GastroLovers

Mirch - Απλά Ινδικό

2013-03-11T09:02:00.002-07:00

Η ινδική κουζίνα τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει μια αξιοσημείωτη άνθιση στη μάλλον αδιάφορη (μέχρι πρότινος τουλάχιστον) Αθηναϊκή εστιατορική σκηνή. Περισσότερο ή λιγότερο κοσμικά, περισσότερο ή λιγότερο στυλιζαρισμένα και περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά, όλα τα ινδικά εστιατόρια της πρωτεύουσας σερβίρουν εξωτικές καυτερές λιχουδιές.

Το νεότερο μέλος της ινδικής εστιατορικής κοινότητας, το Mirch (το όνομα εμπνέεται από μια ινδική ταινία), συστήνεται σαν Indian take away αν και φιλοξενεί, μόλις, τρία τραπέζια στο ισόγειό του για όσους επιθυμούν να το επισκεφθούν. Το μαγαζί, μικρό και ζεστό, χωρίζεται στο χώρο του bar, όπου ένα γιγαντιαίο ψυγείο δεσπόζει στο χώρο και γεμίζει με πλείστες εισαγόμενες από την Ινδία μπύρες (όπως η γεμάτη India Pale ale και η πιο γνωστή Cobra), και το κυρίως χώρο μπροστά από την ανοιχτή κουζίνα. Δύο Ινδοί μάγειρες ανοίγουν πίτες Naan, μαρινάρουν κοτόπουλο και ετοιμάζουν αρωματικότατο ρύζι μπασμάτι.

Στην επίσκεψή μου δοκίμασα:

Ρύζι μπασμάτι: Καλομαγειρεμένο μπασμάτι στην αρωματικότητα του οποίου προσέθετε και το διακριτικό μοσχοκάρφι που είχε χρησιμοποιηθεί. 12/20

Πίτα Naan με κάρυ, κρεμμύδι και πράσινη πιπεριά: Μεγάλη και αφράτη πίτα, καλυμμένη με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, αρωματικό κάρυ και ψήγματα πράσινης πιπεριάς που έδιναν ένα καυτερό τόνο παραπάνω. 12/20

Κοτόπουλο tandoori: Μαριναρισμένα, σε γιαούρτι με μπαχαρικά, φιλέτα κοτόπουλο πιο τρυφερά από ό,τι μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Τα κομμάτια περνούνται σε μεταλλική σούβλα και ψήνονται στο χαρακτηριστικό, παραδοσιακό, πήλινο φούρνο tandoor. Ζουμερά και μαγειρεμένα σε βάθος, έλιωναν στο στόμα γεμίζοντας με όμορφα αρώματα τις μπουκιές μου. 13/20

Τιμές: 10 - 15 ευρώ το άτομο

Σέρβις: Απλό και εξυπηρετικό αν και ακόμα ψάχνεται

Διεύθυνση: Ερμού 109, Αθήνα

Osterman - Αυτό που μας έλειπε

2013-03-08T09:43:00.000-08:00

Το νέο bar-restaurant της πλατείας Αγίας Ειρήνης, που ακούει στο όνομα Osterman (εμπνευσμένο από την ταινία "Osterman weekend") και μας αποδεικνύει ότι Έλληνες μαγαζάτορες και πελάτες είναι ικανοί να δημιουργήσουν και να εκτιμήσουν κάτι γνήσια ποιοτικό.

Το παλιό υφασματοποιείο του Συμεωνίδη, φιλοξενεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εστιατόρια των τελευταίων χρόνων στην Αθήνα. Η αναδιαμόρφωση που έχει υποστεί ο χώρος, έχει σεβαστεί απόλυτα το χαρακτήρα του κτηρίου και αναδεικνύει την ιστορία του (η τοιχογραφία στο ταβάνι έχει μείνει ανέγγιχτη, όπως και ο ξύλινος ημιόροφος και τα ράφια όπου τα τόπια υφάσματος πλέον αντικαταστάθηκαν από ποικίλα μπουκάλια αλκοολούχων ποτών). Ο χαμηλός φωτισμός, τα χαμηλά σεπαρέ και οι καναπέδες τύπου dinner που ντύνουν περιμετρικά το μισό μαγαζί παραπέμπουν σε ευρωπαϊκά μπαρ του εξωτερικού, περασμένων δεκαετιών, και το σκούρο ξύλο που χρησιμοποιείται στη μεγάλη μπάρα (όπως και στα σεπαρέ) δίνει ένα ύφος κλασάτο και ψαγμένο.

Το μενού μαγειρεύει διεθνείς κλασικές συνταγές, προτείνει ένα χορταστικό μεσημεριανό μενού των 10 ευρώ, στο οποίο κάθε μέρα αλλάζει το κυρίως πιάτο, ενώ ανοίγει και από νωρίς για καφέ. Η λίστα κρασιών, αν και μικρή, προτείνει ενδιαφέρουσες επιλογές ελληνικού αμπελώνα σε πολύ "γλυκές" τιμές ενώ σερβίρονται και μπύρες.

Από την άλλη, το μπαρ έχει στηθεί από τον Γιάννη Κοροβέση, η ψυχή του "Spiti Cocktail Bar". Θες κάτι παραπάνω;

Στην επίσκεψή μου δοκίμασα:

Κατσικίσιο τυρί επικαλυμμένο με ξηρούς καρπούς και μαρμελάδα τομάτας: Κρατσανιστή επιδερμίδα από φυστίκια και καρύδια, χαρακτηριστικά αρώματα από το τυρί, το οποίο όμως δεν είχε ζεσταθεί επαρκώς για να λιώσει και να προσφέρει τη χαρακτηριστική μαστιχωτή υφή του που ξετρελαίνει, ενώ η μαρμελάδα ισορροπημένα γλυκιά. 12,5/20

Fish 'n' chips: Δυστυχώς όχι κρουστή επιδερμίδα από την ανάλαφρη τεμπούρα, φρέσκο, ζουμερό ψάρι και φρέσκιες τηγανιτές πατάτες που συνοδεύονταν από μια λεμονάτη μαγοινέζα για να εξισορροπήσει τα λιπαρά του πιάτου. 13/20

Πάπια au poivre με πατάτες dauphinoise: Άψογα ψημένη πάπια με μια γεμάτη σε γεύση και κρεμώδη στην υφή σάλτσα, μπόλικη στο μεταλλικό σκεύος που σερβιρίστηκε, και κρεμώδεις, al dente πατάτες. Signature dish και όχι άδικα. 14/20

Σέρβις: Ευγενικό, φιλικό, γρήγορο και εξυπηρετικότατο

Τιμή: 15-25 ευρώ/άτομο

facebook page: Osterman facebook page

Botrini's - Υψηλή γαστρονομία εκ Κερκύρας

2012-01-29T04:06:00.000-08:00

Τον Έκτορα Μποτρίνι λίγο πολύ τον γνωρίζετε. Κάτι οι εκπομπές του στον Alpha όπου "φτιάχνει" εστιατόρια, κάτι οι διαφημίσεις γνωστής μάρκας που εμπορεύεται πατατάκια, κάπου τον έχει πάρει το μάτι σας. Αυτό που πιθανώς δεν ξέρετε για τον Μποτρίνι είναι ότι δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στη γαστριμαργική ζωή της Ελλάδας. Γιος Ιταλού εστιάτορα, ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του σπουδάζοντας στην Ελβετία σε Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, μαθήτευσε σε Michelenάτα εστιατόρια στη Γαλλία και την Ισπανία και επέστρεψε στη γενέτειρά του, την Κέρκυρα, για να αναλάβει το οικογενειακό εστιατόριο που ο πατέρας του είχε ανοίξει μερικά χρόνια πίσω. Έκτοτε βραβεύεται συνεχώς με Χρυσούς Σκούφους ενώ έχει αναλάβει πολλά chef consulting στην Αθήνα, έχει ανοίξει ένα εστιατόριο στη Θεσσαλονίκη (το οποίο φέτος παραμένει κλειστό) και σε κάθε του δουλειά βραβεύεται με Χρυσούς Σκούφους.

Στο πρώτο δικό του εστιατόριο που άνοιξε στην Αθήνα (μέσω του τηλεοπτικού προγράμματος Botrini's project) ο Ιταλοκερκυραίος chef εξοικειώνει το αθηναϊκό κοινό με τη γαστρονομία του Etrusco. Το Botrini's (Βασιλέως Γεωργίου Β΄24β, Χαλάνδρι, 210 68 57 323 - 4) λοιπόν, στεγάζεται σε μία πανέμορφη μονοκατοικία με κήπο που τους καλοκαιρινούς μήνες δημιουργεί μια χαλαρωτική, δροσερή όαση κάτω από φοίνικες και δίπλα σε κελαριστά νερά. Ο εσωτερικός χώρος από την άλλη (η ίδια η μονοκατοικία) χωρίζεται σε τρία τμήματα με το μικρότερο εκ των τριών να τοποθετείται μπροστά στην κουζίνα που χωρίζεται με μεγάλους γυάλινους τοίχους επιτρέποντας στους θαμώνες να παρακολουθούν τις εργασίες της ομάδας του Έκτορα. Ακριβώς δίπλα, ο δεύτερος χώρος που τοποθετείται σε ένα μικρό αίθριο και έχει πιο πριβέ χαρακτήρα, και από την άλλη πλευρά της μονοκατοικίας, ο τρίτος και τελευταίος χώρος, διακοσμημένος σε αποχρώσεις του λευκού και του μαύρου, βρίσκεται δίπλα στην κάβα που κλείνει με γυάλινη πόρτα για να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τα κρασιά. Τη χρωματική μονοτονία των τοίχων σπάνε οι πολύχρωμοι πίνακες και τα μεταλλικά γλυπτά σε σχήμα ψαριών που φωτίζονται στις προσθήκες τους. Αν και κομψή, η διακόσμηση είναι λίγο παλαιομοδίτικη όμως με έναν τρόπο ρετρό, που μας αρέσει.

Από γαστρονομικής πλευράς, το Botrini's κινείται στο γνωστό δρόμο του Έκτορα που έχουμε συνηθίσει στο κερκυραϊκό Etrusco και μας έχει κερδίσει. Πιάτα με υψηλή τεχνική, ποιοτικά υλικά και εξαιρετικούς συνδυασμούς σε μοναδική ισορροπία γεύσεων. Το μενού του καινούριου εστιατορίου είναι απλό και εύχρηστο (σε μία μόλις σελίδα) και προτείνει δύο εναλλακτικά μενού γευσιγνωσίας. Το μεγάλο μενού με 8 πιάτα και το μικρό μενού ή αλλιώς μενού Boe με τρία πιάτα με τρεις επιλογές για τα ορεκτικά, τέσσερις επιλογές για τα κυρίως και δύο επιλογές στο επιδόρπιο, όλα αυτά μαζί με μισή φιάλη κρασί στα 40 ευρώ το άτομο σε ένα από τα καλύτερα value for money μενού της Αθήνας.

Αρχή στο δείπνο μας με το ταξιδιάρικο amuse bouche. Πάνω σε ένα χάρτη της Μεσογείου σερβίρονται μεζεδάκια εμπνευσμένα από τις εμπειρίες του chef - ιδιοκτήτη. Σφαίρα ελαιόλαδου με φρυγανιασμένο ψωμί, παγωτό παρμεζάνας και τσιπς παρμεζάνας, καρμπονάρα, μπισκότο όρεο (από μους λεμονιού και μπικσότο ελιάς), μπουκιά με γαύρο, κόκκινη πιπεριά και γλυκόξινη σάλτσα φράουλας και μύδι με μαγιονέζα πορτοκαλιού σε μια δημιουργία που έχουμε ξανά απολαύσει στην Κέρκυρα αλλά αυτή τη φορά ήταν καλύτερο από κάθε άλλη.

Σαν ορεκτικά, η δροσερή και ελαφριά ανάμεικτη σαλάτα με μεσογειακά αρώματα και γκρατιναρισμένο κατσικίσιο τυρί πάνω σε φρυγανιασμένο ψωμί. Από την άλλη, το φίνο, καπνισμένο καρπάτσιο μοσχαριού με σπόρους τομάτας, φλέικς μαύρης τρούφας, υφές λαχανικών, μανιτάρια, κυβάκια κόκκινου μήλου και μους φέτας ισορροπούσε εύστοχα ανάμεσα στην αρωματική απόλαυση και την umamiσια πολύπλοκα... απλή φύση των υλικών. Στο ίδιο μήκος κύματος και το ντελικάτο καπράτσιο καπνισμένου ξιφία με το χρένο, το μπρικ, τα τραγανά φύκια wakame και τη σάλτσα από kombu να ισορροπούν σε ένα δημιούργημα υψηλής γαστρονομικής αξίας που βομβάρδιζε το στόμα με κύματα αποκαλυπτικής ευχαρίστησης.

Από τα ζυμαρικά, οι παπαρδέλες με κομμάτια πάπιας, κακάο Περού, μαύρη τρούφα και λεμόνι που προσέφερε την απαραίτητη ευεργετική οξύτητα και τα αρώματα του σε ένα σύνολο που φώναζε umami.

Συνέχεια στα κυρίως με το τρυφερότατο και ζουμερό, γευστικό κοτόπουλο βιολογικής εκτροφής, βότανα, ζυμαρικά με πέστο μανιταριών και τόστα από συκωτάκια, το χοιρινό βιολογικής εκτροφής από τη Σπάρτη με μελωμένη σάρκα και τραγανιστή πέτσα με κονφί πατάτας, chutney φιρίκι σάλτσα από πραλίνα φουντουκιού και πουρέ από λαχανικά σε ένα πολύπλευρο σύνολο γεύσεων και υφών που αναδείκνυε τα επιμέρους υλικά μεγεθύνοντας την εντύπωση μέσα από τις αντιθέσεις τους οι οποίες ωστόσο τα έδεναν μεταξύ τους. Το μυλοκόπι ημέρας, ζουμερό και φρέσκο, ερχόταν μέσα σε μια καταπράσινη, αρωματική σούπα από φινόκιο.

Και επίλογος στο δείπνο, με το κρεμώδες παγωτό από κατσικίσιο τυρί όπου είχε αποδοθεί με μοναδικό τρόπο η ουσία και η γεύση του τυριού, πάνω σε μια άριστης συνοχής και υφής κρέμας λεμονιού και όλα αυτά πάνω από υπόγλυκη μαρμελάδα τομάτας με κόκκους βανίλιας και φλούδες λεμονιού, σερβιρισμένα σε flute ποτήρι σαμπάνιας. Από την άλλη το τσουρέκι όπως στη χώρα των Βάσκων, σιροπιασμένο και αφράτο, γκατιναρισμένο εξωτερικά και αρτυμένο με κανέλα μας θύμισε κρέμα... καταλάνα. Σερβιρίστηκε με μαρμελάδα κυδώνι και παγωτό καφέ. Τιμές: 46 - 69 ευρώ, 40 ευρώ το μενού Boe και 65 ευρώ το μεγάλου μενού γευσιγνωσίας.

Βαθμολογία: 15,5/20.

Σ: Ευγενικό και φιλικό σέρβις που χρειάζεται ωστόσο καλύτερο συντονισμό αφού φαίνεται μερικές φορές μέχρι και νωχελικό.

Π: Εύκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους

L' abreuvoir - Γαλλική εμπειρία

2012-01-25T13:17:00.000-08:00

Η Γαλλική αστική κουζίνα δεν φαίνεται να έχει πλέον τη θέση που κατείχε μερικές δεκαετίες πριν. Παραγκωνισμένη από την nouvelle cuisine, την cocina nueva και τη μοριακή κουζίνα, έχει χάσει την πρωτοκαθεδρία στα γούστα των γαστρόφιλων. Παρόλα αυτά όμως, και παρά τη μόδα των τελευταίων χρόνων, δεν έχει χάσει την αίγλη της, την προσήλωσή της στην τεχνική αλλά και τη γευστική αμεσότητά της που της χάρισαν το χαρακτηρισμό της υψηλής κουζίνας.

Ένα από τα εστιατόρια-πρέσβεις της γαλλικής αστικής κουζίνας στην Αθήνα, που σερβίρει εδώ και 5 δεκαετίες υψηλής γαστρονομικής αξίας δημιουργίες, το L' Abreuvoir (Ξενοκράτους 51, Κολωνάκι, 210 - 72 29 106), συνεχίζει ακάθεκτο το έργο του, διατηρώντας τα δεδομένα του υψηλά. Τοποθετημένο πίσω από το Μαράσλειο Λύκειο, στον πεζόδρομο της Ξενοκράτους, από μακρυά φαίνεται να έχει μείνει στη δεκαετία του '70. Λίγο η πρόσοψη που δεν έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες, λίγο τα φαναράκια με το αλογάκι σαν λογότυπο του εστιατορίου (abreuvoir στα γαλλικά σημαίνει ταΐστρα ζώων), φαίνεται σαν να είναι ξεχασμένο. Ωστόσο, όταν πλησιάζεις παρατηρείς την καλοφωτισμένη σάλα σε κόκκινο και κρεμ φόντο, τα φινετσάτα στρωμένα τραπέζια με λινά τραπεζομάντιλα, με επαργυρωμένα σουπλά και μαχαιροπίρουνα (με το αλογάκι του εστιατορίου χαραγμένο και στα δύο) και η εντύπωση αλλάζει. Ακόμη, στην απέναντι πλευρά του πεζόδρομου, στρώνονται τραπέζια (με την ίδια πολυτέλεια) al fresco. Τις κρύες μέρες του χειμώνα, οι διακριτικές πέργκολες σε σκούρο πράσινο φόντο, κλείνονται με μεγάλα τζάμια και δημιουργούν μικρούς, σχεδόν απομονωμένους χώρους που ζεσταίνονται με μικρές σόμπες. Ο χώρος καταλήγει σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διακόσμηση σαν κυψέλη. Δεν είσαι ούτε μέσα ούτε έξω.

Όσον αφορά στο φαγητό, στο L' Abreuvoir θα βρείτε όλα τα κλασικά γαλλικά πιάτα, από σαλάτα νισουάζ και μπουτάκια βατράχων αλά προβενσάλ, μέχρι κρεπ συζέτ. Εμείς, μιας και το επισκεφθήκαμε μεσημέρι, επιλέξαμε το μεσημεριανό μενού τριών πιάτων (ορεκτικό, κυρίως και επιδόρπιο) που κοστολογείται στα 30 ευρώ. Από τις τρεις επιλογές του ορεκτικού καταλήξαμε στο πολύ καλής τεχνικής και εξαιρετικής υφής ταρτάρ δύο σολομών που αναδείκνυε φρεσκάδα και αρώματα... γαλλισμού, σερβιρισμένο με τραγανά σπαράγγια. Η όχι τόσο υψηλής ποιότητας πρώτη ύλη, όμως, αφαιρούσε πόντους.

Από κυρίως, η γευστικότατη αντρεκότ καφέ ντε παρί, με εξαιρετικό φιλέτο, ψημένο ολόσωστα μετρίως (σύμφωνα με την παραγγελία μας) τρυφερό και ζουμερό, σερβιρίστηκε με μια θεμιτά λιπαρή σάλτσα με ιντριγκαδόρικα αρώματα βοτάνων (όπως το θυμάρι) και διακριτικό σκόρδο. Οι φρεσκοτηγανισμένες, τραγανές και ελαφρές πατάτες, ελαφρά αρτυσμένες με αλάτι σερβιρίστηκαν στο πιάτο μας για να ολοκληρώσουν την απόλαυση. Το πιάτο έφτασε καλυμένο με καμπάνα και αποκαλύφθηκε όταν ο σερβιτόρος την απέσυρε, δημιουργώντας μια παρωχημένη αλλά ευχάριστη θεατρικότητα που προκάλεσε το μειδίαμά μας.

Από επιδόρπια, απολάυσαμε την τραγανή μαρέγκα, με αεράτη σαντιγύ και φρούτα του δάσους, σερβιρισμένη με μια, περισσότερο από όσο θα θέλαμε, γλυκιά σάλτσα φράουλας, με τη διακριτική, χαρακτηριστική οξύτητα να λείπει.

Όσον αφορά στην κάβα, που έχει σχεδιαστεί με μεγάλη προσοχή και εντυπωσιάζει με τις ετικέτες της, μιλάει σχεδόν αποκλειστικά γαλλικά, με λίγα ελληνικά κρασιά μερικά εκ των οποίων σερβίρονται και σε ποτήρι. Ωστόσο το Syrah από το κτήμα Αβαντίς που παραγγείλαμε σε ποτήρι είχε σημάδια οξείδωσης. Οι τιμές του καταλόγου του μαγαζιού χρειάζονται αναθεώρηση. Τιμές: 52 - 67 ευρώ.

Βαθμολογία: 13/20.

Σ: Εξυπηρετικό και επαγγελματικότατο αλλά άκαμπτο, παρωχημένης λογικής σέρβις

Π: Στο Κολώνακι; Ξανασκεφτείτε το.

Εδωδή - Ρουστίκ νοστιμιά

2012-01-22T11:34:00.000-08:00

Στεγάζεται στον πρώτο όροφο ενός νεοκλασικού στο Κουκάκι και είναι ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας. Φέτος συμπληρώνει αισίως 12 χρόνια λειτουργίας και μαζί 12 χρόνια βραβεύσεων από το Αθηνόραμα στο πλαίσιο του θεσμού των Χρυσών Σκούφων. Ο λόγος για το εστιατόριο Εδωδή (Βεΐκου 80, Κουκάκι, 210 92 13 013), που συνεχίζει επιτυχημένα τόσα χρόνια την παράδοση του θρυλικού, για τα Αθηναϊκά δεδομένα, Baiazzo του Klaus Feurbach's. Αυτό σημαίνει ότι με την είσοδό σας στο εστιατόριο θα σας υποδεχτεί ένας μεγάλος παλιάτσος που κρατάει συντροφιά στους υπόλοιπους... συναδέλφους του που απεικονίζονται σε τρισδιάστατους πίνακες. Αυτοί με τη σειρά τους σας ακολουθούν με το επίμονο βλέμμα τους την άνοδό σας από τη βαριά, ξύλινη σκάλα στη σάλα του εστιατορίου.

Χωρισμένη σε τρεις χώρους (η παλιά διαρρύθμιση ενός αρχοντικού είναι εμφανής) επιπλώνεται με ξύλινα τραπέζια στρωμένα με ποιοτικά τραπεζομάντιλα, με ρουστίκ έπιπλα, όπου παρουσιάζεται πιο παραστατικά το μενού, και με πολλούς και ποικίλους παλιάτσους. Τέλος, οι τοίχοι γεμίζουν με πίνακες όπου αναπαρίστανται παλιάτσοι (τι άλλο;) ενώ η απαλή και ψαγμένη μουσική ντύνει τη βραδιά σας.

Όσον αφορά στο μενού, οι αδελφοί Λυτρίβη διατηρούν μια ακόμα συνήθεια του Baiazzo και εκθέτουν τα πιάτα του καταλόγου μπροστά σας, με τα επιμέρους υλικά, εξηγώντας τα πριν τα επιλέξετε. Εμείς, ακολουθώντας μια αγαπημένη μας συνήθεια αλλά και την τάση των καιρών, επιλέξαμε το μενού των 5 πιάτων το οποίο έρχεται στη γλυκύτατη τιμή των 46 ευρώ. Η αρχή, λοιπόν έγινε με ένα amuse bouche συμπαθητικής σούπας γλυκοκολοκύθας με ψημένους ηλιόσπορους που προσέφεραν τραγανιστή υφή και καβουρδισμένη γεύση.

Συνέχεια με τα απλά, γλυκίζοντα και άκρως τραγανιστά, λευκά σπαράγγια που συνοδεόνταν από δύο φέτες εξαιρετικού προσούτο και γαρνίρονταν με μια αναιμική σάλτσα μαύρης τρούφας. Το φρεσκοτριμμένο πιπέρι που προστέθηκε στο τραπέζι μας, ανέβασε το πιάτο. Ακολούθησε το εξαιρετικά ψημένο λαυράκι, τρυφερής και ζουμερής σάρκας με κρουστή επιδερμίδα που συνοδεύτηκε από μια υδαρή, γλυκίζουσα σάλτσα μελιτζάνας στην οποία "ακουγόταν" περισσότερο η τομάτα παρά η ίδια η μελιτζάνα. Η πολίτικης νοοτροπίας μίνι σαλάτα με λάχανο, καρότο και κομμάτια τομάτας (που αφού είναι εκτός εποχής δεν μας ενθουσίασε με την ποιότητά της) ολοκλήρωνε το σύνολο.

Τρίτο, κατά σειρά πιάτο, το τρυφερό ορτύκι, γεμισμένο με μους από φραγκόκοτα. Ρουστίκ, απλό και γεμάτο γεύση πιάτο, στο οποίο όμως η μους αφαιρούσε λίγο από τη χάρη του. Από την άλλη το ορτύκι στεκόταν από μόνο του άξια στο ύψος των περιστάσεων. Συνέχεια στα κυρίως με το γουρουνόπουλο με σως μανιταριών. Ψημένο στο σημείο και ζουμερό αναδείκνυε τη βαθιά, συκωτένια γεύση του και την ιδιαίτερη υφή του.

Τέλος, για επιδόρπιο, ένα ελαφρύ γλυκό με ευφάνταστη παρουσίαση. Ένα ψημένο φύλλο κρούστας σε σχήμα καραβιού που μετέφερε γλυκιές φράουλες γαρνιρισμένες με coulis φράουλας, παγωτό βανίλιας και υπόγλυκη, αεράτη σαντιγύ άραξε στο τραπέζι μας.

Μεγάλη λίστα κρασιών με πολλές ελληνικές ετικέτες. Τιμές καταλόγου: 60 - 71 ευρώ.

Βαθμολογία: 14,5/20

Σ: Ευγενικό και χαμογελαστό σέρβις. Χρειάζεται όμως καλύτερος συντονισμός.

Π: Σχετικά εύκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους.

Capanna - Ιταλική καλύβα γεύσης

2012-01-20T12:41:00.000-08:00

Το Κολωνάκι, όπως φαίνεται, το επισκεπτόμαστε συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό και αυτό γιατί έχουμε πολλούς λόγους να κάνουμε κάτι τέτοιο. Τα περισσότερα από τα εστιατόρια που έχουν φρεσκοανοίξει στο κοσμικό κέντρο της Αθήνας (αν όχι όλα) σερβίρουν ιταλική κουζίνα και τα περισσότερα από αυτά (σίγουρα όχι όλα) σε λογικές, για την περιοχή, τιμές και με καλές επιδόσεις.

Το Capanna (Πλουτάρχου 38 & Χάρητος 42, Κολωνάκι, Τηλ: 210 72 41 777), ένα από τα καινούρια ιταλικά της πρωτεύουσας, είναι μικρό, συμπαθητικό και δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας με το που ανοίξει η ξύλινη πόρτα με το φιλντισένιο πόμολο για να μπεις. Η στενόχωρη σάλα, "ανοίγει" με τα μεγάλα παράθυρα γαλλικού τύπου, γεμίζει ασφυκτικά με τραπέζια ενώ τα πλακάκια, που ξεκινούν από το πάτωμα και απλώνονται στον ένα τοίχο του μαγαζιού προσθέτουν την απαραίτητη vintage, ντιζαϊνάτη πινελιά. Στο ίδιο μήκος κύματος τα παντζουρόφυλλα, που ντύνουν σχεδόν το μισό μαγαζί, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον, νοσταλγικό παιχνίδισμα ενώ λειτουργούν παράλληλα και ως τοίχος απομονώνοντας τη σάλα από τα ενδότερα του πρώτου ορόφου. Τέλος, πάνω από την είσοδο, μπαίνοντας αριστερά και ψηλά πάνω από το κεφάλι σου, μπορείς να δείς το μικρό ψυγείο, γεμάτο με αλλαντικά που το βράδυ φωτίζεται.

Με το που κάθεσαι καταφθάνουν στο τραπέζι, σαν amuse bouche, τοματίνια μαζί με χοντρό αλάτι σερβιρισμένα σε ένα όμορφο πιατάκι με ενδιαφέρον "χωράτικο" μοτίβο για σχέδιο (στα διπλανά τραπέζια είδαμε ξεροψημένα κομμάτια ζύμης) που επειδή είναι εκτός εποχής δεν μας ενθουσίασαν. Από πρώτα, η insalata con polo με λόλα πράσινη, μαρούλι, λάχανο, σαλάτα και τρυφερά ψημένο κοτόπουλο ήταν δροσιστική αλλά της έλειπε λίγο ντρέσινγκ ενώ η πίτσα με σάλτσα τομάτας, μοτσαρέλα και βασιλικό, με λεπτή, τραγανή και συνάμα αφράτη ζύμη που αφήνεται να ξεκουραστεί έως και περισσότερο από μία μέρα πριν ψηθεί σε ξυλόφουρνο με ελαιόξυλα από τους Μολάους ήταν σκέτο εκφραστικό και μυρωδάτο ποίημα. Τα χειροποίητα λιγκουίνι με ραγού από μοσχαρίσιο κιμά (πες με και μπολονέζ) συνδύαζαν al dente φρέσκα ζυμαρικά με μια γλυκίζουσα σάλτσα φυσικής τομάτας με γευστικότατο κιμά που της έλειπε ωστόσο λίγη ένταση. Η τριμμένη παρμεζάνα που ερχόταν μαζί με τα ζυμαρικά και το φρεσκοτριμμένο πιπέρι που προσθέσαμε διόρθωναν τις μικρές ατέλειες. Κλείσιμο με το crocante σε βάση μπισκότου, καραμελωμένα αχλάδια, σκεπασμένα με μια θεσπέσια κρέμα από τιραμισού. Τα αχλάδια ωστόσο θα τα θέλαμε λιγότερο al dente και λιγότερο γλυκά για να ισορροπήσει καλύτερα το επιδόρπιο. Το εσπρεσάκι Portioli που συνόδευσε το γλυκό, από τα καλύτερα που έχουμε πιει σε εστιατόρια. Η λίστα κρασιών ανιαρή. Τιμές: 29-35 ευρώ.

Βαθμολογία: 13,5/20.

Σ: Έμπειρο σέρβις, φιλικό με μεγάλη οικειότητα που μερικές φορές, ωστόσο, φλερτάρει με την παρεξηγήσιμη φιλικότητα.

Π: Στο Κολωνάκι; Ξανασκεφτείτε το.

Taverna - Παράδοση με twist

2012-01-14T13:17:00.000-08:00

Σάββατο μεσημέρι στην μπιφτεκούπολη στη Γλυφάδα και ο κόσμος φαίνεται μουδιασμένος. Οι εποχές που έπρεπε να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη για να βρεις να κάτσεις σε κάποια από τις ταβέρνες της Κωνσταντινουπόλεως φαίνεται να έχουν περάσει. Ωστόσο στην Taverna, τη νέα... ταβέρνα της περιοχής, το σκηνικό φαίνεται να αλλάζει. Παρόλο που δεν είναι ασφυκτικά γεμάτο, η πόρτα ανοίγοκλείνει και κόσμος έρχεται και φεύγει ενώ τα τραπέζια φιλοξενούν οικογένειες και παρέες που έχουν έρθει να δοκιμάσουν τη νέα άφιξη στην περιοχή.
Ο χώρος, παρόλο που είναι το νεότερο μαγαζί στην μπιφτεκούπολη, δεν διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ταβέρνες και δεν μοντερνίζει αλλά ακολουθεί τη διακοσμητική πεπατημένη. Ανοιχτός και σε αποχρώσεις του πράσινου, με την κόκκινη ανοιχτή κουζίνα να φαίνεται στο βάθος, γεμίζει με τα λευκά και κόκκινα τραπέζια ταβέρνας να στρώνονται με γκρι σουπλά. Σημείο αναφοράς στη διακόσμηση ο μεγάλος μαυροπίνακας που ακόμα δεν έχει προλάβει να γεμίσει από τις αφιερώσεις θαμώνων και το χασαπο-τράπεζο με τον καρφωμένο μπαλτά αντί για γραφείου υποδοχής.
Όσον αφορά στο κυρίως θέμα, το μενού επιμελείται η ομάδα του Food Mask δηλαδή του Αθηναγόρα Κωστάκου και του Γιώργου Βενιέρη, που παρά τις υψηλές γαστρονομικές αναζητήσεις του στο Electra Restaurant, που του έχουν προσφέρει Χρυσούς Σκούφους, στην Taverna σερβίρει πιο καθημερινές γεύσεις. Η αρχή γίνεται με τον μεγάλο στρογγυλό δίσκο που προσγειώνεται στο τραπέζι σας με την άφιξή σας και φέρνει κλεισμένα σε βαζάκια τα κρύα ορεκτικά. Ο σερβιτόρος τα εξηγεί, τα επιλέγετε και αμέσως επόμενη στάση είναι το τραπέζι σας. Από αυτά ξεχωρίζει με άνεση η λευκή ταραμοσαλάτα με φλούδα λεμονιού, που χαρίζει αρώματα και την απαραίτητη οξύτητα, ενώ η μελιτζανοσαλάτα παρ' ότι δροσιστική δεν ενθουσάζει. Και σε αυτό το σημείο ξεκινούν τα προβλήματα με το σέρβις. Ενώ έχεις σερβιριστεί τα πρώτα ορεκτικά και τα δοκιμάζεις, πρέπει να σταματήσεις για να δώσεις την υπόλοιπη παραγγελία η οποία με τη σειρά της αργή αρκετά.
Όταν τελικά καταφτάνει, τα χωριάτικα λουκάνικα σερβίρονται με έναν απαλό, σχεδόν μαστιχωτό πουρέ από πατάτα και συνοδέυονται από ένα ρευστό κρόκο αυγού που απογειώνει το σύνολο. Τα κεφτεδάκια, αν και αρωματικά, είναι στεγνά και τους λείπει αλάτι, τα μπιφτεκάκια με τομάτα ωστόσο είναι πιο αφράτα και ζουμερά. Η αργοψημένη πανσέτα με γλυκά κρεμμύδια, και μια ιδέα από μουστάρδα, λιώνει στο στόμα ενώ τα μανιτάρια με στάκα είναι απλά συμπαθητικά με το ζουμί τους να φωνάζει για βουτιές με ψωμί.
Τελείωμα με γλυκό του κουταλιού σταφύλι, στραγγιστό γιαούρτι, κομματάκια σιμιγδαλένιου χαλβά κια γλυκόπιοτη μαστίχα, όλα κερασμένα από το μαγαζί. Τιμές: 22 - 27 ευρώ.

Σ: Φιλικό αλλά παρουσιάζει παιδικές ασθένειες
Π: Δυσκολία ανάλογα με την ώρα και την ημέρα της επίσκεψής σας

Fabriozio's - Υπερ...τιμημένη Ιταλική κουζίνα

2012-01-10T08:59:00.000-08:00

Κολωνάκι, 21.30 η ώρα, Σάββατο βράδυ και μια παρέα τριών ατόμων κατηφορίζουν τη Σευσίππου με μια φιάλη κρασιού στο χέρι. Παρ' ότι είναι του Αγίου Ιωάννη (7 Ιανουαρίου) η πρώτη σκέψη μου δεν είναι ότι κατευθύνονται σε κάποιο φιλικό σπίτι για εορταστική επίσκεψη αλλλά στο καινούριο εστιατόριο του Ιταλού σεφ Fabrizio Buliani, ο οποίος μετά από την πολυετή και επιτυχημένη προϋπηρεσία σε πολλά και γνωστά ιταλικά εστιατόρια της Ελλάδας αποφάσισε να ανοίξει τον δικό του χώρο. Και το όνομά αυτού; Fabrizio's (Σευσίππου 8, 210 - 72 47 180).
Κατηφορίζεις την Σευσίππου, κατηφορίζεις στην κύρια είσοδο του εστιατορίου και... ξανακατηφορίζεις στη σάλα του μαγαζιού που σου αποκαλύπτεται πίσω από δυο βαριές, κόκκινες κουρτίνες. Ο χώρος μικρός, σε άσπρο φόντο, διακοσμείται χιουμοριστικά με ετερόλογα μεταξύ τους στοιχεία που παραπέμπουν, μεταξύ άλλων, σε Ιταλία (όπως οι δυο ανάποδοι φασσιανοί πάνω από το μεγάλο, παρεΐστικο τραπέζι) και φέρει, μεταξύ άλλων προσωπικές πινελιές του σεφ - ιδιοκτήτη. Διακοσμητικό στοιχείο φετίχ, ο ...τρισδιάστατος πίνακας με τον τάρανδο του οποίου τα κέρατα εξέχουν από τον επίπεδο πίνακα. Εάν τον πετύχαινα σε γκαλερί, σίγουρα θα του έδινα πιο πολλή προσοχή. Τέλος, το κλίμα του μαγαζιού ολοκληρώνεται από την ιταλική μουσική που ακούγεται από τα ηχεία του μαγαζιού σε σωστή ένταση ώστε να καλύπτονται οι φωνές των θαμώνων.
Το Fabrizio's σερβίρει "ενοποιημένη" Ιταλική κουζίνα (Βορρά και Νότου) υπό το προσωπικό, δημιουργικό πρίσμα του Buliani και εισάγει στην Ελλάδα μια νοοτροπία που δυστυχώς λείπει. Στο Fabrizio's μπορείς να φέρεις το δικό σου κρασί, το οποίο παραλαμβάνει ο σερβιτόρος με την είσοδό σου στο εστιατόριο και αναλαμβάνει να το σερβίρει. Ακόμη το νερό που σερβίρεται είναι αποκλειστικά φιλτραρισμένο νερό βρύσης. Το παράδοξο όμως στο στήσιμο του εστιατορίου είναι ότι ενώ οι κινήσεις αυτές είναι θεμιτές και προσβλέπουν στη μείωση του κόστους, άρα και στην προσέλκυση μεγαλύτερου κοινού, οι τιμές των πιάτων είναι εξωφρενικά υψηλές.
Αρχή με μία σαλάτα πανδαισία (?) λαχανικών με μαρούλι και δροσιστικό τριμμένο λάχανο και καρότο με εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο και με το ντελικάτο, κρεατινής υφής και νοστιμιάς καρπάτσιο σερβιρισμένο με φλύδες αρσενικού Νάξου (αντί για την καλοκαιρινή τρούφα από την Alba) και φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Από κυρίως, οι παπαρδέλες με πάπια ήταν παραβρασμένες, χωρίς νεύρο και με λιγότερο από το επιθυμητό αλάτι, η πολέντα που σερβίρεται με το αγριογούρουνο μέτριας υφής, με τα κομμάτια κρέατος να είναι άλλα στεγνά και άλλα ζουμερά χωρίς να καταλήγουν σε κάποιο αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα. Μοναδική αποκάλυψη τα μπιφτεκάκια από βουβαλίσιο κιμά, βαθειάς νοστιμιάς, ζουμερά και αφράτα, σερβίρονται με πατατάκια του μαγαζιού τα οποία υπερτιμώνται στα 16 ευρώ (?).
Από επιδόρπια το Ab Fab (πανακότα με έξτρα γάλα) σερβιρισμένο με γλυκά έντονη καραμέλα επιβεβαίωσε τη φήμη του, η μους μασκαρπόνε (θύμιζε ιδιότυπη τιραμισού), ελαφριά και μετρίως γλυκιά, κρατσάνιζε στα δόντια από τα κομμάτια σαβαγιάρ και η τάρτα μεστής και βελούδινης σοκολάτας κατεύνασαν τις αρνητικές εντυπώσεις. Τιμές: 33-40 ευρώ.

Βαθμολογία: 13/20.
Σ: Φιλικό και ευγενικό αλλά ανεπαρκές για τον αριθμό των θαμώνων που το μαγαζί μπορεί να φιλοξενήσει. Μοιάζει να είναι άπειρο.
Π: Στο Κολωνάκι; Ξανασκεφτείτε το.

Vezene - Το εστιατόριο των foodies

2011-12-04T23:30:00.000-08:00

Μικρό, κομψό, στυλάτο και με χαρακτήρα, το Αθηναϊκό αδελφάκι της trattoria Vezene στο Μεγανήσι, βάζει τη δική του υπογραφή στη gourmet σκηνή της Αθήνας. Περήφανος πατέρας, ο Άρης Βεζενές, που έχει διατελέσει manager σε εστιατόρια του εξωτερικού και στο δικό μας "Milos", βάζει την πινελιά του στο μενού και μας μυεί σε μια μεσογειακο-βασκο-ιταλική κουζίνα, με Ελληνικά στοιχεία.

Τη μοντέρνα διακόσμηση που παραπέμπει σε μοντέρνο Αθηναϊκό μπιστρό, έχουν επιμεληθεί οι Μαρίζα Γαλάνη και η Ράνια Μάχα, οι οποίες έντυσαν τους τοίχους με ξύλο, φώτισαν το χώρο με μοντέρνα φωτιστικά, του έδωσαν αέρα με τη μεγάλη τζαμαρία και στυλ με το μικρό εξωτερικό χώρο, που στέκεται πάνω από ένα εσωτερικό κήπο μινιατούρα. Τις διακοσμητικές εντυπώσεις έχει, δικαίως, κλέψει ο μεγάλος ξυλόφουρνος που προσφέρει θαλπωρή και η μεγάλη μηχανή κοπής αλλαντικών, κόκκινη, ντιζαϊνάτη και ιταλική· η Φερράρι των αλλαντικών.

Όσον αφορά στο γαστρονομικό κομμάτι, το Vezene είναι ο παράδεισος του foodie. Ψαγμένα εκλεκτά υλικά, με ονομασία προέλευσης και πλήρη περιγραφή στον κατάλογο, δείχνουν τη νοοτροπία της ομάδας του εστιατορίου και το σεβασμό στην πρώτη ύλη και τον πελάτη. Έτσι, όταν κοιτάξεις το μενού ενημερώνεσαι όχι μόνο για τα επιμέρους υλικά αλλά για την προέλευσή τους και τις ακριβείς μερίδες που σερβίρονται. Για παράδειγμα, οι απολαυστικότατες, τραγανές πατάτες Νευροκοπίου, σε κοπή τσιπς, με παρμεζάνα και τρουφέλαιο που προσθέτει έξτρα πόνοτυς umami σερβίρονται σε στυλάτο βαθύ σουρωτήρι σε μερίδα 500 γραμμαρίων. Η πίτσα, λεπτή και με τραγανή ζύμη, ψημένη σε ξυλόφουρνο, συνδυάζει λεπτοκομμένο chorizo, με μια διακριτική κάψα τσίλι, μεστής γεύσης mozzarella fiori di latte και μερικές φλύδες κολοκυθιού για τη γλύκα. Από τις καλύτερες στην Αθήνα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Από τα κυρίως, το kobe style burger, με βαθειά γεύση και ιντριγκαδόρικη μυρωδιά, τέλεια ψημένο με όλους τους χυμούς του να παραμένουν στη σάρκα του, σερβιρίστηκε απλοϊκά με τη συνοδεία ψητών λαχανικών. Τα al dente λιγκουίνι με αυγοτάραχο και λεμονόχορτο, ταξίδευε με το έντονο άρωμά του σε χώρες της Άπω Ανατολής αλλά έπνιγε τον εκλεπτυσμένο ελληνικό μεζέ. Το κριθαράκι μαγειρεμένο για 24 ώρες (μαγειρεύεται ολονυχτίς), σερβίρεται άκρως χυλωμένο σε ένα βαθύ πιάτο, ενώ το κριθαράκι, που θα ήταν ακόμα καλύτερο εάν ήταν al dente (ζητάω πολλά το ξέρω) δένει με τα κομματάκια από μάγουλα και ουρά μόσχου (θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερη μερίδα) έλιωναν στο στόμα αφήνοντας άρωμα τρούφας από τρουφέλαιο. Η αλμύρα που έλειπε από το πιάτο αναπληρωνόταν από την τριμμένη παρμεζάνα που είχε αρτιστικά τοποθετηθεί στο άκρο του πιάτου.

Από επιδόρπια, η τάρτα πικρής σοκολάτας ήταν αρκετά σφιχτή και ενώ έδενα όμορφα με τα καραμελιζέ pecan, τα τελευταία ενοχλούσαν με την υφή τους, ενώ το αλάτι που είχε προστεθεί έδενε αρμονικά και πρόσφερε άλλη διάσταση. Η μηλόπιτα, με τα μεγάλα, γλυκά κομμάτια, (σχεδόν σε στυλ κοπμπόστας) μήλου σερβιρισμένη με παγωτό fiori di latte έκλεινε με τον καλύτερο τρόπο το γεύμα.

Π-box@Periscope - Gourmet γωνιά στο Κολωνάκι

2011-11-16T14:10:00.000-08:00

Μοντέρνα και λιτά διακοσμημένα χώρος, χαλαρή μουσική, νεανικό και ευγενικό σέρβις, πραγματικά απροσποίητα gourmet δημιουργίες με γνήσια νοστιμιά και προσωπική οπτική στο φαγητό. Τι είναι; Το Π-Box @ Periscope του Χριστόφορου Πέσκια.
Μετά το επιτυχημένο εστιατόριο Π-box στην Κηφισιά, ο Χριστόφορος Πέσκιας αποφάσισε να ανοίξει και το αδελφάκι στο κέντρο της Αθήνας, στο Κολωνάκι, στο ισόγειο του ξενοδοχείου Periscope και να σερβίρει τις προσωπικές του δημιουργίες στην καρδιά της Αθήνας (ενώ ακούσαμε ότι θα ανοίξει και τρίτο αδελφάκι, αυτήν τη φορά ακόμα πιο βόρεια... στη Θεσσαλονίκη). Το μαγαζί σε γκρίζο φόντο, με τα τραπέζια να έχουν την ίδια γκρίζα απόχρωση και οι καρέκλες που τα πλαισιώνουν να βάφονται μαύρες, η μουσική σε χαμηλή ένταση και η θέα στο στενάκι της Χάριτος φτιάχνουν το κατάλληλο πλαίσιο για στιγμές χαλάρωσης στην, όπως διαμορφώνεται τον τελευταίο καιρό, πιο ανήσυχη γαστρονομικά συνοικία της Αθήνας. Τα ράφια παντοπωλείου, φορτωμένα με πρώτες ύλες, δημιουργούν το κάδρο για την ανοιχτή κουζίνα από όπου, αραιά και πού, ακούς τους σεφ να συνεννοούνται για τις παραγγελίες.
Στο δια ταύτα, το Π-box ξεκινάει από το μεσημέρι και σερβίρει τάπας, όπως το ceviche ζουμερής γαρίδας, που μαρινάρεται απαλά από το μπόλικο χυμό lime που προστίθεται και λιώνει στο στόμα αφήνοντας τους χυμούς της να πλυμμηρίσουν και να καλύψουν απολαυστικά τους γευστικούς σου κάλυκες. Το ξερό κρεμμύδι προσθέτει χάρη και αρώματα ενώ ο υπερβολικός μαϊντανός πνίγει το σύνολο και του αφαιρεί κομψότητα.
Από κυρίως, το βρώμικο της πλατείας Μαβίλη, παραπλήσιο του βρώμικου βορείων προαστίων που σερβίρεται στο έτερο εστιατόριο στην Κηφισιά, χαιρετάει εκ του ασφαλούς το ξαδερφάκι του σημειώνοντας περισσότερους πόντους απόλαυσης. Το ζουμερό λουκάνικο, ψημένο στο σημείο, σερβίρεται με "ιδρωμένα" κρεμμύδια σε κόκκινο κρασί και λάχανο τουρσί, παρέα με ένα αυγό μάτι. Το τελευταίο, προσθέτει, όταν ανοιχθεί, τον κρόκο του και σκεπάζει τα επιμέρους υλικά, γεμίζοντάς τα γεύση. Το βρώμικο, αποδομημένο μέσα στο ζεστό μαντέμι όπου παρουσιάζεται, δένει με τη βοήθεια του υγρού, χρυσού θησαυρού, και μετουσιώνεται σε δημιουργία υψηλής γαστρονομίας.
Από γλυκά, η κρεμώδης... κρέμα σοκολάτας gianduja πασπαλίζεται με φλύδες αλατιού, λάδι και συνοδέυεται από γλυκό περγαμόντο και φρυγανιασμένο ψωμί. Οι απόλυτα αντίθετες γεύσεις που δημιουργούν ένα άκρως ισορροπημένο και γευστικό σύνολο.

Il Buco - Ιταλικό εστιατόριο, σημείο αναφοράς

2011-11-14T05:53:00.000-08:00

Πόσες φορές έχουμε πάει σε Ιταλικά μαγαζιά στην Αθήνα και ενώ τα πιάτα στον κατάλογο φαίνονται τουλάχιστον λαχταριστά, το γευστικό αποτέλεσμα στο πιάτο, θυμίζει απλά μια καλή εκτέλεση σπιτικών συνταγών; Ε, αυτή η απογοήτευση ήταν το μόνο που έλειψε από το τραπέζι μας κατά την επίσκεψή μας στο Il Buco (Σαρρή 18 & Σαχτούρη 2, Ψυρρή, 210 32 19 388), το ιταλικό του Ψυρρή που έχει χαρακτήρα, ταλέντο, εξωστρέφεια, ρουστίκ αμεσότητα αλλά και μοντέρνα χάρη.

Το εστιατόριο στεγάζεται στο δεύτερο όροφο σε ένα νεοκλασικό σπίτι πίσω από την πλατεία Κουμουνδούρου και οι επεμβάσεις που έχουν γίνει στο κάτασπρο και ντιζαϊνάτο εσωτερικό του έχουν αφήσει άθικτη την προηγούμενη διαρρύθμιση με τη σάλα να χωρίζεται σε δύο δωμάτια και την ανοιχτή κουζίνα να περιτριγυρίζεται από μία μπάρα που προσφέρεται για τσιμπολόγημα. "Μπιστρό ή μετα-μοντέρνο εσιτατόριο;" σκέφτομαι. "Αθηναϊκό μπιστρό!" καταλήγω με μια αναλαμπή στο βλέμμα μου. Και τι είναι αυτό; Ένα νέο είδος εστιατορίων που έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους στην πρωτεύουσα, απόρροια των οικονομικών συνθηκών, των γαστρονομικών αναζητήσεων των δύο τελευταίων ετών και του αστείρευτου ταλέντου των νέων σεφ. Έτσι, νεαροί σεφ, που είχαν την ευκαιρία να μαθητεύσουν δίπλα σε μεγάλα ονόματα τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού και να εντρυφήσουν στα άδυτα της γαστρονομίας ξεκινούν απόπειρες να στήσουν το δικό τους εστιατόριο και να εκφράσουν την ιδέα τους για την ελληνική (και όχι μόνο) κουζίνα.

Όσον αφορά στις γαστρονομικές αναζητήσεις του Il Buco, περιορίζονται σε οικείες γεύσεις της γειτονικής Ιταλίας. Τα υλικά εξαιρετικά και Π.Ο.Π., έρχονται κατευθείαν από την "Μπότα", παντρεύονται μαστόρικα με Μεσσηνικακό ελαιόλαδο και καταλήγουν σε εκρηκτικές δημιουργίες. Ξεχωρίσαμε τα ρολάκια πανσέτας με μοτσαρέλα και σπανάκι, τραγανιστά, κρουστά, λιπαρά και γεμάτα με γεύση, έλιωναν γλυκά στο στόμα και άφηναν όλα τα αρώματά τους όπως και το αυγό που έδενε σε ένα εκρηκτικό σύνολο με αντίδια, λάδι τρούφας και φλέιξ πεκορίνο. Από πρώτα, η καρμπονάρα με αυγό, παρμεζάνα, και έξτρα τραγανιστό και συνάμα λιπαρό guanciale (ιταλικό, ακάπνιστο μπέικον από μάγουλα χοίρου που χρησιμοποιούν παραδοσιακά οι Ιταλοί στην καρμπονάρα) και τριμμένο πιπέρι δημιουργούσε εκρήξεις απόλαυσης με κάθε μπουκιά συνδυάζοντας ρουστίκ νοστιμιά, άψογη εκτέλεση και ακρίβεια, ξεπερνούσε κατά τι την καυτερούτσικη αματριτσιάνα με κανελόνι και τη γλυκίζουσα δεμένη σάλτσα τομάτας. Από κυρίως, τα φιλετάκια μόσχου με προσούτο και φασκόμηλο έλαμπε δια της απλότητάς του, αφήνοντας τις εξαιρετικές πρώτες ύλες να εκφραστούν, συνηγορώντας σε ένα ευχάριστο αποτέλεσμα.

Τέλος, από γλυκά, το κρατσανιστό μιλφέιγ με αέρινη μους μασκαρπόνε και καραμελωμένα αχλάδια μαζί με τη δροσιστική πανακότα με πουρέ διακριτικά ξινόγλυκης φράουλας έκλειναν πονηρά το μάτι στο συμπαθητικό φοντάν σοκολάτας, που φλέρταρε πετυχημένα με ένα εσπρεσσάκι. Λίγο πιο δυναμικό να ήταν (από μαύρη σοκολάτα δηλαδή) και το "θέμα" θα προχωρούσε καλύτερα.

Σίγουρα ένα από τα καλύτερα ιταλικά της Αθήνας. Τιμές: 27-35 ευρώ.

Κομψό, καλόγουστο και ψαγμένο ιταλικό στην καρδιά της Αθήνας σε "off broadway" περιοχή που το αναδεικνύει σε διαμαντάκι. Το εξυπηρετικό, ευδιάθετο προσωπικό είναι το περιτύλιγμα για αυθεντικό ιταλικό φαγητό σε εξαιρετική εκτέλεση. Πρώτες ύλες κατευθείαν από την Ιταλία και επιδόσεις θα ζήλευαν και οι Ιταλοί. Βαθμολογία: 13,5/20.

Σέρβις: Ευγενικό, νεανικό και εξυπηρετικό σέρβις, θα απαντήσει σε κάθε σας ερώτηση

Πάρκινγκ: Συνεργάζεται με το Athens Parking (100 μέτρα από το μαγαζί) και με την επίδειξη της απόδειξή σας δεν χρειάζεται να πληρώσετε.

Μεσημεριανό Γεύμα στην Αθήνα - New York Sandwiches

2011-10-24T06:38:00.000-07:00

Πολλές φορές έχω βρεθεί στην ευχάριση-δυσάρεστη θέση να είμαι στο κέντρο της Αθήνας, μεσημεριάτικα, μετακινούμενος από σημείο σε σημείο ακολουθώντας τις διάφορες υποχρεώσεις μου και προσπαθώντας να βρω χρόνο μεταξύ αυτών για να χαλαρώσω και να χορτάσω την πείνα μου απολαμβάνοντας ένα κανονικό κολατσιό. Και όταν λεώ κανονικό κολατσιό δεν αναφέρομαι στο σάντουιτς που τρως στα αρπαχτά, στο πόδι, περπατώντας βιαστικά για να εκμεταλλευτείς το ολιγόλεπτο κενό σου ούτε καν τη φοκάτσια με μοτσαρέλα, τοματίνια, προσούτο και ελαιόλαδο που απολαμβάνεις στο στουλ κάποιας λιλιπούτειας καφετέριας. Αναφέρομαι στο σωστό, απολαυτικό και προσεγμένο μεσημεριανό κολατσιό που μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου καθίμενος σε μια σωστή καρέκλα, σε ένα ήρεμο, αγχολυτικό περιβάλλον στο κέντρο της πολύβουης Αθήνας.

Εδώ και αρκετό καιρό έχει ανοίξει στη σκιά του Πύργου των Αθηνών στοn αριθμό 3 της οδού Σινώπης στους Αμπελόκηπους το New York Sandwiches, ένα μαγαζάκι που έρχεται κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη και προσπαθεί να μυήσει τους γαστρονομικά απέδαιυτους Αθηναίους και Έλληνες στη συνήθεια του μεσημεριανού διαλείμματος για φαγητό, και αυτό με το νοστιμότερο τρόπο. Από τη στιγμή που θα μπείτε θα καταλάβετε ότι το New York Sandwiches έχει και το όνομα αλλά και τη χάρη, αφού οι κορνιζομένες φωτογραφίες που διακοσμούν τους τοίχους έρχονται απευθείας από την Αμερικάνικη μεγαλούπολη ενώ διακοσμητικό ατού είναι από τη μία ο μεγάλος χάρτης του δαιδαλώδους μετρό της Νέας Υόρκης, που θα μαγνητίσει το βλέμμα σας για ώρα, αλλά και η μεγάλη τζαμαρία που προσφέρει θεά στο δρόμο.
Στην ουσία το New York Sandwiches μαγειρεύει Αμερικάνικα και το κάνει σωστά. Εδώ θα βρείτε σάντουιτς αλμυρά με άσπρο ψωμί ή με χωριάτικο, σάντουιτς με μπέιγκελ (γλυκά ή αλμυρά), hot-dog, σούπα ημέρας, αμερικάνικες μπύρες και γλυκά νεορκέζικου τύπου.
Από τα σάντουιτς ξεχωρίζει χωρίς δυσκολία το πληθωρικό Pastrami με δυνατή μουστάρδα και αμερικάνικης νοοτροπίας pastrami, τουτέστιν αλλαντικό από μόσχο που καρυκέυεται με πληθώρα μπαχαρικών, καπνίζεται και τελικά σωτάρεται λίγο πριν σερβιριστεί ανάμεσα σε δυο τραγανιστά, φρυγανιασμένα ψωμάκια. Από κοντά ακολουθούν το Veal sandwich με φιλέτο μοσχάρι πανέ, μανιτάρια και τυρί προβολόνε να παντρεύονται κάτω από ένα διακριτικό στρώμα τριμμένου πιπεριού και το Meat Ball sandwich με λαχταριστά κεφτεδάκια σε πηχτή, γλυκίζουσα σάλτσα τομάτας από όπου ωστόσο λείπει μια καυτερή ένταση. Από την άλλη το Egg salad bagel δεν ξεχωρίζει.
Από τις αμερικάνικες μπύρες, οι οποίες τιμολογούνται υψηλά, ξεχωρίζει η απαλή και άκρως δροσιστική (αφού σερβίρεται ιδιαίτερα κρύα) Coors Light.

Τιμές: Υπολογίστε περίπου 11 ευρώ για ένα σάντουιτς με μπύρα. Ακόμη προσφέρονται και πλήρη γεύματα με σάντουιτς, αναψυκτικό και cheesecake στα 11,5 ευρώ.
Την επόμενη φορά που θα πάω θα δοκιμάσω: Τη σούπα ημέρας και το cheesecake.
website: www.nys.gr

Όμικρον - Αληθινή κουζίνα

2011-06-24T04:22:00.000-07:00

Παραπάνω από μια δεκαετία (για την ακρίβεια δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια) προσπαθούσε ο όμιλος Καστελόριζου να πάρει την πολυπόθητη άδεια για να αρχίσει να λειτουργεί το νέο του εστιατόριο, ονόματι Όμικρον (Δρόσου 1 και Αίγλης 29, Κηφισιά, 210 – 62 02 475), σε ένα υπέροχο χώρο στην Κηφισιά.

Στεγασμένο σε ένα επιβλητικό, θηριώδες, ιαπωνικής αισθητικής χτίσμα, μαγνητίζει το βλέμμα από την πρώτη στιγμή που θα το αντικρύσεις, με τις ξύλινες επιφάνειες των πολλαπλών πλευρών του να χαρακτηρίζονται από αρχιτεκτονική και διακοσμητική άποψη, διεθνή χαρακτήρα και κομψότητα. Σίγουρα δεν έχετε ξαναδεί κάτι παρόμοιο στην Αθήνα. Και αυτή η επιβλητική κομψότητα του εξωτερικού μεταφέρεται ως κομψή απλότητα στην εσωτερική σάλα του εστιατορίου. Ψηλοτάβανη και ευάερη διακοσμείται με τα γήινα χρώματα του ξύλου και του τούβλου και τα ζεστά χρώματα του χρυσού και της φωτιάς. Διακοσμητικά στοιχεία φετίχ, τα τούλια που τυλίγουν τα φώτα οροφής και πέφτουν σαν φλεγόμενη βροχή και το σήμα του εστιατορίου (στρογγυλά χρυσά κομμάτια σε φόντο άσπρου λινού υφάσματος) που κοσμούν τον χώρο σαν εμβλήματα. Από την άλλη, διαμορφωμένη σε δύο επίπεδα, η κυρίως αίθουσα του Όμικρον προσφέρει θεά, από τις πολλαπλές όψεις του πολυγωνικού κτίσματος, στη μεγάλη του αυλή που βρίσκεται στην πλάτη του. Από την πλευρά της, η αυλή βρίθει και αυτή από κομψότητα και λιτότητα, δεν πνίγεται αλλά δίνει χώρο στα τραπέζια και φιλοξενεί το καλοκαίρι τους θαμώνες σε κιόσκια που ντύνονται με αέρινα τούλια και διακοσμούνται γλυκά με φωτάκια - πυγολαμπίδες. Οι λεπτομέρειες του ντεκόρ, όπως τα μεγάλα κιούπια, που χρησιμοποιούνται και αντί των συνηθισμένων "ψαλιδιών" για την προσωρινή τοποθέτηση των δίσκων, οι ψηλοί φοίνικες, η καταπράσινη βλάστηση που σε αποξενώνει από τον έξω κόσμο και η χαλαρή μουσική ολοκληρώνει την ανάλαφρη αίσθηση της αυλής - όασης.

Όσον αφορά στην κουζίνα, που κινείται σε μεσογειακούς ρυθμούς, επικεφαλής της είναι η γνωστή τηλεοπτική σεφ Ντίνα Νικολάου, η οποία ακολουθεί τη μόδα των καιρών και χρησιμοποιώντας οικείες πρώτες ύλες που μυρίζουν "Mare Nostrum", δημιουργεί πιάτα διεθνών προδιαγραφών. Για εμάς, το δείπνο ξεκίνησε με ένα ευχάριστο amuse bouche, μια κρύα και ανάλαφρη σούπα παντζαριού, στα πρότυπα του ισπανικού gazpacho, διακριτικά μόνο καρυκευμένη με μερικά, όμως, προβλήματα υφής, που συνοδευόταν από ένα αλμυρό και ανεπαίσθητα γλυκίζον κέικ καρότου με κομμάτια φέτας. Συνέχεια με τη σαλάτα Όμικρον, με ανάμεικτα σαλατικά, όπως κόκκινη και πράσινη λόλα, τυρί San Michali Σύρου, φύσει γλυκόξινες φράουλες, αποξηραμένα, γλυκά cranberries και σουσάμι, ολοκληρωνόταν με λαδόξυδο τομάτας, διακριτά αρωματική βινεγκρέτ επσεριδοειδών και δροσιστική σάλτσα τζατζίκι σε ένα δροσερό, καλοκαιρινό σύνολο υφών και γεύσεων που αναζωογοννούσε τις αισθήσεις. Η παραδοσιακή χωριάτικη σαλάτα, με την τομάτα, την εξαιρετική φέτα, κομμένη σε κύβους, τις ψητές ελιές καλαμών, περασμένες σε σουβλάκια από ξύλο bamboo και τα ντακάκια που ρουφούσαν τους χυμούς των επιμέρους υλικών, δομημένη με μοντέρνο τρόπο, αναδείκνυε την ποιότητα των πρώτων υλών. Από ορεκτικά, η ελαφρώς λιωμένη από το ψήσιμο, βουτυράτη και υπερβολικά πληθωρική φέτα Ηπείρου, μαρινερισμένη σε τσικουδιά και φασκιωμένη σε φύλλο κρούστας μαζί με φύλλα δυόσμου (το υπερβάλλον άρωμα των οποίων υπερκάλυπτε σχεδόν κάθε άλλη αίσθηση του πιάτου καταλήγοντας να είναι ενοχλητικό), γαρνιριζόταν με ελάχιστο πετιμέζι και με τσάτνεϋ σύκου που διόρθωνε μερικώς με τη διακριτική του γλύκα τις ισορροπίες. Από την άλλη, τα βλητοτυροπιτάκια με τραγανιστό φύλλο κρούστας, αναδείκνυαν την πρώτη ύλη που κατάφερνε να ξεχωρίσει γευστικά ανάμεσα στα επιμέρους υλικά και συνοδευόταν από μια δεμένη κρέμα φέτας, που γλύκιζε διακριτικά από το άρωμα μαστίχας και γαρνιριζόταν με μαύρο και ροζ σουσάμι για την υφή. Από κυρίως, το όμορφα χυλωμένο, αλλά καθόλου al dente, ριζότο παντζαριού, ενσωμάτωνε γλυκά τη νοστιμιά του κόκκινου βολβού και το ιδιαίτερο χρώμα του, παρουσιάζοντας ένα ιντριγκαδόρικα και έντονα ροζ αποτέλεσμα, ενώ το χυμώδες και τρυφερό φιλέτο τσιπούρας, που ήταν απολαυστικό (αν και μια γκρατιναρισμένη- καψαλισμένη, κρουστή επιδερμίδα θα του πρόσθετε μια επιπλέον καπνιστή γεύση και ένα παιχνίδισμα υφών), συνοδεύτηκε από αδιάφορα λαχανικά.
Τέλος, όσον αφορά στα επιδόρπια, η μεγάλη πτώση της απόδοσης απογοήτευσε. Η μους φράουλας σφιχτή μεν και κρεμώδης, είχε γεύση τυποποιημένου προϊόντος ενώ το παγωτό παρφαί ενσωμάτωνε στο κακής υφής σώμα του, παρωχημένα μεγάλα κομμάτια κερασιών maraschino, κομμάτια από φλούδα νεραντζιού σε ένα επιδόρπιο που ξένιζε στο αποτέλεσμα σε επίπεδο υφής και γεύσης, με μοναδικό θετικό στοιχείο τα κομμάτια γευστικού και αρωματικού τσουρεκιού. Τιμή: 35 - 50 ευρώ.

Σ: Εξυπηρετικό σέρβις που κινείται όμως στους χαλαρούς ρυθμούς της αυλής με αποτέλεσμα να καταντάει αργό έως και αναποτελεσματικό
Π: Εύκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους

Σε έναν υπέροχο χώρο όαση στην Κηφισιά, η τηλεοπτική σεφ Ντίνα Νικολάου, προτείνει τη δική της εκδοχή της Μεσογειακής κουζίνας, χρησιμοποιώντας ποιοτικές και ψαγμένες πρώτες ύλες. Διακριτικά αρώματα, ελαφρές γεύσεις, γαλλικές τεχνικές και γευστικές ισορροπίες χαρακτηρίζουν τις δημιουργίες της που αναδεικνύουν τις ταπεινές πρώτες ύλες σε πρωταγωνίστριες υψηλής κουζίνας. Χρειάζεται ωστόσο λίγη προσοχή παραπάνω στο γευστικό αποτέλεσμα και στα επιδόρπια, για να αποδοθούν επιτυχέστερα οι εμπνεύσεις της σεφ. Βαθμολογία: 12,5/20.

Cash - Όλα τα λεφτά

2011-06-16T10:50:00.000-07:00

Το bar - restaurant Cash (Δηληγιάννη 52, Κεφαλάρι, 212 100 47 72), από την πρώτη στιγμή που άνοιξε, δημιούργησε αίσθηση στα Βόρεια Προάστια και άρχισε να συζητείται έντονα από στόμα σε στόμα, αφού πρότεινε την απόλυτη glamour εμπειρία δείπνου, σε όλα τα επίπεδα. Στεγασμένο σε ένα νεοκλασικό κτήριο στο Κεφαλάρι, και εκμεταλλευόμενο την αυλή του για τους καλοκαιρινούς, πιο ζεστούς μήνες, στήνει ένα κομψό σκηνικό για μια έξοδο με λάμψη.

Με το που θα πλησιάσετε στο εστιατόριο, θα σας υποδεχτούν με χαμόγελο, αλλά και με ύφος (που ευτυχώς σταματάει εκεί) και θα σας ανοίξουν τη μεγάλη, βαριά μεταλλική πόρτα για να σας αποκαλυφθεί ο εξωτερικός χώρος του εστιατορίου που έχει διαμορφωθεί και διακοσμηθεί υποδειγματικά από τον Γιώργο Μέρλο. Η μεγάλη αυλή, διαμορφωμένη με λευκό μάρμαρο, στήνει τον καμβά για μια καλλιτεχική δημιουργία υψηλής αξίας. Με τα τραπέζια – ροτόντες, αλλά και με τραπέζια σε πιο «καθημερινά», παραλληλόγραμμα σχήματα (από μάρμαρο και αυτά), να στρώνονται με λευκά, λινά τραπεζομάντιλα και να τοποθετούνται κοντά το ένα στο άλλο (με αποτέλεσμα να γίνεται έως και αποπνικτική η ατμόσφαιρα), δημιουργείται ένα λευκό φόντο που διακοσμείται κομψά με μαύρες λεπτομέρειες (όπως οι λεπτές, μεταλλικές και ελαφριές καρέκλες, που ντύνονται με αναπαυτικά blue black μαξιλαράκια) σε κλασικούς συνδυασμούς που αποπνέουν glamour. Οι γεμάτες με νερό «πισινούλες», που έξυπνα κυκλώνονται με μαύρες σιδεριές, δημιουργούν αίσθηση χαλάρωσης με τα κελαριστά νερά τους (και με τη βοήθεια κρυφού φωτισμού), ενώ τα λίγα κενά που υπάρχουν μεταξύ των τραπεζιών, γεμίζουν κομψές γλάστρες με ελιές. Η βλάστηση περιφερικά της αυλής (που αποτελείται από χαμηλά, κυπαρίσια και νυχτολούλουδα) σε αποκλείουν από τον έξω κόσμο και σου διώχνουν την ένταση της ημέρας, με τη συνδρομή της lounge μουσικής, που όσο νυχτώνει βέβαια ανεβάζει τα vibe. Από την άλλη, η μεγάλη μπάρα, σε μαύρο χρώμα και αυτή, στη μια γωνία της αυλής αναλαμβάνει να κρατήσει απασχολημένους τους κοσμικούς θαμώνες που δεν προέβλεψαν να κρατήσουν τραπέζι, ενώ πάλι για άλλους αποτελεί από μόνη της προορισμό. Διακοσμητικό στοιχείο αναφοράς είναι αδιαμφισβήτητα το ψηλό και επιβλητικό νεοκλασικό κτήριο που βρίσκεται στο βάθος της αυλής, φωτίζεται γλυκά και στέκεται εμβληματικά πάνω από τα κεφάλια του προσωπικού και των θαμώνων. Σε λευκό χρώμα, με μαύρες λεπτομέρειες, όπως η μεγάλη, μεταλλική πόρτα, τα μαύρα πλαίσια των παραθύρων, οι τέντες και τα κάγκελα στα μπαλκονάκια, να δημιουργούν κλασικούς και κομψούς συνδυασμούς αλλά και η αψιδωτή βεράντα στη μια πλευρά του, βγάζει αρχοντιά.
Γαστρονομικά, τις δημιουργίες του Cash επιμελείται ο βραβευμένος με Χρυσό Σκούφο για τη θητεία του σε άλλο εστιατόριο της Αθήνας, Γιάννης Σολάκης, με εμπειρία και σε εστιατόρια του εξωτερικού. Έτσι, η κουζίνα του εστιατορίου έχει χαρακτήρα, επενδύει σε εξαιρετική πρώτη ύλη, κινείται σε γνωστά Μεσογειακά μονοπάτια, παίζει με κρέας αλλά και με ψάρι και προτείνει fusion νεωτερισμούς που λοξοκοιτάζουν στην Ιαπωνία. Για μας, η αρχή του δείπνου έγινε με τη σαλάτα με ζουμερό κοτόπουλο, εξωτικό μάνγκο και αβοκάντο με γαλλική σαλάτα, λόλα και μαρούλι να δένονται με μια βινεγκρέτ με μουστάρδα που ήταν πιο έντονη από όσο θα θέλαμε, βαραίνοντας τελικά το σύνολο. Από την άλλη, τα πιτσάκια θαλασσινών, (δηλαδή αφράτες αλλά τραγανές αραβικές πιτούλες) ήταν αψεγάδιαστα και έφεραν κάθε μία διαδοχικά, μια χυμώδη γαρίδα με απαλή μαγιονέζα, εξαιρετικής τεχνικής ταρτάρ αλμυρού, ζουμερού, γεμάτου με τη γεύση της θάλασσας, τόνου, αρτυμένο με κρατσανιστό χαβιάρι tobikko (αυγά χελιδονόψαρου χρωματισμένα με wasabi) και τελειωμένο με μια γραμμή κρέμας wasabi για τον απαραίτητο πικάντικο, ιαπωνέζικο τόνο και μια φέτα εξαιρετικής ποιότητας, καπνιστού σολομού με δροσερό τυρί κρέμα. Ακόμα, το ντελικάτο και χυμώδες steak tartar έγραφε όμορφα με την αλμύρα από τις κάππαρες και έδενε άψογα με το κομψό και γευστικά ανάλαφρο καρπάτσιο μοσχαριού που είχε γαρνιριστεί με λίγο ελαιόλαδο.
Από κυρίως, ο λιπαρός σολομός ατμού ceviche, τρυφερός, χυμώδης και ελαφρά αλατισμένος εξωτερικά, έλιωνε ανάλαφρα σε κάθε μπουκιά, στο στόμα ενώ η πηχτή σάλτσα λαδολέμονου προσέθετε την επιθυμητή οξύτητα του λεμονιού αλλά και την αρωματική λιπαρότητα του ελαιόλαδου.
Τέλος με επιδόρπιο, με την αέρινη μους σοκολάτας σε κρατσανιστή βάση φεγιεντίν (γαλλική βάση από ζύμη), διακοσμημένη με φουντούκια, που προσέθεταν υφή, βρισκόταν σε μια λίμνη σοκολάτας αρωματισμένης με τον ξηρό καρπό και ολοκληρωνόταν με μια μπάλα κρεμώδους παγωτού βανίλια.
Όσον αφορά στην κάβα του εστιατορίου, είναι εκτενής και διαθέτει αξιόλογα ελληνικά και ξένα κρασιά, αφρώδη, λευκά, κόκκινα, επιδόρπια και ενισχυμένα, πολλά εκ των οποίων σερβίρονται και σε ποτήρι σε φυσιολογικές για τον χώρο και την περιοχή τιμές.

Σ: Εξυπηρετικό, ευγενικό και επαγγελαμτικό σέρβις που είναι όμως ολιγομελές για έναν τόσο μεγάλο χώρο και παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του καταλήγει αρκετά έως πολύ αργό.
Π: Εύκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους. Δίπλα στο εστιατόριο βρίσκεται ιδιωτικό πάρκινγκ

Σε έναν κομψότατο χώρο με αυλή, στο Κεφαλάρι, ο βραβευμένος chef Γιάννης Σολάκης, πατώντας στέρεα σε ιταλο-μεσογειακές βάσεις, επενδύει στις εξαιρετικής ποιότητας πρώτες ύλες, εισάγει τον απαραίτητο ιαπο-fusion εξωτισμό και προτείνει μια νέα και δημιουργική, υψηλή κουζίνα. Οι δημιουργίες του χαρακτηρίζονται από μοντερνισμό, εκλεπτυσμένη εμφάνιση, υψηλή τεχνική και ξεκάθαρες, ντελικάτες γεύσεις. Εκτενής κάβα με αξιόλογες επιλογές από τον ελληνικό και διεθνή αμπελώνα και σε ποτήρι. Βαθμολογία: 13,5/20.

(πηγή φωτογραφιών: http://www.in2life.gr/Blogs_Telegourmet.aspx)

Meson El Mirador - Με θέα στο Μεξικό

2011-06-09T13:04:00.000-07:00

Η πρώτη μου επαφή με το “El Mirador” (αυτό ήταν το όνομά του τότε) έγινε στη Νάξο το 2004, όπου στεγασμένο στον ψηλότερο όροφο ενός κτιρίου, το καλύτερο Μεξικάνικο του νησιού, πρoσέφερε πανοραμική θέα στην Πορτάρα, ένα κομμάτι του ναού του Απόλλωνα που έχει διασωθεί έως σήμερα και καλωσορίζει στη Νάξο όλους τους επισκέπτες του μεγαλύτερου νησιού του Αιγαίου. Θυμάμαι τον σερβιτόρο που μας είχε εκμυστηρευτεί ότι «ψάχνονταν» για να ανοίξουν ένα γνήσιο Μεξικάνικο εστιατόριο στην Αθήνα, και μερικούς μήνες αργότερα, το άλμα έγινε. Η ονομασία άλλαξε σε “Meson El Mirador” και προκειμένου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δικαιολογήσει το όνομα (mirador στα ισπανικά σημαίνει θέα) έπρεπε να βρει μια τοποθεσία που θα πρόσφερε εξίσου καλή θέα με αυτή στη Νάξο (ίσως και καλύτερη). Και η λύση βρέθηκε∙ εγκατεστημένο σε ένα νεοκλασικό στο Μεταξουργείο, από το roof garden του τρίτου ορόφου, αγναντεύει τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και το ναό της Παλλάδος Αθηνάς σερβίροντας μεξικάνικες λιχουδιές.

Παρόλο που η βλάστηση από τις παρακείμενες ιδιωτικές ταράτσες κόβουν την θέα στο ναό, που φαίνεται τελικά μερικώς από ορισμένα σημεία του μαγαζιού, η καλοκαιρινή αίσθηση που δημιουργεί το ανοιχτό κομμάτι του εστιατορίου, μαζί με τη λατινοαμερικάνικη μουσική που ακούγεται σε πολιτισμένα decibel, είναι αρκετή από μόνη της για να σε χαλαρώσει και να σε ταξιδέψει σε μακρινούς, εξωτικούς προορισμούς. Διακοσμημένη λιτά και μεξικάνικα, με λεπτομέρειες σε χρώμα τερακότας και πράσινες, σκούρες λαδί πινελιές, αφήνει τη θέα να μιλήσει από μόνη της και δεν βαραίνει την ατμόσφαιρα, τραβώντας την προσοχή μακρυά της.
Γευστικά, το μενού προσφέρει ποικιλία πιάτων και κινείται σε λατινοαμερικάνικα μονοπάτια φέρνοντας γνήσιες μεξικάνικες γεύσεις στην Αθήνα, όπως π.χ. το πόλο κον μόλε (φιλέτο κοτόπουλο με καυτερή σάλτσα από κακαό) ή το γουϊτλακότσε (μεξικάνικη τρούφα με καλαμπόκι και τυρί), χωρίς να τις ραφινάρει, να τις «αποστεριώνει» και να τις προσαρμόζει στα γούστα μας.
Από ορεκτικά, τα τοσταδίτας, μικρές, σκληρές και έξτρα τραγανές tortillas από καλαμπόκι μάις, σερβίρονται σαν καναπεδάκια με φρέσκια σάλτσα τομάτας, κοτόπουλο, φριχόλ (πουρές από κόκκινα φασόλια με τυρί), μαρούλι και τριμμένο τυρί σε ένα δροσερό, ελαφρύ σύνολο ενώ τα τακίτος κον κέσο, τηγανιτές φλογέρες από τορτίγιες με τραγανή επιφάνεια, φέρουν λιωμένη γραβιέρα στο εσωτερικό τους και περιχύνονται από σάλτσα μόλε (καυτερή λόγω τσίλι και διακριτικά πικρή στο βάθος, σάλτσα από κακάο, που οι Μάγιας έτρωγαν πριν τις μάχες τους για να τους δώσει ενέργεια αλλά και να τους αφυπνίσει) με ελάχιστη κρέμα για γαρνίρισμα.
Από κυρίως, ξεχωρίζουν οι πολύ καλά εκτελεσμένες, υποδειγματικές μεξικάνικες φαχίτας (που γίνονται όσο καυτερές επιθυμείτε), με βαθειά νοστιμιά από κόκκινες πιεπριές, κρεμμύδι και καλαμπόκι που σερβίρονται με σάλτσα γουακαμόλε και απαλή sour cream, δουλεμένη με γιαούρτι, σε τρεις εκδοχές με κοτόπουλο, μοσχάρι και χοιρινό. Από τις λιγότερο γνωστές, μεξικάνικες σπεσιαλιτέ στην Ελλάδα, το μισσιότε (πιάτο που συνοδεύει τις γιορτές των Μεξικανών και τις συναρθροίσεις τους, όπως π.χ. τα ροντέο) έρχεται από το νότιο Μεξικό και χρησιμοποιεί κρέας αρνίσιο, που τυλίγεται σε φύλλα κάκτου και μαγειρεύεται. Το κρέας που γαρνίρεται με λίγο τριμμένο τυρί, ποτίζεται με μια ελαφριά καυτερή σάλτσα γουαχίγιο και μαγείρευεται ουσιαστικά στον ατμό, κρατάει τα υγρά του και καταλήγει σε ένα αρωματικό, ζουμερό και τρυφερό αποτέλεσμα, παρόλο που η ποιότητα του κρέατος δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Από γαρνιτούρα, το αρωματικό ρύζι μπασμάτι, η εμπανάδας (πιτάκι με κρέας), η κεσαντίγια με γραβιέρα και το αβοκάντο ολοκληρώνουν τη Μεξικάνικη αισθητική του πιάτου. Από την άλλη, η ταμπικένια βεστίδα, φιλεταρισμένη, μοσχαρίσια μπριζόλα με τυρί, σε ψητή tortilla, ψημένη άψογα, προσεγγίζει ικανοποιητικότερα τα ελληνικά γούστα ενώ το ρύζι μπασμάτι, η σάλτσα πασίγια (από καυτερές πιπεριές) και το φριχόλ δίνει τους απαραίτητους μεξικάνικους τόνους στο πιάτο.
Τέλος, από επιδόρπια, το αφράτο κέικ σοκολάτας αζτέκας συνδυάζει σε ένα εκρηκτικό σύνολο πέντε διαφορετικά είδη λαχταριστής, σαγηνευτικής σοκολάτας με μια ιδέα αλκόολ για να υπογραμμίζει τη θεμιτή και απολαυστική πίκρα της bitter σοκολάτας. Τιμή: 28 – 37 ευρώ.

Σ: Φιλικό, εξυπηρετικό σέρβις με άνεση και εμπειρία
Π: Σχετικά δύσκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους

Σε ένα όμορφο νεοκλασικό στο Μεταξουργείο, η Ναξιώτικη ομάδα του El Mirador, στεγάζει τη "μεξικάνικη" εμπειρία της και μυεί το Αθηναϊκο κοινό στις γεύσεις της Κεντρικής Αμερικής. Χωρίς να παραποιεί τις δημιουργίες και να εξευγενίζει τα πιάτα προς τέρψην του "άμαθου", Ελληνικού κοινού, παρουσιάζει τις αυθεντικές μεξικάνικες δημιουργίες εισάγοντας στο λεξιλόγιό μας και στο πιάτο μας, μεξικάνικες λέξεις και γηγενή υλικά που δύσκολα βρίσκουμε στη χώρα μας και στα έθνικ εστιατόριά της. Ένα από τα γνησιότερα μεξικάνικα εστιατόρια στην Αθήνα (εάν όχι το γνησιότερο) που χρειάζεται όμως να αναθεωρήσει τις τιμές του. Βαθμολογία: 12,5/20.

Base Grill - Μαθήματα κρεατοφαγίας

2011-06-05T23:43:00.000-07:00

Εδώ και μερικούς μήνες, ένα καινούριο εστιατόριο έχει ανοίξει στο Μπουρνάζι και έχει κατάφερει από την πρώτη στιγμή, να γίνει το νέο talk of the town. Με ξεκάθαρο κρεατοφαγικό προσανατολισμό, έγινε πόλος έλξης πολλών επωνύμων που συνέρρεαν στα Δυτικά προάστια για να γευματίσουν στο Base Grill (Λ. Κωνσταντινουπόλεως 64, Περιστέρι, 210 - 57 57 455), δημιουργώντας ένα μικρό συνωστισμό αλλά και το κουτσομπολίστικο σούσουρο που τους συνοδεύει.

Όλα ξεκίνησαν όταν τα αδέλφια Βαγγέλης και Σπύρος Λιάκος αποφάσισαν να κάνουν το μεράκι τους επάγγελμα και να ανοίξουν το δικό τους εστιατόριο. Στεγασμένο σε μια παλιά ταβέρνα επί της Κωνσταντινουπόλεως, ο χώρος διαμορφώνεται στο "κουφάρι" του παλαιότερου χώρου εστιάσης. Σε λαδί φόντο, στο χρώμα του πίσω μέρους του φύλλου της ελιάς, διακοσμημένο μπερδεμένα με λογής λογής κουκλάκια αγελάδων και χοίρων (είναι άλλωστε τα αντικείμενα "λατρείας") συνδυάζει πάμπολλα "εμβλήματα" από μπύρες που γεμίζουν τους τοίχους, ψυγεία περιπτέρου, γεμάτα ασφυκτικά με πληθώρα μπουκαλιών μπύρας, δύο μεγάλα φωτιστικά από άδεια μπουκάλια κρασιού να κρέμονται ψηλά πάνω από το κεφάλι σου και μεγάλες και κλασικές φωτογραφίες και αποκόμματα από παλιές εφημερίδες να συμπληρώνουν τα διακοσμητικά κενά. Η ίδια παιχνιδιάρικη διάθεση μεταφέρεται και στον κατάλογο, με τα πιάτα να αναγράφονται σε διάφορα χρώματα και γραμματοσειρές, σχεδόν σε οποιδήποτε σημείο, αλλά και εύστοχα αστειάκα να προκαλούν το μειδιάμά σου. Η μουσική από την άλλη, σε διακριτική ένταση, κινείται στο ρεπερτόριο του νέου ελαφρο - λαϊκού. Κακά τα ψέματα, από πρώτη εντύπωση δεν σε κερδίζει.
Οι εντυπώσεις όμως αρχίζουν να αλλάζουν όταν φτάνουν στο τραπέζι οι δημιουργίες, όπως η υπερμεγέθης σαλάτα "πανδαισία λαχανικών". Ένας πύργος από μαρούλι και ρόκα, με διακριτική βινεγκρέτ με βάση τυρί φέτα, ανακαετεμμένη με τρίμματα από ξηρούς καρπούς, όπως φουντούκια, αμύγδαλα και καρύδια να κρατσανίζουν στο δόντι, αρτυμένη με δυόσμο για το άρωμα και τη φρεσκάδα και καλυμμένη από ένα στρώμα φρέσκιας, τριμμένης τομάτας, ήταν η ιδανικότερη αρχή για ένα γεύμα κρεατοφαγίας. Συνέχεια με τα αυγά με πατάτες, το signature dish του Base Grill που έχει κάνει πάταγο και ίσως έτσι να δικαιολογείτα η τσιμπιμένη τιμή του. Οι δύο σεφ, δανείζονται την απλούστερη συνταγή της ελληνικής κουζίνας και της χαρίζουν κομψότητα υψηλής γαστρονομίας. Σε μια φωλιά από λεπτοκομμένες πατάτες julienne που τηγανίζονται μέχρι να τραγανίσουν, αναπαύονται 4 αυγά μάτια, τηγανισμένα στο ίδιο λάδι. Αλατοποιπερώνονται ελάχιστα (θα προτιμούσαμε λίγη παραπάνω αλμύρα και λίγη πιπεράτη ένταση ακόμα) και παρουσιάζονται στο τραπέζι, όπου ο σερβιτόρος σπάει τους ρευστούς κρόκους και τους απλώνει σε όλο το πλάτος της φωλιάς, αφήνοντας τις τραγανές πατάτες να ρουφήξουν εξωτερικά τη γεμάτη, μεστή, umami γεύση των χυμών των αυγών δημιουργώντας ένα πολύπλοκο σύνολο γεύσεων και υφών από δύο απλά υλικά. Δεύτερο στη σειρά ορεκτικό, το συκώτι, ψημένο όσο πρέπει για να κρατήσει τους χυμούς του και τη γεύση του, με τη σχάρα να έχει αφήσει τα σημάδια της στην επιδερμίδα του, έρχεται στο τραπέζι παρέα με μια σανίδα κοπής. Αφού μεταφερθεί από το λευκό του πιάτο στη σανίδα, κόβεται μια λεπτή φέτα και ανακατεύεται με το καλαματιανό αγουρέλαιο (ιδιοπαραγωγή από τον πεθερό ενός εκ των δύο ιδιοκτητών - σεφ) που έχει ήδη προστεθεί στο πιάτο του για να αναμειχθεί με τους χυμούς του συκωτιού, και προσφέρεται για δοκιμή. Η λιπαρότητα του λαδιού που ντύνει το κρέας, η δυνατή γεύση του συκωτιού, η λαχταριστή, βελούδινη υφή του και το ζουμί που είχε διατηρηθεί συνηγορούν σε μια απολαυστική εμπειρία.
Από κυρίως, επιλέξαμε την ποικιλία κρεατικών για δύο άτομα, όπου αφράτα και ζουμερά μπιφτέκια με μυρωδικά συνοδεύουν λιπαρές, χυμώδεις πανσέτες, τρυφερά κομμάτια κοτόπουλο και μοσχαρίσια λουκάνικα, βόμβες γεύσης, όλα τους ψημένα "μαστόρικα" μαζί με απαλό τζατζίκι, ελαφριά μαγιονέζα και παχύρευστη bbq sauce με βαθειά νοστιμιά, όλα τους φτιαγμένα στο μαγαζί. Δεύτερο πιάτο, το εξαιρετικής ποιότητας μοσχαρίσιο κομμάτι ψημένο με βραζιλιάνικο τρόπο, ήτοι γλυκά μόνο ακουμπισμένο από τη θερμότητα εξωτερικά (και όχι ξεροψημένο όπως οι Βραζιλιάνοι θα το προτιμούσαν), με το ζουμερό πηρύνα του να προσφέρει απλόχερα τους χυμούς του σε όλο τον όγκο του απελευθρώνοντας τη γεύση του σε κάθε μπουκιά. Το κρέας κόπηκε μπροστά μας σε φέτες, πάνω σε σανίδα κοπής με αυλάκι περιφερικά για να μαζέψει τα υγρά του κρέατος, και σερβισρίστηκε μαζί με απλό αλάτι Μεσογείου, αλάτι Μεσογείου καπνισμένο με κεδρόξυλο και αλάτι Μεσογείου με κιτρολέμονο για να προσθέσουμε μια πιο καπνιστή ή όξινη αλμύρα στο κρέας μας.
Από επιδόρπια, η ελφαφρά όξινη μους λεμονιού, με δροσιστικό γλάσο δυόσμου, σε βάση από μπισκότα digestive και η απαλή και ελαφριά μους γιαουρτιού διακοσμημένη με παστέλι, που προσφέρεται από το μαγαζί μαζί με ένα καραφάκι παγωμένης μαστίχας, ξεπλένουν το στόμα από τις έντονες γεύσεις και κλείνουν ευχάριστα την κρεατοφαγία.
Όσον αφορά στην κάβα, προσφέρει πληθώρες επιλογές από μπύρες (Γαλλικές, Γερμανικές, Ολλανδικές, Ελληνικές, Βελγικές κ.ά.) σε πρωτόγνωρη για εστιατόριο ποικιλία, ενώ από κρασιά οι επιλογές είναι αισθητά πιο περιορισμένες με λίγα αξιόλογα, εξ' αυτών, κρασιά. Τιμή: 22 - 32 ευρώ.

Σ: Ευγενικό, φιλικό και τεχνικά καταρτισμένο σέρβις που κόβει μπροστά σας το κρέας για να το δοκιμάσετε
Π: Σχετικά δύσκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους

Οι αδελφοί Βαγγέλης και Σπύρος Λιάκος στεγάζουν το μεράκι τους για τη μαγειρική σε μία παλιά ταβέρνα στο Μπουρνάζι κάνοντας τα Δυτικά Προάστια προορισμό κρεατοφαγίας υψηλών προδιαγραφών. Επενδύοντας στην καλής ποιότητας πρώτη ύλη, το ταλέντο τους αλλά και τη διάθεσή τους για πειραματισμό σερβίρουν κρεατοφαγικά πιάτα με κέφι, δημιουργικότητα, γεύση και φροντίδα. Ακρίβεια στο ψήσιμο, ψαγμένα υλικά και τεχνικές και φιλικές τιμές αναδεικνύουν το Base Grill στο απόλυτο κρεατοφαγικό στέκι της Αθήνας. Βαθμολογία: 13,5/20.

Χρύσα - Χρυσή κουζίνα

2011-06-03T00:41:00.001-07:00

Όσο πλησιάζει το καλοκαίρι και ο καιρός ανοίγει, τόσο η όρεξή μου για δείπνο κάτω από τον έναστρο Αττικό ουρανό μεγαλώνει. Η χαλαρή, καλοκαιρινή αίσθηση που δημιουργεί η αυλή ενός εστιατορίου ή η ταράτσα του, εντείνει την απόλαυση του φαγητού ενισχύοντας τις αισθήσεις του. Μια τέτοια απολαυστική αυλή βρήκα και στο Μεταξουργείο, στη Χρύσα (Αρτεμισίου 4, Κεραμεικός, 210 – 34 12 515), ένα εστιατόριο μεσογειακής κουζίνας που σερβίρει οικείες, εμπνευσμένες γεύσεις με twist.
Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα παλιό σπίτι της περιοχής όπου οι πέτρινοι τοίχοι έχουν απογυμνωθεί και μαζί με την μικρή, κομψή πόρτα, στο ανώφλι της οποίας βρίσκεται η μαρκίζα του εστιατορίου, σε υποδέχονται και σε οδηγούν, μέσω ενός διαδρόμου με γλυκό φωτισμό στη γοητευτικότατη, πλακόστρωτη αυλή. Μικρή και ρομαντική (φιλοξενεί μόλις τρία τραπεζάκια), με ένα στολισμένο με φωτάκια δέντρο στο κέντρο της να σκεπάζει με τη φυλλωσιά του τους θαμώνες, τη βοκαμβίλια στη μια γωνία να προσφέρει τα ανοιξιάτικα αρώματά της, τα λοιπά διακοσμητικά φυτά να σιγοντάρουν αισθητικά και το μεγάλο τοίχο στην πλάτη της αυλής να δεσπόζει, αφήνει την πέτρα να ολοκληρώσει την αναβίωση της παλιάς αθηναιϊκής αυλής. Η lounge γαλλική μουσική μπερδεύεται με τα ορχηστρικά κομμάτια και δημιουργούν ένα χαλαρό περιβάλλον για να απολαύσεις το δείπνο σου. Τα κομψά τραπεζάκια, ακολουθώντας την ίδια διακοσμητική γραμμή, πλαισιώνονται από λευκές καρέκλες ενώ ο εωτερικός χώρος, που βλέπεις από τη μεριά της αυλής, λιτός και σε λευκό φόντο, με τους τοίχους να διακοσμούνται με πίνακες σε παλ χρώματα, γεμίζει με τραπέζια με λευκά, μακρυά τραπεζομάντιλα και καρέκλες ντυμένες και αυτές στα λευκά.
Όσον αφορά στην κάρτα του εστιατορίου, προσφέρει μετρημένες και συναφείς μεταξύ τους επιλογές, αντλώντας γεύσεις από τη Μεσόγειο και δίνοντάς τους δημιουργικό αέρα. Έτσι, η αρχή έγινε με τη σαλάτα με ρόκα και baby σπάνακι, με άσπρο σουσάμι να προσθέτει υφή, χυμώδη "φιλέτα" πορτοκαλιού και dressing από μπαλσάμικο και πορτοκάλι που, αν και ισορροπημένα γλυκό, η υπερβολή στη χρήση βάραινε λίγο παραπάνω το αποτέλεσμα. Οι μπουκίτσες χοιρινού, εν είδει τηγανιάς, σερβιρίστηκαν πάνω σε πιτάκια με μια γεμάτη, πηχτή σάλτσα με αρώματα εσπεριδοειδών, γαρνιρίστηκαν με αρωματικό θυμάρι και συνοδεύτηκαν από ένα γιαούρτι με άρωμα λεμονιού που έδενε τις γεύσεις και πρόσφερε φρεσκάδα σε ένα γευστικό αλλά μονοδιάστατο σύνολο που του έλειπε μια πιο ραφιναρισμένη, ιντελεκτουέλ διάσταση.
Από κυρίως, το φιλέτο κοτόπουλο, τρυφερό και άψογα μαγειρεμένο κρατώντας τα υγρά του, με τη γεμάτη γευστικά σάλτσα από καραβίδα, που της έδινε μια παραπάνω γευστική διάσταση, ήρθε στο τραπέζι παρέα με την καραβίδα, δένοντας τα δύο ετερογενή υλικά με τον καλύτερο τρόπο, αναδεικνύοντας ιδανικά και τα δύο μέσα από τη γόνιμη «διαφωνία» στεριάς και θάλασσας. Το χυμώδες, φιλέτο σολομού (πιάτο ημέρας), που αγκάλιαζε μια διακριτικότατη σάλτσα μαστίχας, όπου μετά βίας «ακουγόταν» η μοναδικής αξίας πρώτη ύλη, ψημένο στο σημείο, κράτησε στη σάρκα του τους χυμούς της και έλιωνε στο στόμα αφήνοντας τη λιπαρότητα του σολομού να πλημμυρίσει τις αισθήσεις ενώ ο υδαρής πουρές σελινόριζας πρόσθετε απαλή γλύκα.
Από επιδόρπια, το ντελικάτο, ελαφρύ cheesecake με μέλι συνδύαζε μια υποδειγματικής υφής, ελαφρά γλυκιά κρέμα πάνω σε ένα λεπτό και τραγανό στρώμα από μπισκότα digestive. Από την άλλη το αεράτο μους πικρής σοκολάτας έδενε με τη φλούδα πορτοκαλιού, εν είδει γλυκού του κουταλιού που πρόσθετε αρώματα εσπεριδοειδών και μια πικρίλα, στην ενδογενή πικρή αίσθηση της σοκολάτας.

Σ: Γρήγορο και εξυπηρετικό σέρβις
Π: Πάρκινγκ ανάλογης δυσκολίας με την ημέρα και την ώρα της επίσκεψής σας

Σε ένα πετρόκτιστο σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, η Χρύσα Πρωτόπαπα στεγάζει το ομώνυμο εστιατόριό της, και υποδέχεται τους θαμώνες της σε ένα λιτά διακοσμημένο εσωτερικό χώρο, σε λευκό φόντο, αλλά και σε μια χαλαρωτική, ανοιξιάτικη αυλή. Το μενού, μικρό αλλά παιχνιδιάρικο μπερδεύει γόνιμα θάλασσα και στεριά επενδύοντας και κάνοντας συχνά αναφορές σε οικείες γεύσεις που ανανεώνει δημιουργικά. Πολύ καλής ποιότητας πρώτες ύλες που μεταμορφώνονται σε γευστικά πιάτα. Βαθμολογία 13,5/20.

Eat at Milton's - Μοντέρνα κουζίνα στη γειτονιά των θεών

2011-05-27T05:34:00.000-07:00

Εδώ και καιρό ήθελα να επισκεφθώ το Eat at Milton’s (Ανδριανού 91, Πλάκα, 210 – 32 49 129), το εστιατόριο της Πλάκας που δεν περιορίζεται στην παραδοσιακή, τουριστικά τυπική, ελληνική κουζίνα και τολμά προτείνοντας στο τουριστικό και Αθηναϊκό κοινό επιλογές που ταξιδεύουν και τους μεν και τους δε.

Μπαίνω στο εστιατόριο και νομίζω πως είμαι σε νησί. Λίγο τα μπρονζέ, ηλιοκαμμένα πρόσωπα των τουριστών, (που παρά τον άστατο καιρό των τελευταίων ημερών στην πρωτεύουσα, κατάφεραν να «αρπάξουν» τον ήλιο τους), λίγο το ότι ο μετρ μας υποδέχεται στα αγγλικά, λίγο το ότι τελικά καθόμαστε σε ένα κομψό τραπέζι απέναντι από το μαγαζί παρατηρώντας το ετερογενές τουριστικό κοινό, λίγο το πλακόστρωτο της οδού Αγίας Φιλοθέης, μας μεταφέρουν μερικές εβδομάδες μπροστά και στις προγραμματισμένες διακοπές μας στις Κυκλάδες.
Η διακόσμηση σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις στο μαγαζί. Τα μαύρα τραπέζια ντύνονται με κομψά, υφασμάτινα σουπλά, στρώνονται με κολωνάτα ποτήρια για κρασί, πλαισιώνονται από αναπαυτικές καρέκλες σε άσπρο ή κόκκινο χρώμα και διακοσμούνται με γλαστρούλες μεσογειακών μυρωδικών. Στην κυρίως σάλα ένα μακρύ, μοναστηριακό τραπέζι, μπροστά από το bar, προσφέρεται για ζευγάρια ή μικρές παρέες, διαχωρίζοντας τα μεταξύ τους με βάζα με λουλούδια, ενώ τα φωτιστικά (είτε με αμπαζούρ είτε «γυμνά») κρέμονται αρκετά χαμηλά (στο όριο για να γίνουν ενοχλητικά) και μαζί με τις φωτογραφίες στις δυο κολώνες δημιουργούν ένα ενδιαφέρον διακοσμητικό mix ‘n’ match δίνοντας διεθνή χαρακτήρα στο χώρο.
Όσον αφορά στην κάρτα του εστιατορίου, την επιμελείται ο Γάλλος chef Alain Parodi, που έχει κερδίσει αστέρι Michelin για το εστιατόριο Lou Cigaron κοντά στις Κάννες, και που είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό από τη θητεία του ως consultant chef στο Hytra. Ξαναγυρνώντας στην Ελλάδα, ο Alain Parodi, αυτή τη φορά ως executive chef, προτείνει ένα Μεσογειακό, ιταλο-ελληνικό μενού που βρίθει από έμπνευση και διαφορετικότητα και επαναδημιουργεί ελληνικά πιάτα εισάγοντας νέες τεχνικές και πιο διεθνή προσέγγιση. Χαρακτηριστικές δημιουργίες του είναι τα ιαπο-ελληνικά maki γιαλαντζί με σολομό, αγγούρι σάλτσα σόγιας και λεμόνι, το χταπόδι σε ζελέ τομάτας με καρυκεύματα και ο σιγοβρασμένος για 14 ώρες πατσάς με ρεβύθια.
Για μας το δείπνο ξεκίνησε με μια κλασική, ρουστίκ χωριάτικη σαλάτα με βιολογικά υλικά, που σερβιριζόταν με γαλλικό καθωσπρεπισμό σε ένα design πιάτο, με τα επιμέρους γευστικά υλικά (κρεμμύδι, ελιές και φέτα) να δένουν σε ένα ελληνικό σύνολο όπου είχε αντικατασταθεί η κλασική τομάτα από τραγανά τοματίνια και είχε προστεθεί, εκτός της πράσινης πιπεριάς και κόκινη. Η ρίγανη που είχε τριφτεί από πάνω έφερνε αρώματα ελληνικής υπαίθρου. Από ορεκτικά, επιλέξαμε το vitello tonnato, λεπτές φέτες ελαφρώς μαγειρεμένου μοσχαριού καλυμμένες με τόση όση μαγιονεζάτη σάλτσα, διακριτικά αρωματισμένη με τόνο και σερβιρισμένες πάνω σε σαλάτα με λόλα (κόκκινη και πράσινη). Η προσθήκη φλυδών παρμεζάνας πρόσθετε περισσότερη umami γεύση, τα μαγειρεμένα τοματίνια υπόξινη γλύκα, το κουκουνάρι τραγανή υφή, η κάπαρη την απαραίτητη αλμύρα ενώ αν και η ποιότητα του κρέατος ήταν καλή, ένα ακόμα καλύτερο ποιοτικά κομμάτι θα έκανε το σύνολο να λάμψει με την πολυπλοκότητα των γεύσεών του.
Από κυρίως, οι παραρδέλες με μοσχαράκι ραγού ήρθαν ένα κλικ παραπάνω βρασμένες, αφαιρώντας την απόλαυση της al dente υφής, με το κρέας, τρυφερό και ζουμερό, να λιώνει στο στόμα και τους χυμούς του να σκαρώνουν στο πιάτο μια γεμάτη γευστικά σάλτσα, μαζί με την κρέμα παρμεζάνας, δένοντας τα υλικά. Ο ψιλοκομμένος, άφθονος μαϊντανός πρόσθεταν στην εικόνα αλλά και στα αρώματα του πιάτου. Από την άλλη, τα ταλιολίνι, αρκετά κλικ παραπάνω βρασμένα, έφτασαν στο τραπέζι μας σχεδόν λασπωμένα, με το μοσχαράκι ραγού, τρυφερό και ζουμερό και σε αυτήν την εκτέλεση, να συνοδεύεται από μια ακαρύκευτη και αραιή σάλτσα (το αλάτι που έλειπε θα την βοηθούσε και το πιπέρι θα της έδινε αρωματικότητα και πικάντικη ένταση) που ενσωμάτωνε τους χυμούς του κρέατος και του καρότου και κατέληγε σε ένα γευστικό αποτέλεσμα.
Από επιδόρπια, το τιραμισού με τη γλυκιά, γεμάτη κρέμα μασκαρπόνε να αγκαλιάζει τα βουτηγμένα σε εσπρέσσο σαβαγιάρ ολοκληρωνόταν με σκόνη κακάο και η μους σοκολάτας, αρωματισμένη με πορτοκάλι και σερβιρισμένη με πολύ καλής υφής και γευστικό παγωτό μάνγκο μάνγκο, ολοκλήρωναν το γεύμα. Τιμή 32 -37 ευρώ.

Σ: Φιλικό και εξυπηρετικότατο, επαγγελματικό σέρβις
Π: Το κοντινότερο ιδιωτικό πάρκινγκ βρίσκεται στα 300 μέτρα από το μαγαζί. Προτιμήστε ΜΜΜ αν και θα χρειαστεί να περπατήσετε.

Σε ένα ντιζαϊνάτο χώρο στην τουριστική Πλάκα, ο γνωστός στο ελληνικό κοινό Γάλλος chef Alain Parodi, βραβευμένος με ένα αστέρι Michelin, δημιουργεί, μέσα από διεθνές πρίσμα (απόρροια της έως τώρα πορείας του), ελληνικές και ιταλικές συνταγές προσφέροντάς τους κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και διεθνή αισθητική. Καλές πρώτες ύλες, άρτια τεχνική και διάθεση για δημιουργικό παιχνίδι που υπόσχεται ευχάριστες γαστριμαργικές εμπειρίες. Μερικά πιάτα ωστόσο χρειάζονται μικροαλλαγές για να λάμψουν. Βαθμολογία: 12,5/20.

(πηγή φωτογραφιών: www.eatatmiltons.gr και https://www.facebook.com/group.php?gid=88344335879&ref=ts)

Electra Restaurant - Νεοελληνική κουζίνα με θέα στην ιστορία

2011-05-20T04:54:00.001-07:00

Τα μενού γευσιγνωσίας έχουν ανακηρυχθεί τον τελευταίο χρόνο σε νέα μόδα στα εστιατόρια της Αθήνας με τους χώρους εστίασης, όλων των επιδόσεων, φιλοσοφιών και... τιμών, να υπόσχονται γαστρονομικές απολαύσεις σε πολύ καλή σχέση ποιότητας - τιμής.

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, τα κορυφαία εστιατόρια της Αθήνας, που βραβεύτηκαν και φέτος με Χρυσό Σκούφο, κατόπιν πρωτοβουλίας του Αθηνοράματος, παρουσίασαν μεσοβδόμαδα για διάρκεια δύο εβδομάδων, ένα μενού με τις χαρακτηριστικότερες δημιουργίες τους που τους οδήγησαν στη διάκριση, σε μισή τιμή. Το εστιατόριο που επιλέξαμε να επισκεφθούμε ήταν το Electra Palace Restaurant, που μας είχε κάνει θετικότατη εντύπωση από την πρώτη μας ήδη επαφή πριν από ένα χρόνο (σε σημείο που νοιμίζουμε ότι αδικήθηκαν από το Αθηνόραμα με τη βαθμολογία του).
Στεγασμένο στον 5ο όροφο του Electra Palace Hotel (Νικοδήμου 18 - 20, Πλάκα, 210 - 33 70 000) στο πεντάστερο ξενοδοχείο της Πλάκας που ξεχωρίζει με την vintage ομορφιά του και την κλασική διακόσμησή του με art nouveau και μπαρόκ στοιχεία, το εστιατόριο που και φέτος βραβεύτηκε με ένα Χρυσό Σκούφο τοποθετείται στρατηγικά απέναντι από την Ακρόπολη και προσφέρει μια από τις πιο ρομαντικές θέες στην - πρωτεύουσα. Ο μικρός εσωτερικός χώρος αν και χαμηλοτάβανος χρησιμοποιεί διακοσμητικά τρικ, όπως τα συρόμενα τμήματα της οροφής που "ανοίγουν" τον χώρο ενώ τα αραιά τοποθετημένα τραπέζια, σε συνδυασμό με τη χαλαρή μουσική, που με τα βίας ακούγεται από τα ηχεία, συνηγορούν στην απόλαυση. Η ανοιχτή κουζίνα προσφέρει θέα στα ενδότερα και συχνά πυκνά βλέπεις τον chef Γιώργο Βενιέρη να αφήνει ολοκληρωμένα πιάτα στο πάσο. Από την άλλη πλευρά, η μεγάλη τζαμαρία του εστιατορίου προσφέρει απρόσκοπτη θέα στο φωτισμένο, επιβλητικό ιερό βράχο της Ακρόπολης, το ολόλαμπρο Ερέχθειο και το ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα ενώ τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες η τζαμαρία ανοίγει και στρώνονται τραπέζια στον εξωτερικό χώρο του εστιατορίου από όπου νομίζεις ότι μπορείς να ακουμπήσεις τον υπεραιωνόβιο ναό.
Ο chef Γιώργος Βενιέρης, γνώστης της ελληνικής κουζίνας, χρησιμοποιεί σαν βάση διάφορες εκφάνσεις της (παραδοσιακή, αστική, νεο αστική), επηρεάζεται από την ευρύτερη Μεσόγειο, ανακατεύει λίγη μοριακή μαγεία και καταλήγει σε έναν επαναπροσδιορισμό της κουζίνας μας που εκπλήσσει. Το καλωσόρισμα που σερβιρίστηκε στο τραπέζι μας, λεπτές, τραγανές φέτες αραβικής πίτας με γευστικότατο αγουρέλαιο και ελιές Καλαμών, ήταν ενδεικτικό του προσανατολισμού της κουζίνας.
Πρώτο πιάτο του μενού γευσιγνωσίας, ο μαριναρισμένος γαύρος, σερβιρισμένος με ένα κλωναράκι άνηθου πάνω σε ένα μικρό ημισφαίριο υπόξινου ζελέ ξυδιού, αφράτη τεμπούρα κάπαρης, γλυκίζον μαριναρισμένο τοματίνι και στο κέντρο του μοντέρνου πιάτιου - πλακάκι, μια κρεμώδης φάβα με τη χαρακτηριστική γήινη ένταση.
Δεύτερο πιάτο το φιλεταρισμένο μπαρμπούνι σαβόρο χυμώδες και τρυφερό, έλιωνε στο στόμα και συνοδευόταν από ένα πηχτό, γλυκίζον sushi rice, μαριναρισμένο σε ξύδι και ντυμένο με μαύρο και άσπρο σουσάμι και μια υπόγλυκη σάλτσα τομάτας με μικροσκοπικές σταφίδες.Τα δύο πρώτα πιάτα συνοδεύτηκαν με Chardonnay του Χατζημιχάλη, ελαφρύ με απαλό άρωμα ξύλου και διακριτή οξύτητα που ταίριαξε με το ψάρια αλλά και τις υπόλοιπες γήινες γεύσεις των πιάτων.
Συνέχεια, με το φρέσκο μοσχαρίσιο λουκάνικο με γεμάτη και βαθιά γεύση (όπου ωστόσο το κρέας ήταν λιγότερο ψιλοκομμένο από όσο θα θέλαμε αφαιρώντας μια ντελικάτη υφή) και το "μοριακό" αυγό μάτι, ένας ελαφρά μαγειρεμένος κρόκος που περιτριγυριζόταν από έναν αλμυρό, "ασταθή" και κομμένο αφρό ασπραδιού αρωματισμένο με μαύρη τρούφα (με το χρυσό κέντρο να σπάει απελευθερώνοντας τα υγρά του που ανακατεύονταν με τον αφρό και δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό σύνολο). Το πιάτο ολοκληρωνόταν με αεράτες τηγανιτές πατάτες και μια γραμμή κέτσαπ, ιδίας παρασκευής, που με την οικειότητα των γεύσεων ξύπνησε παιδικές, σπιτικές αναμνήσεις.
Κυρίως πιάτο, το άκρως τρυφερό και ζουμερό, απαλό φιλέτο αρνιού, πάνω σε ένα στρώμα al dente ρεβυθιών με το ζουμί τους, μια γραμμή γευστικού, μαλακής υφής χούμους και κρεμώδες παγωτό με διακριτικό άρωμα μελιτζάνας που όχι μόνο ταίριαξε γευστικά με τα υπόλοιπα υλικά, αλλά δημιούργησε αντιθέσεις σε επίπεδο υφής και κυρίως θερμοκρασίας με τα επιμέρους σημεία του πιάτου, αναδεικνύοντάς τα σε πολλαπλά επίπεδα. Τα πιάτα συνοδεύτηκαν με το Syrah του Χατζημιχάλη του 2006 το οποίο, αφού αφέθηκε να αναπνεύσει, έβγαζε αρώματα βατόμουρου, πικάντικο "στόμα" και στρογγυλεμένες, απαλές τανίνες.
Για επιδόρπιο αφράτη καρυδόπιτα, ελαφρά σιροπιαστή, καλυμμένη με ένα χοντρό και άγευστο στρώμα ζελατίνης που... δεν έβγαζε νόημα, ένα σφηνάκι χλιαρού, υπόγλυκου ροφήματος σοκολάτας και ένα αρωματικότατο παγωτό κανέλας σε ένα ελληνικό επιδόρπιο με αστικές αναφορές.
Τέλος, η κάβα δημιουργεί αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας με την πληθώρα των ετικετών να είναι ελληνικές αλλά ο περιορισμένος τους αριθμός και η αναντιστοιχία του επιπέδου τους με αυτόν της κουζίνας απογοητεύει. Τιμή μενού: 37 ευρώ (χωρίς κρασί), τιμή κάρτας: 42 - 60 ευρώ.

Σ: Επαγγελματικό, γρήγορο και διακριτικό σέρβις
Π: Δύσκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους. Σε κοντινή απόσταση από το ξενοδοχείο υπάρχουν δύο πάρκινγκ επί πληρωμή.

Σε μια από τις προνομιακότερες ταράτσες των Αθηνών, ο Γιώργος Βενιέρης, επαναδημιουργεί την ελληνική παραδοσιακή και την αστική κουζίνα με επιρροές από την ευρύτερη Μεσόγειο. Οι γαλλικές και μοριακές τεχνικές παρασύρονται σε ένα δημιουργικό χορό με αποτέλεσμα που εκπλήσσει γευστικά, εικαστικά και όχι μόνο. Η "εμμονή" σε ελληνικές πρώτες ύλες και ελληνικές συνταγές δημιουργεί μια οικειότητα που ταιριάζει στις γευστικές μας αναμνήσεις και εκμεταλλεύεται τη ρουστίκ αμεσότητα για να αναδείξει το αποτέλεσμα σε διαφορετικά επίπεδα. Βαθμολογία 15/20.

Funky Gourmet - Και gourmet και funky

2011-05-16T03:37:00.000-07:00

Οι ευκαιρίες που έχει κάποιος να απολαύσει ένα δείπνο υψηλού, γαστρονομικού επιπέδου σε εστιατόρια της Αθήνας είναι μετρημένες στα δάχτυλα με τα περισσότερα από τα φημισμένα εστιατόρια να χαρακτηρίζουν την κουζίνα τους (Γαλλική, Διεθνής, Ψαροκεντρική, Ελληνοκεντρική, Ιαπωνέζικη κ.ά.) περιορίοζοντας με αυτόν τον τρόπο τη δημιουργικότητά τους σε στεγανά αλλά και στερώντας δεξαμενές γεύσεων, αρωμάτων και υφών από την παλέτα, την «μύτη» και τις αισθήσεις των πιάτων τους.

Ωστόσο, ένα εστιατόριο στο Μεταξουργείο, που μετράει λιγότερο από 2 χρόνια ζωής, στα οποία έχει κατορθώσει να βραβευτεί με Χρυσούς Σκούφους, έρχεται να ταρακουνήσει τη λιμνάζουσα, γαστρονομική σκηνή της Αθήνας και να μας βάλει σε γευστικές περιπέτειες. Οι chef – ιδιοκτήτες Γεωργιάννα Χιλιαδάκη (απόφοιτη του Institute of Culinary Education του Μανχάταν και με εμπειρία σε εστιατόρια όπως το Kitchen 82 του Charlie Palmer, το 48 The restaurant του Χριστόφορου Πέσκια και το Ell Bulli του θρυλικού Καταλανού Ferran Andria) και Νίκος Ρούσσος (απόφοιτος του Institute of Culinary Education του Μανχάταν και με εμπειρία σε εστιατόρια όπως το Kitchen 82 του Charlie Palmer, το Cineac, το Squirrel με τον Ervé Pronzato και το Boschetto) ξεκινώντας το 2007 με μια νέα εταιρία catering, τη Funky Gourmet Private Cheffing, έδωσαν το μαγειρικό στίγμα τους και μέσα στα επόμενα δύο χρόνια κατάφεραν να ανακαινίσουν ένα νεοκλασικό κτίριο στο Μεταξουργείο για να στεγάσουν privé εκδηλώσεις, και μερικούς μήνες αργότερα, το Εστιατόριό τους.
Στην καρδιά της Αθήνας και στο κέντρο της πιο ανήσυχης, γαστρονομικά, συνοικίας της, στο Μεταξουργείο, η ομάδα του Funky Gourmet (Παραμυθιάς 13 και Σαλαμίνος, Κεραμεικός, 210 – 52 42 727) ανακαίνισε ένα Αθηναϊκό νεοκλασικό σπίτι και διαμόφωσε τον χώρο για να φιλοξενήσει τους πελάτες της. Εξωτερικά, η εμψάνιση του κτιρίου δεν θυμίζει σε τίποτα εστιατόριο, εντύπωση που αλλάζει όταν χτυπήσεις το κουδούνι της εξώπορτας και να σου ανοίξει το ευγενικότατο και πάντα χαμογελαστό προσωπικό. Το μαρμάρινο δάπεδο θυμίζει παλιά Αθήνα και δένει με τη μαύρη δρύινη μπάρα που αναλαμβάνει να σας «κρατήσει» απασχολημένους σε περίπτωση που έχετε έρθει πριν την παρέα σας, με premium ποτά. Εκεί μπορείτε να ενημερωθείτε για τα κρασιά της κάβας αλλά και να τα δείτε να εκτίθενται ακριβώς από πίσω σας σε ειδικά ψυγεία – συντηρητές. Στο δρόμο προς τη σάλα του 1ου ορόφου, ανεβαίνετε τη λιτή στριφογυριστή σκάλα και η εικόνα που αντικρύζετε στο κεφαλόσκαλο κόβει την ανάσα. Σε ένα μοντέρνα λιτό χώρο, σε μαύρο φόντο, με τα άσπρα καθίσματα και με μερικούς πίνακες να σπάνε τη χρωματική μονοτονία, αναδεικνύεται το μεγάλο μονοκόμματο άνοιγμα, από άκρη σε άκρη της σάλας, καλυμμένο με γυαλί, που ανοίγει το χώρο και αφήνει το μάτι να πέσει στο καλοδιατηρημένο, ογκώδες και μεγαλοπρεπές νεοκλασικό κτίσμα που στέκεται απέναντι από το εστιατόριο. Ο ξεκούραστος, λόγω της διακόσμησης, χώρος αφήνει τον φωτισμό από τον δρόμο να μπαίνει και να μπερδεύεται με τον εσωτερικό φωτισμό ενώ η χαλαρή μουσική σε χαμηλή ένταση παίζει υποστηρικτικό ρόλο στη διασκέδαση.
Γαστρονομικά, το εστιατόριο βρίσκεται στο στρατόπεδο της δημιουργικής, μοριακής κουζίνας και στόχος του είναι να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε, βλέπουμε και γευόμαστε το φαγητό. Και αυτό φαίνεται σε οποιδήποτε σημείο της κάρτας του εστιατορίου και αν εστιάσεις την προσοχή σου. Εμείς, εκμεταλλευόμενοι το νεοαφιχθέν μενού γευσιγνωσίας, ένα πέρασμα από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα του εστιατορίου με τη σειρά που οι 2 chef προτείνουν, επιλέξαμε να δοκιμάσουμε την εκδοχή του που σερβίρονται συνοδευτικά ποτήρια κρασιών και μπύρας.
Έτσι, η αρχή έγινε με τα πιάτα καλωσορίσματος, με την caipirinha, το γνωστό, σε όλους πλέον, βραζιλιάνικο cocktail, να ανοίγει τον χορό των πιάτων, και αντί για ποτήρι, να έρχεται σερβιρισμένο σε μαύρο πλακάκι (το ιδιότυπο πιάτο όπου παρουσιάζονταν καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς οι περισσότερες δημιουργίες) εν είδει μπουκιάς, επρόκειτο δηλαδή για ένα amuse bouche. Το ιδιαίτερο cocktail αποτελείτο από ένα «σύννεφο» lime, σερβιρισμένο κρύο, μαλακό, αφράτο και μαστιχωτό, αρκετά ξινό ώστε να κάνει τους σιελογόνους αδένες να υπερλειτουργούν και να σφίγγουν από... κούραση, έφερε πάνω του μία σταγόνα cachaça και μία σταγόνα αρωματικού δυόσμου, ξέπλενε τις γεύσεις και ξύπναγε τις αισθήσεις.
Συνέχεια, με ένα μικρό δέντρο ελιάς, που σερβιριζόταν στο τραπέζι σε... γλάστρα, καλαίσθητο και καρποφόρο συνοδευόταν από ένα ποτηράκι με μαγιονέζα σκόρδου και γλυκίζοντα κριτσίνια ντυμένα με τριμμένα αρωματικά. Προκειμένου να απολαύσεις τις γεύσεις, έπρεπε να μαζέψεις τις ελιές (αντιστοιχούσε μία σε κάθε άτομο και τις έπιανες από το κοτσανάκι τους) που εγκλώβιζαν σε ένα λεπτό τοίχωμα από σοκολάτα από βούτυρο κακάο, χυμό ελιάς, αρκούντως πικρή αλλά γήινα νόστιμη, η τέλεια συνοδεία για την απαλά σκορδάτη, λιπαρή μαγιονέζα και το αρωματικό κριτσίνι, που έδενε με τα γήινα αιθέραια αρώματα. Το sherry παλαίωσης Bodegas Hidalgo, La Gitana Manzanilla, ταίριαξε με τις πικρές νότες αμυγδάλου και το διακριτικό ξύλο από την ενός χρόνου παραμονή του σε βαρέλι γαλλικής δρυός.
Τρίτο κατά σειρά πιάτο, η... διαστημική «Χωράτικη Σαλάτα» σε σούπα αμυγδάλου, γαρνιρισμένα με ελαιόλαδο. Στο κάτασπρο πιάτο και μέσα σε μια λίμνη σχεδόν άγευστης σούπας σερβιριζόταν η χωριάτικη σαλάτα εν είδει... πάγου. Κομμάτια λευκού πάγου που είχαν αφομοιώσει τις γεύσεις της χωριάτικης σαλάτας και βάζοντάς τα στο στόμα σου καταλάβαινες το πέρασμα από τη γεύση αλμυρής τομάτας, σε απαλό κρεμμύδι και τελικά σε αγγούρι που έμεινε σε μακριά επίγευση και σε αρώματα στη «μύτη». Το sherry ταίριαξε με τα αρώματα ξηρού καρπού και την κρυμμένη αλμύρα του που, όπως μας ενημέρωσε ο πολύ καλά ενημερωμένος και άκρως διαβασμένος sommelier, οφείλεται σε ένα μύκητα που αναπτύσσεται στο σταφύλι, εξαιτίας του ιδιαίτερου μικροκλίματος στην περιοχή του Cadiz, στη νότια Ισπανία.
Επόμενο, πιάτο, το παιχνιδιάρικο «Σκάβοντας για τρούφα», στο οποίο καταφθάνει στο τραπέζι μια γλαστρούλα με χώμα και λούλουδια που ποτίζεται, με λάδι φουντουκιού, για να ανθίσει, πριν πάρεις το φτυαράκι σου (που χρησιμοποιεις σαν κουτάλι) για να... πιάσεις δουλειά. Στη γλαστρούλα, όπου το τραγανιστό χώμα αποτελείτο από θρυμματισμένο και φρυγανιασμένο χαρουπόψωμο, καλωπίστηκε με σχοινόπρασο, δυόσμο, ένα πέταλο τριαντάφυλλου και ένα μικρό άνθος βιολέτας και καλύπτει σε στρώμα την αρωματισμένη με τρούφα, απολαυστική, γεμάτη και umamίσια, βελούδινη κρέμα στο κάτω μέρος της οποίας κρύβονται κομμάτια λαχαταριστής και έντονα αρωματικής άσπρης τρούφας.
Το μακροσκελές καλωσόρισμα, τελείωσε με τον γευστικότατο cappuccino μέσα σε ένα μεγάλο φλιτζάνι, που σερβιρίστηκε μαζί με άσπρη ζάχαρη (κύβος που μόνος τοποθετούσες με την τσιμπίδα και ανακάτευες για να διαλυθεί) και με μαύρη ζάχαρη (φρυγανιασμένο χαρουπόψωμο) και δεν ήταν τίποτα άλλο από λευκό αφρό τρούφας που αναπαυόταν πάνω σε μια καφέ χρώματος σούπα από μανιτάρια. Το sherry συνόδευσε επάξια και τα δύο πιάτα μανιταριών αναδεικνύοντας τη γήινη, γεμάτη νοστιμιά τους.
Επόμενο πιάτο, η «Σαλάτα» με al dente κινόα, μαζί με αρωματικό άνηθο και μαϊντανό να σκάνε στο δόντι, τσιπς παρμεζάνας, παντζαριού και ραπανιού, ελαφρώς μαγειρεμένα και τραγανό μπρόκολο μαζί με σάλτσα aioli, φέτα γλυκίζοντος καρότου και ένα ζουμερό και γλυκό τοματίνι. Η ροζέ, non vintage σαμπάνια από τον οίκο Deutz, αποκλειστικά από την ποικιλία Pinot Noir, με τις ευγενείς φυσαλίδες της, την αυξημένη οξύτητα και τα διακριτικότατα αρώματα φρούτων του δάσους και της τομάτας υπογράμμισαν τις αισθήσεις των υλικών.
Ακολούθησε το πιάτο με τον τρυφερό, ελαφρά λιπαρό και μαριναρισμένο σολομό σε αρώματα thai, σκεπασμένο με μια ελαφρά όξινη (για να ισορροπήσει τη λιπαρότητα) ζελατίνη από ξύδι ρυζιού, κρέμα αλμυρής και ξινής σόγιας, κρέμα μαγιονέζας και όλα αυτά μαζί με ψίχουλα φρυγανιασμένου ψωμιού και μαρμελάδα κρεμμυδιού. Η ισορροπία των απαλών γεύσεων, η ακρίβεια της τεχνικής, το παιχνίδισμα των υφών, η εικαστική παρουσία του πιάτου με τα πολύχρωμα υλικά, τα αρώματα, η ευκρίνεια των αισθήσεων, η επιτυχία των συνδυασμών και η γόνιμη αντιπαράθεση που τα αναδείκνυε συντέλεσαν σε ένα μοναδικό αποτέλεσμα σημειώνοντας πολλούς πόντους σε όλα τα επίπεδα γεύσεων, υφών και αρωμάτων. Το Deutz Rose δεν μπορούσε παρά να ολοκληρώσει την απόλαυση δημιουργώντας γευστικές μύτες (όπως ο sommelier πολύ εύστοχα τόνισε) «ακουμπώντας» γευστικά τα ετερογενή υλικά με τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του, δένοντάς τα σε ένα σύνολο.
Επόμενη ενότητα, αυτή του gourmet junk food με πρώτο πιάτο το Funky Gourmet Falafel. Σε δύο μαύρα πλακάκια, το ένα στηριγμένο πάνω στο άλλο παρουσιάζονταν τα υλικά του νόστιμου ανατολίτικου φαγητού του δρόμου. Δύο κεφτεδάκια από ρεβύθια, ελαφρώς καυτερή κρέμα από κόκκινη πιπεριά, σφαιρίδια αγγουριού και τομάτας, κομμάτια κρεμμυδιού, ρέβα και σως γιαουρτιού μαζί με ψιλοκομμένο μαϊντανό και φρέσκο κρεμμυδάκι απλώνονταν στο πρώτο πλακάκι που αφαιρούσες και αποκαλυπτόταν το δεύτερο στο οποίο ένα φύλλο από ρύζι με φυλλαράκια δύοσμου περίμενε να το γεμίσεις με τα υλικά και να το απολαύσεις με τα χέρια. Σημείο αναφοράς στο πιάτο ήταν το σωληνάριο με χούμους, που ερχόταν μαζί με τα υπόλοιπα υλικά, με την επωνυμία του εστιατορίου αλλά και οι πετσέτες αρωματισμένες με δυόσμο (για να καθαρίσεις τα χέρια σου) που από μικρό, λευκό δισκίο μεταμορφωνόταν σε πετσέτα που αυξανόταν σαν μανιτάρι όταν ο σερβιτόρος έριχνε χλιαρό νερό κάθετα από πάνω της. Η παλέτα των γεύσεων του πιάτου ταίριαζε απόλυτα με αυτή της σαμπάνιας αναδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τα υλικά και τον ξεχωριστό χαρακτήρα του καθενός.
Επόμενο «πρόχειρο φαγητό» το Pop pork, κρατσανιστές και αφράτες αλμυρές μπουκιές από χοιρινό που θυμίζουν στην όψη και την υφή pop corn, το οποίο συνόδευε στο ίδιο «πιάτο» το πραγματικό pop corn, σερβιρισμένα, και τα δύο, μέσα σε χωνάκι από βρώσιμο πλαστικό. Τα απολάμβανες, τρώγοντας όλο το χωνάκι, σε μια μπουκιά, δημιουργώντας στο στόμα την απαραίτητη αντίθεση για να αναδείξει άτυπο νικητή το «κρεατίσιο» pop corn που «προσποιήθηκε επιτυχημένα κάτι που δεν είναι». Το νεαρό Côtes-du-Rhône, Syrah του 2009 με τα έντονα βατόμουρα, τα cassis, τα μύρτιλα και τη σχετικά τονισμένη οξύτητα, παρά την παραμονή σε δρύινα βαρέλια, και μια δυσάρεστη ελαφριά πικράδα στην επίγευση έδεσε με το χοιρινό κομμάτι του πιάτου.
Συνέχεια με το Classic American Burger που ήρθε μέσα στο κλασικό χάρτινο κουτάκι του φαστφουντάδικου με την επωνυμία του Funky Gourmet. Ανοίγοντάς το αποκαλυπτόταν το μικροσκοπικό hamburger με μπιφτέκι από μοσχαρίσιο κιμά, ίσα ίσα περασμένο από τη σχάρα, ελαφρά ακουμπισμένο μόνο στο εξωτερικό από τη φωτιά, άκρως ζουμερό και τρυφερό στον πυρήνα του, ανάμεσα σε δύο γλυκίζοντα και τραγανά ψωμάκια με λίγη σάλτσα από μαγιονέζα με κάππαρη και άλλα αρωματικά μεσογειακά υλικά. Συνοδευτικό, μερικές φλύδες πατάτας, άκρως καψαλισμένες και τραγανιστές μαζί με τη σάλτσα του hamburger για την πιο νόστιμη εκδοχή της αμερικάνικης γαστρονομίας.
Και σαν πιάτο έκπληξη, η funky gourmet εκδοχή του ελληνικού φαγητού του δρόμου, της πίτας με γύρο. Ένα αφράτο και κριτσανιστό φύλλο - chips πίτας με άρωμα και γεύση χοιρινού γύρου, έφερε πάνω του ζελέ τομάτας, κρεμμυδιού, αγγουριού και ένα ετερογενές ζελέ λεμονιού, σε μια «βρώμικη» μπουκιά πρόχειρου φαγητού, που με τη συνδρομή του Syrah ολοκληρώνε τη «σαβουροφαγία».
Ακολούθησε, το παϊδάκι μοσχαριού (από το ίδιο σημείο που ετοιμάστηκε και ο κιμάς για το μπιφτέκι του hamburger) μαγειρεμένο για 14 ώρες στους 80οC, ζουμερό και τρυφερό με μια γεμάτη σάλτσα bbq αναπαυόταν σε ένα στρώμα cheddar και αγκαλιαζόταν από μία ντελικάτη ζελατίνη από γλυκό κρασί Xerez γεύσεις που δένονταν και υπογραμμίζονταν από το συνοδευτικό κρασί μας.
Τελευταίο πιάτο πρίν τα επιδόρπια, το foie gras, ευφάνταστα σερβιρισμένο. Σε μια φωλιά, στην κορυφή ενός σφαιρικού πιάτου, δυο τραγανά φύλλα βανίλιας εγκλώβιζαν μια μπουκιά foie gras που είχε αρωματιστεί με πορτοκάλι και φέρανε μια κρέμα μήλου. Όταν το σκεύος άνοιγε αποκαλυπτόταν ο δεύτερος τρόπος προετοιμασίας του foie gras, χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά, με το κύριο υλικό (και σε αυτή την εκδοχή αρωματισμένο με πορτοκάλι) να είναι σε μορφή κρύας πούδρας, που έλιωνε βελούδινα στο στόμα καλύπτοντας πλήρως τους γευστικούς κάλυκες και συνοδευόμενο από το φύλλο βανίλιας δίνοντας ένα πλατύ και γλυκό, αρωματικό πλαίσιο. Η μοναστηριακή βελγική μπύρα Tripel Karmeliet με τον κρεμώδη αφρό της και τις γλυκές νότες μελιού, καστανής ζάχαρης και καραμελωμένων μήλων συνόδευσε άριστα το πιάτο σε επίπεδο γεύσεων και υφών.
Και η παρέλαση των επιδορπίων ξεκίνησε με το «Τηγανητό αυγό». Στο κέντρο ενός παγωμένου μικρού τηγανιού, μια λίμνη από περισσότερο υδαρές από όσο θα θέλαμε, λευκό σορμπέ λεμόνι φιλοξενούσε στο κέντρο της μια σφαίρα από βελούδινη και σφιχτή κρέμα μάνγκο σε ένα στήσιμο που θύμιζε τηγανητό αυγό μάτι. Το πιάτο έφτασε στο τραπέζι μαζί με δύο μύλους, για το "πιπέρι" και το "αλάτι", που έτριβαν κομματάκια καρπού κακάο και λυοφλισμένο ανανά αντίστοιχα. Το Moscato D' Asti , La Caudrina από τον Romano Dogliotti, με τις αρκετά γλυκές νότες μήλου και ξινόμηλου, τα αρώματα εσπεριδοειδών και μια καλά κρυμμένη, διακριτικότατη οξύτητα στην επίγευση υπήρξε άξιος συνοδός.
Και λίγο πριν περάσουμε στο αποκορύφωμα του δείπνου μια κρέπα σοκολάτας μπανάνας. Μέσα σε μια θήκη από βρώσιμο πλαστικό, η αρωματισμένη με μπανάνα κρέμα σοκολάτας γάλακτος σερβιριζόταν με μερικά κομμάτια φουντουκιού, όλα σε μια γλυκιά μπουκιά.
Τέλος, για να ολοκληρωθεί το δείπνο, το επιδόρπιο έκπληξη. Μετά από μία επίσκεψη της ομάδας του Funky Gourmet στο εστιατόριο του Σικάγο Alinea (6ο καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο και καλύτερο εστιατόριο της Β. Αμερικής σύμφωνα με το περιοδικό Restaurant Magazine) όπου δοκίμασαν και ενθουσιάστηκαν με το επιδόρπιο που φτάχνεται μπροστά στους θαμώνες και σερβίρεται πάνω στο τραπέζι, αποφάσισαν να φέρουν την ιδέα στην Ελλάδα και άρχισαν να πειραματίζονται για τη δική τους. Έτσι, αφού καθαριστεί το τραπέζι από τα περιττά ποτήρια και σκεύη, προστίθενται δυο μεγάλες πλαστικές ταύλες (που παίζουν το ρόλο του πιάτου σας) και ο Νίκος Ρούσσος (ένας εκ των δύο chef) βγαίνει από την κουζίνα του. «Σκεφτήκαμε να αποδομήσουμε και να ξαναδημιουργήσουμε το black forest μπροστά σας, με τη μορφή πραγματικού δάσους» εξηγεί με ένα μειδίαμα στα χείλη του. «Τα βασικά συστατικά του black forest είναι η σοκολάτα, η σαντιγύ και τα κεράσια. Έτσι εμείς ξεκινήσαμε από μία μους σοκολάτας» συμπληρώνει, την ώρα που με τον κώνο ζαχαροπλαστικής αρχίζει να σερβίρει σε νησίδες τη λαχταριστή, σκούρα μους, πάνω στο τραπέζι και μπροστά από τον καθένα μας. «Στη συνέχεια, επειδή η σαντιγύ μόνη της είναι απλό υλικό, φτιάξαμε μία μους με σαντιγύ» εξηγεί ενώ ντύνει τις νησίδες με μια υπόγλυκη, λευκή μους. «Για να φτιάξουμε τα δέντρα του δάσους χρησιμοποιήσαμε αυτά τα στικς μαύρης σοκολάτας και μαλλί της γριάς για τη φυλλωσιά». «Στη συνέχεια προσθέσαμε το χώμα» και αρχίζει να ραντίζει το τραπέζι με καβουρδισμένο, κρατσανιστό κακάο που μυρίζει έντονα και βαθιά σαν καφές. «Στη συνέχεια έχουμε τα ξερόκλαδα που πέσανε από τα δέντρα» και μοιράζει ανάμεσα στις νησίδες στικς λευκής σοκολάτας, «τα φρούτα τους», και προσθέτει μερικά γλυκά κεράσια μαριναρισμένα σε αλκόολ, «τους βράχους και τα πετραδάκια» και αδειάζει μικρές πυραμίδες παγωτού βανίλιας σε σοκολάτα γάλακτος με αμύγδαλα και κεράσια maraschino με επικάλυψη σοκολάτας, αντίστοιχα. «Τέλος, ζωγραφίζουμε το ποτάμι μας και ποτίζουμε τα δέντρα μας με σως από κεράσια και σχεδιάζουμε το μονοπάτι του Κοντορεβυθούλη με μους φρούτων. Και επειδή το δάσος μας ξεκίνησε όντας χειμωνιάτικο, παρά την αύξηση της θερμοκρασίας έξω, εδω μέσα χιονίζει. Για αυτό προσθέτουμε και άχνη ζάχαρη εν είδει χιονιού. Τέλος, για να ξεκουραστούμε από τις έντονες γλυκές γεύσεις, σερβίρουμε ένα γλυκό και ελαφρά όξινο σορμπέ βατόμουρου». Να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί να ζωγραφίζεται μπροστά μου έργο τέχνης. Τιμή: 70 – 80 ευρώ. Διατίθεται μενού στα 100 ευρώ (χωρίς κρασί) και 140 ευρώ με συνοδευτικά ποτά.

Σ: Ευγενικότατο, άκρως επαγγελματικό και διακριτικό σέρβις. Το προσωπικό είναι πανταχού παρόν και ο sommelier κινητή εγκυκλοπαίδεια ποτών
Π: Διατίθεται πάρκνγκ από το μαγαζί

Σε ένα ρομαντικό ανακαινισμένο νεοκλασικό χώρο στο Μεταξουργείο οι σπουδαγμένοι στο εξωτερικό chef - ιδιοκτήτες Γεωργιάννα Χειλιαδάκη και Νίκος Ρούσσος παρουσιάζουν μοναδικά την προσωπική, χιουμοριστική, απολαυστική και άκρως παιχνιδιάρικη εκδοχή τους για το φαγητό. Παίζοντας με τους κανόνες της μοριακής γαστρονομίας αναδεικνύουν τις γεύσεις των εξαιρετικών πρώτων υλών και ερμηνεύουν τις δημιουργίες τους υπό το προσωπικό τους πρίσμα, καταθέτοντας την άποψή τους για το φαγητό και την εμπειρία του δείπνου. Υφές, αρώματα και χρώματα είναι όλα ρευστά στις δημιουργίες τους κάνοντας το δείπνο στο Funky Gourmet γαστρονομική εμπειρία διεθνών προδιαγραφών στο κέντρο της Αθήνας.Το επόμενο εστιατόριο που αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στην Ελλάδα υπό την καθοδήγηση των ταλαντούχων chef που έχουν όρεξη για ρηξικέλευθες δημιουργίες και όραμα για το φαγητό. Βαθμολογία: 16/20.

Fishαλίδα - Όαση ψαροφαγίας

2011-05-08T13:09:00.000-07:00

Πάντα απολάμβανα τα εστιατόρια με θέα στο δρόμο. Η αντίθεση της χαλαρής, γαλήνιας ατμόσφαιρας στο εσωτερικό τους με την τεταμένη, στρεσαρισμένη ατμόσφαιρα από τους φρενήρεις ρυθμούς στους δρόμους της πρωτεύουσας με κάνει να απολαμβάνω ακόμα περισσότερο (σχεδόν σαδιστικά) το γεύμα μου και την ευκαιρία μου να το έχω. Αυτήν την αίσθηση ένιωσα και στο "Fishαλίδα" (Ναϊάδων 2 & Αντήνορος, Περιοχή Hilton, 210 - 72 34 551), το νέο ψαροεστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, στρατηγικά "κρυμμένο" πίσω από ένα λιλιπούτειο παρκάκι στο πλάι της Βασιλέως Γεωργίου, στο ύψος του Ευαγγελισμού, όπου τα μεγάλα γαλλικά παράθυρα, στη μια πλευρά, και το ενιαίο άνοιγμα, στην άλλη, χαρίζουν φρεσκάδα στον χώρο και απρόσκοπτη θέα στην κίνηση της Ριζάρη και της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου.

Ο χώρος, διακοσμημένος με ανοιχτά χρώματα, ψηλοτάβανος και φωτεινός, σε άσπρο φόντο, αποπνέει τη χαλαρότητα και την οικειότητα ενός ψαροφαγικού εστιατορίου ενώ λεπτομέρειες όπως το πάτωμα-ντεκ, που θυμίζει ιστιοπλοϊκό, οι κιουρτοί (καλάθια που χρησιμοποιούνται για ψάρεμα), που κρέμονται πάνω από το κεφάλι σου, σαν φωτιστικά, και τα διακοσμητικά "μπιχλιμπίδια" από βότσαλα και χρωματιστά γυαλιά σε ταξιδεύουν σε κάποια παραλία ελληνικού νησιού, το μόνο στοιχείο που λείπει για να επιτευχθεί μια εύστοχη εμπειρία ψαροφαγίας. Ο χώρος γεμίζει με τα τραπέζια με απομίμηση γρανίτη σε παλ χρώματα και προτείνει το δικό του διακοσμητικό mix 'n' match με τις άσπρες, ντιζαϊνάτες καρέκλες καθιστκού, καρέκλες ντυμένες σε σιελ χρώματα και γαλλικού τύπου καρέκλες με μπράτσο, να υποδέχονται τους θαμώνες ενώ οι μουσικές επιλογές κινούνται σε lounge ακούσματα και δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για να απολαύσεις το γεύμα σου.
Όσον αφορά στο μενού, δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις ιδιαίτερα για να καταλάβεις από το παιχνιδιάρικο όνομα του εστιατορίου ότι βρίθει από θαλασσινούς μεζέδες (με ελάχιστες επιλογές για τους φανατικούς κρεατόφιλους). Έτσι, ξεκινάμε με τη σαλάτα fishαλίδα (τριλογία λαχανικών με ξεκοκκαλισμένο βραστό μπακαλιάρο, σε γλυκίζουσες μπουκιές σε ελαιόλαδο), με μεζέδες όπως η λακέρδα Θεσσαλονίκης (ιδανική υφή που κρατάει στο δόντι και αρκετά αλμυρή), ο απολαυστικός καπνιστός κολιός (σερβιρισμένος με ελαιόλαδο και ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι), ο χειροποίητος μαρινάτος γαύρος (αρωματισμένος με ρίγανη και αρκετό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο), ταραμοσαλάτα από λευκό ταραμά (αρκετά πηχτή αλλά γευστική), που μαζί με την ετερογενή πατατοσαλάτα και μερικές φέτες τομάτας στήνουν μια ποικιλία που συνοδεύεται από ένα καραφάκι ντελικάτου τσίπουρου. Από τα ζεστά ορεκτικά, η αδιάφορη κακαβιά, (με βασικές γεύσεις όπως το αλμυρό και το ξινό να της λείπουν, όπως επίσης και λίγο πικάντικο "νεύρο"), τα μέτρια μύδια (ανέγγιχτα σχεδόν από τη φωτιά κρατούσαν την υφή, τους χυμούς και τη γεύση τους αλλά η αναιμική σάλτσα τους, όπου "ακουγόταν" μόνο το ψιλοκομμένο, χυλωμένο κρεμμύδι που έσκαγε στο δόντι, απογοήτευε), άφηναν να λάμψουν οι γεμάτες μεσογειακή νοστιμιά μπουκιές fishαλίδα, με καραβιδόψυχες τηγανισμένες σε αρωματικό και διακριτικά πικάντικο λάδι με μπούκοβο, που μαζί με τα ελαφρώς μαγειρεμένα τοματίνια, τα κομμάτια φέτας και το μαϊντανό ξεκουράζονταν πάνω σε φέτες φρυγανιασμένου ψωμιού, που είχαν απορροφήσει τους χυμούς.
Στη συνέχεια, από τα ζυμαρικά και τα ριζότο που προτείνει το μενού, ξεχώρισε το γιουβετσάκι με πετροσωλήνες που μύριζε Ελλάδα, ταιριάζοντας δυο ασυνήθιστα υλικά, όπως το σπειρωτό και al dente κριθαράκι με τους γευστικότατους, μαστιχωτούς πετροσωλήνες στην αγκαλιά μιας γλυκίζουσας, πηχτής σάλτσας τομάτας.
Τέλος, από επιδόρπια, το ελαφρά σιροπαστιό ραβανί, που συνοδευόταν από μια μπάλα αρωματικότατου και μαστιχωτού παγωτού καϊμάκι και το σουφλέ σοκολάτας, το οποίο αν και ήταν ρευστό στον πυρήνα του, δεν είχε ομογενοποιηθεί σωστά και η ζάχαρη κρατσάνιζε ενοχλητικά στο δόντι, που σερβιριζόταν με το "βρετανικό" συνδυασμό του δροσιστικού παγωτού μέντας έκλειναν τον χορό των πιάτων.
Όσον αφορά στην κάβα, αν και μικρή, ανιαρή και χωρίς εκπλήξεις, έχει τις απαραίτητες, ποιοτικές, ελληνικές ετικέτες για να υποστηρίξει αξιοπρεπώς μια ψαροφαγία. Τιμή: 23 - 32 ευρώ.

Σ: Φιλικό και επαγγελματικό σέβις αν και του λείπει η σπιρτάδα
Π: Σχετικά εύκολο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους. Ακόμη διατίθεται πάρκινγκ από το μαγαζί.

Νέο εστιατόριο ψαροφαγίας στο κέντρο της Αθήνας σε μοντέρνο, χαλαρό χώρο δημιουργεί μια όαση ξεκούρασης σε απόσταση αναπνοής από τη φασαρία της πόλης. Η κουζίνα προτείνει παραδοσιακούς ελληνικούς ψαρομεζέδες σε καλή εκτέλεση και μετα-μοντέρνα ψαροκεντρικά πιάτα που επισκιάζουν τα πρώτα. Παρόλο που η τεχνική και οι γνώσεις είναι παρούσες μερικές παραδοσιακές συνταγές χρειάζονται περισσότερη δουλειά, ιδίως στο επίπεδο της γεύσης, για να ξεχωρίσουν και να λάμψουν με τη ρουστίκ αμεσότητά τους. Χρειάζεται χρόνο να ωριμάσει. Βαθμολογία: 12/20.

(πηγή φωτογραφιών: www.fishalida.gr)

Wagamama - Άρωμα Άπω Ανατολής

2011-05-03T13:28:00.000-07:00

Όταν τα περισσότερα ιαπωνικά εστιατόρια της Αθήνας περιορίζονται στο σερβίρισμα του κοινότοπου και συνηθισμένου πλέον sushi ή όταν οι πιο εμπνευσμένες δημιουργίες που μυρίζουν Άπω Ανατολή καταλήγουν, σε άλλα εστιατόρια, μέχρι και σε τριψήφιο αριθμό στο λογαριασμό, το Wagama (37α Λεωφόρος Κηφισίας, Μαρούσι, 210 - 6836844 ή 210 - 6836842) που εδράζεται στον τελευταίο όροφο του επιβλητικού εμπορικού κέντρου Golden Hall, προτείνει προσιτές, γνήσιες, ιαπωνικές δημιουργίες.

Το εξωτικό Wagamama (που στα Ιαπωνικά σημαίνει "κακό παιδί"), η αλυσίδα νοτιο ανατολικής Ασιατικής κουζίνας που ξεκίνησε από την Αγγλία και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, εγκλιματίζεται στον ψηλοτάβανο, ευάερο χώρο του 2ου ορόφου του εμπορικού, με τα μεγάλα παράθυρα να αφήνουν άπλετο το χαλαρωτικό, φυσικό φως να εισέρχεται και διακοσμείται έξυπνα, ανάλαφρα, νεανικά και λιτά (σε φόντο ξύλου σημύδας, με "παιχνιδιάρικες", κόκκινες λεπτομέρειες να ζωντανεύουν τους μακρείς πάγκους και το χώρο) δημιουργώντας ένα χαλαρό χώρο για να απολαύσεις ένα γρήγορο γαστρονομικό ταξίδι στην Άπω Ανατολή.
Όσον αφορά στο εκτενέστατο μενού, είναι αμιγώς Ασιάτικο και περιλαμβάνει σπεσιαλιτέ ιαπωνικής καταγωγής φέρνοντας αρώματα Άπω Ανατολής στο τραπέζι μας και προτείνοντας, μεταξύ άλλων χορτοφαγικές και υγιεινές επιλογές. Έτσι, πέραν από τα ανάλαφρα, ιαπωνικά gyoza (η ιαπωνική εκδοχή των γνωστότερών μας dumplings που συνοδεύονται από σάλτσα σόγιας, σκόρδου και chilli) στον ατμό με γέμιση κοτόπουλου, λαχανικών, γαρίδων ή πάπιας, τα τηγανητά, κρατσανιστά πιάτα με κοτόπουλο, γαρίδες καλαμάρι και γλυκοπατάτα προσφέρεται η επιλογή light πιάτων όπως τα παιχνιδιάρικα edamame. Τα ανώριμα soybeans, που έχουν βράσει σε νερό και γαρνίρονται κατ’ επιλογήν με χοντρόκοκκο αλάτι και chilli και σκόρδο σε σκόνη, προσθέτοντας αλμυρές και καυτερές, αιθέρεες νότες στα γλυκίζοντα φασολάκια, τρώγονται με το χέρι και οι σπόροι τους σκάνε στο στόμα αφήνοντας τους χυμούς τους. Επιπλέον, ανάμεσα στα ορεκτικά ξεχωρίζουν τα negima yakitori, μπουκίτσες, δηλαδή, τρυφερού κοτόπουλου με σάλτσα ιαπωνέζικου τύπου με βάση την έξτρα umamiσια soy sauce που τα κάνει άκρως λαχταριστά και χορταστικά ενώ οι σαλάτες σφίζουν από εξωτικά αρώματα, χρώματα και γεύσεις όπως η prawn and noodle salad (με ρίζες φασολιών σόγιας, soba νουντλς, ρέβα, κόλιανδρο, γαρίδες κ.ά.) και η orange and sesame chicken salad (με μαριναρισμένο φιλετό κοτόπουλο σε τριμμένη πιπερόριζα, lemograss, ντρέσινγκ πορτοκαλιού, σησαμιού και δυόσμου κ.ά.).
Από τα κυρίως πιάτα, έχετε να επιλέξετε ανάμεσα σε πληθώρες επιλογές, όπως τα ξακουστά teppan (νουντλς διαφόρων εκδοχών που αναμειγνύονται με υλικά όπως αυγά, φρέσκα κρεμμύδια, ρίζες φασολιών σόγιας, tofu, κοτόπουλο, γαρίδες και πολλά άλλα πάνω σε μεγάλη, καυτή, μεταλλική επιφάνεια), τα chilli men (νούντλς με γυκές και πικάντικες σάλτσες με κοτόπουλο, μανιτάρια πλευρώτους ή γαρίδες και λοιπά ασιάτικα υλικά), τα kare noodles (κινέζινου τύπου νούντλς με πικάντικη σως καρύδας που σερβίρονται σε ζωμό με μαριναρισμένο ψητό κοτόπουλο ή γαρίδες), τα teriyaki (μαριναρισμένο και ψημένο κοτόπουλο, μοσχάρι, σολομό ή χοιρινό) όπως το chicken teriyaki όπου τα τρυφερά και ελαφρώς καυτερά κομματάκια κοτόπουλου έχουν ρουφήξει την απολαυστικά έντονη και γεμάτη στη γεύση σάλτσα με βάση τη σόγια που προσφέρει τις ελαφρώς γλυκιές, καπνιστές, καραμελένιες και αλμυρές νότες της στο κρέας, που γαρνίρεται με μαύρο και κανονικό σουσάμι, ενώ το ελαφρύ, πηχτό ρύζι, ιαπωνέζικου τύπου, γεμίζει το πιάτο και διατηρεί τις γευστικές ισορροπίες. Επιπλέον, υπάρχουν και τα πιάτα katsu curry, όπως το ζουμερό chicken katsu curry, που πανάρεται σε ψίχουλα από ψωμί panko (ιαπωνέζικο ψωμί χωρίς κόρα), με άκρως τραγανιστή υφή, και ντύνεται με μια ελαφριά, εξωτική και διακριτικά πικάντικη σάλτσα με βάση το curry και ξηρούς καρπούς κάσιους με ιαπωνικό ρύζι για συνοδευτικό.
Τέλος, από επιδόρπια, λόγω έλλειψης ιαπωνέζικων επιλογών (με την εξαίρεση των σορμπέ μάνγκο, λεμόνι και μανταρίνι – σανγκουίνι), το Wagamama προτείνει τις δικές του ιαπωνίζουσες εκδοχές ευρωπαϊκών και αμερικάνικων γλυκών, όπως το cheesecake με λευκή σοκολάτα και ginger, πάνω σε μπισκότο αρωματισμένο με ginger ή το κέικ σοκολάτας γάλακτος με wasabi, λεπτή επικάλυψη λευκής σοκολάτας με ginger και συνοδευόμενο από μια μπάλα παγωτού βανίλιας και τα γνήσια crème brûlée cheesecake και oreo cookie bash.
Όσον αφορά, στα ποτά που θα συνοδεύσουν το γεύμα σας (πέραν από τις τυπικότατες επιλογές λευκών, κόκκινων και ροζέ κρασιών) οι χυμοί λαχανικών, ανάμικτων φρούτων, καρότο, μήλο με πορτοκάλι και μήλο με lime αλλά και οι ιαπωνικές μπύρες όπως η ελαφριά kirini inchidan (με απαλές, δροσιστικές φυσαλίδες), η tiger και η asahi super dry θα αναλάβουν να δροσίσουν τη γλώσσα σας και να την ξεκουράσουν από την κάψα μερικών πιάτων. Τιμή: 28 – 32 ευρώ.

Σ: Φιλικό, γρήγορο και καλά διαβασμένο σέρβις
Π: Υπάρχει η δυνατότητα πάρκινγκ στο γκαράζ του Golden Hall

Ιαπωνικής κουζίνας εστιατόριο της γνωστής εκ Λονδίνου ορμώμενης αλυσίδας που σημειώνει επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο. Νεανικό και φρέσκο στην εμφάνιση δεν υστερεί όμως και στην ουσία. Η πληθώρα επιλογών ανάμεσα σε εξωτικά πιάτα, η σαφήνεια και η ισορροπία των γεύσεων, η άρτια τεχνική και η καλή εκτέλεση το αναδεικνύουν στο καλύτερο value for money καθαρόαιμο ιαπωνέζικο εστιατόριο στην Αθήνα. Βαθμολογία: 12,5/20.

(πηγή φωτογραφίας: www.wagamama.com.gr)

Dirty Ginger - Νόστιμα πονηρό

2011-05-02T02:39:00.000-07:00

Το Dirty Ginger σίγουρα το έχει πάρει το μάτι σας. Εάν δεν το έχετε επισκεφθεί για ποτό σε κάποια βραδινή έξοδό σας στο Γκάζι, τότε σίγουρα το έχετε προσπεράσει στο δρόμο σας για τα παρακείμενα μπαράκια της Τριπτολέμου. Εγκαταστημένο στο Γκάζι εδώ και αρκετά χρόνια, από τότε που η σημερινή εναλλακτική, βιομηχανική περιοχή του κέντρου της Αθήνας ήταν "σβησμένη" από τον χάρτη της πόλης, εγκλιματίστηκε στην περιοχή καλύτερα από οποιαδήποτε άλλο εστιατόριο. Φέρνοντας το νησιώτικο καλοκαίρι στην καρδιά της πρωτεύουσας, το Dirty Ginger (Τριπτολέμου 46, Γκάζι, 210 - 34 23 809) συνδυάζει τη χαλαρή και παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα ενός μπαρ με την art de la table και το τυπικό σέρβις ενός εστιατορίου.

O επιβλητικός φοίνικας στη μέση του μαγαζιού, στολισμένος μονίμως με φωτάκια χριστουγεννιάτικου δέντρου, δένει με τους vintage ανεμιστήρες, τους μεγάλους καθρέφτες σε κάδρο και τα ρολόγια ενώ η μεγάλη, άσπρη μπάρα, στη μια πλευρά του μαγαζιού, σετάρεται με τα μεγάλα, άσπρα τραπέζια, τις μαρμάρινες ροτόντες και τις βαριές μπερζέρες. Η μουσική, που ξεκινάει από lounge επιλογές, σε ήρεμα decibel, όσο περνάει η ώρα απογειώνεται τόσο σε vibe όσο και σε ένταση και ολοκληρώνει την εμπειρία του μπαρ ανεβάζοντας μαζί της και τη διάθεση του κόσμου. Και όσον αφορά στη μπάρα, έχοντας κατά καιρούς ακούσει και διαβάσει για τις επιδόσεις της, αποφασίσαμε να διαπιστώσουμε του λόγου το αληθές. Το twisted mojito, που επιλέξαμε ως απεριτίφ, μας ικανοποίησε στο έπακρο φέρνοντας σε ένα ποτήρι, όλες (σχεδόν) τις βασικές γεύσεις. Η πικρίλα από το αλκόολ της βότκας έδενε με τη γλύκα από τη βανίλια (είχε χρησιμοποιηθεί βότκα με άρωμα βανίλιας) και τη γλύκα του πράσινου μήλου και του σιροπιού ζάχαρης, ενώ η ήπια οξύτητα του φρούτου έδινε άλλη έκταση στην αρωματικότητα του ίδου και του δυόσμου που ολοκλήρωνε το cocktail με μια διακριτική πικάντικη αίσθηση.
Από την άλλη, όσον αφορά στις επιδόσεις της κουζίνας, η Μυτιληνής καταγωγής, αλλά κοσμογυρισμένη, chef - ιδιοκτήτης Έφη Γιαλούση επιμελείται του μενού αλλά και του συντονισμού της ομάδας του Dirty Ginger, ανανεώνει συχνά τις επιλογές και επαναδημιουργεί ελληνικές συνταγές επαναπροσδιορίζοντάς τις σύμφωνα με το προσωπικό της ύφος και στυλ το οποίο έχει σαφώς επηρεαστεί από την εμπειρία της σε ποικίλες κουζίνες του κόσμου. Έτσι, ανάμεσα στα ελληνικά πιάτα όπως αυτό με τηγανιτές πατάτες με χωριάτικα αυγά, λουκάνικα και πιτούλες, τη χωριάτικη σαλάτα με λαδοκούλουρο Κυθήρων και την καπνιστή μελιτζάνα στα κάρβουνα φιγουράρουν τα διεθνή chop sui, μπιφτέκι New York, παπαρδέλες με βασιλικό και κουκουνάρι και πολλές πολλές άλλες επιλογές.
Ξεκινώντας το δείπνο μας, επιλέξαμε την ποικιλία 5 σαλατικών, με ταμπουλέ με αρωματικά και ρεβύθια (μαγειρεμένα στη γάστρα με γλυκάνισο, που δεν «ακουγόταν», πιάτο όπου σε κάθε μπουκιά έσκαγε απολαυστικά έντονα ο μαϊντανός), με λάχανο-καρότο («ντυμένο» με λιπαρή vinaigrette με βάση ελαιόλαδο), με mista salad με απαλή vinaigrette μελιού, με «ελληνικής» νοστιμιάς κρύα σαλάτα με φακές (που κρατούσαν στο δόντι) και κομμάτια φέτας και με ελληνική caprese όπου το ελληνικό απαλό και κρεμώδες ανθότυρο αντικατέστησε την ιταλική mozzarella. Από ορεκτικά, κινηθήκαμε στο ίδιο μήκος κύματος και παραγγείλαμε την ποικιλία 5 ορεκτικών, που ήταν λιγότερο χορταστική από ό,τι ακούγεται, με τα αφράτα μικρά κεμπαπάκια περασμένα σε καλαμάκι, τα τρυφερά, καλοψημένα φιλετάκια κοτόπουλου, τα γλυκίζοντα spring rolls, τους αρωματικούς χορτοκεφτέδες και τα τυροπιτάκια με κρατσανιστό φύλλο όπου η προσθήκη δυόσμου τα απογείωνε. Για συνέχεια, το γεμάτο γεύση και απολαυστικό λαδοτύρι, γαρνιρισμένο με ροζ πιπέρι, που έσπαγε πικάντικα στο στόμα, έβγαζε τη λιπαρή του νοστιμιά και συνοδευόταν με τη γλυκιά μαρμελάδα εσπεριδοειδών, που πίκριζε στο βάθος από τη φλούδα των φρούτων, και που μαζί με το έτερο πιάτο του μενού, το hot dog με καραμελωμένα κρεμμύδια και πικάντικα λαχανικά δεν διεκδικούν και βραβείο πρωτοτυπίας αφού τα έχουμε ξαναδεί στο μενού του Π – box του Χριστόφορου Πέσκια. Έπειτα, το μοναδικό, ραφιναρισμένο και εκλεπτυσμένο κοκορέτσι (από τα πιο νόστιμα που έχουμε δοκιμάσει) με καλοψημένο, καψαλισμένο εξωτερικά εντεράκι και αρκετά ζουμερό στο κέντρο του, με συκωτάκι και γλυκάδια, συνοδευόταν με μια ελαφριά σάλτσα μουστάρδας και θα μπορούσε να παρουσιαστεί, χωρίς πρόβλημα, σε γαλλικό εστιατόριο αν και παρά τη νοστιμιά του ήταν υπερτιμημένο.
Από κυρίως, το φιλέτο με πράσνιο πιπέρι Μαδαγασκάρης, άκρως αρωματικό και γεμάτο στη γεύση, πλημμύριζε το στόμα με την αίσθηση του πιπεριού και του whisky που είχε δέσει με τη βοήθεια κρέμα γάλακτος σε ένα πηχτό σύνολο που «ερέθιζε» όλους τους γευστικούς κάλυκες. Το φιλέτο ωστόσο, αν και εξαιρετικής ποιότητας, ήρθε ψημένο ένα «κλικ» παραπάνω σε σημείο medium – well αντί για medium που είχαμε ζητήσει. Από την άλλη το φιλέτο κοτόπουλο, τρυφερό και καλοψημένο στο σημείο σερβιρίστηκε με σάλτσα εσπεριδοειδών, κονιάκ και πέστο μήλου προσθέτοντας γλυκές νότες στο κρέας.
Από επιδόρπια, πέραν από το μωσαϊκό σαγηνευτικής σοκολάτας, εν είδει κορμού, με τα ενσωματωμένα μπισκότα να μην σπάνε στο στόμα, έλλειψη υφής που αναπλήρωνε η διακριτική ινδική καρύδα που είχε προστεθεί, η πάβλοβα (γλυκό που η ίδια Έφη Γιαλούση έφερε στην Ελλάδα από τη μακρινή Αυστραλία) συνδύαζε μια αεράτη και ανάλαφρη μαρέγκα, που θρυμματιζόταν στο στόμα, και αγκάλιαζε μια ελαφριά κρέμα με ενσωματωμένες μικρές, γλυκόξινες φράουλες.
Τέλος, η κάβα του του μαγαζιού (που έχει επιμεληθεί ο συνιδιοκτήτης και δημοσιογράφος οίνου Νίκος Μαούνης), αν και σχετικά περιορισμένη, διαθέτει επιλογές αποκλειστικά από τον ελληνικο αμπελώνα που ξεκινούν από πολύ καλές, για εστιατόριο, τιμές και ανεβαίνουν σε υψηλά τιμολογιακά επίπεδα. Παράλληλα διατίθενται και παλαιωμένες ετικέτες (από τις εσοδείες του 2001 έως του 2004) όπως η Φιλυριά του Μπουτάρη του 2003 (χαρμάνι από Ξινόμαυρο και Νεγκόσκα) με στρογγυλεμένες, εξευγενισμένες ταννίνες, από τη μακρόχρονη παραμονή του τόσο στο βαρέλι όσο και στο μπουκάλι, με αίσθηση βανίλιας, βατόμουρου και διακριτικό άρωμα τομάτας στην πολύ φιλική τιμή των 25 ευρώ. Το κρασί πολύ σωστά μεταφέρθηκε σε καράφα, πριν σερβιριστεί, για τον αερισμό του.Τιμή: 29 – 36 ευρώ.

Σ: Φιλικό, εξυπηρετικό, νεανικό και επαγγελματικό σέρβις που ενώ είναι αεικίνητο φαίνεται να είναι λίγο και αργό για τόσο πολύ κόσμο
Π: Δύσκολο πάρκινγκ ανάλογα με την ημέρα και την ώρα της επίσκεψής σας. Δίπλα στο μαγαζί υπάρχει ιδιιωτικό πάρκινγκ όπου μπορείτε να αφήσετε το αμάξι σας

Ελληνοκεντρικής νοοτροπίας φαγητό με διεθνείς πινελιές σε προσωπική απόδοση της chef Έφης Γιαλούση, γεμάτο γεύση και βαθιά νόστιμο, μιλάει τη γλώσσα της οικειότητας και της ανεπιτήδευτης γευστικότητας. Πολύ καλές, αν και αριθμητικά περιορισμένες ετικέτες στην κάβα, σε εξαιρετικές τιμές. Βαθμολογία: 12,5/20

(πηγή φωτογραφιών: www.dirtyginger.gr)

Νικόλας της Σχοινούσας - Παράθυρο στο Αιγαίο

2011-04-11T04:23:00.000-07:00

Οι ευκαιρίες που έχεις να απολαύσεις γνήσια ψαροφαγία εντός των τειχών των Αθηνών, που θα σε μεταφέρει σε κάποιο νησί του Αιγαίου και θα απολαύσεις τη θάλασσα με όλες τις αισθήσεις σου, είναι πραγματικά λίγες έως ανύπαρκτες. Όλα τα αξιόλογα ψαροεστιατόρια και οι ψαροταβέρνες παρά τους λαχταριστούς ψαρομεζέδες που σερβίρουν, στην πλειονότητά τους φρέσκοι που μυρίζουν θάλασσα και που παρουσιάζουν την απαραίτητη πρωτοτυπία για να μας «ξεκουνήσουν» από την ψαρογαστριμαργική μας νιρβάνα, δεν βρίσκονται έστω μερικά μέτρα από τη θάλασσα, αφαιρώντας με αυτόν τον τρόπο τη μεγαλύτερη απόλαυση από το «πιάτο» μας. Ωστόσο, «Ο Νικόλας της Σχοινούσας» (Διαδόχου Παύλου 58, Γλυφάδα, 210 – 89 49 550), (και της Γλυφάδας όπως έντεχνα αναφέρει το όνομα), εκμεταλλεύεται την προνομιακή του θέση και κοινωνεί την ψαρική του παιδεία παρά θιν αλός.

Παρόλο που ο εσωτερικός χώρος του εστιατορίου είναι υποδειγματικά διακοσμημένος σε γαλάζιο φόντο με ναυτικές λεπτομέρειες, όπως το ξύλινο-ντεκ πάτωμα, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το νησί του Αγαίου και τα άσπρα τραπεζομάντιλα στα τραπέζια που στρώνονται σεβόμενα απόλυτα την art de la table, ο εξωτερικός χώρος, μερικά μέτρα μακρυά από το κυρίως χώρο, ασκεί μια ακαταμάχητη έλξη ειδικά τώρα που ο καιρός ανοίγει. Έτσι, με την ίδια νοοτροπία στρώνονται τραπέζια και στον εξωτερικό χώρο του εστιατορίου, ο οποίος είναι διακοσμημένος αρκετά απλά (έως απλοϊκά θα μπορούσαμε να πούμε) και αφήνει τον κύριο πρωταγωνιστή, τη θάλασσα, να αποτελέσει το κύριο διακοσμητικό στοιχείο. Παρόλ’ αυτά, η φινέτσα της σάλας μεταφέρεται και εκεί και συνοδεύει τους θαμώνες στα παραλιακά τραπεζάκια με την τέχνη του τραπεζιού να παραμένει ίδια προσθέτοντας τις απαραίτητες κλασάτες νότες στο πραδοσιακό ελληνικό θαλασσινό φόντο.
Όσον αφορά στο μενού, εκτενές και προσανατολισμένο σε ψαρικά πιάτα (με την εξαίρεση του ζουμερού φιλέτου κοτόπουλου με πουρέ πατάτας και του ρολoύ πανέ μόσχου με πουρέ σκόρδου για τους αμετανόητους κρεατόφιλους) σερβίρει φρέσκα ψάρια που έρχονται σχεδόν καθημερινά από τη Σχοινούσα. Έτσι, πέραν από τις ψαρόσουπες (όπως η ψαρόσουπα ή το κονσομέ του Νικόλα και η κακαβιά που σκαρώνεται εκείνη τη στιγμή με ψάρι που επιλέγει ο πελάτης) το γεύμα ξεκινάει με τα κλασικά ορεκτικά όπως η καπνιστή μελιτζανοσαλάτα με ελαιόλαδο, σκόρδο και κρεμμύδι, που αναδύει κύματα επαγγελματικού καπνίσματος και αφήνει τη λιπαρή οξύτητα του ελαιόλαδου, με τη διακριτική βοήθεια του αιθέραιου σκόρδου και κρεμμυδιού, να ντύσει την απαλή σάρκα της γήινα νόστιμης μελιτζάνας (που ωσόσο δεν είχε πολτοποιηθεί αλλά ήταν κομμένη σε μεγάλα κομμάτια), την υποδειγματικής υφής ταραμοσαλάτα, γεμάτη στη γεύση και αρκούντως λιπαρή και διακριτικά όξινη για να κρατήσει τις ισορροπίες στο στόμα και τη φάβα (με δεμένη σύσταση και με συνοχή), σερβιρισμένη ζεστή με κρεμμύδι και ελαιόλαδο να είναι λιγότερο αέρινη από όσο θα θέλαμε. Εκτός αυτών, η χταποδοσαλάτα, οι φέτες αυγοτάραχου, τα ρολλάκια γαρίδας, τα καβουροπόδαρα βόριεας θάλασσας και το σαλατούρι (παραδοσιακός, κυκλαδίτικος μεζές από σαλάχι που είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω στην Ηρακλειά και εντυπωσιάστηκα από την απλότητά του και τη φινετσάτη γλύκα του σαλαχιού) θα σας προσφέρουν τις απαραίτητες ψαγμένες επιλογές για να σας τραβήξουν την προσοχή. Από σαλάτες, οι προβάτσες (χόρτα από τη Σχοινούσα) δυστυχώς είχαν τελειώσει τη μέρα της επίσκεψής μας αλλά η κλασική σαλάτα νήσου με κρητικό παξιμάδι (σαν αποδομημένος ντάκος) με την προσθήκη πικάντικου, αρωματικού και τραγανιστού κρίταμου μας άφησε θετικές εντυπώσεις.
Στη συνέχεια, αν και τα πιάτα ζυμαρικών και ριζότου, όπως η αστακομακαρονάδα Σχοινούσας, το μαύρο ριζότο σουπιάς, αρωματισμένο με σχοινόπρασο, το ριζότο αστακού με βότκα και φρέσκα μυρώνια και η καραβίδα ριζότου με βελουτέ ψαριού και φρέσκα μυρωδικά είναι κάτι παραπάνω από θελγητά και ελκυστικά, προτιμήσαμε να κινηθούμε σε πιο κλασικά μονοπάτια. Έτσι, τα μπαρμπουνάκια, υποδειγματικά τηγανισμένα, με την καψαλισμένη και κρατσανιστή επιδερμίδα τους να κρύβει μέσα της όλους τους χυμούς του ψαριού και οι ζουμερές καραβίδες, ψημένες με χοντρό αλάτι και συνοδευμένες από λαδολέμονο με βάση ένα εξαιρετικό, όξινο και φρουτωδώς λιπαρό ελαιόλαδο, ταίριαξαν απόλυτα με το κρασί μας (4 Λίμνες από τον κυρ Γιάννη), που με τα ανοιξιάτικα ανθικά του αρώματα και τη διακριτική οξύτητα του παλαιωμένου σε καινούρια, γαλλικά δρύινα βαρέλια Chardonnay συνόδευσε επάξια την εμπειρία.
Τέλος, από επιδόρπια, τα ρολλάκια γαλακτομπούρεκου (με το απολαυτσικά, έξτρα τραγανιστό φύλλο και με την άχνη ζάχαρη για γαρνίρισμα, που τα έντυνε γλυκά, έκρυβε την ούτως ή άλλως διακριτική κρέμα) "έβγαλαν" λάδι στο πιάτο αλλά το palais (όνομα και πράμμα) σοκολάτας διόρθωσε τις εντυπώσεις με τη βελούδινη μους να καλύπτεται από μια επικάλυψη αρκούντως πικρής σοκολάτας που την ένιωθες στο δόντι και γέμιζε το στόμα με απολαυστική σοκολατένια αίσθηση.
Ειδική μνεία αξίζει η κάβα που αν και μέτριας έκτασης, περιέχει αξιόλογες επιλογές από τον ελληνικό αμπελώνα, όλες τους ικανότατες να συνοδεύσουν ψάρι και σε πολύ καλές τιμές, για το επίπεδο του εστιατορίου, το μέρος και τη θέα. Τιμή: 30 – 45 ευρώ.

Σ: Φιλικό και εξυπηρετικό σέρβις αν και λίγο άργο με κακή οργάνωση.
Π: Εύκολο πάρκινγκ στην περιοχή

Το ελληνικό καλοκαίρι των Κυκλάδων πιο κοντά στην Αθήνα από ποτέ. Σε προνομιακή θέση δίπλα στη θάλασσα προσφέρει εξευγενισμένη ελληνική ψαροφαγία, που δεν χάνει τον χαρακτήρα της και δεν προσποιείται κάτι που δεν είναι, αλλά διατηρεί την οικειότητά της που μυρίζει θάλασσα. Επαγγελαμτικό "τηγάνι" και ψήσιμο που σέβεται την εξαιρετική πρώτη ύλη και πιάτα που εμπνέονται από την καταγωγή του. Καλή, αν και μικρή, κάβα σε πολύ καλές τιμές. Από τις καλύτερες ψαροφαγίες στην Αθήνα. Βαθμολογία 13/20.

(πηγή φωτογραφιών: http://www.nikolas-schinoussas.gr/pub/el/ )

Aleria - Ντιζαΐνάτο δείπνο

2011-04-08T03:07:00.000-07:00

Έχει αναδειχθεί στο hot spot της γαστριμαργικής σκηνής της πρωτεύουσας και όχι άδικα. Οι ενδιαφέρουσες επιλογές για έξοδο μετά φαγητού δείχνουν να μην τελειώνουν ποτέ στο Μεταξουργείο, αφού από τη μία συνεχώς ανανεώνονται, με πρωτότυπα εστιατόρια να ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό, και από την άλλη, οι ήδη υπάρχουσες επιλογές εδραιώνονται όλο και περισσότερο με τα ποικίλα εστιατόρια να υπόσχονται δημιουργίες υψηλών προδιαγραφών.

Προορισμός μας αυτή τη φορά, το Aleria (Μεγάλου Αλεξάνδρου 57, Μεταξουργείο, 210 – 52 22 633), το νεοκλασικό της Μεγάλου Αλεξάνδρου, που έχει ανακαινιστεί πλήρως στο εσωτερικό και στο εξωτερικό χώρο και προσφέρει ντιζαϊνάτα δείπνα, τόσο στην εσωτερική, ζεστή, φινετσάτη και μοντέρνα σάλα, που φέρει διαχρονικές, διακοσμητικές πινελιές, αλλά και στην πίσω διαμορφωμένη, φιλόξενη αυλή με τις διακριτικές, μοντέρνες lounge μουσικές επιλογές να ολοκληρώνουν την ατμόσφαιρα.
Όσον αφορά στο ανήσυχο μενού, που ακόμα διαμορφώνεται, είναι μικρό και συμπαγές και κινείται σε μοντέρνες, μοριακές επιλογές στη βάση όμως οικείων, «μεσογειακών» υλικών και συνταγών. Έτσι, πέραν από τη φίνα κρεμμυδόσουπα με βερύκοκο, τραγανό ψωμάκι και αέρα παρμεζάνας και το κουνέλι με μπριός μυρωδικών, μελιτζάνα και κρέμα ρούμπαρπ, τα μαλακά, διακριτικά και μαστιχωτά χτένια, άκρως αρωματισμένα με κάρυ και ανατολίτικα μπαχαρικά, όπως ginger, είχαν μείνει στη «φωτιά» περισσότερο από ό,τι χρειάζεται και παρά την όμορφα και γλυκά καραμελώμένη επιφάνεια, οι χυμοί τους είχαν χαθεί, αφαιρώντας όλη την απόλαυση από τον ντελικάτο μεζέ της θάλασσας. Το συνοδευτικό τραγανό, χονροκομμένο κουνουπίδι με μήλο πρόσθετε υφές και γεύσεις σε ένα πιάτο που είχε να δώσει πολλά ακόμα. Από την άλλη πλευρά, η αρωματισμένη και κρεμώδης, απολαυστικότατη πολέντα με τη ζουμερή μοσχαρίσια γλώσσα που έλιωνε στο στόμα, συνοδευόμενη από ρόκα και αρακά σωτέ, σκόραρε πολλούς πόντους ενώ τα αποδομημένα γεμιστά, εν είδει ριζότου, μυρωδάτο και σπειρωτό, σωστά al dente και κρατσανιστό, με την προσθήκη κουκουναριού, συνοδεύοταν από κρέμα τομάτας με σωστή συνοχή και γεμάτη γεύση για να ολοκληρώσει τη μοντέρνα εκδοχή της πιο οικείας ελληνικής συνταγής.
Από τα κυρίως, το λαυράκι με κινόα - ρόκα, κρέμα καρύδι και αφρό ούζου και το αρνί με νιόκι γραβιέρας και σπαράγγια παραγκωνίζονται από το στήθος του κόκορα, ζουμερό, τρυφερό και χυμώδες, έλιωνε στο στόμα ενώ η καραμελωμένη επιμελώς ψιλοκαμμένη επιδερμίδα του, απελευθέρωνε λιπαρότητα και κρατσανιστή απόλαυση για να δέσει με τις χυλοπίτες τελειωμένες με τραγανό φουντούκι, γλυκιά σταφίδα και χυλωμένο με μετσοβόνε ενώ το χειροποίητο λουκάνικο με πορτοκάλι από το μπούτι του κόκορα έκλεινε νόστιμα το πιάτο.
Από επιδόρπια, το ρεσιτάλ σοκολάτας, με 8 διαφορετικές εκδοχές της, στο ίδιο πιάτο, ανέβασε τον πήχη μερικά επίπεδα παραπάνω με τη βελούδινη γκανάζ, το τραγανό touille και τον αφρό kalhua, που έδινε τις απαραίτητες, ταιριαστές νότες καφέ να δένουν απόλυτα με τη μους, το γλάσο, το μπισκότο και με τους ξηρούς καρπούς με επικάλυψη σοκολάτας.
Όσον αφορά στην κάβα, οι επιλογές σχετικά περιορισμένες αλλά αμιγώς ελληνικές, κρύβουν διαμαντάκια που θα συνοδέυσουν άξια κάθε πιάτο του καταλόγου. Τιμή: 35 – 50 ευρώ.

Σε ένα μοντέρνα και γουστόζικα διακοσμημένο, ανακαινισμένο νεοκλασικό στο Μεταξουργείο, ο chef Κομνηνός Μουφλουζέλης φέρνει γαλλικό και νεωτερίστικο - μοριακό αέρα σε ελληνικές δημιουργίες ακολουθώντας τις τάσεις της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής γαστρονομικής μόδας. Τα παιχνιδίσματα γεύσεων και υφών αναδεικνύουν τις γεύσεις των πρώτω υλών και το ταλέντο της κουζίνας. Μερικές παραφωνίες ωστόσο σε μερικά πιάτα τους αφαιρούν βαθμούς ενώ η κάβα θέλει αναβάθμιση. Βαθμολογία: 14/20.

Σ: Φιλικό και επαγγελματικό σέρβις
Π: Μέτριας δυσκολίας πάρκινγκ στους γύρω δρόμους. Επίσης διατίθεται πάρκινγκ από το μαγαζί.