Geek Kocha Najmocniej – Analizujemy popkulturę

W kraju powszechnego dobrodytu - recenzja „Podziemie. Największy zamach w Tokio”

2021-06-20T20:20:00.004+02:00

Jakoś tak wyszło, że nie czytałem jeszcze reportaży związanych z Japonią. „Kwiaty w pudełku” czekają na swoją kolej, która nastąpi gdzieś w niedalekiej przyszłości. Jednak to właśnie „Podziemie” było moją pierwszą, poważną książką związaną z tym krajem, jako że wcześniej czytałem sporo mang. Ale zacznijmy od początku

W pierwszej kolejności autor książki przedstawia co wydarzyło się tego feralnego dnia. Rankiem 20 marca 1995 roku kilku przydzielonych do tego celu członków sekty Ōmu, przedziurawiło owinięte gazetami plastikowe worki zawierające Sarin. Jest to jedna z bardziej podłych broni chemicznych, jeśli można tak powiedzieć o czymś, co zostało stworzone by krzywdzić. Spodobało mi się, że Murakami ten suchy opis zmieścił na kilku stronach, by resztę książki poświęcić na rozmowy z ludźmi jakoś powiązanymi z zamachem. I jak to bywa w takich mieszankach, jedne opowieści wnosiły wiele na mój sposób postrzegania całej sytuacji, inne powodowały dość bolesne zderzenie z różnicami kulturowymi, a inne wywoływały we mnie ambiwalentne uczucia.

Okropnie rozpalały mnie rozmowy z byłymi członkami sekty. Autor bardzo stara się podchodzić do nich z szacunkiem, nawet jeśli totalnie nie rozumie tych osób lub jest im całkowicie przeciwny. Na jego miejscu w kilku lub kilkunastu przypadkach prawdopodobnie wstałbym, wyszedł i rzucił to wszystko w diabły. A potem wrócił i dokończył wywiad, bo nie ma się co wygłupiać, trzeba dokończyć dzieło.

Bo ta książka opowiedziała mi z pewnością o wiele ciekawsze tematy, takie jak na przykład bardzo zindywidualizowane podejście do pracy i kariery różnych rozmówców. Poznałem też przeróżne losy, sytuacje rodzinne, prawdziwą pasję do pracy i wytłumaczenie, dlaczego pracownicy kolei zachowywali się podczas i po zamachu tak, jak się zachowywali. Te fragmenty stały się dla mnie bardzo ważne, bo odrywały mnie od jakiegoś takiego wyobrażenia wspólnoty i podziału na sekciarzy, ofiary, ich rodziny, pozwala skupić się na pojedynczych ludziach, którzy mieli swoje własne życia, plany, marzenia.

Obecnie, w epoce przesytu informacjami, której zdecydowanie jestem dzieckiem, staram się oceniać rzeczy poprzez to, jakie emocje wywołała we mnie lektura danej książki/artykułu/czegokolwiek. „Podziemie” wywołała przede wszystkim negatywne uczucia, co nie jest szczególnie dziwne, biorąc pod uwagę jej treść. Ale przede wszystkim wzbudziła we mnie olbrzymią ciekawość, jeśli chodzi o głębsze poznanie japońskiego społeczeństwa. Zdecydowanie polecam ją przeczytać.

Zbawienne penisy – o „Sexify”

2021-05-09T20:22:00.000+02:00

Oglądając zwiastun „Sexify” poczułam uderzenie cringe’u i takie też uczucie towarzyszyło mi na początku oglądania produkcji. Pierwsze dwa odcinki to dealbreaker: albo wejdziesz w tę konwencję, albo nie. Świat i relacje między bohaterami są mocno przerysowane, a charakterystyki postaci to wypełnianie listy ze stereotypami. Mamy Natalię, która skupia się wyłącznie na zaliczeniu studiów i zdobyciu grantu na rozwój aplikacji, a przy tym wydaje się nie wpasowywać w „młodzieżowe standardy” studenckich hulanek. Jej przyjaciółką jest Paulina, świeżo upieczona narzeczona zamknięta w oczekiwaniach i konwenansach katolickiego światka. Do ekipy dołącza Monika, próbująca radzić sobie z zaliczeniami na studiach, relacją z rodzicami i nagłym odcięciem od finansów.

O pierwsze dwa odcinki można się odbić, jak od ściany, bo poziom cringawy jest bardzo wysoki. Przerysowani bohaterowie żyją w wystylizowanym świecie, w którym mam wrażenie, że zaprojektowanie i umeblowanie akademika kosztowało więcej, niż zrobienie tego samego w moim mieszkaniu. Dziewczyny postanawiają zrobić aplikację o kobiecym orgaźmie, bo raz, że seks to temat, który otacza wszystkich, a dwa, że kobiece potrzeby seksualne są wciąż nieodkrytą wyspą. Badania do stworzenia aplikacji mają być prowadzone wśród znajomych, a i same bohaterki zaczynają odkrywać własne potrzeby erotyczne.

Kiedy przejdzie się przez pierwszą warstwę cringu i zaakceptuje konwencję jest znacznie lepiej. Także dlatego, że po dwóch odcinkach wiemy już więcej o bohaterkach, co ułatwia sprawę, bo początki rozwoju fabularnego są trudne – niemiłosiernie się ciągną. Takie wolne tempo utrzymuje się przez dłuższy czas i tak naprawdę dopiero końcówka sezonu zarzuca nas rozwiązaniami wątków. Myślę, że serial zyskałby, gdyby odcinki były krótsze (nie godzina, a 30-35 minut), ale byłoby ich więcej. Zwłaszcza, że montaż jest bardzo dynamiczny, co początkowo lekko kłóci się z wolno toczącą się fabułą. Wiecie, wydarzeń i sytuacji jest sporo, ale długo tak naprawdę nic ważnego się nie dzieje. Daje to dziwne uczucie jednoczesnego niedosytu i przeładowania – tym bardziej, że w „Sexify” duże znaczenie odgrywa muzyka, mocna i nadająca charakter scenom (poza tym, że samplowanie słów z dialogów przez Radzimira Dębskiego wypada znakomicie, to muzyki jest po prostu bardzo dużo – co akurat mi się podobało, po prostu zaznaczam, że w serialu dużo zabiegu, w którym dźwięk jest elementem znaczącym).

Niestety, jeśli chodzi o seks czy kobiecy orgazm, tej tematyki jest bardzo mało w warstwie odkrywania, wyjaśniania. Seks w „Sexify” zdaje się być obecny jedynie w otoczeniu, w symbolach, w rozmowach, może nawet w atmosferze. Ale samej erotyki jest tutaj mało. Poza tym, mam wrażenie, że wszystko przedstawione jest przez heteroseksualny falliczny pryzmat, powiązany z duchowością. Seks uosabiany jest tutaj przez penisy, kształty penisów, a osiągnięcie orgazmu ma być powiązane albo z klasycznym podejściem do seksu, albo z duchowością.

Spójrzcie na najbardziej wyraźny przykład, jakim jest historia Pauliny. Dziewczyna nie czuje się spełniona seksualnie w swoim związku z Mariuszem, który seks chce uprawiać wyłącznie w jednej pozycji, podczas której jego partnerka tylko leży, a on nawet nie jest zainteresowany jej przyjemnością. Paulina więc rozpoczyna poszukiwania: wibrator, role playe, porno, pocałunki z kobietami. Wciąż jednak tkwi zamknięta w konwencji narzuconej jej przez rodziców, a uwalnia się dopiero, gdy uczestniczy w duchowych warsztatach. Odblokowywanie czakry i oddychanie waginą i modlenie się do bogiń mi nie przeszkadza, mam jedynie poczucie, że kwestia satysfakcji erotycznej została sprowadzona właśnie tylko do tej sfery duchowości.

Od początku widać, że Paulina interesuje się Lilith, że w ogóle interesuje się kobietami, ale nie zostaje to zaadresowane przez serial. W ogóle, w „Sexify” są obecne postacie LGBTQ, w tle kilka razy widać tęczową flagę, bohaterki bawią się w queerowym klubie, ale to wszystko jest jakby obok. Wszystko i tak kończy się albo na penisie, albo na duchowym odblokowaniu. Wszelkie gadżety, kink stuff i odkrywanie ciała jest jakby zepchnięte na dalszy plan. No i fakt, że mogą być osoby, których seks nie interesuje w ogóle nie istnieje w tej produkcji.

Jednak serial oglądało mi się dobrze. To dobra obyczajówka, mimo stereotypowych ról wciągająca w historie postaci, taka luźna rozrywka, którą dobrze mi się oglądało podczas prasowania. Chętnie widziałabym tę produkcję stworzoną bardziej w stronę „Sex Education”, gdzie poza obyczajówką dostajemy dużo spoko treści z zakresu edukacji seksualnej czy ogólnie szerokie spektrum erotyki. Dla „Sexify” nie widzę przyszłości i też nie chciałabym kontynuować przygody z tą produkcją. Ot, dobrze wchodzący cheat meal.

Szef kuchni poleca – o serialu „Cień i kość” / „Shadow and Bone”

2021-05-02T19:56:00.001+02:00

Przyznam, że nie spodziewałam się, że aż tak „Cień i kość” mnie wciągnie. Nie czytałam książek, nie wiedziałam więc czego się spodziewać, ale ogólnie trwający hype fanów pozytywnie nastawił mnie do produkcji – i nie zawiodłam się.

Największym plusem serialu jest idealnie utrzymana równowaga pomiędzy przedstawionymi treściami. Z jednej strony mamy do czynienia z opowieścią young adult z kobiecą postacią, będącą wybrańczynią w centrum, z elementami treningu i motywu drogi. Z drugiej „Cień i kość” rezygnuje z niektórych elementów typowych dla gatunku, na przykład odchodząc od typowego trójkąta miłosnego. Poza tym, produkcja nie skupia się jedynie na kilku głównych postaciach, takich jak Alina, Mal czy Zmrocz, ale przedstawia nam całą gamę charakterów i wprowadza inne gatunki, stając się niekiedy na przykład heist movie.

Postaci i motywów w ogóle jest bardzo dużo, przez co ani na chwilę nie sposób się nudzić. Na szczęście ich opowieści są wyważone, przez co nie miałam poczucia, że któryś z wątków mi się dłuży, albo któregoś jest za mało. No, znalazłabym w tym jeden minus, czyli historię Niny i Matthiasa. Ich relacja była od początku przewidywalna, ale charaktery bohaterów i ich interakcje były na tyle wciągające, że bez gadania przyjęłam to typowe hate to love relationship. Jednak ten wątek często ginął lub pojawiał się tylko na krótko, przez co gdy w finale produkcji pokazano jego zakończenie, byłam wręcz zdziwiona, że oni gdzieś tam jeszcze są i to już koniec. Relacja Niny i Matthiasa stała się przez to jedynie nic nieznaczącym fillerem, a myślę, że z powodzeniem można by było ją rozwinąć, tak jak zrobiono to z innymi bohaterami – zwłaszcza, że ich przepychanki były urocze.

Jeśli zaś chodzi o resztę bohaterów, podoba mi się jak bogaty świat przedstawiony tworzą i w jak bogatym wizualnie i wątkowo świecie żyją. Wszystko tu jest na swoim miejscu i wszystko wciąga. Już od jakiegoś czasu nie czułam się tak zaaferowana serialem, jak przy oglądaniu tej produkcji. „Cień i kość” przy pierwszym podejściu nie ma super głębokiej fabuły. Bądźmy szczerzy, jest od początku do końca przewidywalnie, a dużo motywów to gatunkowe schematy. Ale cała otoczka oraz bohaterowie sprawiają, że serial wciąga.

Przy natłoku dobrych produkcji bardzo trudno jest stworzyć coś, co zasłuży na miano fenomenu, a od dziesięciu lat wszyscy szukają produkcji na miarę „Game of Thrones”. W tym przypadku również widziałam porównania do serialu HBO i wiele osób pytało czy Netflix w końcu ma swój odpowiednik. Cóż, jest tu trochę podobieństw wynikających z osadzenia w gatunku fantasy czy z przedstawienia wielu bohaterów w różnych lokacjach, albo z tego, że w obu przypadkach religia stanowi jedną głównych osi fabularnych. „Cień i kość” również nie stroni od brutalności czy skłania się niekiedy ku mroczniejszym przedstawieniom bohaterów, odzwierciedla też od czasu do czasu bolączki świata rzeczywistego: klasizm, rasizm, wojskowe bycie mięsem armatnim dla „wyższych celów”, handel ludźmi (ale to tak raczej pobieżnie, w głębszej warstwie, którą można, ale nie trzeba odkrywać).

Ale „Cień i kość” pozbawione jest tego brooding vibe, które ma „Game of Thrones”. Produkcja Netflixa jest nacechowana żywszą (że tak to określę: młodszą) energią – w końcu to young adult. Dużo robi wątek Wron i ich efektowne akcje, które bardzo szybko stały się moimi ulubionymi momentami w produkcji. W ogóle, sceny walki, ich choreografia oraz efekty specjalne są jednym z lepszych elementów tego serialu. Oko i serce cieszy również świetny casting i oczywiście bawiąco przerysowany i dramatyczny Ben Barnes i jego Zmrocz.

„Cień i kość” jest więc świetną, czystą rozrywką. Produkcją, którą chcesz obejrzeć do końca przy jednym posiedzeniu. Finał serialu, przepełniony akcją i pięknie zawężający wątki poleciłby szef kuchni, gdyby to było danie w jego restauracji. Myślę, że mój hype na tę produkcję dopiero się rozpoczyna.

Nie mogłem robić nic, poza czytaniem tego – „Amerykańskie lato. Depesze z ulic Chicago”

2021-03-21T20:26:00.006+01:00

Alex Kotlowitz postanowił opisać lato w Chicago w 2013 roku. I niby nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie liczba zastrzelonych w tym czasie i mieście ludzi, opiewająca na 172 osoby. Oczywiście w tych biedniejszych dzielnicach. A przecież to i tak nie jest najniebezpieczniejsze miasto w tym pięknym kraju.

Kotlowitz przedstawia w „Amerykańskie lato. Depesze z ulic Chicago” kilka wydarzeń, podczas których zginęli ludzie, ale nie poprzestaje na tym. Próbuje dotrzeć do tych, którzy brali udział w tych zajściach, zarówno do sprawców, matek ofiar, ich znajomych i innych bliskich. Bohaterowie niejednokrotnie powracają, bo autor przez kolejne lata kontaktuje się z nimi, interesuje się zarówno ich przeszłością, teraźniejszością, jak i planami na przyszłość.

Jest to książka otwierająca oczy na to, jaka wygląda życie nie najbogatszych mieszkańców miasta Chicago. Trzeba powiedzieć uczciwie, że przy każdej próbie wczucia się w to, jak to jest dorastać w takich społecznościach, które siłą bezwładności agregują przemoc i traumę przed nią, mam ochotę zawinąć się w kłębek i czytać już tylko głupawą beletrystykę.

Autor się nie bawi w półśrodki i dokładnie śledzi losy swoich rozmówców na przestrzeni lat. Rozumie ich motywacje, a przynajmniej stara się rozumieć. Różnie to wychodzi, czasem zauważa że wpływ ulicznej przestępczości na rozmówcę jest przez tegoż wyolbrzymiony. Na szczęście jednak, w książce więcej jest w jakiś sposób budujących historii, mimo wszystko.

Przedstawia też sposób, w jaki uzyskiwał informacje i jest on zarówno bardzo interesujący jak i dość dokładny. Po rozmowie ze świadkiem czy uczestnikiem tego zdarzenia kontaktował się z innymi ludźmi którzy byli obecni w tym miejcscu. Choć z drugiej strony wydaje mi się że takie podejście powinno być standardem.

Znów trafiłem na książkę, którą czytałem ciągiem. Mam przez to na myśli, że pochłonęła mnie w sposób kompletny, nie byłem w stanie nic czytać pomiędzy, w nic grać. Po prostu nie byłem w stanie przyjmować żadnych dóbr kultury. Czułem, że jestem w jakiś sposób zobowiązany do tego, by czytać „Amerykańskie lato”. Mimo wszystko mam stosunkowo wygodne życie, na ulicę wychodzę bez konieczności posiadania oczu dookoła głowy i nikt nigdy w szkole nie edukował mnie w jaki sposób postępować z policją, bo w innym przypadku sam stanę się wypadkiem przy pracy.

7 pomysłów na randkę dla geeków w czasach pandemii

2021-03-10T19:44:00.002+01:00

Pandemia, lockdown, tak bardzo chce się wyjść. Szczególnie w towarzystwie ukochanej osoby.

Jakiś czas temu wrzuciliśmy na bloga pomysły na randkę dla geeków, które w dobie zamkniętych publicznych przestrzeni stały się nieaktualne. Dlatego podrzucamy Wam randkowe inspiracje, które możecie wprowadzić w domu.

1. Gotowanie jedzenia z seriali i filmów

Czy to Creme brulée Amelii, czy nowojorski sernik, którym zajadali się dobrze nam znani Przyjaciele, czy cytrynowe ciasteczka Sansy – na pewno wśród potraw z Waszych ulubionych seriali i filmów znajdzie się coś, co zjecie ze smakiem. Czemu by więc nie spróbować wspólnego gotowania i pieczenia? Przepisy znajdziecie bez trudu chociażby na kinoikuchnia.pl, a podczas gotowania możecie śpiewać, tańczyć, rozmawiać, łaskotać, żartować, a potem smacznie zjeść.

2. Piknik na dywanie

Jedna z osób partnerskich może spokojnie odpoczywać na przestrzeni wyznaczonej przez koc. Haczyk jest taki, że dookoła koca pływa lawa, a tylko druga osoba ma moc chodzenia po gorącym podłożu. Dlatego czas na relaks z książką, komiksem i serialem, a w tym czasie partner_ka organizująca randkę może raczyć ukochaną_ego pysznościami, które przynosi.

3. Sesja zdjęciowa

Zbieracie funko popy, figurki, maskotki? Niech robią Wam za modeli. Pobawcie się w stworzenie planu akcji i wykonajcie sesję zdjęciową. Możecie też stworzyć fotostory, niczym fascynujące dramaty z Bravo, tylko z Waszymi ulubionymi bohaterami. Wykorzystajcie domowe przedmioty do stworzenia scenografii, na przykład z żarówki i kartki papieru zróbcie grzyb fali uderzeniowej. Możecie efekty swojej pracy wrzucić na insta strory i pytać znajomych co dalej ma stać się z bohaterami – poczujecie się jak twórcy serialu.

4. W Waszym ulubionym świecie

Wejdźcie w świat Waszego ulubionego serialu, filmu, komiksu, książki, gry. Wcielcie się w ulubione postaci i stwórzcie dla nich Wasz wymarzony scenariusz. Czy to przygoda, czy przyjaźń, czy romans – ważne, że będziecie dobrze się bawić. Poświęćcie trochę czasu na stworzenie kostiumów, może postarajcie się też o scenografię. Możecie polegać na wcześniej napisanym scenariuszu, albo improwizujcie. A może wolicie odegrać konkretną scenę z medium, z którego zaczerpnęliście bohaterów, tylko w wydaniu, które bardziej Wam pasuje? Zabawę można przenieść też na poziom erotyki, jeśli chcecie.

5. Rozdanie nagród dla ulubieńców

Ile razy zdarzyło się, że Wasza ulubiona aktorka nie dostała nagrody, na którą Waszym zdaniem zasługiwała? A może zamiast Waszego ulubionego filmu statuetkę otrzymała jakaś ckliwa biografia, na którą nie mogłaś_eś patrzeć? Teraz macie okazję wszystko zrobić po swojemu! Ubierzcie się jak na galę, w kopertach zaklejcie wyniki, zmontujcie statuetki wedle Waszego pomysłu i spędźcie wieczór na rozdaniu niepowtarzalnych nagród. Możecie wręczać je sobie, Waszym ulubionym filmom, planszówkom, serialom – cokolwiek zapragniecie. Chcecie występy muzyczne podczas gali? Zaśpiewajcie albo puśćcie na YouTubie koncert. Potrzebujecie przekąsek? Stwórzcie coś w ramach wspólnego gotowania potraw z popkultury. Bawcie się jak chcecie i żebyście to Wy byli zadowoleni.

6. Simon mówi

Spędźcie dzień, w którym jedna osoba decyduje o wszystkich atrakcjach. Czy chce oglądać dany serial, czy chce patrzyć jak grasz na konsoli, czy chce włożyć ci na głowę rudą perukę i zagrać w szachy – robisz to. Oczywiście atrakcje muszą mieścić się w granicach, na które druga osoba pozwala. Po dniu pełnym wrażeń warto, by osoba, która wykonywała zadania dała znać tej drugiej jak się bawiła, co chciałaby by zadziało się inaczej i też zaoferowała, że zrobi coś w podziękowaniu za miły dzień.

7. Wyśpijcie się

Naprawdę. Nie gapcie się w telefony, w ekrany, nie zajmujcie sprzątaniem i gotowaniem, nie myślcie o pracy czy nauce. Po prostu idźcie spać. Siedźcie razem w łóżku, przytulajcie się i śpijcie ile tylko chcecie. Dajcie sobie w końcu odpocząć. Świat zewnętrzny jest pełen stresu, warto dać sobie chwilę.

Płacimy im emocjami – recenzja „Nienawiść sp. z o.o.”, Matta Taibbia

2021-02-04T19:46:00.003+01:00

Książki takie, jak te z serii amerykańskiej od Wydawnictwa Czarnego są dla mnie zarówno tymi ciekawszymi, odkrywającymi oczy lekturami, jak i tymi książkami, które nie dają mi spocząć na laurach w życiu codziennym. Do jeszcze całkiem niedawna zapoznawałem się z różnego rodzaju newsami i wiadomościami, i niby byłem sceptyczny podczas ich przyswajania, ale nie próbowałem przyłapać informacyjnych kanałów na fikołkach myślowych, które te z całą pewnością chciały we mnie wmusić. Na pewno przez ten czas nieświadomości jakaś doza fałszywych informacji, którą dziś już bym uznał za bełkot, który ma mnie nastawić w kierunku, w którym dana stacja chciałaby bym myślał, została przeze mnie przyswojona jako fakty. Teraz zdecydowanie się to zmieni.

Autor „Nienawiść sp. z o.o.”, Matt Taibbi dorobił się przez lata pracy zawodowej tytułu dziennikarza kontrowersyjnego, zwłaszcza po tym tekście naśmiewającym się z umierającego Jana Pawła II. W swojej książce w sposób równie zadziorny i zaczepny przedstawia różne krzywe tendencje i sposoby przedstawiania informacji przez amerykańskie koncerny medialne. Taki cięty język, jaki prezentuje Taibbi, zawsze kojarzył mi się z pewnym rodzajem pasywno-agresywnego hejtera-blogera, ale przyznanie się przez autora do własnych błędów, którego dokonał na początku książki, zachęciło mnie, by rozważyć stawiane przez niego tezy.

W kilku rozdziałach poznałem więcej dziennikarzy z USA, niż mógłbym sobie tego życzyć przed lekturą, ale po prostu mój wewnętrzny chomik nie wytrzymał tego pięknego stężenia przypisów. I to niekoniecznie oznacza ich ogrom, ale za to prawie każdy odnosił się do czegoś, w czym mógłbym pogrzebać trochę głębiej, dowiedział się czegoś nowego.

Z drugiej strony, wciąż nie mam pewności, czy autor nie jest jednym z tych, co sprzedają swoje krzywe postrzeganie świata, pod pozorem bycia ponad podziałami. Myśl ta prześladowała mnie przez dłuższy czas, przynajmniej na początku książki. Potem założyłem jakiś margines zaufania, bo jednak książka skupia się na typowo amerykańskich mediach. Jako, że nie jestem docelowym klientem (słowo klient w odniesieniu do mediów powinno być częściej używane), mogłem zaufać w trochę większym stopniu, niż uwierzyłbym jakiemuś publicyście z polskiego poletka.

Ciężko mi jakoś jednoznacznie ocenić przyjemność czytania tej książki. Na pewno podczas lektury poszczególnych wałów dokonywanych przez liberalne media, widziałem wyśmiewany tu i ówdzie „system”, który właściwie leży sobie w biały dzień na naszych oczach i robi swoje. Ciekawe do jakich wniosków Wy dojdziecie po przeczytaniu książki.

Poszczególne części „Nienawiści” poruszają różnorodne tematy, odnoszące się do głównie, a jakże, mediów przychylnych Demokratom, ale nie tylko. Autor przedstawia rozmaite sytuacje, które pokazują nam jak bardzo dziennikarze CNN zbliżyli się sposobem przedstawiania wiadomości, do powszechnie nielubianej stacji Fox. Pokazuje też, często nieoczywistą prawdę, jaką jest to, że dostarczanie informacji przez media newsowe to biznes jak każdy inny i że pieniądze zarabiane są poprzez nacisk na to, by ich docelowy czytelnik/widz był ciągle w stanie wzburzenia. Książka wyjaśnia również metody przyciągania widzów, prezentuje kilka niedawnych sytuacji, które miały miejsce w mediach, dzięki którym można już dziś lepiej zorientować się o co tak naprawdę w tychże newsach chodzi. Oczywiście wszystkie te informacje dotyczyły rynku amerykańskiego, ale zachęciło mnie to, by obejrzeć więcej programów informacyjnych, przeczytać kilka różnych dzienników w naszym kraju, by dokonać pewnego rodzaju obserwacji. Jestem bardzo ciekaw, jak wiele analogicznych sytuacji odnajdę na naszym poletku.

O tego rodzaju książkach można by pisać i pisać, a i tak nie zdradziłem wielu smaczków, które autor zawarł w tej pozycji. Dużą przyjemność sprawiło mi odszukiwanie ludzi mediów, sytuacji, afer, o których Taibbi wspominał, jako że nie byłem do tej pory obeznany z tym światkiem. Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś ciekawego na temat mediów, siebie samych lub świata wokół nas, koniecznie przeczytajcie tą niezbyt długą książkę, by wyrobić sobie własną opinię.

Gdy starość chce mówić o młodości, czyli „We Are Who We Are”

2021-01-24T17:08:00.000+01:00

Zaczynałam „We Are Who We Are” z uczuciem bycia dziadem, który nie ogarnia wszystkiego w byciu nastoletnią osobą i chce chłonąć początki rozumienia siebie i odkrywania tożsamości i seksualności. Miałam wrażenie, że zaraz powrócę do młodzieńczych lat, kiedy wszystko się we mnie gotowało i chociażby nie wiadomo jakie (z perspektywy dzisiejszej) dziwaczne dramaty w moim życiu się działy, to było ekscytująco, przyjemnie, żywiołowo.

W produkcji my i Luca Guadagnino przenosimy się do Włoch, do amerykańskiej bazy wojskowej, nad którą dowodzenie objęła matka głównego bohatera, Frazera. Czternastolatek szybko łapie fascynację nową sąsiadką, Caitlin, a ta na początku jest nieufna (zresztą jak reszta paczki). Od początku czuć vibe „Call Me By Your Name”, chociażby w postaci Frazera właśnie. Chłopak na początku postawiony zostaje przez serial w roli outsidera, bo inaczej się wypowiada, jest bardzo świadomy swojego stylu i tego, co nosi i wydaje się być oderwany od wojskowej rzeczywistości tak bardzo, jak to tylko możliwe. Z czasem okazuje się, że outsiderem tu jest każdy: i dzieciaki, i dorośli. Są we Włoszech, ale asymilacja nie zaprząta im głowy. Tu ma być amerykańsko, ma być „jak w domu”, co niekoniecznie się sprawdza, bo uczucie, że cała okolica jest jak papierowy domek dla lalek towarzyszy przez cały seans.

I to jest jeden z nieciekawych elementów „We Are Who We Are”, że na początku karmi się nas obietnicami czegoś prawdziwego, głębokiego, poruszającego, a z czasem okazuje się, że patrzymy jedynie na makietę, a nie na twór rzeczywisty. Myślę, że dzieje się tak, bo produkcja niespecjalnie zainteresowana jest konfliktami, które sama nam proponuje.

Dobrym przykładem jest relacja Frazera z matką. Już w pierwszym odcinku widzimy, że chłopak uderza ją w twarz za to, że nie chciała mu podać alkoholu. Sarah, dowódczyni bazy amerykańskiego wojska, na co dzień grająca pewną siebie (grająca, bo tu widać, że bohaterka nie może pozwolić sobie na emocje, współczucie i wyrozumiałość, bo jako kobieta dowodząca mężczyznami musi udawać, że też jest facetem, by zyskać posłuch – co potem zgubi ją, gdy podejmie lekkomyślną, acz przewidywalną z punktu widzenia oglądającego serial, decyzję), przegrywa każde starcie z synem. W tej relacji dochodzi do przemocy fizycznej, psychicznej, totalnego niezrozumienia, ale widać też, że Sarę i Frazera łączy silna więź.

Serial nie mierzy się do końca z tym wątkiem, pozostawiając go raczej w sferze motywu problematycznego dziecka z dwoma mamami, niż próbując pokazać nam coś więcej. Pytanie czy Guadagnino rzeczywiście zawisł na stereotypie, czy cały wątek został poprowadzony właśnie w tej sposób licząc, że widzowie wyłapią subtelne podpowiedzi. Bo tak, problemem rzeczywiście mogło być to, że Frazer wychowywany był przez dwie kobiety – Sarah kilka razy mówi i daje do zrozumienia swojej żonie, Maggie, że nie jest matką Frazera, chłopak mówi do Maggie po imieniu, a ojciec Frazera przedstawiany jest przez Sarę jako tajemniczy osobnik, który zasiał w niej nasienie i zniknął, albo że w ogóle Frazer po prostu pojawił się na świecie i ma tylko jedną matkę.

Ale kwestia niedopowiedzenia tego wątku to raczej wynik tego, że „We Are Who We Are” w zasadzie rozdziela podejście do relacji pomiędzy młodymi bohaterami a do relacji łączących dorosłych. W wielu momentach starsza część postaci staje się jedynie tłem dla nastoletnich rozważań i poszukiwań, albo powodem problemów młodych bohaterów. I tutaj wiąże się to z tym, że „We Are Who We Are” miało podążać ścieżką wyznaczoną przez „Euphorię”, czyli robić przekrój przez dorastanie i nastoletnie problemy, zaburzenia, kładąc nacisk na wpływ rodziców na to, z czym mierzą się ich dzieci. Tyle tylko, że „Euphoria” poświęcała wątkom rodziców tyle czasu, by wszystko dobrze wyjaśnić.

Pokazywała też w przerysowany sposób zjawiska społeczne powiązane z obecnymi nastolatkami – zjawiska, nie samych bohaterów – by uderzały w widza prosto w jego miau miau. Z kolei w „We Are Who We Are” odrealnieni są bohaterowie. Raz, że niektóre wątki (jak ten Craiga) są przewidywalne, dwa, że akcja dzieje się w sztucznie stworzonym środowisku i brak tu asymilacji z mieszkańcami, trzy dzieciaki potrafią wypowiadać się tak egzaltowanie, że aż ocierając się o banał.

Mimo wszystko „We Are Who We Are” potrafi w wielu momentach wyjść obronną ręką. Brak odpowiedzi na to, co spotyka bohaterów łączy się z głównym wątkiem serialu: z poszukiwaniami. Najdłuższą drogę przechodzą Frazer i Caitlin, poszukujący swoich tożsamości, swojego miejsca na świecie, próbujący zrozumieć swoją seksualność. Pokazują, że utarte schematy nie pasują tak naprawdę nikomu i że wiele trzeba przejść, wiele odrzucić, by w końcu chociaż trochę zrozumieć co dzieje się z naszym życiem, kim jesteśmy i czego chcemy. Ich podróże czasem mogą wyglądać bezsensownie, mogą sprawiać wrażenie, że wciąż kręcimy się w kółko, mogą również frustrować, bo my byśmy zrobili inaczej – i w tym płynie najważniejsza nauka z „We Are Who We Are”: każdy młody człowiek sam musi zadawać sobie pytania, sam na nie odpowiadać i prawdopodobnie nie odpowie na nie do końca, ale to nie szkodzi, bo liczy się wyłącznie ten moment, w którym jesteśmy teraz.

Duże znaczenie w serialu ma muzyka, która początkowo mnie nużyła i odrzucała, ale z czasem pozostawała ze mną nawet po skończonym odcinku. Pozwalała mi na powroty do wydarzeń z produkcji, na przemyślenia dotyczące bohaterów i tak naprawdę była jedynym elementem, który sprawiał, że „We Are Who We Are” zostawało mi w głowie na dłużej. Sam serial nie jest produkcją z tych, które mną wstrząsają, chociaż samo oglądanie odcinków potrafiło przyprawić mnie o burzliwe emocje.

Tu zasługi płyną do Jacka Dylana Grazera, wcielającego się we Frazera oraz do Chloë Sevigny, grającej jego matkę, Sarah. Sevigny za każdym razem potrafi mnie oczarować i również w tym przypadku nie zawiodła – mogłabym oglądać serial tylko o jej bohaterce. W przypadku Grazera to pierwszy raz, gdy zwróciłam na niego uwagę. Widzę w nim ogromny potencjał, mam nadzieję, że będzie miał gdzie rozwijać swój talent.

Jednak wszystkie te dobre elementy oraz moja początkowa ekscytacja zginęły pod odrealnionym banałem, pod niedokończonymi wątkami. Gdyby ten serial był filmem, nawet długim filmem, sprawdziłby się o wiele lepiej. Bo rozciągnięcie tej opowieści na osiem odcinków nie służy dobrze tej opowieści. Zobaczyłam za dużo nieudanych pomysłów, na dużo mnie znudziło, bym mogła uznać „We Are Who We Are” za serial odkrywczy, poruszający zjawiskowy – a odniosłam wrażenie, że Luca Guadagnino chciał, by jego produkcja taka była.

Myśląc o ciepłych wakacjach, harując jak wół – recenzja „Nomadland”

2021-01-18T19:41:00.001+01:00

Kurcze, strasznie dobrze się czyta „Nomadland”. Za dobrze. Reportaże dawkujące infromacje, niczym artykuły gazetowe, to coś co czyta mi się płynnie i zawsze mam mylne odczucie, że po lekturze niewiele więcej wiem, niż przed zapoznaniem się z pozycją. Daje to jednak małą furtkę komfortu, że mogę przeczytać ją za jakiś czas znowu, i potem znowu, i za każdym razem odkrywać coś na nowo.

Książka przedstawia losy przeróżnych ludzi, najczęściej w wieku emerytalnym, którzy z przeróżnych powodów sprzedali swoje domy, by następnie zamieszkać w kamperach czy nawet starych autobusach. Poznajemy ich wszystkie troski dnia codziennego, autorka na potrzeby tej książki nawet sama w jednym zamieszkała i poznała luksus mieszkania w domu, w którym mało kto będzie miał skrupuły by nie pukać w okna.

Co więcej, podchodzi do problemu z wielu stron. Przedstawia tych mniej zamożnych, którzy kombinują jak przeżyć od sezonu świątecznego do sezonu świątecznego, jak i tych bardziej zamożnych, którzy na zjeździe tejże społeczności zbierają się w sektowate zgromadzenia entuzjastów konkretnych marek kamperów. Ku mojej radości, autorka nie pomija ważnej części tej społeczności, jakim są blogi i fora internetowe. Spora ilość kamperowców (mam wrażenie, że nawet olbrzyma większość), dowiaduje się o istnieniu tego sposobu życia właśnie przez to medium. Ale w kilku miejscach dostaje się kilka nieprzyjemnych igiełek od autorki, które w moim przypadku zmieniły w sposób znaczny podejście do tego, na ile współczuć ludziom, którzy byli w stanie porzucić swoje za duże lokum na rzecz domu na kółkach w cenie kilkunastu miesięcy pracy nie aż tak wykwalifikowanego robotnika w USA.

Podczas czytania nie poczułem gazetowości rozdziałów. Głównie miały na to wpływ okazjonalne przypisy, które odsyłały mnie do innych, ciekawych książek, badań, czy stron internetowych. We wcześniej recenzowanych „Eksmitowanych” przypisów był cały nawał i przy moich dobrych chęciach nie byłem w stanie sprawdzić nawet połowy z nich, tak tu starałem się zapoznać z jak największą liczbą. Recenzowana książka wydaje mi się być daleka od wydłużonego artykułu prasowego, także przez przeplatanie historii kilku bohaterów, w umiejętny sposób dopasowując je do przedstawiania różnych mniej czy bardziej pozytywnych zjawisk ich a także przeplatanie kilku wątków naprzemiennie.

Ze względu na tematykę, ciężko mi napisać, że bawiłem się dobrze, ale cóż, cieszę się że mogłem poznać Hamerykę od jeszcze innej strony. Wszystkim polecam zapoznać się tą książką, by zobaczyć, jak może wyglądać starość w kapitalistycznym kraju.

Najlepsze i najgorsze seriale 2020

2021-01-04T20:33:00.000+01:00

W tym roku nie mieliśmy wątpliwości co wygra w obu kategoriach, ale grzecznie czekaliśmy na koniec głosowania. W przypadku walki o tytuł najlepszego serialu 2020 roku, nasz tekst o tej produkcji był jednym z najpopularniejszych, jaki napisaliśmy w ciągu ostatnich miesięcy – tu więc byliśmy pewni, że zasypiecie nas głosami właśnie na tę produkcję. Co do najgorszego serialu 2020 roku, tu też nie było zaskoczenia. To już nasza geekowa tradycja, że niechlubny tytuł już trzeci raz przypada właśnie tej produkcji. Jesteśmy ciekawi co będzie, gdy zastaniemy rok bez żadnego odcinka tego serialu, ale chyba nie czeka nas to zbyt szybko. Co to za tytuły i czy pokrywają się z moimi wyborami?

Mamy za sobą trudny rok dla miłośników seriali i filmów. Nie wszystkie premiery odbyły się zgodnie z planem, niektóre zostały przesunięte na przyszły rok, inne przyspieszone. Wydaje się jednak, że w kwestii streamingu sytuacja polepszyła się, bo lockdown był świetną okazją do nałogowego oglądania produkcji dostępnych w internecie.

Trochę inaczej było u nas, ponieważ nasza sytuacja zawodowa stała się bardziej napięta w dobie pandemii i czasu na oglądanie mieliśmy mniej, niż rok temu. Mimo to byliśmy na bieżąco ze wszystkimi nowościami, chociaż pisaliśmy jedynie o niektórych. Patrząc na historię naszych blogowych tekstów oraz tych krótszych recenzji i rozważań pojawiających się na fan page’u, na Geeku pojawiały się głównie oceny produkcji gorszych.

Wydawać też mogłoby się, że mało było seriali, które rzeczywiście wyróżniały się na tle innych – czy to jako najlepsze, czy najgorsze. Większość produkcji była raczej poprawna, dobra, równie dobra co jej poprzednie sezony. W naszym plebiscycie niektóre seriale, takie jak „La Casa de Papel”, „The 100” czy „Haunting of Bly Manor” pojawiły się w obu kategoriach.

Poniższe zestawienie podyktowane jest wyłącznie gustami moimi i moich czytelników, którzy oddali głosy w plebiscycie, więc możliwe, że się z nim nie zgadzasz – i nic w tym złego.

Najgorszy serial 2020

Riverdale – najgorszy serial roku według czytelników

2017, 2018 i 2020 – w tych latach głosowaliście na „Riverdale” w kategorii Najgorszy serial roku. W 2019 też blisko było, by to właśnie ta produkcja otrzymała niechlubny tytuł, ale o miano najgorszego serialu dzielnie walczyło „Game of Thrones”. Teraz wszystko wróciło do normy i nawet tegoroczne premiery nie zawiodły Was tak bardzo, jak stare, dobre „Riverdale”.

Czy ktokolwiek traktuje ten serial poważnie? Ja nie jestem w stanie go oglądać, ale pozostaję na bieżąco, dzięki kompilacjom cringu, które oglądam na YouTube. Aktorzy również nie wypowiadają się przychylnie, gdy mówią o scenariuszu. A mimo to „Riverdale” wciąż jest popularne – a może właśnie dzięki temu, że bawi? Poza tym, związek Cheryl i Toni, niezależnie od tego co się u tej pierwszej odwala, jest raczej darzony sympatią przez widzów.

Na podium najgorszych seriali 2020 znalazły się jeszcze „Emily in Paris” oraz „Baby” (w polskim tłumaczeniu „Rzymskie dziewczyny”). Ten pierwszy to tegoroczny średniak, krytykowany głównie za to, że jedyne, co sobą reprezentuje to dziwaczne wyobrażenia Amerykanów o Europie i o Paryżu i poza ładnymi twarzami aktorów nie ma nic do zaoferowania. Ten drugi zbiera mieszane opinie, ale poza pierwszym sezonem, który dostał od krytyków całkiem dobre noty, coraz bardziej zawodzi i nudzi.

Warrior Nun – najgorszy serial roku według Geek Kocha Najmocniej

Po obejrzeniu wielu produkcji, które premierę miały w 2020 roku miałam niesmak, ale myśląc o tym jaka zasługuje na miano najgorszej, zawsze znajdywałam pozytywny element, który nie pozwalał spisać mi jej na straty. A potem przypomniałam sobie o serialu, w który bardzo mocno wierzyłam przez pierwsze dwa, trzy odcinki, a który okazał się być nudny, bez pomysłu, z dziwnym wyobrażeniem walki dobra ze złem.

„Warrior Nun”, bo o tym serialu mowa, zachęciło mnie budzącą ciekawość główną bohaterką, kostiumami, widowiskowymi walkami. A potem oglądanie tej produkcji bolało. Bardzo. Postacie pojawiają się i znikają, fabuła wlecze się niemiłosiernie, bohaterowie mają jedną cechę i to tyle z ich charakterów. Do tego doszedł queerbaiting, jak z 2010 roku. Trudno się to oglądało.

Nalepszy serial 2020

Queen’s Gambit – najlepszy serial roku według czytelników

Nie było wątpliwości jaka produkcja zdobędzie ten tytuł. „Queen’s Gambit” to jeden z najlepszych seriali, jakie widziałam. Zyskał ogromną popularność, a Anya Taylor-Joy rozkochała w sobie wszystkich niesamowitą kreacją. Rozpływałam się nad produkcją Netflixa i nad aktorstwem Taylor-Joy i na blogu, i na fan page’u, ale mogłabym pisać o tym jeszcze dużo.

Ta produkcja to idealne połączenie wciągającej historii, bardzo dobrego castingu, wyrazistości aktorki wcielającej się w główną rolę, doskonale dobranej muzyki i (a może przede wszystkim) zachwycającego montażu. Ten ostatni element jest wyjątkowy. „Queen’s Gambit” pokazuje partie szachowe na wiele sposobów, każda rozgrywka jest emocjonująca z innego powodu i czasem wystarczy tylko baczne obserwowanie mimiki graczy, by wiedzieć co dalej się stanie.

W serialu obserwujemy, jak Beth, główna bohaterka, dojrzewa jako graczka, ale szachy nie są jednak całym światem dla dziewczyny. Śledzimy też to, jak Beth radzi sobie z traumą, uzależnieniem, jak odkrywa seksualność, jak lubi zakupy, jak radzi sobie w różnych sytuacjach, w jakich postawiło ją życie.

Harley Quinn – najlepszy serial roku według Geek Kocha Najmocniej

Ja też nie miałam wątpliwości jaka produkcja zdobyła moje serce w 2020 roku, bo udało mi się odkryć serial, który spełnił wszystkie moje wymagania, jakie stawiam takim produkcjom.

Zaczęłam oglądać ten serial na początku lockdownu, jeszcze nie znając żadnego odcinka. Szybko nadrobiłam całość i musiałam czekać na kolejne epizody drugiego sezonu. To była katorga, tak bardzo chciałam nieprzerwanie oglądać „Harley Quinn”.

Uwielbiam tę bohaterkę, ale nie zawsze byłam usatysfakcjonowana z tego, jak jej losem rządzili twórcy komiksowi, filmowi i serialowi. A oto proszę, pojawiła się znakomita, samoświadoma, zabawna animacja z inteligentnymi i zabawnymi dialogami. Do tego serial porusza współczesne tematy społeczne i bierze za rogi relację Harley z Pam, którą pragnęłam od dawna zobaczyć w takim wydaniu. To wszystko okraszone zostało piękną animacją, więc wszystkie zmysły zostają zaspokojone.

Zgadzacie się z wyborami? Jaki serial, według Was, zasługuje na miano Najlepszego, a jaki na tytuł Najgorszego?

Jeśli przytłacza cię życie w antytęczowym kraju, obejrzyj „The Prom”

2020-12-23T20:47:00.000+01:00

„The Prom” jest kotem Schrödingera. To jednocześnie film nieudany, niedopracowany i z wątkami potraktowanymi po macoszemu oraz produkcja, którą każdy powinien obejrzeć, bo łapie za serce i koi zbolałą głowę.

Zacznijmy od dobrych stron, bo może jesteście tymi, którzy właśnie potrzebują takiej kojącej podusi, złożonej z lukru, brokatu, cekinów, misiów i chmurek unoszących nasze stópki nad ziemią. Moje gejowskie serduszko zostało bardzo łatwo poruszone fabułą skupiającą się na wykluczeniu ze względu na orientację, odrzuceniu przez rodzinę i kwestiach nietolerancji osób nieheteronormatywnych przez ludzi wierzących. Ja to wszystko przeszłam, przechodzę nadal, a „The Prom” mówi mi, że wszystkie te problemy mogę załatwić jedną piosenką. Z jednej strony zgrzyt (o tym później), z drugiej łzy zalewające twarz i śmiech z lesbijskich żartów przy podkręcaniu mentalnego januszowego wąsa na mojej twarzy.

Obserwujemy wydarzenia dziejące się w małym miasteczku w Indianie. Emma chce zabrać na bal maturalny dziewczynę, co rada rodziców uznaje za odstępstwo od normy i rzecze, że tak nie może być, masz dziewczyno bana na tańce. A że nie mogą wykluczyć tylko jednej osoby, to całkowicie odwołują bal. O sprawie dowiadują się Dee Dee, Barry, Angie i Trent – zakurzeni artyści z Broadwayu, którzy dość już mają kolejnych porażek i złych recenzji i chcą w końcu zdziałać coś, po czym będzie o nich głośno, i to głośno z pozytywnych względów.

Świat w „The Prom” jest bardzo prosty, większość problemów i konfliktów można rozwiązać jedną piosenką. Nic w tym złego, taki urok musicalu. Nie ukrywam jednak, że niektóre wątki wypadły zbyt blado przez to, że nie byliśmy w stanie poczuć nakładu emocjonalnego, gdyż wszystko rozwiązane zostało zbyt szybko. Mam tu na myśli szczególnie motyw uprzedzeń do osób homoseksualnych o podłożu religijnym. Cała fabuła opiera się na tej niechęci, a potem wystarczy jedna piosenka o Jezusie, by licealiści zrozumieli, iż są w błędzie.

Pozwalam jednak filmowi takim być. Myślę, że gdybym zobaczyła ten musical na scenie, wcale nie poczułabym, że cokolwiek zostało spłycone. Jednak podczas oglądania filmu wypadało inaczej rozłożyć ciężar emocjonalny, chociaż na chwilę zrezygnować z cukierkowego charakteru „The Prom”.

Bo – jak po Ryanie Murphym można się spodziewać – wszystko polane jest kiczem, lukrem, obsypane brokatem i wiórkami. I to dobrze, kocham kicz i lubię, gdy Murphy go używa. Tylko czasami wszystko robi na automacie i po prostu leje bagienko, byle by było. Mam wrażenie, że tak właśnie było w przypadku „The Prom”. Ulało mu się za dużo i do cukru, słodkości i różnych śliczności zapomniał dodać związku X. Przez to filmowi brakuje niekiedy pazura.

Brakuje go też trochę w muzyce, która jest dobra, pasuje do filmu, jest przyjemna, poprawna, piosenki doskonale prowadzą dalej akcję – ale nie są na tyle charakterystyczne, by zostawać na dłużej niż ich pierwsze wysłuchanie w filmie. Słychać tu nawiązania do innych musicali, ale koniec końców wychodzi bardziej disneyowsko, wesolutko, plumkająco wręcz. Nie ma tu nawet jednego utworu, który porządnie wybrzmiałby i mógłby stać na czele tej produkcji. Aktorsko jest zdecydowanie lepiej, szczególnie gdy patrzy się na obsadzoną w głównej roli Jo Ellen Pellman, bardzo dobrze radzącą sobie na ekranie. Ujęła mnie również Nicole Kidman, która krąży na drugim planie, ale gra tu uroczą Angie i widać po aktorce, że czuje się dobrze z tą postacią.

Ale wiecie co? Wszystkie niedociągnięcia w ogóle mi nie przeszkadzały. Oglądając „The Prom”, bawiłam się świetnie. Śmiałam się z żartów, rozczulałam nad bohaterami, a łzy musiałam zbierać do miski, żeby nie zamoczyć sobie ubrań. Podczas seansu czułam, że wszystko będzie dobrze, że na wszystko jest metoda i naprawdę wierzyłam, że wystarczy zaśpiewać piosenkę i zatańczyć, by zniknęło wszystko to, co mnie trapi.

Taki właśnie jest „The Prom”. Daje kilogramy radości i podnosi na duchu, otula tęczową kołderką. To dwie godziny ucieczki od trudów życia codziennego, które przydadzą się każdemu. Wystarczy kliknąć play i możemy przenieść się na zabieg masażu dla naszego mózgu.

Co obejrzeliśmy na 11. LGBT Film Festival: „Normal”, „Punkt zapalny” i „Zrozumieć depresję”

2020-12-07T20:48:00.002+01:00

W tym roku festiwal odbył się w wybranych kinach, a następnie przeniósł się do przestrzeni online. Obejrzeliśmy trzy filmy i wzięliśmy udział w trzech dyskusjach w Kameralnym Kinie Cafe w Gdańsku.

„Normal”

Zastanawialiście się kiedyś czy wpisujecie się w normy społeczne przyjęte w otaczającym Was środowisku? Albo jakie to normy? Czy w ogóle chcecie się wpisywać?

Myślę, że niektórzy mogą zdziwić się na widok scen z filmu „Normal” w reżyserii Adel Tulli. Ten dokument zestawia ze sobą sceny zwyczajnych, powszechnych wydarzeń w życiu dziewczynek i chłopców, kobiet i mężczyzn. Nie mamy pojęcia czy to, co oglądamy dzieje się w małej miejscowości, w dużym mieście, na prowincji – nie ma to znaczenia i implikowałoby to niepotrzebny klasizm. Podział na to, co musi kobieta, a co mężczyzna jest podobny w naszym kręgu kulturowym (film prezentuje wydarzenia dziejące się we Włoszech).

„Normal” jest ciekawym ćwiczeniem dla umysłu, czasem wręcz śmiesznym (kiedy przyszłym mężatkom tłumaczone jest, że po ślubie mają miesiąc na odnalezienie się w nowej rzeczywistości, a potem hyc, zajmować się mężem), niekiedy obleśnym (jak wtedy, gdy kandydatki na miss opowiadają o studiowaniu robotyki, a my oglądamy ich pośladki), niekomfortowym (gdy jesteśmy zmuszeni do spędzenia kilku minut na oglądaniu dziewczynki, która ma przekłuwane uszy i jest chwalona, jaka jest grzeczna i ładna).

Pewnie Wam przypadłoby czuć jeszcze co innego, ja przez większość filmu chciałam głośno wzdychać, albo śmiać się. Nie dlatego, że zaskakiwało mnie to, co widziałam na ekranie, ale dlatego, że wiem, iż mam do czynienia na co dzień z normami, oczekiwaniami, których nie chcę zaakceptować.

Mam jednak świadomość, że umościłam sobie wygodne miejsce w mojej banieczce i wielokrotnie mogłam swobodnie wyrażać swoją dezaprobatę dla różnych nacisków ze strony społeczeństwa, czy nawet najbliższych. Nikt mi za to większej krzywdy nie zrobił, więc miałam szczęście i mogłam nazbierać w głowie wiedzy o tym, że dobrze zarabia się na powielaniu stereotypowych ról, że wcale nie muszę Piotrkowi pięt szorować tylko dlatego, że jest mężczyzną, że nie muszę mieć dziecka i nie mam obowiązku mieć takiego, czy takiego ciała.

Ale niektórzy o tym nie wiedzą. Niektórzy wiedzą, ale nie mogą tego odrzucić. Niektórzy uważają, że powinni zmusić innych do wypełniania tych ról. A film „Normal” bardzo sprawnie, bez nacisku, uświadamia w jakim świecie żyjemy i z czym musimy się mierzyć. Nie ma w tej produkcji głosu z offu, są tylko konkretne sytuacje – i wali to po oczach, i mózgu, i wiesz, że musisz zmienić to, jak na świecie jest. A może właśnie Ci tak dobrze?

„Punkt zapalny”

Ziewałam na tym filmie. Niestety, ale ziewałam.

Zastanówcie się: co dla Was symbolizuje tęcza? Dla Julity Wójcik, autorki instalacji z Placu Zbawiciela, którą pewnie lepiej pamiętacie jako skąpaną w płomieniach, niż usłaną kolorowymi kwiatami, tęcza początkowo nie symbolizowała społeczności LGBTQ+. Opowiada o tym film „Punkt zapalny”, który obejrzałam w ramach LGBT Film Festivalu. Dokument prezentuje początki tęczy, w jakich miejscach Julita Wójcik stawiała swoją instalację i jak różne społeczności lokalne ją przyjmowały. W filmie prezentowane są także działania przeprowadzane w przestrzeni różnych miast, związane z tęczą-tęczą oraz zainspirowane tym, co działo się z tęczą z Placu Zbawiciela w Warszawie.

Tym, co ciekawe w „Punkcie zapalnym” jest prezentowanie różnych znaczeń tęczy: jest trochę o chrześcijaństwie, trochę o tęczy jako symbolu spółdzielczości (mega, mega zafascynowało mnie istnienie Muzeum Historii Spółdzielczości). Ale gdy przyszło do zastanowienia się nad tęczą LGBTQ+, film bardzo mocno stracił.

Znaczenie tęczy z Placu Zbawiciela nadali nacjonaliści, którzy zobaczyli w niej niebezpieczeństwo i uznali, że tak nie może być, drodzy państwo. Od tego momentu film pokazuje nam odbudowywanie tęczy, podpalanie tęczy, odbudowywanie, podpalanie – gdzieś tam w tle prześwitują inne tęczowe akcje. Mam z tym taki problem, że najbardziej emocjonalne są reakcje nacjonalistów, proliferów i innych przeciwników zmyślonej ideologii gender. Osoby stające po stronie tęczy wypowiadały się stonowanie, wycofanie, często zaznaczając wyraźnie, że ich działania nie są powiązane z LGBTQ+. Sama autorka instalacji przechodzi w filmie drogę, na końcu której co prawda wyznaje, że zdecydowała się skorzystać z możliwości i sprzeciwić się homofobii, ale mi wciąż brakowało mocnego tąpnięcia.

I tu nie chodzi o odpowiedzenie ogniem na ogień – bo w filmie wielokrotnie pada, że tęcza to miłość, spokój, szacunek i tak trzeba ją traktować, a nie walczyć. Brakowało mi wyraźnego przeciwieństwa dla ataków narodowców. „Punkt zapalny” stał się przez to filmem miałkim i nawet nie uratuje go, jeśli przyjmiemy, że dokumenty mają być wycofane i nie narzucać żadnego spojrzenia. Po pierwsze, jak mam się nad czymś zastanowić, to potrzebuję dobrych argumentów, ważnych informacji, mocnych oświadczeń, dobrze dobranych kadrów – a nie mimozy filmowej. Po drugie, nie łudźmy się, że filmy dokumentalne są obiektywne, tak się nie da: ktoś wybrał rozmówców, ktoś zmontował ujęcia (swoją drogą, montaż „Punktu zapalnego” bardzo mi przeszkadzał, miałam wrażenie, że sceny urywają się w losowych momentach), ktoś wybrał scenerię do nagrywania wywiadów.

Niestety, uznaję więc ten film za nieudany.

„Zrozumieć depresję”

Inni mają gorzej, ogarnij się, jesteś po prostu leniwa, facet musi działać, w każdej pracy jest stresująca sytuacja, to pewnie od tego komputera, zacznij uprawiać sport, jesteś dla siebie zbyt surowy, urodzisz dziecko i wszystko się zmieni.

Złote rady od osób, które nie chciały dowiedzieć się czym jest depresja lub inne zaburzenia psychiczne, albo które boją się tej wiedzy, obawiają się kontaktu z osobami chorymi. Może Wy też słyszeliście coś podobnego. Tymczasem pierwszym krokiem, by poszerzyć swoją wiedzę i odpowiednio pomóc osobie chorej, jest zadawanie jej pytań.

I właśnie z takich rozmów z osobami z zaburzeniami składa się film „Zrozumieć depresję”. Przyglądamy się czterem bohaterom, z różnymi doświadczeniami i drogami życiowymi, którzy opowiadają o tym, czym są choroby, które mają, o zaburzeniach, o szukaniu pomocy medycznej i psychologicznej, o tym, jak się czuli kiedyś, a jak teraz. Ile osób, tyle depresji, więc każde doświadczenie jest inne i takie też są opowieści bohaterów filmu. Jest o objawach somatycznych, o stygmatyzacji ze względu na narodowość, wygląd, tożsamość płciową, o stygmatyzacji samego siebie, o leczeniu, o myślach i próbach samobójczych, o napotkanych po drodze osobach. Opowieści są szczegółowe, widać, że bohaterowie czuli się swobodnie i że tematyka została podjęta ze zrozumieniem i szacunkiem.

Wszystko to przeplatają sceny z krążącym po parku mężczyzną, ubranym na czarno, palącym papierosy, będącym symbolem smutku i depresji, jak mniemam. Kiedy pojawia się ten bohater, głos z offu recytuje wiersze. Te momenty filmu mają vibe takiego starego programu edukacyjnego, które puszczano w szkołach. Sam obraz i montaż stylizowane są na stary film z vhsu. Ujęło mnie to, wcale nie pozbawiło znaczenia wypowiedziom, a wprowadziło pewne rozluźnienie (potrzebne nawet przy takiej tematyce).

Przyznam, że „Zrozumieć depresję” spośród festiwalowych filmów, które miałam okazję obejrzeć (o dwóch pozostałych już pisałam) najbardziej mi się spodobało, najbardziej do mnie dotarło. Poczułam się zrozumiana. Szczególnie, że film rozpoczyna się wypowiedziami osób, które określają chorych na depresję jako osoby słabe, a potem na ekranie widzimy, że jest zupełnie inaczej.

-----------------------------------------------
Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy, a jeszcze nie wybrałaś się do specjalisty, proszę, zrób to. Gdy obecnie jest to dla Ciebie zbyt trudne, opowiedz o swoich uczuciach komuś bliskiemu. Możesz też zawsze skontaktować się z nami, nigdy Cię nie odrzucimy. Alternatywą są poniższe telefony:

116 123 – Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych, od poniedziałku do niedzieli (z wyjątkiem dni świątecznych), w godzinach 14.00-22.00.
116 111 – Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę.
800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego, bezpłatny telefon czynny całą dobę.
800 12 00 02 – Ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie „Niebieska Linia”, czynny całą dobę.

Anya Taylor-Joy jest najpiękniejsza – o dobrodziejstwach serialu „Queen's Gambit”

2020-11-12T19:55:00.001+01:00

Anya Taylor-Joy. That’s it. Tyle powinno wystarczyć komukolwiek, by zainteresował się „Queen's Gambit”. To, co aktorka wyczynia na ekranie, wcielając się w Beth Harmon, nie pozwala oderwać wzroku od serialu. Beth jest ciekawą postacią, pociągającą, fascynującą, piękną – ale bez kreacji Taylor-Joy byłaby jedynie kolejną dobrą postacią kobiecą.

Główna bohaterka „Queen's Gambit” jako mała dziewczynka trafia do domu dziecka, w którym poznaje dwie rzeczy, które będą wyznaczać jej życiową ścieżkę: szachy i środki psychoaktywne. Przeznaczenie Beth szybko zostaje jasno określone nieodzownym duetem geniuszu i szaleństwa. Najbardziej pociągające zestawienie, którego również ja jestem oddaną wyznawczynią. Nic więc dziwnego, że już zwiastun serialu dał mi pewność, że będzie to produkcja skrojona na miarę dla mnie.

A teraz zastanawiam się: jak mam wypluć z siebie potok zachwytów, przemyśleń, doznań i chęci do gry w szachy, które buzują we mnie od obejrzenia „Queen's Gambit”?

Bo tu każdy element jest znaczący. Kreacja Anyi Taylor-Joy jest dopracowana tak bardzo, że z czasem nauczyłam się rozpoznawać po gestach, jakie wykonuje Beth w trakcie partii szachów, czy gra idzie po myśli bohaterki, czy wręcz przeciwnie. Aktorsko serial jest niezwykle płynny, ekipa świetnie ze sobą pracuje, a moje zmysły najbardziej cieszyły kreacje Marielle Heller i Harry’ego Mellinga (tu już drugi raz ostatnio, po „Diable wcielonym”, jestem zauroczona).

Ten serial to bajeczka, zwłaszcza patrząc na finałowy odcinek. „Queen's Gambit” ma dużo uroczych momentów, które na szczęście nie obejmują srogich romansów. Obserwujemy raczej różne relacje Beth z innymi, czasem przyjacielskie, czasem siostrzane, czasem obejmujące seks. Najbardziej romantyczna znajomość, ciągnąca się za nami i główną bohaterką, pozostająca niejako w fazie snu, okazała się nieść w sobie niespodziewane zakończenie.

Trudno znaleźć jedną osobę, jedną relację, która byłaby dla Beth kluczowa i ku uświadomieniu sobie, że ważniejsza jest grupa i wspólne działanie niż jednostka, dąży ten serial. Bohaterka spotyka na swojej drodze osoby, które pomagają jej w rozwoju: zarówno jako szachistce, jak i młodej kobiecie. Dopiero gdy Beth przyjmuje pomoc, czerpie z doświadczeń wyciągniętych z relacji z innymi, odnosi prawdziwy sukces. Zawsze pozostaje królową, osobą o niezwykłym talencie i zdolnościach, ale bez innych bierek nie za wiele zdziała.

W serialu obserwujemy, jak Beth dojrzewa jako gracz. „Queen's Gambit” ma formę typową dla produkcji i w sporcie: główna bohaterka przeżywa wzloty i upadki, pnie się coraz wyżej i przyświeca jej ten jeden, najważniejszy cel: pokonanie tej jednej najlepszej osoby. Szachy nie są jednak całym światem dla Beth. Śledzimy też to, jak dziewczyna radzi sobie z traumą, uzależnieniem, jak odkrywa seksualność, jak lubi zakupy, jak radzi sobie w różnych sytuacjach, w jakich postawiło ją życie.

Wszystkie te zmiany dzieją się jakby w tle. Tak samo za fabułą o genialnej szachistce ukryty jest background nakreślający epokę: czy to w kwestiach społecznych, jak rola kobiet w społeczeństwie, czy to scenografia i kostiumy. To oczywiście wyraźnie widać, bo jak nie zauważyć wyglądu postaci czy miejsc albo nie wysnuć oczywistych konkluzji, gdy Beth najpierw jest traktowana z góry, bo jest dziewczyną, a potem gazety piszą o niej w dużej mierze jedynie przez pryzmat płci. Ale to wszystko, całe to tło, to ledwie muśnięcia w policzek, lekkie pocałunki od ukochanej – a tą oblubienicą jest „Queen's Gambit” jako całość.

W tym vibie dawnych lat, pośród dźwięków i strojów vintage, jawi się jeszcze jedno piękno. Druga najlepsza rzecz, jaka przytrafiła się temu serialowi zaraz po zaangażowaniu Anyi Taylor-Joy do głównej roli: montaż. O pani, żeby tak przedstawić partie szachowe? Tego jest sporo, z wieloma przeciwnikami, w wielu lokacjach, ale i tak koniec końców to dwie (czasem więcej, ale my nie o tym) osoby siedzące naprzeciwko planszy w 64 pola, które poruszają bierkami bez słów, a publika jest równie milcząca. A tu proszę, każdy mecz jest inny, ma inną dynamikę nadaną nie tylko przez ruchy czy trudność rozgrywki albo emocje targające główną bohaterką, ale przede wszystkim przez montaż. Emocjonalność i dynamika na poziomie srogiego dramatu, po którym musisz wziąć prysznic, bo nie możesz się pozbierać.

Wszystko to tworzy niesamowitą, wspaniałą całość, na temat której dosyć trudno jest mi się wysłowić, ponieważ nie wiem, co poruszyć najpierw i mam poczucie, że moje słowa nie są w stanie opisać tego, co czuję po obejrzeniu „Queen's Gambit”. Taki serial, który satysfakcjonowałby mnie w każdym calu i sprawił, że teraz obsesyjnie szukam produkcji z jedną aktorką nie zdarza się często.

USA zamknięte w jednym mieście – recenzja książki „San Francisco. Dziki brzeg wolności”

2020-11-01T17:08:00.003+01:00

Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że Wydawnictwo Czarne uratowało moje czytelnictwo. Wcześniej czytałem stosunkowo mało, głównie szkolne lektury. Poza nimi trudno było mówić o czytaniu dla przyjemności. Tuż po maturze i w trakcie studiów od czasu do czasu lądował w moich rękach „Duży format”. Najbardziej wciągającym dla mnie kontentem były wywiady z reportażystami, a jak już na okładce zobaczyłem nazwisko Szczygieł, Tochman czy Jagielski, wiedziałem, że ja tę gazetę po prostu najzwyczajniej w świecie kupię. Czasem, gdy już zdarzyło mi się odwiedzić jakąś bibliotekę, wypożyczyłem a to „Gottland”, „Izrael już nie frunie” albo inne „Umarła wojna, niech żyje wojna”.

Zbiory krótkich reportaży podzielonych na małe rozdziały i rozrzuconych tematycznie to zdecydowanie coś, co czyta mi się najprzyjemniej. Ba, w przeciwieństwie do innych książek, przebijam się przez lekturę niezależnie od medium, zarówno w papierze, na tablecie, czytniku, jak i na ekranie monitora. „San Francisco. Dziki brzeg wolności” przeczytałem na laptopie, który jest najmniej przyjaznym i wygodnym sposobem, ale nie mogłem się oderwać! Autorka, Magda Działoszyńska-Kossow, pisze w sposób bardzo płynny, wciągający mnie w przeczytanie jeszcze jednego rozdziału, jeszcze jednej strony. Przecież to super pasjonujące, jak opisuje historię San Francisco, systemowego rasizmu czy relatywizmu w ocenie polityki własnego pracodawcy wobec prywatności. Za to czytanie o jedzeniu zawsze wprowadza mnie w pewien dyskomfort. Przede wszystkim trudno mi sobie wyobrażać smaki czy zapachy, których nie poznałem i bardzo możliwe, że nigdy nie poznam, a to boli mnie najbardziej, bo z podróży najlepiej kojarzę właśnie te kulinarne przygody.

Tytułowe miasto nie jest jedynie zbiorem ładnych widokówek zamkniętych w formie rozdziałów. Autorka podróżuje przez dzisiejsze San Francisco i jeżdżąc po różnych dzielnicach, odwiedzając różne miejsca i rozmawiając z interesującymi ludźmi, poznaje, w jaki sposób historia dorwała i zmieniła te miejsce na ziemi. Działoszyńska-Kossow pokazała mi całkiem spory wycinek historii tegoż miasta, ale także i stanu, w którym się znajduje, a do tego sporo wycinków z historii Stanów Zjednoczonych Ameryki. Niekoniecznie przedstawiane są jakoś szczególnie dogłębnie, ale wystarczająco, bym się nimi zainteresował, a także w niedalekiej przyszłości chciał pogrzebać głębiej w temacie.

Jestem bardziej niż zadowolony z poświęcenia czasu na tę pozycję. Jak przeczytałem na którymś zdjęciu kalendarza motywacyjnego, ważne, by czytać książki istotne, które pozostawiają coś w głowie czytelnika. Taki zbiór reportaży, taka wycieczka po Kalifornii i USA zaszczepiła we mnie ciekawość tego zakątka na ziemi oraz wyprostowała moją wiedzę o niektórych wydarzeniach opowiedzianych w książce. Jeśli brzmi to dla was zachęcająco, to polecam dorwać „San Francisco” w jakiejś formie.

Szmata nasączona złem – o absurdach i niepokojach w filmie „Diabeł wcielony”

2020-10-12T20:07:00.002+02:00

„Diabeł wcielony” to zbitek niekomfortowych, przesiąkniętych złem sytuacji, zdarzeń, zbiegów okoliczności, ubranych w piękne, choć mocno przytłaczające kolorystycznie kadry i znakomitą grę aktorską. Trudno wysiedzieć na tym filmie za jednym razem i trudno przerwać oglądanie „Diabła” chociaż na chwilę. Siedzi więc człowiek w rozkroku, zastanawiając się, dokąd to wszystko zmierza i przewidując, że koniec nie będzie szczęśliwy.

Śledzimy losy kilku mieszkańców Ohio i West Virginii, między innymi weterana wojennego i jego syna, pastora, szeryfa i seryjnego mordercy. Akcja dzieje się od zakończenia II wojny światowej i kończy na początku konfliktu w Wietnamie. Wiele kręci się wokół religijnych, duchowych doświadczeń wywindowanych poza granice fanatyzmu. Akurat dla mnie to ogromny plus. Religia w ogóle jest tematyką, która mnie pociąga, a kult w obrębie małej społeczności to już w ogóle odrębne zagadnienie, z którego wyciągnąć można wiele smaczków.

Brud i smród bardzo łatwo uzyskać z takich zjawisk, jak wojna i religia, bo często głównie tym są. Dlatego nietrudno uwierzyć, że tacy bohaterowie jak w „Diable” istnieją. Weteran z traumą powiązaną z boską ofiarą i brutalnym doświadczeniem, obłudny pastor traktujący kobiety i młode dziewczyny równie obślizgło, co swoje palce, które umaczał w sosie z wątróbki, wierzący człowiek w transie, przekonany, że dostał polecenie od boga.

Prawdopodobnie ten film jest w stanie chociaż raz sprawić, że poczujecie się niekomfortowo, skrzywicie się albo poczujecie odrazę do któregoś z bohaterów. Wachlarz nieszczęść, zbrodni i złych uczynków jest w tej produkcji bardzo szeroki. Na początku „Diabeł wcielony” obiecuje nam historię łączącą dwa pozornie niezwiązane ze sobą miasteczka. Historie bohaterów co prawda przeplatają się ze sobą przez cały czas trwania, ale niestety nie kryje się za tym jakaś większa fabuła.

Doceniłabym, gdyby „Diabeł wcielony” był narzędziem do tortur, którego działanie polega na przytrzymywaniu nas przy kolejnych tragicznych wydarzeniach, podkręcając ich skalę. Lubię, gdy film miota moimi emocjami, gdy nie mogę uspokoić myśli jeszcze na długo po seansie. Masochistka we mnie cieszy się na tortury dla mojej emocjonalnej wrażliwości. Ale ten film nie ma takiej konstrukcji, tylko przypomina raczej worek pełen straszności, z którego losowo wyciągamy kolejne tragedie. A im bliżej końca, tym trauma stawała się mniejsza, bo już wiedziałam, że zaraz wyciągną następną złą rzecz, i następną, i następną. Przewidywalność i bezcelowość wydarzeń pogrzebała „Diabła”. Bo kiedy ktoś na ekranie umiera, a ja nie jestem w żaden sposób poruszona, to nie świadczy za dobrze o filmie.

Na stole leży więc kilka elementów i chociaż fabularne łączenia nie utrzymały ich razem, to wciąż trzymają je sznureczki w kolorze aktorstwa, zdjęć, kolorystyki. Aktorsko „Diabeł wcielony” to syta uczta. Co prawda obsadzony w głównej roli Tom Holland nie unosi się ponad innymi, ale radzi sobie całkiem dobrze. Najprzyjemniej patrzy się na to, co wyczynia Robert Pattinson, którego rola ewidentnie rajcuje (o czym z uśmiechem mówił w wywiadzie, więc tym bardziej ciepło na serduszku się robi). Bill Skarsgård sprawiał, że jednocześnie chciało się go przytulić i pocieszyć, a także uciekać z niepokojem. Eliza Scanlen nawet z małą rolą potrafiła przyciągnąć większą uwagę niż Holland. Najbardziej oczarował mnie fanatyzm płynący z gry Harry’ego Mellinga.

Szkoda tylko, że film tak bardzo skondensował ogrom wydarzeń, że nie starczyło czasu ani na wyłuskanie sensownych powiązań fabularnych (o czym już pisałam), ani na porządny rozwój czy zapoznanie się z niektórymi bohaterami (jak szeryf, w którego wcielił się Sebastian Stan, a który gdzieś tam snuje się w cieniu). Z bólem muszę więc przyznać, że „Diabeł wcielony” to zmarnowana szansa na znakomity film. Z bólem, bo początek zapowiadał coś bardzo dobrego. Niepokój, wzbudzający dreszcze klimat i doskonałe aktorstwo sprawiły, że „Diabła” z przyjemnością ogląda się do końca, ale brak wyważenia pod koniec produkcji tę przyjemność zaczyna wymuszać.

Ale naśmieciłeś tym „Ratched”, Murphy

2020-09-22T17:17:00.001+02:00

Ryanie Murphy, czemu mi to robisz? Czemu albo dajesz do oglądania coś bardzo dobrego, albo rzucasz takim gównem, jak „Ratched”, co to nie tylko ma kiepską fabułę, ale i nieudolnie dotyka problemów społecznych?

Już któryś raz kończę produkcję od Murphy’ego z wrażeniem, że ten twórca lubuje się w dawaniu wygrać mężczyznom, w rolę których obsadził aktorów, którzy mu się podobają i że chciałby poruszać ważne kwestie, dylematy społeczne, zwracać uwagę na problemy mniejszości, osób chorych, niepełnosprawnych, problemów kobiet – ale totalnie ich nie rozumie i nawet nie chce mu się dowiedzieć czegoś więcej.

Zaczęłam oglądać ten serial i nie spodobał mi się. Muzyka była świetna (szczególnie w openingu), kostiumy i scenografia są wspaniałe, aktorsko doskonale, ale oglądałam to i zastanawiałam się o co w tej produkcji chodzi. Naprawdę, nie wiem jak można tak zawalić rozwój fabuły i bohaterów (chociaż myślę, że Murphy miał wylane na to, bo i tak połowę postaci pozabijał). Ogromne pokłony dla Paulson, że potrafiła wyciągnąć tyle z głównej bohaterki. Bo na papierze to pewnie wyglądało równie satysfakcjonująco i wciągająco, co historie wysyłane do Chwili dla Ciebie.

Mildred Ratched możecie kojarzyć, jeśli czytaliście lub oglądaliście „Lot nad kukułczym gniazdem”. Ale za bardzo w tym serialu nie znajdziecie powiązań z dziełem, z którego wzięta została główna bohaterka. Ratched w ogóle nie wie czego chce. Jasne, dowiadujemy się jaki jest jej motyw, ale jej działania rzadko kiedy mają sens. Początkowo myślałam, że Mildred po prostu tak lubi, że jak ktoś umiera, jak ona pali ciało, czy odwala rozpierduchę, to jest jej cieplej na sercu. I to by był dobry pomysł na postać.

Ale nie. Serial nagle zmienia ton. Zaczyna się ciekawie, bo obserwujemy zabieg lobotomii i jest to jedna z lepszych sekwencji w „Ratched” (to już powinno dać Wam do myślenia z jakim serialem macie do czynienia). Pojawia się też moja ulubiona dziedzina magii, lesbomancja i oczywiście przestałam mieć jakiekolwiek zahamowania i zaczęłam łaknąć oglądania uczuć między kobietami. Jest trochę brutalności, trochę intrygi, tajemnic – fabularnie mają swoje wzloty i upadki, ale warto żebyście sami przekonali się dlaczego, nie chcę tu nic spoilerować.

„Ratched” ma wątków co nie miara. Próbowałam dziś opowiedzieć Piotrkowi o czym jest ten serial, ale nie dałam rady, bo mój partner zgubił się bardzo szybko, kiedy przedstawiałam mu kolejne postacie i kolejne wydarzenia. Nie dlatego, że dużo różnorodności w produkcji, ale dlatego, że serial Netflixa co rusz zawraca, dodaje nowe elementy, coś miesza, jakichś bohaterów łączy. Niektórzy bohaterowie, jak Lenore Osgood i jej syn są totalnie niewykorzystani. Dobrze się na nich patrzy, ładni są, grający ich Sharon Stone i Brandon Flynn pokazują klasę, ale tam nie ma żadnego smaku. Myślę, że zostali wsadzeni do tej opowieści tylko po to, by prezentować brutalność, obłudę i bogactwo, bo przecież Murphy uwielbia jak z ekranu leje się na nas złoto i krew (ja też uwielbiam, ale gdy jest to zrobione dobrze, a nie na pół gwizdka).

Przyjmijmy jednak, że po bardzo słabym początku coś w „Ratched” zaczęło kiełkować. Poczułam zadowolenie, myślałam, że wreszcie produkcja utrzyma moją uwagę na dłużej, niż dwadzieścia minut. Zwłaszcza, że spodobało mi się, iż scenę przejęła grupa kobiet, których motywy i charaktery zaczęły się układać, a grające je aktorki odstawiały pokaz będący miodem na moje serce.

O jednej już napisałam w akapicie powyżej i już wiecie, że niestety ta postać szybko zawiodła moje oczekiwania. Co do głównej bohaterki, to od początku nic nie miało sensu, ale trzymałam się jej kurczowo i z nadzieją, wierząc, że Sarah Paulson zasłużyła na dużo lepszą postać, więc na pewno już za chwilę dostanę bombą po oczach. Nie do końca to wyszło, Mildred Ratched pozostała bolącym serce zawodem. Jestem za to zadowolona z Gwendolyn Briggs, asystentki gubernatora i safickiej piękności (w tej roli Cynthia Nixon) oraz z Betsy Bucket, tej typowej początkowo nielubianej bohaterki, którą z czasem wszyscy pokochają (zagrała ją Judy Davis). Z tymi dwiema przetrwałabym każdy gówniany serial. Ciekawią, chce się im kibicować, ich radości cieszą, a smutki bolą bardziej, niż świadomość, że większość czasu poświęconego na „Ratched” to zmarnowane życie.

Murphy ubódł mnie również wprowadzeniem do serialu bohaterki z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości. Jedna z pacjentek szpitala, w którym pracuje Ratched, zgłasza się z problemem, który lekarz rozpoznaje właśnie jako wyżej wspomniane zaburzenie. Niestety, większość tożsamości jest agresywnych, a sam motyw tej pacjentki zostaje koniec końców sprowadzony właśnie do bycia złoczyńcą, więc zamiast dobrego rozpoznania, chęci przedstawienia poprawnie zaburzenia, dostajemy to, co zazwyczaj funduje nam popkultura, gdy występują w niej osoby z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości: wizję agresywnego szaleńca. A przecież tak to w rzeczywistości nie wygląda.

„Ratched” jest więc zmarnowaną produkcją, pełną niedociągnięć, błędów, nudnych i irytujących treści. Można w niej znaleźć kilka perełek, ale czy warto dla nich taplać się w gównie? Cóż, musicie o tym zdecydować sami. Ja wolałabym poświęcić te prawie osiem godzin na coś innego.

Głowa na ostro – moje życie z depresją i migreną

2020-08-09T20:25:00.000+02:00

Poniższy tekst przedstawia moje doświadczenia z depresją, lękami i migreną. Nie jestem specjalistką, więc proszę, jeśli podejrzewasz u siebie zaburzenia psychiczne, idź na wizytę do psychologa lub psychiatry. Tekst powstał w momencie, w którym pewne objawy wracają, a ja ponownie udaję się na terapię.

Ostrzeżenie: depresja, uzależnienia, ataki paniki, samobójstwo

***

Nic mnie nie cieszy, nic mi się nie podoba. Włączam odcinek jakiegokolwiek serialu i po dziesięciu minutach wyłączam. Nie umiem skupić się dłużej na jednej historii. Biorę więc do ręki książkę. Jest lepiej, wciągam się, udaje mi się utrzymać uwagę na dłużej, ale po godzinie Piotrek znajduje mnie śpiącą w dziwnej pozycji, z leżącym obok czytnikiem ebooków.

Jeśli chodzi o sen, jest bardzo różnie. Próbuję spać przynajmniej siedem godzin na dobę, ale rzadko mi się to udaje. Wiem, że muszę dbać o sen, bo każda zła noc może skutkować silnym bólem głowy. Kupiłam fit banda między innymi po to, by monitorować sen. Obojętnie, czy budzę się całą noc, czy przesypiam z dobrą ilością głębokiego snu – cały dzień jestem zmęczona, senna, drażliwa.

Tym razem nie jest tak źle, jak bywało. Po tym, jak nauczyłam się radzić z emocjami, zakończyłam farmakoterapię i wyszłam z ostatniej wizyty u psycholożki, minęło sporo czasu. Radziłam sobie doskonale, ale mój organizm chyba nie chciał dłużej wytrzymać. Bóle głowy nasiliły się, aktualnie czuję ból codziennie od kilku miesięcy. Zaczęłam znów walczyć, szukać pomocy, chcę z tego wyjść (a raczej nie dawać się znowu chorobie). Wiem, że nie jestem niczemu winna, wiem, że normalnym jest nie radzić sobie, ale chcę się postarać.

***

Nie pamiętam, od kiedy czułam, że jestem nikim. Gorzej niż nikim, bo w sumie kimś, tylko że beznadziejnym. Głupia, naiwna, niewarta uwagi, obrzydliwa, brzydka. Wiele osób mówiło mi te epitety, ale i sama je sobie powtarzałam każdego dnia. Uświadomienie sobie własnej orientacji sprawiło, że coś we mnie pękło. Samookaleczałam się, chyba traktując to jak karę za to, kim jestem. Wszyscy z mojego środowiska mówili, że to grzech, więc tak jest, prawda? Długo zajęło mi, nim zrozumiałam, że Bóg, w którego wierzę, nie ma nic przeciwko mojej panseksualności.

We wszystkim pomogła mi popkultura. Pisałam już o tym nieraz na tym blogu, bo właśnie miłość do kultury, szczególnie tej popularnej, była czymś, z czego uczyniłam kotwicę. To była moja ucieczka, póki nie było tak źle, że cokolwiek przestało mnie cieszyć. Ale do tej pory radziłam sobie jako tako, jeszcze bez pomocy specjalistów. Przestałam się okaleczać, ale wciąż myślałam o śmierci. Kilka razy byłam bliska zrobienia jednego cięcia, które miało mnie zabić. Na szczęście nie zrobiłam tego.

Od czasu klasy maturalnej było tylko gorzej. Nie mogłam opanować własnych nerwów, uczuć, emocji. Byłam bardzo podatna na manipulację, co zostało wykorzystane przez kogoś, komu ufałam. Znalazłam się w bardzo toksycznej relacji i właśnie wtedy przeżyłam swój pierwszy atak paniki. Nie pamiętam, ile razy do teraz mi się przytrafiły, ale w pewnym momencie były tak częste, że nie byłam w stanie normalnie funkcjonować. Jednocześnie przygnębiały mnie codzienne migreny. Miałam przerażające wyniki badań, niedobory magnezu, potasu oraz – czego do dziś się wstydzę – byłam uzależniona od leków przeciwbólowych.

***

Pamiętam, że błagałam mamę o pomoc, bo sama nie byłam w stanie myśleć na tyle trzeźwo, by wykonać jakikolwiek ruch. Gdyby nie ona, nie dałabym rady. Jestem jej bezgranicznie wdzięczna za wsparcie, które okazała mi przez wszystkie lata, za to, że uczyła się, jak mi pomóc, że do dziś o mnie dba. Jeśli macie w swoim życiu bliską osobę, powiedzcie jej, co się z Wami dzieje, powiedzcie, jak może pomóc i czego potrzebujecie. To pomaga, bo łatwiej jest wtedy cokolwiek zrobić, podjąć działanie, poczuć się bezpiecznie.

Mnie się udało. Poszłam do psychiatry i psychologa. Musiałam też odstawić leki przeciwbólowe. Mój organizm mnie znienawidził, dwa tygodnie leżałam w bólu, rzygając jak kot. Otrzymałam leki, pomoc terapeutyczną. Zaczęła się moja praca nad sobą.

***

Przechodzę i przechodziłam etapy, w których nic mnie nie cieszyło, w których emocje zmieniały się pod wpływem chwili. Niekiedy wydawało mi się, że stoję gdzieś obok, albo że nikt mnie nie dostrzega, a ja obserwuję swoje życie jak serial. Nie mogłam spać, nie mogłam się skoncentrować, byłam drażliwa, łatwo wybuchałam, a potem nagle zamykałam się na wszystko i wszystkich, bez żadnej emocji w mojej głowie. Jazda do pracy potrafiła mnie przerażać. Niekiedy nie wychodziłam z domu z powodu silnego bólu, ale zamiast odpoczywać i sprawiać, by zniknął, nagle zaczynałam pracować, przerażona, że mogę mieć jakieś zaległości. Czasem kupienie kawy na mieście mnie przeraża i muszę prosić o to Piotrka. Bywało, że nie pisałam nic na bloga, bo myślałam, że piszę beznadziejnie, albo tak bardzo bałam się negatywnych komentarzy, że rezygnowałam z wstawiania czegokolwiek.

Jeśli czujesz się podobnie, a jeszcze nie wybrałaś się do specjalisty, proszę, zrób to. Gdy obecnie jest to dla Ciebie zbyt trudne, opowiedz o swoich uczuciach komuś bliskiemu. Możesz też zawsze skontaktować się z nami, nigdy Cię nie odrzucimy. Alternatywą są poniższe telefony:

116 123 – Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych, od poniedziałku do niedzieli (z wyjątkiem dni świątecznych), w godzinach 14.00-22.00.
116 111 – Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę.
800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego, bezpłatny telefon czynny całą dobę.
800 12 00 02 – Ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie „Niebieska Linia”, czynny całą dobę.

Seks bez tabu i bez oceniania w „Moje życie jest moje” – reportaż Remigiusza Ryzińskiego o seksie

2020-08-02T20:39:00.000+02:00

W naszym kraju nie cichną rozmowy o seksie, a jednocześnie wcale o nim nie rozmawiamy. Głośne są jedynie oceny tego, co wolno, a co nie, co moralne, co przystoi takim i takim ludziom, co religia na to i kto ma prawo mówić o seksie, a kto powinien trzymać się z daleka o tej tematyki. Zwykłe rozmowy o seksualności, o potrzebach, przyjemnościach, fetyszach, trudnościach i doznaniach są spowite zasłoną myślenia w relacjach ze znajomymi, rodziną, a nawet z partnerami. Wielu pewnie boi się odrzucenia, więc nie przyznaje się do swoich pragnień nawet przed samym sobą. Istnieje też jakieś przekonanie, że seks można pokazywać i o nim mówić jedynie w sposób wyuzdany, humorystyczny lub przez pryzmat przemocy.

Remigiusz Ryziński udowadnia, że o seksie można pisać inaczej, że Polacy lubią o nim mówić, że życia seksualne bohaterów jego książki, „Moje życie jest moje” potrafią być bardzo bogate.

Najwspanialszym w reportażu Ryzińskiego jest to, że nie ma w nim ani grama oceny dla przedstawianych historii. Obojętnie czy czytelnik wie coś o klubach dla swingersów, pracownicach klubów erotycznych, osobach praktykujących seks po narkotykach, szukaniu partnerów w internecie i innych wątkach poruszonych w tej książce, czy może wszystko to będzie dla niego czymś nowym – myślę, że i tak przeczytane treści nie wywołają oburzenia, obrzydzenia, zdziwienia.

„Moje życie jest moje” czyta się z ciekawością, bo historie bohaterów tej książki są niezwykle fascynujące. Do każdej relacji erotycznej dochodzą jeszcze sposoby życia bohaterów, ich zwyczaje, powody, dla których zdecydowali się na taką formę seksu. Osoby opowiadające Ryzińskiemu o swoich doświadczeniach są niezwykle otwarte i (o czym zresztą wspomniał autor w wywiadzie dla Onetu) czerpały przyjemność ze zwierzeń na potrzeby tej książki.

Ową wolność, która stała się tematem przewodnim „Moje życie jest moje” czuć w każdej opowieści. Możliwe, że ktoś z czytelników, po lekturze, odważy się w końcu przyznać do swoich pragnień. Możliwe, że ktoś inny, czytając o niektórych praktykach poczuje podniecenie, będzie się masturbował, albo zachęci partnerkę/partnera do wspólnej ekploracji opowieści z książki i własnych ciał. Myślę, że „Moje życie jest moje” może być książką, która otwiera ludzi na nowe możliwości, na wiedzę, na akceptację.

Poza tym, to naprawdę dobrze napisana książka. Bardzo łatwo zatopić się w czytanym tekście, doświadczenia porównywalne są do tych towarzyszących przy czytaniu doskonałej powieści. Przyznam, że przez pierwsze kilka stron byłam w szoku, ponieważ lektura książki Ryzińskiego wyglądała dla mnie właśnie jak czytanie beletrystyki, a nie reportażu, a przecież obiecano mi literaturę faktu. Szybko jednak zrozumiałam, że po prostu przyjemnie czyta mi się o cudzym życiu.

Czy w takim razie „Moje życie jest moje” czyni z czytelnika poglądacza? W pewnym sensie tak, bo książka jest formą eskapizmu podobnego do tego, generowanego przez oglądanie innych ludzi – ale podobne uczucie można uzyskać przy oglądaniu reality tv, tylko, że w książce Ryzińskiego nie ma nakręconych emocjami szokerów, nie ma oceniania, żadnego jury, zdobywania atencji. Jest fascynujące życie erotyczne Polaków, opowiedziane w pięknej, przystępnej formie, z ogromną otwartością, ze zrozumieniem. Czyni to „Moje życie jest moje” książką dla każdego dorosłego człowieka – tak po prostu, dla każdego.

Przystojny, nawąchany, zabójczy - recenzja „MW” Osamu Tezuki

2020-07-26T20:17:00.000+02:00

Na początku powiedzmy sobie coś jasno: uwielbiam komiksy Tezuki, za styl rysunków, kresek, pomysłów na fabułę. Każda zapowiedź dzieła, chociażby inspirowanego twórczością mistrza, to dla mnie święto i czym prędzej ogłaszam to na naszym fanpeju. Gdy piszę tę recenzję czuję się rozdarty, na co najmniej dwie części. Ale po kolei.

Micho Yuki z powodzeniem mógłby być głównym bohaterem taśmowo produkowanych harlequinów. Ma wszystko, czego kobieta z takich opowieści mogłaby chcieć: jest przystojny, inteligentny, pochodzi ze wspaniałej rodziny, której członkowie specjalizują się w sztuce Kabuki. W dodatku prowadzi bardzo obiecującą karierę w bankowości, a kobiety lepią się do niego jak muchy. Problem w tym, że nasz piękniś jest bezwzględnym seryjnym mordercą-crossdresserem, który po trupach chce dotrzeć do zabójczego gazu produkcji amerykańskiej o nazwie „MW”. Ta substancja, przypadkiem ulotniona na wyspie, na której Michio zupełnym przebywał. Po wystawieniu na działanie tego gazu, jego psychika ukierunkowana jest w stronę skutecznego mordercy bez skrupułów. Powstrzymać go może jedynie jego kochanek, ksiądz, gej i wspólnik w zbrodni w jednym, czyli ojciec Garai.

Tak, w tej historii osadzonej w latach 70. pojawia się bohater ksiądz-gej i nie jest jedynym homoseksualistą w tej opowieści. Nie jest to najmocniejszy akcent historii, widać morderstwa, seks (często wymuszony). Tezuka nie boi się naruszać tabu i znając historię powstawania „MW”, nie jest to nic dziwnego.

Niestety same poruszanie takich tematów nie zastąpi sprawnie napisanej historii. I nie chodzi zupełnie o to, że akcja nie jest interesująca; jak najbardziej jest. Ale brakowało mi tego czegoś, co czułem podczas czytania „Do Adolfów”, czy „Ayako”. Opowieść nie jest zbyt wielowątkowa, tak naprawdę wszystko kręci się wokół tytułowego gazu i Yukiego, który chce po trupach dotrzeć do niego i zabić wszystkich, jak spaczony, typowy złol z jakiegoś superhero.

Czytając całą tę intrygę nie mogłem się oderwać, musiałem poznać ją do końca, teraz, już jak najszybciej. Z kolei mój dobry znajomy przeczytał połowę I do tej pory nie jest w stanie go zakończyć. Zupełnie się nie dziwię; dokładnie w tym momencie intryga zaczyna się robić lekko przekombinowana w sposób nieznaczny. Jednakże gdy nie jest się fanem Tezuki, można odczuć znużenie nagromadzonymi emocjami. Zwłaszcza że w samym pierwszym rozdziale jest co najmniej kilka wydarzeń, które ludziom z naszego kręgu kulturowego, mogą wydać się bardzo mocne.

Wydanie ekskluzywne jest takie nie tylko z nazwy. Odrobinę żółtawy, miękki papier dawał mi poczucie, że czytam stary komiks, ukryty na strychu przed oczami nieprzygotowanych do tego dzieci. Obwoluta, jak i okładka wydają mi się bardzo estetyczne. Jednakże najważniejsze w takich wydaniach dla mnie jest, czy muszę pochylać się nad komiksem, bo boję się, że mi się zaraz nowiutki komiks rozleci. Tu nie ma tego problemu, więc daje 11/10 gwiazdek i GWARANCJĘ JAKOŚCI PIOTRUSIA. A jeśli chodzi o rysunki, to jest to moim zdaniem miód nad miody Tezuki z „mrocznego okresu” jego twórczości.
Naprawdę się cieszę, że kolejny utwór Tezuki został przetłumaczony i wydany, w dodatku w formie bardziej niż godnej. W mojej ocenie nie przetrwał jednak próby czasu i z czegoś, co z opisu wydaje się świetne, przełomowe, została już tylko manga ciekawa historycznie z brutalną historią. Polecam jednak mimo wszystko zapoznać się z tym klasykiem.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękujemy Wydawnictwu Waneko.

Jeśli masz tatuaże, to diaboł się tobą interesuje – recenzja nudnego „Warrior Nun”

2020-07-23T20:06:00.003+02:00

Ksiądz, członek Zakonu Miecza Krzyżowego, spokojny człowiek, dbający o innych i wyrozumiały, mówi, że sam wykona to zadanie i poradzi sobie z gangiem. Zdejmuje koloratkę i podwija rękawy koszuli. Oczom jego towarzyszki ukazują się tatuaże, pokrywające obie ręce księdza. Dziewczyna jest w szoku, widząc czarny atrament i żąda wyjaśnień. Bo tatuaże to znak, że diaboł się nim interesuje.

Ta scena idealnie opisuje czym jest „Warrior Nun”. Oczywiście nie pada w niej stwierdzenie, że “tatuaże to symbol szatana”, ale na pokazanie przez księdza wydziaranych rąk postawiono taki oburzający nacisk, że aż się zaśmiałam.

Na insta story relacjonowałam swoje wrażenia po obejrzeniu połowy sezonu i jeszcze wtedy byłam optymistycznie nastawiona do całości, bo słyszałam, że w drugiej części serial się rozkręca. Nie zniechęciłam się więc wolno rozwijającą się fabułą, skupiając się na dobrych elementach produkcji: budzącej ciekawość głównej bohaterce, znakomicie wyglądających kostiumach, widowiskowych walkach, obietnicy poznania interesującego backstory Zakonu i uroczej nastoletniej miłości. Miło mi się robiło na sercu również dowiadując się, że transpłciową bohaterkę zagrała transpłciowa aktorka.

Oj, jaka byłam naiwna wierząc w internetowe zapewnienia, że im dalej w „Warrior Nun”, tym gęstsza atmosfera. Oglądanie kolejnych odcinków określiłabym raczej stwierdzeniem: im dalej, tym bardziej boli.

Śledzimy losy Avy, która w momencie rozpoczęcia serialu jest martwa. Jej ciało leży w kościelnej kostnicy, w której pojawiają się członkinie Zakonu, uciekające przed atakiem. Przypadkowo Ava zostaje kolejną nosicielką Aureoli, artefaktu dającego nadprzyrodzone moce i umożliwiającego widzenie demonów. Przedmiot ożywia dziewczynę, która błąka się następnie po mieście, a zakonnice próbują ją odnaleźć.

Ava teoretycznie powinna oddać Aureolę, bo na artefakt czeka już następczyni, przygotowywana do tej roli od urodzenia. Kobieta, która nosi w sobie anielski przedmiot zostaje liderką grupy, więc zakonnice oczekują od takiej przygotowania militarnego, którego Ava oczywiście nie ma. Pada propozycja by dać głównej bohaterce szansę, ale ona ma inne plany.

I tak bujamy się za Avą praktycznie do końca. Dziewczyna poznaje nowych znajomych, którzy po połowie odcinka znikają z pola widzenia i serial nawet nie próbuje wyjaśnić co się z nimi stało. Poza obiektem westchnień Avy nie ma w sumie za kim tęsknić, bo postacie są zrobione z kartonu i prawie nic o nich nie wiemy. Niestety, jest tak z większością bohaterów tego serialu: albo są tajemnicami, albo kartonowi.

Mamy Avę, która jest wyjątkowa, bo tak. Jest JC, który uciekł z domu i jest typowym przystojniakiem z przestrzeganiem prawa na bakier. Jest Mary, członkini Zakonu, która nie złożyła ślubów i żyje według własnych zasad, typowa outsiderka. Jest płaski czarny charakter, który nawet nie próbuje ukryć swoich zamiarów (brakuje mu tylko diabelskiego śmiechu). Pojawia się też Beatrice, która powstała tylko po to, by robić za queerbaiting i rzucać Avie spojrzenia, dotykać ją po twarzy i płakać na opowieści o smutnej lesbijce (serio Netflix, który mamy rok, 2008?).

Fabuła wlecze się, wątki się gubią, a zakończenie i big reveal wypada prześmiewczo i całe odkrycie tajemnicy zostało tak zakręcone, że jak przyszedł czas na monolog "tego, który za wszystkim stoi", to w połowie zgubiłam wątek (tak, tajemnica w tym serialu bazuje na podążaniu za śladami prowadzącymi donikąd, by wszystko wyjaśnić długim na pół odcinka monologiem). Gdzieś tam jeszcze pojawia się naukowczyni, próbująca wykorzystać boski metal, divinium do stworzenia portalu.

Tak naprawdę nic nie ma sensu, nie widać, by wydarzenia w serialu następowały po sobie za sprawą przemyślanego scenariusza. Po prostu są, niektóre rozwleczone, inne (co już wspomniałam wcześniej) gubią się po drodze. Robi się nudno, bardzo nudno.

Trudno tu nawet znaleźć jakikolwiek przekaz. „Warrior Nun” nie jest ani czystą rozrywką, ani nie niesie w sobie nic, co można by poddać analizie. Nie ma znaczenia, że mamy do czynienia z serialem, w którym występuje tematyka Boga, demonów, religii. To wszystko zostaje spłycone do kilku wyznań Avy, że nie wierzy w Boga, a potem do tego, że w sumie to nie wie, bo przecież widzi to, co widzi i do jednego zdania, które wypowiedziała o patriarchalnym systemie Kościoła Katolickiego. „Warrior Nun” wprowadza bohaterkę z wątpliwościami i każe jej ruszyć w drogę, z czego łatwo można by było stworzyć miejsce na religioznawcze dywagacje (ekhem, „Chilling Adventures of Sabrina”), a kończy to wszystko stwierdzeniem faktu: anioły istnieją, Bóg istnieje, a diaboł to już w ogóle istnieje i się nami interesuje.

„Warrior Nun” ma kilka fajnych elementów, niestety nie skupiono się na nich i szybko zginęły, zakopane przez nudną fabułę (albo nawet brak jakiejkolwiek postępującej historii) i kartonowe postacie. Kilka prześmiewczych motywów i queerbaiting pogrzebały całkiem ten serial.

Piękny komiks z pokręconą historią - recenzja „Utsubory”

2020-07-07T20:49:00.003+02:00

Czytanie mang właściwie od samego początku sprawia mi pewien drobny, może dla niektórych mało istotny, problem. Otóż, większość pozycji wydawanych w naszym kraju to bądź co bądź tytuły dla nastolatków. Generuje to pewien skrzywiony obraz tego, jak wyglądają japońskie komiksy, więc ocena „Utsubory” przychodzi mi naprawdę ciężko. Bo nie chcę oceniać mangi tylko w odniesieniu do innych tytułów młodzieżowych, które z całą pewnością przebija poziomem. Potrzebowałem więc więcej czasu, niż przy poprzednich recenzjach, by ocenić ten komiks w sposób, na jaki zasługuje.

Po, moim zdaniem, tradycyjnym dla mang, gdzie jest choć trochę tajemnicy, wstępie od razu lecimy z grubej rury, jak widać na załączonym obrazku:

Jeśli czujecie się skonfundowani, to dobrze.

Policja odnajduje ciało młodziutkiej denatki. W wyniku bezsprzecznie bezpośredniego spotkania z ziemią, ciała nie sposób zidentyfikować. W jej telefonie komórkowym śledczy odnajdują jedynie dwa numery: jej domniemanej siostry bliźniaczki, Aki Fujino oraz sławnego pisarza Mizorogiego. Fabuła szybko nabiera tempa, by po chwili cofnąć nas w czasie, po czym czeka nas powrót do szarej współczesności.

Od historii, zwłaszcza w jej środkowym momencie, poczułem zapaszek gry „Her Story”. A ja lubię jak trochę śmierdzi takim praniem mózgu i przeplataniem wątków, których nie da się w sposób łatwy i prostolinijny połączyć. Skakanie po różnych liniach czasowych widzianych z różnych perspektyw, jest bardzo wciągające, a mnie samego bez problemu pozwoliło wczuć się w świat przedstawiony. Recenzowany komiks pokazuje też akcję z perspektywy pisarza-dżentelmena, co jest dla mnie dość ciekawym nowym doświadczeniem, zwłaszcza po moich dotychczasowych przygodach literackich z bohaterami głównymi w postaci pisarzy (tak panie King, o panu mówię).

Patrząc na dorobek pani Asumiko Nakamury, z którym miałem styczność, mógłbym spodziewać się delikatnych postaci męskich z momentami przerośniętymi dłońmi, zamiast tego dostałem bardzo sprawnie narysowany komiks. Sterylne pomieszczenia, tła w których rozgrywa się akcja (złośliwi powiedzieliby, że akcja dzieje się w wyłączonym matrixie), delikatne portrety postaci, czasem wyglądające nawet na niedokończone, wzbudziły we mnie dość psychodeliczne odczucia, a jak wspominałem już kiedyś na łamach innych moich tekstów, bardzo lubię komiksy z psychodelicznym sznytem.

Jako jeden z kilku, mam nadzieję w przyszłości coraz liczniejszej grupy, wydań ekskluzywnych, recenzowany komiks wydany jest godnie. Piękna, dwustronna obwoluta i twarda oprawa pod spodem, wydaje się być przy innych mangach naprawdę ekskluzywna, a postawiona tuż obok „Do Adolfów”, czy „Ayako”, wygląda naprawdę pięknie.

A jeśli ktoś zastanawia się, czy to świat gdzie miłość jest platoniczna, to ostrzegam: jest kilka „momentów”, w dodatku pięknie narysowanych, bez przegięć i umowności, które zawsze kojarzyły mi się z hentaiami.

Bardzo polecam sprawdzić ten komiks. Jest pięknie narysowany, a fabuła przedstawiona w co najmniej interesujący sposób. Ostatecznie grubaśna, pięknie oprawiona książka, wypełniona świetną historią z całą pewnością będzie podwójnie wzbogacać waszą półkę z książkami.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękujemy Wydawnictwu Waneko.

Nie tego oczekiwałam – recenzja „W głębi lasu”

2020-06-14T20:11:00.001+02:00

Podczas licealnego obozu letniego znaleziono ciała dwojga uczniów, a dwoje innych nastolatków zaginęło. Dwadzieścia pięć lat później, Paweł Kopiński, prokurator i świadek tamtych wydarzeń, zostaje wezwany na komendę w celu zidentyfikowania ciała zamordowanego mężczyzny. Denatem może być jeden z zaginionych, co budzi w Pawle nadzieję, że jego siostra, która również zniknęła tamtego lata, wciąż żyje. Prokurator zaczyna badać sprawę na własną rękę, odzywa się do swojej młodzieńczej miłości, Laury i próbuje rozwikłać wszystkie tajemnice tamtego obozu.

Polski serial oryginalny dla Netflixa powstał na podstawie książki Harlana Cobena. Powieści nie czytałam, mogę Wam jednak zdradzić, że wersja historii przeniesiona na ekran różni się od tego, co możecie przeczytać w książce. Ambicje twórców „W głębi lasu” przerosły ostateczny rezultat. Najbardziej widać to poprzez różnice pomiędzy pierwszym odcinkiem a kolejnymi. Jeszcze pilot utrzymał mnie w zaciekawieniu – reszta epizodów niezbyt.

Produkcja opiera się na dwóch osiach czasowych: roku 1994, w którym miały miejsce tragiczne wydarzenia oraz roku 2019. Obserwowanie początku lat 90. przywołało we mnie nostalgię: brick game, bransoletki z żyłek, kupowanie w warzywniaku i pakowanie zakupów do plastikowych toreb z uszkami i motywami bożonarodzeniowymi, informacja o występie Edyty Górniak na Eurowizji słyszana gdzieś w tle… Ta linia czasowa była również ciekawsza, niż współczesność. Wydarzenia były bardziej spójne, śledztwo mocniej wciągało, bohaterowie bardziej mnie obchodzili, niż ich późniejsze wersje.

Sypać zaczęło się właśnie w scenach dotyczących roku 2019. Na początku przez wątek poboczny, czyli sprawę oskarżenia o gwałt, którą prowadzi główny bohater. Niestety, ale tak ważny temat wykorzystany jest tylko po to, by Paweł był szantażowany, a tajemnice związane z jego żoną i szwagierką wyszły na jaw. Nie są to jednak sekrety związane ze zbrodnią sprzed lat, a sam wątek oskarżenia i gróźb wobec prokuratora poprowadzony został nudno, czasem wręcz komicznie (szczególnie jeśli dodamy do tego, że Cezary Pazura wcielił się w rolę wpływowego dziennikarza, próbującego zastraszyć głównego bohatera, co poskutkowało stworzeniem karykaturalnej postaci „tego złego”). Przykre jest również to, że w tym całym zamieszaniu zniknęła sama ofiara gwałtu i że skoro już wprowadzono taki wątek, to nie posłużono się nim, by przekazać coś ważnego.

Także relacja starszych Pawła i Laury nie miała nic w sobie. Dużo więcej chemii Agnieszka Grochowska miała z Małgorzatą Kożuchowską w serialu „Motyw”, niż teraz, z Grzegorzem Damięckim. Chociaż w tym przypadku Grochowska w ogóle wypadła drewnianie, cały serial przechodząc z jedną miną. Cóż, nie jest to najwyższych lotów aktorka, ale widziałam jej lepsze występy, a poza tym, mam na nią potężnego crusha, więc jakoś tak zależało mi, by dobrze wypadła. Ale na tle reszty ekipy nie odróżniała się jakoś szczególnie, bo aktorskich popisów, to w „W głębi lasu” nie znajdziecie.

Czasem pogubicie również dialogi, bo polski dźwięk jest fatalny. Oglądając z użyciem dobrych słuchawek miałam problemy ze zrozumieniem niektórych kwestii, szczególnie tych szeptanych (wyjątkiem są wypowiedzi postaci granej przez Adama Ferencego, ale on zawsze gra na szepcie podszytym agresywnym warknięciem, to już wyszkolił się tak, że dobrze go słychać).

A im dalej w las, tym więcej ciał, rozwiązanych tajemnic i sypiącego się serialu. „W głębi lasu” dość szybko się nudzi. Nawet wisząca nade mną tajemnica i dziwaczne wydarzenia, powoli odkrywające przeszłość, nie były w stanie sprawić, że siedziałam jak na szpilkach. A czegoś takiego oczekuję po serialu kryminalnym. Na domiar złego, logika fabuły zaczęła zanikać i pojawiły się dziury, które do końca produkcji nie zostały rozwiązane. Jeśli chodzi o rozwiązanie zagadki, to już czysto kwestia gustu – mi się nie podobało. Scena zbrodni bardziej mnie rozbawiła, niż zaskoczyła lub przeraziła.

Z dobrych stron: zdjęcia, scenografia, kostiumy, muzyka wyszły wspaniale. Podobała mi się ta wszechobecna depresyjna szarość, bardzo pasująca do tematyki produkcji. Twórcy „W głębi lasu” zadbali o drobne elementy każdej lokacji, dopasowując je do danego czasu (ujęło mnie, że zamiast pokazać super wypasionej sali szpitalnej, zaprezentowano taką, jaka jest naprawdę w publicznych szpitalach – czyli bez szału), co dało mi przyjemność z oglądania, choć podejrzewam, że nie czułabym jej z tego powodu, gdybym nie była Polką.

Niestety, dbanie o szczegóły, dobre zamiary i ciekawy zamysł początkowy nie są w stanie uratować „W głębi lasu”. Nie czułam żadnego dreszczyku emocji, nie bawiłam się wyśmienicie, wręcz wynudziłam się i nawet trudno mi było dokończyć tę produkcję (a to zaledwie sześć odcinków). Wielka szkoda.

Co jest queer, a co hetero – recenzja „Argonauci”, Maggie Nelson

2020-06-10T17:01:00.000+02:00

Rozpoczynając czytanie „Argonautów”, Maggie Nelson poczułam się głupia.

To ostre określenie, być może hiperbolizuję, ale właśnie uczucie głupoty wlało się do mojej głowy, gdy zaczęłam lekturę tej książki. Pomyślałam, że nie będę w stanie ogarnąć umysłem tak wielu teorii queer, nurtów filozoficznych i rozważań o psychologii – bez znaczenia było to, że już wcześniej wielokrotnie miałam doświadczenie z taką tematyką, ba, mam z nią kontakt niemal codziennie. Po prostu w „Argonautach” jest coś, co zwala z nóg. Oczywiście mój niepokój był niepotrzebny.

Ta książka prowadziła mnie przez dyskurs queer, feministyczny i wiele innych, nie przedstawiając suchych teorii, tylko dając punkt odniesienia. Maggie Nelson opowiada o swoich doświadczeniach: byciu w związku z osobą niebinarną, ciąży, byciu macochą, studiach. To właśnie życie autorki jest początkiem wszelkich rozważań i powoduje przywoływanie słów teoretyków czy zależności, które zauważyła sama Nelson.

Autorka z lekkością potrafiła zainteresować mnie wszystkim, o czym pisała. Nie tylko dlatego, że wszelką teorię odniosła do swoich doświadczeń, przez co poznawanie przedstawionych w książce filozofii, teorii i dyskursów stało się bardziej przystępne. Także dlatego, że Nelson nie ma oporów przed przyznawaniem się do błędów w postrzeganiu świata (bo co innego mówić o teorii, a co innego reagować odpowiednio pod wpływem emocji).

Na przykład Nelson zastanawia się, co to w ogóle znaczy, że coś jest queer lub hetero. Opowiada o tym, jak kiedyś odwiedził ich przyjaciel i – spostrzegając kubek z rodzinnym zdjęciem, który autorka dostała od mamy – uznał to za najbardziej hetero rzecz, jaką widział w życiu. Nelson zdziwiona taką nakładką na przedmiot, który dla niej był wyrazem akceptacji ze strony rodzicielki dla jej związku, zaczyna krążyć po teoretykach queer i poetach, poszukując czegoś bliskiego definicji queer. A że teoria queer zwykle pisana jest z męskiej perspektywy (nawet gdy rozważania czyni kobieta), Nelson ma pole do popisu w zestawianiu znanych jej dyskursów z własnym życiem.

W „Argonautach” można więc natrafić na takie smaczki, jak stwierdzenie, że ludzie queer walczą zaciekle, nie szczędząc środków, o przynależność do dwóch historycznie najbardziej opresyjnych instytucji: małżeństwa i armii. Albo takie, o których nie mówi się głośno, a dotyczą ciąży i wczesnego macierzyństwa: że uczucie podniecenia podczas karmienia piersią jest normalne, bo przecież to wciąż te same sutki, które reagują podczas sytuacji erotycznych, a sam poród często porównywany jest do największej defekacji w życiu.

Bardzo spodobało mi się, jak wiele czasu autorka poświęca kobiecie ciężarnej, kobiecie-matce, kobiecie w momentach intymnych, pokazując również, że – nawet wśród feministek – takie osoby są uznawane za gorsze, tylko dlatego, że nie są odpowiednio „muskularne”. Przypomina mi to wyśmiewanie się z madek i zapominanie, że coś takiego również jest formą opresji wobec kobiet.

Nelson skacze po wspomnieniach, przywołując różnych autorów i różne zagadnienia, nie trzymając się rozdziałów, tylko dzieląc książkę na paragrafy. Taka forma bardzo mi się spodobała i uważam, że podzielenie „Argonautów” na rozdziały mijałoby się z celem – w końcu cała książka kręci się wokół tych samych tematów, po prostu zrzeszających wiele wątków. Takie płynne przejścia pozwalają na przystępne przyswajanie przedstawianych problemów, zamiast zamykanie je w ramy, jakbym już nigdy miała do nich nie wrócić. Poza tym „Argonauci” to w pewien sposób rodzaj pamiętnika Nelson, taka forma więc wydaje się oczywistą.

Nie jest to książka „na raz”. Na pewno będę wracać do wielu przemyśleń, choćby jedynie po to, by przypomnieć sobie jakieś nazwisko i zagłębić się w prace danego autora. „Argonautów” nie czyta się również szybko, lektura jest znacznie lepsza, gdy się ją dawkuje, powoli przeżuwając każde zagadnienie. Ta książka wciąga, uczy, czasem też bawi, poszerza horyzonty, przypomina o tym, że zawsze pozostaje nam coś do nauki.

Kończąc czytanie „Argonautów” Maggie Nelson, poczułam się bogatsza w wiedzę i w pragnienie, by tę wiedzę jeszcze bardziej pogłębić.

Kocham patrzeć na ten komiks – recenzja „Super Naukoledzy: 2099”

2020-05-29T20:36:00.002+02:00

Przyprawiająca o smutek przyszłość, trudna miłość, konspiracja, ratująca świat Maria Skłodowska-Curie i… chwila, stop – tyle wystarczy, by chcieć sięgnąć po ten komiks.

„Super Naukoledzy: 2099” przenosi nas do przyszłości, w której światem rządzi superinteligentny komputer Z3, trzymając za chabety całą ludzkość. Podążamy śladami Ady, ukochanej totalitarnego wodza, która próbuje jakoś ogarnąć swoje uczucia: z jednej strony widzi co dzieje się ze światem i nie potrafi spokojnie na to patrzeć, z drugiej nie potrafi pogrzebać miłości, jaką darzy Z3 i pośrednio przyczynia się do stanu świata w 2099 roku.

Bohaterka działa wraz z ekipą, którą możecie kojarzyć z serialu „Super Science Friends”. Nie miałam jeszcze okazji obejrzeć ani odcinka, ale bezsprzecznie to zrobię, bo po przeczytaniu „Super Naukolegów” czuję niedosyt. Popełniłam błąd czytając tę pozycję na raz, powinnam była rozkoszować się nią dłużej, wtedy uniknęłabym poczucia, że wszystko skończyło się za szybko.

Fabuła komiksu (za którą odpowiada pomysłodawca serialu, Brett Jubinville) nie jest skomplikowana, ale naszpikowana akcją. Dzieje się dużo, często śledzimy kilkoro bohaterów będących w różnych lokacjach. Dowiedziałam się, że jest tu kilka puszczonych oczek do fanów serialu, ale osoby pierwszy raz stykające się z tymi bohaterami (jak ja) nie będą miały problemu z odnalezieniem się w historii. Zwłaszcza, że fabuła nie stoi głębokimi rozważaniami, a i zakończenie łatwo przewidzieć, tylko to wymyślne sceny akcji robią wrażenie.

Przyznam, że w „Super Naukolegach” bardziej do mojego serca trafiły rysunki, niż scenariusz. Znakomitą sprawą jest dodatek znajdujący się na końcu komiksu, w którym Marcin „XULM” Surma prowadzi nas poprzez proces powstawania komiksu, wstępne szkice, początkowe pomysły na wygląd poszczególnych bohaterów.

To kolejna pozycja od Wydawnictwa 23, która tak bardzo oczarowuje mnie warstwą graficzną. Biję się w pierś, bo kiedyś w swoich recenzjach pisałam o rysunkach zawsze na końcu i zdecydowanie mniej, niż o mojej ocenie fabuły (co wydaje się śmieszne, gdy przedmiotem recenzji jest forma tak mocno polegająca na warstwie graficznej). Chyba byłam zbyt niedojrzała w swojej wiedzy i poglądach, by odpowiednio o tym pisać. To się już zmieniło i coraz częściej komiksy od Wydawnictwa 23 są dla mnie okazją do zachwycania się przede wszystkim warstwą graficzną (wiem, że zawsze słodzę wydawnictwu, no ale jak mam tego nie robić?).

Rysunki Marcina Surmy w „Super Naukolegach” mają świetnie dobraną kolorystykę, oddającą ducha przerażającej przyszłości, bohaterowie mają wspaniały design, wszystko utrzymane zostało w stylu animacji i miałam wrażenie, jakby za chwilę cała akcja miała wylać się z kart komiksu i zacząć dziać się obok mnie.

A jeśli już wspomniałam o bohaterach, to nie tylko to, jak wyglądają jest świetne, ale same ich personalia sprawiają, że po prostu trzeba sięgnąć po ten komiks. Jak bowiem można odmówić sobie przyjemności śledzenia poczynań takich postaci, jak Maria Skłodowska-Curie, Albert Einstein, Nicola Tesla, Tapputi, Karol Darwin i Zygmunt Freud?

Odpowiedź: no, nie można. Proszę więc grzecznie sięgnąć po ten komiks (może uda Wam się zakupić egzemplarz z wrysem od autora warstwy graficznej), oglądać, czytać i rozpływać się nad nim.

Obiecujący początek - recenzja „Miecz Zabójcy Demonów” tom 1

2020-05-10T20:15:00.001+02:00

Jakoś mi ostatnio tęskno za samurajowatymi historiami. Może to przez ten lockdown, bo odwołano wszystkie imprezy komiksowe po Rumiaconir, i już dawno powinienem mieć w łapkach „Poranek ściętych głów”. No ale nic, mamy miesiąc shounenów, więc na tapet ląduje pierwszy z wielu tomów tej serii.

Jak sam główny bohater na samym początku mówi, prowadzi on spokojne, choć nie pozbawione trosk życie z dala od wioski. Po śmierci ojca, to na niego, jako najstarszego syna, spadł obowiązek martwienia się o domowe fundusze. I skwapliwie wypełnia swoje powinności, handlując z ludźmi mieszkającymi w najbliższej wiosce. Wszystko zmienia się, gdy powróciwszy do rodzinnego domu odkrywa, że w nocy jego rodzina została zaatakowana przez ludożerczego demona, który wykończył wszystkich jej członków, prócz maleńkiej siostrzyczki, która wydawała się przejawiać jakiekolwiek oznaki życia. Szybko jednak okazuje się, że ten mały berbeć stał się jednym z demonów, który nie trzyma swych szponów w poduszeczkach jak grzeczny kotek. Jak wszyscy domyślamy się, odtąd chęć wyleczenia siostry z bycia krwiożerczym i ludożerczym demonem, będzie kierować bohatera ku kolejnym wyzwaniom i przygodom.

Wiem, że standardem komiksów z magazynu Weekly Shonen Jump jest umieszczanie takich motywów jak troska o najbliższych, walka o przyjaźń, czy „dawanie z siebie wszystkiego”. Ale główny bohater troszczący się o młodszą siostrę (oczywiście w sposób maksymalnie uproszczony) do mnie trafił, przez co bez problemu byłem w stanie kibicować młodzianowi w jego drodze i treningach. Jednocześnie mam wrażenie, że fabuła jest strasznie skompresowana i o ile nie lubię dłużyzn, tak tu wydawało mi się że tu wszystko dzieje się za szybko. W głowie huczało tylko „spokojnie panowie, jeszcze dwadzieścia tomów”.

Graficznie jest bardzo przyzwoicie, już od samego początku, zwłaszcza jak na takiego początkującego twórcę, jakim jest autor. Nie raz, i nie dwa na twitterze widziałem porównania głównych bohaterów mang z magazynu Shonen Jump. Różnica pomiędzy pierwszym, a setnym rozdziałem potrafi być astronomiczna, dlatego tym bardziej czekam na kolejne tomy, by zobaczyć jak zadziało się w przypadku „Miecza zabójców”.

Trudno mi zgadnąć, w którą stronę pójdzie ten komiks, ani jak się rozwinie. Wiem natomiast, że w „Shonen Jumpie” ma wyjść już ostatni rozdział, co mówi mi, że nie będziemy mieć do czynienia z przedłużaniem na siłę do kilkudziesięciu tomów, a i pierwszy tom do rozwleczonych z pewnością nie należał. Gdy tak tydzień po przeczytaniu zastanawiam się nad tempem akcji tej mangi, stwierdzam że była bardzo odpowiednia.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękujemy Wydawnictwu Waneko.

Być jak Robinson - recenzja mangi „Dr. Stone” tomy 1-3

2020-05-03T20:52:00.000+02:00

Gdy uczęszczałem jeszcze do szkoły podstawowej, na zakończenie którejś tam klasy dostałem książkę Przygody „Robinsona Crusoe”. Przygody głównego bohatera zainspirowały mnie do wypełnienia sobie wakacji na wsi, mniej lub bardziej udanymi próbami stworzenia sobie ekwipunku godnego najsławniejszego rozbitka w literaturze.

I teraz czytam „Dr. Stone”. Ale zacznijmy od początku.

W pierwszym rozdziale widzimy dwóch grubo ciosanych licealistów: Senku i Taiju. Jeden przedawkował IQ i widzi świat jako logiczną układankę różnych bardzo skomplikowanych mechanizmów (no wariat, no), a drugi przesadził troszeczkę z testosteronem, bo jak sam mówi: jest od łopaty (a może programował w .necie już trzecie stulecie?). I właśnie Taiju zdarzyło się szczęście (i nieszczęście) zakochać się w piękniusiej, malusiej rówieśniczce, będąc jednocześnie komicznie nieśmiałym wobec płci pięknej. Jego drogi kolega oferuje mu stworzenie eliksiru miłości, ale ten, będąc rycerzem w sensie ścisłym odrzuca tę hojną propozycję i chce wyznać miłość sam, pod drzewem kamforowym.

Mamy tu komiczną, wręcz kliszową sytuację, i wiecie jakie jest jej rozwiązanie? Wszyscy zostają zamienieni w kamień. Ale tak wszyscy wszyscy – piloci samolotów też, przez co w jednym momencie cała cywilizacja zapada się w try miga. Co ciekawe, razem z ludźmi w kamień zamienili się potomkowie dinozaurów, czyli ptaki.

I tu następuje dramatyczna cisza, tak na 3700 lat.

Nie zdradzając więcej z detalików fabuły, powiem tylko, że pierwsze tomy przedstawiają podstawy wokół których będzie kręcić się opowieść prawdopodobnie przez dłuższy czas.

Ta świadomie głupawa historyjka, przegięta pod wieloma względami, zdecydowanie mnie urzekła. Lubię, gdy fabuła nie traktuje siebie zbyt poważnie, a przynajmniej od czasu do czasu potrafi do czytelnika puścić oczko. Co więcej, te piękne rozrysowanie drzewa technologii (a może bardziej odkryć?), przypomniały mi o tym jak sam, po przeczytaniu „Przygód Robinsona Crusoe” koniecznie miałem chęć na wypróbowanie wszystkiego, co w tej książce wyczytałem. To też była fikcja literacka, bądź co bądź bardziej realna, ale wierzę, że niejeden japoński młodzieniec mógł poczuć coś podobnego, czytając recenzowany przeze mnie tytuł.

Gdy zobaczyłem pierwsze rysunki Boichiego pomyślałem „wow, ten gościu z takimi rysunkami nawet z największej szmiry zrobi coś ciekawego”. Bo co jak co, ale styl tego artysty znacząco się różni się od spotykanego w mangach wydawanych w naszym kraju. Przeciętny czytelnik powie: „duże oczy, brak noska, znowu to samo, meh”, a ja na takie podejście odpowiadam zdecydowane: „ok, odmaszerować”. Boichi sprawnie zaprojektował kolejne postacie i każda z nich ma swój własny, dość unikalny sposób wypowiadania się, co widać zwłaszcza w chwilach zaskoczenia.

„Dr. Stone” dostarczył mi sporo rozrywki. Budząc ciepłe wspomnienia sprzed lat, pokazał czym może być czysta radość śledzenia tej przegiętą w każdą stronę historii. Urokliwa oprawa graficzna, autorstwa Boichiego z łatwością pozwoliła rozróżniać bohaterów nie tylko po charakterach ale i cudacznej fizjonomii. Na sam koniec miodu dodałbym komentarze od twórców zamieszczane co rozdział, a nie jedynie raz na tom. Przez te kilka czynników lektura była dla mnie przyjemnością i wszystkie wady tego komiksu, które niechybnie zauważę przy kolejnych tomach, zostały skrzętnie przez nie zasłonięte.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękujemy Wydawnictwu Waneko.