ωσαν-κοτα-ζαλισμενη

μα θυμάμαι τα δυο σου τα χείλια

2009-11-05T23:34:00.003+02:00

Έχω πάρει φωτιά, είμαι μια πυρκαγιά
κι όμως μέσα μου έρχεται μπόρα
Δεν με βλέπει κανείς, περπατώ σα ληστής
σπάν' τα φρένα μου στην κατηφόρα

Έχω μια αγκαλιά τα σαράντα χτυπά
και δε θέλει ποτέ να'ναι άδεια
Κι έχω ένα μυαλό που'ναι δυο χρονών,
ποιος αντέχει μονάχος τα βράδια;

Μη φοβηθείς μαζί μου να'ρθείς
Ποιους όρκους δε σου'δωσα πάλι;
Είναι γραφτό και μην κλαις γι'αυτό,
οι αγάπες δεν είναι απ'ατσάλι...

Δεν αντέχω το "φως", τα "γιατί" και τα "πώς",
δε γουστάρω αγάπες με δόσεις
Μη ρωτάς το γιατί, το καμμένο χαρτί
αν το τράβηξες, θα το πληρώσεις...

Μ'έχουν κόψει στα δυο και περνώ τον καιρό
που κομμάτια έγινε χίλια...
Δε ζητώ γιατρειά, δε θυμάμαι πολλά
μα θυμάμαι τα δυο σου τα χείλια

(Ενδελέχεια, σ'ένα μεγάλο αύριο)

jet lag στην πατησίων

2009-10-16T15:21:00.002+03:00

απόγευμα στο δρόμο
το ρολόϊ δείχνει 20:05
μία ώρα περνάει
στο δρόμο
το ρολόϊ δείχνει 20:05

?

the one and only Master Of Disaster

2009-09-09T11:19:00.009+03:00

α! δεν σου'πα!
τρομερός διάλογος με MOD. όπως πάντα έσκασε πισώπλατα και σαν το σαμιαμίδι εμφανίστηκε
- είσαι η μ.π.;
- ναι
- ήθελα να δω αν θυμάμαι (πάυση)
κοιτάς πίσω από τα γυαλιά με απόλυτη απάθεια...τι να πεις...η βλακεία του πρώην αφεντικού ξαναχτύπησε
- είμαι ο δ.π.
σκέφτεσαι, θέ μου!ο κόσμος ολάκερος προχώρησε 4 χρόνια κι αυτός παραμένει ανεξέλεγκτα ΗΛΙΘΙΟΣ!
- το ξέρω, απαντάς
και μέσα στο τίποτα γελάς μόνο με τα γέλια που θα πέφτανε, αν στο είχα πει...

χωρίς πολύ αγγούρι γιατί θα νερουλιάσει

2009-09-09T11:15:00.001+03:00

είναι 'σατζίκι', 'ζατζίκι' για 'τζατζίκι' ;

κρυφά χαμόγελα στη σκέψη σου

2009-09-02T22:54:00.013+03:00

'έλα ρε Μαίρη, μη μασάς...βουρ βουρ λέμεεεεεε'

θα μου λείψεις Κουτς
της λείπεις
θα τους λείψεις
θα μου λείψεις
θα μου λείψεις
μου λείπεις

άκουσον-άκουσον σου λέω και...
σε χαιρετώ

24 ώρες σε ένα αγκίστρι

2009-08-06T15:38:00.004+03:00

...do me a favor while I'm standing here
take this gold and go and hide
(Calexico, ballad of cable hogue)

στου σκούφια το μέρος

2009-04-13T20:33:00.003+03:00

πλένει τα χέρια της και αφηρημένα κοιτάζει στον καθρέφτη
βλέπει έναν άντρα να μπαίνει
την κοιτάζει μέσα απ' τον καθρέφτη

- της λέω να πλένει τα χέρια της μα δεν μ'ακούει
- ορίστε; ααα... (μπαίνει η μικρή του)
- ούτε φιλί μου δίνει (αγκαλιάζοντάς την)
- ε, αργότερα λίγο...

άλλο ένα oscar

2009-04-08T20:57:00.003+03:00

τι κάνεις;
καλά καλά εσύ
κι εγώ καλά πολύ
ωραία
και από λεφτά και συναισθηματικά πολύ καλά εσύ
.

στην τράπεζα με την διευθύντρια

2009-04-07T22:27:00.017+03:00

Η 'τα-κάνω-όλα-μαζί' διευθύντρια κυρίευε πληθωρικά το χώρο πίσω από το γραφείο της
που και που ίσιωνε πλάτη, πέταγε στομάχι έξω να πάρει ύψος
δεν είχε βρεί το τηλέφωνο ανοιχτό και έστειλε μήνυμα στον τηλεφωνητή
η κοπέλα πήγε να την συναντήσει
φορώντας το τζόκεϊ καπέλο της μπήκε στο τραπεζικό κατάστημα
η 'τα-κάνω-όλα-μαζί' την καρφώσε με το βλέμμα, ενώ με το αριστερό αυτί μιλούσε στο τηλέφωνο, με το δεξί χέρι κρατούσε σημειώσεις και με το δεξί αυτί εξυπηρετούσε κύριο μεσόκοπο καθίμενο εμπρός της

- δεν. || η κοπέλα δεν καταλαβαίνει ότι απευθύνεται στην ίδια
- δεν (!) || επαναλαμβάνει στον ίδιο τόνο η 'τα-κάνω-όλα-μαζί' με βλέμμα ακατανόητο
- τι εννοείται;
- ΔΥΣΤΥΧΩΣ!
- τι 'δυστυχώς'; || η κοπέλα αμφιβάλλει αν θα μπορέσει να συννενοηθεί ετούτο το πρωινό σε αυτό τον ακατάληπτο τραπεζικό κώδικα
- δεν εγκρίθηκε η αίτηση σας...δυστυχώς || η κοπέλα τώρα είναι σίγουρη ότι δεν θα συννενοηθεί!
- για ποιό λόγο;
- δεν αποκαλύπτουμε το λόγο
- μα δεν καταλαβαίνω. δεν έχω καμία οικονομική εκκρεμότητα. ούτε χρέη ούτε τίποτα || με απόλυτη απορία
- ναι...δεν ξέρω. ίσως να φταίει το νερό ||με σιγουριά στο βλέμμα. σε στυλ 'μας πώς δεν το είχες φανταστεί κοπέλα μου!' ||η κοπέλα σταστίζει. το σαγόνι της κοντέυει να χτυπήσει το ωραίο λουστραρισμένο τραπεζικό μάρμαρο. μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου σκέφτεται: 'να δεις ρε πούστη μου που δεν πλήρωσα την ευδαπ!'
- μα ποιό νερό;
- το ν-ε-α-ρ-ό
- ποιό νεαρό; || εδώ κάπου χάνεται η μπάλα...ο μεσόκοπος πελάτης αρκείται να κοιτάζει μια την κοπέλα και μια την τα-κάνω-όλα-μαζί που τώρα πια κάνει μόνο ένα πράγμα και αυτό είναι να προσπαθεί να τρελλάνει την κοπέλα
- της ηλικίας. συνήθως δίνουμε σε πιο ώριμα άτομα || η κοπέλα τώρα έχει γκουρλώσει και τα ολοκαίνουργιά της μάτια
- τι εννοείτε; σε τι ηλικίες δίνεται δηλαδή; ||η τα-κάνω-όλα-μαζί ξάφνου κοιτάζει τον μεσόκοπο πελάτη για επιβεβαίωση
- εε...ποιο μεγάλα άτομα. εσείς τι ηλικία έχετε; || εδώ κάπου...χάνεται και το γήπεδο
- εσείς πόσο με κάνετε; || εδώ αρχίζει η παρωδία
- ε...ε...δεν ξέρω
- είμαι 32 λοιπόν
- δε σας φαίνεται καθόλου || αρπάζει το κενό ο μεσόκοπος πελάτης)
- ε...ε...ναι...εγώ που είμαι 43 θα μου δίναν
- μάλιστα...ξεκάθαρον

βαβελοανακάλυψη

2009-01-25T23:38:00.013+02:00

ο Franco Matticchio και οι τόσες υπέροχες εικόνες του

κοινωνική εξέγερση όβερ

2009-01-11T12:04:00.003+02:00

μεσήλικη και πάλι μπροστά στο atm.
όλα τα σωστά κουμπιά πατάει.
πληκτρολογεί ποσό με μηδενικά δυο.
το μηχάνημα της εκφράζει την τεράστια λύπη του που δε μπορεί να της παρέχει το έντυπο χρήμα στη σωστή δόση τη σωστή αυτή στιγμή.
μα εκείνη δε γρικά απ'αυτά και ωρίεται να ακουστεί!

'ΡΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΗΗΗΤΕΣ!!!!!!'

αίφνης γυρνά στην πισινή της στην ουρά, συμπαράσταση αναζητώντας μπροστά στην άδικη τούτη επίθεση των 'αλητών'
'δεν κατάλαβα' -της απευθύνει η πισινή- 'ποιοι είναι οι αλήτες δηλαδή; επειδή το μηχάνημα είναι άδειο γιατί το έχετε ρουφήξει φταίνε κάποιοι 'αλήτες';;;'
'μα...μα...' αρθρώνει η μπροστινή
'μα είμαστε σοβαροί;'
'μα δεν βγάζει λεφτά είναι χαλασμένο'
'δεν βγάζει γιατί δεν έχει λέμε'
'δεν έγραψε αυτό'
'και βέβαια το έγραψε! εγώ από πίσω το είδα'
'α...'

εσένα πού σού'λαχε να γεννηθείς;

2009-01-11T11:34:00.002+02:00

Tre Sorelle

2008-11-23T19:10:00.013+02:00

Οι τρεις οι αδελφές ζούσαν σε μία γοτθική έπαυλη στο Prcanj. η μοίρα το'χε να ερωτευτούν τον ίδιο άντρα. έναν άντρα καπετάνιο. όταν ανακάλυψαν ότι και οι τρεις έτρεφαν αισθήματα για τον ίδιο άντρα αποφάσισαν να παραμείνουν πιστές στην αγάπη τους ζώντας η καθεμία τη δική της ξεχωριστή μοναχική ζωή. η καθεμία στο παράθυρό της έβλεπε τη θάλασσα και περίμενε τον γυρισμό του έρωτα. και τα χρόνια περνούσαν. ο καπετάνιος δεν γυρνούσε και ο θάνατος πλησίασε. όταν πέθανε η πρώτη αδερφή οι άλλες έχτισαν το παράθυρο της και τώρα μόνο τα δικά τους μέναν ανοιχτά. ο καπετάνιος δεν γυρνούσε. τα χρόνια περνούσαν. πεθαίνωντας και η δεύτερη αδερφή η τρίτη έχτισε και το δεύτερο παράθυρο. έμεινε μόνη να κοιτάζει τη θάλασσα και να περιμένει. ο καπετάνιος δεν γυρνούσε. η τελευταία αδερφή πέθανε. ο καπεράνιος δεν γύρισε ποτέ.
το τρίτο παράθυρο έμεινε ανοιχτό.

(Kotor, Montenegro)

ποιος αγαπάει τη μάζα;

2008-10-22T21:59:00.004+03:00

κανείς. ειδικά άμα ρωτήσεις κάποιον από αυτούς που την αποτελούν.

από μόνη της η λέξη έχει αποκτήσει αρνητική χροιά.

βάσει των πιθανοτήτων λίγο δύσκολο να μην έχουμε υπάρξει τη μία ή

την άλλη δεδομένη στιγμή μέρος μιας μάζας, ηθελημένα ή μη.

μάζα από μάζα διαφέρει βεβαίως βεβαίως.

υπάρχουν μάζες όπως οι φίλαθλοι μίας ομάδας ή

οι συμμετέχοντες σε μία πορεία που ενώνονται για

ένα κοινό σκοπό - πολλές φορές με τις μύριες όσες ατομικές ερμηνείες του

από τις μονάδες της μάζας.

υπάρχουν και οι μάζες όμως όπου ο σκοπός είναι μεν κοινός,

μα καθόλου καθόλου συλλογικός.

και ερχόμαστε στο προκείμενο.

μία τετοια ρημάδα μάζα

χωρίς ίχνος συλλογικού σκοπού,

είναι αυτή του μετρό ή αλλιώς

'μετρόμαζα' (μ-ε Τ-ρ-ό-μ-α-ζ-α, ιφ γιου νοου γουατ αι μιν!).

είναι όμοια με τον γιγαντιαίο μουσακά που επιτίθεται στην αθήνα

μία ωραία και αποφράδα πρωΐα στην σουρεάλ ταινία του πάνου κούτρα.

με τη διαφορά πως η μετρόμαζα επιτίθεται κάθε ωραία πρωΐα στην αθήνα

μετατρέποντας την σε αποφράδα!

σουφρωμένα τσατισμένα πρησμένα μιλούνια ξεχύνομαστε στον ήλιο.

στοίχημα πως πάς ευφευρεθείς δείκτης εντροπίας θα χτυπούσε κόκκινα

γύρω από τις μετροεξόδους.

σκηνές αρχαίου κάλλους.

απότομες και απροειδοποίητες αλλαγές κατεύθυνσης

με βασικό στόχο πάντα τον απέναντι που έρχεται σταθερά από μακριά.

ποιος είναι δηλαδή αυτός που περπατάει σε ευθεία

ενώ όλοι κάνουμε τρεις χιλιάδες ζικ-ζακ τουλάχιστον

για μία απόσταση 10 μέτρων;

ωσάν σπερματοζωάρια σε μπουκαλάκι-δείγμα δωρεάν (μη μπερδεύεστε - δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα!)

και να φανταστείς τόση αγωνία για να πάμε στη δουλειά ή έστω

για να πιούμε τον πρώτο μας καφέ στη δουλειά.

λοιπόν...σε τούτον όλον τον χαμό μας ξεφεύγει κάτι.

το χρωματιστό χάρτινο εισητήριο που κρατάμε μέχρι να βγούμε στον ήλιο

με την ημερομηνία και την ώρα που μόλις μας προσπέρασε.

είναι απλό.

δεδομένου ότι βγαίνεις νηφάλιος από το τραίνο, που σημαίνει

ότι δεν έχεις βριστεί με τον παππού που σε κόλλησε από πίσω,

την κατίνα που επιμένει να θέλει να μιλήσει στο κινητό 50 μέτρα κάτω από τη γη

και τον ανεκδιήγητο που κάθεται μπάστακας μπροστά στην πόρτα με τους ακλόνητους μυς

σε περίπτωση που θες να κατέβεις,

ανεβαίνεις τις σκαλίτσες κρατώντας το χαρτάκι σου στο χέρι.

κατόπιν το προτείνεις με χάρη στον πρώτο κόκκο της μετρόμαζας που συναντάς

-όχι σαν κάφρος, με χάρη!-

αφού έπλυνες το πρωί τα δόντια σου,

ρίξε και ένα χαμόγελο της κρεστ βρε αδερφέ.

και θα δεις το αποτέλεσμα.

ουφ!πολύ γκρίνια για ακρίβεια έχει πέσει

κι εμείς ακόμα να μοιραστούμε το κόστος της μεταφοράς του ζαρωμένου σώματός μας!

πότε τελειώνουν τα τούνελ;

2008-10-05T21:33:00.002+03:00

οι δύο φοίνικες ήταν τυχαίοι;

2008-10-05T21:12:00.004+03:00

μαζί με τα ασημένια και τα χιονισμένα

μαζί με το όνομά σου

ήταν και δύο φοίνικες

ήταν οι δικοί μας (;)

έβρεξε πολύ χθες βράδυ

κατέβαζαν τα λούκια το νερό με δύναμη

ξύπνησα

εσύ με έχεις στα ζεστά

κι εγώ σ'αφήνω εκεί

να βρέχεσαι

και να κρυώνεις

τώρα

πες μου τι να κάνω

ένα πτώμα, μα τι πτώμα!

2008-09-30T23:12:00.015+03:00

παίγνιον φθινοπωρινόν - δώρον του Πρά-ακ
και τα ρουλς εδώ

Όπως η παλλόμενη καρδιά μια δημόσια εκδήλωση χάνεται η Ερμού αναρχικούς από στημένα κανάλια Κράμερ εναντίον Κράμερ για να πνίξουμε Έναν σύντροφο που λίγο πριν μπει να κλανω πομολα ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ έπιασε κορυφή στη βαθμολογία ο άντρας περπατάει σταθερά εμπρός μην διαμαρτύρεται ο trashman και σου φέρω ολόκληρες βαλίτσες Ο Φώντας άρχισε να τον φωνάζει. ψιθυρίζει. «Κάντο» της απαντάει μάλλον για να πηδήξεις “αγρίαν χαράν” του Παπαδιαμάντη τον υποδεχόταν πάλι γαβγίζοντας Είχε μεγάλη όρεξη και έτσι

γουίθ μάι τερν στο παίγνιον ζητώ τους
νυχτερίδα
το νησί με τους καθρέφτες
stinathina
kopoloso
αναριχώμενο φρικιό

δεν υπάρχουν θύματα

2008-09-22T18:54:00.013+03:00

Το τοπίο ειδυλιακό

ένας ημιπρωτόγονος τόπος

ο άντρας περπατάει σταθερά εμπρός

η γυναίκα κατά πόδας

πίσω τους μία δύση

γυναίκα - θες να πάρω εγώ το νερό;

άντρας - δε θέλω τίποτα.

γυναίκα - μόνο αγάπη;

άντρας - τίιιιιιιιιι;

γυναίκα - μόνο αγάπη;

άντρας - τι μαλακίες λες ρε πούστη μου βραδυάτικα;;!!

γυναίκα - καλά. δεν ξαναμιλάω.

τα γόνατα σου κόβονται

μην αναπνέεις

γιατί κι ο παράδεισος ακόμα είναι λίγος

...κι αυτοί ακόμα περπατούν

τρέλας ζεστής απόσταγμα

2008-09-16T19:43:00.014+03:00

"να τρώς το ψαροκόκκαλο και να πετάς το ψάρι"

Ελύτης

full romance

2008-07-29T15:19:00.005+03:00

When all the world seems far away/and just the two of us are left/
I’ll sing to you these words all through/the night we'll fly in peace and I’ll
and I’ll be air the air that makes me/wanna dive into your skin/
into your skin into the stars/into your breath and by your eyes
Into your skin, into the stars/into your breath and by your eyes….
Your pretty eyes I am divided/into fire and glass tonight
and when I whisper when I dance/and when I fall into your arms
it's not a kid it's not a man/it's just myself electric shock
is due to glances and to touches/underneath what seems to be
what seems to hold what seems to touch/what seems to breathe in a moment
and all these moments all the thrill/and all the light that you have brought
Oh God please make this moment last....
Into your skin, into the stars/into your breath and by your eyes….
And all this world, this magic world/that you have showed me is my light
of silence,tenderness,of glances/that contain so many needs
so many wishes, passion, love, desire/and silence is the sweetest thing on earth
and we are birds that fly away/and in our hugs I cannot say
your hand from my hand or your breath/from my breath let me be unsure
and ever I’m confused a sweet kiss/and a hug will make us birds
will give the world away/it's just ourselves that's left I’ll be desire
you'll be the passion we'll be two stars/in a spring more open sky
Into your skin, into the stars/into your breath and by your eyes….

στην κούρμπα του R

2008-07-22T10:27:00.008+03:00

'amazing!!'
πολύ αγκάθι ο λόφος της Πνύκας, αλλά είναι ωραίο να είσαι κουκίδα σε γράμμα αυτών των λέξεων, έστω και πονεμένη
:-)

ταυτόχρονα στις 12 Ιουλίου σε πολλές πόλεις κύκλοι και γράμματα και χρώματα πολλά ('dayofaction' το παρασύνθημα)
http://circleupnow.smugmug.com/gallery/5344545_ENFZm/1/326785690_pjbHE

απόλυτα καλοκαιρινό

2008-07-02T01:35:00.004+03:00

καθόλου καλοκαιρινό

2008-07-01T14:38:00.011+03:00

"INVISIBILITY is a rite of refuge in which urban citizens who fall or are thrown out of orbit find shelter.

To simply exist in a cocoon of grief or to be set adrift by irreplaceable loss, emotional disaster, unremitting pain or loneliness requires the protection of invisibility. It is a way to survive in vitro.

In the city this is easy; the individuals comprising the seamless mass of humanity flowing by are invisible to each other. The surrounding world is no more than a painted backdrop. ... "

(από την εισαγωγή στο 'mortal combat' από το συγκλονιστικό -κατά τη γνώμη μου- graphic novel 'Invisible People' του Will Eisner - και ελπίζω να μη με πιάσουν για αναπαραγωγή δημοσιευμένου κειμένου)

γκουρλώνω τα μάτια-τεντώνω τ'αυτιά!

2008-06-22T21:38:00.021+03:00

κυρία πενηντάρα φτάνει στη στάση. κύριος πενηντάρης την φωνάζει από το απέναντι πεζοδρόμιο. η κυρία εύθυμα συνομιλεί μαζί του:

κος> τί γίνεσαι; όλα καλά;
κα> καλά, καλά. μία ώρα καθυστέρηση το τρένο. δεν έχουν φτιάξει ακόμα τις γραμμές...
κος> εδώ;
κα> έχω την κόρη μου εδώ...ε, συνταξιούχος είμαι...
κος> ωραία! χαιρετισμούς στον Γ.
κα> ναι, ευχαριστώ!

ο κύριος μπαίνει σε αυτοκίνητο. η κυρία ευθύς γραπώνει κινητό άπαξ και το αυτοκίνητο απομακρύνεται. καλεί άγνωστο (ή μάλλον άγνωστη):

κα> Ναί. Έλα. Έφτασα!
α.>...
κα> Τώρα.
α.>...
κα> Περιμένω μπροστά στο Όσκαρ. μία ώρα καθυστέρηση το τρένο.
α.>...
κα> Ναι το λεωφορείο περιμένω. να σου πω.(φωνή χαμηλωμένη συνωμοτική). είδα τον Π. έβγαινε από το ξενοδοχείο απέναντι.
α.>...
κα> ναι, ναι μαζί του. αυτή χαμήλωσε το κεφάλι.
α.>...
κα> αυτός μου μίλησε ναι. μπήκαν στο αυτοκίνητο μετά. καλά που δεν ήταν εδώ το λεωφορείο δε λες.
α.>...
κα> είδες? πού να το φανταζόταν!!
α.>...
κα> ναι! και ο Γ. με μία ακόμα. μμμ...
α.>...
κα> τώρα βέβαια...εμείς δεν ξέρουμε. μπορεί να είναι και ε π α γ γ ε λ μ α τ ι κ ό.
α.>...
κα> ε, δεν ξέρουμε εμείς. ναι. άντε σε αφήνω τώρα. θα τα πούμε σε λίγο. έλα.

(υπάρχει ένα σχέδιο του sempé όπου στο 1ο καρέ κυρία μεσόκοπη παρακολουθεί το δρόμο απέναντι.
στο 2ο καρέ ένα φοβερό ατύχημα γίνεται στη γωνία του δρόμου. αυτοκίνητο, ποδηλατης, φορτηγό μία μάζα.
στο 3ο καρέ ένα ζευγάρι πετάγεται από ένα κατάστημα να δει τι έγινε. κόσμος μαζεύεται. ο ποδηλάτης κείτεται τραυματισμένος. μεγάλη ζημιά.
στο 4ο καρέ η κυρία τρέχει και χτυπάει την πόρτα της γειτόνισσας αλαφιασμένη για να της προλάβει την είδηση...το συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της κυρίας δεν περιέχει το ατύχημα αλλά...το ζευγαράκι!!! :-))

doooooon't panic...just heiraten Sie!

2008-06-17T11:34:00.023+03:00

είσαι άνδρας νέος λέει, από την Τσεχία λέει (που.χου.)
και ψάχνεις λέει για δουλειά
και τρέχεις δεξιά-αριστερά
είναι δύσκολο
παραμελείς την κοινωνική σου ζωή
σε έχουν χάσει οι φίλοι
σε έχει αφήσει η γκόμενα - και τι να προσφέρει λέει ένας άνεργος σε μία γυναίκα
μα με τα πολλά βρίσκεις
η δουλειά είναι στο βερολίνο και η εταιρεία είναι ιρανική
είσαι τυχερός λέει
σηκώνεσαι ένα πρωί και με ανακούφιση κάνεις 'φιούυυυυυυυυ!'
βρίσκεις σιγά-σιγά το ρυθμό σου
είσαι εργαζόμενος
είσαι στέλεχος λέει
έχεις να πληρώσεις και το νοίκι λέει και έχεις γλιτώσει 'εύηχο' γερμανικό βρισίδι από την εύρωστη σπιτονοικοκυρά σου
μπορείς να διασκεδάσεις να φλερτάρεις να αναπνεύσεις

και τότε λαμβάνεις το γράμμα...NTOΪΝΓΚ!
κι ο θεός παίζει μαζί σου...(ποιανού θεός όμως;)

'I am employed in Iranian company in Berlin and they told me to get married or they fire me. I am not Muslim I come from Czech republic. I have one month to get married although i have no girlfriend. What am I to do? Please help help.'
Zdenek Smetanka, Berlin

(εικόνα από την ταινία Persepolis)