewałem. Fani – z tego, co można było usłyszeć po występie – również nie mieli powodów do narzekań. Podobno nieco lepiej wypadł Yung Lean, choć dla mnie obaj artyści zaprezentowali się solidnie. Ciekawszym doświadczeniem był jednak występ Bladee – głównie ze względu na to, że jego twórczość jest mniej obecna w szerokim obiegu, a sam koncert dawał możliwość zobaczenia innej strony tego nurtu. – W.B.

Clams Casino

Drugi dzień festiwalu obfitował w legendy – tym razem mowa o jednej z najważniejszych postaci dla rozwoju trapu i wave’u. Wystarczy spojrzeć na listę artystów i albumów, przy których pracował Clams Casino – od A$AP Rocky’ego i A$AP Ferga po Mac Millera – aby zrozumieć, jak ogromny wpływ miał na brzmienie współczesnego rapu.

Swego czasu Clams znajdował się w ścisłej czołówce producentów i współtworzył estetykę, która na lata ukształtowała hip-hopową elektronikę. Miałem nawet okazję spotkać go w okolicach sceny głównej i zapytać, dlaczego tak rzadko pojawia się na żywo. Odpowiedział, że po prostu nie lubi być w centrum uwagi i zdecydowanie bardziej odpowiada mu rola producenta – człowieka stojącego za kurtyną.

Jeśli chodzi o sam set, miałem pewne obawy. Istniało ryzyko, że koncert będzie jedynie odtwarzaniem kolejnych utworów bez większego zaangażowania. Na szczęście nic takiego się nie wydarzyło. Clams Casino przywiózł ze sobą klimat muzyki wave’owej – gatunku, który przez lata nieco się zestarzał, ale właśnie dzięki temu jego występ miał wyjątkową atmosferę.

Co ważne, set nie opierał się wyłącznie na rapowych produkcjach. Producent zaprezentował również sporo instrumentalnych numerów, w tym własne kompozycje, pokazując, że jego twórczość wykracza daleko poza samą rolę autora podkładów dla raperów. – W.B.

Dzień 3

Wednesday

Trudno mi dzisiaj uwierzyć w to, że w 2023 przesłuchałam Rat Saw God i uznałam, że chyba nie czuję tego zespołu.. Koncert Wednesday, który odbył się po zmianie timetable w niedzielę o godzinie 16:35, od
razu trafił do mojej tegorocznej topki. Karly Hartzman, I love you.. Nawet gdy między indie, noisem czy shoegazem słyszałam elementy country, czułam, że wszystko jest u nich na swoim miejscu; ich surowość, niechlujność i bezkompromisowość zaprezentowana na skąpanej w słońcu scenie leśnej kupiła mnie w całości. Poza tym w tekstach i muzie Wednesday czuję ból, melancholię czy smutek, ale też nadzieję i odpowiednią dawkę humoru, dzięki czemu można ich słuchać ze łzami w oczach, ale i poczuciem, że ostatecznie wszystko jakoś się ułoży (hope so). Warto dodać, że teksty piosenek w dużej mierze odnoszą się do doświadczeń z życia w Karolinie Północnej czy osobistych przeżyć Karly, a zanurzanie się w nich jest jak odrębna podróż, w którą serdecznie polecam Wam się udać. – Z.S

Johnny Marr

Pierwsza i chyba największa legenda tego dnia. Przyznam, że przed koncertem zupełnie go nie doceniałem. Przeglądając solowy materiał Johnny’ego Marra, miałem wrażenie, że wiele utworów jest dość wtórnych – jakby gitarzysta zatrzymał się w latach 80. i niczym archetyp wujka przyjechał do młodego pokolenia, żeby pokazać im, jak wygląda „prawdziwa muzyka”.

I trochę tak było, przynajmniej na początku. Gitarzysta i kompozytor The Smiths nie zaskoczył mnie pierwszymi utworami, ale z każdym kolejnym numerem udowadniał coś zupełnie innego. Pokazał, że nie jest artystą z wybujałym ego, a do grania koncertów podchodzi z dużą pokorą i bez zbędnego zadęcia.

Na szczęście Marr sięgnął po sporą część dorobku The Smiths, co dla wielu osób było najważniejszym punktem występu. Pojawił się również zupełnie niepotrzebny cover The Passenger Iggy’ego Popa. Po co? Tego chyba nikt do końca nie wie.

Ostatecznie muszę jednak przeprosić Johnny’ego Marra za moje niesprawiedliwe nastawienie przed koncertem. Udowodnił, że jego muzyka wciąż działa, a ogromna publiczność – prawdopodobnie największa podczas całego festiwalu – tylko potwierdziła, że legenda The Smiths nadal ma ogromną siłę przyciągania. – W.B.

Saam Sultan

I tak dotarliśmy do największego rozczarowania festiwalu. Jest to tym bardziej przykre, że przed OFF Festivalem traktowałem Saama Sultana jako jedno z największych odkryć w line-upie. Jego EP-ka prezentowała bardzo profesjonalne, nowoczesne R&B, momentami przeplatane rapem. Widziałem również nagrania z występów, na których grał z zespołem, więc nic nie zapowiadało tego, co wydarzyło się na scenie.

Niestety, koncert okazał się ogromnym zawodem. Sultan wystąpił z DJ-em, spacerował po scenie i sprawiał wrażenie, jakby jedynie udawał śpiewanie. Problem w tym, że robił to wyjątkowo nieudolnie. Najbardziej absurdalny moment nastąpił wtedy, gdy w jednej ręce trzymał mikrofon, a w drugiej wodę – podczas picia mikrofon znajdował się wyraźnie z dala od jego ust, a mimo to artysta nadal poruszał wargami, jakby wykonywał partię wokalną.

Był to jeden z najgorszych występów, jakie widziałem na OFF Festivalu od bardzo dawna. I tym bardziej szkoda, bo materiał studyjny pokazywał zupełnie innego, znacznie bardziej obiecującego artystę. – W.B.

Nu Genea

Wiecie, bez czego nie ma dla mnie offa? Bez składu, dzięki któremu można potańczyć i poczuć się trochę jak na festynie (ale nie takim jak na polskiej wsi, ale raczej w wersji z południa Europy). Rozumiem ludzi, którym nie podobało się Nu Genea, ale dla mnie ten czas stworzył idealne warunki do odblokowania stawów. Dziękuję za to piękne italo disco. – Z.S.

Deafheaven

Kiedy jedenaście lat temu Deafheaven wydali album Sunbather, z miejsca zostali okrzyknięci objawieniem metalu, a szczególnie nurtu blackgaze. Zespół, który sam nie utożsamia się bezpośrednio z metalową kulturą, choć muzycznie czerpie z niej pełnymi garściami, szybko stał się również obiektem krytyki i pośmiewiskiem części metalowej społeczności.

Dekadę później Deafheaven wrócili na OFF Festival i tylko potwierdzili swoją mocną pozycję w świecie ciężkiej muzyki gitarowej. „Rozpierdol” to może nieeleganckie słowo, ale w przypadku tego koncertu wyjątkowo dobrze oddaje jego istotę. Na scenie panował nieustanny chaos – gęsty dym, pełen emocji scream George’a Clarke’a i potężna ściana gitar, która jedynie momentami była przerywana bardziej lirycznymi, delikatnymi partiami.

Ogromne wrażenie zrobiło również nagłośnienie. Nie mam pojęcia, jaki magik odpowiadał za dźwięk tego występu, bo przy takiej intensywności i ilości warstw musiało to być wyjątkowo trudne zadanie. Mimo to każdy element był czytelny – od miażdżących gitar po najmniejsze szczegóły aranżacji.

Deafheaven pokazali, że po latach od premiery Sunbather nadal potrafią wywołać dokładnie te same emocje: zachwyt, dezorientację i absolutne pochłonięcie przez dźwięk. – W.B.

Sunny Day Real Estate

Nie wiem, czy to kwestia tego, że chwilę wcześniej wyszedłem z koncertu Deafheaven, ale po Sunny Day Real Estate oczekiwałem równie mocnego gitarowego uderzenia. Tymczasem po wejściu pod główną scenę od razu poczułem różnicę – zespół grał z dużo mniejszą intensywnością niż to, czego chwilę wcześniej doświadczyłem na Scenie Leśnej.

Podobnie wyglądała sytuacja z publicznością. Tłum był wyraźnie mniejszy, co wiele osób tłumaczyło tym, że Sunny Day Real Estate nigdy nie zbudowali w Polsce dużej bazy fanów. Pojawiały się nawet informacje, że podczas europejskiej trasy potrafili grać dla niespełna 200 osób, choć trudno traktować to jako pełny obraz popularności zespołu.

Mimo tego na scenie było widać, że muzycy świetnie bawią się własnymi utworami i czerpią dużą radość z grania. Technicznie trudno było im cokolwiek zarzucić – wszystko brzmiało bardzo solidnie, a wokal Jeremy’ego Enigka udowodnił, że przez lata praktycznie nic nie stracił ze swojej siły.

Może nie był to koncert tak spektakularny i miażdżący jak poprzedni występ, ale Sunny Day Real Estate pokazali klasę zespołu, który po latach nadal potrafi wiarygodnie wykonywać swój materiał. – W.B.

LSD and the Search for God

Czekałam na koncert LSD & the Search for God, myśląc o nim jako o pięknym, romantycznym domknięciu całego festiwalu. Z drugiej strony przez długi czas jakaś część mnie nie mogła uwierzyć, że te shoegazowe legendy w ogóle dotrą do Katowic – w końcu miał być to ich pierwszy koncert na polskiej ziemi. Chyba każdy miłośnik shoegaze’u liczył, że ten koncert będzie odpowiednio głośny… Niestety nagłośnienie zawiodło – zdecydowanie było coś nie tak z wokalami, a zamiast gitar słyszałam głównie bębny. Oczekiwany eteryczny spektakl domykający offa zamienił się w przykry obrazek, z którym trudno było mi się pogodzić, więc mniej więcej w połowie uznałam, że wolę opuścić scenę i spróbować wyprzeć fakt, jak bardzo zmarnowano potencjał tego koncertu. Ogromnie żałuję, bo nie wiadomo, czy jeszcze kiedyś ich zobaczymy… – Z.S.

Post OFF Festival 2026 – Relacja pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

10. Los Thuthanaka

Na temat tego duetu pisano różne rzeczy, ale chyba nikt nie potrafił w pełni i całościowo opisać, z czym mamy do czynienia. Ja też nie. Podobno zrozumiemy to dopiero za jakieś 20 lat. Rzadko w dzisiejszych czasach zdarza się kawałek tak ciężkiej muzyki, który jednocześnie jest fascynujący. Po kilku odsłuchaniach ich debiutu sam nie wiem, co ostatecznie o tym myśleć, ale tak właśnie bywa z objawieniami. Skoro album jest TAKI, to jaki będzie koncert…?

9. Deafheaven

Pamiętam, że ich pierwszy koncert na OFF Festivalu był sporym wydarzeniem. Ich drugi album z miejsca stał się legendą alternatywnego metalu, dzięki czemu zespół wywindował na sceny największych festiwali. Dziś zasłużenie cieszą się wysokim statusem, choć wciąż pojawiają się różne opinie na temat ich shoegaze’owych romansów. Pewne jest jednak to, że na ich koncertach nie unikniemy głośnych gitar, metalowego brzmienia i solidnego „darcia mordy”.

8. LSD and the search for god

A propos shoegaze’u — na tegorocznym OFF Festivalu nie ma go zbyt wiele. W zasadzie jedynym mocniejszym punktem jest LSD and the Search for God, amerykański zespół, który ma na koncie EP-kę z 2007 roku, uznawaną do dziś za jedno z najlepszych wydawnictw gatunku z lat 2000. Po swoim debiucie zespół zniknął, by po dziesięciu latach wrócić z kolejną EP-ką i ponownie zamilknąć. To ciekawy przykład grupy, która w ciągu ponad dwudziestu lat wydała zaledwie kilka utworów, a mimo to osiągnęła status kultowy. W tym roku to oni zamkną festiwal — i będzie to z pewnością głośne zakończenie.

7. Wednesday

Ich nadejście na tegorocznego OFF Festivalu było zapowiadane już przy okazji zeszłorocznego występu MJ Lenderman. Co prawda MJ nie koncertuje z Wednesday (podobno konflikt z wokalistką się zaostrzył), ale wciąż jest pełnoprawnym członkiem zespołu i uczestniczy w nagraniach oraz współtworzeniu kompozycji. I owszem — szkoda, że nie zobaczymy go na żywo z macierzystą formacją. Jednak nawet bez niego Wednesday to wciąż bardzo mocny zespół, który mocno namieszał na amerykańskiej scenie indie.

6. Clams Casino

Młodsi słuchacze trapu mogą nie pamiętać, jak bardzo nowatorski był Clams Casino i jak wielką inspiracją stał się dla producentów z „złotego” okresu trapu i cloud rapu. Choć Clams Casino nie jest dziś tak aktywny jak kiedyś, wciąż pozostaje jednym z cichych, ale kluczowych graczy na scenie producenckiej i ma na koncie niejeden wpływowy utwór. Jego występy są też raczej rzadkością, dlatego tym bardziej warto sprawdzić, w jakiej jest koncertowej formie.

5. Sunny Day Real Estate 

Niemal co roku pojawia się jakaś legenda — czasem starsza, czasem młodsza, ale jednak legenda. Co prawda w tym zestawieniu znajdziecie ich więcej niż jedną, ale w kontekście OFF Festivalu to właśnie Sunny Day Real Estate zasługuje na to miano najbardziej. Jedna z ikon Seattle lat 90., kojarzona przede wszystkim z post-hardcore’em, ale siłą rzeczy również z grunge’em. Zespół co jakiś czas powraca — czy to z nowym materiałem, czy koncertami — jednak pozostaje przede wszystkim kwintesencją brzmienia tamtej dekady. Nie dziwi więc ich status w programie festiwalu (oficjalnie headlinerem jest jednak Amyl and the Sniffers).

4. Earl Sweatshirt

Trochę prywaty, bo to jeden z moich ulubionych raperów. Od czasu wydania „Some Rap Songs” status Earl Sweatshirt diametralnie się zmienił. Niegdysiejszy reprezentant Odd Future, kojarzony z rapem dla alternatywnych licealistów, stał się jednym z najważniejszych głosów undergroundowego rapu. Jego melorecytacyjne flow oraz abstrakcyjne, często poszarpane bity mocno odbiegają od tego, co dominuje w mainstreamie. Earl jest też częścią nowej fali raperów reinterpretujących oldschool w świeży, autorski sposób — obok takich artystów jak MIKE — ale trudno nie odnieść wrażenia, że to on najpełniej definiuje ten nurt.

3. Arthur Verocai

Chciałoby się powiedzieć, że to historia jednej płyty. W latach 70. Arthur Verocai wydał swój wiekopomny, self-titled album, który nie sprzedał się najlepiej, co w praktyce doprowadziło go do wycofania się z muzyki. Po dwóch dekadach krążek zyskał status kultowego — stał się prawdziwą perłą dla producentów rapowych, którzy masowo go samplowali. Jeśli ktoś jest zaznajomiony z oldschoolową (i nie tylko) sceną hip-hopową, z pewnością rozpozna w tej płycie wiele melodii, które zasilały niejedną klasyczną nawijkę MC. Po tym odrodzeniu zainteresowania Verocai wrócił do komponowania i od 2002 roku nagrał jeszcze kilka albumów. Biorąc pod uwagę, że wystąpi wraz z AUKSO Orkiestra Kameralna Miasta Tychy, szykuje się wydarzenie na absolutnie mistrzowskim poziomie.

2. Einstürzende Neubauten

Kolejna legenda, której obecność na OFF Festivalu była wyczekiwana ze wszech miar. Aktywni od 1980 roku, Einstürzende Neubauten od samego początku wyróżniali się podejściem do tworzenia muzyki — instrumenty budowane przez samych muzyków w połączeniu z industrialnym charakterem brzmienia dają wyjątkowy, często wręcz performatywny efekt wizualny podczas koncertów. Muzyka industrialna ma wiele twarzy: mainstreamową w postaci Marilyn Manson, stadionową w wydaniu Rammstein czy alternatywną reprezentowaną przez Nine Inch Nails. Jednak to właśnie Einstürzende Neubauten pozostają jednymi z jej faktycznych ojców założycieli. Jedynym argumentem, który sprawia, że nie są na pierwszym miejscu tego zestawienia, jest fakt, że koncertują w Polsce relatywnie częściej. P.S. To, że nie grają na głównej scenie, jest absurdem.

1. The Flaming Lips

Ci, którzy pamiętają rok 2011, wiedzą, z jakimi cudownymi wariatami mamy do czynienia. The Flaming Lips nigdy nie byli w Polsce szczególnie popularni, ale mają grono wiernych fanów, którzy śledzą każdy ich ruch — a jest co śledzić, bo Wayne Coyne i spółka to wyjątkowo nieprzewidywalny twór. Na OFF Festivalu zagrają swój drugi najpopularniejszy album, Yoshimi Battles the Pink Robots, który jest esencją popu wczesnych lat 2000. Nie chodzi tu tylko o chwytliwe melodie i słodko-gorzkie teksty, ale też o brzmienie i produkcję, która daje wrażenie, jakby cały album był zrobiony z gumy — trudno to inaczej opisać. Wayne Coyne jest absolutnie kluczową postacią tego projektu, a choć sam albumowo bliżej mi do The Soft Bulletin czy Embryonic, to i tak zapowiada się koncert, który trudno będzie potraktować obojętnie.

Post Top 10 artystów do zobaczenia na OFF Festivalu 2026 pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

10. Los Thuthanaka

Na temat tego duetu pisano różne rzeczy, ale chyba nikt nie potrafił w pełni i całościowo opisać, z czym mamy do czynienia. Ja też nie. Podobno zrozumiemy to dopiero za jakieś 20 lat. Rzadko w dzisiejszych czasach zdarza się kawałek tak ciężkiej muzyki, który jednocześnie jest fascynujący. Po kilku odsłuchaniach ich debiutu sam nie wiem, co ostatecznie o tym myśleć, ale tak właśnie bywa z objawieniami. Skoro album jest TAKI, to jaki będzie koncert…?

9. Deafheaven

Pamiętam, że ich pierwszy koncert na OFF Festivalu był sporym wydarzeniem. Ich drugi album z miejsca stał się legendą alternatywnego metalu, dzięki czemu zespół wywindował na sceny największych festiwali. Dziś zasłużenie cieszą się wysokim statusem, choć wciąż pojawiają się różne opinie na temat ich shoegaze’owych romansów. Pewne jest jednak to, że na ich koncertach nie unikniemy głośnych gitar, metalowego brzmienia i solidnego „darcia mordy”.

8. LSD and the search for god

A propos shoegaze’u — na tegorocznym OFF Festivalu nie ma go zbyt wiele. W zasadzie jedynym mocniejszym punktem jest LSD and the Search for God, amerykański zespół, który ma na koncie EP-kę z 2007 roku, uznawaną do dziś za jedno z najlepszych wydawnictw gatunku z lat 2000. Po swoim debiucie zespół zniknął, by po dziesięciu latach wrócić z kolejną EP-ką i ponownie zamilknąć. To ciekawy przykład grupy, która w ciągu ponad dwudziestu lat wydała zaledwie kilka utworów, a mimo to osiągnęła status kultowy. W tym roku to oni zamkną festiwal — i będzie to z pewnością głośne zakończenie.

7. Wednesday

Ich nadejście na tegorocznego OFF Festivalu było zapowiadane już przy okazji zeszłorocznego występu MJ Lenderman. Co prawda MJ nie koncertuje z Wednesday (podobno konflikt z wokalistką się zaostrzył), ale wciąż jest pełnoprawnym członkiem zespołu i uczestniczy w nagraniach oraz współtworzeniu kompozycji. I owszem — szkoda, że nie zobaczymy go na żywo z macierzystą formacją. Jednak nawet bez niego Wednesday to wciąż bardzo mocny zespół, który mocno namieszał na amerykańskiej scenie indie.

6. Clams Casino

Młodsi słuchacze trapu mogą nie pamiętać, jak bardzo nowatorski był Clams Casino i jak wielką inspiracją stał się dla producentów z „złotego” okresu trapu i cloud rapu. Choć Clams Casino nie jest dziś tak aktywny jak kiedyś, wciąż pozostaje jednym z cichych, ale kluczowych graczy na scenie producenckiej i ma na koncie niejeden wpływowy utwór. Jego występy są też raczej rzadkością, dlatego tym bardziej warto sprawdzić, w jakiej jest koncertowej formie.

5. Sunny Day Real Estate 

Niemal co roku pojawia się jakaś legenda — czasem starsza, czasem młodsza, ale jednak legenda. Co prawda w tym zestawieniu znajdziecie ich więcej niż jedną, ale w kontekście OFF Festivalu to właśnie Sunny Day Real Estate zasługuje na to miano najbardziej. Jedna z ikon Seattle lat 90., kojarzona przede wszystkim z post-hardcore’em, ale siłą rzeczy również z grunge’em. Zespół co jakiś czas powraca — czy to z nowym materiałem, czy koncertami — jednak pozostaje przede wszystkim kwintesencją brzmienia tamtej dekady. Nie dziwi więc ich status w programie festiwalu (oficjalnie headlinerem jest jednak Amyl and the Sniffers).

4. Earl Sweatshirt

Trochę prywaty, bo to jeden z moich ulubionych raperów. Od czasu wydania „Some Rap Songs” status Earl Sweatshirt diametralnie się zmienił. Niegdysiejszy reprezentant Odd Future, kojarzony z rapem dla alternatywnych licealistów, stał się jednym z najważniejszych głosów undergroundowego rapu. Jego melorecytacyjne flow oraz abstrakcyjne, często poszarpane bity mocno odbiegają od tego, co dominuje w mainstreamie. Earl jest też częścią nowej fali raperów reinterpretujących oldschool w świeży, autorski sposób — obok takich artystów jak MIKE — ale trudno nie odnieść wrażenia, że to on najpełniej definiuje ten nurt.

3. Arthur Verocai

Chciałoby się powiedzieć, że to historia jednej płyty. W latach 70. Arthur Verocai wydał swój wiekopomny, self-titled album, który nie sprzedał się najlepiej, co w praktyce doprowadziło go do wycofania się z muzyki. Po dwóch dekadach krążek zyskał status kultowego — stał się prawdziwą perłą dla producentów rapowych, którzy masowo go samplowali. Jeśli ktoś jest zaznajomiony z oldschoolową (i nie tylko) sceną hip-hopową, z pewnością rozpozna w tej płycie wiele melodii, które zasilały niejedną klasyczną nawijkę MC. Po tym odrodzeniu zainteresowania Verocai wrócił do komponowania i od 2002 roku nagrał jeszcze kilka albumów. Biorąc pod uwagę, że wystąpi wraz z AUKSO Orkiestra Kameralna Miasta Tychy, szykuje się wydarzenie na absolutnie mistrzowskim poziomie.

2. Einstürzende Neubauten

Kolejna legenda, której obecność na OFF Festivalu była wyczekiwana ze wszech miar. Aktywni od 1980 roku, Einstürzende Neubauten od samego początku wyróżniali się podejściem do tworzenia muzyki — instrumenty budowane przez samych muzyków w połączeniu z industrialnym charakterem brzmienia dają wyjątkowy, często wręcz performatywny efekt wizualny podczas koncertów. Muzyka industrialna ma wiele twarzy: mainstreamową w postaci Marilyn Manson, stadionową w wydaniu Rammstein czy alternatywną reprezentowaną przez Nine Inch Nails. Jednak to właśnie Einstürzende Neubauten pozostają jednymi z jej faktycznych ojców założycieli. Jedynym argumentem, który sprawia, że nie są na pierwszym miejscu tego zestawienia, jest fakt, że koncertują w Polsce relatywnie częściej. P.S. To, że nie grają na głównej scenie, jest absurdem.

1. The Flaming Lips

Ci, którzy pamiętają rok 2011, wiedzą, z jakimi cudownymi wariatami mamy do czynienia. The Flaming Lips nigdy nie byli w Polsce szczególnie popularni, ale mają grono wiernych fanów, którzy śledzą każdy ich ruch — a jest co śledzić, bo Wayne Coyne i spółka to wyjątkowo nieprzewidywalny twór. Na OFF Festivalu zagrają swój drugi najpopularniejszy album, Yoshimi Battles the Pink Robots, który jest esencją popu wczesnych lat 2000. Nie chodzi tu tylko o chwytliwe melodie i słodko-gorzkie teksty, ale też o brzmienie i produkcję, która daje wrażenie, jakby cały album był zrobiony z gumy — trudno to inaczej opisać. Wayne Coyne jest absolutnie kluczową postacią tego projektu, a choć sam albumowo bliżej mi do The Soft Bulletin czy Embryonic, to i tak zapowiada się koncert, który trudno będzie potraktować obojętnie.

Post 1Top 10 artystów do zobaczenia na OFF Festivalu 2026 pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Jak może wyglądać realizacja Twojego idealnego festiwalowego planu w praktyce? Oto jeden z najbardziej prawdopodobnych scenariuszy: przyjeżdżasz na Taurona z myślą o tym by zdążyć na koncert headlinera na głowych scenach w MCK-u lub na Secret albo Club Stage. Wchodzisz do Strefy Kultury i… pojawiają się oni – bawisz się tak dobrze, że wraz z paczką znajomych (albo i nie) decydujesz się zostać na występie wcześniej nieznanego Ci artysty/zespołu i odpuścić występ headlinera. Każdy z festiwalowiczów przeżył kiedyś podobną sytuację. W tym roku Nowa Muzyka ponownie daje szeroki wybór i dylematów zapewne nam nie zabraknie. Rzecz jasna wszystkiego się nie zobaczy, ale zawsze można spróbować iść w nieznane. Dajcie się zaskoczyć!

Bassota wymiata 

Scena warszawskiego kolektywu polskich, białoruskich i ukraińskich artystów Bassota była fenomenem i absolutnym strzałem w dziesiątkę zeszłorocznej edycji Tauron Nowa Muzyka. Znajduje się zaraz za festiwalowym głównym wejściem/wyjściem na nowo oddanym do użytku skwerku pod dawnym szybem Kopalni Katowice “Bartosz”. W założeniu pełni rolę festiwalowej „sceny powitalnej”, a w praktyce… wciąga na amen!

Spodziewajcie się mnóstwo bassowej muzyki, a w szczególności electro, breakbeat, UK garage, dubstepu, futurebassu, a nawet techno. Z pewnością wszystko was porwie do tańca i naładuje Wasze baterie o każdej porze festiwalu, bez względu na to czy dopiero zaczynacie, odpoczywacie pomiędzy headlinerami, lub zbieracie się do wyjścia. W tym roku reprezentacja Bassoty prezentuje się imponująco i eklektycznie. Zagrają: Adnable, AGNT, Avtomat, Bambi Uzi, Caletti, DJ Zamocno, Sayuri, Holoe, Kipah, Lazy1, nuarrrrr, Olimpiada, Pepo oraz Omasta wraz z Wildchild, Stacy Epps & Believe w specjalnym projekcie Block Party.

Amfiteatr w rytmie hip-hopu

To teraz pomyślmy taktycznie. Gdy już jesteśmy po występie headlinera udajemy się do strefy gastronomicznej – nie oznacza to jednak, że musimy zrobić sobie przerwę od muzyki, gdyż jest ona na wyciągnięcie ręki w amifteatrze. W przeszłości miejsce to było świadkiem historycznych, kameralnych koncertów – choć trudno w to uwierzyć ale to właśnie na tym niewielkim skwerku w 2015 roku wystąpił człowiek, który niedługo potem zaczął wypełniać stadiony – Taco Hemingway.

Na scenie amfiteatru w tym roku będzie dużo rapu jak i jazzu. O zapowiedzi sobotniego koncertu Princess Nokii mogliście przeczytać w naszym tekście o tegorocznych headlinerach. Planując piątkowy chill podczas festiwalu warto zwrócić uwagę na reprezentanta sceny miasta tysiąca zawodów, jak określa się angielskie Birmingham – Kofi Stone’a, a także Kozę i Kubę Więcka. Nie zabraknie również braci Waglewscych, którzy wraz z Mariuszem Obijalskim wystąpią z projektem Fisz Emade Soundsystem.

Sobota zapowiada się jeszcze głośniej – wraz ze wspomnianą wcześniej headlinerką słuchaczy z pewnością pobudzi Ninja Episkopat z mocno eksperymentalnym i pobudzającym materiałem łączącym wszystko co najlepsze zarówno w alterantywie, jazzie, rapie jak i elektronice.

NOSPR – ucieczka od rutyny

Na kolejną edycja Taurona NOSPR otwiera swoje wrota na ambientalną elektronikę i eksperymentalny jazz. W festiwalowej odsłonie zarówno w piątek jak i sobotę również będzie można usłyszeć coś wyjątkowego, co mogłoby się świetnie sprawdzić zarówno w teatrze jak i filmie.

W piątek wystąpi jeden z czołowych kompozytorów muzyki współczesnej – Oliver Doerell, znany pod aliasem Dictaphone. Jesteście fanami muzyki Apparata? Nie możecie tego przegapić!

Tego samego dnia będziemy mogli usłyszeć również wspólny projekt Aho Ssan i Resiny – Ego Death. To tegoroczna pozycja obowiązkowa dla miłośników mrocznego drone’u i ambientu.

Przewidujemy, że NOSPR z pewnością będzie oblegany na soboni występ headlinera – klasyka microhouse’u Matthew Herberta z Momoko. Warto również sprawdzić gdańskie trio Honode Tapes, które wystąpi wraz z tokijskim kontrabasistą Hiroki Chibą – jeśli kochacie downtempo, lo-fi hip-hop, barber beats to będzie idealna propozycja dla Was.

Sobotni Before i after na Sztauwajerach

Po intensywnym piątku o regenerację festiwalowiczów zadba wraszawski DJ i producent Mihvu, który wystąpi w sobotnie popołudnie na Sztauwajerach – wstęp wolny. Spodziewajcie się eklektycznej, niebanalnej selekcji pełnej taneczych brzmień. Z pewnością popołudnie na Trzech Stawach w przy tak jakościowej muzyce naładuje Wasze baterie na kolejne dni.

Tauron Nowa Muzyka 2026 – bilety

Do 21. edycji Taurona już bardzo blisko! Między 4, a 7. cerwca Katowice ponownie staną się najważniejszym punktem na festiwalowej mapie Polski. Przypomnijmy, że karnety 3-dniowe oraz na koncert otwarcia Hani Rani w NOSPR-ze zostały wyprzedane. Aktualnie w sprzedaży dostępne są wejściówki 2-dniowe w cenie 549 zł, jak i jednodniowe – na piątek i sobotę, po 339 zł. Warto dodać, że niedzielny FAJRANT w JAZBAR-ze dla posiadaczy karnetów festiwalowych jest bezpłatny. Do zobaczenia już w przyszłm tygodniu w Katowicach!

Post Nie tylko headlinerzy! Oto nasze alternatywne propozycje na Nowej Muzyce pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Już za miesiąc, w dniach 4-7 czerwca 2026 Katowice ponownie staną się najważniejszym punktem na festiwalowej mapie Polski. Tegoroczna edycja jest wyjątkowa, gdyż festiwal Tauron Nowa Muzyka obchodzi w tym roku swoje 20-lecie działalności – to wydarzenie, które łączy industrialną przyszłość Katowic z futurystycznym brzmieniem. Od kilku lat festiwal stanowi dla melomanów symboliczną inauguracją sezonu letnich festiwali w Polsce. Choć program tegorocznej edycji wydarzenia jeszcze nie został jeszcze zamknięty i będzie jeszcze sporo do usłyszenia i zobaczenia, tak już teraz możemy zacząć powoli planować nasze aktywności zarówno w katowickiej Strefie Kultury jak i okolicach. Oto nasi faworyci!

Hania Rani na inaugurację i nie tylko

21. edycję festiwalu Tauron Nowa Muzyka zainauguruje 4 czerwca wyjątkowy koncert niekwestionowanej gwiazdy polskiej muzyki, która podbiła światowe sceny – pianistka Hania Rani zagra premierowo koncert fortepianowy „Non Fiction: Piano Concerto in Four Movements” z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia. Projekt ten jest inspirowany twórczością kompozytorki z getta warszawskiego – Josimy Feldszuh. Uwaga! Bilety na inaugurację w NOSPR zostały już wyprzedane, natomiast dla festiwalowiczów, którym nie będzie dane uczestniczyć w koncercie organizatorzy przygotowali coś ekstra – artystka wystąpi również na festiwalu kolejnego dnia w piątek ze swoim ambientowym projektem Chilli Bambino.

Intensywny piątek – klasyki techno i jeszcze więcej

Tradycyjnie – piątek na Tauron Nowa Muzyka ponownie zapowiada się niebywale intensywnie, z dużą ilością jakościowego techno, w różnych odmianach – od gigantów undergroundu, po gwiazdy szerokiego formatu.

My jako wielbiciele mocniejszych brzmień czekamy na brytyjską reprezentację – Erola Arkana, Dave’a Clarka oraz Blawana. Ostatni z wymienionych kilka lat temu zagrał jeden z najlepszych setów na jaki dane nam było usłyszeć, a w tym roku wraca z nowym materiałem. Spodziewajcie się szybkiego, mocnego i tanecznego grania wypełnionego industrialnymi teksturami, groove’ami i syntezatorowych niespodzianek.

Szczególną uwagę kierujemy w stronę reprezentantów berlińskiej sceny. Do Katowic powróci Efdemin, który ostatnio wydał świetny materiał dla oficyny Ostgut Ton. Musimy podkreślić, że zapowiedź występu Kangding Ray’a wywołało u nas ogromną radość, gdyż uwielbiamy jego fuzję industrialnego techno ze ścianą melancholii ambientów i drone’ów. Po ogromnym sukcesie filmu SIRAT, gdzie wybrzmiewał soundtrack tego francuskiego artysty rezydującego od lat w Berlinie jesteśmy pewni, że pod sceną zgromadzą się jeszcze tłumy.

Fanów melodic techno z pewnością zachwyci obecność brazylijskiej gwiazdy. ANNA, która podbiła serca słuchaczy zarówno w najpopularniejszych klubach na Ibizie oraz największych festiwalach całego świata od Burning Mana, Coachelli po Tommorowland, tym razem po raz pierwszy wystąpi na Tauronie.

Tego wieczoru do Katowic przybędzie również legenda dubstepu z Londynu – SBTRKT, którego charakterystyczna maska oraz hit “Wildfire” stały się swoistym Zeitgeist muzyki elektronicznej początku lat 2010., także dla osób rozpoczynających w tamtym okresie swoją przygodę z imprezami, będzie to z pewnością sentymentalny powrót do przeszłości.

Sobota i wielkie powroty 

Kolejny dzień w katowickiej Strefie Kultury będzie nieco mniej intensywny – będą dominować bardziej melodyjne i spokojniejsze brzmienia, ale to absolutnie nie oznacza, że tego dnia nie będzie się można porządnie wyszaleć.

No dowód tego mamy chociażby powrót Princess Nokia, która ostatni raz wystąpiła na Tauronie w 2017 jeszcze jako nieznana, obiecująca artystka nowej fali alternatywnego rapu i R&B. Jej występ wywołał wówczas sporą sensację. Teraz już jako rozpoznawalna headlinerka powraca z nowym albumem “Girls”.

Sobota będzie również dniem krakowskich mocarzy fuzji jazzu i hip-hopu Omasty, która przyjedzie do Katowic ze swoimi dwoma projektami – tego dnia zagrają zarówno swój autorski materiał, jak i wspólny projekt z amerykańskimi artystami z kolektywu Wildchild. Fani brzmień Madliba będą zachwyceni.

Oczywiście czeka nas co nie miara klasyków elektroniki. Wystąpi prekursor gatunku mikrohouse’u, artysta totalny i jedna z najbardziej wyrazistych i ekscentrycznych postaci muzyki elektronicznej w historii – Matthew Herbert, który zaprezentuje swój projekt wraz z Momoko.

Wielce wyczekiwany jest występ Johna Digweeda – absolutnie czołowej postaci muzyki klubowej. Jako ciekawostkę warto nadmienić, że w 2001 roku był nr 1. rankingu DJMagazine. Ponad to odkrywca talentów wielu znakomitych twórców, których wypromował w swojej audycji “Transittions”.

Na festiwal powróci również Apparat, który od lat zachwyca katowicką widownię swoim głosem i emocjonalną muzyką zarówno w solowym projekcie, jak i w Moderat. Tym razem zaprezentuje swój najnowszy materiał ze świeżo wydanej płyty „A Hum Of Maybe”. Z pewnością podczas jego koncertu nie zabraknie również klasyków.

A skoro przytoczyłem już Moderat to po 15 latach na Tauron Nowa Muzyka powróci duet Modeselektor. O ile Sebastian Szary i Gernot Bronsert w ostatnich latach gościli zarówo w Katowicach jak i w Polsce wielokrotnie wspólnie z Apparatem właśnie jako Moderat, tak ich klasyczny projekt bardzo długo nie mógł się doczekać powrotu na Górny Śląsk, chociażby przez pandemie. Kto był na ich występie (np. na Tauronie w roku 2011) ten wie, że brzmienie Modeselektor jest unikalne, zapada w pamięć, wymyka się z szufladek gatunkowych, gdyż łączy wiele różnych, czasem odbiegających od siebie elementów. Jedno natomiast jest pewne – cały czas będzie tłukło i nie dadzą nam odpocząć. Jeśli nie widzieliście ich na żywo, to nawet się nie zastanawiajcie – must go!

Niedziely deser z FAJRANT-em

Od kilku lat zwieńczeniem festiwalu jest impreza w znajdującym się w Dolinie Trzech Stawów klubie JAZBAR. W tym roku niedzielne popołudnie oraz wieczór pierwszej czerwcowej niedzieli minie w rytm klasyków progressive house. Wystąpi legenda polskiej sceny klubowej Angelo Mike, a wisienką na torcie będzie set absolutej gwiazdy Guy-a J. Warto podkreślić, że wejście na to wydarzenie dla posiadaczy festiwalowych jest darmowe. Z całą pewnością będzie to niezwykle radosne zwieńczenie intensywnego weekendu.

Tauron Nowa Muzyka 2026 – bilety

To będzie wyjątkowy początek czerwca w Katowicach. W sprzedaży dostępne są aktualnie bilety jednodniowe (339 zł) jak i dwudniowe (549 zł). Warto nie zwlekać z decyzją o zakupie – do zobaczenia za miesiąc!

Post Miesiąc do Tauron Nowa Muzyka 2026 – na te występy czekamy! pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Scena BLIK wyróżnia się także otwartością i dostępnością. Występy są tłumaczone na polski język migowy przez profesjonalnych tłumaczy współpracujących z Polskim Związkiem Głuchych, dzięki czemu wydarzenie staje się bardziej inkluzywne. Dodatkowo w jej pobliżu ponownie pojawi się specjalna membrana, umożliwiająca odbieranie rytmu muzyki poprzez drgania, co pozwala doświadczać koncertów w jeszcze bardziej fizyczny sposób.

Artyści, którzy wystąpią na Open Stage Blik:

• Michał Anioł
• Clayknot
• Zuzanna Malisz
• PGR
• Kielichy
• Duszno
• Jadwiga Zarzycka
• plaaaato
• Koty bez oczu psy bez nóg

Post OFF Festival ogłasza artystów sceny Open Stage BLIK pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Na pierwszy plan wysuwa się postać Arthura Verocaia — kultowego dziś brazylijskiego kompozytora, aranżera i wokalisty. Jego debiutancki album z 1972 roku, początkowo niemal niezauważony w ojczyźnie, po latach został odkryty na nowo i zyskał status jednej z najważniejszych inspiracji dla producentów hip-hopowych lat 90. To właśnie dzięki kolekcjonerom i diggerom jego unikalne połączenie soulu, funku i bossy novy trafiło do szerszego grona odbiorców.

W Katowicach artysta pojawi się na scenie w towarzystwie AUKSO Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy, co zapowiada wyjątkowe i dopracowane brzmieniowo widowisko — jedno z tych, które mogą na długo zapaść w pamięć uczestników festiwalu.

Organizatorzy nie zapomnieli także o fanach gitarowych pejzaży — wśród nowych ogłoszeń znalazł się również kultowy projekt LSD and the Search for God, będący jednym z ważniejszych przedstawicieli współczesnego shoegaze’u.

Oprócz nich do line upu dołączają:

• Tercet Imperial
• Bujaturla
• AGNT
• Celine Dessberg
• The Dare (dj set)
• Dana and Alden
• Vojdi
• Saam Sultan

Post OFF Festival z kolejnymi ogłoszeniami pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Tym razem amerykańska formacja przyjedzie z wyjątkowym repertuarem. Podczas festiwalu wykona w całości album Yoshimi Battles the Pink Robots – jeden z najważniejszych momentów w swojej dyskografii i płytę, która na początku lat 2000 przyniosła im szerokie uznanie. To właśnie z niej pochodzi utwór Do You Realize??, przez lata uznawany za nieoficjalny hymn stanu Oklahoma.

Choć The Flaming Lips nigdy nie należeli w Polsce do zespołów przyciągających masową publiczność, ich koncerty od lat słyną z niezwykłej atmosfery i dopracowanej oprawy wizualnej. OFF Festival zapowiada więc kolejne spotkanie z jedną z najbardziej oryginalnych grup alternatywnego rocka.

Post Flaming Lips headlinerem OFF Festivalu 2026! pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Oprócz Yung Leana i Bladee Artur Rojek ogłosił dodatkowo:

• Getdown Services
• W.I.T.C.H.
• Joanne Robertson
• Współgłosy
• Sw@da x Niczos

OFF Festival 2026 odbędzie się w dniach 7-9.08.2026

BILETY 

Post Yung Lean & Bladee headlinerami OFF Festival 2026 pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.

Na szczęście OFF Festival przybywa na pomoc i spełnia kolejne bookingowe marzenie, tym razem dotyczące jednego z najważniejszych współczesnych alternatywnych raperów. Od premiery „Some Rap Songs” jego pozycja na scenie zmieniła się nie do poznania. Z artysty kojarzonego głównie z Odd Future i alternatywną młodzieżową publiką wyrósł na jedną z kluczowych postaci współczesnego rapowego undergroundu. Jego charakterystyczne, półśpiewane i półmówione flow oraz surowe, nieoczywiste produkcje stoją w kontrze do dominujących trendów.

Prócz Earl’a ogłoszono:

• Amyl and the Sniffers
• Oklou
• Clams Casino
• Current Joys
• Chat Pile

Post Earl Sweatshirt wystąpi na OFF Festivalu! pojawił się poraz pierwszy w Future-bass.pl.