gotowanie, przepisy, kulinaria

Jeżeli jestem zachwycony, to znaczy, że jestem u Marioli i Tomka, a Jasio gotuje!

2014-02-01T02:49:00.000-08:00

Moich gospodarzy z Valdepeñas znam, jak mi się wydaje, od zawsze. Oboje, i Mariola i Tomek znani są z niebywałej gościnności. Ileż to ludzi przewinęło się przez ich gościnny dom, ileż to nieudolnych żeglarzy udawało na ich jachcie, że potrafią żeglować. Wszystkich zawsze przyjmowali z równa życzliwością, cierpliwością i dobrym słowem.
Polski dom Państwa Jezierskich zawsze słynął z dobrej kuchni. Wspomnę tylko chociażby seler duszony w sosie na białym winie, sałatę z kurczakiem i z awokado, wyśmienite mięsa z grilla. W ogródku zawsze pachniały zioła, a dla spragnionych gości mroziła się gorzałka.

W cieniu pergoli obrośniętej winem.

Jakże byłem kontent, kiedy w ogrodzie przy domu moich przyjaciół w Valdepeñas zobaczyłem pięknie wymurowany z czerwonej cegły piec do pieczenia na ruszcie, czyli mówiąc po prostu murowany grill, posiadający jakże przydatną w hiszpańskich warunkach funkcję wędzenia dymem. Wszak wędliny, szynki, kiełbasy, kaszanki hiszpańskie różnią się w sposób oczywisty od tradycyjnych polskich wyrobów. Wędzenie mięs i wędlin, także ryb to, ze względu na różnice klimatyczne i warunki przechowywania żywności, raczej specjalność północnych nacji, a nie południowców.

Zioła w ogrodzie wieczorem pachną intensywnie.

Popołudnie w posiadłości naszych gospodarzy zapowiadało się bardzo apetycznie. W lodówce chłodziło się hiszpańskie piwo i wino z tutejszej bodegi Corcowo, które jak później się dowiedziałem do dostania jest także w Polsce. Ze względu na panującą tutaj przez całe lato temperaturę, sensowne staje się chłodzenie również czerwonego wina. Nawet mocno schłodzone, po nalaniu do kieliszków już po chwili osiąga temperaturę otoczenia, czyli ponad 30 st. C. Nie ma się zatem co ociągać i nadmiernie celebrować, tylko degustować i smakować zaraz po nalaniu wina do kieliszków. Na stole w ocienionym pergolą bujnie porośniętą winoroślą pojawiły się miejscowe sery, najlepsza pachnąca orzechami szynka Jamón Ibérico* i równie dobra Szynka Serrano** krojona w niezwykle cienkie plastry, oliwki, dojrzałe melony.

Zbliżał się już wieczór i zioła rosnące w ogrodzie zaczęły wkoło roztaczać upojny aromat...

Intensywne przygotowania do kolacji trwają!

Była to zapowiedź kolacji, którą tutaj w Hiszpanii rozpoczyna się znacznie później niż u nas. Dodam tylko, że sakramentalne, podobno zdrowe i tak mocno ostatnio reklamowane kończenie posiłków i aktywności gastronomicznej do godziny 18.00 budzi w Hiszpanii szyderczy śmiech. Nie chcąc dać się ośmieszyć przestałem patrzeć na zegarek i oddawałem się uciechom podniebienia z zapałem.

Jasio - młodzieniec o wielu talentach. Tutaj jako szef grilla.

Szczęście, że mam takie szczupłe, zgrabne palce!

Akcja przyspieszyła, kiedy pojawił się Jasiu, syn Marioli i Tomka. Jasiu odkrył w sobie jakiś czas temu wielką pasję – gotowanie i kulinaria. Już wkrótce miałem się przekonać, że oprócz pasji ma też w tej dziedzinie niezwykły talent i wiedzę. Jan z zapałem stanął przy grillu, na którym zaczął piec langustynki fresca de bahía, czyli świeżutkie prosto z zatoki, marynowane jedynie w oliwie z oliwek, które natychmiast trafiały na stół, a potem w nasze ręce. W towarzystwie białego Verdejo Corcovo delikatne mięso skorupiaków rozpływało się w ustach.

Langustynki fresca de bahía upieczone na grillu!

Potem była jagnięcina, dokładniej pierna de cordero, czyli udziec, marynowana w ziołach i pieczona oczywiście na ruszcie. Wyśmienity smak świeżo pieczonej, delikatnej jagnięciny umiarkowaną ostrością wzbogacał ziołowy sos przygotowany na poczekaniu przez naszego młodego szefa kuchni z czosnku, zielonej natki pietruszki, oliwy i rosnących w ogrodzie ziół. Do jagnięciny pilimy lokalne czerwone Tempranillo z piwnicy Corcovo.

Pierna de Cordero w dobrym towarzystwie sosu czosnkowego.

Około 23.00 do towarzystwa dołączyli goście: Cristina i Carlos, rodowici Kastylijczycy ze swoim półrocznym synkiem Jose. Jose został maskotką wieczoru, sam zresztą też bawił się doskonale przechodząc z rąk do rąk, z kolan na kolana, a to cioci Marioli, a to wujka Tomka, a to dziadka Wojciecha.

Jose, maskotka wieczoru. Ten facet miał największe powodzenie.

Około 2.00 wpadła na pogawędkę, słysząc pewnie przez płot, że kolacja trwa, sąsiadka Karin. Piękna Karin jest z pochodzenia Argentynką i mieszka po sąsiedzku. Wracała właśnie z pracy, jest właścicielką niewielkiej knajpy w Valdepeñas. Jak powiedział Wojtek, a on podobno zna się na rzeczy, Karin „wygląda tak, że każdy prawdziwy facet chciałby tańczyć z nią tango argentyńskie całe życie. Boska!”
Tutaj warto wspomnieć o interesującym zwyczaju: przy przywitaniu z sąsiadką lub inną panią, bez względu na to czy się znamy, czy nie, całujemy się dwa razy w oba policzki. Uwaga panowie, trzeci pocałunek jest odbierany jako wyraźna propozycja! Prawda jakie to proste? Uważajmy tez z szarmanckim całowaniem w rękę. wprowadza to panie w wyraźne zakłopotanie i wywołuje zdziwienie.

Nie pamiętam jakie wino piliśmy pod koniec kolacji. Wiem tylko, że miało ono rozweselający i zdecydowanie antydepresyjny charakter.

*) JAMÓN IBÉRICO
Świnie zostały sprowadzone na Półwysep Iberyjski, jak powszechnie się uważa, przez Fenicjan którzy natychmiast wzięli się do eksperymentu hodowlanego i skrzyżowali poczciwą świnkę z iberyjskim dzikiem. Tak powstała rasa nazywana przez Hiszpanów Pata Negra, czyli po polsku - czarne kopyto, pewnie dla tego, że są szarej, ciemnej maści. Specyfika hodowli tych świń polega na tym, że pasą się one swobodnie w lasach Andaluzji grzebiąc w opadłych żołędziach wielu gatunków dębu. To właśnie z tej diety i wolnego wypasu w lasach, bierze się bogaty, wzmocniony smak mięsa, delikatnie przerastanego smugami tłuszczu. Wszystko to sprawia, że produkty z mięsa tej rasy świń górują nad innymi.

Mamy trzy główne typy Jamón Ibérico, wynikajace z diety zwierząt i metody peklowania mięsa:
Jamón Ibérico de Bellota - uznawana za najlepszą z wszystkich szynek. Świnie wolnego wypasu, przemierzające lasy dębowe. Mięso peklowane jest przez co najmniej 36 miesięcy i w trakcie tego suszone w różnych warunkach temperaturowych i wilgotnościowych.
Jamón de Recebo - świnie wypasane i dokarmiane żołędziami i ziarnem zbóż, mięso peklowane przez co najmniej 24 miesięcy.
Jamón Ibérico de Cebo - świnie rasy Pata Negra są karmione zbożem, a mięso peklowane przez okres do 24 miesięcy.

**) JAMÓN SERRANO
Szynka Serrano pochodzi z Białej Świni. Ta rasa została wyhodowana poprzez krzyżówkę wielu różnych ras, o innych cechach, różniących się od świni iberyjskiej. Szynka Serrano jest znacznie tańsza i najbardziej popularna z szynek sprzedawanych w Hiszpanii.
Istnieją trzy główne odmiany: Serrano Bodega , Serrano Reserva i Serrano Gran Reserva. Wszystkie te odmiany maja podobny czas dojrzewania, nie przekraczający jednak 15 miesięcy.

Takie stoisko znajdziecie w każdym sklepie spożywczym w Hiszpanii. Hiszpanie wyjątkową czcią darzą byki, ale jeść uwielbiają wieprzowinę.

No tak, w świetle tych wiadomości, rzec można, że produkcja szynki w Hiszpanii nie jest zajęciem dla niecierpliwych łakomczuchów. Na efekt długiej, żmudnej pracy trzeba czekać nawet trzy lata! Z wielkim szacunkiem odnoszę się do tradycyjnych metod produkcji, przekazywanych z pokolenia na pokolenie, bo efekt jest pyszny!

tekst i zdjęcia: Wiesław falko Fałkowski

Z MADRYTU DO VALDEPEñAS

2014-01-30T09:42:00.000-08:00

Jesteśmy na ziemi Don Kichota

Nasi gospodarze: Maria i Tomasz

Pracowicie spędzany czas mija tak szybko i przyjemnie, że teraz dopiero wrócę do pierwszego dnia naszego pobytu w Hiszpanii. Wylądowaliśmy na lotnisku w Madrycie. Nasi gospodarze Maria i Tomasz Jezierscy zapakowali nas razem z bagażem do auta i powieźli w stronę Castylii La Manchy do uroczego Valdepeñas. Zatrzymaliśmy się dopiero kiedy zobaczyliśmy pierwszy wiatrak, co zwiastowało, że znaleźliśmy się na ojczystej ziemi Don Kichota.

Na ścianie w przydrożnej oberży

Wiatrak okazał się być przydrożną oberżą o nazwie, nomem omen – El Molino. Dokonaliśmy tutaj pierwszego kulinarnego odkrycia – zamówiliśmy piwo, a do piwa dostaliśmy tapas. W samym fakcie nic nadzwyczajnego, wszak jesteśmy w Hiszpanii, niezwykłe jest to, że tapas jest gratis. Okazuje się, że tylko w tym rejonie, nawet do małego piwa, czyli tubo (200ml), dostaniecie tapas gratis! Mało tego, do każdego kolejnego piwa tapas musi być inny! Wniosek z tego taki, na co zwrócił nam uwagę Tomek, że zamawiać trzeba małe piwo tyle razy, dopóki nie zaspokoimy pragnienia i ... apetytu.

Tapas, które dostaliśmy do piwa to były głównie, zacytuję tu Wojtka: „zwłoki jakichś żyjątek morskich” czyli owoce morza. Na talerzyku były mejillones, czyli świeżutkie mule, pulpo czyli maleńkie apetyczne ośmiorniczki, były tez paluszki krabowe, maleńkie zielone papryczki i oliwki. Wszystko skropione smakowitą oliwą z oliwek.

Smakowite tapas, czyli przekąska z owoców morza

„Niech żyje Castilia La Mancha jedyny region w Hiszpanii, gdzie częstują tapasami i to różnymi nawet do małego piwa i gdzie pety papierosowe restauracyjni goście gaszą nie w popielniczkach, których się powszechnie nie używa, tylko bezpośrednio na podłodze. Pozostawienie śmieci na stole uchodzi za szczyt niechlujstwa.”

Śmiecenie na podłogę jest w dobrym tonie.

Ponieważ na temat pochodzenia nazwy tapas napisano chyba we wszystkich źródłach na temat kuchni hiszpańskiej, to ja już nie będę się powtarzał i nie napiszę, że słowo tapa znaczy pokrywka. Taki mały talerzyk, pokrywka, na której podawano małą przekąskę, służyła do przykrycia szklaneczki z winem lub piwem, aby do środka nie wpadały małe muszki. Tak to tapa, talerzyk, przykrywka przemienił się na przestrzeni dziejów w zupełnie jadalne w całości i pyszne tapas.

zdjęcia i tekst: Wiesław falko Fałkowski

2013-03-06T07:17:00.001-08:00

Wieczór w klubie kolacyjnym

Autorem artykułu jest Mariusz Hartman

- Klub kolacyjny? A co to takiego? – spytałem. Ta nazwa absolutnie nic mi nie mówi. A takie słowa figurowały na zaproszeniu, jakie podarowali mi znajomi. - Musisz iść koniecznie, spójrz, jest niedrogo – dodali.

No to idę. Na zaproszeniu jest adres. Ten klub znajduje się na pobliskim osiedlu. Dziwne. Nie w centrum Gdańska? Na jego stronie internetowej sprawdziłem jeszcze menu na ten szczególny wieczór. Kolacja złożona z czterech dań. Wszystko za dobrą cenę. W przeciętnej restauracji mógłbym zamówić co najwyżej połowę tego, co widzę w tej karcie, i to jeszcze bez wina.

Pod adresem klubu znajdował się… zwykły blok, jakich pełno na naszych osiedlach. Idę do klatki, dzwonię. Po chwili jestem już pod drzwiami mieszkania, które otwiera mi elegancka kobieta. Jak się zaraz okazuje, pani domu. Klub znajduje się w mieszkaniu, kilka pokoi, kuchnia, łazienka i toaleta. To jest dom organizatorów. Ciekawy pomysł, ciekawe co z tego wyniknie... Kobieta przedstawia mnie mężczyźnie, który buszuje właśnie w kuchni. To kucharz i jednocześnie gospodarz spotkania. Wita się ze mną szybko i zaraz wraca do gotowania.

Pani domu prowadzi mnie do salonu. Tam przy dużym stole na tuzin osób siedzi już kilkoro innych gości. Szybko się sobie przedstawiamy. Różne zawody, różne zajęcia, różne pasje. Dość przypadkowa zbieranina. Ale wkrótce dociera do mnie, że wszystkich nas coś jednak łączy – miłość do dobrego jedzenia. Siadam przy stole. Przede mną eleganckie talerze i sztućce, kilka kieliszków i szklanek, półmiski z zakąskami – oliwki, dojrzewające wędliny, dipy, pasztety i domowe pieczywo. Karafki pełne stołowego wina. Kilkanaście świec. Jest nastrój, jest jakaś lekka muzyka w tle. Naprawdę, podoba mi się. Żeby jeszcze jedzenie było fajne…

Chrupiemy zakąski, gawędzimy, dochodzą także ostatni goście. Gdy jesteśmy w komplecie, nasz gospodarz wita nas oficjalnie, nalewa do kieliszków aperitify i ogólnie opowiada o klubie. To pierwszy składkowy klub kolacyjny w trójmieście. Na stronie internetowej proponuje menu i składkę za jedną osobę. Bo wszyscy składają się na kolację. Jeśli komuś to odpowiada, przelewa pieniądze na wskazane konto i zjawia się w domu gospodarza. Proste i fantastyczne!

- Zarabia Pan na tym?

- A skąd! – odpowiada gospodarz. – To żadna działalność, to hobby. Wszyscy po prostu zrzucamy się na posiłek i cieszymy się nim oraz swoim towarzystwem. Jak paczka przyjaciół – uśmiecha się.

Zaraz potem zapowiada przystawkę – koktajl krabowy z awokado z sosem pomidorowo – paprykowym. Zgrabny, kolorowy walec otoczony czerwonym sosem znika prawie natychmiast, popity chłodnym białym wytrawnym. Fajny melanż smaków, ciekawie skomponowany na talerzu. Po kilku minutach zjawia się zupa z porów z marynowanymi gąskami i chrupiącymi grzankami z bagietki. Jakoś nie przepadam za grzybami, bo ich nie znam i nie lubię zbierać. Ale to było naprawdę bardzo dobre!

Potem kilkunastominutowa przerwa, bo wołowina po burgundzku musi mieć czas, by dojść – tak mi wyjaśniono. W tym czasie gospodarz napełnia nasze kieliszków wytrawnym burgundem – akurat do wołowiny – i zaraz z powrotem leci do kuchni, a pani domu opowiada o winie. Mało co rozumiem. Wino pić lubię, ale nie znam się na nim kompletnie. Mimo to jestem pełen podziwu. Nie dość, że jedzenie jest świetne i gospodarze się na nim znają, to jeszcze o winie mogą godzinami rozprawiać. Jak dobrze, że są tacy pasjonaci…

Rozmawiamy sobie wesoło i dochodzę do wniosku, że wszystkich gości nie przywiodła tu tylko miłość do jedzenia. Przypatruję się innym. Wszyscy są roześmianie, są mili i sympatyczni. Otwarci. Lubią podróżować. Poznawać, to co nowe. Próbować, smakować, doświadczać. Ludzie niezwykle otwarci. No tak, ale przecież dlaczego mnie to dziwi? Jacy inni ludzie przyszliby do obcego mieszkania na posiłek, serwowany przez nieznajomych?

Nadchodzi wołowina. Coś na kształt gulaszu, ale pachnąca zupełnie inaczej niż to, co mi w domu serwowała mama. Sorry mamuśka, ale spadasz na drugie miejsce. No tak, to wołowina po burgundzku, duszona powoli w czerwonym winie. Do tego sałaty z winegretem i usmażone w głębokim tłuszczu ziemniaczki zmieszane z ciastem ptysiowym. Nazwa była francuska i wyleciała mi z głowy. Co z tego, skoro było pyszne!

Kolacja powoli zbliża się do końca. Na stole pojawia się już słodkie wino, a to oznacza, że za chwilę deser. I faktycznie, gospodarze przynoszą talerze, na których leżą kawałki pomarańczowo – cytrynowej tarty, upieczonej na kruchym cieście. Tarty akurat sam czasem robię, a ta jest prawie tak dobra jak moje. Nie, jednak jest o wiele lepsza. W życiu nie udało mi się zrobić tak aksamitnych masy i ciasta. O rety… Gospodarz zapewnia, że da mi dokładny przepis. Po deserze rozmawiamy jeszcze trochę i wysuszamy nasze kielichy.

Nikt nas nie wygania ani nawet nie daje do zrozumienia, że czas kończyć. Sami podnosimy się z krzeseł i zaczynamy dziękować. I jest za co. Dawno nie jadłem tak fantastycznych rzeczy, tak świetnie podanych. Gdybym nie wiedział, gdzie jestem, to obstawiałbym, że to najlepsza restauracja w mieście i zaraz dostanę ogromniasty rachunek. A tu wszystko za 90 złotych. Fenomenalne! Żegnamy gospodarzy i wychodzimy. Przed klatką jedna z par wręcza mi wizytówkę. Za chwilę już wszyscy wymieniamy się karteczkami. Warto mieć kontakt z takimi serdecznymi ludźmi.

- Wrócicie tu, do klubu kolacyjnego? – pytam

- Żartujesz? Pewnie, że tak! – prawie się przekrzykują. – Już nie możemy się doczekać następnej kolacji.

Mają rację. Ja też na nią przyjdę.

--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Restauracje Japońskie z SUSHI i ich rozwój w Warszawie.

2012-04-16T12:45:00.000-07:00

Restauracje Japońskie z SUSHI i ich rozwój w Warszawie.

Autorem artykułu jest Waldemar Wieruszewski

Restauracje oferujące kuchnie międzynarodową od lat cieszą się dużą popularnością, zwłaszcza w Warszawie, uważanej za kulinarną stolicę naszego kraju.

Restauracje oferujące kuchnie międzynarodową od lat cieszą się dużą popularnością, zwłaszcza w Warszawie, uważanej za kulinarną stolicę naszego kraju. Lata dziewięćdziesiąte to w Warszawie czas rozkwitu barów serwujących dania z różnych regionów świata. Kuchnia śródziemnomorska, europejska, amerykańska oraz azjatycka na dobre zagościły w jadłospisach warszawiaków. Bardzo ciekawą propozycją są restauracje oferujące sushi. Kuchnia japońska, chociaż tak odmienna od tradycyjnej kuchni polskiej, zdobyła sobie szerokie grono zwolenników, zwłaszcza wśród mieszkańców Warszawy i innych dużych miast.

Głównym i nieodłącznym składnikiem sushi są surowe ryby, które posiadają wiele cennych składników, takich jak nienasycone kwasy tłuszczowe oraz pełnowartościowe białko. Oryginalność i różnorodność zestawów sushi oraz minimalistyczny, nawiązujący do typowo japońskiego, wystrój restauracji sprawiają, że restauracje sushi są chętnie odwiedzane przez ciekawość i chęć poznania nowych kultur. To doskonałe miejsce zarówno na spotkanie biznesowe, jak i na romantyczną randkę lub spotkanie ze znajomymi.

Egzotyczne sushi przyciąga nie tylko entuzjastów oryginalnej kuchni azjatyckiej, ale również zwykłych mieszkańców Warszawy i okolic, którzy po dniu ciężkiej pracy mają ochotę spróbować czegoś nowego i odmiennego od ich codziennej diety i codziennego stylu życia. Wszystkie zalety restauracji sushi sprawiają, że już od kilkunastu lat są one regularnie odwiedzane przez stałych bywalców oraz coraz to nowych klientów, spragnionych nowych doznań kulinarnych.

---

Sushi Warszawa - INABA

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zima przyszła, czyli grochówka na boczku.

2012-02-12T17:06:00.000-08:00

Zima przyszła, czyli grochówka na boczku.

Autorem artykułu jest Halszczak

Zima nas nawiedziła i zimno przeokrutnie się zrobiło (acz podobno na Alasce przy tej temperaturze nie zamykają lufcika podczas kąpieli) i jakoś tak człekowi ciężko na duszy, o ciele nie wspominając.

Szczęście w nieszczęściu ferie trwają w najlepsze i Justa w kuchni szaleje, co się dobitnie przekłada na wzrost mojego optymizmu, znaczy powiedzenie „przez żołądek do serca” ma sens. Tydzień temu (mniej więcej) zachciało nam się konkretu pod tytułem grochówka i moja starsza córka takie cudo uskuteczniła.

Udała się w tym celu do zaprzyjaźnionego sklepu aby nabyć odpowiednią ilość grochu łuskanego, tak zwane połówki (30 dag) ponieważ cała reszta ingrediencji znajdowała się w domowej lodówce. Reszta, czyli słusznej wielkości (ok. 40 dag) kawałek boczku wędzonego i 2 średnie marchewki wylądowały w garnku z zimną wodą i po zagotowaniu w ich towarzystwie wylądowało pół kostki rosołowej (wołowa, marka jak kto lubi), sól i dwie szczypty mielonej ostrej papryki, po czym ogień został zmniejszony i wywar pyrkotał wesolutko jeszcze przez 40 minut. W tym czasie moja latorośl postawiła na palniku (po wcześniejszym dokładnym opłukaniu) groch, zalany wodą na dwa palce (czyli mniej więcej 2 centymetry ponad). Gdy ów się zagotował, ogień został zmniejszony do minimum, do środka dołączyło pół łyżeczki soli i dwie solidne szczypty suszonego majeranku. Miękki, ale nie rozpadający się groszek został potraktowany blenderem, skutkiem czemu zmienił się w piure, potocznie zwanym ciapają, któraż to ciapaja wylądowała w garnku z wywarem i została poddana krótkiej obróbce termicznej na niewielkim gazie celem dostatecznego połączenia składników. Zupa została leciutko uszlachetniona przez dodanie świeżo zmielonego pieprzu i w towarzystwie grzaneczek z buły zrumienionej na masełku wylądowała na talerzach czym przeokrutnie ucieszyła mój żołądek.

Niestety nie zdążyłem zrobić zdjęcia owego specjału, ale na pocieszenie zaserwuje obrazek jeszcze ciepłego boczusia, któren to został spożyty z bagietką, oczywiście z zachowaniem odpowiednich proporcji.

Gwoli ścisłości (coby się nikt nie czepiał) ów specjał to zupa krem, bo grochówka w postaci „czystej” to już zupełnie inna bajka.

---

Kulinarni.info.pl - portal kulinarnie zakręconych facetów.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Orientalne kuchnie

2012-01-21T04:56:00.001-08:00

Orientalne kuchnie

Autorem artykułu jest Li Li

Sztuka kulinarna Tajlandii, mieni się jedną z najlepszych i najbardziej oryginalnych kuchni na świecie. Na przestrzeni wieków kształtowała się ona głównie na podstawie wpływów kuchni chińskiej z północy oraz kuchni indyjskiej z zachodu.

W porównaniu do Chin częściej występują ostre dania typu curry (warzywa, ryby lub mięso w pikantnym sosie). Mimo zewnętrznych wpływów oryginalność wynika ze stosowania przez Tajów własnych składników. Jednym z charakterystycznych jest mleko kokosowe oraz przyprawy aromatyczne takie jak trawa cytrynowa, świeży imbir bądź liście limonki. Wśród różnych kuchni wschodniej Azji kuchnię tajską należy ocenić jako najbardziej pikantną i aromatyczną. Dużą rolę w składnikach potraw odgrywają owoce morza, głównie skorupiaki. W ostatnim czasie kuchnia ta jak i zarówno japońska zdobyły znaczną popularność w Europie, dzięki swym oryginalnym walorom smakowym poszczególnych dań. Najbardziej rozpoznawanym daniem tajskim na świecie jest prawdopodobnie słynna ostro – kwaśna zupa z krewetek i grzybów (tom yam) czasami z dodatkiem mleka kokosowego.

Dla kuchni japońskiej kluczowe jest użycie ryb (jedzonych również na surowo), przeróżnych owoców morza, także wodorostów oraz warzyw. Popularność zyskały też zupy gotowane bezpośrednio na stole podgrzewanym (kiedyś węglem drzewnym) obecnie gazem oraz spożywanie zanurzanych we wrzątku mięs, ryb i warzyw. Tradycyjne patelnie są tam rzadko wykorzystywane. Japończycy potrawy spożywają pałeczkami. Przy nakrywaniu do stołu zawsze po lewej stronie stawiają miseczkę z ryżem, po prawej z zupą. Pałeczki zaś leżą równolegle przed nimi. Zupę wypija się prosto z miski, lecz do innych talerzy sięga się już pałeczkami. Przed rozpoczęciem posiłku, w momencie otrzymywania dań mówi się po japońsku :”Itadakimasu” , a dziękując po spożyciu : „Gochiso-sama deshita”. Potrawy dzieli się na dania pochodzenia rodzimego (wymyślone w Japonii) oraz „dania w stylu zachodnim” czyli przywłaszczone od innych krajów. Współcześnie Japończycy, podobnie jak Europejczycy spożywają trzy posiłki dziennie. Zazwyczaj jest to zestaw potraw nazywany ichiju-sansai (ryż i trzy przekąski). Są to miska ryżu, miska zupy oraz trzy potrawy (każda z innej grupy dań).
W całej Polsce znajduję się sporo restauracji podających jedzenie z kuchni tajskiej oraz japońskiej. Japońskie restauracje stają się ostatnio coraz bardziej popularne.
---
Jeżeli interesują Cię dania orientalne nie musisz wyruszac na wschód - odwiedź restauracje Kraków!

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Przystanek pierwszy: włoskie zioła!

2012-01-13T15:37:00.001-08:00

Przystanek pierwszy: włoskie zioła!

Autorem artykułu jest Li Li

Kuchnia włoska należy do najbardziej popularnych na całym świecie. Swoje nietuzinkowe oblicze oraz temperament zawdzięcza regionalnym metodom produkcji, najlepszej jakości surowcom oraz wyjątkowej manierze serwowanych dań.

BAZYLIA http://lawenda.prv.pl/index.htm

Włosi zarówno przyrządzanie potraw jak i spożywanie traktują jako swoisty artyzm. Z całą pewnością wysublimowane posiłki są lekkostrawne oraz zdrowe. A dzieje się tak za sprawą ziół, które w całej swojej okazałości występują we wszystkich potrawach. Mało tego! Każdy Włoch godnie uprawia je w swoich ogrodach czy działkach lub urządza mini plantacje w doniczkach na kuchennym parapecie. Na stałe wpisały się w naturę owej kuchni stanowiąc pewne jej uzupełnienie. Można zaryzykować stwierdzenie, iż bez ziół kuchnia włoska by nie istniała.
Jej fundamenty tworzy nic innego jak bazylia. Jest zieloną reprezentantką włoskiej flagi. Włosi oddają jej hołd spożywając pod każdą postacią. Zarówno świeża, suszona, mrożona czy marynowana – każdy rodzaj perfekcyjnie odnajdzie się w każdej potrawie. Zarazem delikatne, a dzięki zawartości olejków aromatycznych ma właściwości eteryczne. Wykorzystując te kontrastujące ze sobą właściwości potrafi orzeźwić każdą strawę. Począwszy od serów, prostych sałatek, sosów, zakończywszy na fantazyjnych i skomplikowanych w przygotowaniu mięs.

OREGANO http://lawenda.prv.pl/index.htm

Kolejnym ziołem stosowanym do przyprawienie i uwydatnienia smaku włoskich potraw to oregano. Ponadto ma właściwości ułatwiające oraz przyspieszające trawienie. Na świecie jest stosowany głównie susz do pizzy oraz dań z makaronów. Jednakże włosi zdecydowanie rozszerzyli spektrum jego użyteczność. Począwszy od tego, że stosują go w każdej postaci od nasion zaczynając, a na dojrzałym lub zasuszonym kończąc. Każda jego część ma takie same właściwości – korzeń, łodyżka oraz listki. Harmonijnie łączy się z potrawami z pomidorami w roli głównej. Doskonale uwydatni prawdziwą naturę dań z fasoli. Ponadto garściami jest sypany do mięsa mielonego, a sery są obtaczane niczym w panierce.
„O mój rozmarynie rozwijaj się” ta przyśpiewkę nie tylko nasze babcie śpiewały, ale również te rodem z Włoch. Od lat jego magiczne i kojące właściwości wykorzystywane są w maseczkach oraz w kąpielach. Jego poszczególne części składowe - liście, łodyga oraz kwiat charakteryzuje przede wszystkim kontrast smaku. Jest zarazem gorzki, cierpki oraz nawet pikantny. Jednakże doda rześkości nie tylko warzywom, mięsom czy rybom, ale również likierom oraz ziołowym nalewkom. Poprawia krążenie krwi, działa kojąco na cały system nerwowy oraz łagodzi wszelkie bóle reumatyczne.

TYMIANEK http://lawenda.prv.pl/index.htm

Kuchnia włoska nie istniała by również bez innych ziół, które w konfiguracji wraz ze sobą zmieniają specyfikę całej strawy. Dlatego nie obawiajmy się stosować ziół! Oprócz walorów smakowych maja wiele właściwości leczniczych. Jeżeli jednak boimy się eksperymentów, to w ramach degustacji wybierzmy się na wycieczkę krajoznawczą. Niejedna restauracja włoska zachęci nas do hodowania oraz stosowania ziół w naszej kuchni.
---
Zobacz także:
- restauracje Kraków
- kluby Kraków
- torty weselne

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Biała Herbata

2011-12-03T11:31:00.000-08:00

Biała Herbata

Autorem artykułu jest e-Mateusz

http://bialaherbata.com.pl

W Polsce piję się zieloną, czerwoną, czarną herbatę, ale o białej mało kto słyszy. Ten fakt nie jest dziwny, ponieważ w sklepach nie znajdziemy tego gatunku herbaty. Żeby go zakupić musimy udać się do wyspecjalizowanych sklepów herbacianych, lub zakupić ją w internecie.

To co odstrasza część sprzedawców i klientów to cenna jaką trzeba płacić za tą herbatę. Najdroższe gatunki kształtują się w cenach od 30 do 60 zł za 100g. Jak widać nie każdego stać na taki wydatek. Szkoda bo jest to herbata, która należy właściwie do najzdrowszych na świecie. Nawet zielona może przed nią chylić czoła.

Poniżej przedstawię jej najważniejsze właściwości zdrowotne.

- Biała herbata dzięki dużej zawartości kofeiny i witaminy C znakomicie pobudza. To co odróżnia ją od kawy to, że działa długofalowo. Dlatego jest polecana przez lekarzy bardziej niż mała czarna. Ma także znakomite właściwości orzeźwiające. Świetnie ugasi pragnienie w upalne dni.

http://bialaherbata.com.pl

- Biała herbata często w USA jest nazywana „eliksirem młodości”. Taką ksywkę zyskała dzięki temu, że ma znakomity wpływ na naszą cerę. Zapobiega jej przedwczesnemu starzeniu się. Jest nawet wykorzystywana do produkcji niektórych kosmetyków.

- Ma niezwykle silne właściwości antyoksydacyjne i antymutagenne, które chronią nas przed powstawaniem nowych komórek nowotworowych. Jest zalecana osobą, które mają genetycznie przypisaną chorobę nowotworową.

Bardzo ważne jest odpowiednie zaparzenie białej herbaty. Wykonanie tej czynności źle może sprawić, że nasza herbata straci wiele cennych właściwości. Pierwszym błędem popełnianym przez większość społeczeństwa jest zalewanie liści białej herbaty wrzątkiem. Maksymalna temperatura to 85 stopni. Czas parzenia nie powinien przekroczyć 7 minut. Parzymy ją w filiżance, ponieważ oddaje ona lepiej w niej smak.

---

Dowiedz się więcej na stronie biała herbata

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ratatouille - przepis, historia potrawy

2011-11-28T13:41:00.000-08:00

Ratatouille - przepis, historia potrawy

Autorem artykułu jest Rafał Kata

Photo: Maura McEvoy http://www.myrecipes.com

Wspaniały gulasz po prowansalsku, doskonały jako przystawka, doskonały jako danie główne. Niejasna historia potrawy oraz prosty sposób przygotowania zachętą do spróbownia swoich sił w kuchni.

Szczerze mówiąc pomysł na podzielenie się z Wami przepisem na to francuskie danie zrodził się po obejrzeniu pewnej produkcji filmowej o identycznym tytule, jak ten powyżej. Gulasz rodem z Prowansji to tradycyjna potrawa francuskiej sztuki kulinarnej, oparta przede wszystkim na warzywach, ale spotyka się również ratatouille z dodatkiem mięsa. Jak już wspomniałem potrawa od samego poczatku do dziś podawana jest jako przede wszystkim przystawka, ale również jako danie główne. Istnieją jednak zdania, że potrawa ta mogła przywędrować do kraju z Katalonii lub nawet z kraju Basków. Bardziej odważne stwierdzenie to prawdopodobieństwo istnienia w pewnej postaci tej potrawy w czasach starożytnego Rzymu.

Czas na przepis:
- czas przygotowania to około 25-30 minut - porcja na 3-4 osoby
Składniki:
- 2 czerwone papryki
- 1 bakłażan - jeśli na więcej niż jedną porcję warto zaopatrzyć się w bakłażan większych rozmiarów
- 2 cebule
- 2 cukinie
- 500 g dojrzałych pomidorów - najlepiej prosto z uprawy, w ostateczności z puszki
- 4 ząbki czosnku
- oliwa z oliwek
- tymianek, 2 listki laurowe
- pieprz, sól,
Przygotowanie potrawy:
- zdejmujemy skórkę z pomidorów - najlepiej zanużyć je we wrzątku a następnie gwałtownie schłodzić w naczyniu z zimną wodą, można dodać lodu, pokroić na duże kawałki
- rozgrzać oliwę z oliwek na patelni
- cebulę pokroić w krążki i rzucić na patelnie z rozgrzaną oliwą
- pokroić papryki na paski i dodać do cebuli i oliwy - smażyć około 6 minut
- do smażących się składników dodajemy pokrojone pomidory oraz bakłażany (pokroić najlepiej w kostkę)
- po 3 minutach smażenia dodać pozostałe składniki: rozdrobniony czosnek, cukinię w plasterkach, liście laurowe, pieprz i sól do smaku.

SMACZNEGO!
---
http://sztukagotowania-swiat.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dlaczego niedźwiedzie jedzą ryby?

2011-10-27T08:20:00.000-07:00

Czy wiecie dlaczego niedźwiedzie właśnie o tej porze roku – jesienią zjadają takie duże ilości ryb? Bo dzięki takiemu jadłospisowi mogą stworzyć wystarczające zapasy energii, aby przetrwać trudny okres zimowy, bez pożywienia.

Cóż zatem stoi na przeszkodzie abyśmy poszli w ślady niedźwiedzi i zgromadzili na zimę odpowiednie zapasy energii i przetrwali zimowy czas bez choroby i w dobrej kondycji?

foto: tapety.pl

Przyjęło się, że najlepszym sposobem przyrządzania ryb jest smażenie. Tak jednak nie jest. Rezultat jaki osiągniemy przygotowując danie z ryb zależy głównie od metody, którą wybierzemy. Nie wszystkie metody można stosować do każdej ryby, gdyż każdy ze sposobów: smażenie, gotowanie, grillowanie czy duszenie inaczej wpływa na przygotowane produkty.

Na efekt końcowy naszej kulinarnej jesiennej przygody z rybami ma także wpływ temperatura przygotowania, dodatki płynów, rodzaj tłuszczu czy nawet rodzaj naczynia. Oprócz zwykłego gotowania w wysokiej temperaturze, stosuje się bardziej subtelne metody takie jak gotowanie na parze, duszenie we własnym sosie, powolne gotowanie w bulionie lub w wodzie z solą. Przy tych delikatnych metodach gotowania nie wolno dopuścić do nadmiernego wzrostu temperatury.

TALERZ WARZYW Z ŁOSOSIEM

Zacznijmy dzisiaj od najstarszego sposobu przyrządzania ryby, czyli pieczenia na ruszcie. Ta technika kulinarna obecnie powszechnie zwana jest grillowaniem. Znakomicie nadaje się zarówno do przyrządzania filetów jak i całych ryb. Bez względu na rodzaj grilla (węgiel drzewny czy grzałka elektryczna), metoda polega na szybkim opieczeniu ryby dzięki bardzo silnemu promieniowaniu cieplnemu. Na powierzchni ryby, która znalazła się na bardzo dobrze rozgrzanym grillu tworzy się apetyczna skórka zapobiegająca utracie soku, aromatu i składników odżywczych. Podnosi to znacząco walory smakowe przygotowanej potrawy. Stosując ten powszechnie na całym świecie sposób pieczenia ryb, pamiętajmy o tym, że świeże zioła, a zwłaszcza świeże listki rozmarynu, oregano i tymianek oraz pieprz zawierają składniki blokujące powstawanie w każdym mięsie związków szkodliwych dla zdrowia i smaku.

Życzę smacznego wszystkim Niedźwiedziom i Misiom!

Wiesław falko Fałkowski

Jesień mięsożerców - stek prosto z patelni.

2011-10-22T10:13:00.000-07:00

Tegoroczna jesień rozpieszcza nas. Już druga połowa października, a jeszcze dużo słońca i dosyć ciepło.
Ale pora letnich chłodników minęła i teraz nadszedł czas dla prawdziwych mięsożerców.

foto: falko

W zasadzie wszystko wydaje się bardzo proste. Mamy patelnię, mięso i trochę tłuszczu. Smażymy i smacznego.
Czy to takie proste?

Warto uświadomić sobie, że smażenie na patelni wymaga wyjątkowego wyczucia czasu. Mamy przecież ochotę na wyjątkowo delikatny i apetyczny kawałek mięsa..

Najważniejszym bodaj czynnikiem decydującym o jakości naszego steku jest wysoka temperatura na początku smażenia oraz szybkość
i refleks. Szybkie zrumienienie mięsa z obu stron gwarantuje, że jego pory szybko się zamkną, a na wierzchu wytworzy się chrupiąca skorupka. Soki nie wyciekną i mięso będzie delikatne.

Aby satysfakcja z naszego pieczenia była pełna pamiętajmy także o właściwej temperaturze surowca. Mięso do pieczenia powinno mieć temperaturę pokojową. Nie należy kłaść na rozgrzaną patelnię kawałków mięsa prosto z lodówki.. Wyjmijmy mięso
z lodówki przynajmniej godzinę przed smażeniem. Mięso powinno być suche, warto osuszyć je papierowym ręcznikiem lub owinąć czystą bawełnianą ściereczką. Dzięki takim zabiegom unikniemy opryskania tłuszczem podczas smażenia.

Do smażenia proponuję używać oleju roślinnego. Można go rozgrzać do wysokiej temperatury i obsmażyć steki z obu stron a w drugim etapie zmniejszyć nieco temperaturę i dodać kawałek masła. Nada to mięsu subtelny smak.

Steki na patelni nie lubią tłoku. Zbyt duża ilość mięsa powoduje, że tłuszcz się ochładza, soki z mięsa wyciekają i smażenie przechodzi w gotowanie.

Większe ilości mięsa smażmy partiami.

Śródziemnomorski aromat naszym stekom dodadzą świeże zioła i przyprawy: rozmaryn, tymianek i czosnek. Także sól morska i czarny pieprz świeżo młotkowany dodane w ostatniej fazie pieczenia, już po obsmażeniu podniosą walory naszego mięsnego dania.

No, to teraz możemy już powiedzieć smacznego wszystkim mięsożercom i amatorom diet wysokobiałkowych!

Wiesław falko Fałkowski

Bardzo alternatywna recepta na długowieczną radość...

2011-10-03T05:22:00.000-07:00

Papieros i rum - jak widać recepta na długowieczną radość... /PantherMedia
zdjęcie pochodzi z: INTERIA.PL

O rumie słów kilka

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki

Rum należy do grona najpopularniejszych alkoholi. Znany już od wieków zyskał swoich zwolenników w różnych częściach świata. Przepadali za nim zarówno piraci, jak i żołnierze oraz królowie.

Historia powstania i produkcji bursztynowego trunku jest bardzo bogata, nie brakuje w niej jednak krwawych elementów.

Pierwsze wzmianki o pirackim trunku pochodzą z XIV-wiecznych pamiętników Marco Polo, który skosztował „bardzo dobrego wina z cukru” na ternach dzisiejszego Iranu. Jednak to nie Persowie są jego ojcami, lecz niewolnicy. Pracowali oni na plantacjach trzciny cukrowej na Maderze, Azorach, Wyspach Kanaryjskich i Karaibach na rzecz Portugalczyków i Hiszpanów. W XVII wieku zauważyli, iż produkt uboczny rafinowania cukru, czyli tzw. melasę można sfermentować i w ten sposób przerobić na alkohol. Jak mówią różne podania miało to miejsce na Barbadosie – wyspie która była pełna piratów i szmuglerów. Mniejsi i więksi przestępcy bardzo upodobali sobie napój, którym raczył się filmowy Jack Sparrow, co skończyło się rozwścieczeniem Elizabeth, która wykrzyczała, że „ma dość zataczających się, opitych rumem piratów”.

Początkowo był on podobno „piekielnie ostrym, okropnym likierem” i dopiero masowa produkcja w Nowej Anglii poprawiło jego jakość i spopularyzowało trunek. Niestety taki rozwój wydarzeń był powiązany z wyzyskiem i ogromnym cierpieniem niewolników, których w ciągu 175 lat prac na Barbadosie żyło i zmarło 550 tysięcy. Nikt się tym jednak nie przejmował, a rum zdobywał coraz to większe rzesze zwolenników. Wyjątkową miłością darzyła go amerykańska marynarka wojenna, która stosowała go do dezynfekcji ran, znieczulenia i rozluźnienia. Podobnież w trakcie powrotu do Anglii zakonserwowano ciało zabitego pod Trafalgarden admirała Nelsona właśnie w beczce z rumem. Niestety, dla żołnierzy nie było innej świętości niż rum, wydrążyli więc w beczce otwór, za pomocą którego wypili całą jej zawartość.

Dlatego też w Anglii rum nazywany jest krwią „Nalesona”, a wyrażenie „tapping the admirał” oznacza zaczerpnięcie dziennej porcji trunku. Wiąże się to z panującym niegdyś zwyczajem, który mówił o tym, że marynarzom należała się odpowiednia porcja rumu każdego dnia służby. Obecnie prawo to uznawane jest tylko przez Marynarkę Nowej Zelandii, w Anglii natomiast tylko w trakcie wyjątkowych okazji, takich jak rocznica utworzenia Marynarki Królewskiej.

Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje rumu – biały (jasny) i brązowy (ciemny). Pierwsze są lekkie i delikatne w smaku i to właśnie one są używane przy wyrabianiu likierów, np. malibu oraz drinków takich jak daiquiri. Rumy ciemne są ciężkie i posiadają bogate wartości aromatyczne i smakowe, dlatego też nie miesza się ich, lecz pija bez dodatków. Istnieje również gorsza odmiana rumu, tzw. tafia, która jest produkowana we Francji. Nie jest ona leżakowana tak jak rum, ale za to jej cena jest dużo niższa. Niestety jej walory smakowe i zapachowe nie mają najmniejszych szans w porównaniu z bogatym i aromatycznym bratem – rumem.

---
T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jeszcze jest pora na pomidora...

2011-09-02T11:07:00.000-07:00

Pora na pomidora

Autorem artykułu jest Li Li

Nie tylko patelnie są nieodzownym składnikiem każdej kuchni. Bez pomidora również nie może obejść się żadna kuchnia. Do kanapek, do sałatek, na zimno i na ciepło, a także w keczupie, soku czy sosie. Pomidor pasuje do wszystkiego.

Z botanicznego punktu widzenia jest on owocem, który przywędrował do nas w XVI wieku dzięki hiszpańskim odkrywcom Ameryki Południowej. Początkowo hodowano je w ogrodach jako rośliny ozdobne. Wówczas to wierzono, że są one trujące. Jednak na przestrzeni wieków zyskały swoje poważanie. Na ich smaku poznano się w XIX wieku i od tamtego czasu na stałe zagościły na stołach. Włosi nazywają je złotymi jabłkami, a Francuzi jabłkami miłości.

Pomidory zawdzięczają swoja popularność temu, że doskonale komponują się z różnymi daniami. Z mięsem, rybą, warzywami, serem czy makaronami. Doskonale nadają się do tart oraz są niezastąpionym składnikiem włoskiej pizzy czy hiszpańskiej tortilli. Z pomidorów można ugotować klarowną zupę czy gęsty bardziej lub mniej słodki krem. Furorę robią tak keczup jak wszelkie sosy. Ponadto sok pomidorowy pomimo, iż jest małokaloryczny daje uczucie sytości, a do tego wspaniale gasi pragnienie. Jest polecany zwłaszcza dla tych, którzy mają problem z kacem. Pomidor doczekał się nawet piosenki w wykonaniu Kabaretu Starszych Panów.

Pomidor obfituje w wiele cennych składników. Zawiera między innymi takie witaminy jak: A, te z grupy B, C, PP, K, a także D, E, K. obfituje także w składniki mineralne, bez których zdrowemu organizmowi ciężko byłoby funkcjonować . Zjadając pomidora naładujemy się w sód, potas, fosfor czy fluor. Zawiera również kwas szczawiowy oraz foliowy. Dzięki niemu jest szczególnie polecany dla kobiet w ciąży. Dzięki zawartym pektynom oraz nienasyconym kwasom tłuszczowym pomidory doskonale obniżają zawartość cholesterolu we krwi.

Jeden przeciętny pomidor ma tyle błonnika, co dwie kromki pełnoziarnistego pieczywa, a zjadając już trzy pomidory zaopatrzymy nasz organizm w dzienne zapotrzebowanie w witaminę A.

Niedawno odkryto, że w pomidorach znajduje się związek o nazwie likopen, antyutleniacz zwalczający wolne rodniki odpowiedzialne za starzenie się skory, choroby serca oraz zmniejsza ryzyko zachorowania na raka. Zatem skorzystajmy z pory na pomidory i jedzmy je na potęgę. Pamiętając o tym, że najlepsze są polskie, gruntowe, które dojrzewają w słońcu.

---

Do odpowiedniego przygotowania dań z pomidorów potrzebne sa profesjonalne patelnie. Przeczytaj o nich tutaj.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zielono mi...

2011-08-24T02:51:00.000-07:00

Zagrajmy w zielone... Przecież lato jeszcze trwa!

foto: falko

Zielona herbata

2011-08-19T01:56:00.001-07:00

Zielona herbata

Autorem artykułu jest Kasia Nowak

Zielona herbata. Czym jest? Czemu zawdzięcza swoją popularność? Jaka jest jej historia? Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć w poniższym artykule.
Kto w dzisiejszych czasach nie słyszał o zielonej herbacie? Ten popularny gatunek herbaty liczy sobie już niemal 4000 lat. Co prawda nie jest najpopularniejszy, gdyż ustępuje miejsca w rankingach herbacie czarnej, ale jednak pochwalić się może czymś innym, co go niewątpliwie wyróżnia. Są to mianowicie rewelacyjne właściwości zdrowotne zielonej herbaty (w tym jej niebagatelny wpływ na odchudzanie).

Zielona herbata to najstarszy gatunek herbaty. Co ciekawe, odkryta została przez przypadek, z czym wiąże się pewna anegdota - pewien wschodni władca, odpoczywając nieopodal herbacianego krzewu z kubkiem gorącej wody nie spostrzegł, gdy nagle liść herbaty wpadł mu kubka. Powstały w ten sposób napój okazał się bardzo smaczny i od tego momentu rozpoczyna się długoletnia historia zielonej herbaty.
Zieloną herbatę pito przez wieki głównie w wyższych kręgach, w dodatku głównie na dalekim wschodzie. Do Europy, a następnie Polski, herbata przybyła bardzo późno, zaledwie kilka wieków temu. Jej wysoka cena uniemożliwiała delektowanie się jej smakiem przez średniozamożnych i biednych obywateli naszego państwa. Prawdziwy wzrost popularności zielonej herbaty nastąpił w ostatnich latach. Promowana przez media, jako panaceum na wiele dolegliwości szybko "dogania" herbatę czarną.
Co potrzebujemy, aby zacząć pić zieloną herbatę? Oprócz oczywistego herbacianego suszu, dobrze jest posiadać specjalną zaparzaczkę do herbaty, dzięki której unikniemy nieprzyjemnych fusów. Na wrażenia towarzyszące piciu zielonej herbaty wpływa też fakt, z czego pijemy herbatę - czy ze zwykłego kubka, czy ze stylizowanej na dalekowschodnią, pięknej filiżanki.

Zieloną herbatę kupić możemy albo w zwykłej, naziemnej herbaciarni, albo przez Internet. Odradzam kupowanie zielonej herbaty w zwyczajnych sklepach - jej jakość najczęściej pozostawia wiele do życzenia.
Podsumowując, zielona herbata to rewelacyjny i smaczny napój. Polecam go każdemu!
---
Kasia Nowak.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Polacy pokochali whisky!

2011-08-15T11:42:00.000-07:00

Polacy pokochali whisky!

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki

To już pewne: nasi rodacy coraz liczniej zdradzają wódkę z jej wykwintniejszą koleżanką. Obecnie co siedemnasty Polak twierdzi, że lubi i spożywa whisky.

Tylko od początku 2011 roku spożycie tego trunku wzrosło o 27% w stosunku do roku ubiegłego. Obecnie rynek ten jest w naszym kraju wyceniany na 700 mln zł i prognozuje się, że za trzy lata jego wartość wzrośnie do 1 mld zł dzięki sprzedaży rzędu 10 mln litrów rocznie.

Jeszcze do niedawna whisky kojarzyła się z luksusem, jednakże gdy w ostatnich latach jej cena spadła z ok. 120 zł do około 80 zł za litr, Polacy sięgają po nią coraz częściej. Zaledwie 2 lata temu nasz kraj w rankingu na najwyższą liczbę sprzedanych butelek zajmował 29 miejsce, teraz jesteśmy blisko wejścia do pierwszej 25; sprzedaż tego trunku rośnie na tyle szybko, że mamy szansę wyprzedzić znacznie zamożniejsze kraje, takie jak Holandia, Szwecja czy Belgia. Świadczy to o tym, że coraz częściej wybieramy trunki z najwyższej półki cenowej – dzięki bogaceniu się społeczeństwa i większej wiedzy o kulturze picia. Wydaje się, że krocząc tym szlakiem, Polska w niedługim czasie stanie się krajem smakoszów whisky. Jej popularność rośnie odwrotnie proporcjonalnie do popularności wódki, której sprzedaż spadła ostatnimi czasy o kilka procent. Bardzo możliwe, że to właśnie whisky przeciąga na swoją stronę jej entuzjastów.

Droga whisky do polskich serc jest podobna do wędrówki, jaką około 10 lat temu rozpoczęło wino. Początkowo było kojarzone z tanimi szampanami i napojami musującymi, zaś dzisiaj wiemy o nim praktycznie wszystko: jakie są rodzaje, z czym się je serwuje, w jaki sposób. Kariera szkockiej układa się praktycznie tak samo: mamy coraz bogatszą wiedzę, która sprawia, że obecnie kojarzymy więcej gatunków niż kultowy Johnnie Walker czy Ballantines. Od jakiegoś czasu muszą one rywalizować z takimi markami jak Old Smuggler, Passport czy rodzima Dark Whisky. By zachęcić naszych rodaków do zakupów, producenci wypuszczają na rynek promocyjne zestawy zawierające dodatkowe prezenty, np. w postaci szklanek z grubego szkła (tzw. old-fashioned glass) z logiem, piersiówek czy shakerów.

---
T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Białko w diecie.

2011-08-14T14:16:00.000-07:00

Na fali popularności diet wysokobiałkowych warto przez moment pochylić się nad białkiem i jego rolą w żywieniu i naszym życiu. Patrząc na to, co codziennie jemy łatwo stwierdzić, że pod tym względem jesteśmy… społeczeństwem niedożywionym. Jemy dużo, ale są to głównie węglowodany, albo potrawy śmieciowe, pokarmów w czystej formie, w tym wysokobiałkowych zjadamy albo za mało, albo są tak opakowane szkodliwymi konserwantami, uzdatniaczami, powiększaczami i barwnikami, że trudno spodziewać się, by zostały przez organizm przyswojone i wykorzystane w sposób naturalny (czytaj: prawidłowy). Wróćmy jednak do białka i jego roli: jest ono głównym budulcem organizmu, dzięki niemu mamy enzymy i hormony, odpowiednia zawartość białka w codziennej diecie utrzymuje prawidłowy metabolizm. Dzięki białku regenerujemy się i funkcjonujemy w pełni sprawnie i prawidłowo. Do tego jednak, by tak właśnie się działo konieczne jest zjadanie białek pełnowartościowych, a niepełnowartościowych w takiej ilości i takich postaciach, by organizm mógł z nich czerpać wszystkie aminokwasy niezbędne mu do stworzenia własnego, pełnowartościowego białka.

Czego potrzebuje organizm?

Potrzebuje aminokwasów, aminokwasy natomiast dzielimy na takie, które organizm może zsyntetyzować sam (są to aminokwasy endogenne) i takie, które muszą zostać dostarczone w pożywieniu (aminokwasy egzogenne). Teoretycznie wystarczyłoby dostarczyć organizmowi jedynie aminokwasów egzogennych, w praktyce jednak okazuje się, że zwiększona podaż różnych aminokwasów skutkuje odciążeniem organizmu i w niektórych sytuacjach wskazane jest też zjadanie pokarmów zawierających jak najwięcej tych cegiełek, z których powstają białka. Zapotrzebowanie na białko pełnowartościowe, a więc takie, z którym organizm będzie miał najmniej problemów jeśli chodzi o przetworzenie, pozyskanie aminokwasów i przyswojenie ich, najłatwiej jest zaspokoić spożywając mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego (bodaj najlepsze białka mają kurze jaja). Znacznie trudniej jest zapewnić podaż wszystkich niezbędnych aminokwasów na diecie wegetariańskiej, stąd i ta dieta wymaga znacznie lepszej świadomości żywieniowej i znacznie większej wiedzy niż dieta, która dopuszcza spożywanie mięsa.

Ile białka dla kogo?

Od białka w zasadzie się nie tyje, piszę w zasadzie, ponieważ przy nieprawidłowej diecie i braku ruchu utyć można od wszystkiego, tym niemniej białko jest traktowane przez organizm przede wszystkim jako budulec a nie źródło energii, którą na dodatek trzeba magazynować przetwarzając ją w tłuszcze (tyjemy głównie od węglowodanów). Żeby organizm funkcjonował w pełni sprawnie i prawidłowo należy zadbać o to, by dostarczyć mu co najmniej 1 do 2g białka na kilogram masy ciała w przypadku kobiet, a mężczyźni powinni zjadać od 1,5 do 3,5g na kilogram masy. Dokładne ilości zależą od celów jakie chcemy osiągnąć i od indywidualnego zapotrzebowania organizmu. A propos celów – jednym z nich może być odchudzanie. W racjonalnej diecie odchudzającej należy raczej zwiększać ilość białka niż ograniczać jego spożycie. Białko jest jednym z najważniejszych akceleratorów metabolizmu. Dzięki niemu metabolizm „wskakuje” na znacznie wyższe obroty.

Czy wysokobiałkowe diety odchudzające są zdrowe?

Jeśli nie polegają na przesadnym objadaniu się białkiem, a dodatkowo duże ilości tego składnika są równoważone warzywami w celu zapobieżenia zakwaszeniu organizmu – tak. Wszystko to pod jednym wszakże warunkiem: diety takie powinny być oparte na zdrowym rozsądku i nie mogą eliminować jakichkolwiek innych niezbędnych organizmowi składników.

Źródło: Białko w diecie - Ania

2011-08-12T04:23:00.001-07:00

Dieta Sushi

Autorem artykułu jest Anna Kacperska

Chcąc urozmaicić nasz jadłospis, niejednokrotnie sięgamy do innych kultur - kuchnia włoska, grecka, oraz coraz bardziej modna ostatnio kuchnia japońska... Jednym z dietetycznych odkryć tej kuchni jest oczywiście sushi! Czy można jeść sushi będąc na diecie? Jaki wpływ ma jedzenie tej "trendowej przekąski" na nasz organizm?

"Beztroskie odchudzanie"

Okazuje się, że sushi z powodzeniem może być stosowane jako zdrowy, a jednocześnie "beztroski" program utraty masy ciała. Dlaczego "beztroski" ? Odpowiedź zawarta jest w składnikach, z których przyrządzamy ten przysmak.
Sushi to istotnie świetne połączenie węglowodanów (mała porcja ryżu) z chudym białkiem i kwasami Omega - 3 (ryba). Główny składnik tej przekąski to właśnie chude białko, mniej niż połowa to węglowodany oraz ostatni składnik - korzystny dla zdrowia tłuszcz obniżajacy cholesterol i zwiększający tempo naszego metabolizmu. Proporcje tych poszczególnych składników są świetne w diecie odchudzającej!

Nadwaga i otyłość staje się wręcz plagą! Często osoby z wysokim wskaźnikiem BMI opierają swoją dietę na niekorzystnych proporcjach głównych składników odżywczych. W diecie osób z nadwagą zazwyczaj jest zbyt wysoki udział węglowodanów oraz tłuszczów nasyconych w stosunku do białka.

Poza odchudzającym składem czyli proporcjami poszczególnych składników odżywczych, sushi towarzyszy często wiele "odchudzających" dodatków i przypraw. Między innymi, są to ocet ryżowy i owoce cytrusowe. Kwasy owocowe promują spalanie tkanki tłuszczowej w czasie odchudzania. Następnie, plasterki imbiru, który działa przeciwzapalnie, rozgrzewająco w naszym organizmie, ale świetnie poprawia też trawienie, tak aby organizm mógł w pełni wykorzystać pożywienie, które mu dostarczamy. Jeśli dodatkowo sushi podamy z zieloną herbatką, to spalanie tłuszczu osiągnie naprawdę wysokie obroty!

Kaloryczność sushi

Średnio jeden "krążek" dostarcza około 40 kcal. Najbardziej polecane dodatki z punktu widzenia dietetycznego to: tuńczyk, łosoś lub krewetki. Podawany często z sushi sos sojowy dostarcza tylko 3kcal w jednej łyżeczce - pamiętaj jednak o jego umiarkowanym stosowaniu, ze względu na dużą zawartość sodu (uwaga osoby z nadciśnieniem i cukrzycą!). Ciekawostką jest jednak, że sos sojowy zawiera więcej przeciwutleniaczy niż czerwone wino!

Zdrowotne korzyści

Ryby, najczęściej stosowane do zawijania sushi są bardzo zdrowe dla naszego serca i układu krążenia - mają bowiem najwyższą zawartość kwasów Omega 3 (EPA i DHA). Są również źródłem witaminy E - jednego z najskuteczniejszych antyoksydantów, wpływających pozytywnie na nasz wygląd i ogólną witalność.
Ze względu na algi, sushi nori to kopalnia minerałów, odpowiadających za prawidłową pracę układu kostno - mineralnego organizmu. Zawierają jod, zelazo, cynk, potas, fosfor, fluor. Poza tym witaminy - C, E, B, aminokwasy, a nawet błonnik! Algi dają uczucie sytości, ale również zapobiegają miażdżycy i poprawiają krążenie.

Podsumowując ...

Sushi to świetna opcja na zdrowy posiłek w naszym dietetycznym planie. Jest polecane nie tylko dla osób, które chcą schudnąć, ale również dla chcących zadbać o swoje zdrowie, wygląd i samopoczucie. Z dietetycznego punktu widzenia - szczerze polecam!

---

Anna Kacperska – dietetyk

Poradnia dietetyczna Metamorfoza

www.metamorfozadiety.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-08-08T13:10:00.001-07:00

Zacznij dzień dobry od kanapki, grzanki lub tosta

Autorem artykułu jest Magdalena Banach

Czy wyobrażasz sobie dzień bez kanapki? Pomimo mody na diety pozbawione węglowodanów, dla wielu osób śniadanie bez ulubionej grzanki z dżemem, albo bez tosta z serem po prostu nie istnieje!

Skąd wzięła się nazwa „sandwich” ?

Bogactwo kanapek jest niezwykłe, zaliczamy do nich bowiem grzanki, tosty, hamburgery, hot dogi, kanapeczki koktajlowe, bruschettę, różnego rodzaju produkty typu sandwich dostępne w sieciach handlowych, barach, a przede wszystkim w naszych domowych kuchniach! Nic bowiem tak nie smakuje jak kanapka przyrządzona ze świeżego chrupiącego pieczywa, masła lub oliwy, pomidorów, sera, szynki, zielonych liści sałaty z dodatkiem ziół i łyżeczką majonezu, która jest ukoronowaniem misternie przygotowanego sandwicza. Wynalezienie kanapek składających się z dwóch porcji pieczywa, przypisuje się angielskiemu hrabiemu z miasta Sandwich, stąd oczywiście popularna do dziś nazwa tego kulinarnego strzału w dziesiątkę.

Rodzaje kanapek

Choć ze wstępu wynika, że wynalazcą kanapek był angielski hrabia, to tak naprawdę ludzkość zajadała się tym przysmakiem znacznie wcześniej, już w starożytności doceniano prostotę wykonania kanapek, które można było zabrać ze sobą w drogę i zjeść bez potrzeby używania sztućców. Znane były także eleganckie kanapki, na których układano kawior, łososia i inne wyszukane dodatki godne królewskiego stołu. Kanapka znalazła swoje miejsce we wszystkich kuchniach świata, oczywiście doczekała się wielu modyfikacji, zarówno ze względu na to czym jest wypełniana, jak i na rodzaj pieczywa. Tak więc najprościej, kanapki możemy podzielić na sandwicze i tartinki. Sandwich, to dwa kawałki pieczywa pomiędzy które wkłada się plastry serów lub wędlin i warzyw. Tartinki, to jedna warstwa pieczywa stanowiąca podstawę do ułożenia wyszukanych kompozycji z past ozdobionych na przykład majonezem i koperkiem lub prostych składników, takich jak twarożek i pomidor, czy żółty ser i jajko.

Kanapki na ciepło

Rodzajem kanapek są także tosty i grzanki. Pierwsze przygotowujemy tak jak sandwicze, czyli pomiędzy dwie kromki pieczywa tostowego wkładamy ulubione dodatki, wśród których powinien znajdować się żółty ser - po osiągnięciu odpowiedniej temperatury w tosterze, ser zaczyna się topić i scala tosta w pyszną, pachnącą bazylią i oregano, ciągnącą się kompozycję... Grzanki, to z kolei jedna warstwa pieczywa tostowego zarumieniona w opiekaczu, którą możemy posmarować dżemem, konfiturą, miodem, lub ułożyć na niej pikantne kawałki sera pleśniowego, plasterki słodkiej marynowanej gruszki i połówki orzechów włoskich. To oczywiście tylko jedna z wielu opcji ponieważ podczas przygotowywania kanapek, zarówno na ciepło jak i na zimno, możemy popuścić wodze kulinarnej fantazji!

Popularność kanapek na świecie

Do najbardziej popularnych kanapek należą tak zwane kanapki piknikowe, szkolne, lunchowe – czyli dwa kawałki pieczywa posmarowanego tłuszczem, przełożone plastrami wędlin, serów i zielonej sałaty. Łatwo je przygotować i transportować, a co najważniejsze można je wygodnie zjeść w podroży, podczas przerwy w pracy, na ławce, a nawet siedząc na trawie.

Na uwagę bez wątpienia zasługują włoskie panini, najczęściej podawane z szynką lub pomidorami i serem mozzarella, bruschetta z oliwą i pomidorami, a także trójkątne tramezzini wypełniane na przykład pastą z tuńczyka, cebuli, majonezu i oliwek. Każdy kto choć raz spróbuje w słonecznej Italii tych pyszności, zakocha się na zawsze w smakach tamtejszej kuchni, której podstawą są wysokiej jakości produkty, takie jak oliwa, pomidory, ryby i owoce morza, a także niezwykłe wędliny. Chociaż następny rodzaj kanapek to zupełne przeciwieństwo jeśli mowa o jakości składników, to i one biją rekordy popularności, mowa oczywiście o amerykańskich kanapkach podawanych na ciepło - hamburgery i hot dogi, a więc bułki w które wkłada się gotowane parówki i kotlety mięsne, oraz wlewa sporą ilość sosów majonezowych. Pomimo kalorii i konserwantów, od czasu do czasu, każdy nabiera na nie ochoty...

Kanapki dekoracyjne

Kanapki tartinki, najczęściej przygotowywane na małych kromkach pieczywa, to niezwykle efektowne przekąski, które są nie tylko smaczną potrawą, ale także przyciągającą uwagę ozdobą. Zarówno na domowej prywatce jak i na eleganckim przyjęciu stanowią ważną pozycję w menu, szczególnie jeśli odbywa się ono na zasadzie szwedzkiego stołu. Zaletą małych kolorowych kanapeczek na imprezę jest to, że można spróbować wielu różnych połączeń kulinarnych, które nie codziennie goszczą w naszej kuchni. W przypadku kanapek koktajlowych świetnie sprawdzają się duety serów pleśniowych i żurawiny, szynki parmeńskiej z melonem, ryb i owoców morza, twarożków z dodatkiem warzyw, ziół, past rybnych, jajecznych, a także owocowych, takich jak z awokado czy gruszek z dodatkiem majonezu, orzechów, czy ziaren kolorowego pieprzu.

---

Magdalena Banach

http://www.inet-partner.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-08-06T07:16:00.001-07:00

Proste, smaczne i pożywne przekąski

Autorem artykułu jest Magdalena Banach

Chleb, bagietka lub bułka, do tego odrobina masła, plasterek sera, wędliny i liść zielonej sałaty, jeszcze tylko kleks pysznego majonezu i można się rozkoszować najprostszym i zarówno najlepszym zestawem kulinarnym!

Kanapki, to najbardziej popularne danie na świecie. W zasadzie tyle ile kuchni świata, tyle jest rodzajów, typów i sposobów przygotowywania kanapek. Mogą się one różnić w zależności od zastosowanego rodzaju pieczywa, oraz składników użytych do jego wypełnienia. Ale tym co powinno je łączyć, jest prostota wykonania i możliwość zapakowania kanapki na drogę. Kanapki można serwować na zimno i na ciepło – te oczywiście spożywa się od razu po przyrządzeniu. Tak zwane sandwicze mogą być pożywnym śniadaniem przygotowanym do pracy czy szkoły, smacznym daniem piknikowym i obiadem w podróży. Z kolei kanapki składające się z jednej tylko warstwy pieczywa, tak zwane tartinki, w zależności od formy, wielkości i użytych składników, mogą być wykwintną przekąską na przyjęciu, lub swojską kolacją, do której zasiada cała rodzina.

Tradycyjne polskie kanapki

W Polsce kanapki są bardzo popularnym daniem kolacyjnym. Do ich przygotowania najczęściej stosuje się tradycyjny chleb pszenny, masło czyli tłuszcz z mleka krowiego lub margarynę - tłuszcz roślinny, plasterki serów i wędlin, ugotowanych na twardo jaj. Zwykle smaruje się je majonezem, obkłada pomidorem, ogórkiem i posypuje zielonym koperkiem lub pietruszką. Stół nakryty świeżym obrusem, półmisek kolorowych kanapek, do tego dzbanek gorącej herbaty z cytryną i sokiem malinowym – tak wygląda tradycyjny, polski posiłek na zakończenie pracowitego dnia. Ale kanapki są dobre o każdej porze dnia i w każdej sytuacji, lubimy je na śniadanie, chętnie zabieramy do pracy i szkoły na drugie śniadanie bo łatwo można je zjeść bez potrzeby użycia noża i widelca. Proste kanapki robi się w domu gdy dopadnie nas głód, a do obiadu pozostało jeszcze trochę czasu...

Tajemnicą sukcesu kanapek jest prostota...

Co prawda w ostatnich czasach pszenne pieczywo okryło się trochę złą sławą i w wyniku różnych mód na diety niskokaloryczne i pozbawione węglowodanów spadło jego spożycie, na rzecz wafli ryżowych i chlebków typu wasa, to jednak zapach świeżego chleba wciąż sprawia, że cieknie nam ślinka... Chrupiąca bagietka posmarowana masłem, obłożona dojrzałym w słońcu pomidorem i oprószona gruboziarnistą solą, sprawia, że łamiemy dietetyczne postanowienia i uciekamy się w świat kulinarnych rozkoszy, nic bowiem nie zastąpi smaku prostej, ale jakże dobrej kanapki! Im prostsza kanapka tym lepsza, by uzyskać harmonijny smak wystarczy zestawić ze sobą takie produkty jak jajko i zielona pietruszka, twarożek i pomidor, szynka i majonez, łosoś i koperek, mozzarella i pomidory, albo tuńczyk i oliwki z odrobiną majonezu.

Kanapki dla dzieci

Kanapki są ważnym elementem w menu dziecięcym i jest ku temu kilka powodów. Po pierwsze mamom dosyć łatwo jest przemycić na kanapce produkty, których dziecko nie lubi jeść. Po drugie kolorowe i wymyślne kanapki w formie domków, samochodzików, kanapek z uśmiechem, czy kanapek z obrazkami, to czasem jedyny sposób by dzieci z zaburzeniami apetytu zjadły choć kilka kęsów śniadania, czy kolacji. Po trzecie kanapki można zapakować i zabrać na spacer, by maluch mógł przekąsić coś zdrowego gdy zgłodnieje, a wiadomo, że na świeżym powietrzu wszystko smakuje lepiej, więc i tutaj jest sposób na Tadka niejadka. Warto więc przygotowywać kolorowe kanapki dla dzieci, by jedzenie zdrowych posiłków było przyjemnością!

---

Magdalena Banach

http://www.inet-partner.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-08-05T10:17:00.001-07:00

Historia pewnej kanapki z Sandwich

Autorem artykułu jest Magdalena Banach

Codziennie, niezmiennie od setek lat na całym świecie wypieka się tradycyjny pszenny chleb, z którego przyrządzane są rozmaite kanapki, czyli najprostsze zestawienie pieczywa, odrobiny tłuszczu, wędliny lub sera. Na temat tego kto wynalazł kapakę, jest kilka teorii...

Coś o historii kanapek

Trzeciego listopada 1718 roku, urodził się człowiek który przyczynił się do zdobycia niepodległości przez Stany Zjednoczone oraz do wymyślenia sandwiczy – prostego dania, składającego się z dwóch kawałków pieczywa, pomiędzy którymi umieszcza się dowolne składniki. Czy nie przypomina to czasem naszej szkolnej kanapki? Aż trudno uwierzyć, że jej historia została zapoczątkowana przez brytyjskiego arystokratę Johna Montagu, hrabiego Sandwich, skąd oczywiście wzięła się nazwa popularnych od setek lat sandwiczy. Prawda jest jednak taka, że polityk ten nie uchodził za zbyt dobrego stratega i gdyby nie to, że wpadł na pomysł genialnego połączenia dwóch kawałków chleba, prawdopodobnie słuch by o nim zaginął...

Jednak inne źródła historyczne donoszą, że kanapkami ludzie raczyli się już w starożytności Nie ważne w którą wersję uwierzymy, bo jest smaczna i warta kulinarnej uwagi! W zależności od nastroju, tego jak bardzo jesteśmy głodni i zawartości domowej spiżarni rzecz jasna, możemy przygotować kanapkę koktajlową, hamburgera, tosta lub sandwicza, który może stanowić przystawkę, przekąskę lub główny posiłek. Natomiast gdy dopada nas chęć zjedzenia czegoś dobrego, choć wcale nie jesteśmy jeszcze głodni, to sygnał, że czas sięgnąć po lekką kanapeczkę koktajlową. Zamiast pieczywa pszennego możemy użyć wafla ryżowego lub pieczywa dietetycznego typu wasa – smak nie dorównuje tradycyjnym wypiekom z ziaren pszenicy, ale za to taka przekąska ma mniej kalorii – zawsze mamy jakąś alternatywę!

Sandwich w podróży

Kanapki mają coś wspólnego nie tylko z historią, ale także z geografią, ponieważ podczas podróżowania, zajadając się pysznymi sandwiczami poznajemy zarówno przeszłość jak i obecny kształt miejsc, a doznania kulinarne wspaniale utrwalają pamięć! Nic tak nie smakuje jak chleb posmarowany masłem, wypełniony serem, szynką i liściem zielonej sałaty, który wyjmujemy z papierowej torebki siedząc w cieniu starego drzewa, gdzieś u podnóża zamku widokiem na zieloną dolinę... Czy wyobrażacie sobie wycieczkę szkolną, bez pysznej kanapki przygotowanej z ogromną czułością przez mamę?

Kanapka z zaczarowanej Toskanii

A skoro jesteśmy w drodze, to udajmy się do najpiękniejszej krainy pod słońcem – zaczarowanej przez smaki i aromaty Toskanii... Toskania to region w środkowych Włoszech, słynie z przecudnych krajobrazów, charakterystycznych wzgórz, średniowiecznych miasteczek, gajów oliwnych i winnic. Każdy kto udaje się w to miejsce na zawsze zapamięta smak tamtejszej kuchni! Jej fenomen polega na prostocie wykonania, ale przy ogromnej dbałości o wysoką jakość produktów. Charakterystyczną potrawą jest włoska bruschetta, czyli kanapka przygotowana z pieczywa pszennego typu ciabatta. Kromki opieka się na rumiano, następnie dla aromatu, można potrzeć je ząbkiem czosnku. Na wierzch układa się pokrojone pomidory, a całość obficie polewa oliwą z oliwek! Jest wiele wersji tych włoskich specjałów, można przyrządzić kanapki z mozzarellą, bazylią i pomidorami, albo z zielonym pesto, z prosciutto crudo, czyli surową długo dojrzewającą szynką. Jedno jest pewne – żaden hot dog, czy hamburger nie może równać się ze smakiem włoskich kanapek!

I tak oto od Sandwich przez Polskę, dotarliśmy do Italii, kulinarnej stolicy Świata, gdzie od setek lat chrupiące panini i szklaneczka wina stanowią pożywne śniadanie rolników, a kolorowe kanapeczki serwowane z kieliszkiem prosecco, to wstęp do wieczornej uczty, którą często rozpoczyna się od tradycyjnej zupy z chleba, a kończy szklaneczką grappy lub filiżanką mocnego espresso.

---

Magdalena Banach

http://www.inet-partner.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-07-24T13:36:00.001-07:00

Nalewki lasem pachnące

Autorem artykułu jest Przemysław Ziemichód

Krótko o dwóch najpopularniejszych polskich wyrobach alkoholowych : żubrówce i dębówce. Jak je przyrządzić ? czym tak właściwie są?

Turówka

Wódka, jaką w Polsce znamy pod nazwą Żubrówka to nic innego jak
nalew spirytusu żytniego na

trawę o nazwie turówka wonna (tą samą, która znajdę się w każdej butelce żubrowego przysmaku)
Dlaczego zatem nie spróbować zrobić jej samodzielnie?
Turówkę można kupić na licznych aukcjach internetowych w postaci ususzonych źdźbeł lub rosnącą w doniczce.
Na pół litra wódki potrzebujemy 1-2 źdźbła i 2-3 tygodnie czasu.

Dębówka

Od lat najdawniejszych w polskim zwyczaju było, aby gospodarz domu, wraz z przyjściem na świat potomka zakopywał beczkę dębową pełną wódki.
Wykopywano ją dopiero przy okazji wesela wtedy dorosłych już dzieci.
Zwyczaj ten praktykowano i w Rzeczpospolitej i na Litwie. Wódkę te nazywa się po dziś dzień Starka.Oczywiście na skale przemysłową jej proces produkcji uległ znacznemu przekształceniu, ale idea wzbogacania destylatu smakiem dębu pozostała.
Oprócz tego istnieje też cała masa destylatów przechowywanych w beczkach dębowych i sprzedawanych pod nazwą dębówka.
Nie które z nich leżakują nawet ponad 15 lat !
Oczywiście, nie zachęcam do kupna beczki i zakopywania jej na lata, ale są sposoby dzięki, którym możemy w domowych warunkach uzyskać smak dębu w destylacie.
Potrzebne będą nam tzw. chipsy (wiórki) dębowe. Najprościej kupić je w większości sklepów internetowych z asortymentem winiarskim.

Dębówkę możemy zrobić na co najmniej dwa sposoby :

* zalewając płatki dębowe spirytusem tworząc esencje, którą następnie do smaku rozcieńczamy
* Dodając od ok. 1 do 3 gramów płatków na każdy litr destylatu

W zależności od stopnia opieczenia płatków uzyskamy różny efekt smakowy, dlatego warto łączyć ze sobą różne destylaty

Czas leżakowania zależy od naszej cierpliwości. Płatki dębowe nadają destylatom charakterystyczny cierpki smak dębowej beczki. Im dłużej leżakują, tym smak ten intensywniejszy. Możemy, oczywiście zastąpić płatki dębowe zwyczajną beczką jeśli takową posiadamy...
Więcej o chipsach dębowych przeczytasz tutaj

---

www.przefermentuj.to

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-07-21T13:27:00.003-07:00

Sushi - zrób to sam

Autorem artykułu jest Marta Malarska

Serdecznie zapraszam do zapoznania się z moim domowym sposobem na przygotowanie sushi.

Będziemy robić dwa najprostsze w przygotowaniu rodzaje tej potrawy: maki i nigri.Porcja, którą przygotowałam wystarczyła na obiad dla 4 osób.

Produkty:

1. Paczka ryżu do sushi 500 g. Koniecznie musi być specjalny.
2. Paczka prasowanych alg nori (są pakowane po 10)
3. Ocet ryżowy.
4. Sos sojowy.
5. Marynowany imbir, do podania.
6. Chrzan wasabi.
7. Majonez.
8. 12 paluszków krabowych.
9. 1 świeży, obrany ogórek.
10. Pół obranego awokado
11. Paczka dużych mrożonych krewetek, przygotowanych specjalnie do wyrobu sushi
12. Średnia paczka wędzonego łososia
13. Kilka kawałków marynowanej dyni (to już mój pomysł, tak więc nie jest obowiązkowa)

Wszystkie produkty są dostępne w dużych centrach handlowych, można je również kupić przez Internet.

Pomoce kuchenne

1. Bardzo ostry nóż do krojenia sushi maki
2. Drewniana łyżka do mieszania
3. Mata do zawijania sushi maki

Przygotowanie ryżu

Do obydwu rodzajów sushi będzie nam potrzebny odpowiednio przygotowany ryż.Należy pamiętać o tym, aby przygotowanie go zacząć ponad godzinę wcześniej. Musi zostać odpowiednio ugotowany, przyprawiony i zdążyć wystygnąć zanim zaczniemy wykorzystywać go do robienia sushi.

1. Bardzo dokładnie płuczemy ryż i odsączamy.

2. Zalewamy wodą i pozostawiamy przynajmniej na 30 min.

3. Odlewamy wodę i zalewamy ponownie (1 szklanka ryżu zalana 1,2 szklanki wody).

4. Przelewamy wszystko do rondla.

5. Doprowadzamy do wrzenia, następnie zmniejszamy gaz, przykrywamy naczynie pokrywką i gotujemy dalsze 10 min. Radzę od czasu do czasu zamieszać drewnianą łyżką! Woda szybko paruje, ryż przykleja się do dna i może się łatwo przypalić!

6. Wyłączamy gaz i zostawiamy, aby ryż dojrzał na 10-15 minut. Przez cały ten czas nie zdejmujemy pokrywki.

Często na opakowaniu znajdują się ścisłe instrukcje gotowania. Ja często korzystam właśnie z nich. Dotyczy to również sosu. Często zamiast sosu sojowego, stosuje się zwykłą sól. Czytajcie zatem instrukcje!

Sos do ryżu

Najlepiej przygotować go podczas gotowania ryżu.7-8 łyżek octu ryżowego1 łyżka sosu sojowego japońskiegodo 4 łyżek cukru

Sushi maki

Najwygodniej jest przygotować sobie wszystkie składniki na dużym półmisku.

1. Obieramy ogórka i awokado i kroimy je w podłużne małe kawałki. Kawałki ogórka mogą być długie
2. Paluszki krabowe rozmrażamy, każdy kawałeczek możemy pokroić na cztery części lub wykorzystać cały. To już zależy od Was.
3. Połowę plasterków łososia kroimy na malutkie cząstki
4. Dynię kroimy na małe kawałki
5. Na macie do zwijania sushi kładziemy płatek glonów, po stronie chropowatej rozprowadzamy warstwę ryżu. Trudno jest mi określić ile dokładnie. Jest to dosyć cienka warstwa. Dojdziecie do wprawy metodą prób i błędów. Krojąc porcję przygotowaną z trzeciego płatka glonów, stwierdzicie na pewno, że ilość ryżu jest odpowiednia. Niektórzy radzą zostawić 1/5 nori nie przykrytą ryżem, by tam układać ryby i inne dodatki. Ja tak nigdy nie robiłam. A sushi i tak zawsze się udaje. Są różne szkoły. Na opakowaniu glonów często znajdują się instrukcje w języku polskim. Zachęcam do ich czytania! Są bardzo pomocne dla początkujących.
6. Jeden koniec smarujemy cieniutką warstwą wasabi. Ja dodaje często cienką warstwę majonezu. Z tej samej strony przez całą szerokość płatka glonów układamy składniki. Możliwe są różne kombinacje:

- wędzony łosoś + ogórek

- wędzony łosoś + ogórek + awokado

- paluszek krabowy + awokado

- kilka kawałków ogórka- tylko wędzony łosoś

- wędzony łosoś + marynowana dynia

Wszystko zależy od Was i Waszej inwencji! Zachęcam do eksperymentowania. Można również połączyć wędzonego łososia z gotowanym jajkiem lub użyć tuńczyka z puszki. W specjalistycznych sklepach można też kupić odpowiednio przygotowane surowe ryby. Nie radzę eksperymentować samemu. Może się to skończyć niestrawnością.

Sami, po wielu eksperymentach, zdecydujecie, co najbardziej Wam smakuje.
7. Po ułożeniu wszystkich składników, zawijamy glony. Przypomina to zawijanie rolady i bardzo pomocna jest przy tym mata. Wielu osobom wydaje się to skomplikowane, ale w istocie tak nie jest i szybko można się tego nauczyć. Trzeba mieć tylko cierpliwość.
8.
Przygotowaną w ten sposób „małą roladę” kroimy w kawałki w 1,5 centymetrowych odstępach. Tak przygotowane maki układamy na talerzu. Podajemy z sosem sojowym, wasabi i marynowanym imbirem.

Sushi nigri

Przygotowujemy rozmrożone wcześniej krewetki do sushi, małe plastry wędzonego łososia, ryż.

1. Z ryżu formujemy niewielkie kulki, mogą mieć kształt małych jajeczek.
2. Smarujemy je niewielką ilością chrzanu wasabi.
3. Na wierzchu układamy plasterek łososia lub jedną krewetkę. Składniki powinny przykrywać górną część ryżu.
4. Układamy na talerzu, podajemy.
5. Sushi z krewetka nazywa się Ebi, z łososiem Sushi Sake

Do przygotowania sushi nigri można wykorzystać dostępne w specjalistycznych sklepach mrożone półprodukty. Są one specjalnie porcjowane. Polecam rybę maślaną i tuńczyka.

Mam nadzieję, że zachęciłam Was do samodzielnego przygotowania sushi. Życzę powodzenia i smacznego.

---
Marta Malarska
DlaUrody.pl.
http://www.dlaurody.pl
info@dlaurody.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

2011-07-20T11:23:00.000-07:00

Escherichia coli? Umywam ręce!

Autorem artykułu jest Małgorzata Górska

Bakteria E.Coli (pałeczka okrężnicy), o której ostatnio zrobiło się tak głośno, to szczep, którego zmutowana odmiana spowodowała panikę w całej Europie. Co kryje się pod tajemniczą nazwą Escherichia Coli? I co zrobić, aby uchronić się przed zakażeniem?

Przede wszystkim pamiętać musimy, że bakterie pałeczki okrężnicy towarzyszą nam od narodzin aż do śmierci. Zadomowione w jelitach, odpowiadają za rozkład treści pokarmowych oraz produkcję witamin B i K[1]. Dopóki pozostają w przewodzie pokarmowym, nie robią nikomu krzywdy. Kłopoty zaczynają się, gdy bakterie przeniosą się w inne rejony naszego ciała. Kiedy dostaną się do dróg moczowych, powodują zakażenia układu moczowego, jeśli dostarczymy je wraz z zainfekowanym pożywieniem, spodziewać się możemy kilkudniowego zatrucia pokarmowego. Zdarza się też, że bakterie pałeczki okrężnicy powodować mogą zapalenie płuc albo zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych[2].

Lekarze przypominają: najprostszym i jednym z najbardziej skutecznych sposobów na uchronienie się przed zakażeniem bakteriami E. Coli jest higiena. Jeśli chodzi o zakażenia układu moczowego – starajmy się, szczególnie na wakacjach, nosić suchą i przewiewną bieliznę oraz unikać bezpośredniego kontaktu z zimnych podłożem[3]. Występowanie zakażeń układu moczowego można też ograniczyć stosując prewencyjnie preparaty, zawierające substancje czynne, np. liofilizowany ekstrakt wybranych szczepów E. Coli, który stymuluje ogólną odporność organizmu[4]. Będąc z wizytą w krajach tropikalnych, zwracajmy uwagę na to, z jakiego źródła pochodzi woda, sprzedawana np. w przydrożnych budkach czy restauracjach. Kupując na bazarach owoce, koniecznie umyjmy je dokładnie przed spożyciem[5]. I co najbardziej istotne: często myjmy ręce, a wychodząc z toalety zawsze! Idealną sytuacją jest, gdy proces ten trwa przynajmniej 20 sekund. Wtedy mamy większą gwarancję, że większość zarazków zostanie usunięta z powierzchni naszej skóry. Jeśli w toaletach publicznych nie mamy do dyspozycji mydła z dozownikiem, starajmy się unikać dotykania mydła w kostce. W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest posiadanie antybakteryjnego żelu do mycia rąk lub nawilżanych chusteczek, mogących być wykorzystywanych także do higieny intymnej. Nie każdy z nas wie także, że w popularnych suszarkach do rąk czaić się mogą niebezpieczne bakterie. Powstrzymajmy się więc od korzystania z nich[6].

Zasady te zmniejszają ryzyko zakażenia zarówno tradycyjnym szczepem E. Coli, jak i jego groźniejszym odpowiednikiem, który w ostatnich tygodniach wywołał falę zakażeń w całej Europie. Różnica pomiędzy regularną wersją bakterii a jej zmutowaną odmianą zasadza się przede wszystkim na większej zjadliwości. Śmiercionośny szczep E. Coli wytwarza niezwykle silne toksyny, które działają destrukcyjnie na cały nasz organizm[7].

Bakterie E. Coli są stosunkowo mało odporne na wysokie temperatury: giną już ogrzewane przez 20 minut w 60oC, usuwają je także popularne środki dezynfekujące. Pamiętajmy jednak, że w sprzyjających warunkach (niska temperatura i duża wilgotność) dożyć mogą nawet roku[8].

[1] Źródło: Escherichia – pałeczki okrężnicy, http://www.gronkowiec.pl/escherichia_coli.html,

[2] Źródło: ibidem

[3] Źródło: Patrycja Klimek – Wierzbicka, Higiena intymna kobiet, http://www.nazdrowie.pl/artykul/higiena-intymna-kobiet-0, http://www.nazdrowie.pl/artykul/higiena-intymna-kobiet-0

[4] Źródło: Borkowski A., Borkowski T., „Przegląd piśmiennictwa urologicznego”, www.urologiapolska.pl, 2.06.2007.

[5] Źródło: Jak uniknąć zakażenia bakterią E. Coli, http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/zdrowie-rodziny/jak-uniknac-zakazenia-bakteria-e-coli_38125.html

[6] Źródło: Anna Zaborska, Bakteria E. Coli – przed zakażeniem chronią czyste ręce, 3.06.2011, http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/zdrowie-rodziny/czyste-rece_38142.html

[7] Źródło: Bożena Klukowska, Skąd się wzięły zmutowane pałeczki okrężnicy?, 8.06.2011, http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/zdrowie-rodziny/czyste-rece_38142.html

[8]Źródło: Jak uniknąć zakażenia bakterią E. Coli, http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/zdrowie-rodziny/jak-uniknac-zakazenia-bakteria-e-coli_38125.html

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Małe co-nieco dla wielbicieli serów.

2011-07-19T16:14:00.001-07:00

"Plejada serów ekologicznych"

Autorem artykułu jest Wasz Sklep

"Plejada serów ekologicznych" wybierz swój smak! Półki sklepowe uginają się od najróżniejszych rodzajów sera. Z mleka koziego, krowiego oraz owczego.

Jak wiadomo sery są produktem żywnościowym pochodzenia zwierzęcego, zawierającym prawie wszystkie składniki niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. O smaku i wyglądzie serów decyduje jakość mleka i technologia ich produkcji.

Dlaczego warto wybrać sery ekologiczne?

Sery kozie czy krowie otrzymuje się często z mleka kóz oraz krów wypasanych na naturalnych pastwiskach lub karmionych słodkim sianem, zebranym z ekologicznych łąk. Sery kozie jak również krowie z gospodarstw ekologicznych różnią się smakiem od serów wytwarzanych masowo, gdyż np. kozy spędzające dużo czasu w zamkniętych pomieszczeniach dają mleko o specyficznym, przykrym zapachu. O różnicach w smaku, zapachu czy kolorze serów decydują sposoby ich wyrobu, jak i rozmaite kultury bakterii dodawane w czasie produkcji. Niezwykle ważnym elementem wpływającym na właściwości sera jest smak mleka, z którego on powstaje. Jeżeli krowa je tylko i wyłącznie kiszonkę, pasze, otręby to smak mleka będzie inny. A to wpływa to na jakość sera. Mleko dla serów ekologicznych jest niepasteryzowane i pochodzi od krów wypasanych na łące, więc i karma jest naturalnie zbierana.

Najwyższej jakości sery przygotowywane są z mleka surowego poddawanego obróbce. A to daje produktowi szczególne walory prozdrowotne. Gotując mleko zabija się w nim to co najwartościowsze, zabija dobre kultury bakterii potrzebne naszemu organizmowi.

Sery kozie są miękkie, zwykle mają apetyczną aksamitną, naturalną skórkę. Czasami sery te są obtaczane w popiele z węgla drzewnego, posypywane przyprawami, ziołami i zawijane w liście.

Naucz się smakowicie wykorzystywać je w swojej kuchni.

SER KOZI WOŁOSKI – NATURALNY

Tradycyjny utwardzany ser podpuszczkowy przygotowywany z ekologicznego mleka koziego. Wytwarzany metodami poznanymi na ziemiach karpackich już w XV wieku. Pełen delikatnie słonego smaku. Doskonały na zimno i jako składnik gorących kanapek czy wykwintnych zapiekanek. Wspaniały jako przekąska do napojów. Może stanowić uzupełnienie diety osób uczulonych na mleko krowie lub źle tolerujących to mleko. Produkt tradycyjny Podkarpacia.

Bakłażany zapiekane z kozim serem:

Składniki 25 dkg sera koziego (około 4 plasterki)0,5 bakłażana2 pomidory3-4 gałązki świeżego tymianku ( w zależności od upodobać)3-4 łyżki oliwy z oliweksól, pieprz Sposób przygotowania

Bakłażana umyć, pokroić w plasterki i doprawić solą i pieprzem. Pomidory oczyścić, umyć i pokroić w plasterki. Tymianek umyć, osuszyć całkowicie z wody i obrać listki z gałązek 3-4 liście tymianku wymieszać z oliwą z oliwek. Plastry bakłażana ułożyć w żaroodpornym naczyniu, obłożyć pomidorami i serem kozim, doprawić solą i pieprzem. Wszystko polać uprzednio przygotowaną oliwą z tymiankiem i wstawić do rozgrzanego piekarnika do temperatury 200 st C zapiekać około 15 minut. Posypać tymiankiem.

SER KOZI WOŁOSKI – WĘDZONY

Delikatny słony smak dodatkowo wzmocniony jest dzięki podwędzaniu w dymie. Prócz wszystkich zalet poprzednika posiada jeszcze zapach pasterskich szałasów, tak ceniony przez uwięzionych w miastach amatorów górskich wędrówek. Każdej potrawie doda posmaku swobody.

TRADYCYJNA BRYNDZA KOZIA

Tradycyjny ser podpuszczkowy przygotowywany z ekologicznego mleka koziego. To najbardziej tradycyjny ser znany od wieków w okolicach Podkarpacia. Mocny, wyrazisty smak zadowoli nawet wybrednego smakosza. Świetna do przystawek, wspaniale komponuje się smakowo z pieczywem pełnoziarnistym czy orkiszowym i co ciekawe z gruszkami.

Z bryndzy koziej można przygotować wykwintną, pyszna pastę. Doskonałą do kanapek, tostów i na śniadanie.

Pasta z bryndzy z orzechami

Składniki 15 dag bryndzy1 łyżka masła2 łyżki posiekanych orzechów włoskich1 łyżeczka natki pietruszki Sposób przygotowania Bryndzę rozetrzeć z masłem na gładką masę, dodać posiekane orzechy oraz natkę,Wymieszać

BUNDZ KOZI KROWI

Tradycyjny ser podpuszczkowy przygotowywany z ekologicznego mleka koziego. Wytwarzany metodami poznanymi na ziemiach karpackich już w XV wieku. Obojętny w smaku — doskonały jako półprodukt do sałatek Może zastąpić mozarellę. Z upływem dni zmienia smak na wyrazistszy zyskując uznanie kolejnych amatorów.

Stanowi bazę do produkcji bryndzy.

Sałatka - bundz kozi z pomidorami i bazylią

Składniki bundz kozipomidoryświeża bazylia2-3 łyżki oliwy z oliwekczosnekprażona cebulasól, pieprz Sposób przygotowania Pomidory obieramy ze skórki. Bundz oraz pomidory kroimy w plasterki o grubości 3-4mm. Na talerzu układamy na przemian pomidory i ser. Czosnek siekamy i łączymy z oliwą z oliwek. Dodajemy również posiekaną bazylię, sól pieprz i prażoną cebulka . Tak przygotowanym sosem polewamy sałatkę. Można zrezygnować z czosnku jeśli ktoś nie lubi. Bazylię można zastąpić szałwią miętą lub innym ulubionym ziółkiem . Do kompletu podałbym czosnkowe grzanki i lampkę wina.

SER KOZI FARMERSKI

Czysto kozi ser podpuszczkowy twardy dojrzewający. Wyprodukowany z 80 litrów ekologicznego mleka. Przygotowany w formie kręgu o wadze ok. 8 kg.

Konsystencja gładka, lekko twarda. Kolor biały, delikatnie kremowy.

Aksamitny smak, lekko słony. Czas dodaje mu charakteru. Doskonały na kanapki, koreczki i do sałatek. Podczas zapiekania szybko się roztapia.

Koreczki z kozim serem:

Składniki ser kozi, anchois, jajko, majonez, sól, pieprz

Sposób przygotowania
Jajka gotujemy na twardo. Studzimy, obieramy i kroimy na ćwiartki. Talerz smarujemy majonezem tak trochę grubiej, solimy i pieprzymy majonez. Ćwiartkę jajka pieprzymy i lekko solimy. Na ćwiartkę jajka układamy filecik anchois a na koniec ser kozi, przebijamy patyczkiem. Wstawiamy do lodówki, podajemy schłodzone.

SER KOZI DOJRZEWAJCY

Ser wytwarzany jest z mleka świeżego, prosto z udoju, jedynie podgrzanego do temperatury ok.37 stopni Celsjusza. Taka technologia produkcji powoduje zachowanie walorów mleka surowego, które utraciłoby swoje właściwości podczas pasteryzacji.

Do wyrobu sera używana jest podpuszczka mikrobiologiczna Fromase 2200 TL .

Ser po odcieknięciu wędruje do solanki. Dalej przechowywany jest w temperaturze 12-13 stopni Celsjusza i w tych warunkach dojrzewa.

Smakosze serów twierdzą, że sery kozie podpieczone na grillu lub suchej patelni, serwowane z sałatami są najlepszą potrawą na świecie. Największymi fanami kozich serów są Francuzi i Anglicy, którzy często sięgają po stare receptury nadające serom niepowtarzalny smak i charakter. Na świecie, a od niedawna także u nas, coraz więcej zwolenników mają sery zapiekane.

Równie wielu zwolenników mają sery podawane jako dodatki do kanapek i sałatek.

SERY DOJRZEWAJĄCE Z GOSPODARSTWA EKOLOGICZNEGO

Poddawane są dłuższej obróbce. Tak jak ser świeży są ścinane w odpowiedniej temperaturze przez kwas mlekowy wytwarzany przez wyselekcjonowane szczepy bakterii lub/i enzym koagulujący np. podpuszczkę. Powstały skrzep jest następnie odsączany, cięty i formowany wg wytycznych dla danego gatunku sera. Potem jest on przechowywany do momentu uzyskania odpowiedniej tekstury.

Sery bardzo twarde

Najdłużej leżakują sery takie jak Pecorino Romano, Parmesam, które mogą dojrzewać nawet kilka lat. Dzięki tak długiemu okresowi przechowywania sery te mogą być wytwarzane z nie pasteryzowanego mleka. Ich twardość jest na tyle wysoka, że podawane są zazwyczaj w formie startej.
Sery twarde takie jak Gouda, Edamski, Cheddar zdecydowanie krócej leżakują.

Następną klasą są sery półtwarde , do których można zaliczyć np. ser Feta, Mozzarella, sery głęboko pleśniowe np. Roquefort. Ostatnią kategorią są tutaj sery miękkie, do których zaliczamy Brie, Camembert itp.

Bardziej szczegółowa klasyfikacja to podział ze względu na metody wytwarzania.

Do ciekawych przykładów tej kategoryzacji można zaliczyć sery typu pasta filata, których skrzep jest podgrzewany, rozciągany aż stanie się gładki i elastyczny. Następnie ponownie jest zbijany i formowany w odpowiedni kształt, schładzany a czasem przechowywany przez kilka dni w solance. W ten sposób wytwarzana jest Mozzarella i Provolone, które zachowują teksturę drobnych niteczek pozostałych po sposobie obróbki.

W równie ciekawy sposób wytwarzane są sery głęboko pleśniowe typu Blue a w poszczególnych krajach nazywane- Stilton (Anglia), Gorgonzola (Włochy), Donablu (Dania) czy Roquefort (Francja). Tutaj do mleka lub do skrzepu dodaje się zarodniki pleśni Penicillium requeforti lub podobnego szczepu dającego pleśń o barwie zielonkawo-niebieskiej. Podczas leżakowania ser jest nakłuwany cienkimi igłami, aby ułatwić dostęp powietrza wspomagającego rozwój pożądanych pleśni i umożliwić opuszczenie zgromadzonego w skrzepie dwutlenku węgla.

Podobnie wytwarzane są sery typu Brie i Camember z tą jednak różnicą, że należą one do serów powierzchniowo pokrywanych odpowiednią mieszanką pleśni lub/i drożdży, które utrzymują się na skórce powodując, że ser przechodzi mocnym smakiem i aromatem.

Ser może być także osobnym punktem menu. Na półmisku serów (a właściwie na desce) powinno się znaleźć 4-5 gatunków serów o różnym smaku, kształcie i konsystencji. Dekoruje się je owocami np. winogronami, figami czy gruszkami. Można dodać orzechy. Podaje się je z wytrawnym winem. Najlepiej czerwonym. Przeważnie kroimy ser jak tort specjalnie do tego przystosowanym nożem.

TWAROŻEK KOZI - NATURALNY

Naturalny twarożek z ekologicznego mleka koziego to propozycja do smarowania. Łagodny smak to dopiero początek. Po zmieszaniu z ulubionymi dodatkami można uzyskać indywidualną, często niepowtarzalną kompozycję. Świetna propozycja na zdrowe śniadanie. Przyprawiony na słodko lub z wyrazistymi ziołami stanowi doskonałe zastępstwo twarogu z mleka krowiego. Polecany dzieciom z alergią na mleko krowie - może być wcześnie wprowadzony do ich diety.

Ciabatta z kozim serkiem i papryką.

Składniki

• 1/2 opakowania twarożku koziego
• 1/2 ciabatty
• 4 łyżki oliwy z oliwek extra virgin
• papryka czerwona
• 250g rukoli
• sól i świeżo zmielony czarny pieprz

Sposób przygotowania

Usunąć gniazda nasienne z papryki. Obraną paprykę pokroić w kawałki. Dodać 2 łyżki oliwy z oliwek. Oprószyć solą i pieprzem. Ułożyć na rozgrzanej patelni grillowej, przykryć folią aluminiową i grillować przez kilkanaście minut aż papryka zmięknie i pokryje się ciemnymi paskami. Paprykę przewracać od czasu do czasu.

W międzyczasie ciabattę przekroić na pół i lekko zrumienić pod rozgrzanym grillu w piekarniku (zajmie to chwilkę). Skropić pozostałą oliwą z oliwek. Ciabattę posmarować serkiem kozim, przykryć rukolą, oprószyć solą i pieprzem oraz ewentualnie skropić dodatkową oliwą z oliwek. Przykryć kawałkami grillowanej papryki.

SER KORYCIŃSKI SWOJSKI

Sery korycińskie to sery wyrabiane ręcznie przez gospodynie z okolic Korycina, wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych. Korycin znajduje się między Puszczą Knyszyńską, a Biebrzańskim Parkiem Narodowym niedaleko granicy z Litwą i Białorusią. Są to typowo rolnicze, czyste ekologicznie tereny. Historia sera korycińskiego na Podlasiu wywodzi się od Szwajcarów, którzy przekazali tajemnicę sposobu produkcji żółtego sera z krowiego mleka w czasie ,,potopu szwedzkiego’’ osiedlając się na tych terenach.

Ser koryciński jest serem dojrzewającym: w trakcie dojrzewania zmienia smak, barwę i zapach.
Jest serem podpuszczkowym wyrabianym z mleka, podpuszczki i soli. Świeże mleko podgrzewa się tak, by nie uległo pasteryzacji, dzięki czemu zachowuje wszystkie składniki odżywcze mleka. Zawiera dużą ilość przyswajalnego wapnia, który sprzyja budowie kości. Ser ma niską zawartość tłuszczu -22,9% w porównaniu do innych serów podpuszczkowych.

Ser koryciński ma kształt eliptycznej kuli i liczne dziury na przekroju. Barwa jest jasnożółta, ale w miarę czasu staje się bardziej intensywna: kremowo - żółta. Konsystencja początkowo miękka, z czasem twardnieje, a smak z łagodno-śmietankowego z posmakiem soli zmienia się na bardziej pikantny. Sery przyprawiane są różnymi ziołami, które nadają im szczególnego wyrazu. Prawdopodobnie największą zaletą tego sera, jest to, że każdy okrąg smakuje inaczej, a ten sam smakuje inaczej każdego dnia. Sery są przepyszne!

np. pokrojone w kostkę, skropione oliwą i popieprzone, z oliwką i papryką, albo na mini-kanapeczce z kleksem majonezu.

Wyrabia ser koryciński "Swojski" w jego wersji klasycznej i z dodatkami.

SERY ŻÓŁE DOJRZEWAJĄCE PODLASKIE

Sery podlaskie to dzieło ludzkich rąk, składniki użyte w procesie wytwórczym zostały wytworzone zgodnie z kryteriami Rolnictwa Ekologicznego. W swoim składzie nie zawierają żadnych sztucznych substancji chemicznych tj.- barwników, konserwantów, pestycydów, hormonów, wypełniaczy, substancji nadających smak i zapach etc.
To prawdziwy SMAK NATURY !

Sery żółte dojrzewające- podlaskie wytwarza Gospodarstwo z Podlasia. Powstają w ok. 8-10 dni, z nie pasteryzowanego mleka (au lait cru).

Żeby uzyskać pełny aromat i smak tego sera przed spożyciem trzeba położyć ser
w ciepłym miejscu na min. 30 min

PRZEPIS NA SER PODLASKI ZAPIEKANY

Składniki
1/2 kg sera

1/2 łyżeczki zmielonego pieprzu
1 szklanka piwa
3 łyżki mąki
1/3 łyżeczki musztardy
2 jajka
3/4 szklanki oleju

Sposób przygotowania
Kroimy ser w kawałki o długości 6 - 7 cm, szerokości 2 cm i grubości 1,5 cm. Posypujemy go pieprzem. Przygotowujemy "pastę piwną" z piwa, mąki, musztardy i ubitych oddzielnie żółtek. Białka, które też ubijamy oddzielnie, dodajemy do reszty, ciągle mieszając. Topimy kawałki sera w panierce i je smażymy w mocno podgrzanym oleju. Smacznego!

EKOLOGICZNY TWARÓG

Pyszny, delikatny..rozpływa się w ustach. Idealny na sernik, naleśniki lub kanapki.

Na świecie istnieje tyle samo metod wytwarzania sera ile jest jego gatunków. Mogą być wytwarzane z mleka krowiego, koziego lub owczego, ale nie tylko to ma wpływ na smak. Zależy on także od ukształtowania terenu, klimatu i roślinności będącej pokarmem dla zwierząt. Właśnie dlatego coraz więcej osób wybiera sery pochodzące z gospodarstw ekologicznych. Niezależnie od tego czy mowa o serach białych, czy żółtych warto je jeść. Dlaczego? Są źródłem białka, aminokwasów, kwasów tłuszczowych, witamin i soli mineralnych. W dodatku znajduje się w nich także wapno.

---

Wasz Sklep Zdrowa Tradycyjna i Ekologiczna Żywność ul. Koszykowa 20 Warszawa
http://www.waszsklep.com.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl