Host Danny Dieussaert represents Van Eecke, a family-owned brewery that traces its roots back to 1629.

Like last year, Ashley’s Beer & Grill of Westland is doing its part to beat the winter blahs by organizing a Belgian Beer Festival. Expanded to 11 days (Feb. 9 through Feb. 19), the event will feature over 80 Belgian drafts and over 60 bottled Belgian beers, a special Belgian food menu, a prix-fixe Valentine’s dinner, a Belgian waffle breakfast and more. Most of the offerings require no tickets or advance signup.

However, for the hosted dinners where multiple courses are paired with different beers, as for the beer-blending seminar on Feb. 15, it will be wise to register early, because seating is limited and they did sell out last year!

The Festival Opening Belgian Beer Dinner on February 9 ($75) will be hosted by John Staunton, and the Brewery Van Eecke Belgian Beer Dinner on February 17 ($75) by Danny Dieussaert. Exclusively for Gazette readers, Danny will also host a Gazette van Detroit Dinner on February 16 at 7 p.m. at a reduced price of $62 (this price includes taxes and gratuity). You can register for this dinner online at: http://abbf.ashleys.com/home/order-form/gvddinner or you can contact the Gazette at (586) 777-2720.  Please let us know ASAP if you are interested in car pooling or even chartering a van or bus.

For your eyes only!

The “Gazette van Detroit Dinner” will take about 2 1/2 hours and will include appetizers followed by four (4) courses, accompanied by a total of six (6) different beers. Belgian host Danny Dieussaert of the Van Eecke Brewery in Watou (West-Flanders) will introduce a brand-new offering: Dark Poperings Hommel Beer. Our guests will taste the very first samples to be served in the US!

The original (Golden) Hommel beer has received great reviews on the Beer Advocate web site, with an exceptional 90 points BA score and a 100 points “world class” rating by the Alström brothers. The name Hommel in this case is derived from the word for hops in the local dialect of Poperinge, and not from the homonymous Dutch word for “bumble bee.” The Van Eecke brewery’s other star, Kapittel beer, in its Blond, Abt and Prior variants, will accompany other courses.

Gazette Van Detroit Dinner

With VIP US release of Poperings Black Hommelbier

February 16, 2012 – 7 p.m.

Tickets $62 (i.e. $50 plus tax & gratuity)

Ashley’s Beer & Grill of Westland,

7525 Wayne Rd, Westland MI 48185

(734) – 525-1667

Host: Danny Dieussaert, Export Manager, Brouwerij Van Eecke, Watou (Belgium)

MENU

- Hors d’œuvres:

• Potato & endive soup
• Cocktail shrimp in sour cream and dill, served in endive boat
• Country Terrine
• Belgian Cheeses

Beer: Christmas Leroy

Release of Poperings Black Hommel Bier

- Salad: Grilled Belgian Endive w/ goat cheese, roasted red pepper chutney and a shallot vinaigrette

Beer: Poperings (original) Hommel Bier

- Seafood entrée: Seabass w/ Risotto in a roasted Garlic cream Sauce with basil essence.

Beer: Kapittel Blond

- Meat entrée: Carbonnade met Frites (Classic Flemish Stew)

Beer: Kapittel Prior

- Dessert: Chocolate Salami w/ Raspberries

Beer: Kapittel Abt

The White House has a formal process by which one can petition. It is my belief that the Flemish have long gone unrecognized for their contribution to the discovery and settlement of America. If you share this belief please kindly click on the below hyperlink. If we reach 150 signatures it will allow us to keep the petition live. If we reach 25,000 electronic signatures the White House will formally review our petition. Please spread the word if you believe in this. http://wh.gov/2uD

At Nancy VanOphem’s house in Washington, MI, a group of women are relaxing with a cup of coffee and dessert after a long day. They’ve come from near and far to immerse themselves in a topic dear to their hearts: lace. Their “guru” is Anny Noben-Slegers, a veteran lace instructor from Belgium who crosses the Atlantic   each year to lead workshops from Michigan to Florida. This is the 7^th year Nancy hosts a class at her home, a place that reflects the passion they all share: lace is on display on every table and wall. Two adjoining rooms of the house are taken over by pillows, pins, and bobbins.

A precious commodity

Once upon a time, lace was made exclusively by hand and only royalty, aristocrats, and rich merchants could afford to embellish their clothing and surroundings with it. The Catholic Church, too, favored lace for altar cloths and liturgical vestments. Because of the time-consuming process, Nancy says, a piece of lace was once worth its weight in gold. All over Europe, cities gave their names to the distinctive styles of lace they produced: Venice, Milan, Valenciennes, Chantilly, Brussels, Bruges, and quite a few more. Lace came – and comes – in many different types: bobbin lace, needle lace, ribbon lace, tatted, knitted, crocheted, and finger lace.

The machine age that brought cheap, mass-produced lace almost killed the ancient craft. Almost, but not quite: now elevated to an art, lacemaking is kept alive by a surprising number of women on several continents. Flanders alone has five recognized lace schools. In the United States, the Great Lakes Lace Group (website www.gllgi.org)  and the International Old Lacers  (website www.internationaloldlacers.org) provide networking, information, and training.

Today’s handmade lace is more likely to be found in art galleries and museums. Modern lace artists may use colored thread instead of the traditional white, ecru, and black; they may incorporate beads or create pieces out of silver wire and even out of steel cables, as in the case of the Georgia artist Robin Lewis. Antique lace has become highly collectible. Contemporary pieces can be acquired directly from the artists or via reliable sources like the Bruges Kantcentrum (Lace Center). However, don’t go looking for “real Brussels lace” in the tourist shops of the Belgian capital. What you will find there has, in the best case, been hand made in some low-wage Asian country or, just as likely, it’s machine made.

Many paths lead to lace

The workshop participants each have a different story to tell about how they found their “calling.” Sharon Saarinen, on vacation in the Finnish lacemaking town of Rauma, could not resist buying all the lacemaking equipment, although she had no idea how to use it. Fifteen years later, she at last found a teacher via the internet (that was Barbara from Macomb). Kathleen Campbell spotted a Princess lace loom from 1903 in the Ypsilanti museum back in 1973 and spontaneously exclaimed, “How interesting!” Next thing she knew, she was invited to take the loom home and try to figure out how to use it. It was a bit complicated and it did take her some time to find the right teacher. Barbara Bulgarelli, a Canadian who lives in Macomb, and her husband are history buffs.  Thirty-five years ago, they came across a lace demonstration in a Revolutionary War reenactment, and the rest, as they say, is history. Cheri Whalen, who lives in Birmingham, discovered lacemaking in a magazine while looking for “something fun to read” on a European trip. She remembers, “I was like, wow – people actually do this?” Before she knew it, she too was hooked.

The outcome is always the same: an interest bordering on obsession. These women make lace – often more than one kind – they collect it, and often also collect books about lace, art and postage stamps depicting lace or lace makers and, last but not least, “sisters” who share their passion. Nancy likes to scour flea markets and used-book stores in Belgium whenever she has a chance, which has led her to serendipitous encounters and “lucky” finds.

Ambassador of lace

Born in Hoeselt, Limburg, Anny Noben-Slegers came to lace relatively late in life – she was almost 40 – after falling in love with a piece by a famous designer she’d seen in Brussels. You could say she took to it with a vengeance: she now teaches seven different lace styles (including three-dimensional flowers) and travels the world as a tireless ambassador of lace. As she continues to create many original patterns incorporating elements of various cultures (African, Native American, etc.) her diplomacy works in multiple directions.  She has created a lace-picture domino game, a lace-horoscope birthday calendar and other lace-themed items that are sold to benefit an anti-cancer charity in Belgium called “Klos tegen kanker,” which can be loosely translated as “Bobbins against cancer.” If lace is alive today, it’s thanks to people like her.

VRT News journalist Sabine Vandeputte was in for quite a surprise recently. Descendants of her grandmother’s sister, who had immigrated to America at the turn of the last century, had decided to pay her a visit. It was purely by chance that these far-flung relatives had been able to track her down. Their visit promised to be a very special occasion.

Read all about it on http://www.flandersnews.be.

Follow the link: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws.english/flanders%2Btoday/110604_SVDP

De langverwachte CD van Anneke Soetaert is eindelijk uit!

Marc De Vlieger

Op 7 november 1947, net na de tweede wereldoorlog, werd in Vlaanderen een pittige meid geboren : Anneke Soetaert. Klein maar dapper nam ze in 1963 deel aan het BRT programma “Ontdek de ster”. Met haar soul versie van “Knock on Your Door” sleepte ze meteen de eerste prijs in de wacht. Vier jaar later neemt ze deel aan de preselectie voor het Eurovisie Songfestival, maar in de finale wint Louis Neefs. Toch wordt Anneke door haar deelname enorm populair in Vlaanderen…

Vandaag 9 Mei 2011 heb ik afspraak in Boca Raton, Florida met niemand minder dan ons aller Vlaamse tieneridool van de jaren zestig en zeventig, Anneke Soetaert. Ja, de tijd waar men de ene grote hit na de andere scoorde, de tijd van The Beatles and the Stones… en voor veel muziekliefhebbers nog altijd de beste tijd voor muziek waar we nu nog naar teruggrijpen. “Classics” zijn het nu, pareltjes van muziek die blijven gewaardeerd worden door de nieuwere generaties. De muziek van toen, opnieuw gebruikt in de hedendaagse “American Idol” of de Vlaamse “Idool” show… Blijkbaar was die muziek van toen helemaal niet slecht!

Anneke Soetaert verhuisde in die gouden zeventigerjaren met haar Amerikaanse man Scot Bradford naar de States om er voorgoed te blijven en haar gezin te stichten. Wellicht stelden zeer vele Vlaamse fans zich de vraag, “Hoe zou het met Anneke zijn?”. Wel, hier is het antwoord.

In een klein notaboekje had ik wat vragen neergepend, dingen die ik perse nog wel es aan Anneke wou vragen…momenten uit haar vroegere jaren in Vlaanderen en wat zij vandaag nog zou willen verwezenlijken… wat zijn haar dromen?

Ik kom uit Aalter, O.Vl. en Anneke is van mijn buurgemeente, Ruiselede, W.Vl., slechts een kleine 7 km verder. We spreken wel een totaal ander dialect, hoe gek dat ook mag klinken, maar in Vlaanderen is zoiets mogelijk. Het toeval wil dat ik ook in Florida, waar ik al 32 jaar woon met mijn gezin, weer maar 7 km van Anneke woon.

Mijn Vlaamse jeugdjaren waren net als die van Anneke gevuld met enorm veel muziek, vele baloptredens samen met mijn drie broers met wie ik het orkest “The Nordas” vormde. En zo, zonder het echt te beseffen, volgde ik automatisch Annekes leven en muziekcarrière mee. De eerste ontmoeting met Anneke was heel toevallig eens in Aalter aan het rondpunt. Anneke kwam daar geregeld op bezoek bij de familie Latre die er een gezellig café op nahielden met een stal vol rijpaarden er achter. Die paarden werden verhuurd voor ritjes in de bossen van Aalter, en naar ik vernam had Anneke daar zelfs een paard gekocht. Ikzelf ging daar ook regelmatig om in het pretparkje achteraan de herberg te gaan spelen…dus niet op de schimmel maar op de schommel…Tja, ‘k was dan zeven of acht  jaar  en dat was mijn Disney World dan…we waren met weinig kontent. We schrijven 1963 en daar stond plots voor mij Anneke Soetaert met haar entourage. Ik dacht bij mezelf, “Wow! Hier staat een superster” want ik had haar al meermalen gezien op televisie en echt veel beroemdheden had Vlaanderen in die periode niet. Bewondering tot en met maar ik durfde geen woord tegen haar zeggen. Anneke het tieneridool, een beeldschone, lieve verschijning, wie had gedacht dat ik haar 47 jaar later zou mogen begroeten als vriend, gebuur, en lid van mijn Belgian Club of Florida? Wat een kleine wereld toch… Anneke is nog even mooi, vriendelijk, vrolijk en charmant als toen, en ze heeft nog steeds die mooie unieke stem…

Marc: Hoe is het zingen eigenlijk begonnen?

Anneke: Toen ik een jaar of twaalf, dertien was zat ik op kostschool bij de nonnekes in Tielt, niet te ver van mijn geboorteplaats Ruiselede. Mijn ouders hadden me een gitaarke gekocht en in Tielt was ik dus ook nog naar de muziekschool gegaan om wat akkoordjes op de gitaar te leren. Ik weet nog heel goed dat ik in mijn klein kamertje op een bewuste avond echt op mijn knieën zat te bidden en Onze-Lieve-Vrouw vroeg om van mij een bekende en goeie zangeres te maken. De eerste optredens waren op school en via mijn beste vriendinnen die het hadden klaargespeeld dat ik terechtkwam in de “Ontdek de Ster” waar ik “I’m gonna knock on your door” zong en ook won. Uit die bekende internationale zangwedstrijden zoals “Ontdek de Ster” en “De Knokke Beker” zijn trouwens ook beroemde zangers als Roger Whittaker en Elton John geboren… Het leek wel een soort Eurovisie Song Festival vanuit Vlaanderen in die prille eerste jaartjes van de Vlaamse Televisie. Ik kreeg er mijn eerste platencontract bij Arcade. En zo begon de bal echt te rollen. De eerste opnames waren “Blue Beat” en “Johnny Boy” en de grote hits zouden gaan komen…

De eerste echte grote doorbraak kwam in de “Knokke Beker” van 1963. Na een auditie in Brugge werd ik uit 800 jonge talenten uitverkoren om deel te nemen aan de nieuwe BRT show… samen met Louis Neefs, Kalinka, Marva, Jimmy Frey, Rita de Neve, Ronny Temmer, Chris Wijnen. Mijn liedje “Rio De Janeiro” werd een enorme hit waarmee ik ook won! Dan kwam Canzonissima 1967, gepresenteerd door Jan Theys. En daar won ik ook met het nummer “Ciao, Adieu, Bye bye ”. En ja, ik was plotseling een echte zangeres met heel veel werk, veel succes, vele hits en vooral zeer veel fans, die ik blijkbaar nog altijd heb.

Marc: Wat was voor jou het mooiste moment uit die jaren in Vlaanderen?

Anneke: Een Amerikaanse muziekfirma kwam met de musical “Hair” naar Europa en in elk land zochten ze naar een zangeres om de hoofdrol te zingen. In Duitsland werd dat Donna Summer, en in België was ik dat. Ik kreeg staande ovaties in Brussel tijdens die voorstellingen, vooral met het nummer “How Can People Be So Hard” dat nog altijd een van mijn lievelingsnummers is. De reacties waren enorm en het Amerikaanse showbizz team was in de wolken met mijn vertolking.

Marc: Hoeveel opnames heb je zo gemaakt?

Anneke: Ongeveer tachtig … veel met het grote radio en tv orkest van de BRT en dan later met eigen of studio bands.

Marc: Wie waren toendertijd jouw idolen?

Anneke: Brenda Lee, Rita Pavone, Paul Anka en natuurlijk Elvis.

Marc: Wie waren jouw orkest of band?

Anneke: Wel, geloof het of niet, maar The Pebbles was er eentje van… verder had ik nog The Tipsy’s, The Five Pennies en de enorm goeie gitaarband The Jokers. Begin jaren zestig kon je die bands ook op de dijk van Blankenberge gaan bekijken; enig was dat om als kind ‘s avonds daar te staan en die Shadows geluiden enz. door de avond te horen weergalmen… Ja dat waren de beginjaren voor de Vlaamse muzikanten…veel muziekscholen waren er in die tijd niet, dus ook niet te veel orkesten.

Marc: En toen kwam Scott Bradford in je leven, de geweldige Amerikaanse keyboard speler van de toen zeer beroemde Belgische band “Jess & James.”

Anneke: Ja, via Ward Bogaert van de BRT werd ik in het Amerikaans Theater  in Brussel aan hem voorgesteld en het werd liefde op het eerste gezicht. We werden een stel, muziekvrienden en alles wat erbij hoorde…en we trouwden. Mijn naam in de muziekwereld werd nu Ann Bradford; Scott en zijn band werden mijn begeleidingsorkest. En zo maakten we weer grote hits als “Weet Je, Weet Je”. Ik voelde dat we heel wat muzikale richtingen aankonden en we hebben dat ook gedaan.

Na een paar jaar in Vlaanderen kreeg Scott enorm heimwee en wou terug naar de States (Greenwich, Connecticut). Onze liefde voor elkaar was heel sterk en ik vertrok mee naar een totaal onbekend Amerika. Van zingen kwam nu heel wat minder in huis. Ik was de vrouw van de muzikant en niemand kende me hier in de States. Het leven werd plots totaal anders. Onze dochter Thaïs werd geboren maar ons huwelijk kon na enige tijd niet meer blijven bestaan. Na de echtscheiding ben ik hertrouwd, opnieuw met een Amerikaan, John Valence, de man met wie ik nu nog altijd in liefde mijn leven deel. Onze zoon Jonathan werd geboren in Bethlehem, Pennsylvania. Ex-man Scott verhuisde later naar Atlanta, Georgia en ik, met mijn John en de kinderen, naar het zonnige Boca Raton in Florida waar we nu nog altijd wonen. Gelukkig wonen de kinderen en kleinkinderen in de buurt. Scott is later ook naar Florida komen wonen, niet te ver van ons, daar hij enorm veel van zijn dochter hield. Jammer genoeg is hij een paar jaar geleden overleden en dat was een zeer pijnlijke zaak voor onze dochter Thaïs.

Marc: En nu na al die jaren je nieuwe CD:  “Anneke Soetaert, Gisteren en Vandaag”. Hoe is dat tot stand gekomen? Je hebt eigenlijk niks meer opgenomen in zowat de laatste 35 jaar of zo…

Anneke: Het zingen is altijd in mij gebleven. Maar vooral na de dood van mijn allerliefste moeder in Vlaanderen, een aantal jaren terug, besloot ik voor haar mijn lievelingsnummer “Ave Maria” te gaan opnemen in een studio hier in de buurt; zo zou ik weer vrede vinden met mezelf. Ik moet wel zeggen dat ik meer en meer begon te denken dat mijn trouwe fans in Vlaanderen daar ook wel echt recht op hadden; men begon echt aan te dringen dat ik nog eens zou zingen. Ook de Vlaamse vrienden hier in Florida vroegen me altijd. “Allee Anneke, wanneer neem je nog es iets op, of wanneer treed je nog es op?”. En zo, na lang overwegen en veel omwegen heb ik nu eindelijk de nieuwe CD op de markt gebracht met nummers van vroeger en nu. Ik moet je vertellen dat ik er zelf zeer gelukkig mee ben, vooral met mijn allernieuwste nummer, “Laat me dromen.”

Marc: Hoe is de keuze van de nieuwe nummers gegaan ?

Anneke: Een nummer waar ik al vele jaren weg van ben is het slavenkoor (“Va pensiero”) uit Nabucco van Verdi. Die melodie zat al jaren in mijn kop om maar ik kon er niet de juiste Vlaamse tekst op schrijven, tot onlangs de titel “Laat me dromen” in mijn hoofd begon te dwarrelen. En zo begon ik te schrijven en te herschrijven. Het resultaat is iets waar ik enorm gelukkig mee ben…Het is een tekst waar zowel jong als oud, gelukkig of ongelukkig iets kan in terug vinden voor zichzelf. Ik zing het zeer graag. Mijn man en ik zijn zeer fier op het eindresultaat van de CD. Ook de vele reacties die ik nu al krijg van vrienden en bekenden en fans zijn allemaal echt positief en het doet me deugd weer de reacties van gelukkige fans te kunnen lezen. “Gisteren en Vandaag” is een goeie titel. Verder hoor ik enorm graag het liedje “Kringetjes” en ook “Oh Paradise”, een nummer dat  Sylvain Van Holmen (The Wallace Collection) voor me schreef. Het is een echt bijna latino-tropical meezingertje en vooral ook dansmuziek. En dan natuurlijk “Ave Maria”, het lied waarmee het eigenlijk allemaal begon en waardoor ik ergens terugkom waar ik ben vertrokken. Ik voel mijn moederke en ook mijn verbondenheid met haar, en vooral het hogere in het leven, de verbondenheid met God. Want zo leef ik verder in een diepgegroefd geloof. Ja, we zijn zo opgevoed, thuis hé, en dat blijft verder in me leven, ook hier in Amerika.

Marc: Hoe ga je om met het leven hier in Florida?

Anneke: Ik woon in Boca Raton met mijn allerliefste man John Valence. Mijn geliefde dochter Thaïs en haar tweelingen Maya en Skyla vlakbij – en geloof me, de kleinkinderen zijn alles voor mij. Mijn zoon Jonathan gaat volgend jaar in mei ook trouwen en daar kijken we nu al naar uit. Het wordt een geweldig mooi feest. Ik ben weer gelukkig. Want net zoals voor iedereen heeft het leven ook voor ons zijn ups and downs… laat ons zeggen dat ik nu in een “up” zit.

Marc: Anneke, eerst en vooral dank voor dit gezellig gesprek. Ik zie en voel dat je gelukkig bent en ik zou je graag in naam van alle fans waar ook ter wereld en ook hier, als president van de Belgian Club of Florida,… nog heel veel mooie jaartjes van geluk, goeie gezondheid en vooral nog veel mooie muziek willen toewensen. Ik hoop ook dat men in Vlaanderen gauw plaats maakt voor jou in die nu zo beroemde “Eregalerij” van Radio2 Daar hoor jij zeker thuis en mag je naam in grote letters zeker niet ontbreken…

Anneke: Wel, ik zou ook graag via deze weg iedereen willen bedanken…voor al die mooie tijden daar in Vlaanderen en ook hier in de States. En speciaal dank aan al mijn trouwe fans. Voor jullie heb ik die langverwachte nieuwe CD opgenomen. Ik hoop dat iedereen er tevreden mee zal zijn. Vele groetjes aan alle fans en misschien tot ergens in Vlaanderen nog eens. Wie weet?

NB: De CD “Anneke Soetaert – Gisteren & Vandaag” kan via internet gemakkelijk besteld worden op http://www.annekesoetaert.be/

The life of a Flemish-American cycling champion

By Robert Fossez

Nestor Gernay is an interesting guy. When you meet him for the first time you realize immediately that you don’t have to do with the average immigrant, but with someone who has devoted his entire life to maintaining the ties between Flemish and U.S. cycling and promoting everything else to do with Belgium and Flanders in this country. Now sixty-eight and very healthy, with a generous smile and deep blue eyes, when he begins to tell anecdotes, there is no stopping. It is soon clear that his heart still lies in Tielt, West Flanders, from where he and his parents moved to this country in 1954.

We went to find Nestor on a cool autumn afternoon at his spacious country house in the hills of the tranquil village of Saluda in the state of North Carolina. His house is on top of a hill and from its deck, Nestor has a magnificent view over the valley. While we enjoyed his story over a pint, the autumn sun went down over the surrounding mountain range. He had already pedaled a few miles through the hills on his racing bike that morning.

But first I want to tell you how I discovered Nestor and his Shangri-la. As we are wont to do, my wife Katleen and I were driving in the Smoky Mountains last summer, admiring the scenery, when I suddenly came around a bend and saw on top of a hill a villa where a Belgian flag, a Flemish Lion and an American flag proudly hung side by side. I was so startled I almost landed in a ditch. The region is simply not known as a Belgian settlement like Detroit or Moline. Since I am always looking for other Flemings in America, I immediately wanted to go and see who lived there. Unfortunately no one was home. Nevertheless, we took note of the address and, once back home in Greenville we found, after some detective work, Nestor’s address in Tybee Island, Savannah, Georgia. And as they say here, “the rest is history …”

Nestor was born on New Year’s Eve, 31 December 1942 in Marialoop, a hamlet near Tielt. His father had a bakery and his mother stood by his side day and night to make the establishment a success, which was not always easy during the dark war years. As soon as he was tall enough to reach the dough trough he began to help his father, even though he was soon sent to bed was sent as baking is a nocturnal job and Nestor had to be fresh in the morning to attend Catholic school. His childhood in Marialoop was that of a normal West-Flemish kid and Nestor felt, even during the war, happy and safe in the family circle. However, by the end of 1940 business went downhill and in 1950 the family moved to nearby Meulebeke. Nevertheless, it came as a shock to Gernay when his father gathered the family around the kitchen table on a winter evening in 1954 and announced that father and mother had decided to move to America.

His mother had an aunt who had moved years ago to Dunellen, New Jersey. She had now invited the family to cross the ocean and seek and their fortune in America. The first years were difficult years in New Jersey for the family and especially for Nestor. You can imagine how lonely and abandoned he felt when he, as an eleven-year boy who spoke no English, landed in an area where he knew nobody. Nestor still gets emotional when he tells me about a tough period. The winters in the northeastern U.S. start early and last long, and the family was often stuck indoors, so they did not start making friends immediately. Even when Nestor started eighth grade he could not understand a word of the lessons in any subject, it might as well have been Chinese.

Shortly after their arrival his father found work in a bakery and his mother cleaned houses five days a week in the neighborhood. Although Nestor had already harbored dreams of becoming a bicycle racer in his early youth in Flanders, his interest in cycling began in earnest in the summer when he rode to work every day by bicycle. He had been hired by a local nursery to pull weeds eight hours a day for 25 cents per hour, which even in 1954 was a miserable wage, but Nestor did not mind because he could commute by bike. For four years he held that job and so he gained good training for his hobby. After much saving Nestor’s father could again open a bakery of his own in 1960. Nestor now had to help his father at night to prepare the dough and do the baking, but he was not happy to toil for 12 hours long in all that dust and oppressive heat. Anyone who ever worked in a bakery knows it is hard work! A year later, in 1961, Nestor had had his fill and he decided, at age 18, to enlist in the U.S. Air Force. Anything to get away from the hard labor of the bakery. In December of that year he became an American citizen and three days later he arrived for his “boot camp” at a base in Texas. During his four years in the Air Force, including three on a military base in Albany, Georgia, he began serious training on the racing bike. In 1964 he trained for the Olympics and in that context, he found an opportunity to return to his beloved Flanders for a while. He requested to be sent to Belgium for two months as official representative of the U.S. Air Force at the Olympics. Again one of his dreams was fulfilled.

An event during his tour of duty in the Air Force that would have an impact on the rest of his life was the friendship he struck up with Jim Bell, a cycling fan from Charleston, South Carolina. Meanwhile, Cupid’s arrow had found our friend Nestor and in 1963 he got married, as a result of which he would soon be blessed with two charming daughters. After his contract ended, Nestor went back to Dunellen. However, he had not forgotten Jim’s invitation and he was ready to leave industrial New Jersey with its cold winters behind him and seek brighter horizons in the south of the US. Taking along his bride and all their belongings, he moved to historic Charleston to work with Jim in construction. They were both tough guys and trained many hours on the racing bike under the palm trees and plane trees in and around Charleston. Not long afterwards Nestor was asked to come to Savannah on the Georgia coast to manage a bike shop, and this was the beginning of his complete devotion to cycling. When the film “The Last of the Belles” was filmed in Savannah, the producers asked Nestor if he could manufacture some old-style bicycles to be used in the film. He immediately agreed, and was offered a cameo role in the film. Because of that role he befriended the star of the film, the English actress Jane Seymour. They had many long conversations about all kinds of things “between takes,” as they say in the film industry.

Shortly thereafter, some friends of Nestor’s wanted to invite the world famous Belgian riders Eddy Merckx and Patrick Sercu to America and Nestor was appointed their chaperone and minder during their two-week stay in the States. Nestor flew to Kennedy Airport in New York to receive them and drove the two riders to the Trexlertown Velodrome in Pennsylvania. According to Nestor, the next two weeks the best of his life and he’ll never forget them. The three of them had a lot of fun together and like true Flemings they went for drinks every evening, sampling all the bars and lounges of the area. They were young and life was good.

They say the apple does not fall far from the tree and that is certainly the case with Nestor’s daughter, Colette. At the age of fourteen, she already showed an interest in her father’s cycling. In 1977, at age eighteen, Colette became American Champion in the Major Taylor Velodrome in Indianapolis, Indiana. Before the race, Eddy Merckx had once again visited America to open a dealership for his bicycle brand in Chicago and he’d promised Colette she could to come live and train with him in Belgium if she made national champion.

So, shortly afterwards she went and spent six weeks at Eddy’s place in Meise near Tervuren. In 1978, Colette won the second place in the Championship of America for Juniors on the road in Milwaukee, Wisconsin, and came second in Seattle. Nestor himself took third place with the veterans in Milwaukee in 1981 and third place in Pensacola, Florida. These were national competitions. Together, Nestor and his daughter Colette conquered several silver and bronze medals over the years. The reputation of the Gernay duo traveled all the way to Flanders and the mayor of Meulebeke decided to honor his famous former citizens. The town of Meulebeke wanted to celebrate the return of its famous expatriate and put on a fabulous party.

As mentioned earlier Nestor has another daughter, who has worked for 19 years at Disney World in Florida and of whom he is equally proud.

Circa 1972 Nestor opened his own bike shop in Savannah under the name, “Nestor Cyclery” which he ran until 1994. During that time he founded the cycling club, “The Savannah Wheelmen,” riding under the colors (yes, you guessed right) black, yellow and red like the Belgian flag. Nestor spent a full month in Belgium in 1976 as the manager of the American Junior team for the World Championship in Gooik near Geraardsbergen. In the same year he was racing in the “Jean-Pierre Monseré Evening Criterium” in Roeselare. “Jempi” had died in 1971 after a tragic accident. The race consisted of 75 rounds and the 50 top amateur riders from Belgium competed. Thanks to one of his Belgian uncles, Nestor was able to participate at age 39. He rode in the lead with nine other riders for several rounds but in the end he had to give up because of a flat tire.

A few years later, Nestor started the first triathlon in America. These days there are thriathlons all over the world but how many people know that a Flemish immigrant from Tielt was the inventor of this concept in competitive cycling? Although I did not always follow cycling in America closely over the years, even I had heard of the Nestor Nestor Cup. In 1982 he founded the Nestor Cup in Savannah with the participation of, among others, Ferdy Vanden Houtte, who was champion of Belgium, spokesman and teacher at the Flemish Cycling School. The Consul General of Belgium in Atlanta, also showed up in person to encourage the Nestor Cup riders.

Apart from cycling, Nestor was always willing to help if the event had anything to do with his former homeland. For example, when the Royal Ballet of Flanders came to Savannah for a 20-city tour of America, it was Nestor who, unasked, organized a reception committee and gave them a generous welcome. But the biggest event that Nestor will remember with pleasure was a visit to Savannah by the Belgian warship “Westdiep” and the public relations fiasco it entailed. Nestor had heard that a flotilla of NATO ships was expected at the Port of Savannah, including the Westdiep. Naturally, he wanted to go there and see all that. The first thing he noticed was that each NATO country was represented by a diplomatic delegation, but when the Belgian ship witcame into view, there was not a soul from Belgium, except our Nestor, on the quay. He was again the unofficial welcoming committee! The captain and crew, after they got over their surprise and embarrassment, were delighted to find at least Nestor there and and invited him on board for a glass of champagne to toast the distant homeland and the nearby Savannah.

During the week that the Westdiep was docked in the port of Savannah, the washing machine on the ship broke down. A friend of Nestor’s took a truckload full of dirty clothes to the laundry and delivered them two days later, washed and neatly folded, to the ship. And if that was not enough, Nestor invited the captain and his seven officers to his home to eat steak and frites, with Belgian beer. After that generous welcome the captain wanted to do something in return. Normally under maritime law, no civilians are allowed on the bridge of a ship, but the captain wanted to make an exception. From the quay to the point where the ship was entering the open ocean, Nestor stood on the bridge with the officers. After disembarking, he stood on the quay while all officers and sailors stood in a row on deck and saluted him and blew their brass bugles. Undoubtedly a very moving moment for our man from Tielt. And to top it all, the captain of the Westdiep later wrote a letter to the Embassy of Belgium in Washington to recommended Nestor as the best man for the job if ever Belgium was planning to open a consulate in Savannah. We could certainly agree with that.

Na het zeer vroeg overlijden van hun eerste zoontje Achiel (1925) werd in 1926 hun tweede zoon Thomas geboren. Thomas Naeyaert huwde in 1948 met Madeleine Salvail en zij hadden samen vier dochters: Patricia (1949), Suzanne (1950), Diane (1952) en Kathleen (1960).

Het was op vraag van Michael, de oudste zoon van Kathleen dat de familie een bezoek bracht aan de geboortestreek van overgrootvader Arthur. Michael had in zijn laatste jaar middelbare studies een eindwerk moeten maken over een familielid die zij heel bijzonder vonden. Op voorstel van moeder Kathleen heeft Michael een eindwerk gemaakt  over de roemruchte escapadeverhalen tijdens de Eerste Wereldoorlog van de legendarische figuur Arthur Naeyaert, gebaseerd op het naslagwerk van Leon Meersseman: “Soldier without a uniform” gepubliceerd in de “Gazette van Detroit” vanaf december 1987 tot maart 1988.

Op zaterdagnamiddag 28 augustus waren Kathleen, Ken, Michael en David op bezoek  bij de familie Jules en Marie-Thérèse Naeyaert-Demuydt in de Halfuurdreef te Veldegem. Het was een gezellige koffietafel met de voltallige familie. Jules is de zoon van Victor Naeyaert, de tweede oudste broer van Arthur. Arthur was de oudste zoon van 13 kinderen; zijn vader was Franciscus Naeyaert (1870) en Idalia Vandierendonck (1867) was zijn moeder.

Zaterdagavond waren onze Canadese bezoekers te gast in Torhout bij Jozef Vackier en Gilberte Coudenys. Gilberte’s vader, Julien Coudenys, zoon van Alphons Coudenys en Maria Vandierendonck was een neef van Arthur.

Zondag 29 augustus was voor ons allen een drukke en gevulde dag: vooreerst een bezoek aan het stadhuis van Torhout waar Eddy De Ketelaere, schepen te Torhout en tevens schoonzoon van Jules en Marie-Thérèse Naeyaert, ons alle hoekjes en kantjes van het stadhuis liet zien. Aan de voorzijde van het stadhuis werd een familiefoto genomen onder het vensterraam, waarlangs Arthur in 1915 bij zijn eerste gevangenneming is ontsnapt. Daarna was een bezoek aan de Westhoek voorzien om heel wat oorlogsgeschiedenis op te frissen. Eerste halte was een bezoek aan het Duits militair kerkhof te Vladslo, gevolgd door een bezoek aan de Dodengang te Diksmuide. Een bezoek aan het Canadees Militair Kerkhof te Langemark kon zeker niet ontbreken voor onze Canadese bezoekers. Het bezoek aan “Tyne Cot Military Cemetery” te Passendale maakte op ons allen een diepe indruk hoe verwoestend deze gruwelijke oorlog wel was voor zoveel jonge mensen. Met een bezoek aan het “Flanders Fields Museum” te Ieper werd ons bezoek aan de Westhoek afgesloten. Na een gezellige babbel  en etentje in een leuk restaurant te Brugge namen we afscheid van onze Canadese vrienden. Kathleen, Ken, Michael en David, van harte bedankt voor jullie bezoek  aan de geboortestreek van jullie (over)grootvader Arthur Naeyaert.

Frank Vandenbroucke heeft altijd gelijk

Martelaar sterft in zijn ultieme wedstrijd voor een beter wielrennen

Door HANS ROBBERECHTS

Door zijn genetica en zijn omgeving was Frank Vandenbroucke voorbestemd om topprestaties in het wielrennen te behalen. Vanuit het labo bleek dat hij beschikte over uitzonderlijke gaven wat betreft type spiervezel, conditievermogen en biometrie :  vooral zijn maximale vermogen versus zijn gewicht was fenomenaal hoog.

Maar daarmee alleen win je geen klassieker : je hebt een winnermentaliteit nodig, men moet een wedstrijd kunnen lezen, etc. …beroepsernst, discipline…

Op de begrafenis hoor ik van een generatie– en dorpsgenoot hoe die als jonge kinderen onder elkaar rondjes fietsten op het dorpsplein in Ploegsteert : deze jongen won maar één keer – maar die keer achtervolgde VDB de ongelukkige met een zakmes omdat hij niet had kunnen winnen…

Ik leerde VDB kennen als een jonge wolf, een lefgozer, boordevol zelfvertrouwen : met de blik van ‘ik ga het hier eens bewijzen’ – ‘ik doe het’ – ‘kijk maar’. VDB had een eigen mentaliteit : hij was ongeveer tweetalig opgegroeid, woonde aan de grens met Frankrijk – de blik evengoed naar Lille als naar Kortrijk of Moeskroen gericht. Hij was een jochie met zin voor mode en de moderne trends van zijn tijd. Zijn ambitie was om de absolute top te behalen, beter dan Nonkel en Pa Vandenbroucke. Of hij ooit de ambitie had om een lange loopbaan vol te fietsen ? Ik denk van niet.

Als je in het land van Eddy Merckx geboren bent, ben je op voorhand verloren. En een verliezer was Frank niet.

Wedstrijden lezen kon hij als geen andere : L-B-L , iedereen weet het. Maar heb je ook gezien hoe lang VDB bleef zitten in zesde positie op La Redoute en pas toesloeg wanneer hij met zekerheid wist met hoeveel voorsprong hij op de top als eerste kon doorkomen.

En toen verdiende hij al 1 miljoen euro per jaar : voldoende om iemand de goesting te ontnemen om een volledige loopbaan af te maken. “Hoeveel klassieke overwinningen heb ik nodig om er dan definitief van te kunnen rentenieren …?”, hoor ik hem redeneren.

Aan de top blijven is het moeilijkste zegt het cliché : voor VDB onmogelijk – of onbelangrijk ? Een vedette blijven, misschien ? Heeft iemand hem verteld dat de twee jaren na LBL cruciaal waren voor de uitbouw van zijn carrière en van zijn persoonlijk geluk ? Waarschijnlijk wel…Of was hij al lang blij met de door televisiebeelden mythisch geworden L-B-L.

En toen gebeurden er een aantal rampen kort na elkaar : VDB was een gigantisch trots persoon. Er gebeurden zaken die hij nooit ofte nimmer had verwacht : deze koers heeft hij niet kunnen lezen. En de koers van zijn leven devieerde voorgoed. Als een crimineel voor de camera’s, voor dagen aan een stuk. Dit is erger dan de middeleeuwse schandpaal :  miljoenen kijkers die dat fragment mee kunnen beleven.

Voor een gevoelige, trotse koning was dit de genadeslag die hij niet meer te boven zou komen. Aangebracht door de keizer van de maffia, per ongeluk in samenwerking met de Paus van het gerecht van Dendermonde. Frank had trouwens ‘gewoon’ geleefd volgens de leefregels van het wielermilieu…

De rest is geschiedenis : Ja ?

Neen, de rest zit in het hoofd van Frank en in zijn boek. Op de begrafenis leer ik ook dat een oom van hem ook een zeer labiele psychische gezondheid had. En dat de Franstaligen in dit land de inhoud van zijn boek niet kennen – wegens niet vertaald : ook niet het stuk over de methode voor ‘euthanasie’.

Er was nog één wedstrijd. In dit Leven was er nog één Klassieker te rijden : het ultieme gelijk halen : het grote gelijk over de levensloop van Frank en de visie over het moderne wielrennen. Hij en hij alleen zou beslissen hoe hij de eindstreep zou halen. Frank wist duidelijk wie zijn echte vrienden waren. En hoeveel mensen hem in de steek hadden gelaten. Hij was bijna helemaal alleen komen te staan. Zelfs het dreamteam rond de modekinesist werd gereduceerd tot een werkrelatie.

In Franks hoofd was hij vandaag nog altijd de Klassieke God – je moest hem maar aan de start krijgen van die wedstrijd en hij zou hem terug binnenhalen. Nog één keer een klassieker winnen – heeeel het land op zijn kop zetten : zoals het nu al op kleine schaal gebeurde in de criteriums.

Maar niet voor de wereld daar buiten. Die verwachtte veel meer van dit grote talent : we leven hier niet in een land of een tijdsgeest die een éénmalige schittering van een supertalent blijft waarderen !

“Ik heb de onweerstaanbare drang teruggevonden om dat opnieuw te bewijzen,” dacht hij.  “Als jullie mij die kans niet geven, hoe kan ik dan nog eervol door het leven gaan ?  Hoe kan ik dan mijn carrière eervol afsluiten ? Ik wil het nog één keer bewijzen”, … in mijn hoofd ? …

Of was VDB bezig met een hoger doel ? Hij was immers een van de weinigen die het aandurfde om als actieve renner openlijk over dopinggebruik te  spreken, over lef gesproken… of was het een geniale aanzet om verder te kijken naar een nieuwe visie ? Het wielrennen zonder gewetensbezwaren.

Maar wat vond het milieu daarvan ? Hoeveel mensen had hij ooit al zelf in de kou laten staan ? Zou hij anders al een nieuw contract op zak gehad hebben ?

Of is het meer het hogere doel van deze auteur ? Kunnen wij vanaf nu niet met andere wielernormen door het leven gaan!?  Er bestaan immers ook wetenschappers die in het geheim geneesmiddelen op atleten uittesten.

En wanneer komt de eerste statisticus in de studio live verslag geven over de kansberekening dat heel het peloton aan doping zit …? We moeten ervan af dat een wielrenner een bedrieger is  : het systeem zelf deugt niet en is niet aangepast aan de realiteit van de sportwereld.

Het wielrennen kleeft nu toch aan onze ribben. Maak van VDB een martelaar die gestorven is voor het Hogere Wielrennen ! Wij hebben zo graag kampioenen : wel winnaars moeten per definitie vooral rekening houden met zichzelf.

Geef de Coureurs de morele status van een Paracommando : zij kiezen ervoor om eervol naar het front te gaan. Zij kunnen er nu eenmaal elke dag het bijltje bij neerleggen.

Vermits het afschaffen van doping niet mogelijk is – dat is al uitvoerig bewezen : laat ons van nu aannemen dat een beroepsporter doping neemt – of straffe medicijnen : schaf het woord doping meteen ook af.

VDB wint deze wedstrijd – zoals zijn grootvader politieman in Ploegsteert : VDB heeft altijd gelijk !

“ALS JULLIE DENKEN GELIJK TE HEBBEN  -  DAN STOP IK HIER”

Hij kan de aanzet zijn voor een doorbraak  – met de goede wil van alle andere betrokkenen en belanghebbenden : het gevecht voor het terugwinnen van de integriteit van het wielrennen : weg met de gespletenheid in de media en de sport.

De koers is te schoon !

Kuis hem grondig !

(Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de Gazette van Detroit – Vol. 96 #10 van 27 mei, 2010.)

Kazimierz Wiacek, a Polish veteran who participated in the Liberation of Belgium in 1944, passed away on September 9, 2010. He fell victim to the West Nile virus at the age of 95. The article below appeared in our paper a year ago and elicited many reader reactions. Our country has not forgotten the valiant Poles. Rest in Peace, Kaz. You earned it.

By Elisabeth Khan

“You really look like a Belgian lady!” Kazimierz Wiacek, “Kaz” to his American friends, greets me as I walk into his Roseville home. Kaz knows about Belgians; for several months after the Liberation of Antwerp in September of 1944, he was the “adopted son” of the Van Hole family in Deurne-Zuid. Born to a Polish family in Kiev (Ukraine) in 1915, Kaz Wiacek looks to be in great shape for a man of 94. His WWII uniform, with a row of medals, still fits him.

The Wiacek family had moved back to Poland in 1918. Kaz became a joiner-carpenter who could fashion pretty much anything out of wood, from a barrel to a wagon. In 1937, he was drafted into the Polish Army. On September 1, 1939, the Germans invaded Poland, which signaled the start of the Second World War. Early on in the conflict, after crossing the border into Hungary, Wiacek and some fellow soldiers found themselves interned in a Hungarian camp. About twenty of them, Kaz included, managed to escape. Early in March of 1940 they crossed the Yugoslavian border. From the port city of Split, they traveled to Marseilles, France, by ship, reporting for duty as the 10th Motorized Brigade with the 24th French regiment on March 20th.

Many more Poles had made their way to France to form a Polish Army there, making Poland the third most powerful Ally at the time, with about 84,000 soldiers in France alone. They called themselves “Sikorski’s tourists,” after the general who was to become the Prime Minister of the Polish government in exile. After the fall of France in June, the Polish soldiers moved on, again by boat, to Liverpool, England. From there, the Polish divisions were sent to Scotland to be organized and trained. Kaz shows me the many little black-and-white photographs in his album that date from his time in Scotland.

These Polish divisions, under the command of General Stanislaw Maczek, would play a major role in the great battle at Chambois Falaise, also known as the Falaise Pocket. It was the site of one of the bitterest struggles of the Normandy campaign. Here, the 10th dragoons of the Polish First Armored Division met up with the U.S. 90th Infantry Division in the evening of August 19, 1944. For two days, Poles and Americans defended the town against continuous assaults launched by overwhelming enemy forces (mostly remnants of the German 7^th Army), taking thousands of prisoners. The way Kaz tells it, they completely surrounded 10 armored divisions (each division was 20,000 men!) of the German army. When they closed off the last road, the Germans had no choice but to surrender. Field Marshal Bernard Montgomery congratulated General Maczek with the words, “You put the cork in the bottle!”

Pursuing the Germans across North Eastern France, the Poles reached the Belgian border. They liberated a city, whose name escapes Kaz after all these years. But he remembers the euphoria: “The locals were very happy and kept thanking us. However, near Gandawo (Ghent), we were met by a pocket of strong resistance by the German army, but eventually they, too, were forced to retreat. It was in the city of Ghent that the Polish First Armored Division made their base.”

The city of Antwerp had been occupied by Germany as early as May 1940 and was liberated by the British 11th Armored Division on September 4, 1944. Canadian soldiers from the Royal Hamilton Light Infantry (with help from the local Resistance) thwarted German plans to destroy the Port facilities. Kaz recounts: “In September 1944, I received an order to go and find the Canadian army in Deurne-Zuid. As a dispatch rider, on my motorcycle, I crossed the entire city of Antwerp, a very nice and clean city, but I did not see anyone. Surprisingly, the war had caused little destruction there until then. I drove through Deurne, drove through every street, but did not see any armed forces, when finally one man emerged, and then an entire family, and then the entire street, to see the soldier. Not an American, Brit, or Canadian, but, unbelievably, a Pole! I was told that only yesterday the Germans were still occupying this city.”

“A Belgian man I met that day, Johan Van Hole of Deurne-Zuid, became my friend. I went back to my unit in Ghent until we moved north to the Netherlands to liberate Breda. That happened in October of 1944, and we stayed there until March 1945. For three months, December 1944 up to March 1945, I would spend every Saturday and Sunday in the company of the Van Holes. The family pretty much adopted me. To this date, I keep in touch with Mr. Van Hole’s daughter, Gusia (Augusta) De Ridder-Van Hole. In 1996, I flew to Poland with my wife and from there we traveled to Belgium for our first visit with the family of Mr. Van Hole’s daughter.”

Even after the city’s liberation, the Germans attempted to destroy the Port of Antwerp – which was used by the Allies to bring ashore new material – with thousands of V-1 and V-2 missiles. The city was hit by more V-2s than all other targets during the entire war, yet the attack did not succeed in destroying the port. Many of the missiles landed on other parts of the city, causing a lot of damage at that late stage.

Stationed in occupied Germany after the war, Kaz had several more occasions to visit Belgium. After his discharge in 1949, he obtained an immigration visa to Canada, where he was reunited with an aunt who had stayed behind in Ukraine. Four years later, he moved to Detroit, where he would marry his wife, Bronislawa. It would take until 1961 before he made his first trip back home to Poland to meet what was left of his family there. Kaz has written about 15 pages of reminiscences about the war years, says his daughter, Mrs. Mariola Thiel, who has translated part of the text into English. The Wiacek family plans to participate in the activities commemorating the beginning of WWII, now 70 years ago, to be held at Orchard Lake Schools on September 1, 4, and 5. For more information, see www.polishmission.com. (Article published in Gazette van Detroit of September 3, 2009)

By ROBERT FOSSEZ

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren hoe ik op een zonnige lentemorgen Het Nieuwsblad opende in ons ouderlijk huis in Roeselare en mijn oog op een kort bericht viel (een “annonce” zoals ze dat in de Westhoek noemen). Met de nieuwsgierigheid van mijn jeugdige jaren las ik: “Overleden in Parijs op 12 december 1952: Fakir Birman (alias Charles Fossez). De familie zoekt dringend naar aanverwanten in Frankrijk en in België.” En dan volgde een telefoonnummer, blijkbaar in Parijs. Fier als een gieter bracht ik de krant naar ons vader, maar die scheen om één of andere reden absoluut geen interesse te hebben om hierop in te gaan. Niettemin, tussen een pot koffie en een stuk koekenbrood, vertelde hij mij later het levensverhaal van zijn eertijds wereldberoemde oom. Het volgende verhaal is het resultaat van dat gesprek, aangevuld met informatie geput uit het excellente familiearchief van mijn broer Guido.

Wanneer we aan een “fakir” denken dan komt ons gewoonlijk het beeld voor ogen van een vent met een tulband op zijn kop die op een bed van scherpe nagels ligt te mediteren. Met nog meer verbeelding zien we in de achtergrond een slanke meid die met haar fluwelen fluitspel een slang uit een rieten mandje lokt. Helaas, dit alles was niet het geval met onze fakir Birman. Hoe kwam hij dan aan die vreemde naam? En waarom wordt hij de dag van vandaag nog altijd vereerd in Parijs als de eerste auteur (en bijgevolg de uitvinder?) van de horoscoop die over heel de wereld in dagbladen verschijnt ?

Ons grootvader Jules Fossez, die vele jaren naast ons woonde in Roeselare, was geboren en getogen in het landelijke dorp Oost-Nieuwkerke, een boogscheut van de Rodenbachstad in de Westhoek. Het was een kinderrijk gezin en één van zijn broers werd in 1901 over de doopvont gehouden met de naam Charles. Al van in zijn apenjaren was Charles (later gekend als “verbrande Pieren”) een wilde vent die zijn ouders enorm veel zorgen aandeed. De burgerij van Roeselare beschouwde hem als een blaaskaak, bij gelegenheid stuntman, en een grote vrouwenzot – maar niettemin ook een genie, die in het Parijs van de jaren dertig teerde op de goedgelovigheid van simpele lieden. Mettertijd waren zijn exploten alsmaar erger geworden, tot het helemaal niet meer boterde tussen hem en zijn familie. Toen hij in de twintig was, liep de koppige maar oerslimme Charles van huis weg om zijn geluk elders te beproeven. Naar verluid sprak hij bij zijn afscheid nog rap een vervloeking uit over de rest van zijn familie en al hun nazaten en er wordt wel eens beweerd dat dit de oorzaak zou zijn van de vele tegenslagen die onze familie in latere jaren ervoer, maar dat nemen we toch met een korreltje zout.

Charles Fossez arriveerde in de Gare du Nord in Parijs in December 1930 en zijn geldbeurs was op dat ogenblik al even mager als hijzelf. Maar daarover maakte hij zich geen zorgen; hij had namelijk ideeën in zijn kop en veel courage, en was ervan overtuigd dat dit genoeg was om zijn fortuin te maken in de wereld. En hij had gelijk ook, zoals later bewezen werd. Hij installeerde zich in een onooglijk klein bureeltje in het Quartier Saint-Lazaire, en investeerde zijn overgebleven centen in een ongewone onderneming. In een periode waarin helderzienden en astrologen hun onbewezen talenten niet durfden publiek te maken, plaatste Charles volle bladzijden advertenties in alle dagbladen van Parijs: “Fakir Birman, 14 Rue de Berne, fakir clairvoyant. Dans l’ennui, venez à lui.” (Helderziende fakir. In de zorgen? Kom naar hem!) Om de juiste atmosfeer te scheppen liet hij inktzwart behangpapier aanbrengen met een gouden boord. Waar hij de naam Birman vandaan had gehaald weet niemand in onze familie. Hij was zeker nooit in Birma geweest en vond het waarschijnlijk in een schoolatlas.

Een van zijn eerste cliënten was een vrouw van de wereld, de echtgenote van een beroemde orkestleider. De man in kwestie had een verhouding met een violiste in zijn orkest maar daarvan was de echtgenote zich niet bewust. Birman bracht haar echter vlug op de hoogte. De ontmaskerde echtgenoot werd razend en sleepte Birman voor het tribunaal. De gerechtszaak werd één van de grootste evenementen in Parijs in die periode en “le tout Paris” las het verslag erover in de dagbladen. Fakir Birman engageerde de beste advocaat in de stad voor zijn verdediging, de fameuze Maître Valensi, die radicaal alle schuld van zijn cliënt ontkende. De voorzitter van het tribunaal, M. Daniël Massé, ging daarmee akkoord en oordeelde zelfs dat de kosten van het proces door de orkestleider moesten betaald worden. Het was een enorme triomf voor fakir Birman en gedurende de eerstvolgende maanden werd zijn kantoor overspoeld met alle soorten Parisiennes die vermoedden dat hun echtgenoot er een maitresse erop nahield. En zo was zijn carrière gelanceerd en zijn succes gegarandeerd!

In het jaar 1938 had hij maar eventjes 50 secretaressen in zijn burelen die iedere dag twee postwagens moesten afladen met 20 tot 30 zakken post per wagen, de meeste ervan met een dikke cheque of een hoop Franse franken in de enveloppe. In Maart 1932 trad hij op in een gala ten voordele van de “Société pour la protection de l’enfance contre la tuberculose” (Vereniging voor de bescherming van kinderen tegen tuberculose). Op het podium van de Wagram zaal liet hij zich opsluiten in een ijzeren kooi met grote sloten eraan, samen met honderd veertien uiterst hongerige rioolratten. We mogen niet vergeten dat dit het Parijs was van de jaren dertig! Maar vooraleer men de sloten kon aanbrengen liep toevallig een stomme foxterriër het toneel op en duwde de deur van de kooi open. Al de ratten ontsnapten in een oogwenk en totale hysterie brak uit in de zaal. Enkele dames vielen van hun stokje en de rest klauterde gillend op hun stoelen. De mannen dachten dat het allemaal deel uitmaakte van de vertoning en applaudisseerden met veel enthousiasme. De volgende dag stonden alle dagbladen in Parijs vol met het nieuws over de moed van fakir Birman en chansonniers componeerden romantische balladen over de heldendaad van mijn voorvader. (Maurice Chevalier was populair met “Moi, je suis le fakir” en Ray Ventura zong “Ainsi disait le fakir”) Hij was nu meteen aan de top van zijn carrière.

Een maand later ging Charles Fossez – alias Fakir Birman – naar Griekenland, waar hij zich liet opsluiten in een gewone kist. Hij tekende een contract met de directeur van het plaatselijk zwembad dat hij voor 45 minuten in die kist op de bodem van het zwembad zou verblijven. De kist werd verzwaard met zandzakjes om beter te zinken. Door een verkeerd manoever van de zwemmeesters werd de kist echter eerst neergelaten met Charles zijn voeten omhoog (komt dat tegen!). In de kist kon hij niets horen, maar door zijn lage bloeddruk en zijn training om met een minimum aan lucht te kunnen leven lukte het experiment toch en Charles was de held van de dag.

De Nationale Loterij werd, na jaren geschorst te zijn, in 1934 eindelijk weer toegelaten in Frankrijk. Onze fakir nam van die gelegenheid gebruik om weer eens een van zijn occulte technieken te beoefenen, namelijk de numerologie. Blijkbaar hangt in die discipline alles af van uw geboortedatum; ook de angst voor het nummer 13 kadert in die wetenschap. Hij gaf iedere week een causerie op de radio en werd in zijn consultaties overstelpt met vragen naar het winnend nummer. Hij gaf toe dat hij, helaas, niet het winnende nummer kon voorspellen, maar zei dat hij kon adviseren of het een goeie of een slechte dag was om lotjes te kopen.

Charles werd meteen ook een grote promotor van de Tour de France waarin hij meereed met de karavaan en aan de toeschouwers langs de baan een miljoen gele enveloppen uitdeelde, elk met een horoscoop erin en een lotje voor de tombola. In 1933 schreef hij zijn eerste horoscooprubriek (de eerste in de wereld?) die werd uitgezonden over de radio door het radiostation “Le Poste Parisien”, de voorloper van France Inter. Kort nadien verscheen de rubriek voor het eerst in een krant, “L’intransigeant”. Het werd direct een enorm succes bij de bevolking van Parijs, zowel de rijken als de arbeidersklasse.

Op de wereldtentoonstelling van 1937 fungeerde Charles zelfs als “voorzitter van de afdeling occulte wetenschappen” in het Franse paviljoen en in datzelfde jaar verscheen ook zijn boek, “L’ Almanach du fakir Birman”. Einde 1939 publiceerde hij zijn memoires onder de titel “Mes souvenirs et mes secrets” en het werd een bestseller over heel Europa. Hij was intussen schatrijk geworden, en ging vaak op verlof naar de Côte d’Azur, in die tijd een luxe gereserveerd voor de hogere bourgeoisie.

Maar zijn geluk bleef helaas niet duren. Hij werd er door de fiscus van verdacht zijn fortuin niet altijd eerlijk te hebben verdiend en ook zijn belastingen niet constant te hebben betaald. Men begon zijn zaken te onderzoeken met een vergrootglas. In 1944 publiceerde de fiscus zijn rapport. Birman werd veroordeeld voor fiscale fraude en er werd hem een straffe boete opgelegd. Zijn fortuin slonk rap tot bijna zero en, ten zeerste ontgoocheld over het Franse gouvernement, besloot hij dan maar zijn zwarte baard af te scheren en zijn tulband aan een nagel te hangen en dus zijn loopbaan van fakir vaarwel te zeggen. Gedurende zijn zeven jaar als Fakir Birman had hij advies gegeven aan 502,000 cliënten, ongeveer één Fransman op veertig. Nu veranderde hij zijn naam officieel terug naar Charles Fossez.

Op liefdesgebied had hij in zijn leven geen geluk, hij bleef namelijk een vrijgezel tot aan zijn dood op 12 december 1952. Volgens de Franse auteur Christian Fechner leed hij aan een ernstige zenuwziekte en pleegde hij tenslotte zelfmoord door verhanging in zijn appartement. Maar het einde van zijn fakirisme was niet het einde van zijn succes in Parijs. Vanaf 1944 tot aan zijn dood in 1952 was hij partner in een firma van damesondergoed, vooral “gaines” en korsetten, die zeer populair waren in die jaren. De firma was gestart in 1926 door een zekere Marcel Bena. De grote bijdrage van Charles Fossez  (een man ook begaafd met een ongewoon gevoel voor “le commerce”) aan het succes van de firma bestond in de introductie in 1944 van het merk “Barbara”, hetgeen de firma toeliet in korte tijd de Amerikaanse markt te veroveren, en ook het invoeren door Charles van de postorderverkoop en een reeks parfums. Naar verluid was Barbara de naam van één van de vele liefjes die Charles erop nahield in Parijs. De merknaam Barbara wordt heden nog door de firma op wereldniveau gepromoot en schijnt zeer populair te blijven bij het vrouwelijk geslacht (natuurlijk… alhoewel het mannelijk geslacht er ook geen problemen mee heeft).

Een van de meest gekende uitspraken van deze merkwaardige man was iets dat hij in zijn latere jaren aan een vriend toevertrouwde: “Toen ik fakir was opende ik iedere morgen mijn ramen en vulde mijn longen met lucht. En de hele dag verkocht ik die lucht in kleine dosissen, want tenslotte is dat wat ik ben, een heleboel lucht en niets meer…”. Door sommigen in het milieu van de astrologie werd hij afgetekend als een charlatan, maar wanneer wij in de familie terugdenken aan dat verhaal dat ons vader vertelde, dan zijn we toch een beetje fier dat een van onze voorvaderen een avonturier van het hoogste kaliber was.