Tentoonstelling Rogier Willems, 18-20 mei, Keizersgracht 538, Amsterdam, opening zaterdag 19 mei om 16u00 door Peter Faber.
Interview door Alex de Vries op zondag 20 mei om 16u00

Iemand op zijn voordeligst afbeelden vindt Rogier Willems niet interessant. Zijn portretten in olieverf zijn te zien in een expositie aan de Keizersgracht 538, het voormalige onderkomen van Galerie Witteveen. Acteur Peter Faber opent op zaterdag 19 mei om vier uur. Op zondag 20 mei om vier uur spreekt kunstjournalist en curator Alex de Vries met Willems over zijn werk. De entree is gratis.

De Vries zal Willems bevragen over zijn inspiratiebronnen en zijn voorkeur voor portretten. Eerder zei Willems daarover ,,Bij het kijken naar portretten moet je ook een beetje in je zelf kunnen kijken.De heersende opvatting in hedendaagse schilderkunst is veelal dat je iets maakt dat onaf is. Dat wil ik niet. Ik ben tegen modes. Ik houd niet van drie klodders op een doek en dat mensen dan zeggen: ‘fantastisch.’ Natúúrlijk werkt die suggestie. Maar ik vind dat je die suggestie juist goed moet schilderen. Het is moeilijk om expliciet te zijn. Dat is de kunst.”

Willems laat zich inspireren door werk van Francis Bacon en Lucien Freud, maar ook door Diego Vélazquez. Hij schilderde acteurs als Hans Kesting, Jeroen Willems en Betty Schuurman, politici als Neelie Kroes en Guusje ter Horst, maar ook mensen uit zijn buurt in het noordelijkste deel van Amsterdam-Noord. Willems exposeert met regelmaat in binnen- en buitenland en had solotentoonstellingen in Galeria Movimento Arte Contemporanea in Milaan. Hij neemt jaarlijks deel aan belangrijke kunstbeurzen in Italië.
Alex de Vries was in 1979 medeoprichter van Metropolis M en oprichter en hoofdredacteur van het kwartaaltijdschrift ‘De Kunsten’. Ook was hij directeur van de Academie voor Kunst en Vormgeving ’s-Hertogenbosch. Sinds september 2001 werkt hij als auteur en adviseur samen met grafisch ontwerper Jan Willem den Hartog in het communicatiebureau Stern / Den Hartog & De Vries (www.sternsite.nl). De Vries voerde vijftig kunstenaarsgesprekken in De Pont in Tilburg en is ook actief als tentoonstellingsmaker.

De tentoonstelling is open op 18, 19 en 20 mei van 11:00-19:00u.

Meer informatie?
Jos Schuring, 06 52177873
www.rogierwillems.nl

HARRY BUCKINX (1944-1995)
Olieverf schilderijen, aquarellen en etsen

5 t/m 13 mei 2012
Opening: zaterdag 5 mei 16.00-19.00 uur
Sluiting: zondag 13 mei 18.00 uur.

De opening wordt verzorgd door Rik van Iersel en anderen.

Adres: Keizersgracht 538 (voorheen galerie Witteveen) – Amsterdam
Voor meer informatie: Jan Brandhorst 06 165 331 25 / janbrandhorst@hotmail.com

Openingstijden 6 t/m 13 mei dagelijks van 13.00 uur tot 18.00 (maandag gesloten)

Mogelijkheid tot aankoop van het werk.

Harry Buckinx

opening Harry Buckinx 05 mei 12

opening Harry Buckinx 05 mei 12

opening Harry Buckinx 05 mei 12

opening Harry Buckinx 05 mei 12

Arno Kramer

Arno Kramer heeft zich in de loop der jaren steeds meer toegelegd op tekenen. Zijn werken op papier, van bescheiden tot zeer grote formaten heeft hij in tientallen tentoonstellingen in binnen- en buitenland getoond. Naast de tekeningen op papier maakte hij ook grote werken direct op de muur. In deze site specific wandwerken werden soms ook ruimtelijke objecten geïntegreerd.
Kenmerkend in zijn ontwikkeling is de bewuste combinatie van figuratieve en meer abstractere elementen. De ‘ontdekking’ op een simpele krantenfoto, tijdens een zogenaamd “artist in residence-verblijf” in Ierland in 1995, van een communiejurk, bracht hem op het spoor van het combineren van deze vorm met het vrouwelijke lichaam. Ook de torso, de handen en de voeten vormden regelmatig terugkerende onderwerpen en deze werden dan meestal gecombineerd met eigen bedachte mathematische systemen. Door het gebruik van aquarelverf ontstonden steeds meer mogelijkheden om met diverse lagen en motieven over elkaar een zekere spanning in het beeld te vinden. Het is voor Kramer van belang dat er in een tekening een zekere weerstand zit. Zo kan een realistisch getekend beeld worden “verstoord” door er rasters of vlekken overheen te leggen. Elke tekening moet op zijn minst voor de maker een verrassing bevatten. Hoewel Kramer veel met houtskool en aquarelverf werkt, en de laatste tijd ook collages gebruikt, delen van eigen andere tekeningen, blijft hij onverminderd spreken van tekeningen.
De zoektocht naar oorspronkelijke beelden blijft een belangrijke motivatie om telkens weer met nieuwe series tekeningen te beginnen.
In sommige tekeningen, enkele van 250 x 360 cm, vormt het lichaam met regelmaat de basis, maar ook heeft sporadisch het Ierse landschap en vooral het dier zijn intrede gedaan in het werk. Hazen, zwanen en reeën zijn dankbare onderwerpen. De laatste serie tekeningen zijn in hun attitude heftiger in hun abstractie en preciezer in hun figuratie. Toch worden deze beide componenten door Kramer altijd in éen werk bij elkaar gebracht.
Het is voor Arno Kramer van belang om zich af en toe terug te trekken op eenzame plekken. Zijn voorkeur hiervoor heeft de laatste jaren gelegen aan de Westkust van Ierland. Daar werkt hij dan gestaag door aan zijn oeuvre en heeft hij ervaren dat er soms nieuwe elementen en meer vrijheid in het werk kan komen.

Zijn werk is vertegenwoordigd in collecties van diverse musea, banken en andere instellingen, zoals het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Rijksmuseum Twenthe in Enschede, Teylers Museum in Haarlem, het Fries Museum in Leeuwarden en het Van Reekum Museum in Apeldoorn, AKZO ART Collection, ABN-AMRO, Rabobank, SNS REAAL NOG collectie, AMC. Hij exposeerde niet alleen in deze musea, maar ook solo in het Haags Gemeente Museum, in galeries in Ierland, Duitsland, Engeland en de USA. Grote overzichten van tekeningen waren bovendien te zien in de Limerick City Gallery of Art in Limerick, Ierland en in Sligo, Ierland in de Model Arts and Niland Gallery, The Mermaid Arts Centre in Bray, in 2007 in het West Cork Arts Centre in Skibbereen en in 2009 in het Galway Arts Centre in Galway. Ook in Ierland is zijn werk in collecties aanwezig. Arno Kramer gaf in Ierland ook lezingen en lessen op diverse academies. Zijn tentoonstelling in de Ormeau Baths Gallery in Belfast, Noord-Ierland werd destijds genomineerd voor de Glendimplex-prijs.

In Nederland doceerde hij van 1986 tot 2006 aan de AKI Akademie voor Beeldende Kunst en Vormgeving te Enschede.

Arno Kramer heeft als tentoonstellingsmaker vooral het hedendaagse tekenen in diverse tentoonstellingen gepromoot. Hij organiseerde meerdere malen tentoonstellingen van tekeningen in musea, kunstenaarsinitiatieven en galeries. Een belangrijke expositie was Into Drawing Hedendaagse Nederlandse Tekeningen. In deze expositie bracht hij 22 in Nederland werkende kunstenaars bij elkaar, die de tekening als belangrijkste discipline in hun werk hebben. De tentoonstelling was te zien in musea en kunstcentra in Ierland, Nederland, Frankrijk, Italië en Duitsland. (www.into-drawing.com) Arno Kramer heeft dit project bedacht en alleen uitgevoerd. Het bijbehorende boek van 170 pagina’s is uitgegeven door PSItems, Harderwijk en is door hem samengesteld en geredigeerd. Een follow up kwam er in januari 2009 met Into Irish Drawing een tekeningententoonstelling van 22 Ierse kunstenaar die Kramer samenstelde.
In april 2011 opende All About Drawing.100 Nederlandse Kunstenaars, een tentoonstelling die Kramer maakte samen met Diana Wind directeur van het Stedelijk Museum Schiedam, waar de expositie vier maanden te zien was. 50 jaar Nederlandse tekeningen werden met een uitgebreid boek onder de aandacht gebracht. In januari 2012 beleefde het boek een herdruk.
Arno Kramer schrijft over beeldende kunst (www.galeries.nl/kunstvandedag )en publiceerde in verschillende kranten, schreef voor verschillende kunstenaars inleidingen in catalogi en publiceerde in tijdschriften en essays en gedichten.

Maart 2012

Mijn onderwerpkeuze spitst zich vooraI toe op kinderen. Het fascineert me om te zien hoe de aard of de gemoedstoestand van het kind vaak ,door de (gemaakte) pose heen, naar voren komt.
Kinderen zijn niet sociaal geconditioneerd. Ze zijn wild.
Ik ben dol op foto’s waarop een kind zich heeft verkleed of foto’s waarop ouders hun kind hebben verkleed.
Kinderen kunnen volledig opgaan in hun rol als cowboy of prinses. Die onbevangenheid is aanstekelijk.
Ze kunnen soms teruggetrokken zijn in hun eigen wereld. Ik vind de melancholie die ik waarneem bij een kind dat in zijn eigen wereld verkeerd prachtig.
Soms is te zien hoe de ouders hun kinderen het liefst zien of hoe ze willen dat de wereld hun kinderen zien; slim, knap, met de haartjes in een scheiding en een smetteloos wit jurkje of gestevend zwart pakje aan. Soms denk ik te zien dat de kinderen van hun ouders houden. Soms zie ik dat ze, op het moment dat de foto werd genomen, toch een beetje kwaad waren op de ouders omdat ze dat jurkje of die gebreide jeukende broekje niet wilden.
Het lijkt wel of kinderen soms meer weten dan wij denken.
Hoe ouder ze worden hoe bewuster ze zich worden van zichzelf en hoe groter de angst voor alle onbekende dingen die nog gaan komen.
Dat begin van het een bewustzijn, de ontdekking van hun plek in de wereld en de onvermijdelijke bijkomende onzekerheid kan mij bijzonder ontroeren.
Hoe ouder je wordt hoe meer kennis en ervaring je krijgt en hoe minder je eigenlijk weet.
Kinderen weten alles nog, denk ik wel eens.
Misschien heeft het in mijn werk altijd gedraaid om vergankelijkheid en is me dat, sinds ik zelf moeder ben geworden, ineens duidelijker geworden. Ik dacht dat het voor mij ging om onschuld en schuld. Hoe kinderen hun onschuld verliezen maar het is complexer dan dat.

In deze laatse serie werk heb ik vooral gebruik gemaakt van archieffoto’s.
In ouder werk is dat wel anders geweest waar ik ook zelf foto’s nam voor mijn werk.
Maar ik merk dat ik de afstand tot het onderwerp nodig heb om er op ‘los te kunnnen gaan’, om er op los te kunnen fantaseren.
Ik houd van wat geweest is en hoop daar ook herinneringen bij andere mensen mee te kunnen opwekken.
Ik houd van kischerige foto’s, van decors, van poses, van stereotiepen.
Onlangs las ik een stuk van Rob Smolders waarin hij schrijft over de vaagheid van schilders van de deze tijd.
De manier van schilderen zou bij flink wat schilders vaag en kleurloos zijn zoals een oude foto kleur en scherpte verliest. Het zou een beeldcode zijn geworden voor ‘geschiedenis’ en ‘herinterpretatie’ (Marlene Dumas en Luc Tuymans werden onder andere genoemd)
Het werk zou zijn kracht, door het gebruik van afbeeldingen uit het verleden, ontlenen aan een tweedehands emotie.
Met de illusie van een schildersstijl zou de suggestie van een persoonlijkheid van de maker worden opgeroepen.
Luc Tuymans heb ik gesproken op de Rijksakademie. De man is een liefhebber van iconen en cliché’s. Dat deel ik met hem. Cliché’s zijn waar, cliché’s en iconen spreken veel mensen aan.
Het trekt mensen aan en doet ze terug gaan naar hun eigen tijd, hun eigen dromen. Kun je dat niet juist zien als een kwaliteit in iemands werk? Dat het door de afbeelding veel mensen aanspreekt en vervolgens tot gedachten en gevoelens aanzet?
Mijn schilderijen hoeven de kijker niet te laten zien wie ik als persoon ben en wat ik van de dingen vind. Ze laten misschien zien wat mijn fascinaties zijn en waar mijn liefde ligt.
Misschien …..maar het hoeft niet! Ik maak graag mooie dingen maar te mooi mag het niet zijn.
Als ik kijk met de ogen van de toeschouwers hoop ik snelle, lekkere penseelstreken en mooie kleuren te zien.
Als ik voel met het hart en denk met het hoofd van de toeschouwer hoop ik dat de voorstelling mij iets doet omdat ik veel herken maar het toch niet helemaal snap of kan plaatsen.
Het geheel mag (moet…) wringen van mij.

Het is niet de zigeunerin met de traan maar er broeit iets onder het oppervlak wat de kijker moet fascineren……dat is mijn hoop athans……..

21 april – 26 mei

Lotte van Lieshout, Mark van Overeem, Marcel Reijerman, Mieke de Waal

U bent van harte welkom op de opening van onze eerste Amsterdamse expositie
op zaterdag 21 april van 15.00 -18.00 uur.
Om 16.00 zal meesterverteller Aldwin Kroeze deze expositie openen.

een video-verslag van Boris Braak op youtube

Meer info

28 april – 26 mei

Arno Kramer E L S E W H E R E
Chantal Spit S T I L L S

Hierbij nodigen wij u van harte uit voor de dubbeltentoonstelling
met recente tekeningen van Arno Kramer getiteld E L S E W H E R E
en schilderijen van Chantal Spit, met de titel S T I L L S .

De opening zal plaatsvinden op zaterdag 28 april om 16 uur
en wordt verricht door Corrie van der Veen,
curator Collectie AEGON en NOG Collectie/Stichting Beheer SNS REAAL.

Arno Kramer expo ELSEWHERE apr-mei12

Chantal Spit expo STILLS apr-mei12

Op donderdag-middag (!) 17 mei om 4 uur houdt Arno Kramer
(ook curator van Into Drawing) een inleiding over tekenen.
Toegang gratis voor Vrienden, anders €5,- (inclusief drankjes)

Speciale aanbieding: luxe editie 100 Tekeningen van Arno kramer
mèt naar keuze 1 der originele tekeningen uit het boek: € 440,-

Met het aansnijden van de kwestie ‘waarom is de schilderkunst van nu zo vaag?’, lijk ik direct afstand te nemen van het werk van Paul van Dongen dat we hier om ons heen zien. Zijn kunst is niet geschilderd en juist wel scherp naar de waarneming getekend. Maar ik wil mijn vraag juist stellen in de context van deze expositie. Paul van Dongen bewijst dat kunst helemaal niet vaag hoeft te zijn. Je kunt zeggen dat hij dan kennelijk de uitzondering is die de regel bevestigt, maar dat bevredigt mij niet. Ik denk eerder dat hij werkt in een traditie die voor velen niet meer relevant lijkt, die van het classicisme. Deze stroming, die het werken naar de natuur voorop stelt, streeft naar technisch en anatomisch correcte weergave van het gekozen onderwerp, die theatraal ensceneert en ook wel idealiseert, stelt wetten op die als min of meer objectieve maatstaven gelden waarmee de kunst kan worden beoordeeld. Daarmee vormt ze een scherp contrast met het expressionisme dat juist de subjectieve beleving propageert en om een intuïtief, niet op regels gebaseerd oordeel vraagt.

Albrecht Dürer, zelfportret, 1503

Het classicisme kent een bijzonder rijke traditie die onlosmakelijk is verbonden met een steeds natuurgetrouwer werkelijkheidsuitbeelding. Paul van Dongen heeft zelf in een recent interview opgemerkt dat de kunst van de Renaissance niet te overtreffen is, ‘Daar kom je niet overheen.’ In de schilderkunst van Rafael en misschien voor hem nog meer de kunst van Albrecht Dürer vindt hij voorbeelden van ongeëvenaarde harmonie en schoonheid. We zouden bijna vergeten dat het classicisme vooral bekend is door de beeldhouwers, van de makers van de Laocoöngroep van 40 voor Christus, via Michelangelo in de zestiende eeuw, tot aan de negentiende-eeuwse Franse beeldhouwer Jean Baptiste Carpeaux over wie je in Nederland zeer ten onrechte nooit iets hoort. Het realiteitsgehalte van een beeldengroep als Ugolino en zijn zonen (1857), naar een thema uit Dante’s Divina Commedia, is verpletterend.

Jean Baptiste Carpeaux, Ugolino en zijn zonen, 1857-1867

Hetzelfde geldt voor de expressiviteit van de gezichten, lichaamshoudingen en ledematen, allemaal voorbodes van wat Paul van Dongen in onze tijd in zwarte inkt op papier laat zien.
Het is ook goeddeels dankzij de beeldhouwers dat het classicisme in de twintigste eeuw nog voortleefde. Rodin, wiens beeld Het bronzen tijdperk van 1875 de kritiek kreeg dat het geen kunst kon zijn omdat het eenvoudig een afgietsel naar een levend model zou zijn (wat niet waar was), maakte school via Maillol en een aantal Duitse beeldhouwers zoals Georg Kolbe en Wilhelm Lehmbruck.

In het essay dat ik voor het pas verschenen boek over Paul van Dongen heb geschreven, vergelijk ik zijn werk met beeldhouwkunst omdat hij zich beperkt tot de menselijke figuur zonder achter- of ondergrond. De contouren van het lichaam staan scherp afgetekend tegen het wit waardoor de plasticiteit des te groter wordt. Maar ook binnen het ambacht van de grafische kunsten zijn er treffende voorbeelden. Wat te denken van de serie van vier ‘vallers’ uit de Griekse mythologie die Hendrick Goltzius in 1588 etste? Icarus, Tantalus, Ixion en Phaëton werden allemaal gestraft door de goden en stortten ter aarde. Hun gespierde lijven zijn op de kleine prentjes vanuit verschillende standpunten weergegeven en de overeenkomst met de vallende figuren in de grote etsen van Paul van Dongen is opmerkelijk. Nog opmerkelijker is dat hij de prenten van Goltzius niet kende toen hij aan zijn eigen serie ‘Vallen’ begon, een bewijs van de kracht van de traditie die levend blijft zonder letterlijk gekopieerd te hoeven worden.

Hendrick Goltzius, Icarus, Tantalus, Ixion en Phaëton, 1588

Intussen moeten we toch constateren dat Van Dongen tamelijk eenzaam is op de weg die hij heeft gekozen. Veel tijdgenoten komt hij er niet tegen en het lijkt niet vreemd dat sommigen zijn werk anachronistisch noemen. Toch heeft deze beoordeling niet de absolute waarde die erin besloten lijkt te liggen. Het staat niet vast dat het classicisme verleden tijd is geworden en dat de begrippen expressionisme en conceptualisme wel bij onze tijd zouden horen. Het is eerder een voorbeeld van een selectief gebruik van het kritische begrippenapparaat dat

Paul van Dongen, Vallen 2, ets, 2002

ons ten dienste staat. Het classicisme kan ook in onze tijd bestaan, het zou zelfs opnieuw gepropageerd kunnen worden. Hetzelfde geldt voor de term historieschilderkunst die tot halverwege de negentiende eeuw een aanduiding is geweest voor de hoogst gewaardeerde vorm van academische kunst. De historieschilder bekwaamde zich niet alleen in een geloofwaardige enscenering van een historische gebeurtenis, hij herschreef het stukje geschiedenis ook zoals het zijn opdrachtgevers behaagde. Daarin lag ruimte voor de verbeelding en voor de theatrale talenten die de schilder bezat. Een onvoltooid historiestuk van de in Nederland ook al onbekende Duitse hofschilder Adolph Menzel (Frederik de Grote spreekt zijn generaals toe voor de slag bij Leuthen, 1880), laat zien dat de schilder zijn modellen een voor een portretteerde en de deelstudies later op het doek samenvoegde, samen met het landschap en sfeerbepalende elementen als sneeuw, winterlicht enzovoort. Menzel was bepaald geen slaaf van de werkelijkheid, eerder een regisseur die iets groots en nieuws tot stand bracht.

Adolph Menzel, Frederik de Grote spreekt zijn generaals toe voor de slag bij Leuthen, 1858-1861

Het is misschien mede aan de uitvinding van de fotografie te danken dat deze realistische kunst uit de gratie raakte. De geboorte van de moderne kunst, die we gemeenlijk rond 1880 situeren, leverde gedurende decennia vooral schilderijen op waarin de nadruk lag op verf en kleur in plaats van de voorstelling. Of het nu gaat om Edvard Munch, Walter Sickert, Edouard Vuillard of Pablo Picasso, hun schilderijen zijn allereerst een bijna decoratieve vlakvulling waarin slechts met moeite de menselijke figuur te ontwaren is – en dan nog zijn deze figuren eerder schema’s dan mensen. Het zegt iets over het mensbeeld in de twintigste eeuw dat we niet zozeer acteurs in beeld krijgen die de hun toebedeelde rol met verve spelen, als wel slachtoffers of toevallige passanten. Dit geldt ook voor moderne historiestukken als de Guernica van Picasso. In het werk van Francis Bacon vervaagt de menselijke figuur nog verder, er schuift een gordijn tussen de voorstelling en de kijker. Ik vermoed dat het opnieuw de fotografie was die deze vervreemding tot stand heeft gebracht. Bacon maakte voorstudies van zijn schilderijen met de camera en hij kon fotografische effecten met verf nabootsen wanneer hij dat relevant achtte. Het was Gerhard Richter die van deze werkwijze zijn programma maakte. Hij schilderde wazige foto’s na, maakte er wazige schilderijen van en verleende de beelden daarmee een aura van afstand in tijd en actualiteit. De foto was opeens niet meer de getuigenis van het moment zelf, maar het overblijfsel van een moment dat ooit ergens had plaatsgevonden en nu was verworden tot een willekeurige milliseconde uit de wereldgeschiedenis.

Francis Bacon, Two Figures, 1963

Richter werd ook historieschilder toen hij foto’s van overleden RAF-terroristen als bron van zijn schilderijen nam. Niet omdat hij zelf getuige was geweest van de afgebeelde historische feiten en evenmin omdat hij ze opnieuw in scène had gezet. Nee, enkel omdat hij over een foto beschikte die iedereen kende en die daarmee tot het collectieve geheugen was gaan behoren. Hij voegde er wel een nieuwe interpretatie aan toe, namelijk dat deze misdadigers ook mensen waren geweest en zelfs slachtoffers van een maatschappelijk bestel. Hiermee kregen zijn schilderijen een politieke lading, zonder dat Richter er een bijzondere artistieke draai aan had gegeven.

Gerhard Richter, Erschossener I, 1988

De invloed van Francis Bacon en Gerhard Richter op de hedendaagse schilderkunst is nauwelijks te overschatten. Het menselijke drama wordt tegenwoordig verbeeld door anonieme foto’s na te schilderen en er een suggestieve titel aan mee te geven. Marlene Dumas en Luc Tuymans hebben er een rijk oeuvre op gebouwd. Door hun werk bezien wij Nelson Mandela en Patrice Lumumba met nieuwe ogen, evenals Turkse schoolkinderen, psychiatrische patiënten en een stoet aan bekende en onbekende wereldburgers. De manier van schilderen is altijd vaag en kleurloos zoals een oude foto zijn scherpte en kleur kan verliezen. Het is een beeldcode geworden voor ‘geschiedenis’ en ‘herinterpretatie’. Het grote nadeel van deze vorm van kunst is dat de kunstenaar zijn of haar onderwerp niet zelf heeft waargenomen en de gebeurtenis waarnaar wordt verwezen niet zelf heeft meegemaakt. De plaatjes worden, om het simpele feit dat ze bestaan, voor waar aangenomen. Het kunstwerk ontleent nu zijn kracht aan een tweedehands emotie. Er hangt een gordijn tussen de voorstelling en de kijker, nog veel meer gepantserd dan bij Bacon. We leren de kunstenaars uit hun werk niet kennen. Marlene Dumas noemde een expositie al eens ‘Miss Interpreted’ en een boek over haar werk heet ‘Intimate Relations’. Maar alles wat zij doet heeft de bedoeling de afstand tot haar publiek in stand te houden en intimiteit te vermijden. Zij maakt op de eerste plaats kunst en dat kan niet verward worden met het afgeven van een egodocument.

Luc Tuymans, Lumumba

Marlene Dumas, de jonge Mandela

Dit bezwaar geldt voor het grootste deel van de huidige schilderkunst. Wat we te zien krijgen is niet wat de schilder eerder heeft gezien. We zien een idee en een handschrift dat precies ver genoeg reikt om de relatie naar de schilder in kwestie te leggen. De schilderijen van Robert Zandvliet zijn te beschouwen als suggesties van een landschap, ook alweer in het voetspoor van Richter die met enkel verf en kleur verbluffende illusies van werkelijkheid heeft geschapen. Bij Zandvliet heb ik steeds het idee dat zijn werk niet af is. De verfstreken zijn mooi en trefzeker neergezet maar wat ze uitbeelden is steeds ‘Zandvliet’ in plaats van landschap of portret of gebeurtenis.

Robert Zandvliet, z.t., 2004

Het is een kenmerk van de hedendaagse kunst dat met de illusie van een schilderstijl de suggestie van een persoonlijkheid wordt opgeroepen. Het is de erfenis van het expressionisme, de ongeschoolde tegenhanger van het classicisme.
Ook de klassieke, naar de waarneming gemaakte schilderkunst kan vaag zijn. In de expositie van symbolistische landschappen die nu in het Van Goghmuseum te zien is, zijn prachtige voorbeelden van landschappen gehuld in mist of schemering. Zie het prachtige doek van het Keitelemeer dat de Fin Aksel Gallen-Kallela in 1905 schilderde: een droom in verf verbeeld, maar wel scherp gezien en treffend in verf vertaald. De werkelijkheid is een dwingende en uitdagende leermeester van de kunst. Waarom zouden we van kunstenaars niet vragen daarin hun toetssteen te zoeken in plaats van te vluchten in anonieme emoties?

Paul van Dongen, Bomenschedel, 2003

Oswald the Lucky Rabbit meets orchestra leader Paul Whiteman (1930)

Toegang gratis voor Vrienden, anders: €5,- (incl. drankje).

“dag Paul,

ik heb nagedacht over een onderwerp dat ik in een lezing zou willen behandelen. Ik kom tot het volgende voorstel:

werktitel: vage herinneringen.

Centraal staat de vraag hoe het komt dat de schilderkunst van tegenwoordig zo vaag is. Eeuwenlang hebben schilders zich toegelegd op het precies afbeelden van de werkelijkheid. Ook het onderwijs was daarop gericht. Op dat terrein is de schilderkunst ooit ingehaald door de fotografie. Dat brak een enorm nieuw gebied open, dat van de spontane verbeelding. Kunst werd een uitdrukking van gevoelens. Tot daar is het een bekend verhaal.

De schilderkunst van de laatste dertig jaar is teruggekeerd naar de figuratie. Dat is nu al een aardige tijd de mainstream in de kunst. In de manier van schilderen is niet veel baanbrekends gebeurd. Wel in de wereld die wordt afgebeeld. Dat is namelijk niet de wereld die we dagelijks voor ons zien, maar een afgeleide daarvan: een herinnering aan wat heeft plaatsgevonden. In de beeldtaal die daarbij hoort wordt vrijelijk gebruik gemaakt van de fotografie, film en video. Om het tweedehands karakter van de beelden te benadrukken kiezen de kunstenaars ervoor het beeld vaag te houden. Vaag betekent op dit moment: wat je ziet heeft in het verleden plaatsgevonden.

Deze ontwikkeling begint (in onze omgeving) met René Daniels, Marlene Dumas en Luc Tuymans. Het aantal schilders dat in deze ‘traditie’ werkt is inmiddels niet meer te tellen. Hun beeldtaal is een verzameling nieuwe (en oude) clichés geworden. Mijn vraag is: mag het beeld niet opnieuw scherp gesteld worden? Wordt het niet eens tijd om afscheid te nemen van deze gemakzuchtige, nostalgische trend? Mag een beeld weer gewoon zichzelf zijn, scherp gesneden, raak getypeerd?

In het onderwerp komen veel dingen samen waarover ik de afgelopen jaren heb nagedacht.”

Uitnodiging voor de opening van Witteveen visual art centre
17 maart 2012 ~ 15:00 tot 19:00 uur ~

“In den beginne was het streepje” door Paul van Dongen
17 Maart – 21 April 2012

Bespreking door Lost-painters

Paul van Dongen, 2011, Adam (waar zijt gij?), ets 100 x70 cm

De officiële opening is om 16:00 uur door schrijver/dichter Willem Jan Otten, met een voorwoord door Oeke Witteveen.

Paul van Dongen, 2011, de Zoon smeekt. aquarel, 56 x 38 cm

Tevens zal de nieuwe oeuvre-catalogus van Paul van Dongen
worden gepresenteerd, een uitgave van Timmer Art Books.

In het boek ‘Paul van Dongen – etsen, aquarellen, tekeningen’ wordt een overzicht van het werk uit de periode van 1998 t/m 2011 getoond waarin ook veel minder bekend werk van hem.

In de Bovenzaal : ‘Welcome to my world’ door Winnie Roeper
plus keramiek van Joost van den Toorn
~ 17 maart t/m 17 april 2012 ~

Winnie Roeper, Welcome to my world, mixed media

~0~

Tijdens de opening zijn er optredens van Marianne Selleger (zang) met begeleiding van piano (Irina Parfenova) en saxofoon (Dirk Hooglandt), plus een optreden van Melle de Boer in de bovenzaal, blues met gitaar (John Dear Mowing Club).

~0~

Op zondagmiddag 1 april om 16:00 uur houdt Rob Smolders
een lezing over schilderkunst, onder de titel Vage Herinneringen,
met als centrale vraag
‘Waarom is de schilderkunst tegenwoordig zo vaag?’
Toegang gratis voor Vrienden, anders: €5,- (incl. drankje).

Expositie fotoos :

Paul van Dongen plafondtekening en 2 etsen

Paul van Dongen voorzaal2 maart 12

Paul van Dongen voorzaal3 maart 2012

Paul van Dongen voorzaal4 maart 2012

Paul van Dongen middenzaal1 maart 2012

Paul van Dongen middenzaal2 maart 2012

Paul van Dongen middenzaal3 maart 2012

Paul van Dongen middenzaal3 maart 2012

Paul van Dongen achterzaal1 maart 2012

Paul van Dongen achterzaal2 maart 2012

Paul van Dongen achterzaal3 maart 2012

Joost van den Toorn keramisch werk - bovenzaal

Winnie Roeper Welcome into my world - bovenzaal1

Winnie Roeper Welcome into my world - bovenzaal2

Winnie Roeper Welcome into my world - bovenzaal3

Witteveen visual art centre
Konijnenstraat 16 A, 1016 SL Amsterdam
(Zijstraat Lauriergracht-Elandsstraat)
open: di. t/m zat. 12:00 – 18:00 uur
t: 020 – 623 96 84
e: oeke@xs4all.nl
www.galeriewitteveen.nl

In dit nieuwe jaar voeren we een grote verandering in.

1 maart verhuisde de galerie naar ‘Witteveen visual art centre’, Konijnenstraat 16 A te Amsterdam. Zeg maar: het 11e straatje, evenwijdig aan èn tussen Hazenstraat en de Prinsengracht in.
Zie Googlekaart

Dwars tegen de stroom in, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan, wat de kunst eigen is, en voor mij geldt ‘culture is my life, culture is my drive’.

De regering laat de kunst in de steek, dat weten we, maar laat ons er wat tégen doen !

17 maart gaan we open. Ik nodig U uit, kòm en vier deze ‘nieuwe lente’ méé op een prachtige opening. Laat ons er een feest van maken !

Het gaat niet alleen om feest natuurlijk.

Wat willen we daar gaan doen ? Als eerste op deze prachtige lokatie goede, interessante, inspirerende tentoonstellingen maken. De ruimte is groot genoeg (260 m2) om er een of twee exposities tegelijk te houden, naast een projektruimte voor jonge kunst boven.

Daarbij komt er per tentoonstelling een lezing (‘smiddags of ‘savonds).
Er komt ook een permanente leeshoek voor U.

We zijn in de weer met workshops en speciale curatoren-programma’s, en gaan eens per maand een avond of extra middag open voor de vrienden-leden van de galerie, waarvoor we een spreker uitnodigen: een gesprek met publiek, onder het genot van een drankje. Hier kunnen ook nieuwe onderwerpen uit voortkomen.
Laten we samen er voor zorgen deze tijd inspirerend en fascinerend te maken.

Door mee te doen en lid te worden van Vrienden van de Galerie, steunt U de ontwikkeling van de galerie. Ontdek hoe goed het voelt om op deze manier van genieten-en-geven zelf bij te dragen aan het discours van kunst en cultuur. Naast de vrij entree bij lezingen en avonden, ontvangen de Vrienden korting op aankopen van brochures, catalogi of kunstenaarsdocumentatie en andere zaken.

[ ] Ja, ik doe mee en word lid van Vrienden van de Galerie voor €60,- per jaar en maak dit bedrag over op rnr # 39.37.29.001.

Met hartelijke groet,
Oeke Witteveen

Vrienden ontvangen cadeaus, krijgen korting op kunstenaars-documentatie, hebben gratis toegang tot alle lezingen & special events, zoals:

Op donderdag-middag (!) 17 mei om 4 uur houdt Arno Kramer
(ook curator van Into Drawing) een inleiding over tekenen.
Toegang gratis voor Vrienden, anders €5,- (inclusief drankjes)