Garnek Uncensored from the RING and BB court

Fonfara i Soszynski sparuja w Chicago Boxing Club

2012-02-09T18:44:00.006-06:00

Andrzeja Fonfara i Grzegorz Soszyński trenują z Samem Colonną

2012-02-09T18:40:00.001-06:00

Polska szkoła boksu w Chicago

„To początek sparingów, dopiero drugi dla Andrzeja przed walką z Byronem Mitchellem 16 marca, ale już teraz dużo pracujemy nad szybkością. Dlatego takie sparingi jak te, które Fonfara ma z Donem George (22-1, 19 KO), pretendentem do tytułu w wadze superśredniej na pewno sie przydadzą” – mówił mający pełne ręcę roboty Sam Colonna. W ciągu 24 godzin Colonna będzie stał najpierw 16 marca w Chicago w narożniku Andrzeja Fonfara, a następnego wieczoru w Madison Square Garden Theater, gdzie w pokazywanej przez HBO walce jego wychowanek George walczyć będzie o prawo do stoczenia walki o tytuł mistrza świata z niepokonanym Edwinem Rodriguezem (20-0, 14 KO). „To byłoby nie w porządku, gdy Sam musiał wybierać mnie albo Andrzeja” – mówił George. „My bokserzy musimy w takich walkach mieć obok siebie kogoś, komu ufamy.”

„Treningi z pięściarzem klasy Dona, zawodnikiem z niższej kategorii wagowej są idealne dla poprawienia obrony, polepszenia pracy nóg bo oni biją seriami, ciągle zmieniają pozycję, trzeba być cały czas uważnym, nie mieć nawet sekundy luzu. Do tego Don ma naprawdę mocny strzał” – mówi Fonfara, który po trzech rundach z George, zafundował sobie jeszcze cztery rundy z czterokrotnym zwycięzcą turnieju Złotych Rękawic, kandydatem do kadry USA, Juniorem Wrightem. „Dwóch zupełnie innych bokserów, bo Junior stawia przede wszystkim na siłę, walczy bardziej chaotycznie i przez to trochę niebezpiecznie” – mówi Fonfara. Jego rywal miał szczęście, że sparuje się w rękawicach 16-uncjowych, a w nie jak podczas walki 10-uncjowych oraz kaskach, bo sparing zakończyłby się już w pierwszej rundzie, kiedy po prawym prostym Fonfary, Wright przeleciał pół ringu, zatrzymując się dopiero na linach...

Colonna miał tym razem do dyspozycji nie jednego, a dwóch polskich pięściarzy by testować formę pretendenta w wadze super średniej. Tym drugim, przez dwie, prowadzone w szybkim tempie rundy był Grzegorz Soszyński (20-1, 10 KO). „Mam za sobą rok przerwy, a w Chicago Boxing Club przygotowuje się do walki pod okiem trenera, którego dobrze znam i cenię” – mówi Soszyński, który pierwszą walkę w USA stoczy 31 marca w „Eagle Arena” w Chicago.

Przemek Garczarczyk

Marcin Gortat nie zagra w Meczu Gwiazd w Orlando

2012-02-09T18:21:00.001-06:00

Polish Hammer przegrał z Marcem Gasolem

Jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem pełnego składu zawodników występujących w Meczu Gwiazd wiadomo było, że trójka zawodników – LaMarcus Aldridge (Portland), Kevin Lowe (Timberwolves) oraz rozgrywający Oklahoma City Russell Westbrook są już w notatkach trenerów NBA dobierających siódemkę graczy uzupełniających składy All Star Konferencji Zachodniej. Marcinowi Gortatowi przyszło więc rywalizować o jedno pozostałe na jego pozycji miejsce z tak znanymi nazwiskami jak Pau Gasol (LA Lakers), Dirk Nowitzki (Dallas Mavericks) czy Tim Duncan (San Antonio Spurs). Sztuka tym razem się nie udała, a Polak przegrał z Gasolem... ale nie tym sławnym z Los Angeles Lakers, ale jego grającym w Memphis Grizzlies bratem – Marcem.

Każdego roku, trenerzy dobierający zawodników do pełnego składu wstawiają jednego silnego skrzydłowego wpisując mu pozycję... środkowego tylko dlatego, by zapewnić mu udział w Meczu Gwiazd. Czy się nam to podoba czy nie, w All Star Game bardziej chodzi o efektowność tego, co widzowie na całym świecie oglądać będą 26 lutego z Orlando niż o to, kto zostanie zwycięzcą pojedynku Wschodu z Zachodem. Dlatego Gortat rywalizował nie tylko z kolegami grającymi na jego nominalnej pozycji środkowego, ale tymi biegającymi po parkiecie z nieco innymi zadaniami niż Polish Hammer. Sam Dirk Nowitzki powiedział w tym roku, że nie zasługuje na udział w All Star Game, ale ciągle jest aktualnym MVP finałów, a jego trener Rick Carlisle otwarcie dzwonił do wielu trenerów by głosowali na Dirka Nowitzkiego. O tym, żeby Alvin Gentry robił do samo dla Gortata słychać nie było, więc nie ma się co dziwić, że Dirk będzie po raz jedenasty w Meczu Gwiazd. W ostateczności, Gortat przegrał rywalizacjęo All Star Game z Gasolem – ale nie tym z Los Angeles, tylko jego bratem, grającym w Memphis Grizzlies - Marcem Gasolem, mającym prawie identyczne statystyki z Gortatem: 15 punktów i 10,2 zbiórek w meczu, ustępując Polakowi pod względem skuteczności z gry (53 proc.), ale przewyższającym Marcina liczbą asyst i zablokowanych rzutów.

Statystki Marcina Gortata do momentu ogłoszenia decyzji o składzie zespołu na NBA All Star Game w Orlando – Punkty; zbiórki 10.2 (ósma pozycja w NBA, piąty wśród środkowych), procent trafionych rzutów z gry: 56 proc (piąta pozycja w NBA, czwarte miejsce wsród środkowych); double-doubles (podwójna liczba zbiórek i punktów w sezonie) – 15 (czwarte miejsce w NBA, trzeci wśród środkowych), przeciętna liczba punktów w meczu: 15,1 (piąte miejsce wśród środkowych)

Przemek Garczarczyk

Francisco Palacios: „Diablo musi znokautować Tarvera. Inaczej przegra”

2012-02-08T11:00:00.003-06:00

“Dla mnie Krzysztof musi wygrać z Antonio Tarverem przez nokaut. To dla niego jedyna droga do zwycięstwa. Inaczej przegra. Ja ciągle jednak wierzę, że to ze mną, a nie z „Magicem” będzie walczył Diablo” - mówi Francisco „The Wizard” Palacios (21-1, 13 KO), ciągle obowiązkowy rywal polskiego mistrza świata WBC Krzysztofa Włodarczyka (46-2, 33 KO) do walki o pas. Tak „Czarodziej”, ostatni polski rywal Diablo komentuje prasowe informacje o możliwej walce Włodarczyka z z byłym niekwestionowanym mistrzem świata w wadze półciężkiej - Antonio Tarverem (29-6, 20 KO)...

- Zadzwoniłeś do mnie z pytaniem, czy polskich sympatyków boksu zainteresowałaby twoja opinia na temat potencjalnej walki Tarver – Włodarczyk. Pytanie retoryczne, więc słuchamy...

Francisco Palacios: Dwanaście rund z Włodarczykiem i dwa miesiące przygotowań na niego pewnie dały mi jakiś obraz tego o czym mówię. Antonio też znam. Jeden i drugi jest silny, Włodarczyk ma lepszą obronę, ale „Magic Man” jest sprytniejszy, więcej potrafi w ringu wykombinować, narzucić swoje tempo. Ja wiem, że wszyscy zaraz powiedzą, że prawdziwy junior ciężki czyli Diablo znowu walczy z przyszywanym junior ciężkim czyli Tarverem, który całe życie spędził w niższej kategorii ale akurat to nie jest prawda. Antonio zrobił walkę w ciężkiej i choć Aguliera to nie jest żaden geniusz boksu, ale Tarver dał sobie z nim łatwo radę.

- Czyli jak poradzić sobie z pięściarzem, który ma ciągle sporo szybkości z kategorii półciężkiej, a potrafi wygrywać i zadawać ciosy jak w ciężkiej?

FP: Jak powinno się z nim walczyć, pokazał Bernard Hopkins, który nie dał mu żadnych szans, ale Diablo nie jest Hopkinsem, bo kto nim jest? Nigdy nie wolno pozwolić Tarverowi by pierwszy wyprowadzał cios, likwidować do minimum jego kombinacje, ciągle zmieniać pozycje. Dla mnie Diablo Włodarczyk musi wygrać z Antonio Tarverem przez nokaut. To dla niego jedyna droga do zwycięstwa. Jak go nie znokautuje, to przegra bo tym razem, jeśli się spotkają, to będą się bić w Stanach. Ja jednak ciągle wierzę, że to ze mną, a nie z Antonio będzie walczył Diablo. Mój promotor Don King powiedział, że prawa do walki o pas WBC Włodarczyka nie oddamy.

- A jaka jest twoja opinia?

FP: Taka, że muszę być gotowy bez względu na to, czy to będzie Polak Włodarczyk czy następny w kolejce Włoch Fragomeni czy ktokolwiek inny, gdziekolwiek by to nie było. To jest boks, to jest sport ale to jest też biznes. Dlatego jestem w ciągłym treningu, mój nowy specjalista od przygotowania kondycyjnego Rabih Tabbara wyczynia ze mną cuda, będę gotowy kiedy trzeba będzie wyjść i się bić. Jedno czego bym sobie życzył, to żeby wreszcie było wiadomo co jest grane. Pozdrowienia dla wszystkich moich polskich fanów z facebooka!

Rozmawiał: Przemek Garczarczyk, fot: PG oraz Piotr Duszczyk

Rozmowa z Donem Majeskim o gali „Heavyweight Regenaration” w Atlantic City z udziałem Mariusza Wacha i Artura Szpilki

2012-02-08T10:55:00.004-06:00

„Pokażmy Ameryce prawdziwych ciężkich”

„Amerykańscy promotorzy doszli do wniosku, że nie ma w USA dobrych miejscowych pięściarzy wagi ciężkiej, więc się nie opłaca z nimi robić wielkich show. Powstaje zamknięte koło, które chcemy przełamać, zaczynając właśnie od gali 24 marca w Atlantic City z udziałem Mariusza Wacha (26-0, 14 KO), Davida Price’a (12-0, 10 KO) i Artura Szpilki (9-0, 7 KO). To naprawdę wielka sprawa, dla mnie ambicjonalna, że Mariusz Kołodziej z Global Boxing, Jimmy Burchfield z CES, Frank Maloney, którego znam od czasów, kiedyprowadził Lennoxa Lewisa i Andrzej Wasilewski z 12round KnockOut Promotion rozumieją, że przyszłość ich bokserów w wadze ciężkiej zależy od stanu zdrowia tej kategorii wagowej. To wcale nie jest takie proste jak się wielu z boku wydaje” – mówi Don Majeski, od lat jeden z najbardziej uznanych i szanowanych międzynarodowych „matchmakerów” światowego boksu, przygotowujący od strony sportowej galę z udziałem nadziei polskiego – i międzynarodowego - boksu.

Organizując 24 marca w Atlantic City pierwszą galę “Hevyweight Regeneration”, zrobioną przy udziale czterech grup promotorskich zupełnie zmieniamy wizję tego, jak wygląda promocja walk w USA. Tutaj dwóch promotorów rzadko może się ze sobą dogadać. O czterech nawet nie będę wspominał.

Don Majewski: I tutaj tkwi największy problem – promotorzy promują swoich pięściarzy, a nie promują wielkich wydarzeń bokserskich. Bokser A może tylko walczyć z bokserem B i nikogo nie obchodzi, że najważniejsza część tej układanki – czyli kibic – zostaje na boku. To jest moim zdaniem główna przyczyna tego, że waga ciężka, przez dekady wiodąca w Stanach kategoria wagowa, jest na wymarciu. O ile już nie wymarła. Amerykańscy promotorzy doszli do wniosku, że nie ma w USA dobrych miejscowych pięściarzy wagi ciężkiej, więc się nie opłaca z nimi robić wielkich show. Powstaje zamknięte koło, które chcemy przełamać, zaczynając właśnie od gali 24 marca w Atlantic City. To naprawdę wielka sprawa, dla mnie ambicjonalna, że Mariusz, Jimmy, Frank, którego znam od czasów jak prowadził Lennoxa Lewisa i Andrzej rozumieją, że przyszłość ich bokserów w wadze ciężkiej zależy od stanu kategorii wagowej. To wcale nie jest takie proste jak się wielu z boku wydaje.

- Pamiętam jak w 1994 roku, przed pojedynkiem z Philem Jacksonem, w tym samym Atlantic City, gdzie 24 marca zobaczymy nowe nadzieje boksu wagi ciężkiej, rozmawiałem w hotelowej restauracji, podczas śniadania, z Lennoxem Lewisem. Nikt nie wiedział kim on jest, pomimo, że to była walka o tytuł WBC.

DM: Dokładnie, tak właśnie było. Przyjechał jakiś tam Anglik i się rzuca „na naszych”. Wiemy jak to się skończyło.

- Wiem, że dla zarówno dla ciebie, jak reszty osób związanych z „Heavyweight Regeneration” wybór Atlantic City nie był przypadkowy.

DM: Wschodnie Wybrzeże to najlepsze na świecie miejsce do urządzania walk. Mieszanka narodowości, a do tego ta tradycja! Kiedyś najwięksi ciężcy z Europy – Primo Carnera, Ingemar Johansson, Max Schmelling musieli przyjechać i walczyć w USA, żeby dostać największe walki, przekroczyć „tylko” europejską barierę sławy. Niemiec Max Schmeling bijąc się z Joe Louisem czy Jack’em Sharkey’em na Yankee Stadium był popularny, na rewanżu z Louisem było ponad 70 tysięcy ludzi. Przykładów jest więcej. Ja wiem, że teraz są trochę inne czasy, ale jak zrobisz interesująca gale, to fan boksu zawsze przyjdzie i wcale w głównej roli nie musi to występować Amerykanin. Teraz dziesiątki tysięcy przychodzą w amerykańskim Teksasie oglądać Filipińczyka Manny Pacquaio jak walczy z reprezentantem Ghany Joshuą Clottey’em, a jego walka w Las Vegas z Anglikiem Ricky Hattonem wypełnia MGM Grand. Czyli można w innych wagach - to dlaczego nie w ciężkiej?

- Mariusz Wach, David Price i Artur Szpilka mają zapewnić kibicom emocjonujący wieczór, dając przy okazji przekrój nowej krwi w tej kategorii wagowej?

DM: Taki jest pomysł, do tego każdy przystępuje do swoich walk z innego pułapu. Dla Mariusza Wacha, który będzie w Atlantic City bronił przeciwko Tye Fieldsowi tytułu WBC International to solidnie zaczepienie się na Wschodnim Wybrzeżu, pokazanie kibicom, że ciągle robi postępy, że z każdą walką jest bliżej pojedynku o tytuł mistrza świata. A przy okazji zaliczyć pierwszą walkę w Atlantic City. Dla Price’a, który latem walczyć będzie z Tysonem Fury o prawo do superwalki w ciężkiej udowodnienie, że jest najnowszą siłą w wadze ciężkiej – i to nie tylko w Wielkiej Brytanii. Artur Szpilka jest rzucony od razu na głęboką wodę, bo jest bardzo widowiskowy, a jego promotor myśli o nim globalnie, a nie tylko przez pryzmat lokalny. Jak popatrzymy na wagę ciężką to talentów, tych walczących w Europie, jest mnóstwo bo można jeszcze dodać do nazwisk, które już wymieniłem Roberta Heleniusa, Aleksandra Dimitrenkę, Dennisa Bojtsowa i na pewno paru innych. Naprawdę jest w czym wybierać, a zadaniem „Heavyweight Regeneration” jest pokazanie ich wszystkich w Ameryce.

- Nie wymieniłeś w tej grupie braci Władymira i Witalija Kliczko.

DM: Trochę inna poprzeczka. Z dwóch względów: po pierwsze dlatego, że oni ściągają już od lat dziesiątki tysięcy ludzi na swoje walki na Starym Kontynencie i Stanów już nie potrzebują, a po drugie w swojej kategorii już tak naprawdę nie mają przed sobą żadnych wyzwań. Zrobili co mogli, powygrywali ze wszystkimi, których spotkali na ringu. Dopóki będą bez kontuzji i będą walczyć na tym poziomie co teraz, będą dominować, bo wiemy, że nigdy przeciwko sobie na ring nie wyjdą. Otwarcie dla innych nastąpi dopiero wtedy, kiedy przejdą na emeryturę.Taka jest rzeczywistość na początku 2012 roku, a zadaniem całej serii naszych gal na Wschodnim Wybrzeżu jest pokazanie wszystkim w Stanach, że ich następców można oglądać już teraz. Walki o tytuł mistrza świata od lat nie było w USA – żeby to zmienić, trzeba pokazać kibicom tych, których będą później oklaskiwać. Pokażmy Ameryce prawdziwych ciężkich.

Rozmawiał: Przemek Garczarczyk

Crazy numbers, czyli Super Bowl w liczbach

2012-02-04T09:15:00.002-06:00

Niedzielny Super Bowl XLVI pomiędzy New England Patriots i New York Giants, to nie tylko największe sportowe wydarzenie Ameryki. Ten zeszłoroczny, wygrany przez Green Bay Packers, oglądało w Stanach Zjednoczonych na żywo ponad 111 milionów widzów, w tym roku może paść kolejny rekord.

Przyjrzyjmy się ogromowi widowiska, które wymyka się klasyfikacjom czysto sportowym, przez pryzmat liczb związanych z imprezą, mającą charakter prawdziwego amerykańskiego święta. Ile milionów stawiają na swoje drużyny raperzy i co się stanie, jak ich drużyna przegra? Ile traci przez Super Bowl amerykańska gospodarka? Ilu ludzi, którzy oglądać będą Super Bowl, wynik zupełnie nie będzie interesował?

• $15 499,99: cena dwóch biletów na mecz, czterech dni w hotelu w Indianapolis oraz wstępu na przedmeczową imprezę oferowaną przez sieć sklepów Costco
• $500 000: taki zakład postawił raper 50 Cent na wygraną NY Giants z San Francisco 49-ers w poprzedzającym Super Bowl finale NFC. Jeśli Giants przegrają w finale, 50 Cent ma opublikować na Twitterze zdjęcia swoich genitaliów
• $5 milionów: tyle raper Birdman chce postawić na zwycięstwo New England Patriots
• $11 miliardów: tyle wydadzą Amerykanie z okazji Super Bowl: około 64 dolarów na przekąski, stroje i napoje. Można się spodziewać, że Birdman i 50 Cent wydadzą nieco więcej
• $205 milionów: tyle tracą – co dziesięć minut – firmy amerykańskie, kiedy pracownicy zamiast pracować, wdają się w dyskusje na temat Super Bowl
• 44 procent: tyle kobiet ogląda Super Bowl "przede wszystkim ze względu na reklamy". W przypadku panów, jest to 31 procent
• 10: tyle firm samochodowych (Acura, Audi, Chevy, Honda, Hyundai, Kia, Lexus, Suzuki, Toyota, Volkswagen) zapłaciło 3,5 miliona za 30 sekundowe reklamy na NBC podczas niedzielnego meczu Patriots – Giants. Podczas pierwszego Super Bowl, w 1967 roku, 30-sekundowa reklama kosztowała 42 tysiące dolarów, czyli cena wzrosła o ponad... 8 tysięcy procent
• 700: tyle prywatnych odrzutowców ma przylecieć na Super Bowl w Indianapolis. W minionym roku w Dallas było ich trochę ponad 600
• 41 procent: tylu mężczyzn w USA przyznało, że zakłada się o wynik Super Bowl. Wśród kobiet zakładających się jest mniej: 21 procent
• 59 procent: tylu uczestników sondy powiedziało, że woli oglądać mecz siedząc przed telewizorem, niż być na stadionie. Biorąc pod uwagę, że cena za jeden bilet na Super Bowl w Indianapolis zaczyna się od 2,8 tysiąca dolarów, a 60-calowy, dobrej jakości telewizor Samsung HD można kupić za 900 dolarów, taka odpowiedź nie powinna nikogo zaskakiwać
• 80 do 1: tyle oferowali bukmacherzy za postawienie na zwycięstwo New York Giants w tegorocznym Super Bowl, kiedy zespół z Nowego Jorku przegrał w lidze cztery kolejne mecze i wszystko wskazywało, że nawet nie zakwalifikuje się do playoffs. Ci, którzy postawili 100 dolarów, mogą wygrać w niedzielę 8 tysięcy, ale ta suma blednie przy zakładzie jednego z kalifornijskich biznesmenów, który w Las Vegas postawił wtedy na Giants 100 tysięcy dolarów. Jeśli drużyna Eli Manninga wygra, będzie bogatszy o osiem milionów
.

WINDY CITY FIGHT NIGHT 22

2012-02-02T12:04:00.001-06:00

WINDY CITY FIGHT NIGHT 22

MOVED UP TO FRIDAY, MARCH 16TH

CHICAGO, IL (February 2, 2012) 8 Count Productions, HOME OF THE BEST IN CHICAGO BOXING has announced that their upcoming Windy City Fight Night 22 event has been moved up one day to Friday, March 16th at the UIC Pavilion.

“We had a minor scheduling issue so we’ve moved the event up one day to Friday, March 16th from the previously announced March 17th date. Windy City Fight Night 22 will be an excellent way for Chicago sports fans to kickoff their St. Patrick Day weekend celebration,” said Dominic Pesoli, President of 8 Count Productions.

Windy City Fight Night 22 is headlined by the return to the ring of ‘Chicago’s Polish Prince’ Andrzej Fonfara who will be featured in a ten round battle for the USBO Light Heavyweight Title.

With a record of 20-2-1 with eleven stoppages, the World Boxing Organization currently ranks Fonfara #9.

Also announced for Windy City Fight Night 22 is popular Chicago based Mexican warrior Ivan “EL Marro” Popoca, 15-1-1 (10KO’s), who will see action in a six round lightweight clash along with former Ukrainian Olympian and undefeated, heavy handed middleweight prospect Viktor Polyakov, 10-0-0 (6KO’s), in a separate six rounder.

More information on these and other exciting bouts will be announced shortly.

Advance tickets, priced at $31, $51, $76 and $101 are available through Ticketmaster, (www.Ticketmaster.com), the UIC Pavilion Box Office (Phone 312-413-5740) and the 8 Count Productions Office (312-226-5800).

Doors on the night of the event will open at 7pm with the first bell at 8pm. The UIC Pavilion is located at 525 S. Racine, at the corner of Harrison and Racine, just one block south of the Eisenhower Expressway in the West Loop area of Chicago.

8 Count Productions, HOME OF THE BEST IN CHICAGO BOXING, was started by Dominic Pesoli in 1998 and has consistently presented the highest quality professional boxing events in Chicagoland.

Fighters currently under the 8 Count Productions banner include; super middleweight contender Donovan George, world ranked light heavyweight Andrzej Fonfara, former world title challengerEdner Cherry, middleweight prospect Viktor Polyakov, junior welterweight prospects Ivan Popoca and Adrian Granados along with welterweights Achour Esho and Jaime Herrera.

For more information on 8 Count Productions please visit their new website, www.8countproductions.com. Follow them on Twitter at 8_Count and Facebook at “8 Count Productions”.

For further information about the UIC Pavilion please visit their website at www.uicpavilion.com. The UIC Pavilion is now serving alcohol at all boxing events.

2012-02-01T20:57:00.003-06:00

BJ Flores working hard against Pineda/by David Martin Warr, DKP

2012-02-01T17:03:00.002-06:00

Byron Mitchell rywalem Andrzeja Fonfary 16 marca w Chicago

2012-01-30T17:50:00.002-06:00

Dobrze znany polskim kibicom Byron Mitchell (29-9, 7 KO), będzie już 16 marca – o dzień wcześniej niż planowano ze względu na zobowiązania trenerskie szkoleniowca Fonfary, Sama Colonny – w chicagoskiej UIC Pavilion rywalem Andrzeja Fonfary (20-2, 11 KO) w walce o tytuł USBO w wadze półciężkiej. Mitchell, który ma po swojej stronie przede wszystkim doświadczenie (dwukrotnie, w 2000 i 2003 roku wywalczył tytuł mistrza świata WBA w kategorii super średniej), bijąc się między innymi z tak znanymi pięściarzami jak Joe Calzaghe czy Zsolt Erdei. „Mamy z Mitchellem słowne porozumienie. Zostaje do podpisania tylko kartka papieru” – powiedział Marek Fonfara, menedżer Andrzeja.

W swojej ostatniej walce, 38-letni Mitchell przegrał z klasyfikowanym na drugim miejscu listy rankingowej WBC Davidem Kosteckim, w pojedynku o pasy WBC Baltic oraz WBA Intercontinental. „Jedyne czego brakuje obecnie Andrzejowi to doświadczenie. Byron jest bez żadnych wątpliwości pięściarzem znającym wszystkie sztuczki jakie bokser może robić na ringu. Andrzej ma walkę efektownie wygrać i przy okazji wiele się nauczyć” – powiedział Sam Colonna.

Właśnie ze względu na zobowiązania trenerskie Sama Colonny, który 17 marca będzie w narożniku walczącego na HBO Donovana George’a, walka Andrzeja Fonfary odbędzie się dzień wcześniej niż planowano – w piątek, 16 marca. Przypomnijmy, że wygrana z Mitchellem na chicagoskiej gali, już w tym roku otwiera przed „Polskim Księciem” szansę na pojedynek o pas mistrza świata International Boxing Organization.

Przemek Garczarczyk, foto: Piotr Duszczyk

2012-01-27T23:58:00.001-06:00

UFC on FOX 2 open training/Michael Bisping

2012-01-27T11:04:00.000-06:00

UFC on FOX 2 open training/Chael Sonnen

2012-01-27T10:51:00.002-06:00

UFC on FOX 2: konferencja w Chicago

2012-01-27T10:42:00.000-06:00

Dana White - uncensored

2012-01-27T08:48:00.001-06:00

Dana White, UFC president was ready for every question during Thursday’s final press conference in Chicago before “UFC on FOX 2” sold out January 28 event at “United Center”. White faced reporters, like his fighters are facing their rivals – without fear, talking – among other topics - about most hated guy in UFC, who should fight Jon Jones, competing against biggest sporting events in the world, Chael Sonnen security concerns in Brazil and even about his feelings about controversial SOPA bill…

About Chael Sonnen (if he defeats Michael Bisping) fighting Anderson Silva in Brazil and guaranteeing his safety: “What’s wrong with Brazil? I’ve been there million times. Believe me – we will go to Brazil if Chael Sonnen wins Saturday. There been haters, when stuff like this happens, fighters fighting in another country. For instance: Julio Cesar Chavez was great in the eighties and early nineties; he was a God in Mexico. He fought a guy named Greg Haugen, who was saying all those horrible things about Mexican people and Julio Cesar Chavez. He marched in Mexico City and fought him! Yeah, he got a little beard on him and things like that. We will do the same thing with Sonnen - should he win on Saturday. For the Bisping fans – it looks like Silva fight will be in Brazil, not England even if your guy wins. So get your passports ready.

- About Rashad Evens getting a title shoot against Jon Jones: Everybody is asking me this question. Rashad Evans is the guy who is in line to get his next shoot. We know that a lot of things can happen, injury, your name it but he’s getting a title shoot. If Phil wins? I don’t know. Let’s see what happens on Saturday. Then I will make my decision.

- About Jon Jones fighting on FOX instead of pay TV: I’ve been always a believer of putting big fights for free, for the masses and building the sport and fighters this way but I don’t know about this. We will see what happens. I never say no to anything.

- About competing with other big sporting events: You are always against somebody. Whether is boxing or NFL or MLB – all the things that grab the attention 18-34 year old male we work around as much as we can. If you look at the success we have during the nights when we go against boxing it makes all the sense in the world. Why would you not stay in front of TV and watch it all: UFC for free and boxing PPV afterwards. It’s worked out great.

- About most people treating Bisping – Sonnen fight as a main event: I know. I think that people love to see fight guys they hate. So many people hate Chael, so many people hate Bisping. This is what makes this fight so much fun.

- About having a three of the most hated guys (Bisping, Evans and Sonnen) on the same show: If I would put Koscheck on the card it would be most hated card ever. Let’s be honest here – Bisping is probably – other than Koscheck – the most hated guy in the UFC. You have the give the award to Koscheck, but Bisping being a 5-1 underdog? It’s crazy. That’s nuts. This guy fought Evans, Hamill; he’s fought a lot of really good wrestlers. The kid can wrestle and he’s got good standup and he is good on the ground. He is in no way, shape or form a 5-1 dog. Just shows you how much he’s disliked. Koscheck is more hated that Rashad. I never see one guy clapping, in the entire arena, when Josh Koscheck wins.

- About why Chris Weidman was chosen to fight Demian Maia and was a first choice as a replacement: “I’m always listening what the fans want, so the first choice was a Paul Harris fight. I tried to make this fight, he turned it down, we called Chris and he took it.

- About millions of people watching UFC in Brazil: I flying to Brazil next week to start filming Ultimate Fighter there. I’m expecting it to be huge. The numbers we are pulling down in Brazil on free television are like NFL numbers here. First day of filming we will be in Rio, then two days in Sao Paulo.

- About his feelings about SOPA anti-piracy bill: It’s SOPA a perfect bill? No, it’s not. The only think is worth focusing on is piracy. Piracy is stealing. You are walking into the store, you steal fuck… gold watch – it’s the same like stealing a PPV event. I don’t care what your twisting, demented idea of stealing is, like kids who grow up on the Internet and never have to pay for anything; they think that they don’t have to. Try to hack up our website, try tonight. See what happens.

- How important is the Chicago market for UFC and its future: It’s obviously very important. We are coming here repeatable; keep building the sport, building the brand here. And this is a sellout being on free TV. How important Chicago is? We actually came in here eight or nine months ago and did a focus group here, trying figure out how to work here. One of the things about Chicago, Boston, New York, one of this traditional big sports cities: you guys grown up for the 100 years with the Cubs, Bears, Bulls, so trying to get into big market like this, with the new sport has been a lot of work but we getting there.

Przemek Garczarczyk/Chicago

UFC stars ready to put on a big show this Saturday in Chicago on FOX

2012-01-26T09:55:00.001-06:00

More than 50 reporters packed Chicago Boxing Club on Chicago’s south side to be part of open training before January 28, already sold out “UFC of FOX 2” event. First time after three year absence in Chicago and the first time ever in United Center event, all the big stars from three televised main events did not pull any punches delivering their best quotes even faster than takedowns. Everybody knows what will be at stake on Saturday – light heavyweight title shot for the winner of Big Ten wrestlers meeting, Rashad Evans and Phil Davis and the middleweight title for the publicity dream matchup of two notorious tough guys – and talkers – Michael Bisping and Chael Sonnen. In the third televised fight, Brazilian jiu-jitsu ace Demian Maia will compete with red-hot 185-pound prospect - Chris Weidman.

Chael Sonnen:

“I will anything for victory; I will be devastated if this happens. I never thought that Bisping will be easier opponent that Demian Maia. I don’t know who would win if Bisping fought Maia. I would like to see this match. I’m not thinking about my ground game against Bisping, because I don’t want to be frustrated if he could stand up. There is a lot of ways to skin a cat. To be honest, I don’t care what it’s going to happen there. If you sit around and you dwell about it, you got a certain vision, what suppose to happen and this is not happening, you start to panic. I know it will be a hard match, I never had easy one in my life. I don’t want even hear about feeling some pressure because the fight with Anderson Silva is possibly – although I don’t believe it - coming. When I get this question – it is something a fighter supposes to deny? Who cares about pressure - it’s 15 minutes! My father had pressure every day of his life and never complained once. I will not disrespect him because I have to work for 15 minutes. We have serviceman, men and woman at war right now. They have to stand in the heat, with a pack of grenades and bombs coming at them. I will never disrespect them because I have to fight some guy for fifteen lousy minutes. My prediction? Victory because I’m not in hype business – you will see me in short pants and the mouthpiece, because I’m in the fight business.

Michael Bisping:

Maia would be a tougher fight than Sonnen because I don’t think Sonnen can submit me or knock me out. It was obviously threat with Demian Maia. I had no problem with taking this fight on such a short notice. I was working hard, getting ready so, why not? Key to this fight is to my fight my way, work on my fight. This is what I’m focusing on. I don’t focus on what he can do, because I don’t care. I did this on the beginning of my career, focusing what my rival will do. Not anymore. I will go into his face, hit him and after he will get couple of my shots, he will think twice about coming forward so recklessly. Because this is what he will do – go at me like a freight train, swinging. I feel good and I know it will be a tough fight, because he’s a hell of the fighter, a great wrestler. But I’m ready. If I will not be ready now, I will never be ready. I want to be a world champion and I have to beat Chael Sonnen. Two guys in top shape, on the height of their careers – it will be something to watch. I know that I’m an underdog, but I was a dog before. And I won.

Rashad Evans

I heard than Jon Jones predicts that I’m to win this fight against Davis. This is something I can agree with him. Good job, Jon. But I don’t want to make example of Phil Davis, to show Jones what waits for him in April, I just want to win on Saturday and see what will happen next. It will be a hard fight because on this stage every fight is the biggest of my career. Still, no special pressure, because I have confidence in my abilities, I have toughness to take a big shot and still do all I can do to win. We both can wrestle, we know how to strike. I was Davis fan, a supporter but he started to talk some smack and I did not like it at all. He’s got me little aggregated and this is why I will show him that he cannot compare his striking ability to what I will do to him in my hometown.

Phil Davis

Some people are asking me if I’m a better wrestler than Rashad. I’m staying late at night worrying about his 43 wins in collegiate wrestling, comparing to my 120 or something like this - I don’t even know. Look this sweat – this is all sweat of frustration what I will do when he starts to wrestle and I will not know what to do (laughing). Those are just his tactics, because he does not know what to expect from me. I did not fight for almost a year and during this time a lot of things can change. I’m very young in my career, I don’t know a lot about my style as a fighter and Rashad Evans knows even less about my style as a fighter. Truthfully – he has no idea what to expect this Saturday. He has a long history in MMA, lot of fans but somewhat this is just another fight for me – nothing special.

Przemek Garczarczyk

Najdroższy sportowy rozwód kosztował miliard dolarów

2012-01-23T10:22:00.002-06:00

Kobe Bryant zbiedniał o 75 milionów.. i trzy domy

Kobe Bryant ciągle jest jednym z najlepszych i najskuteczniejszych graczy w National Basketball Association, ale w walce z już byłą żoną Vanessa nie miał większych szans - oskarżony 16 grudnia ubiegłego roku o pozamałżeńskie afery koszykarz Los Angeles Lakers będzie musiał oddać Vanessie 75 milionów oraz trzy domy. To fortuna, ale w rankingu najbardziej kosztownych rozwodów sportowych, Kobe nie jest nawet w pierwszej trójce.

Vanessa Bryant, która już wkrótce wróci pewnie do panieńskiego nazwiska Cornejo Urbieta Laine nie miała większych problemów, by podczas negocjacji rozwodowych dostać od Kobe praktycznie wszystko, co chciała: 75 milionów dolarów i trzy domy. Na podstawie umowy rozwodowej, Vanessa dostanie posiadłość w której mieszkała z mężem, a także równie wielki domu zbudowanego przez Kobe dla jej matki oraz nową, właśnie ukończoną po dwóch latach budowę willę. Każdy z tych domów znajduje się w okolicach malowniczego Newport Beach.

Vanessa, która ma z Kobe dwie córki, doskonale wykorzystała fakt, że w kwietniu ubiegłego roku minęło dziesięć lat od czasu kiedy wyszła z Bryanta, co według prawa kalifornijskiego oznaczało, że ma prawo nie tylko do połowy jego majątku, ale także do otrzymywania dożywotniej pensji miesięcznej – o ile wcześniej nie wyjdzie za mąż. W przypadku Vanessy, ta miesięczna „zapomoga” może osiągnąć nawet 25 tysięcy dolarów.

W rankingu „sportowych” rozwodów, Kobe i Vanessa nie są jednak nawet w pierwszej trójce. Nie do przebicia w tej smutnej - dla mężów – klasyfikacji, wydaje się mierzący 155 cm wzrostu właściciel Formuły 1 Bernie Ecclestone który swojej mierzącej 179 cm wzrostu żonie, byłej modelce Slavicy musiał po 24 latach małżeństwa zapłacić miliard dolarów. Na drugim miejscu „listy wypłat” jest właściciel FC Chelsea Roman Abramowicz, którego romans z 24-letnią modelką Darią Żukową kosztował żonę Irinę i 300 milionów dolarów. Na trzecim miejscu jest idol Kobe, Michael Jordan, który po 17 latach małżeństwa zostawił żonie Juanicie 168 milionów. Największym „szczęściarzem” wśród sportowych rozwodników jest golfista Tiger Woods. Żonie Elin Nordgren zostawił co prawda 100 milionów, ale gdyby małżeństwo zostało zawarte w Kalifornii, Elin rozpoczęłaby nowe życie bogatsza nie o 100, ale prawie 500 milionów dolarów.

Przemek Garczarczyk

Rośnie stawka marcowej walki Andrzeja Fonfary w Chicago

2012-01-21T10:23:00.003-06:00

Najpierw Chicago, później Warszawa w walce o tytuł?

„Stawką walki Andrzeja 17 marca w UIC Pavilion w Chicago będzie pas IBO /USBO. To ostatni warunek, który musimy spełnić by latem tego roku walczyć o tytuł mistrza świata International Boxing Organization” – mówią promotor 24-letniego Polaka Dominic Pesoli oraz jegeo menedżer – oraz brat – Marek Fonfara. „Zapowiadaliśmy już wcześniej, że 2012 rok będzie przełomowy dla Andrzeja i chcemy słowa dotrzymać” – dodaje Marek Fonfara, który nie ukrywa, że walkę o tytuł IBO najchętniej zorganizowałby w Polsce – w Warszawie.

Walka o tytuł mistrza świataIBO, pas, który miał w swojej kolekcji – w wadze junior ciężkiej Tomasz Adamek – to największe tegoroczne wyzwanie „Polskiego Księcia”, ale żeby wyjść na ring w pojedynku o tytuł mistrza świata, trzeba wygrać 17 marca w Chicago. „17 marca to jest dla Andrzeja przepustka do walki o tytuł, bez wątpienia najważniejsza walka w jego karierze. Nie ma miejsca na potknięcie, bo takiej okazji jak się przed nami otworzyła nie ma się każdego roku” – mówi Fonfara. „W tej chwili trwa selekcja rywali, którzy muszą być zaaprobowani przez IBO. Jest kilka przedstawionych nam nazwisk, którymi się interesujemy, ale zamiast plotek chciałbym dać kibicom Andrzeja w Polsce i Stanach konkrety na które trzeba jeszcze trochę poczekać”.

Ta szansa o której mówi Fonfara to fakt, że w IBO pozycja mistrza świata w kategorii półciężkiej pozostaje pusta. Organizacja jest w stałym kontakcie z obozem Fonfary, zaś z dobrze poinformowanych źródeł wiadomo, że już wkrótce zapadnie decyzja o tym, kto z dwójki Kanadyjczyk Jean Pascal/Andrzej Fonfara będzie miał możliwość zawalczenia o ten pas. Polak, który osiem swoich ostatnich walk – czyli wszystkie od chwili przejścia do wagi półciężkiej – wygrał przez nokaut, przez dwa tygodnie przebywać będzie na obozie kondycyjnym w górach Kolorado.

Przemek Garczarczyk, Fot: Justyna Jachna/Fonfara Team

Tye Fields czy Jason Estrada rywalem Mariusza Wacha na ESPN?

2012-01-21T10:21:00.001-06:00

Mariusz Kołodziej: „Nie podoba mi się ten pomysł”

Pod znakiem zapytania stanęła walka Mariusza Wacha (26-0, 14 KO) z Tye Fieldsem (49-4, 44 KO), zaplanowana na 30 marca w programie ESPN. Fields ciągle jest przygotowywany do walki z Polakiem, ale współpromujący „Wikinga” razem z Mariuszem Kołodziejem, szefem Global Boxing Jimmy Burchfield, widziałby bardziej w roli rywala Wacha, znanego dobrze polskim kibicom z pojedynku z Tomaszem Adamkiem, Jasona Estradę (17-4, 4 KO). Pomysł ten nie znajduje akceptacji Mariusza Kołodzieja.

- Ile jest prawdy w przymiarkach zmiany rywala Wacha? Jest Fields czy Jason Estrada?

Mariusz Kołodziej: Powiem otwarcie – ten pomysł mi się nie podoba z wielu względów. Po pierwsze style robią walkę, a zestawienie bardzo ruchliwego na tę kategorię wagową Estrady z Wachem nie jest dobrym pomysłem. Nikt z nas nie ma wątpliwości, że Mariusz walkę by wygrał, ale na tle dobrze przygotowanego Estrady, bez względu na wynik, nie wyglądałby pewnie tak dobrze, jak mógłby wyglądać na tle mającego podobne warunki fizyczne, bijącego się w podobny sposób Fieldsa. Z punktu widzenia rozwoju promocyjnego i sportowego Wacha, co dla mnie jest najważniejsze, Estrada nie jest porównywalny do Fieldsa, którego kontrakt jest przygotowany i czeka na akceptację.

- Jason Estrada, po walce z Tomkiem Adamkiem w lutym 2010 roku, walczył tylko dwa razy, przegrywając przez nokaut z Franklinem Larence (17-2, 12 KO) i wygrywając na punkty z praktycznie nieznanym Josephem Rabotte (11-19, 3 KO). Ale promotorem Estrady jest Jimmy Burchfield...

MK: To nie będzie miało wpływu na moją decyzję. Jeśli zajdzie taka potrzeba, to wycofam Wacha z wieczoru ESPN. Nic nie jest jeszcze z ESPN ostatecznie podpisane, nie do końca też podoba mi się fakt, że pojedynek Mariusza najprawdopodobniej nie byłby walką wieczoru. Mam inne opcje, przygotowuję gale w Teksasie, która będzie transmitowana na PPV. Nikt nie będzie mi ani Mariuszowi niczego na siłę narzucał.

Rozmawiał: Przemek Garczarczyk, fot: Mike Gladysz

Rozmowa z Marcinem Gortatem

2012-01-21T10:10:00.001-06:00

„Poczułem smak ataku”

„Nie ma w Suns takiej rywalizacji, żeby ktoś miał problem z tym, że jestem pierwszą opcją w ataku. Przynajmniej na razie koledzy podają mi piłki .Tak się akurat składa, że w ostatnich meczach to ja byłem najczęściej w najlepszej pozycji do oddawania rzutu. Prawda jest jednak też taka, że większość akcji sobie sam kreuję, sam je sobie w Phoenix tworzę” – mówi po wysoko przegranym (97:118) meczu Suns z Chicago Bulls Marcin Gortat (14 punktów i 15 zbiórek w 31 minut na parkiecie). „Takiego spotkania mojej drużyny sobie w polskim Chicago na pewno nie wymarzyłem” – dodaje Gortat, powstrzymując się jednak od bardziej surowego komentowania przyczyn słabej formy zespołu z Arizony.

- Jak koledzy z Phoenix Suns przyjmują fakt, że chłopak, który po raz pierwszy rozpoczyna z nimi cały sezon stał się gwiazdą drużyny?

Marcin Gortat: Chyba dobrze, bo przynajmniej na razie podają mi piłki. Myślę, że nie ma takiej rywalizacji, żeby ktoś miał problem z tym, że zbyt często dostaję piłki czy jestem pierwszą opcją w ataku. Tak sie akurat składa, że w ostatnich meczach to ja byłem najczęściej w najlepszej pozycji do oddania rzutu. Prawda jest jednak taka, że większość akcji sobie sam w Suns tworzę...

- ...nie ma jeszcze w Phonix, ćwiczonej na treningach „zagrywki na Gortata”?

MG: Mamy zagrywki na centrów, mamy zagrywki na zawodnika grającego tyłem do kosza, ale większość moich punktów wynika akurat z tego, co się dzieje na boisku. Jeżeli na parkiecie akurat mam słabszego obrońcę, który mnie kryje, to wtedy gramy na mnie. Dużo akcji ja kończę, bo po prostu piłkę zdobywam – czy to jest piłka po zagraniu ze Steve Nashem, czy piłka zebrana z atakowanej tablicy, tak się zdarza, że trafia ona do mnie.

- Marcin, zapytałem się o odbiór ofensywnej wersji Gortata przez resztę drużyny Suns – teraz pytanie o to, jak ty odbierasz sam siebie w roli, w której ani nie grałeś w Orlando, ani przychodząc do Suns nie miałeś spełniać.

MG: Zacznijmy od tego, że w Orlando Magic byłem postrzegany tylko i wyłącznie jako obrońca, bo oni takiego obrońcy potrzebowali. Co jednak wcale nie oznacza, że ja w tym ataku nie potrafiłem grać – nigdy nie dano mi szansy pokazania, że jestem zawodnikiem, który w ofensywie może dużo dobrego zrobić. Oczywiście nie twierdzę, że byłem zawodnikiem numer 1, ale jestem pewien, że mogłem pomóc Magic także w ataku. Skończyło się na tym, że zostałem wymieniony, dostałem szansę gry i dlatego to się wszystko tak dobrze rozwinęło. Na początku, przez siedem-osiem meczów grałem swoją, nazwijmy to „rolę z Orlando”, ale koledzy z zespołu i trener szybko mi przypomnieli, że w tej druzynie muszę oddawać rzuty. Wtedy po raz pierwszy poczułem ten smak gry w ataku. Dodałem do tego ciężką pracę podczas wakacji, uważam, że rozwinąłem się pod wieloma innymi względami. Może być lepiej, na pewno, ale już teraz jest dobrze.

- Coraz częściej zespoły grający przeciwko Suns stosują metodę odcinania zawodników Phoenix od podań Nasha, wychodząc z założenia, że będzie mniej groźny, kiedy będzie rzucał, a nie podawał. Czy – i jak – wpłynie to na twoją grę?

MG: Pewnie wpłynie. Ci, co mnie krytykują uważają, że tylko „dryfuję” wokół kosza i się pod niego nie wpycham, bo albo zostanę zablokowany, albo nie potrafię grać tyłem do kosza albo wykańczać akcji. Prawda jest taka, że gram tylko tak, jak obrona nas kryje – jeśli obrońcy wpadną na to, jak zatrzymać moją dwójkową zagrywkę z Nashem, to będę rzucał z dystansu, bo jest to rzecz, którą potrafię robić. Jak będzie trzeba oddać dwadzieścia rzutów z półdystansu, to oddam te 20 rzutów bez namysłu.

- Trener Alvin Gentry nie krzyczy z ławki, że masz już więcej nie rzucać?

MG: Nie ma czegoś takiego. Dopóki wychodzą akcje ze Steve, tak długo jak trafiam z akcji, nikt nie ma ze mną problemów.

- W meczu z Chicago Bulls, grającymi przecież bez swojego najlepszego koszykarza, MVP ligi Derricka Rose, było po raz kolejny niestety widać, że nie jesteście zespołem, a raczej grupą ludzi, którzy grają razem w jednym klubie. A to ogromna różnica. Podobnie jak Steve Nash czy Grant Hill robisz co możesz, ale jeśli na tym poziomie połowa drużyny dosłownie przechodzi obok meczu z przeciwnikiem to coś jest poważnie nie w porządku. Jesteś w środku tej ekipy, dosłownie i w przenośni - co trzeba w Suns zmienić?

MG: Ja znam odpowiedź, ale publicznie tego powiedzieć nie mogę.

- To powiedz coś, co można napisać...

MG: Każdy powinien starać się grać na jak najwyższym poziomie. I to od początku meczu, nie możemy przesypiać początków. Trzeba grać odpowiedzialnie, nie tracić piłek w głupi sposób, jest tych spraw naprawde wiele. Na przykład dziś z Bulls byliśmy kompletnie nieprzygotowani mentalnie, brakowało pierwszej, drugiej, czy trzeciej rotacji w zespole i dlatego zakończyło się to wszystko ciężką porażką. Takiego spotkania sobie w polskim Chicago nie wymarzyłem. Druga sprawa to fakt, że było bardzo mało czasu przed sezonem, żeby wszystko poukładać, jest mnóstwo nowych zagrywek, nowych rzeczy, są nowi ludzie. Na razie jest bardzo ciężko by to wszystko grało, ale muszę być przecież optymistą. Co będzie dalej z Suns? To nie jest moja decyzja, nie mam na to żadnego wpływu.

- Nie pytać czy śledzisz głosowanie na wybór centra do lutowego Meczu Gwiazd w Orlando?

MG: Nie pytać, bo ja tego tak naprawdę nie śledzę. Wiem, że polscy kibice pomagają, dziękuję, ale trzeba byłoby zrobić taką akcję, jaka kiedyś była w Chinach na Yao Minga, trzeba z pół miliona głosów. Polska jest nieco mniejsza niż Chiny, pewnie się nie da.

Rozmawiał w Chicago: Przemek Garczarczyk

Za kulisami niedoszłej walki Siergiej Liachowicz – Eddie Chambers

2012-01-19T10:23:00.004-06:00

Biały Wilk o Chambersie: „To oszust”

To miała być wielka gala, pierwsza po podpisaniu umowy pomiędzy Main Events a NBC Sports Network, stacji kablowej znanej wcześniej jako Versus. W głównej roli już w najbliższą sobotę mieli wystąpić Białorusin, były mistrz świata WBO Siergiej Liachowicz (25-4, 16 KO), a z drugiej były pretendent do tytułu w wadze ciężkiej, Amerykanin Eddie Chambers (36-2, 18 KO.) Zamiast tego było najpierw wycofanie Chambersa z powodu kontuzji, później odwołanie głównego wydarzenia i zastąpienie znanych nazwisk pieściarzami praktycznie nie mającymi żadnych osiągnięć w wadze ciężkiej, a skończyło się na oskarżeniach ze strony Liachowicza, że Chambers jest krętaczem, który od początku nie chciał z nim walczyć. Następny na celowniku Liachowicza – Chris Arreola.

Zacznijmy od często powtarzanej pomyłki, że walka Liachowicz – Chambers, pierwsza z cyklu pojedynków zakontrakowanych z Main Events przez NBC Sports Network miała być na gigancie amerykańskim, sięgającej do praktycznie wszystkich mieszkańców USA otwartej stacji stacji NBC. Takich ustaleń nigdy nie było, podobnie jak nie ma ustaleń co do następnej, mającej się odbyć najprawdopodobniej w Atlantic City 24 marca gali z udziałem Zaba Judaha. Druga sprawa to miejsce wyboru hali na inauguracyjny show Main Events z NBC Sports Network – ci wszyscy, którzy są przekonani, że nie ma w USA niczego łatwiejszego niż sprzedanie gali z udziałem byłego mistrza świata z czołowym pretendentem, powinni wiedzieć, że walka miała się odbyć w Asylum Arena w Filadelfii, mieszczącej... niespełna 1400 miejsc.

Wycofanie się Chambersa z udziału w głownym wydarzeniu wieczoru było olbrzymim problemem dla organizatorów, ale kontuzje się zdarzają. Szybko jednak okazało się – pomimo przeprosin Chambersa - że sprawa nie jest taka oczywista. Nie jest ona oczywista przynajmniej dla Liachowicza i jego firmy promotorskiej. „Eddie Chambers usiłuje uratować twarz, ale czas powiedzieć, jak było naprawdę” – pisze Liachowicz. „Chambers wiedział od lekarzy, że ma połamane żebra od 6 stycznia, ale poinformował o tym dopiero 13 stycznia, siedem dni przed walką. Zamiast przez tydzień pyskować dziennikarzom jak łatwo mie pokona, kiedy doskonale wiedział, że nie będzie ze mną walczył, on sam i jego zespół powinien zachować się jak profesjonaliści i poinformować nas o kontuzji. Boksrzy tacy jak Chambers powinni byc karani przez każdego z promotorów i stacji pokzaujących pojedynki – oni wszyscy powinni wiedzieć o tym, jak on postępuje. Od zbgrywa donrego, fajnego faceta a jest oszustem. Nie miał nawet zwykłej przyzwoitości, żeby poinformować swojego rywala, że nie dojdzie do walki. NBC Sports Network, Main Events i cała reszta ludzi robiła co mogła, by uratować galę. Ja straciłem sześć tygodni treningów, było wiele wydatków, a teraz przez niego nie walczę. On tylko gada, nic nie robi. Chambers już się skończył, to historia” – powiedział Liachowicz, który został mistrzem świata, kiedy w 2006 roku, po znakomitej walce, pokonał jednogłośnie w Cleveland Lamona Brewstera.

Przemek Garczarczyk, photo:Boris Streubel - Bongarts/Getty Images

Michael Jordan: „Oglądam tylko Kobe”

2012-01-18T09:39:00.001-06:00

Roland Lazenby, jeden z najlepszych amerykańskich dziennikarzy piszących książki o koszykówce, przygotowuje właśnie kolejny bestseller – tym razem o Michaelu Jordanie. Ten ostatni, według autora stwierdził, że jedynym, którego osiągnięcia można porównywać do jego kariery, jest Kobe Briant. „To jedyny, który na parkiecie robi takie rzeczy, włożył w swoja grę tyle pracy, że można go do mnie porównywać” – powiedział Jordan. Wśród graczy, o których MJ mówi, że mają w NBA podobną do jego wolę zwyciętwa, Jordan wymienia jeszcze Derricka Rose z Chicago Bulls i Chrisa Paula z Los Angeles Clippers.

Roland Lazenby jest między innymi autorem takich książek jak „Blood on the Horns” (o drodze do sukcesu Chicago Bulls), „The Show” (historia Los Angeles Lakers) „Mad Game’ (o Kobe Brynacie) czy „Mind Games (o pracy trenerskiej Phila Jacksona) przygotowuje już następny klasyk – pozycję poświęconą Michaelowi Jordanowi. Lazenby jest doskonale znany w środowisku koszykarskim, będąc między innymi długoletnim przyjacielem Texa Wintera, asystenta trenera Bulls oraz wielu innych, związanych z NBA oficjalnie lub działających za kulisami ludzi amerykańskiej koszykówki.

„Kobe Bryant to jedyny zawodnik w NBA, który na parkiecie robi takie rzeczy, włożył w swoja grę tyle pracy, że można go do mnie porównywać” – powiedział Jordan w rozmowie z Lazenby’m. „MJ zdaje sobie sprawę z tego, że jedynym, który koszykarzem, który jest dla niego rywalem w niepisanej bitwie o miano najlepszego jest Kobe. Dlatego ogląda jego mecze. Jordan robi rzeczy na parkiecie, które wydawały się niemożliwe. To samo robi Kobe” – dodał Lazenby.

Zarówno autor książki, jak sam Jordan doskonale wiedzą o czym mówią. Podobnie jak Jordan, Bryant pomimo tego, że od dekady uznawany jest za elitę NBA, trenuje więcej i ciężej niż reszta jego kolegów z Los Angeles Lakers. Kiedy po sezonie większość koszykarzy ligowych spędza czas w najlepszych wakacyjnych miejscach globu Kobe – podobnie jak robił to Jordan grając w Chicago Bulls – poświęca wolny czas na przygotowanie kondycyjne i dalsze doskonalenie umiejętności. Tak jak Jordan, Kobe także do każdego meczu podchodzi w ten sam sposób – chcąc udowodnić, że nie ma od niego lepszego. Jak słusznie napisał jeden z dziennikarzy amerykańskich – zamiast zastanawiać się, kogo można w NBA porównać do Jordana, kibice powinni raczej zastanawiać się, kto będzie następnym Kobe Bryantem...

Przemek Garczarczyk

Pacquaio kontra Mayweather jr: mity i fakty

2012-01-17T11:01:00.001-06:00

Ostatnia – na razie tylko na słowa -wojna pomiędzy dwoma najlepszymi pięściarzami świata bez podziału na kategorie wagowe, Floydem Mayweatherem Juniorem i Manny Pacquaio, spowodowała cała burzę spekulacji na temat pojedynku, który przyćmiłby wszystko, co do tej pory widzieliśmy na ringu. Pay-per-view, który kosztowałby około 90 dolarów, gwarancje dla obu pieściarzy przekraczające 45 milionów dolarów na głowę, to wszystko już przerabialiśmy. Teraz czas na najcześciej wyrażane przez kibiców obawy, dotyczące przed wszystkim gotowości Filipińczyka i jego promotora do stoczenia walki z Mayweatherem Juniorem...

- „Pacman powinien „postawić” się Bobowi Arumowi i zmusić swojego promotora do walki z Floydem”

Pacquiao zaufał Arumowi i dzięki niemu zarobił prawie 80 milionów dolarów – tego się nie zapomina. Arum twierdzi, że walka w maju nie dojdzie do skutku, bo kontuzja, którą Pacman odniósł w walce z Juanem Manuelem Marquezem goi się wolniej niż zakładano, a specjalnie przygotowywany w Las Vegas otwarty stadion, który mógłby pomięścic 45,000 tysięcy widzów, nie będzie gotowy na czas. Pacman uważa, że to nie ma znaczenia, że jest gotowy walczyć, ale jeśli nie zrobi tego oficjalnie, razem z Arumem, nikt nie będzie mu wierzył. Kolejna walka z Marquezem czy Cotto, pojedynki z Timem Bradleyem czy Lamontem Petersonem napełnią mu kasę, ale nie zapewnią mu choćby cząstki rozgłosu, gdyby doszło do pojedynku z Mayweatherem. A Pacman kocha rozgłos.

- „Arum się boi tej walki. Arumowi chodzi tylko o pieniądze”.

Arumowi nie chodzi o pieniądze. Ma 80 lat, setki milionów na koncie, a Top Rank to znakomicie ustawiona firma z równie dobrymi pięściarzami, jak menedżarmi bo Todd DuBoef, Carl Moretti czy Brad Jacobs to czołówka amerykańskich speców od walk pięściarskich. Arum po prostu kocha cały biznes związany z medialnymi przepychankami, uwielbia swoją pracę. Oczywiście, że nie zapomniał Mayweatherowi faktu, że ten zostawił go, popisujac kontrakt na walkę z Golden Boy Promotions. Tak samo nie lubi Al’a Haymona, doradcy Floyda, uważając, że nie dorasta mu do pięt, będąc przekonany, że zarówno Haymon, jak ludzie z Golden Boy nie rozumieją na czym polega promocja. Sama myśl o tym, że musiałby spędzić z nimi cztery miesiące podczas mega-promocji, przyprawia go o dreszcze. To jedyny powód, że jeszcze nie widziliśmy walki na którą wszyscy czekają.

- „Arum nie chce walki Pacquaio z Mayweatherem, bo nie chce stracić kury znoszącej złote jajka”

Opinia zupełnie bez sensu. Arum promował Muhammada Ali, Marvina Haglera, Tommy Hearnsa i George Foremana. Wie, że bokserzy przychodzą i odchodzą. Przegrana z Mayweatherem zmniejszyłaby wartość Pacmana? Od kiedy bilans zwycięstw i porażek decyduje o tym, czy oglądamy boksera czy nie? Kibice kochają osobowość Pacmana, jego styl walki i dlatego kupują bilety i wykupują PPV. Tak było na przykład z Oscarem De La Hoya, którego forma minęła już dawno, a kibice i tak kupowali jego walki. Dla dobra argumentu założmy, że Pacquiao przegra z Mayweatherem – w jaki sposób wpłynie to na sprzedaż jego walki z Marquezem, Cotto czy na przykład z Brandonem Riosem? Albo na „bratobójczą” walkę w Manili z Nonito Donaire? Arum wie, że Pacman ma przed sobą dwie, najwyżej trzy walki, a później chce walczyć już tylko o fotel prezydenta Filipin. Kasa tak czy inaczej będzie się zgadzać.

Przemek Garczarczyk

Ali: największa pięściarska kariera świata zaczęła się od skradzionego roweru i kanapek z szynką

2012-01-12T21:06:00.005-06:00

„Świat przyjedzie do Louisville”

Na trzy dni przed swoimi 70. urodzinami, w najbliższą sobotę czternastego stycznia, Muhammad Ali usiądzie w sali w centrum Louisville noszącej jego imię, by wspólnie z przyjaciółmi powspominać stare czasy. Wejściówek w cenie 1000 dolarów za sztukę – pieniądze będą przeznaczone na rozwój Muhammad Ali Center – nie ma już od dawna. Nikomu ze świata boksu i wielkiego sportu nie będzie przeszkadzał fakt, że z cierpiącym od 1984 roku na chorobę Parkinsona, mieszkającym na stale w ciepłej Arizonie Alim już od lat nie można porozmawiać, a pojedyńcze słowa i gesty rozumie już tylko jego czwarta żona, Lonnie. To ma być spotkanie z legendą, hołd dla Największego. Ci, którzy znali go jeszcze z czasów, kiedy nie był nazywany „The Greatest” tylko ze względu na zawsze cięty język „Louisville Lip”, wspominają dziś człowieka, który był kimś znacznie większym niż „tylko” sławą sportu. Przyjacielem, który opiekował się ich dziećmi za kanapki z mielonką by mieć więcej sił na trening.

Skradziony rower...

W 2006 roku, prawa do wykorzystywania jego podobizny i imienia, rodzina Alego sprzedała za 50 milionów dolarów w gotówce, on sam pozostaje do dziś najbardziej rozpoznawalnym sportowcem świata, a wszystko zaczęło się o skradzionego roweru i kanapek z szynką w mieście, które do dziś nazywa go swoim „najukochańszym synem” – Louisville. W Louisville jest kilka ulic noszących nazwisko Alego, trudno przejść przez miasto by nie zobaczyć na ścianie jego podobizny. Kiedy zaczynał amatorską karierę jako Cassius Clay, nawet kiedy zdobywał złoty medal w 1960 roku podczas olimpiady w Rzymie, nikt nie przypuszczał, że będzie trzy razy zdobywał tytuł mistrza świata wagi ciężkiej, że walki z Joe Frazierem zmienią nie tylko oblicze boksu ale światowego sportu.

Niesamowita kariera Alego zaczęła się od... kradzieży jego roweru. Kiedy Ali miał dwanaście lat, pojechał swoim nowym rowerem do miejscowego ośrodka gdzie spotykali się okoliczni mieszkańcy wiedząc, że można tam dostać darmowy popcorn i cukierki. Jak wyszedł, roweru już nie było. Kiedy przyjechała wezwana przez dorosłych policja, Ali spotkał po raz pierwszy oficera Joe Martina, który po zakończeniu służby, pomagał w trenowaniu młodych pięściarzy. „Ja chcę strasznie zbić tego złodzieja!” – krzyczał młody Ali, więc Martin wziął go na pierwszy bokserski trening. Złodzieja ani roweru nigdy nie znaleziono, ale Ali nigdy nie przestał przychodzić na treningi. Dla większości nastolatków w Louisville, taki trening był tylko zabawą, dodatkiem do marzeń o karierze koszykarza, bejsbolisty czy zawodowego futbolisty, a tylko Ali traktował boks jako swoją sportową przyszłość.

...i kanapki z mielonką

78-letni Lawrence Montgomery był jednym z pierwszych, których pyskaty nastolatek prosił, by z nim trochę posparowali. „Nikt mu nie wierzył, kiedy powtarzał nam, że zostanie mistrzem świata. Waliliśmy go, mówiąc, żeby to sobie wybił z głowy” – mówi Montgomery. „Do szkoły, od miejsca gdzie mieszkaliśmy było parę kilometrów, ale on nigdy nie chciał z nami jechać, tylko biegał” – dodaje 69-letnia Shirlee Smith, który razem z Alim skończyła szkołę średnią w 1960 roku, rok przed tym, jak stanął na najwyższym podium w Rzymie. „Autobus zatrzymywał się na każdym narożniku, żeby zabierać uczniów, a kiedy Ali obok nas przebiegał, to się śmiał i machał do nas rękami. Do szkoły my dojeżdżaliśmy, a on dobiegał prawie zawsze w tym samym czasie. Nigdy nie był zmęczony”.

Ali nigdy nie chciał prosić rodziców o pieniądze, a że jego treningi pochłaniały wiele sił, szukał każdej okazji by zarobić trochę dolarów albo... chociaż zjeść coś ekstra. Kiedy opiekował się małą córką Montgomery’ego to nie chciał pieniędzy, ale miał jedno życzenie. „Kiedy wychodziliśmy z domu, zawsze sprawdzał, czy w lodówce zostawiliśmy dla niego wystarczającą liczbę kanapek z mieloną szynką. Taka była nasza umowa” – śmieje się Lawrence Montgomery, a jego córka przypomina sobie, że zawsze uśmiechnięty i pełen energii Ali zamierał tylko w te soboty, kiedy w telewizji pokazywano lokalne walki bokserskie. „Kazał mi siedzieć cicho i grzecznie i oglądać boks” – wspomina Karen. „Teraz dla tego chłopaka cały świat przyjedzie do Louisville”.

Po złotym medalu w Rzymie, Ali wyjechał do Miami trenować na stałe z Angelo Dundee, ale swoich przyjaciół nigdy nie zapomniał. Przyjeżdzał do dawnej dzielnicy odkrytym „cadillacem”, ale kiedy wchodził do ich domów, nie było już nic z tej gwiazdy, którą oglądali w telewizji. „Ali wyłączał tę całą pewność siebie, był tym samym, trochę nieśmiałym chłopakiem, któremu dawaliśmy kanapki” – mówi Montgomery. Nie zapomniał o nich także teraz, podczas urodzinowego spotkania. Na krótkiej, przygotowanej przez Lonnie Ali liście gości, którzy nie muszą płacić 1000 dolarów za bilet, przyjaciele z dzieciństwa są na pierwszym miejscu.

Przemek Garczarczyk

Derrick Rose z największym kontraktem w historii NBA

2012-01-11T11:07:00.000-06:00

Ćwierć miliarda dla koszykarza Chicago Bulls!

23-letni Derrick Rose z Chicago Bulls bije rekordy nie tylko na parkiecie. Po tym, jak został najmłodszym Najbardziej Wartościowym Graczem (MVP) National Basketball Association, namłodszym koszykarzem ligi z największym kontraktem (95 milionów), D-Rose już wkrótce zostanie koszykarzem z najwyższym kontraktem reklamowym w historii basketu. W ciągu najbliższych tygodni, najprawdopodobniej tuż przed lutowym NBA All Star Game w Orlando, firma Adidas oficjalnie ogłosi podpisanie z rozgrywającym Byków dziesięcioletniego kontraktu na ogólną sumę 250 milionów dolarów. Będzie to największy kontrakt w historii NBA, a niemiecka firma ma nadzieję, że Rose zrobi dla niej to samo, co Michael Jordan zrobił dla Nike – uczyni z niej dominującą markę na świecie.

W 2008 roku, podczas NBA Draft, Chicago Bulls miało tylko niespełna dwa procent szans by wybierać koszykarza z numerem. Zespół z Chicago miał szczęście, do ekipy z hali przy Madison Avenue trafił mieszkający kilka kilometrów dalaj, w Englewood, jednej z najbardziej niebezpiecznych dzielnic miasta - Derrick Rose. Rose, którego pokój w rodzinnym domu do dziś oblepiony jest plakatami Chicago Bulls z lat dziewięćdziesiątych, potrzebował tylko trzech sezonów, by stać się ulubieńcem fanów nie tylko w Chicago, ale w całych Stanach. Zawsze uprzejmy dla dziennikarzy, skromny poza parkietem i niesamowity podczas meczów spełniał warunki by zostać megagwiazdą nie tylko dla fanów basketu. Zanim jeszcze dostał pięcioletni, warty 95 milionów kontrakt od Bulls, bez rozgłosu, we współpracy firmą Powerade (napoje), rozpoczął akcje odbudowanywania zniszczonych obiektów sportowych w swojej dzielnicy, a jego gra zaczęła przyciągać do United Center wiele sław. Ceny biletów na mecze Bulls tuż przy parkiecie podskoczyły już do 1100 dolarów za jedno spotkanie, a wśród widzów zaczęli się pokazywać wszyscy o znanych nazwiskach – od prezydenta USA, Baracka Obamy do rappera Kanye Westa.

Decyzja Adidasa zaoferowania Rose kontraktu reklamowego wartego ćwierć miliarda dolarów była łatwa. Już dziś,koszykarskie trampki „AdiZero Rose” kosztujące w USA 110 dolarów sprzedają się w Chinach lepiej niż reklamowane przez LeBrona Jamesa „Nike”, zaś 23-letniego Rose wyprzedza w sprzedaży już tylko dziesięć lat starszy i mający o tyle samo więcej sezonów w NBA pięciokrotny mistrz NBA, trzynastokrotnie wybierany do drużyny Gwiazd Kobe Bryant z Los Angeles Lakers. Przyglądając się kontraktom reklamowym innych gwiazd koszykówki , np. LeBrona Jamesa (siedem lat/90 milionów 0d Nike), suma zaoferowana Rose jest olbrzymia, ale Adidas nie ma żadnych wątpliwości, że nawet ćwierć miliarda dolarów dla koszykarza z takim potencjałem, to znakomity interes.

Przemek Garczarczyk, fot: Adidas