Geek Subiektywnie

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x12

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Mon, 07 Jul 2014 09:49:00 +0000

Przyszła pora na mój ostatni tekst związany z pierwszym sezonem "Agentów T.A.R.C.Z.Y.". Tym razem mam jeszcze lepszy kąsek dla fanów Iron Mana i poświęcę również kilka słów AIM, organizacji która to niby jest w MCU ale jakby jej nie było.

W siódmym odcinku "Agentów T.A.R.C.Z.Y." mieliśmy okazję poznać jedną z placówek organizacji - The Hub. Odcinek dwunasty zabiera nas tym razem do Akademii Nauki i Technologii, matczynego wydziału duetu Fitz-Simmons, którzy szczycą się najszybszym ukończeniem tej akademii. W holu głównego budynku znajduje się Ściana Walecznych (ang. Wall of Valor) upamiętniająca poległych agentów T.A.R.C.Z.Y. Wśród nazwisk znajdujących się na ścianie Skye wypatruje Bucky Barnesa, pomocnika Kapitana Ameryki z czasów drugiej Wojny Światowej.

Poznajemy również Agentkę Weaver zarządzającą tym wydziałem akademii, jednak niestety nie bazuje ona na żadnej z komiksowych postaci. Po wypytaniu Weaver o dziwne urządzenie zamrażające (główny powód przybycia zespołu do Akademii) "zespół dochodzeniowy" udaje się do Kotłowni, by uzyskać więcej informacji. Kotłownia okazuje się tajnym klubem studenckim utrzymanym w stylu jakiego możemy się spodziewać po młodych naukowcach T.A.R.C.Z.Y.

W trakcie rozmowy w pada wzmianka o SSR (Strategic Scientific Reserve) będącej pierwszą wersją T.A.R.C.Z.Y. założoną podczas drugiej Wojny Światowej. SSR była już wspominana w pierwszym filmie o Kapitanie Ameryce, a trochę więcej o jej historii z pewnością dowiemy się pod koniec roku w serialu poświęconym Agentce Carter. Padają również wzmianki o Hydrze oraz AIM (Advenced Idea Mechanics), dwóch kluczowych organizacjach terrorystycznych w multiwersum Marvela. O ile o Hydrze jest głośno w drugiej połowie pierwszego sezonu "Agentów T.A.R.C.Z.Y." i przy okazji filmu "Kapitan Ameryka: Zimowy żołnierz", o tyle AIM w serialowo-filmowym uniwersum Marvela pojawił się jedynie w filmie "Iron Man 3". Wspomniany jest tam głównie z nazwy, gdyż ani nie zarysowano w jakikolwiek sposób historii tej organizacji, ani też nie przedstawiono żadnej z kluczowych dla niej postaci czy nawet charakterystycznych żółtych kombinezonów.

W międzyczasie agent Coulson wraz z May prowadzą własne śledztwo w sprawie pochodzenia Skye. Dowiadujemy się że to właśnie ona jest obiektem 0-8-4 znalezionym w chińskiej prowincji Hunan. Dopiero późniejsze odcinki serialu dostarczają więcej informacji oraz spekulacji na temat Skye i jej dziedzictwa.

Wisienką na torcie komiksowych odniesień odcinka "Seeds" jest tożsamość sprawcy całego zamieszania w Akademii. Donald Gill w serialowej wersji jest genialnym osiemnastolatkiem. Udoskonalił on prototyp urządzenia stworzonego przez Fitza i Simmons, którego funkcją było zamrażanie atmosferycznej wilgoci (ang. Atmospheric Moisture Freezing Device).

Donald Gill jest kolejnym po Ghoście (opisywanym przy okazji analizy dziewiątego odcinka) przeciwnikiem Iron Mana z komiksów. Lepiej znany jest natomiast pod pseudonimem Blizzard. Zadebiutował w 223 zeszycie pierwszej serii "Iron Man" z 1987 roku. Nie jest sprecyzowane, czy kombinezon dający mu możliwość zamrażania wszystkiego dookoła jest tym oryginalnym należącym do Gregora Shapanki, czy kopią wytworzoną przez Justina Hammera. Gill jest tym najbardziej rozpoznawalnym Blizzardem Marvela (istnieje bowiem co najmniej kilku).

W swej kryminalnej karierze bohater ten bardzo często współpracował z Whirlwindem. Przez pewien czas był też członkiem pierwszej wersji Thunderbolts. Donald Gill odegrał dość znaczącą rolę w ostatniej historii "Invincible Iron Man" (#521-527 z roku 2012), a ostatnio był jednym z głównych "bohaterów" miniserii "Infinity: Heist" (cztery zeszyty wydane między listopadem 2013 a marcem 2014). Dla Blizzarda ta miniseria jest kluczowa, gdyż dowiadujemy się z niej o powiązaniu Gilla z rasą Inhumans, której okazuje się być potomkiem. Po zakończeniu procesu terragenezy poza zmianami fizycznymi uzyskał on moc elektrokinezy oraz zdolność wzmacniania energii elektrycznej w jego ciele, co powoduje wytworzenie się impulsu uszkadzającego pobliskie urządzenia elektryczne. Pojawienie się w serialu kogoś, kto później okazuje się należeć do Inhumans pozwala na snucie już bardziej precyzyjnych spekulacji na temat ewentualnego pochodzenia Skye... ale na razie to wciąż tylko teoria.

Końcowym elementem odcinka jest rozmowa telefoniczna agenta Coulsona z Ianem Quinnem. Phil informuje go, że jego zespół idzie po niego, jednak w odpowiedzi słyszy jedynie, że Jasnowidz przesyła pozdrowienia.

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x09

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sun, 06 Jul 2014 10:41:00 +0000

Po tym jak pierwszy sezon "Agentów" się skończył zostałem zapytany czy nie chciałbym napisać Komiksologii do dwóch wcześniejszych odcinków. A że jestem człowiekiem, któremu ciężko przychodzi odmowa dzisiaj serwuję pierwszy z tych dwóch tekstów. Będzie o Roxxon, żartownisiach Marvela, trzecioligowym przeciwniku Iron Mana i puszczenie oczka do DC.

Dziewiąty odcinek już od początkowych scen nawiązuje do wielokrotnie opisywanego na łamach Komiksologii Roxxon Energy Corporation. Mamy zarówno stację benzynową działającą pod szyldem Roxxon, jak i wzmiankę w artykule z gazety, z której dowiadujemy się o szczegółach kluczowego dla odcinka wypadku w laboratorium Accutech. Jeśli wierzyć gazecie, Accutech w MCU jest kolejną z wielu firm-córek Roxxon.

O ile serialowy Accutech na wzór komiksowego odpowiednika również zajmował się budową akceleratora cząstek, o tyle w komiksach stanowi własność korporacji Stark-Fujikawa. Samo laboratorium kilkukrotnie pojawiało się na łamach pierwszej serii "Iron Man" w latach 1987-1989.

Agent Coulson zapoznaje Skye z Index Asset Evaluation and Intake, protokołem T.A.R.C.Z.Y. odpowiedzialnym za spotkania z nowymi, niezarejestrowanymi Obdarowanymi (ludźmi posiadającymi nadnaturalne zdolności). IAEI potocznie zostało nazwane Welcome Wagon.

W międzyczasie Fitz-Simmons sporą część swojej uwagi poświęcają na psikusy i figle, których celem jest Skye. Usprawiedliwiają się tym, że jest to stały oraz niezwykle istotny element akademickiego życia, a w końcu Skye jest niejako w "akademii w terenie". To oczywiście nawiązanie do żartownisiów, którzy często przewijają się przez różne serie Domu Pomysłów. Najbardziej rozpoznawalnym jest z pewnością Johnny Storm, znany także jako Ludzka Pochodnia. Najczęściej (choć nie zawsze) ofiarą jego żartów jest drugi z członków Fantastycznej Czwórki - The Thing.

Jednym z kolejnych mrugnięć oka twórców serialu do widzów może być użycie przez Coulsona zegarka sygnalizującego. W tym przypadku jest to jednak odniesienie nie do Marvela, ale do konkurencyjnego DC. Podobny zegarek jest nieodłącznym elementem noszonym przez Jimmy'ego Olsena – przyjaciela Supermana.

Ze wspomnianego wcześniej artykułu oraz rozmów między bohaterami dowiadujemy się o wypadku w Accutech, podczas którego zmarły cztery osoby: Jack Benson, Frank Delacorte, Arlene Willoughby oraz Tobias Ford (choć w gazecie widnieje nazwisko Trost). Jedyną ocalałą osobą jest obwiniana przez wszystkich za ten wypadek Hannah Hutchins. Odpowiedzialnym za sabotaż jest Tobias, który - jak się okazuje - przeżył eksplozję, a co więcej, udało mu się wytworzyć wyłom między wymiarami. Może to być kolejne nawiązanie do "Thor: Mroczny świat", a opisywane przez niego miejsce może być Muspelheimem, wymiarem Darkforce bądź Mrocznym Wymiarem. Wytworzenie tego wyłomu dało Tobiasowi kilka niezwykłych umiejętności, w tym: teleportacji, bycia niewidzialnym oraz nienamacalnym.

Kilkukrotnie jest także nazywany Duchem. To w połączeniu z jego nowymi zdolnościami świetnie pasuje do opisu jednego z pomniejszych przestępców (oraz przeciwnika Iron Mana) – Ghosta. Ghost zadebiutował we wspomnianym wcześniej 219 zeszycie pierwszej serii "Iron Man". W nim po raz pierwszy pojawia się też Accutech, co tym bardziej wyklucza przypadkowość.

W komiksach nigdy nie została zdradzona jego prawdziwa tożsamość, więc równie dobrze może być Tobiasem z MCU. Swoją karierę zaczynał jako sabotażysta-wolny strzelec, który nie cierpiał (i nadal nie znosi) "złych, skorumpowanych korporacji". W komiksach można go spotkać głównie w zeszytach poświęconych Iron Manowi, drużynie Thunderbolts (tej z pierwszej serii 1997-2012), Dark Avengers, a nawet Spider-Woman czy Deadpoolowi.

Ponownie przedstawiony zostaje Pokój Przesłuchań, który - jak się dowiedzieliśmy w poprzednim odcinku (jego analizę znajdziecie tutaj) - jest wykonany z Vibranium pokrytego węglikiem krzemu. Pokój jest nazywany przez Skye Koszmarnym Pudełkiem - to bezpośrednie nawiązanie do magicznego artefaktu, pudełka przechowującego energię pochodzącą z ludzkich emocji. Pojawiło się ono w kilku zeszytach pierwszej serii "Man-Thing" z 1975 oraz jednorazowo w 32 zeszycie trzeciej serii "Dr Strange" z 1991.

Bonusem jest końcowa scena, w której bohaterowie grają w Upwords (wariacja popularnych Scrabbli). Na planszy widzimy takie słowa jak: "espionage" ("szpiegostwo"), "Strange Tales" (tytuł komiksu, w którym debiutuje T.A.R.C.Z.A.), "Tales of Suspanse" (komiks, w którym pojawia się po raz pierwszy Iron Man) oraz "Zodiac" (nawiązanie do tajnej organizacji Zodiac, o której poczytacie przy analizie 16 odcinka "Agentów T.A.R.C.Z.Y.").

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x21

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Tue, 27 May 2014 13:13:00 +0000

Stało się. Moja komiksologia 21. odcinka "Agentów T.A.R.C.Z.Y." pt. "Ragtag" wylądowała w sieci i możecie się z nią zapoznać zarówno tutaj jak i na Hatak.pl. Dla wszystkich Czytelników którym spodobała się ta seria felietonów mam dobrą wiadomość - przez wakacje (a nawet i wcześniej) planuję nadrobić zaległe analizy odcinków 8-14. A teraz pora na "Ragtag"!

Przedostatni odcinek pierwszego sezonu "Agentów T.A.R.C.Z.Y." pamięta o miłośnikach komiksów i serwuje co najmniej kilka istotnych odniesień, które dodatkowo wzbogacają serialowo-filmowe uniwersum.

Po początkowych scenach przedstawiających pierwsze spotkanie Warda z Garrettem oraz początek szkolenia tego pierwszego zostaje wyjawiona informacja o zabójstwie kolumbijskiego króla narkotykowego – Alejandro Castillo aka El Dogo. El Dogo poza luźnym skojarzeniem pseudonimu z T'Dogo (wojownika z Wakandy) niestety z komiksami nic nie łączy.

Samego zabójstwa natomiast w krwawy sposób dokonał Deathlok. Całe wydarzenie zostało zrelacjonowane na kanale informacyjnym, co oznacza, że istnienie Deathloka przestało być tajemnicą dla społeczeństwa. Dodatkowo reporter zadaje pytanie, czy wykonujący polecenie Michael Peterson jest człowiekiem czy potworem. Pytanie to bardzo często towarzyszy historiom o Hulku albo The Thing (będącego członkiem Fantastycznej Czwórki).

W międzyczasie zespół Coulsona pozbawiony jakichkolwiek zasobów czy wyposażenia zastanawia się nad swoim kolejnym krokiem. Agent Triplett przybywa z pomocą i walizką swojego dziadka, w której znajduje się zestaw narzędzi Howling Commandos (o których pisałem już wcześniej).

W walizce znalazły się takie rzeczy jak: zabawkowy "bzyczek" emitujący sygnał elektromagnetyczny, atrapa papierosa będąca mocnym laserem, przypinka do marynarki wykorzystująca fale radiowe UHF (ultra wysokiej częstotliwości) do wyszukiwania danych komputerowych, oryginalny ręczny promień hipnotyzujący (Beta Handheld Hypno-Beam) oraz ćwierćdolarówki kryjące w sobie walkie-talkie. Wspomniany zostaje również Transistorized Blast Gun (w komiksach wynalazek Tony’ego Starka, więc należy założyć, że w MCU jest dziełem jego ojca, Howarda). Większość z nich pojawiła się na stronach 135 i 136 zeszytu "Strange Tales" z 1965 roku.

Mając już odpowiednie wyposażenie, zespół decyduje się przejść do ofensywy i zinfiltrować Cybertek, firmę odpowiedzialną za Deathloka i wspierającą HYDRĘ. Coulson oraz May podszywają się pod byłych naukowców S.H.I.E.L.D. i dostają do głównego budynku. Po kilku chwilach i scenie akcji lądują w pokoju zawierającym papierowe kopie wszystkich danych firmy.

Podczas przeszukiwania agenci natrafiają na szafy dokumentów oznaczonych etykietami Brand Corporation Security oraz Metrobank Correspondence. Brand Corporation i Metrobank podobnie jak Cybertek są firmami-córkami albo raczej oddziałami Roxxon Energy Corporation. Brand Corporation skupia się na naukowych badaniach i rozwoju (R&D), a co ważniejsze, to tutaj pracował i ostatecznie przemienił się w swoją niebieskofutrzaną formę Hank McCoy znany jako Bestia (nr 11 "Amazing Adventures" vol. 2 z 1972 roku). Natomiast Metrobank często był powiązany z grupą N’th Command próbującą przejąć kontrolę nad światowym rynkiem (nr 289 pierwszej serii "Captain America" z roku 1984).

Ostatecznie agenci znajdują dane związane z projektem Deathlok i okazuje się, że John Garrett jest Pacjentem Zero – pierwszym, który przeżył zabieg. Dodatkową ciekawostką jest informacja o tym, że projekt powstał już w roku 1990. Jest to o tyle zabawne, że pierwsza komiksowa historia o Deathloku opublikowana na łamach 25 zeszytu pierwszej serii "Astonishing Tales" z 1974 rozgrywała się w przyszłości, właśnie w roku 1990.

W międzyczasie Raina odkrywa we krwi Skye coś niezwykłego i podobnego do jej własnej. Z późniejszej rozmowy z nią Ward dowiaduje się pewnej rzeczy o przeszłości Skye – chińskie miasteczko w prowincji Hunan, w którym została znaleziona jako małe dziecko, zostało zniszczone przez szukające jej potwory.

Już teraz spekuluje się, czy może chodzić o infiltrujących Ziemię Skrulli, czy też Skye i Raina należą do rasy Inhumans, która to w ostatnim czasie zaczyna odgrywać coraz istotniejszą rolę w komiksowym uniwersum Domu Pomysłów.

W jednej z końcowych scen "Ragtag" Raina, by uratować życie Garrettowi, podaje mu zsyntetyzowaną wersję GH-325 znanego z odcinków "T.A.H.I.T.I." oraz "Yes Man". Po tym, jak jego organizm ostatecznie reaguje na serum, zapytany o to, co czuje, odpowiada enigmatycznie, mówiąc "wszechświat".

To prawdopodobnie stanowi nawiązanie do Cosmic Awareness, wyjątkowej zdolności dającej świadomość wszystkiego, co go dotyczy we wszechświecie. Najczęściej obdarowani tą mocą są superbohaterowie powiązani z kosmiczną rasą Kree (Mar-Vell, Phyla Martyr, Noh-Varr, Genis-Vell), ale wśród innych posiadaczy są także takie postacie jak Srebrny Surfer, Galactus czy Phoenix. Ta informacja z kolei świetnie łączyłaby się z teorią wiążącą Skye z Kree.

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x19

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Thu, 22 May 2014 09:33:00 +0000

Obiecana kolejna odsłona komiksologii, tej o dziewiętnastym odcinku "Agentów T.A.R.C.Z.Y." "The Only Light in the Darkness". Tym razem nie musieliście czekać tak długo jak na wcześniejszą notkę (następna część powinna być już niedługo!) ;)

Odcinek rozpoczyna się od wprowadzenia czarnego charakteru, Marcusa Danielsa (znanego również jako Blackout), którego nazwisko zostało wspomniane w poprzedniej odsłonie. Zadebiutował w dziewiętnastym zeszycie "Nova" z 1978 roku, a jego komiksowa geneza w dużej mierze pokrywa się z tym, co agent Coulson powiedział Fitzowi (choć w serialu nie zobaczymy jego stroju). Daniels był więc asystentem w laboratorium fizycznym badającym nową, nieznaną wcześniej formę promieniowania nazwaną ostatecznie Darkforce. Podczas jednego z eksperymentów Daniels został zmuszony do przyjęcia roli królika doświadczalnego, a jego ciało zostało zbombardowane promieniowaniem Darkforce. Po pewnym czasie okazało się, że Marcus potrafi manipulować energią, na wpływ której został wystawiony. Sama energia Darkforce również została poprawnie opisana przez Coulsona jako forma promieniowania kosmicznego, czyli najczystszej energii negatywnej. Jedyna różnica względem komiksowego oryginału to to, że w nich pochodzi ona z pobliskiego wymiaru.

Podczas jednej z rozmów dowiadujemy się, że Blackout po pierwszym pojmaniu i osadzeniu w The Fridge (więcej o placówce pisaliśmy przy okazji analizy siedemnastego odcinka) był obiektem dalszych eksperymentów. Działania prowadzone tym razem przez T.A.R.C.Z.Ę. spowodowały rozwinięcie jego mocy. To wyjaśnia jego zdolność do wysysania energii z pobliskich urządzeń czy żywych istot, gdyż rysunkowy pierwowzór nie posiadał takiej umiejętności. W komiksach za to również po schwytaniu był obiektem badań, tyle że prowadzonych w ramach rządowego Projektu P.E.G.A.S.U.S. (Potential Energy Group/Alternate Sources/United States), gdzie chciano przeanalizować moc Blackouta.

Ostatecznie zespół składający się z Coulsona, Fitza, Simmons i Tripletta zdołał pokonać Danielsa przy użyciu projektora promieni gamma zaprojektowanego przez nikogo innego, ale samego dr. Bruce’a Bannera. Przypuszczalnie chodzi o to samo (albo nieznacznie zmodyfikowane) urządzenie znane z komiksowych stronic. Projektor ten pojawił się po raz pierwszy w drugim zeszycie pierwszej serii "The Incredible Hulk" z roku 1962. Pierwotnie Gamma Gun wykorzystano, by podać Hulkowi ograniczoną dawkę promieniowania, dzięki czemu Banner mógł świadomie kontrolować jadeitowego olbrzyma (czwarty zeszyt wspomnianej pierwszej serii). Co ciekawe, Gamma Gun w swej większej postaci pojawił się zarówno w filmowym "The Incredible Hulk" z roku 1977, jak i wersji z 2008 (która wchodzi w skład obecnego kinowego uniwersum Marvela).

Gamma Gun to nie jedyny wynalazek w "The Only Light in the Darkness". Agent Koening w celu weryfikacji tożsamości i sprawdzenia, czy nikt z zespołu Coulsona nie jest ukrytym agentem HYDRY, poddaje każdego z osobna szczegółowemu badaniu przy użyciu wykrywacza kłamstw. Uroku dodaje fakt, iż urządzenie zostało zaprojektowane według wytycznych Nicka Fury'ego, który chciał, by nie potrafiła go oszukać nawet Czarna Wdowa. Mimo że w komiksach Marvela nie ma tak precyzyjnego odpowiednika dla tego specyficznego sprzętu, to dzięki niemu uzyskujemy kilka ciekawych informacji. Wśród wymienionych pełnych imion i nazwisk czy składów rodzin na szczególną uwagę zasługują dwie rzeczy.

Simmons na bezludną wyspę najbardziej chciałaby zabrać ze sobą TARDIS. To z jednej strony puszczenie oka do wszystkich fanów "Doktora Who" i nawiązanie do niebieskiej budki będącej wehikułem czasu, z drugiej poniekąd odniesienie do samych rysunkowych historii Domu Pomysłów. Brytyjski oddział Marvela w latach 1979-1996 wydawał bowiem komiksy, czasopismo oraz powieści graficzne poświęcone legendzie brytyjskiej telewizji. Doktor trafił nawet do multiwersum i pojawił się na Ziemi-5556. Doszło wtedy do kilku spotkań z postaciami Marvela, między innymi z Death Head czy Merlinem.

Druga informacja dotyczy agenta Antoine'a Tripletta, który okazuje się być wnukiem jednego z członków Howling Commandos (Wyjące Komando) – jednostki militarnej do zadań specjalnych i walki z HYDRĄ w trakcie II wojny światowej. W filmie "Captain America: Pierwsze starcie" w skład oddziału pod dowództwem Kapitana Ameryki wchodzili: Bucky Barnes, Dum-Dum Dugan, Gabriel "Gabe" Jones (najprawdopodobniej on jest dziadkiem Tripletta, chociaż nie zostało to potwierdzone), Jim Morita, James Montgomery Falsworth i Jacques Dernier.

Oryginalny, komiksowy skład był nieco większy. Znajdowali się w nim: Dum-Dum Dugan, Jim Morita, Gabriel Jones, Rebel Ralston, Isadore "Izzy" Cohen, Dino Manelli, Percival "Pinky" Pinkerton, Eric Koenig (o którym więcej tutaj), Jonathan "Junior" Juniper, Jerry Larkin, George Stonewell, Duane Willson, Hans Klaus i Fred Jones, a dowódcą był Nick Fury. Howling Commandos zadebiutowało w pierwszym zeszycie "Sgt. Fury and his Howling Commandos" z 1963 roku i – jak widać – tylko trzy postacie znajdują swoich odpowiedników w obu wersjach.

Dość zabawnie natomiast wygląda w serialu przesłuchanie agenta Tripletta przez Koeninga, gdyż słyszymy, że gdyby to ten drugi był wnukiem członka Wyjącego Komanda, wytatuowałby to sobie na klatce piersiowej.

Interesujące jest też imię i nazwisko, które Skye dostała w sierocińcu – Mary Sue Poots. "Mary Sue" (w Polsce "Marysia Zuzanna") jest bardzo pogardliwym określeniem na wyidealizowaną, wspaniałą postać bez najmniejszej wady. W tym przypadku może to być przyznanie przez twórców racji fanom, którzy niejednokrotnie nazywali tak Skye.

W "The Only Light in the Darkness" nawiązano również do dość tradycyjnego przedstawienia odejścia kogoś z zespołu. Agentka May po rozmowie z Coulsonem decyduje się opuścić drużynę i wzorem np. Cyklopa zarzuca na ramię wojskową torbę, po czym odchodzi bez słowa pożegnania. Często taka scena była umieszczana na okładkach komiksów, by podkreślić wagę wydarzenia (chociaż oczywiście w większości przypadków postać wracała po kilku zeszytach).

Pod koniec odcinka Melinda May ląduje w samochodzie swojej mamy (która swego czasu również była agentką, jednak na razie niestety nie wiadomo, której organizacji) i prosi ją o informacje pozwalające znaleźć Marię Hill.

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x17

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sun, 18 May 2014 16:40:00 +0000

Pora nadrobić zaległości i przedstawić kolejną odsłonę pisanej dla Hatak.pl Komiksologii mojego autorstwa. Tym razem pod mikroskopem wylądował odcinek oznaczony numerem siedemnaście. W przeciągu najbliższego tygodnia powinny pojawić się dwa kolejne teksty dla odcinków 19. i 21. (ot, upatrzyłem sobie nieparzyste ;) ).

Akcja "Turn, Turn, Turn" toczy się równolegle z wydarzeniami z filmu "Kapitan Ameryka: Zimowy żołnierz" i jest z nimi ściśle powiązana. Uwaga na ewentualne spoilery.

W siedemnastym odcinku powraca kilka istotnych z komiksowego punktu widzenia postaci. Są to głównie agent John Garrett (opisany szerzej przy okazji analizy ostatniego odcinka) oraz Victoria Hand (sylwetkę której przybliżaliśmy już podczas przyglądania się siódmemu odcinkowi). Agentce Hand ponownie towarzyszą jej dwaj zaufani agenci: Jacobson oraz Shaw. Na ich nazwiska można się natknąć w komiksach, chociaż nie mają z tymi postaciami raczej nic wspólnego.

Jacobson może stanowić nawiązanie do Luke'a Jacobsona, znanego biznesmena ze świata mody pojawiającego się jedynie w trzech komiksach ("Dakota Nort", zeszyty nr 1, 2 i 5 z lat 1986-1987).

Shaw natomiast jest znacznie bardziej rozpoznawalnym nazwiskiem, kojarzonym głównie z Sebastianem Shaw ("X-Men", nr 129 z 1980 roku) – mutantem i członkiem Klubu Hellfire mającym znaczący wpływ na korupcję Phoenix Force i ostatecznie przeistoczeniu się Jean Grey w Dark Phoenix. Kilkukrotnie w rozmowach słyszymy również odniesienia do Nicka Fury i Kapitana Ameryki.

Jednak najistotniejszym komiksowym elementem odcinka jest wychodząca z ukrycia HYDRA, która - jak się okazuje - infiltrowała T.A.R.C.Z.Ę. i odbudowywała się w jej szeregach od końca II wojny światowej.

Organizacja po raz pierwszy pojawiła się na kartach 135. zeszytu pierwszej serii "Strange Tales" i od tamtej pory stała się stałym elementem rysunkowych historii Domu Pomysłów. Istotne jest to, że jej geneza w filmowo-serialowym uniwersum Marvela bardzo mocno bazuje na tym, co zostało przedstawione w komiksach.

Historia tej organizacji terrorystycznej o zapędach do kontroli nad światem sięga schyłku II wojny światowej, a założycielem HYDRY był nazista Baron von Strucker (którego mieliśmy okazję zobaczyć w scenie po napisach "Zimowego żołnierza"). Po przegranym konflikcie została "rozbita", a co najmniej kilku jej agentów - głównie naukowców - zostało wcielonych w szeregi dopiero powstającej T.A.R.C.Z.Y. To pozwoliło von Struckerowi w łatwy sposób zinfiltrować nową jednostkę, a z czasem na wysokich stanowiskach obsadzić własnych agentów. Wszystko po to, by w końcu "wyjść z cienia w światło" (ang. "out of the shadows, into the light", co przez niektórych może być uznane za easter eggową aluzję do czarno-białej miniserii Marvela "Shadows and Light").

Owa chwila nastąpiła właśnie teraz, w trakcie akcji siedemnastego odcinka "Agentów T.A.R.C.Z.Y." oraz "Zimowego żołnierza". Wielu podwójnych agentów ujawnia się i pokazuje, pod czyim sztandarem tak naprawdę służy.

Mając na uwadze komiksowe rodowody, ciekawie wypada to, kto po której stronie mocy się znajduje. Okazuje się, że mimo swojego dość radykalnego podejścia Victoria Hand do samego końca jest po stronie T.A.R.C.Z.Y. Niestety tego samego nie można powiedzieć o Johnie Garretcie, który okazuje się być długoletnim członkiem HYDRY (oraz - według domysłów agenta Coulsona - również Jasnowidzem). Po tym, jak przykrywka Garretta została spalona i prawda o jego przynależności do HYDRY wyszła na jaw, dochodzi do klasycznej sceny, w której Złoczyńca przedstawia cały plan Bohaterowi. W trakcie tej rozmowy wspomniana jest Akela Amador, której był poświęcony czwarty odcinek, "Eye Spy", a także znani z trzeciego odcinka, "The Asset", Ian Quinn (pojawiający się również w kilku kolejnych i - jak się okazuje - ściśle współpracujący z HYDRĄ) oraz profesor Franklin Hall a.k.a. Graviton. Od Garretta dowiadujemy się również, że agent Jasper Sitwell należy do HYDRY (w komiksach był zaliczany do tych dobrych), co zostało także przedstawione w najnowszym filmie o Stevenie Rogersie.

Ostatecznie agentowi Coulsonowi udaje się pokonać Garretta i oszołomić go przy pomocy wynalazku Fitza znajdującego swój pierwowzór w komiksach.

Akcja "Turn, Turn, Turn" rozgrywa się w (niemającym odzwierciedlenia w komiksach) Hubie, do którego samolot Coulsona i jego zespołu - SHIELD-616 (nawiązanie do numerycznego oznaczenia mainstreamowego świata Marvela) - jest zdalnie ściągany. Nie jest to jednak jedyna placówka, o której wspomina się w tym odcinku. Wśród stworzonych na potrzeby kinowego uniwersum miejsc znalazły się: Hub, Akademia T.A.R.C.Z.Y., Sandbox oraz Treehouse. Usłyszymy także o The Fridge - odpowiedniku komiksowego Ice Box. Ta placówka pojawiła się po raz pierwszy w drugiej serii "Maverick" w ósmym zeszycie. Jest to kanadyjskie więzienie o najwyższym poziomie bezpieczeństwa przeznaczone dla superludzi. W całej swojej historii odnotowano tylko jeden przypadek próby ucieczki - zatrudniony przez Ivana the Terrible Confessor planował uwolnić jego współpracowników: Hammera i Sickle.

Wspominany jest również Triskelion, umiejscowiona na wyspie kwatera główna T.A.R.C.Z.Y. pochodząca ze stronic komiksów Domu Pomysłów osadzonych w uniwersum Ultimate (Ziemia-1610) i przedstawiona w drugim zeszycie "Ultimates". W późniejszych czasach Triskelion stał się główną siedzibą drużyny Ultimates (w uproszczeniu: odpowiednik Avengersów, z tym że stworzony przez T.A.R.C.Z.Ę. oraz rząd Stanów Zjednoczonych w celu ochrony kraju przed atakami superprzestępców). Ostatecznie po wielu odbudowach i przebudowach Triskelion stał się latającą fortecą (pierwszy zeszyt "Cataclysm: The Ultimates Last Stand" vol. 1). Triskelion jest również centralnym miejscem kulminacyjnych scen "Zimowego żołnierza" i niejednokrotnie widzimy go na dużym ekranie.

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

KOMIKSOLOGIA: Agenci T.A.R.C.Z.Y. 01x15

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sat, 19 Apr 2014 21:00:00 +0000

Przed Wami mój pierwszy tekst poświęcony komiksom/serialom, którym zadebiutowałem na serwisie hatak.pl i jeśli przypadnie Wam do gustu, to będę go publikował również tutaj. KOMIKSLOGIA to cykl publicystyczny zajmujący się wyszukiwaniem, opisaniem i przybliżeniem nawiązań do komiksów w serialach/filmach.

Miło mi również poinformować o reanimowaniu Geeka Subiektywnie! Trochę tu nazmieniałem by było przejrzyściej i czytelniej. Dajcie znać w komentarzach co o tym sądzicie ;) Nie przedłużając, oto KOMIKSOLOGIA 15 odcinka "Agents od S.H.I.E.L.D."

Po kilku znacznych przerwach "Agenci T.A.R.C.Z.Y." powrócili na ekrany z coraz lepszymi odcinkami. Lepszymi w kontekście nawiązań zarówno do komiksowego, jak i filmowego uniwersum Marvela. Wszystko za sprawą głównego wątku 15. odsłony – przybycia na Ziemię Lorelei i ścigającej jej Lady Sif.

Lorelei jest młodszą siostrą znacznie popularniejszej w komiksach (oraz ostatnich serialach animowanych produkcji Disneya) Amory, lepiej znanej jako Enchantress – obie siostry są mocno powiązane z Lokim, który to często wykorzystywał je w swoich machinacjach przeciwko Thorowi. Jednak zamiast śladami siostry szkolić się w sztukach magicznych, Lorelei postanowiła rozwinąć jedynie kilka swoich naturalnych umiejętności, co w połączeniu z niezwykłą urodą pozwala jej dominować wolę wszystkich mężczyzn i wymuszać na nich bezwzględne posłuszeństwo. Jej działania zawsze były motywowane żądzą bogactwa oraz władzy.

Lorelei zadebiutowała na kartach 337. zeszytu "Thor, vol. 1" (1983), natomiast w serialu miała swoje cameo w ostatniej scenie 14. odcinka. Tutaj twórcom "Agentów T.A.R.C.Z.Y." należy się pochwała, gdyż jej postać jest niezwykle wierna komiksowemu pierwowzorowi - zgadza się charakteryzacja, kostium, pełne przeniesienie jej osobowości oraz cały zestaw mocy, co niewątpliwie jest bardzo wyraźnym ukłonem w kierunku czytelników komiksów, którym Lorelei nie jest obca.

W kwestii nawiązań do filmów dowiadujemy się, że jej przybycie na Ziemię jest spowodowane atakiem Mrocznych Elfów na Asgard. Podczas zamieszek w więzieniu (w którym to spędziła blisko 600 lat po jej ostatniej konfrontacji z Sif) Lorelei udaje się zbiec i - wykorzystując jedno z sekretnych przejść Lokiego - trafia do Doliny Śmierci na pograniczu Kalifornii oraz Nevady. Stąd dość szybko przenosi się do "Pustynnej Oazy Rosie", przydrożnego baru w Nevadzie. W komiksach nie znajdziemy bezpośredniego odpowiednika, chociaż w uniwersum Marvela znajduje się kilka "Barów Rosie", które przewinęły się w historiach Daredevila czy Wolverine'a. Jednak to w Dolinie Śmierci agent Coulson ze swoją ekipą i kilkoma agentami spotyka Lady Sif, która jest kolejnym istotnym elementem odcinka.

W "Yes Men" ponownie ujrzymy Jaimie Alexander w roli Sif, którą było nam dane poznać w obu częściach "Thora". W komiksach po raz pierwszy pojawiła się w 102. zeszycie "Journey into Mystery" z 1964 roku, a o najnowszych przygodach komiksowej kochanki Thora i siostry Heimdalla można przeczytać w tej zakończonej już serii (numery 646-655).

Jeśli ktoś uważał, że w "Mrocznym świecie" nie było jej zbyt wiele, "Yes Men" całkowicie to rekompensuje. Sif w telewizyjnym wydaniu bazuje jednak wyłącznie na swojej filmowej kreacji i nie dodaje do postaci niczego nowego z komiksów. Szkoda na przykład, że bohaterka (podobnie jak wszyscy Asgardczycy) podczas rozmowy nie używa zwrotów "thee" czy "thou".

Komiksowa Lady Sif należy do tych kilku wyjątkowych, niezwykle silnych i charakterystycznych postaci Marvela. Poza samą siłą fizyczną cechuje się niesamowitym poczuciem sprawiedliwości i lojalności, honorem oraz odwagą. W filmach o Thorze cechy te były dość słabo przedstawione, nieco lepiej wygląda to w "Yes Men". Szacunek, z jakim odnosi się do agentki May po ich krótkiej rozmowie, świadczy o docenieniu drugiej doświadczonej wojowniczki w świecie mężczyzn, tak podatnych na proste sztuczki Lorelei. Drugim wyraźnym przykładem jest przezwyciężenie chęci dokonania samosądu nad Lorelei i dopełnienie polecenia Odyna pod koniec odcinka. Być może w trzeciej odsłonie kinowego "Thora" scenarzyści ją docenią i śladem Czarnej Wdowy z "Zimowego żołnierza" doczeka się wyraźniejszej oraz bliższej komiksom roli, na którą zdecydowanie zasługuje.

Wszystkich miłośników filmowego uniwersum z pewnością zainteresowała rozmowa Sif z Coulsonem, z której wynika, że Thor nie wie o powrocie Phila do świata żywych. Co ciekawe, agent prosi, by tak zostało, gdyż chciałby osobiście przekazać tę informację Bogowi Piorunów. Podczas tej samej rozmowy Sif jest wypytywana o różnych kosmitów, szczególnie o "tych niebieskich" (jednego z nich widzieliśmy w poprzednim odcinku - "T.A.H.I.T.I."). Odpowiedź, którą słyszymy, jest istną kopalnią komiksowych odniesień, bowiem Lafy Sif wymienia cały szereg pozaziemskich istot. Która z nich może być częścią zagadki wskrzeszenia Coulsona?

Wspomnieni przez Sif Interdites po raz pierwszy pojawili się na stronach 15. numeru "Warlocka" (1976). Są przedstawieni jako lud wędrownych psioników z umiejętnościami przewidywania przyszłości, jednak bez żadnych nadzwyczajnych zdolności leczniczych. Sif bardzo szybko dodaje, że ta rasa nigdy nie odwiedziła Ziemi.

Levianie na dobrą sprawę nie cechują się niczym szczególnym. Pojawiają się jedynie w dwóch zeszytach "Thora" (numery 256-257 z 1977 roku). Od tamtej pory i zniszczenia ich rodzinnej planety dryfują bez celu na statku ewakuacyjnym.

Pheragoci to z kolei rasa niezwykle silnych, wytrzymałych i masywnych wojowników (pierwszy numer "Herculesa" z roku 1982), jednakże mając na uwadze ich charakterystyczną budowę, nijak nie pasują do obrazu kosmity z 14. odcinka serialu.

Sif wymienia w końcu Kree, jedną z najważniejszych ras w kosmicznym zakątku Marvela. Jest dobrze znana większości fanów rysunkowych historii, gdyż niejednokrotnie ingerowała w sprawy toczące się na Ziemi. Kree to zaawansowani technologicznie, wyjątkowi i bardzo dobrze zorganizowani wojownicy. Szybko zbudowali ogromne, potężne kosmiczne imperium, z którym liczą się wszyscy. Od czasu, gdy zadebiutowali w komiksach (nr 65. serii "Fantastic Four" z 1967 roku), bardzo często powracają i są stałym elementem uniwersum Marvela.

Historia Kree bardzo często przeplatała się z tą Ziemi, o czym najlepiej świadczy chyba fakt przeprowadzania eksperymentów genetycznych na prehistorycznych mieszkańcach naszej planety. Co ciekawe, jeden z najwspanialszych obrońców Ziemi, Kapitan Marvel (znany także jako Mar-Vell), jest właśnie przedstawicielem rasy Kree.

Ci konkretni niebiescy kosmici są ważni z jeszcze trzech powodów. Po pierwsze, to właśnie Kree fizycznie najbardziej przypominają istotę z odcinka pt. "T.A.H.I.T.I.". Po drugie, ich pojawienie się w serialu zostało potwierdzone przez Chloe Bennett, serialową Skye. Aktorka ostatecznie ze swojej wypowiedzi się wycofała, tłumacząc, że i ona tak po prostu podejrzewa. Niedługo pewnie przekonamy się, jak było naprawdę, bo trzecim powodem jest mający swoją premierę w sierpniu kolejny film osadzony w kinowym uniwersum Marvela - "Strażnicy Galaktyki". W nim Kree mają odgrywać istotną rolę.

Sarkowie są następną rasą, o której wspomina Sif, ale niewiele o nich wiadomo. Poza pierwszą serią o Adamie Warlocku rzadko kiedy można było o nich przeczytać. Przyszła ukochana Thora dodaje jednak, że ich również nie było dotychczas na Ziemi.

Centaurianie, w przeciwieństwie do trzech pierwszych ras, są znacznie lepiej znani w komiksowym wszechświecie. Humanoidalni niebieskoskórzy z charakterystycznym czerwonym grzebieniem na głowie prowadzą plemienny tryb życia i okazjonalnie można ich zobaczyć w różnych kosmicznych seriach.

Najbardziej znanym przedstawicielem tej rasy jest zdecydowanie Yondu Udonta, członek Strażników Galaktyki z alternatywnej przyszłości (Ziemia-691), której to była poświęcona cała pierwsza seria "Guardians of the Galaxy" (1990-1995). Yondu pojawił się epizodycznie również w drugiej, znacznie popularniejszej serii "Strażników" (numer 16. "Guardians of the Galaxy, vol. 2" z 2009 roku). Mimo iż nie jest postacią z mainstreamowego uniwersum Marvela, Yondu zobaczymy w nadchodzącym filmie Jamesa Gunna. W "Strażnikach Galaktyki" w tej roli wystąpi Michael Rooker.

W rozmowie Coulsona i Sif wymienia się też Lodowych Olbrzymów, mieszkańców Jotunheimu, których było całkiem sporo w pierwszym filmie o Bogu Piorunów. W komiksowym uniwersum pojawiają się po raz pierwszy już w roku 1965 na kartach 112. numeru "Journey into Mystery", a później można ich często spotkać w historiach poświęconych Thorowi, Lokiemu czy nawet walczących z Hulkiem (nr 6-8 "Indestructible Hulk"). Lady Sif przypomina również o próbie ataku Lodowych Olbrzymów na Ziemię, która to została powstrzymana przez Asgardczyków.

W tym samym odcinku swój kolejny gościnny występ zalicza Jasper Sitwell, o którym pisaliśmy przy okazji omawiania siódmego odcinka serialu oraz "Thora". Tym razem agent Sitwell rozmawia z agentem Coulsonem na temat miejsca pobytu Nicka Fury'ego, którego niedostępność wyraźnie nie podoba się Coulsonowi, gdyż ma do dyrektora wiele pytań związanych z tym, co wydarzyło się w poprzednim odcinku. Jego dalsze losy pokazano w "Zimowym żołnierzu".

W "Yes Men" zostały zaprezentowane dwa przedmioty asgardzkiego pochodzenia. Pierwszy to oczywiście uzbrojenie Sif (tarcza i miecz o dwóch ostrzach), które jest dobrze znane z wcześniejszych filmów. Z komiksami mają znacznie mniej wspólnego, gdyż na ich kartach Boginię Wojny najczęściej zobaczymy wyposażoną w miecz klasycznej konstrukcji.

Drugim przedmiotem jest zaś kołnierz wykonany przy pomocy asgardzkiej technologii, który skutecznie niweluje u Lorelei umiejętności manipulowania mężczyznami. To jedynie wymysł scenarzystów i próżno go szukać w komiksowych historiach o Asgardczykach. Podobne urządzenie było pokazane pod koniec "Avengers", jednak Lokiemu nałożono nieco bardziej dosłowny knebel.

Powyższy tekst został napisany dla serwisu Hatak.pl i jest częścią cyklu publicystycznego KOMIKSOLOGIA. Oryginalna publikacja znajduje się w tym miejscu.

Przegląd Geekowskich Prezentów Part II

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Tue, 03 Dec 2013 14:06:00 +0000

Święta za rogiem i powoli wszyscy dajemy się ponieść szałowi zakupów. Rok temu opublikowałem nieduże zestawienie prezentów dla geeka. Jasne, było to post factum i w zasadzie był to przegląd co ciekawszych pomysłów. Oczywiście zapraszam wszystkich zainteresowanych do przejrzenia co tam umieściłem, gdyż nadal są to dobre i uniwersalne przykłady prezentów! :)

W tym roku natomiast przedstawiam Wam podobny wpis, ale z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym i nowymi rzeczami, które ucieszą niejednego obdarowanego/obdarowaną!

Dla kinomanów

W tym roku dostaliśmy kilka bardzo dobrych (i kilka średnich, ale o gustach się nie dyskutuje) filmów sci-fi/fantasy a spora ich część jest już dostępna na DVD/BD. Począwszy od The Hobbit: Niezwykła Podróż, przez Iron Man 3, W Ciemności: Star Trek (nie cierpię polskiej wersji tytułu), Elizjum, Pacific Rim, Iluzja, Wolverine, Grawitacja, R.I.P.D. Agenci z Zaświatów (dla desperatów), Riddick, czy wreszcie Martwe Zło, World War Z lub Człowiek ze Stali. Kolejność przypadkowa.
Rewelacyjnym pomysłem są również wszelkie bundle packi i reedycje klasyków. Na przykład Stara i Nowa Trylogia Gwiezdnych Wojen. Najlepiej razem. W sam raz by się nie nudzić czekając na premierę Star Wars Episode VII. I co z tego, że ta dopiero za dwa lata?

Jedyna rzecz, którą mogę mieć na DVD/BD, to własnie saga SW.

Gry

Temat problematyczny, gdyż nie każdy wszystko lubi i nie musi przepadać za tymi samymi grami co my. Więc w tym przypadku najlepiej będzie zrobić wywiad środowiskowy. Dowiedzieć się co dana osoba już posiada, na co poluje lub jaki typ gier tym najbardziej lubianym. W tym roku wyszło kilka bardzo ciekawych gier oraz edycji GOTY. Z całą pewnością godnymi uwagi są Tomb Raider, Bioshock: Infinite, dmc: Devil May Cry, The Last of Us, konsolowe Diablo 3, trylogia Batman Arkham, Assassin's Creed IV, czy w końcu The Elder Scrolls V Skyrim Legendary Edition. Gra nie jest nowa, ale to wydanie zawiera wszystkie dodatki, więc zapewni miłośnikom cRPG masę godzin rozrywki.

Nie zapominajmy o next-genowym szaleństwie jakie zafundowało nam Sony z premierą Playstation 4 oraz Microsoft z nowym Xbox One (który koniec końców nawet ściągnięty z zachodu działa w naszym kraju). O ile niekoniecznie musi być to zakup samej konsoli, to nie zapominajmy o peryferiach, dodatkowych padach i innych akcesoriach. W przypadku XbOne i PS4 różnorodność dostępnych gier jest ograniczona, przez co nasze pole manewrowe jest tu zawężone.

Bonus: gry planszowe, figurkowe gry wojenne, karcianki. To pomysły do osobnej kategorii, jednak nie jest to mój konik, przez co nie jestem w stanie przedstawić Wam najciekawszych (ba! jakichkolwiek) tegorocznych premier. Jednak dla chcącego nic trudnego, więc jeśli ktoś z Was zdecyduje się na taki pomysł, to będzie wiedział gdzie szukać!

To był całkiem niezły rok, więc jest w czym przebierać!

Komiksowo

Największe tegoroczne eventy i crossy DC i Marvela za nami. Część z nich można już kupić w wydaniach zbiorczych. To właśnie wydania zbiorcze są najprzyjemniejszymi dla oka i najlepiej prezentującymi się na półce. W rodzimych sklepach internetowych zajmujących się komiksami jest obecnie masa promocji i przecen na wydania zbiorcze eventów i co ciekawszych storyarc'ów. Sęk w tym, że podobnie jak przy grach najlepiej dowiedzieć się wcześniej które są tymi najbardziej pożądanymi. Albo najzwyczajniej poprosić o listę z ~~kilkoma~~ kilkunastoma pozycjami, z której później sobie coś wybierzemy. Przynajmniej będziemy mieli pewność, że obdarowany będzie zadowolony z prezentu!

Jedna z najlepszych miniserii. Serio!

Plakaty i kalendarze

Co tu dużo mówić? Chyba każdy geek chce by ściany jego pokoju były ozdobione barwnymi plakatami z ulubionymi superbohaterami lub postaciami i motywami z gier, za którymi szaleją. W tym przypadku wystarczy szczątkowa wiedza na temat tego co dany geek lubi. Informacja na temat ilości pustych ścian w pokoju również może być przydatna, a jeśli tej jest za mało na plakat, to kalendarz w podobnej konwencji jest dobrą alternatywą.

Ten plakat będzie mój. Jak tylko wymienię pokój na większy... Ale będzie!

Gadżety

Słowo-klucz. Pod nim może kryć się praktycznie wszystko. Breloczki do kluczy, maskotki i pluszaki, figurki, koszulki, biżuteria dla Pań, przypinki, pałeczki do sushi stylizowane na miecze świetlne, rękawiczki do obsługi smartfona, fikuśne pendrive'y, wszelkiej maści durnostojki i zabawne peryferia podpinane pod USB. Gadżety mogą stanowić główny prezent, lub być miłym dodatkiem do czegoś większego.

Wieżyczka z Portala pod USB, albo pendrive Millennium Falcon? No problem!

Drobna rada
Jak widzicie ilość pomysłów na prezent dla geeka jest całkiem pokaźna i wbrew pozorom jest różnorodnie. Najlepiej zacząć poszukiwania od wybrania konkretnej tematyki i centrum zainteresowań danego geeka. Czy to seria gier, ulubione uniwersum (komiksowe, filmowe, książkowe, serialowe), czy coś czysto technologicznego.
Jak już wybierzecie i jeśli dodatkowo zrobicie to trafnie (nie oszukujmy się, nie jest to takie trudne jeśli znacie go trochę!), to nie ma bata by Wasz geek nie był zachwycony Waszym prezentem! Pamiętajcie o tym :)

P.S. Zachęcam Was do podzielenia się w komentarzach swoimi pomysłami na świąteczną paczkę dla geeka, bo z całą pewnością nie ująłem tu wszystkiego!

IT Academic Day Wrocław 2013

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Fri, 08 Nov 2013 15:08:00 +0000

Grupa .NET EKA działająca przy wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej serdecznie zaprasza na kolejną edycję IT Academic Day.

Gdzie i kiedy?

Już w najbliższą środę, 13 listopada 2013, w budynku D-20 Politechniki Wrocławskiej, przy ul. Janiszewskiego 8.

Kto i o czym?

Konferencja jest współorganizowana wraz z grupą Piast.NET, a naszymi tegorocznymi partnerami są Microsoft, Techland, SMT Software, Pracuj.pl oraz JOJO Mobile Polska. Tematem przewodnim, jak co roku, będą najnowsze narzędzia i rozwiązania programistyczne dostarczone przez Microsoft. Możecie się spodziewać wielu informacji o najnowszym Windows 8.1 dla specjalistów IT, kompilatorze .NET - Roslyn, tworzeniu aplikacji mobilnych czy wyzwaniach przy tworzeniu gier komputerowych. Wszystkie szczegóły znajdziecie w agendzie konferencji!

Dla kogo?

Przede wszystkim dla studentów informatyki i kierunków okołoinformatycznych, uczniów szkół średnich o profilu informatycznym oraz miłośników nowych technologii. Jest to niepowtarzalna okazja zdobycia wiedzy o najnowszych rozwiązaniach i trendach programistycznych. Wiedzy przedstawionej przez ekspertów pracujących w najbardziej rozpoznawalnych firmach branży IT w naszym kraju! Dodatkowo warto zabrać ze sobą swoje CV gdyż nasi partnerzy będą mieli stanowiska rekrutacyjne z ofertami skierowanymi do Was.

By wziąć udział w tym wydarzeniu wymagana jest rejestracja w portalu codeguru.pl, liczba miejsc jest ograniczona, więc nie zwlekajcie i się zapisujcie!

Dodatkowymi atrakcjami są konkursy z nagrodami ufundowanymi przez naszych współorganizatorów, między innymi smartphone Nokia Lumia!

Dodatkowo zapraszamy do polubienia naszego fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/ITAD.PWR, na którym już teraz odbywają się konkursy z ciekawymi nagrodami oraz do śledzenia nas na twitterze gdzie w środę znajdziecie szczegółowe relacje z konferencji: @dotNET_eka.

-----------------------------------------------------------------------------------

Tyle jeśli chodzi o oficjalną promocję. Ze swojej strony dodam iż pomagam przy tegorocznej organizacji i to ja będę relacjonował konferencje zarówno na facebookowym fanpage'u wydarzenia jak i na twitterze, więc serdecznie Was wszystkich zapraszam.

Do zobaczenia w środę na ITADach albo w internecie! ;)

Ile RPG'a w cRPG'u?

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Wed, 18 Sep 2013 11:24:00 +0000

Przyszło nam żyć w dość ciekawych czasach i widzimy jak na naszych oczach zmienia się rynek gier wideo oraz jak ewoluują same gatunki gier. Właśnie ten rozwój najbardziej daje się we znaki fanom komputerowych (i konsolowych!) RPG. Za dzieciaka zagrywałem się w takie serie jak Icewind Dale, Baldur's Gate, Fallout, Neverwinter Nights czy Star Wars: Knights of the Old Republic, a później jeszcze w wiele, wiele innych. To jednak nie wszystko, gdyż nie jeden weekend był zżarty przez RPG'owe sesje ze znajomymi. Takie "papierowe", z kośćmi, MG i tak dalej... Dlatego też od kiedy pamiętam miałem dość jasno zdefiniowane czym jest RPG, również w swej odmianie z literką "c" na początku.

To nadal jeden z najlepszych erpegów w które grałem!

Wraz z upływem czasu i coraz szybszym rozwojem branży gier okazało się że produkcje utrzymane w duchu tych wymienionych trochę wyżej są zbyt bardzo hardcorowe, mechaniki rozgrywki i statystyki są zbyt zawiłe, a rzut izometryczny jest mocno nieatrakcyjny dla nowych graczy. Zaczęły się eksperymenty. Zanim przejdę do bardziej współczesnych problemów i przykładów wspomnę jedynie o dwóch tytułach, które z różnych powodów są moim zdaniem istotne: TES: Morrowind za rozpowszechnienie pierwszoosobowej perspektywy (za co srodze nie cierpię tej gry), która jednak zdobyła dość dużą aprobatę i uznanie, drugą grą jest Gothic będący w wielu kwestiach innowacyjny dla gatunku, pokazujący że rzut izometryczny czy kreator postaci nie są tak istotne. Całej serii Ghotic również nie lubię. Jakoś nigdy saga o Bezimiennym i The Elder Scrolls mnie nie zafascynowały, jednak w jakiś sposób doceniam to, co zrobiły dla gatunku.

Mimo iż dopakowana akcją nie sposób nie kochać tej serii!

Prawdziwy problem powstał kilka lat później (albo kilka lat temu, jak kto woli) gdy w idei rozwoju RPG zaczęto ostro mieszać w głównych składowych. Na dobrą sprawę można z czystym sumieniem powiedzieć o rozwodnieniu cRPG jako takiego i przesiąknięciu wielu jego elementów do innych gatunków (w drugą stronę też to działa). Jasne, dla niektórych może to być nowa generacja gier spod tego szyldu, ale czym tak naprawdę są obecne gry RPG? Coraz częściej produkcje reklamowane jako rasowe erpegi okazują się action-RPG bądź bardziej rozbudowanymi hack'n'slash. Przykłady? Ależ proszę: Demon's Souls jest dla mnie właśnie urozmaiconym hack'n'slashem, podobnie z resztą jak Diablo 3 - esencja h'n's, które z nieznanych mi powodów przez wielu jest kategoryzowane jako RPG (akcji). Natomiast najlepszym przykładem Action-RPG będzie... Deus Ex: Human Revolution, Fallout 3/New Vegas oraz seria Mass Effect (ok, ME1 ma w sobie najwięcej erpega, ME2 najwięcej 'action' a ME3 jest chyba pod tym względem najlepiej zbalansowane). Nie zrozumcie mnie źle. Uwielbiam całą serię ME oraz DE:HR, jednak czy to sumienie, czy coś jeszcze innego nie pozwala mi określić tych gier jako "pure RPG"... Na tym tle jest jednak kilka chwalebnych wyjątków, "duchowi spadkobiercy gatunku" godni tego modnego ostatnimi czasy hasła reklamowego. Mam tu na myśli Dragon Age: Origins oraz Kingdoms of Amalur: Reckoning (do którego koniecznie będę musiał wrócić), które w 100% wywiązały się ze swojego zadania i są współczesnymi cRPG stworzonymi w duchu wielkich klasyków. Równie udanymi, a dla wielu pewnie jeszcze lepszymi grami tej generacji są Wiedźmin 2 (pierwsza część nie wyszła nigdy na konsole, więc sorry ale dla mnie równie dobrze mogłoby jej nie być ;)) i TES: Skyrim, w którego co prawda jeszcze nie było mi dane zagrać, jednak nie sposób zignorować tak wiele pochlebnych opinii graczy jak i recenzentów. Tylko, że to są nieliczne perełki, krople w tym i tak małym morzu gier RPG...

A tych trzech panów chyba nikomu nie trzeba przedstawiać ;)

Czy tak to będzie wyglądało w nadchodzących latach? Raptem kilka produkcji stricte RPG, trochę mniej lub bardziej udanych gier nastawionych na akcję oraz gry należące do zupełnie innych gatunków z zaimplementowanymi elementami tak charakterystycznymi dla erpegów? Przykładów ostatnio się namnożyło i pewnie będzie ich coraz więcej, gdyż to dzięki takiej mieszance gatunkowej zyskują coraz to większą popularność.

System obozów w nowym TR sprawdza się rewelacyjnie!

Na pierwszy ogień rzucę dwa przykładowe tytuły, które bardzo lubię. To tegoroczny Tomb Raider i Far Cry 3. W obu przypadkach mamy relatywnie spory otwarty świat ze swobodą eksploracji (jak w RPG). W obu grach za pokonanych przeciwników i wykonywane zadania dostajemy XP, które pozwalają nam na rozwój postaci/wykupywanie nowych umiejętności i ulepszanie ekwipunku (jak w RPG). Nadmienię iż zarówno w TR jak i FC3 system rozwoju postaci jest bardzo zgrabnie zrobiony. Side questy (jak w RPG). Ok. W nowych przygodach Lary nie ma side questów z prawdziwego zdarzenia, chyba że podciągniemy pod to wszelakie znajdźki i grobowce. Historie w obu grach mimo iż fajne, to jednak trochę za krótkie. To czego brakuje poza bardziej rozbudowaną fabułą, to właśnie bogatsze dialogi i danie graczowi pewnej decyzyjności w kwestii rozwoju fabuły. Heh... Pewnie zaraz wyjdzie, że lwia część sandboxów spełnia powyższe punkty, jednak w tych dwóch grach tak to właśnie widzę.

A tu jedno z trzech drzewek umiejętności w FC3...

Kolejnym i chyba jeszcze większym miksem jest Borderlands 2. System leveli rzutujący na atrybuty postaci, drzewko rozwoju umiejętności, klasowość bohatera, otwarty świat i misje poboczne. Prawdziwie wybuchowa mieszanina FPS z RPG.
Na koniec coś z czym spotkał się już chyba każdy kto w przeciągu ostatnich kilku dobrych lat grał w jakiegoś multiplayera. Teraz praktycznie w co drugiej grze tryb multi zawiera rangi, albo levelowanie postaci. Im wyższy level tym lepsze wyposażenie/skille/perki do których mamy dostęp. Żywcem wyciągnięte z RPG.

...których odpowiednik w Borderlands 2 wygląda tak.

Widzicie już o co mi chodzi? Takie hybrydki potrafią być fajne i sprawić masę frajdy, jednak to nie jest to samo... Gatunek RPG stopniowo się rozmywa. Coraz więcej gier jest określanych jako RPG mimo iż nimi nie jest bądź zawiera tylko kilka elementów tego gatunku (przestańcie nazywać hack'n'slashe erpegami!!!). Problem polega na tym, że trzeba chcieć. Bo jak się chce to można stworzyć wspaniałe cRPG jak wspomniany Wiedźmin 2, Skyrim czy pierwszy Dragon Age. Nie kupuję tłumaczenia, że graczy pamiętających stare klasyki jest coraz mniej, albo że za trudno. Powyższe gry doskonale obalają te dwa argumenty przyciągając rzesze młodych, często nieobeznanych z gatunkiem, graczy (tak, czuję się staro).

Jeszcze dwa lata czekania... Dużo, ale się opłaci! Prawda?

Na sam koniec chciałem zostawić jedną rzecz. Obecna generacja konsol już niedługo zacznie ustępować miejsca nowej. Oczekiwania są oczywiście wysokie i chyba każdy spodziewa się również nowej generacji gier. A przynajmniej nowej jakości. Powstaje naturalnie pytanie: Co poza większym światem i piękniejszą, bardziej szczegółową grafiką zaoferują nam gry RPG nowej generacji? Nie chcę wierzyć, że mój ulubiony gatunek gier osiągnął już swoje maksimum. Pierwsze duże, znaczące tytuły pojawią się dopiero w drugiej połowie 2014 roku. To oczywiście Wiedźmin 3: Dziki Gon i Dragon Age: Inquisition. Dopiero rok później doczekamy się Cyberpunk 2077 oraz następnej gry w świecie Mass Effect. Możliwe, że w międzyczasie wyjdzie kolejny projekt BioWare (o którym spekulowałem tutaj) lub coś spod szyldu The Elder Scrolls czy następny Fallout. Sęk w tym, że za wyjątkiem Cyberpunk 2077 i nieujawnionego IP BioWare mamy do czynienia z kolejnymi iteracjami znanych marek. Czy w związku z tym możemy oczekiwać czegoś rewolucyjnego dla gatunku? Niewątpliwie byłoby to dla mnie miłym zaskoczeniem. Bardzo na to liczę i mam nadzieję, że wraz z nową generacją konsol nadejdzie nowy złoty wiek dla gier RPG.

Tego własnie życzę sobie i wszystkim erpegowym wyjadaczom.

Trzecia część DA ma do dyspozycji niesamowity potencjał
next-genów więc niech i gra taka będzie!

-----------------------------------------------------------------------------------

Do napisania tego tekstu na dobrą sprawę zainspirowały mnie ostatnie około erpegowe rozmowy na twitterze z Puśkiem (@malkontentka), Aeth (@AethQueen), Magi (@MagMagii), Bartkiem (@ANTYszyba), Dadą(@dabudubida), Salantorem (@Salantor) i Marcinem (@Marcin_Raczka). Twitter for the win!

P.S. Muszę częściej czytać Wasze blogi i częściej skrobać coś u siebie...

E3 2013 - Twitterowa relacja

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Mon, 10 Jun 2013 20:22:00 +0000

Dzisiaj rozpoczęły się targi E3 2013, największa impreza poświęcona grom. Za nami już pierwsza konferencja, która należała do Microsoftu. O godzinie 22:00 naszego czasu startuje Electronic Arts, o 00:00 Ubisoft, a o 03:00 Sony. Mam zamiar aktywnie relacjonować je na bieżąco na moim twitterze (@p_bojarski). W związku z tym w tym wpisie znajdziecie jedynie widget zawierający moje ćwierkanie o E3. Konkretnych notek poświęconych podsumowaniu konferencji, lub poszczególnych gier możecie spodziewać się w najbliższym czasie.

Krótko o konferencji Microfostu: Zgodnie z obietnicami było sporo gier, kilka słów o usługach TV, streamingu naszej rozgrywki i nowościach w SmartGlass. Konsola debiutuje w listopadzie w cenie 499$/499€ (tak, kocham ten przelicznik 1:1). Kilka nowości doczekał się Xbox Live Gold dający co miesiąc dwie darmowe gry (coś na wzór PSPlus). Pożegnamy się również z MSPoints, które zostaną zastąpione prawdziwą walutą. A, i jeszcze jedno - Xbox 360 doczeka się kolejnej wersji, stylistycznie podobnej do nowego XboxONE.

Czego się spodziewam po EA: Przede wszystkim nacisk położą na nowych odsłonach swoich gier sportowych. Głośno będzie o nowym Battlefield 4. Spodziewać się możemy kilku słów o Dragon Age III: Inquisition. Jeśli nie powiedzą ani słowa na temat nowych projektów osadzonych w uniwersum Star Wars, to chyba rzucę na nich klątwę.

Czego się spodziewam po Ubisoft: To przede wszystkim Watch_Dogs, Assassin's Creed IV: Black Flag i nowy Splinter Cell. Chciałbym by zaskoczyli mnie kolejnym nowym IP albo reinkarnacją jakiegoś świetnego klasyka.

Czego się spodziewam po Sony: Oczywiście pokazania nowej konsoli. W sensie pudła. Niby jest to mało istotne, jednak fajnie byłoby wiedzieć jak ma wyglądać konkurent XboxONE. Pewnie dowiemy się więcej o nowych funkcjach i usługach społecznościowo-sieciowych. Nie zabraknie nowych gier. Liczę na studia wewnętrzne i nowe projekty Sony Santa Monica, Guerilla Games i Naughty Dog. Spodziewać się możemy również kilku słów o Beyond od Quantic Dream.

Zapraszam!

E3 2013 (tak, jest to efekt mojego lenistwa i nieznalezienia ciekawszej alternatywy)

XBOX ONE

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Tue, 21 May 2013 21:29:00 +0000

Na odpowiedź Microsoftu w temacie next-genów przyszło nam trochę poczekać, gdyż dopiero dzisiaj Gigant z Redmond zaprezentował następcę Xbox’a. Konferencję można było śledzić na żywo z poziomu konsoli Xbox 360 lub na oficjalnej stronie xbox.com. Sam pokaz był dość skromny i krótki w porównaniu do tego, co zaserwowali nam Japończycy. Przez pierwsze pół godziny przedstawiono nam samą konsolę i kryjące się w niej nowości, a przed drugie pół godziny przedstawiono nam dosłownie kilka gier zmierzających na nową konsolę. Ok, nie przedłużajmy niepotrzebnie wstępu i przyjrzyjmy się najmłodszej konsoli Microsoftu.

SPECYFIKACJA I NOWE FUNKCJE

Xbox One ma stać się centrum domowej rozrywki, kompletnym systemem All i One, mam tu na myśli praktycznie wszystko począwszy od oglądania programów telewizyjnych, odtwarzacza filmów i muzyki, klienta VOD, przeglądarkę internetową, komunikator Skype, a na „konsoli do grania” kończąc. Wszystkim zarządzają trzy systemy: jeden bazujący na tym znanym z obecnego Xboxa, odpowiedzialny za gry, drugi czerpiący z Windowsa 8 odpowiada za pozostałe funkcje konsoli, a trzeci spina w całość dwa wcześniejsze. Sam interfejs mocno przypomina ten znany z X360. Z ciekawych ficzerów znajdziemy tu między innymi aktywne dzielenie ekranu nazwane tu Snapmode: przykładowo oglądamy film, i nagle chcemy sprawdzić coś w internecie albo sprawdzić info o filmie, możemy wywołać to wszystko w okienku pojawiającym się z prawej strony ekranu. Nie zabraknie zintegrowanego Skype’a, w końcu Microsoft po coś go kupił… Xbox One Guide będzie naszym rozbudowanym przewodnikiem po programach telewizyjnych, który będzie dobierał treści do naszego gustu, lub pokazywał najnowsze trendy.

Istotną rzeczą jest multitasking, który wygląda na dopracowany, pozwala nam płynnie i szybko przechodzić między aplikacjami i wracać do nich w dowolnej chwili, mówiąc krótko: robi wrażenie. To chyba odpowiedni moment by powiedzieć Wam o tym, że konsolą sterujemy głosem i gestami (prawie jak w „Raporcie Mniejszości”) dzięki nowemu Kinectowi. Komendą głosową uruchamiamy konsolę, a kamera automatycznie rozpoznaje naszą twarz i loguje system na odpowiednie konto. Wygląda to wręcz rewelacyjnie i futurystycznie, dlatego polecam Wam obejrzenie choćby urywków z konferencji by zobaczyć o co mi chodzi (chociażby tu). Haczyk jest taki, że o ile w centrum domowej rozrywki (muzyka, filmy, tv) sprawdzi się to wyśmienicie, o tyle mam problemy z umieszczeniem tego w blockbusterowych grach AAA.

By to wszystko mogło sprawnie pracować, to w środku konsoli znajdziemy 8-rdzeniowy procesor w architekturze x86, 8GB RAM, 500GB dysk twardy oraz napęd Blu-Ray. Za komunikację ze światem odpowiada moduł wifi w standardzie 802.11n z funkcją Wi-Fi Direct oraz komplet gniazd: HDMI IN/Out, przynajmniej 2 porty USB 3.0, Ethernet i wejście optyczne. Co zaskakujące nie powiedziano ani słowa na temat układu graficznego, jednak o jego jakość możemy być spokojni i sądzę, że będzie porównywalny z tym zamontowanym w PS4. Nowy Xbox One swoim wyglądem przywodzi mi bardziej na myśl przerośnięty odtwarzacz DVD na sterydach niż konsolę. No ale w końcu ma to być teraz centrum domowej rozrywki.

Wraz z konsolą zaprezentowano nowego Kinecta, który najwidoczniej rzeczywiście będzie dołączany do każdego pudełka z konsolą. Tu nie ma żadnych rewolucji, a w zamian jest czysta ewolucja. Kamera Kinecta będzie rejestrować obraz w rozdzielczości Full HD 1080p przy 30 PFS’ach i większym polu widzenia. Jak było do przewidzenia będzie bardziej dokładny i jeszcze lepiej rejestrował nasze ruchy. Meh. Jednak wymagane by bawić się w „Raport Mniejszości”, no trudno…

Pewnych zmian doczekał się również wysłużony pad. Według zaprezentowanych informacji znalazło się tu ponad 40 innowacji w projekcie kontrolera przekładających się na ergonomię. Znajdziemy w nim zintegrowane gniazdo baterii (pad nadal będzie zasilany bateriami), nowego precyzyjnego D-pada. Ważniejszą nowością jest również nowy system trigger-feedback. Mówiąc najogólniej, to będzie on odpowiadał za wibracje w spustach. Spokojnie, będzie można je całkowicie wyłączyć. Kontroler „zaprojektowany przez graczy dla graczy” – jak ładnie został określony. Będąc jeszcze przy kontrolerze, to możemy spodziewać się aktualizacji aplikacji SmartGlass, która dostanie sporo nowych funkcji zarządzania konsolą.

GRY

Cóż… Szczerze powiedziawszy, to na tym poletku Microsoft się nie popisał. Zaprezentowano nową generację gier EA SPORTS w postaci kolejnych odsłon takich serii jak FIFA, NBA Live, NFL Madden czy UFC. I tylko nie wiem kto tu komu zrobił dobrze: EA Microsoftowi, czy na odwrót… Kolejnym tytułem bez którego nowy Xbox nie mógłby się obejść jest FORZA Motorsport 5. Trzeba przyznać, że prezentuje się bardzo dobrze i będzie tytułem startowym konsoli. Kolejną przedstawioną grą jest tworzone przez Remedy (studio odpowiedzialne za Max Payne 1&2 oraz Alan Wake) nowe IP zatytułowane Quantum Break, w którym w zasadzie jeszcze niewiele wiadomo). Na końcu pokazano nowy materiał z Call of Duty: Ghosts, przy czym potwierdzono DLC na wyłączność dla nowego Xboxa. Bardzo skromnie moim zdaniem. Pocieszono nas jedynie informacją iż trwają obecnie prace nad 15 ekskluzywnymi grami dla Xbox One, z czego 8 z nich to zupełnie nowe tytuły. Poza tym mamy czekać na czerwcowe E3.

PODSUMOWANIE

Pod koniec konferencji zapowiedziano jeszcze serial aktorski osadzony w uniwersum Halo. Teraz to Amerykanie już nawet nie wyjdą z domów, więc spokojnie możemy zacząć planować inwazję na USA ;)

Potwierdzono informacje o braku wstecznej kompatybilności, konieczność instalacji gry na dysku twardym powiązanym z naszym kontem oraz potwierdzono możliwość grania w używane gry (za dodatkową opłatą). Konsola zadebiutuje na całym świecie później, ale jeszcze w tym roku. Cena oczywiście pozostaje nieznana.

Cała konferencja Microsoftu wypadła moim zdaniem średnio. Była bardzo kameralna i skromna w kwestii zaprezentowanych informacji. Co dziwi mając na uwadze ile czasu MS miał na dogranie szczegółów by sprawnie i efektywnie odpowiedzieć na konferencję Sony z lutego. Fakt, pokazano samą konsolę, odświeżonego pada i nowego Kinekta, w przeciwieństwie do Sony, które pokazała nowego pada. Należy jednak pochwalić MS za niedopuszczenie do tylu przecieków informacyjnych jak miało to miejsce przy prezentacji konsoli Japończyków. Jednak zabrakło mi usług i ficzerów dedykowanych graczom. Bo przecież z założenia konsola jest właśnie dla nich, prawda?

Nie pozostaje nam chyba nic innego jak poczekać jeszcze do czerwcowych targów E3, na których zarówno Miscrosoft jak i Sony powinni odsłonić wszystkie karty.

„Xbox, go home”

EA, niech MOC będzie z tobą!

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Tue, 07 May 2013 22:39:00 +0000

Dzisiaj znowu zrobiło się głośno o Gwiezdnych Wojnach. Dla odmiany nie chodzi o informacje na temat nadchodzącej nowej filmowej trylogii czy skasowanych jakiś czas temu projektów gier. Miesiąc temu poinformowano nas iż LucasArts nie będzie tworzyć już gier a zajmie się dystrybuowaniem licencji zewnętrznym developerom. Natomiast wczoraj w nocy świat obiegła wieść o długoletniej umowie pomiędzy Disney'em a Electronic Arts na mocy której EA otrzymuje w zasadzie monopol na tworzenie i wydawanie gier osadzonych w gwiezdnowojennych realiach. Co istotne mowa dotyczy wyłącznie gier przeznaczonych na konsole i komputery PC. Wszelkiej maści projekty społecznościowe, sieciowe i gierki na urządzenia mobilne pozostają pod pieczą Disney'a. Wiadomo również, że nowe gry będą powstawać w trzech najlepszych studiach EA: DICE, BioWare oraz Visceral Games.

Z pewnością tłumaczy to niedawne zamknięcie EA Partners po blisko 16 latach działania. Z jednej strony trochę szkoda, bo to własnie dzięki programowi Partners mogliśmy zagrać w takie perełki jak pierwszy Crysis, Syndicate, Brutal Legend, Rock Band, czy rodzimy Bulletstorm. Przyznać jednak należy iż był to projekt kosztowny, a niewątpliwie bardzo dużo pieniędzy było/będzie potrzebne EA do sfinalizowania umowy z włodarzami marki Star Wars. Pozwoli to również na przerzucenie pewnej mocy marketingowej na nowe projekty.

Czytając dzisiaj o tej umowie nie sposób było nie zauważyć ogólnie negatywnego nastawienia, oczywiście w duchu sentencji "Co złego to EA". Fakt, że w minionym roku Elektronic Arts zostało uznane za najgorszą firmę nie poprawia sytuacji i prawda jest taka, że rzeczywiście ciężko jest ich lubić jako wydawcę. No właśnie, wydawcę, bo większość hate'u wynika właśnie z tego jak Elektronicy wydają swoje gry, z koszmarnej dla gracza polityki cenowej i niekończących się płatnych DLC. Choć to ostatnie jest ogólną bolączką branży w obecnych czasach, to dojenie kasy z portfeli graczy EA opanowało do perfekcji. Jednakże to nie EA tworzy konkretne gry. Racja, mają ogromny wpływ na to, która gra powstanie, a która nie oraz jakie wsparcie finansowe dostanie konkretny projekt. Ale za jakość gier bezpośrednio są odpowiedzialne studia w których powstają! Więc uprzejmie proszę: skończcie z tym durnym biadoleniem i stawianiem krzyżyków na jeszcze niepowstałych gwiezdnowojennych grach!

Proponuję lepiej pozytywnie spojrzeć w przyszłość i zastanowić się nad tym na jakie gry z logiem Star Wars mamy największe szanse. Czas na moje ulubione gdybanie:

Na pierwszy ogień pójdzie Visceral Games. Studio jest najbardziej kojarzone z marką Dead Space, a co poniektórzy przypomną sobie niedocenionego, lecz udanego moim zdaniem slashera Dante's Inferno. Możemy zatem liczyć na trzecioosobową grę akcji lub mocnego shootera. Z przyjemnością zobaczyłbym tu wariację na temat Jedi Knight, bądź równie mocno wyczekiwaną kontynuację Republic Commando (ach... aż chyba sobie znowu zainstaluję!). Przy tej ostatniej grze niewątpliwie przyda się doświadczenie jakie ekipa zdobyła przy tworzeniu przygód Isaaca Clarce'a z serii DS.

BioWare jako jedyne jest już dobrze zaznajomione z uniwersum klanu Skywalkerów. To oni stworzyli rewelacyjnego Star Wars: Knights of the Old Republic oraz całkiem udane MMORPG SW: The Old Republic. Zatem nikogo nie powinno zdziwić ogłoszenie powstawania (action) cRPG, któremu bliżej będzie do serii Mass Effect niż kultowego KotOR'a. Trochę szkoda, jednak osobiście i tak kupuję tę grę w ciemno. Otwartym pytaniem pozostają tu raczej ramy czasowe w których osadzona zostanie gra. Doświadczenie zespołu każe przypuszczać czasy Starej Republiki, jednak nie zdziwiłbym się gdyby fabuła była osadzona bliżej zbliżającej się nowej filmowej trylogii...

Na koniec zostało nam studio DICE, twórcy wszystkich odsłon serii Battlefield oraz bardzo oryginalnego Mirror's Edge. Tutaj sprawa jest chyba najprostsza i wizja nowego Star Wars: Battlefront jest realna jak nigdy wcześniej. Na dobrą sprawę, to ciężko oczekiwać od nich czegoś innego. Ekipa z DICE czuje się najlepiej właśnie w pierwszoosobowych strzelankach i należy im przyznać, że są w tym naprawdę dobrzy. Ciężko jest mi znaleźć inny zespół, który byłby w stanie wywindować Battlefronta na nowy poziom.

Oczywiście smuci mnie to, że w zasadzie możemy pożegnać się ze Star Wars 1313, jednak staram się zobaczyć w tym wszystkim sporo nowych świetnych gier, które będą ukazywać się znacznie częściej niż te tworzone przez LucasArts.

--------------------------------------------------

Notka powstała pod wpływem impulsu, słabych nerwów i przeczytaniu wpisu na pewnym znanym polskim techblogu. Na szybko i pewnie nieskładnie. Wiem, że nie powinno tak być, no ale cóż... Przepraszam.
P.S. 28 kwietnia Geekowi Subiektywnie stuknął roczek. Urodzinowego tortu i fanfar nie będzie. Zamiast nich powinna być zjebka za moje lenistwo i brak systematyczności. Życzę i Wam i sobie by kolejny rok był bardziej obfity we wpisy, oraz by te były na tyle interesujące by zachęcić Was do wracania na bloga. Dziękuję.

Między Mass Effect a Dragon Age

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Thu, 28 Mar 2013 08:29:00 +0000

W miniony weekend odbyła się całkiem spora impreza PAX East (Penny Arcade Expo), która to coraz częściej staje się miejscem szumnych zapowiedzi i prezentacji nowych gier. Nie inaczej było i tym razem, czego przykładem może być ogromne stoisko poświęcone Watch_Dogs czy zapowiedź Mighyt & Magic X: Legacy. Jednak to, co najbardziej przykuło moją uwagę to konferencja i panele dyskusyjne BioWare. Jak można było się spodziewać te ostanie były poświęcone głównie serii Mass Effect, rocznicy wydania trzeciej części gry i wielkie podsumowanie gry – w tym wyborów graczy. Przy okazji dowiedzieliśmy się, iż filmowa adaptacja przygód Sheparda ma się dobrze i nadal trwają prace nad scenariuszem (za który odpowiada Morgan Davis Foehl), którego historia ma być czymś wyjątkowym jak mówi sam Casey Hudson (reżyser serii Mass Effect):

"Mamy materiał, z którego - moim zdaniem - powstanie świetny film. To będzie coś więcej niż tylko film, to coś wyjątkowego."

Hudson był tego dnia dość wylewny, gdyż powiedział kilka zdań na temat kolejnej gry osadzonej w tym kosmicznym uniwersum:

"Przygotowujemy się już do tworzenia kolejnej części cyklu, która będzie czymś zupełnie nowym. Chcemy dać fanom możliwość powrotu do tego uniwersum i wszystkich rzeczy, które znacie i kochacie z ME. Jednocześnie zaczynamy coś świeżego i nowego. To będzie nowy sposób na eksplorację całego uniwersum Mass Effect."

Przyznam szczerze, że to ostatnie zdanie w pewien bliżej nieokreślony sposób mnie niepokoi, jednak na chwilę obecną nie pozostaje mi nic innego jak uzbroić się w cierpliwość i poczekać na więcej informacji. Oczywiście możemy śmiało założyć, że Mass Effect 4, który pewnie będzie nazywał się inaczej niż „4”. Zarówno nowa odsłona ME jak i trzecia część Dragon Age będą śmigały na silniku ~~Frostbite 2.0~~ Frostbite 3.0, co zostało ujawnione podczas trwających obecnie targów GDC. Możliwości tego silnika są oszołamiające!!! Zainteresowanych odsyłam tutaj. Więcej szczegółów o powyższych grach otrzymamy zapewne w późniejszej porze roku. Wśród tych wszystkich informacji przemknęło jeszcze jedno zdanie Caseya Hudsona.

"Pracujemy nad zupełnie nowym fikcyjnym uniwersum."

To właśnie te sześć wyrazów jest przyczyną tego wpisu i to one wprawiły mnie w lekkie osłupienie. Po ich przeczytaniu dopiero po chwili uświadomiłem sobie, iż automatycznie zacząłem zastanawiać się nad wszystkimi potencjalnymi możliwościami. Już śpieszę z wyjaśnieniem. Z tego, co dano nam do zrozumienia nie chodzi tu o jakąś kontynuację czy odnowienie jednej ze znanych serii. Z resztą: Baldur’s Gate w minione wakacje doczekał się odnowionej Enhanced Edition, Neverwinter jest przerabiany na model sieciowy przez Cryptic Studios, o kontynuacji singleplayerowego Star Wars: Knights of the Old Republic możemy sobie pomarzyć i patrzeć na jego spadkobiercę w postaci MMO. Więc może udałoby się określić jakiego rodzaju byłoby to uniwersum?

Jako, że jestem z natury stworzeniem bardzo ciekawskim, a na więcej informacji jak na razie nie ma co liczyć, to w mojej głowie zainicjował się cały ciąg różnorakich domysłów. Skoro ma to być coś zupełnie nowego i świeżego, to logicznym jest odrzucenie tego, co BioWare już posiada w swoim warsztacie.

Space science-fiction zostało w całości zaklepane przez serię Mass Effect. Szczerze bym się zdziwił gdyby ów nowy projekt miał siedzieć w tej samej piaskownicy. Wszechświat ME jest tak bardzo bogaty, że w zasadzie nadaje się do większości typów gier i posiada ogromną ilość historii do opowiedzenia. Jest tu w zasadzie wszystko to, czym charakteryzuje się porządne sci-fi. Pamiętajmy również, że scenarzyści nie muszą ograniczać się tutaj do konkretnych „epok”, czego najlepszym przykładem będzie najprawdopodobniej następna gra osadzona w tym uniwersum. Zaryzykuję stwierdzeniem, że marka Mass Effect spokojnie utrzyma się na rynku przez kolejnych pięć lat, o ile nie dłużej (pierwsza część ME zadebiutowała w maju 2008).

Kolejnym oczywistym wyeliminowanym jest dark fantasy, które w przypadku BioWare jest jednoznacznie kojarzone ze światem Thedas osadzonym w serii Dragon Age. Tutaj sprawa ma się bardzo podobnie jak w przypadku ME. O tym jak niesamowity potencjał drzemie w Dragon Age nie trzeba jakoś specjalnie przekonywać. Najlepiej świadczą o tym dwie świetne (a za razem tak różne od siebie!) gry i liczne książki oraz komiksy wzbogacające ten wspaniały świat. Oczywiście można się sprzeczać o to jak bardzo dark jest fantasy w DA, jednak moim zdaniem nadal jest to jeden z ciekawszych i lepszych światów fantasy. Dodatkowo w produkcji znajduje się obecnie Dragon Age III: Inquisition, o którym powinniśmy usłyszeć co nieco o ile nie na trwających obecnie Game Developers Conference to z pewnością na czerwcowym E3.

To jednak nie wyklucza powstania czegoś w lżejszych klimatach fantasy. Może nawiązującego w jakiś sposób do historii starożytnej albo mitologii? Pewnie jest to pomysł oklepany, albo nieatrakcyjny, ale chyba nie ma żadnej dobrej gry opartej na mitologii nordyckiej. Bardzo ciekawie mogłaby wyjść próba odnowienia, a raczej odbudowania Jade Empire silnie bazującego na kulturze chińskiej. Szkoda tylko, że wszystkie znaki na niebie i ziemi przemawiają za tym bym porzucił nadzieję…

Następny pomysł, jaki zagnieździł mi się w głowie jest chyba bardziej oryginalny. W końcu jak często natrafiamy na rasowy steampunk w grach wideo? Zaraz pewnie usłyszę, że dopiero co w zeszłym roku otrzymaliśmy Dishonored, którego moglibyśmy tu zaliczyć. Zgadza się. Ale zwróćcie uwagę na to jak ciepło ta gra została przyjęta! A gdyby tak zbudować świat, w którym historia potoczyła się zgoła inaczej i mechanika wygrała nad elektroniką? Komputery napędzane parą i przeróżne mechaniczne usprawnienia ludzkiej fizjonomii ze szczyptą XVIIIw. Londynu zawarte w dopracowanym action-RPG, możecie to sobie wyobrazić? Jak dla mnie brzmi to bardzo zachęcająco i z przyjemnością usłyszałbym o tego typu projekcie!

Na sam koniec zostawiłem coś specjalnego. Przysłowiową wisienkę na torcie. Ha! A jakże by inaczej! Cyberpunk. Jasne, jest to podgatunek science-fiction, jednak tym razem nie będziemy latać po całym znanym nam kosmosie, a posiedzimy sobie na naszej planecie. Oczywiście w niedalekiej przyszłości, tak byśmy mieli odpowiednie zaplecze technologiczne dla tych wszystkich cyber-wspaniałości. Moim zdaniem jest to pomysł najbardziej prawdopodobny ze wszystkich możliwych, jakie przychodzą mi obecnie do głowy. Już tłumaczę dlaczego. Po pierwsze sukces, jaki odniósł w 2011 roku Deus Ex: Human Revolution kusi i to bardzo. Jest to przykład pokazujący, że można stworzyć pasjonującą grę w stylistyce cyberpunkowej, docenioną zarówno przez graczy jak i recenzentów. Po drugie szum oraz zainteresowanie, jakie wzbudziło ogłoszenie prac nad Cyberpunk 2077 rodzimego CDProjekt RED pokazuje jedynie, że jest popyt na tego typu produkcje. Po trzecie (i chyba ostatnie) mamy bardzo mało gier o tej tematyce, a z pewnością mało gier dobrych. Co za tym idzie pole manewrowe dla scenarzystów jest przeogromne i daje im niesamowite możliwości. Ludzie to kupią. Ja to kupuję w ciemno! Mamy w końcu ten XXI wiek i gry w tematyce cyberpunku nigdy wcześniej nie pasowały tak bardzo jak teraz!

Może i naiwnie, ale nadal pokładam w BioWare ogromne nadzieje oraz ze względu na sentyment mają u mnie ogromy pakiet zaufania. Nawet po tym co zrobili pierwotnie z zakończeniem ME3. Nawet po tak drastycznych zmianach jakie spotkały DA2. Prawda jest taka, że przy ich grach zawsze świetnie się bawiłem i miło spędzałem czas, a historie opowiadane w ich grach przykuwały mnie na długie godziny. Mam nieodparte wrażenie, że to się nie zmieni przy ich nowych grach…

Na koniec mam jedynie małe pytanie do Was: co Wy o tym sądzicie? Macie jakieś swoje pomysły na to czym może być ich przyszłe nowe uniwersum?

PlayStation 4 - już oficjalnie

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sun, 24 Feb 2013 23:44:00 +0000

Zapewne wszystkie szumy związane z konferencją Sony już ucichły, więc jest to idealny moment by przyjrzeć się wszystkiemu już na spokojnie. PlayStation Meeting 2013 odbył się 20 lutego i był streamingowany na żywo przez serwis Ustream, z którym Sony zacieśniło ostatnio współpracę. Oczywiście nie mogłem sobie tego wydarzenia odpuścić i widmo zarwanej nocki mnie nie przerażało. Samą konferencję, jej przygotowanie oraz przeprowadzenie muszę uznać za udaną i sprawnie poprowadzoną, a na szczególną uwagę zasługuje budujące napięcie intro. Sam streaming odbył się bez większych problemów i zaliczył w ciągu dwugodzinnej konferencji tylko kilka przycięć. Jednak nie powinno to dziwić jeśli weźmie się pod uwagę to, że w pewnym momencie odtwarzacz pokazywał 4,5 miliona aktualnie oglądających to spotkanie, a według oficjalnych danych konferencja została obejrzana przez 7,5 miliona osób.

Przejdźmy jednak do meritum. Koncern oficjalnie zapowiedział konsolę następnej generacji – PlayStation 4. Celowo napisałem „zapowiedział” a nie „przedstawił” czy „pokazał”. Kojarzycie może kota Schrödingera? Tak, tego kota w pudełku, który jest jednocześnie żywy i martwy. Podobnie jest z PlayStation 4. Sony niby przedstawiło nową konsolę, ale jednocześnie jej nie pokazało. Podobny zabieg zastosowało dwa lata temu Nintendo podczas E3 i zapowiedzi Wii U. Shuhei Yoshida, szef Sony Worldwide Studios, tłumaczył to tym, że przedstawili wszystko to, co chcieli, a kilka asów zachowali sobie na później. Z jednej strony trudno odmówić temu stwierdzeniu słuszności, z drugiej niepokazanie samej konsoli budzi pewien niedosyt, żeby nie powiedzieć rozczarowanie. Uszczypliwej uwagi na ten temat nie mógł sobie odpuścić Major Nelson z obozu Microsoftu pisząc na swoim twitterze: "Announce a console without actually showing a console? That's one approach." O ile nie poznaliśmy wyglądu oraz ceny nowej konsoli, o tyle wiemy, kiedy możemy się jej spodziewać – „Holiday 2013”, jak głosił ostatni slajd konferencji. Jest to oczywiście orientacyjny termin premiery dla rynku japońskiego i amerykańskiego, Stary Kontynent jak zwykle będzie musiał cierpliwie poczekać. Damn you, Sony…

Pokaż kotku co masz w środku

Co więc zostało nam zaprezentowane? W brew pozorom całkiem sporo. Wiele informacji zostało opublikowanych przez Sony zaraz po konferencji. Zacznę od najmniej zaskakującej rzeczy, czyli specyfikacji technicznej. Tu bardzo wiele plotek się potwierdziło i całość bazuje na super podrasowanej architekturze znanej z komputerów PC. Sercem nowej konsoli będzie 8-rdzeniowy procesor x86 AMD „Jaguar” wspierany przez kartę graficzną (również AMD) bazującą na następnej generacji Radeon’ów (mającą wyciągać, 1,84 TFLOPS). Całości dopełnia współdzielone 8GB RAM DDR5. Dodatkowo możemy być spokojni o obecność dysku twardego, czytnika Blue-Ray, port(y) USB 3.0, komplet wyjść (HDMI, analogowe wyjście AV, wyjście optyczne, AUX), a za łączność będzie dopowiadać wi-fi IEEE 802.11 b/g/n, gniazdo Ethernet i Bluetooth 2.1. Mając to na uwadze możemy spokojnie zapomnieć o wstecznej kompatybilności (chociaż jest na to cień szansy dzięki Gaikai, ale o tym za chwilę). Głównym architektem konsoli jest Mark Cerny, który przedstawił nam kwestie techniczne. Cerny powiedział jak ważne było dla Sony ułatwienie życia developerom oraz graczom. Wszystko w konsoli ma odbywać się natychmiast, zero opóźnień i czekania a wszystko ma być zawsze pod ręką i gotowe. Sony zapewnia, że nowa architektura konsoli będzie bardzo przyjazna dla deweloperów i ci nie będą potrzebować kilku lat na jej opanowanie, a sam koszt produkcji gier ma być tańszy i mniej zasobożerny. Może to potwierdzić zaprezentowana plansza z imponującą ilością firm, które potwierdziły wsparcie dla nowej konsoli (między innymi Blizzard oraz rodzimy CDProjekt RED - hell yeah!). Na plus niewątpliwie należy zaliczyć to, że PS4 nie będzie wymagać stałego połączenia z internetem, oraz że konsola w żaden sposób nie będzie blokować używanych gier. Wiemy również, że będziemy mogli korzystać z kontrolerów Move, które doczekają się kilku nowych sztuczek i mają być lepiej wykorzystywane w grach. Natomiast nie mamy co liczyć na kompatybilność konsoli z obecnym kontrolerem.

Stworzony by nim grać (ponoć)

DualShock 3 odchodzi do lamusa i ustępuje miejsca wersji z numerkiem cztery. Przyznam szczerze, że mam strasznie mieszane uczucia co do nowego pada. DulaShock 4 ma być padem rewolucyjnym i mimo iż gołym okiem widać duży progres względem jego starszej wersji, to osobiście liczyłem na coś więcej. I kilka rzeczy mi się w nim nie podoba. Kontroler jest nieco szerszy od tego dobrze nam znanego. Po drodze zgubił przyciski „start” oraz „select”, na ich miejsce wskoczyły „share” i „options”. „Options” jest kompilacją dwóch starszych przycisków, „share” odpowiada za całkiem ciekawy ficzer. System konsoli przez cały czas nagrywa naszą rozgrywkę i zapamiętuje kilkanaście ostatnich minut gry. Możemy na przykład po wykonaniu jakiejś widowiskowej akcji (albo czegoś wybitnie idiotycznego) można ją wyciąć, lub zrobić stop-klatkę i wrzucić to do sieci, na facebooka, youtube’a czy coś innego.

Pomiędzy tymi dwoma przyciskami znajduje się teraz panel dotykowy, podobny do tego z pleców PS Vity. Liftingowi uległy gałki analogowe i mimo iż są teraz wklęsłe (co chwalę), to nadal są symetryczne (co potępiam). Między gałkami znajduje się wbudowany mikrofon oraz gniazdo dla headsetu (który to znajdziemy w pudełku z konsolą). Krzyżak jest teraz bardziej ściśnięty, co według niektórych (tak, to o Tobie Pusiu) przełoży się na lepszy komfort i wygodniejsze korzystanie z niego. Uchwyty wyglądają na trochę przedłużone, ogólnie większe i są chyba pokryte jakąś membraną antyślizgową, co przełoży się na wygodniejsze i bardziej ergonomiczne trzymanie pada. Triggery L1/R1 są zdecydowanie większe, a spusty L2/R2 teraz zdecydowanie bardziej przypominają spusty, są lekko wklęsłe i zaokrąglone u dołu.

Na koniec zostawiłem sobie „Light Bar” podobny do świecącej kuli znanej z Move’a, jest to świecący pasek mający na celu kilka rzeczy. Odpowiada za rozpoznanie graczy (player 1 ready, player 2…), jakieś drobne notyfikacji (padł przykład z sygnalizacją, gdy nasza postać oberwała w jakiejś grze) i na końcu jest mocno powiązany z nową kamerką – PlayStation 4 Eye. Nowy Eye jest znacznie bardziej rozbudowany i bliżej mu do konkurencyjnego Kinecta. Kamerka jest wyposażona w dwa szerokokątne obiektywy oraz cztery czułe mikrofony. Light Bar w połączeniu z nowym PS-Eye mają pozycjonować gracza w pokoju, to jak daleko znajduje się od kamery oraz czy są jakieś obiekty między nimi. Po co? Sam do końca nie jestem pewien. Podano natomiast przykład, w którym 2-4 graczy gra w co-opa a konsola dzięki nowemu Eye analizuje fizyczne odległości między graczami i ma przekładać to na odległości między postaciami sterowanymi przez każdego z graczy. Osobiście nie do końca to kupuje i jak na razie jest to dla mnie kawałek świecącego ustrojstwa przeszkadzającego w nocnym graniu.

Usługi, ficzery, bajery

O kilku smaczkach i nowościach zdążyłem już wspomnieć, ale jest ich jeszcze kilka. Ciekawie zapowiada się odświeżone PlayStation Network, które ma dopasowywać wyświetlaną treść do naszych preferencji, bazując na zgromadzonej już kolekcji gier i historii naszych rozgrywek. Casualom zostaną przedstawione mniej wymagające, bardziej weekendowe produkcje, a hardcorowcy dostaną mięsiste tytuły na długie godziny. Zamysłem Sony jest by wszystko było pod ręką a gracz nie musiał na nic czekać. Teraz już koniec z czekaniem aż demo czy zakupiona przez nas gra się ściągnie! Klikamy w interesujące nas demo, albo finalizujemy zakup gry i z miejsca możemy zacząć w nią grać. Wszystko dzięki chmurze Gaikai. Te wszystkie gigabajty danych gry będą pobierać się w tle i doładowywać się na bieżąco, a po skończeniu pobierania jesteśmy automatycznie odłączani od chmury. Brzmi świetnie!

Dzięki wykupionemu Gaikai będziemy mieli również dostęp do dużej biblioteki gier, być może właśnie tutaj znajdziemy nasze ulubione klasyki z PSOne, PS2 czy produkcje z PS3. Żeby było ciekawiej to każdą z gier, które znajdą się w ofercie będziemy mogli za darmo wypróbować, a dopiero później zdecydować się na zakup pełnej wersji. Kolejnym atrakcyjnym ficzerem związanym z chmurą Gaikai jest możliwość przerwania gry na PlayStation 4 i wznowienia jej w dowolnej chwili na przenośnej PS Vita, w tym samym momencie, w którym skończyliśmy grać! Ogólnie mówiąc to zapowiedziano bardzo mocne wsparcie dla Vity oraz położenie dużego nacisku na współpracę obu konsol, tej salonowej i tej przenośnej. Jakby jeszcze obniżyli cenę PS Vity gdzieś indziej niż tylko w Kraju Kwitnącej Wiśni…

Kolejną nowostką jest przycisk Power Button, który wprowadza konsolę w stan uśpienia i niskiego poboru energii. Gra w którą obecnie gramy jest pauzowana, konsola po cichutku pobiera sobie zkolejkowane pliki albo aktualizacje a my w dowolnej chwili możemy z powrotem wskoczyć do gry tam gdzie ją zostawiliśmy! Ponadto, Sony przewidziało dostęp do usług online PS4 za pośrednictwem telefonów i tabletów z możliwością kolejkowania plików do pobrania, a także wysyłania wiadomości.

Ogromny nacisk zostanie położony na media społecznościowe. Nasza lista kontaktów już nie będzie ograniczona do tych z PSN i będziemy mogli na niej znaleźć osoby np. z facebooka. Tutaj dużą rolę odegra przycisk „SHARE”, o którym wcześniej wspominałem. System konsoli jak i ona sama ma się otworzyć na świat i pozwolić nam, graczowi podzielić się naszym kawałkiem rozrywki ze znajomymi. Nie musimy się tutaj ograniczać do systemu wiadomości i publikacji krótkich filmików/zrzutów ekranu. Dzięki Ustream będziemy mogli stremować naszą całą rozgrywkę do sieci na zasadzie kanału/programu. Albo my sami będziemy mogli oglądać grę naszego znajomego, podsuwać mu pomysły poprzez czat głosowy, czy nawet wejść do jego gry i pomóc mu rozwiązać jakąś łamigłówkę (ponownie dzięki Gaikai).

Król nie żyje, niech żyje król?

To by było na tyle, jeśli chodzi o znane na dzień dzisiejszy informacje. Nadal pozostaje wiele nurtujących pytań, a niektóre z powyższych informacji budzą też i nowe pytania. Sony wykonało pierwszy krok i moim zdaniem wyszedł mu on bardzo dobrze. Na tyle by móc przez najbliższy czas rozdawać karty. Część przypuszczeń oraz plotek znalazło swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Sony jasno pokazało, w jakim kierunku chce dążyć i ma chyba wszystko, co będzie potrzebne do odniesienia sukcesu. Najprawdopodobniej w kwietniu Microsoft przedstawi następcę Xbox360 i będzie musiał zagrać ostro, na co bardzo liczę. Następną partię informacji na temat obu konsol zapewne uzyskamy podczas czerwcowych E3 i to pewnie wtedy wszystkie asy wylecą z rękawów obu firm. To dopiero wtedy przekonamy się o wszystkim i to dopiero wtedy będą mogły rozpocząć się te wszystkie wspaniałe dyskusje na temat tego która konsola jest lepsza i dlaczego. Czysta radość! (<-to była ironia) Nie zostaje nam nic innego jak uzbroić się w cierpliwość i czekać.

Na koniec chciałbym zaprosić Was do obejrzenia oficjalnego trailera PlayStation 4:

P.S. Będzie osobna notka o grach na PS4 przedstawionych podczas konferencji, so stay tuned! ;)

Samsunga NP310E5C-A01PL - test i opinia

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sat, 02 Feb 2013 15:03:00 +0000

Korzystając z dobrodziejstw weny, która obudziła się we mnie po dość długim letargu postanowiłem spróbować swych sił w czymś w zasadzie mi obcym. Drodzy Czytelnicy, przed Wami test Samsunga NP310E5C-A01PL. Testowanie sprzętu nie jest czymś, czym zajmuję się często, dlatego proszę – miejcie to na uwadze. Dodatkowo nie spodziewajcie się znaleźć tu głębokiej analizy podzespołów, testów wytrzymałościowych, czy szczegółowych diagramów przedstawiających wydajność laptopa w jednym z wielu benchmarków. Postaram się natomiast skupić na aspektach użytkowych, jakości wykonania i ergonomii sprzętu, czyli tych rzeczach, które zadecydowały o zakupie Samsunga NP310E5C. Laptopa sprawiła sobie w prezencie moja szanowna rodzicielka, dla której znaczącymi elementami były: wydzielony num-pad, wygodna klawiatura, przyzwoite wykonanie i cena do 2000zł. A, zapomniałbym o jeszcze jednym – ma się jej również podobać wizualnie. Sami musicie przyznać, że nie są to jakieś ostre kryteria, które drastycznie redukują listę potencjalnych kandydatów.

Przekątna ekranu	15,6 cali
Rodzaj matrycy	TN, matowa
Matryca rozdzielczość	1366x768 panoramiczna 16:9
Podświetlanie LED	Tak
Pamięć	4 GB DDR3
Dysk twardy	500 GB, 5400 obr/min
Napęd optyczny	DVD-RW
Karta graficzna	Intel Graphics Media Accelerator HD
Procesor	Intel Core i3-3110M Processor, 3MB Cache, 2,40 GHz
Karta graficzna	HD Graphics 4000
Karta dźwiękowa	HD Audio
Karta sieciowa przewodowa	Gigabit Etherne 10/100/1000 Mbps
Karta sieciowa bezprzewodowa	802,11 b/g/n
Bluetooth	4
Wbudowany mikrofon	Tak
Wbudowana kamera	1,3 Mpx
HDMI	Tak
VGA (RGB)	Tak
Czytnik kart pamięci	SD, SDHC, SDXC
USB 2.0	3
Akumulator	Litowo-jonowy,
Akumulator	6-komorowy
Wymiary	368x35x243 mm
Waga	2300 g

Obudowa cechuje się prostym, lecz eleganckim moim zdaniem wykonaniem. Nie znajdziemy tu żadnych udziwnień i ozdób, a jedynym wybijającym się elementem jest niewielki srebrny napis „SAMSUNG” umieszczony nawet nie na środku, a z brzegu klapy ekranu. Sama pokrywa przywodzi na myśl gustowne szczotkowane aluminium. Jednak jest to jedynie tworzywo sztuczne, które zostało użyte do produkcji całej obudowy. Przekłada się to natomiast na dość niedużą wagę laptopa. Niecałe 2,5kg wraz z malutkim zasilaczem nie obciąży znacząco naszych toreb czy plecaków. Zgodnie z informacjami producenta zastosowana obudowa Samsung Duracase jest niezwykle odporna na niebezpieczeństwa dnia codziennego (czyt. drobne upadki i uderzenia). Całość została dodatkowo pokryta specjalną powłoką mającą zapobiegać zarysowaniom i pozostawianiu odcisków palców. To ile w tym prawdy okaże się za jakiś czas. Sama konstrukcja jest solidna, plastiki są ze sobą dobrze spasowane, nic nie odstaje i nie skrzypi przy mocniejszym nacisku.

Największą bolączką obudowy jest moim zdaniem bardzo niewygodne otwieranie laptopa, które jest dość problematyczne zwłaszcza, gdy chcemy otworzyć go bardzo szybko, albo jedną ręką. Tym, co jeszcze mi się nie podoba jest zastosowanie błyszczącego wykończenia w rejonie wydzielonym dla wyspowej klawiatury. Ta owszem, jest całkiem wygodna, choć potrzebowałem trochę czasu do przyzwyczajenia się do niej. Pisze się na niej bardzo przyjemnie i cicho. Palce bezproblemowo przeskakują między klawiszami, mimo iż te są od siebie oddalone. A między każdym klawiszem jest to cholerne błyszczące wykończenie! Ja już widzę te odciski i trudne do wyczyszczenia zabrudzenia między nimi. Ale niektórym to się podoba… Będąc jeszcze przy temacie klawiatury – nie znajdziemy tutaj dedykowanych klawiszy multimedialnych. Co prawda kilka z nich jest skrzętnie pochowanych w kombinacjach z przyciskiem funkcyjnym, jednak to już nie to samo. Touchpad, zwany potocznie gładzikiem albo miziadełkiem, jest dość duży, co wadą nie jest. Dodatkowo obsługuje multitouch i gesty, co również jest miłym akcentem.

Wejścia w omawianym Samsungu NP310E5C są rozlokowane bardzo sensownie. Po prawej stronie znajdziemy nagrywarkę DVD i dwa porty USB 2.0, po lewej natomiast wejścia od zasilacza, Ethernet, VGA, HDMI i trzeci port USB 2.0. Są tu również umieszczone osobne gniazda jack 3,5mm pod słuchawki i mikrofon (jeśli dla kogoś ten wbudowany okaże się niewystarczający). Z przodu znajduje się czytnik kart SD, co w większości produkowanych obecnie laptopów jest już standardem.

Panoramiczny ekran o przekątnej 15,6” i proporcjach 16:9 posiada podświetlenie LED. Przekłada się to na bardzo żywe i wyraziste kolory, które w połączeniu z jasnym wyświetlaczem dają bardzo pozytywne odczucia. Kąty widzenia są całkiem przyzwoite. Na tyle by 2-3 osoby mogły jednocześnie oglądać na nim film. Cieszy również zastosowanie matowej matrycy antyrefleksyjnej gdyż przekłada się to na wyższy komfort pracy nawet przy bardzo słonecznej pogodzie. Dodatkowo warto wspomnieć o całkiem dobrych wbudowanych głośnikach. Grają głośno i wyraźnie, choć mają słyszalne problemy z tonami bardzo wysokimi i bardzo niskimi. Tego natomiast można było się spodziewać gdyż nie są to żadne markowe głośniki a urządzenie nie posiada wbudowanego subwoofera.

Samsung NP310E5C jest dodatkowo wyjątkowo cichy i dopiero przy mocnym obciążeniu sprzętu oraz dysku twardego pojawia się jakiś hałas. Jednak nawet on nie jest wyjątkowo głośny, a z pewnością nie głośniejszy niż moja wysłużona już sześcioletnia Toshiba Satellite. Podobnie sprawa ma się z temperaturą i nagrzewaniem się laptopa. System wentylacji działa sprawnie i przy zwykłym użytkowaniu temperatura rośnie jedynie w okolicach dysku twardego, nawet po kilku długich godzinach spędzonych przy laptopie. Będąc przy temacie godzin wypadałoby powiedzieć przynajmniej kilka słów o akumulatorze i długości pracy na nim. Przy ciągle włączonym Wi-Fi i jasności ekranu ustawionej na poziomie 80% bateria wystarcza na około 3-3,5 godziny. Przy dużej eksploatacji i mocnym obciążeniu mocy starczy na jakieś 1,5 godziny pracy. Jest to całkiem niezły wynik jak na obecne standardy.

Zamontowane podzespoły nie czynią z notebooka koreańskiego koncernu demona osiągów, jednak w swojej klasie są one bardzo wydajne. Jest to urządzenie docelowo uniwersalne i niepotrzebujące nie wiadomo jakiej mocy przerobowej. Dwurdzeniowy układ Intel Core i3, 4GB pamięci RAM oraz osobna karta graficzna spokojnie poradzą sobie z obsługą praktycznie wszystkich podstawowych programów do biura, domu i multimediów. Nie napotkamy żadnych problemów z odtwarzaniem materiałów FullHD oraz spokojnie zagramy sobie w zeszłoroczne gry. Co prawda o najwyższych ustawieniach grafiki możemy zapomnieć, ale na średnich detalach powinniśmy odpalić większość tytułów. Dodatkowo jest tu preinstalowany Windows 8 wraz z trialem MS Office i o dziwo bardzo mało tak zwanego bloatware’u (dodatkowych aplikacji instalowanych przez producenta sprzętu).

Nie oszukujmy się, Samsung NP310E5C jest przedstawicielem średniej półki. Jednak radzi sobie na niej całkiem nieźle i z pewnością jest produktem wartym rozważenia. Można oczywiście psioczyć i narzekać na słabą jakość karty graficznej, tylko trzy porty USB, albo brak USB 3.0. Malkontenci zawsze coś znajdą. Mając na uwadze postawione na początku wymogi jakie miał spełniać laptop powyższe rzeczy są najzwyczajniej nieistotne. Jeśli coś nie jest nam niezwykle potrzebne, to brak tego czegoś niespecjalnie nam przeszkadza. Warto natomiast zwrócić uwagę na atrakcyjną cenę laptopa. Można go zakupić już za niecałe 1900zł. Albo trafić na promocję, tak jak mi się udało w Pro-Line i za 100zł więcej zgarnąć dodatkowo 2,5” dysk zewnętrzny 320GB bądź zestaw torba + mysz bezprzewodowa.

Niezły deal, jak powiedziałby mój znajom i w istocie nie pozostaje mi nic innego jak podpisać się pod tym stwierdzeniem, gdyż jest to moim zdaniem bardzo dobry wybór.

Next-gen'owy hype czy hate?

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Mon, 28 Jan 2013 00:02:00 +0000

Coraz częściej jesteśmy wręcz zalewani mniej lub bardziej wiarygodnymi informacjami na temat sukcesorów Xbox’a 360 i Playstation 3. O potencjalnych cechach i charakteryzacji next-gen’ów pisałem w zeszłym roku w tym miejscu. Nie mam zamiaru się powtarzać, a następny tego typu tekst popełnię dopiero po oficjalnym zaprezentowaniu nowego Xbox’a i kolejnego Playstation. Chyba, że do tego czasu przeczytam coś związanego z tematem, co wyprowadzi mnie z równowagi (tak jak miało to miejsce teraz). Ilość publikowanych newsów rośnie w ogromnym tempie i nie idzie tego nie zauważyć. Ploty, plotki, ploteczki z każdej strony. Wiecie, co Wam powiem? Lektura każdego kolejnego newsa na temat next-gen’ów zaczyna wzbudzać we mnie odruchy wymiotne, a mimo to nadal masochistycznie je czytam. Problemem nie są wiarygodność publikowanych informacji i powoływanie się na „zawsze prawdomówne źródła będące bezpośrednio powiązane z tematem” (to ostatnie nie wiedzieć czemu, zawsze mnie rozbrajało). Możecie teraz zapytać się, o co mi w takim razie chodzi, a ja pośpieszę Wam z odpowiedzią. Chodzi mi o niepotrzebne bicie piany, pisanie tekstów traktujących każdą najdrobniejszą (i niepotwierdzoną!) informację, jako najprawdziwszą prawdę… Zamiast załapać pozytywnego hype’a związanego z wszelkimi newsami o nowych konsolach to zaczynają mnie one drażnić. Sam nie wiem… Spodziewałem się czegoś innego, że będzie to wszystko wyglądało inaczej. Nie napiszę Wam jak, bo po prostu nie jestem w stanie. Dodatkowo przyznam się Wam, że szczerze nie pamiętam jak to wyglądało te 6-8 lat temu przed premierami PS3 i X360. Jakoś nie zwracałem wtedy na to takiej uwagi jak teraz.

Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że po obu stronach barykady znajdują się osoby, których te wszystkie newsy i informacje najzwyczajniej nie interesują. Nie ma dla nich najmniejszego znaczenia co się znajdzie wewnątrz magicznego pudełka, jakie będzie ono miało moc obliczeniową oraz czy i co zaoferuje właścicielowi poza graniem. Po prostu kupią następcę swojej ukochanej obecnej konsoli i tyle. Nikt chyba nie wątpi w to, że pierwszą kobietą w Polsce, która kupi nowego Xboxa będzie nasza zaprzyjaźniona blogerka ;) Niestety (albo wręcz przeciwnie) nie należę do grona tego typu osób. To, że obecnie jestem właścicielem Playstation 3 nie przesądza o tym, że z miejsca polecę do sklepu po wersję z numerkiem 4, nie przekreśla szans konsoli Giganta z Redmond. Zwłaszcza jeśli stwierdzę, że ta ma więcej prosów. Dlatego chcąc, nie chcąc śledzę na bieżąco wszystkie „przecieki”. Niewątpliwym atutem nowego PS’a będzie lista exclusive’ów tworzonych przez deweloperów first-party Sony. Nadal będziemy eksperymentować z nowymi kontrolerami: Kinect 2, nowa wersja kontrolerów ruchowych, komendy głosowe, może nawet nowe „zwykłe” kontrolery.

Widzę, że zaczynam odbiegać od głównego tematu, więc koniec dygresji. Obserwując ten cały boom informacyjny na temat next-gen’ów i przeglądając komentarze pod kolejnymi wpisami pomyślałem o czymś strasznym. Teksty dotyczą zazwyczaj specyfikacji technicznej urządzeń, a opinie wyrażane przez autorów tekstów oraz przez graczy mają w miażdżącej większości następujący wydźwięk: „szału nie ma, dupy nie urywa i gdzie ta rewolucja następnej generacji?!”. Architektura podobna do tej znanej z PC, ośmiordzeniowe procki, zmodyfikowane układy graficzne z blaszaka i 4(DDR5)-8(DDR3)GB RAM’u. Fakt, mając na uwadze najnowsze podzespoły znajdujące się w komputerach osobistych to powyższa charakterystyka brzmi „tylko” dobrze. Ale większość osób zapomina o przynajmniej dwóch rzeczach. Pierwsza: powyższe przecieki mogą mieć tyle wspólnego z rzeczywistością, co nic. Druga to podstawowa różnica między konsolami a PeCetami. Te drugie są strasznie zasobożerne ze względu na swoją wielowątkowość i konieczność obsługi koszmarnego systemu operacyjnego oraz pierdyliarda procesów i programów działających w tle. Te pierwsze nie mają tego problemu, dlatego przy odpowiednim doszlifowaniu silnika graficznego i kodu gry na nowych konsolach będą wyglądać oszałamiająco, nawet przy współczesnych monstrach zapakowanych do blaszanych skrzynek stojących nieopodal biurka.

Fajnie byłoby na tym skończyć, jednak jest jeszcze coś, co mi leży na wątrobie. Coś, o czym krzyczy socjologiczna część mojej duszy i karze mi o tym napisać. Dotyczy to problematyki wspomnianych wcześniej komentarzy i opinii graczy. Przeglądając te wszystkie głosy rozczarowań wzbudzające poczucie przewidywalności (nie oszukujmy się i nazywajmy rzeczy po imieniu) zacząłem się zastanawiać… Czy znajdzie się coś, co byłoby w stanie nas autentycznie zaskoczyć? Wzbudzić żywe zainteresowanie i zszokować konsolową brać? Te wszystkie przecieki zabiją całą zabawę i niespodziankę płynącą z ogłaszania czegoś nowego! Dodatkowo odnoszę wrażenie, że przez te przecieki nasze oczekiwania względem nowych konsol rosną i rosną, jakbyśmy oczekiwali nie wiadomo jakich rewolucyjnych technologii. To zaczyna przypominać mi takie błędne koło… Wyjście z niego jest pozornie proste – zaprzestać czytania kolejnych wiadomości. Tylko, że nie każdy może sobie na to pozwolić, a w szczególności nie osoba taka jak ja – zbyt bardzo zagłębione w tym temacie, codziennie wypatrująca nowych wieści o przyszłej generacji konsol, grach i nowych technologiach. Wniosek? Pretensje, jak zawsze, mogę mieć jedynie do siebie…

Najciekawsze (moim zdaniem) gry 2013

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Thu, 24 Jan 2013 01:01:00 +0000

Rok 2012 był dla branży gier całkiem udany i dał nam całkiem sporo mniej lub bardziej ciekawych tytułów. Jak w takim razie rysuje się pod tym względem nasz 2013 rok? W co warto zagrać, a które pozycje są wręcz obowiązkowe? Zestawienie oczywiście jest dość subiektywne, więc znajdziecie tu nie tylko oczywistych pretendentów do tytułu Gry Roku, ale też kilka gier które w jakiś sposób mnie intrygują. Jest tu też kilka exclusive’ów Playstation 3, ale mam nadzieję że i tak nie odstraszy właścicieli X360. Panie i Panowie, pady w dłoń!

Beyond: Two Souls (2013, PS3)

Na początek nowa gra twórców Heavy Rain, gry którą się kocza albo nienawidzi. Osobiście byłem nią zachwycony i przez długi czas żadna inna gra mnie tak nie wciągnęła. Z tego też powodu bardzo mocno liczę na sukces Beyond. Znając dokonania ekipy z Quantic Dream możemy liczyć na świetny, dojrzały scenariusz. Jedyną przeszkodą może okazać się gameplay, który niekoniecznie wszystkim się spodoba.

BioShock Infinite (marzec 2013, PC/PS3/X360)

Kultowa już seria doczekała się kolejnej odsłony. Tym razem ojciec pierwszej części zabierze nas z podwodnego Rapture do podniebnego Columbia City, co otworzy przed nami zupełnie nowe możliwości. Nowy BioShock ma praktycznie wszystko to co jest potrzebne do uzyskania tytułu Gry Roku - rewelacyjną fabułę, przekonujących bohaterów i bardzo dobry gameplay. Nic jak tylko czekać!

Crysis 3 (luty 2013, PC/PS3/X360)

Po innowacyjnej jedynce po dość długim czasie przyszła niezła dwójka. Teraz nadchodzi trzecia część. Rewolucji na poziomie pierwszej części nie ma co się spodziewać. Skoku w jakości oprawy wizualnej również, bo w zasadzie otrzymamy lepszej jakości tekstury. Ciekawie natomiast zapowiadają się zmyślne tryby multiplayerowe i to one w połączeniu z naszym nanokombinezonem będą dawać nam najwięcej frajdy.

Deadpool (2013, PS3/X360)

Ta gra znajduje się tutaj tylko z jednego powodu – jestem ogromnym fanem zarówno postaci Deadpoola jak i serii komiksów z jego przygodami. Liczę na porażający humor Pyskatego Najemnika i krwawą łaźnię. Mając na uwadze, że przy produkcji pomaga wieloletni twórca komiksowych wybryków Deadpoola to o te dwa aspekty jestem spokojny!

DmC: Devil May Cry (styczeń 2013, PC/PS3/X360)

Premiera DmC jest już za nami, jednak ta gra (i jeszcze jedna z tego zestawienia) zasługuje na to by się jej przyjżeć. Po ogłoszeniu prac nad nowymi przygodami Dantego wybuchło sporo szumu, gdyż mamy tu do czynienia z rebootem oraz odświeżoną, młodocianą wersją głównego bohatera. Koniec końców idzie się do niego przyzwyczaić, a elementy zręcznościowe i siekanie koszmarków na ekranie wciąż sprawia frajdę.

Dragon Age III (2013, PC/PS3/X360/next-gen?)

O BioWare było w zeszłym roku bardzo głośno z powodu kontrowersyjnego zwieńczenia serii Mass Effect. Nie przeszkadza to jednak studiu pracować nad kolejną grą w ich jakże bogatym uniwersum dark fantasy. Wielu graczy i recenzentów zjechało drugą część Dragon Age nie pozostawiając na nim suchej nitki. Ja natomiast nieźle się bawiłem przy tej grze i tego samego oczekuję od trójki. Już teraz słychać wiele szumnych zapowiedzi i obiecanek. Co z nich zostanie? Zobaczymy… (oby jeszcze w tym roku!)

Fuse (marzec 2013, PS3/X360)

Insomniac Games mają na swoim koncie serię Resistance oraz wszystkie przygody Ratcheta i Clanka (co starci pamiętają jeszcze pewnie smoczka Spyro), więc co powstanie jeśli ta uzdolniona ekipa skrzyżuje humorystycznego Lombaxa z rasowym shooterem? Fuse ma okazję stać się bardzo oryginalną produkcją właśnie dzięki humorowi towarzyszącemu nam w przygodach Ratcheta oraz dzięki doświadczeniu studia w tworzeniu gier z trybem co-op, gdyż to właśnie kooperacja będzie kluczowym elementem rozgrywki, a każda z czterech grywalnych postaci będzie charakteryzować się innymi umiejętnościami. Dodatkowo gra zawita również na konsoli Microsoftu, co powinno wielu ucieszyć!

God of War: Ascension (marzec 2013, PS3)

Czy któryś z fanów Kratosa nie czeka na kolejną grę z jego przygodami? Ascension doczekało się u mnie osobnego tekstu zaraz po targach E3. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło. Może poza tym, że dane było mi przetestować tryb multiplayer. Przyznam szczerze – można się wciągnąć i nie jest taki zły (jak się tego obawiałem). Nadal pozostaje kilka pytań odnośnie singleplayera, który przecież jest esencją serii! Pozostaje nam jedynie poczekać te dwa miesiące…

Injustice: Gods Among Us (kwiecień 2013, PS3/X360/WiiU)

Twórcy Mortal Kombat tym razem skupiają się jedynie na bogatym uniwersum DC, a Injustice ma okazję stać się mordoklepką inną niż wszystkie. Inną nie znaczy gorszą! W kilku wypowiedziach można przeczytać iż fabuła będzie czymś z prawdziwego zdarzenia, a nie dziwacznym zlepkiem wycinków różnych historyjek. Sam pomysł jest niezwykle ciekawy i tylko zżera mnie złość, że jest to DC a nie Marvel… Cóż, nie można mieć wszystkiego, prawda?

Metal Gear Rising: Revengeance (luty 2013, PC/PS3/X360)

Bo tak samo jak się boję tego co Revengeance zrobi z serią Metal Gear, tak samo mnie to intryguje. Sama postać Raidena, to co go spotkało, jego historia i to czym się stał są świetnym materiałem na spin-off serii, jednak czy powinien on przybrać taką formę? Przekonamy się już niedługo.

Remember Me (maj 2013, PC/PS3/X360)

Capcom zaskoczył chyba wszystkich podczas gamescom 2012 prezentując to nowe IP. Gra łączy w sobie kilka bardzo ciekawych elementów jak chociażby wspinaczka z Assassin’s Creed czy walka z Batman: Arkham City. Dodatkowo dorzućmy do tego kobietę jako główną bohaterkę, co w przeciągu kilku ostatnich lat często nie miało miejsca oraz fabułę, która może okazać się jednym z ważniejszych elementów produkcji.

Resident Evil: Revelations (maj 2013, PC/PS3/X360)

Uwielbiam piątą i szóstą część serii Resident Evil, nawet pomimo faktu, że bakcyl na serię został mi zaaplikowany, a nie złapany samodzielnie. Dlatego też opublikowana w tym tygodniu informacja o wydaniu zeszłorocznego przeboju z przenośnego Nintendo 3DS wywołała u mnie niemały uśmiech. Oczywiście otrzymamy poprawioną grafikę podciągniętą do HD, ale nie to jest najważniejsze w tej grze!

The Last of Us (czerwiec 2013, PS3)

Jest to najnowsza produkcja ekipy odpowiedzialnej za serię Uncharted. O tej grze również już pisałem na łamach mojego bloga, więc jedynie przypomnę kilka najważniejszych rzeczy. Mamy otrzymać niezwykłą i dojrzałą historię dziejącą się w postgrzybicznym (pfu, postapokaliptycznym) świecie, z elementami survivalowymi i przygodowymi (zaczerpniętymi z Uncharted) w przepięknej oprawie audiowizualnej. Oczywiście ekskluzywnie dla konsoli Sony. Dodatkowo otrzymamy tryb sieciowy, tak na wszelki wypadek jakby single nam się znudził.

Tomb Raider (marzec 2013, PC/PS3/X360)

Ha! Gra o której było napisane już bardzo wiele. Zarówno na Geek Subiektywnie jak i na łamach Malkontentki. Wiem, że dla niektórych Tomb Raider nie jest już Tomb Raiderem, ale gra zasługuje na to by chociaż dać jej szansę i sprawdzić czy reboot (podobnie jak w przypadku DmC) ma tu sens, czy jest potrzebny i jak on wyszedł. Powiem szczerze, że od samego początku siksa stękająca niczym aktorka porno nie była problemem. Owszem, jest to irytujące, ale nie na tyle żebym skreślał całą grę. Bardziej chodzi mi o przyrównanie nowych przygód Lary do tych Nathana Drake’a i zobaczenia czy rzeczywiście uncharteizm zdominował kolejną grę.

Watch Dogs (2013, PC/PS3/X360)

Kolejny Czarny Koń w wyścigu o tytuł Gry Roku A.D. 2013. Największa sensacja ubiegłorocznych targów E3 i nowe oczko w głowie Ubisoftu. Jeśli ta gra zaoferuje chociaż połowę tego o czym nam mówiono podczas prezentacji tytułu, to będę zachwycony! Potencjał tej gry, tego jak można ją rozbudować, co może nam zaoferować jest wręcz niesamowity. Szkoda jedynie, że od targów E3 nie opublikowano żadnych nowych informacji oraz nie podano dokładniejszej daty wydania…

Star Wars 1313 (2013, PC/PS3/X360/next-gen?)

Niebyłbym sobą jeśli nie umieściłbym w tym zestawieniu gry osadzonej w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Dla mnie jest to tytuł którego najzwyczajniej nie mogę zignorować. Problem ze Star Wars 1313 jest podobny do tego omawianego przy Watch Dogs – brak konkretniejszych informacji. Mam jedynie nadzieję, że nie zostanę oszukany jak przy Force Unleashed II, a gra będzie trzymała odpowiedni poziom, tak by godnie należeć do uniwersum Gwiezdnych Wojen.

Prey 2 (TBA – 2013? PC/PS3/X360/next-gen?)

Jeśli wcześniej wspominałem o braku konkretniejszych informacji, to tutaj mamy przykład informacyjnego głodu. Nadal nie wiadomo co się dzieje z kontynuacją Prey. Czy jest nadal w produkcji? Czy może zawieszono prace nad nią? Czy są szanse by wyszła jeszcze w tym roku, na obecną generację konsol? Nic nie wiadomo. A szkoda, bo tutaj również twórcy mają ogromne możliwości. Zaprezentowane do tej pory materiały zaciekawią niejednego fana science-fiction, tylko ile Bethesda każe nam czekać?!

Oczywiście w tym roku jest jeszcze przynajmniej kilka pozycji którymi należałoby się chociaż zainteresować. Pamiętajmy również, że gry to nie wszystko, bo trzeba przecież na czymś w te gry grać. Ostatnio jest coraz głośniej i zewsząd atakują nas najróżniejsze ploty i ploteczki o następnej generacji konsol. Rynek oraz konsumenci coraz mocniej dają do zrozumienia, że właśnie nowych konsol oczekują. Najprawdopodobniej wszystkie karty obu korporacji zostaną odkryte najpóźniej do czerwca i targów E3. Dopiero po oficjalnym ogłoszeniu nowych konsol atmosfera się zagotuje i zrobi się jeszcze ciekawiej. Ale to dopiero za jakiś czas, więc się nie przejmujmy i wybierzmy gry w które zagramy w pierwszej kolejności! ;)

----------------------------------------------------

Drodzy Czytelnicy, jak widzicie zmobilizowałem swoje łapska do napisania sensownego, jak mam nadzieję, wpisu. Sesja co prawda jeszcze trwa, ale zostało jej już mniej niż więcej. Dodatkowo nie zamierzam dowalić sobie w planie tak jak to zrobiłem w tym semestrze, więc i czasu powinno być więcej. Macie dodatkowo możliwość przyjrzenia się nowym szatom bloga. Rewolucji nie ma i kilka rzeczy jest jeszcze do doszlifowania, ale mam nadzieję że Wam się podoba nowy układ oraz strona główna. Jeśli mielibyście jakiekolwiek problemy czy uwagi, to proszę dajcie mi o tym znać!

Poświąteczny przegląd geekowskich prezentów

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Wed, 26 Dec 2012 20:43:00 +0000

Słowem wstępu napiszę jedynie iż tekst z premedytacją jest pisany oraz publikowany teraz, po tym całym szaleństwie świątecznych zakupów i bożonarodzeniowej gorączki.

Dzisiaj już chyba wszyscy raczej odpoczywają z rodziną albo w towarzystwie najbliższych przyjaciół i cieszą się swoimi prezentami. No właśnie - prezenty. Nie wiem jak Wy, ale ja praktycznie zawsze mam z nimi problem, a ostatnio zastanawiałem się jak to jest z prezentami dla nas, geeków. Efektem tych przemyśleń oraz podarowanych i otrzymanych prezentów jest niniejszy przegląd. Więc nie traćmy więcej czasu i bierzmy się do roboty!

Szpan pełną piersią/klatą

Chyba nic nie pozwoli pokazać otoczeniu którą serię uwielbiamy lepiej niż paradowanie w koszulce z konkretnym logiem. Po co ograniczać się do zespołów muzycznych, skoro można przechadzać się w t-shircie z logiem ulubionej gry, serialu czy filmu. Obecnie jest masa sklepów (zarówno zwykłych jak i internetowych) sprzedających tego typu koszulki. Jakość nadruków oraz materiału z którego są wykonane są bardzo zróżnicowane, podobnie jak wzory.

Coś dla pań: fanek przytulaśnego Aliena i psychofanek A. Wes-... Resident Evil

Coś dla mających dość czarnych koszulek i fanów SW (patrz mnie)

Komiksy też są fajne

Dokładnie. Gdy już wyczerpią się wszystkie pomysły na książki przypomnijmy sobie o komiksach. Można kupić naprawdę ciekawe zbiorcze wydania najlepszych arc'ów ulubionych serii. Uparci znajdą nawet wydania w mickiewiczowskim narzeczu. Wystarczy jedynie upewnić się wcześniej czy dany egzemplarz nie znajduje się już w kolekcji. Alternatywnie można podarować ilustrowaną encyklopedię albo leksykon ulubionego uniwersum.

Sam fakt posiadania ich na mojej półce mnie cieszy

PSPLUSy i GOLDy...

Obdarowywany jest konsolowcem? Wybadaj czy nie kończy mu się Gold w Xbox Live! albo czy nie ma Playstation Plus. Jest to rewelacyjny prezent z którego będzie się korzystało przez cały rok. Abonamenty znacznie rozszerzają funkcjonalność sieciowych aspektów rozgrywki, a w przypadku PS3/PSVita otrzymujemy co miesiąc pełne wersje świetnych gier (Resident Evil 5, inFamous, Batman: Arkham City, Bioshock 2), łącznie z minisami i grami PSN otrzymujemy około 65 tytułów w skali roku.

150-200zł za PSPlus albo 130zł za GOLDa. W skali roku? Warto!

...albo punkty i PLN

Alternatywnym rozwiązaniem są pre-paidy z punktami dla Xbox'a i PLN dla Playstation. Jest to świetne rozwiązanie jeśli chcemy sprawić komuś w prezencie grę/DLC, ale nie wiemy do końca jaką. I o ile jestem zagorzałym przeciwnikiem kupowania komuś gier w ramach prezentu (o ile nie otrzymamy wcześniej listy konkretnych tytułów, którymi jest zainteresowany prezentobiorca), o tyle podarowanie komuś takiego pre-paida jest rewelacyjnym rozwiązaniem - obdarowany sam będzie mógł sobie wybrać co sobie kupi, albo przeznaczy otrzymane środki na zakup DLC do ulubionej gry.

Do wyboru mamy 2100/4200pkt albo 100/200PLN

Na czymś trzeba grać

A najlepiej przecież grać profesjonalnymi kontrolerami. Dlatego proponuję podarować fanom bijatyk arcade sicka, a miłośnikom FPSów pro-gamingowego pada. Najciekawszą propozycją w tej kategorii dla właścicieli Playstation 3 (i w zakresie finansowym zwykłego śmiertelnika) jest chyba Gioteck HF-2, bardzo czuły, precyzyjny, świetnie wykonany, idealnie leżący w rękach, stylizowany trochę na tym xbox'owym. Minus? Dość krótki czas działania na akumulatorkach.

Oby służył mi długo i dobrze!

...albo coś przytulić

Prezent dedykowany paniom i hardcoreowym gamerkom. Dodatkowo trudny do zdobycia, gdyż są to chyba jedynie prezenty handmade, co przekłada się na ich ekskluzywność i wyjątkowość. Panie i panowie, oto pluszowy pad-przytulanka! Jak często upierdliwy level wzbudzał w Was chęć ciśnięcia padem o ścianę? Albo czy nie byłoby przyjemnie zasypiać z ulubionym kontrolerem w rękach?

Zdjęcie zastępcze, mające jedynie zobrazować koncepcję.

Tym miłym akcentem zakończę przegląd. Celowo słowem nie wspomniałem o filmach, muzyce czy książkach gdyż są to bardzo popularne prezenty których chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Specjalnie również nie wspomniałem o elektronice użytkowej, gdyż by kupić komuś laptopa/tablet/smartphonea trzeba dokładnie wiedzieć czego dana osoba oczekuje. Jeszcze gorzej jeśli kupujący nie jest obyty z tematem i kupuje coś co sprzedawca mu polecił. Dlatego w imieniu wszystkich geeków proszę Was: jeśli decydujecie się na taki prezent, to porozmawiajcie wcześniej na ten temat z osobą której chcecie kupić taki prezent, a gwarantuję Wam, że będzie jeszcze bardziej zadowolony.

Pamiętajmy wszyscy o jeszcze jednej rzeczy - najbardziej cieszą nas prezenty niespodziewane. Często drobny upominek dawany ze szczerym, życzliwym uśmiechem jest wart więcej niż najdroższy gadżet!

----------------------------------------------------

Uff... Tak patetycznego zakończenia chyba jeszcze nie miałem.

W każdym bądź razie nie wiem czy powinienem Was teraz przepraszać czy się tłumaczyć z tak długiej przerwy w publikowaniu czegokolwiek. Prawda jest taka, że obecny semestr mnie przerósł i w jego połowie odechciało mi się praktycznie wszystkiego. Efektem był taki, że moja wena skończyła się na zapisaniu pomysłów na wpisy. Mam ogromną nadzieję iż nadchodzący semestr okaże się być łaskawszym, a wena bardziej życzliwą, co pozwoliłoby na publikowanie wpisów częściej niż obecnie.

Uncharteizm w innym ujęciu

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Mon, 08 Oct 2012 20:12:00 +0000

Dzisiejszy wpis będzie czymś innym gdyż jest efektem mojej ostatniej rozmowy z Puśkiem na temat jej wpisu o "Uncharteizmie" na łamach Malkontentki oraz przedstawieniem mojego poglądu na to ciekawe zagadnienie.

Największymi zarzutami stawianymi przez Puśka serii Uncharted, które jednocześnie desygnują uncharteizm są próby ufilmowienia gier. W jaki sposób? Poprzez ograniczenie możliwości dokonywania wyborów przez graczy na rzecz intensywnego, naszpikowanego akcją i efektami "interaktywnego obrazu".
Albo mówiąc jeszcze inaczej dający radość gameplay jest poświęcany dla intensyfikacji filmowych doznań. Przypomina to ekscytującą podróż superszybkim sportowym samochodem z punktu A do punktu B. Ale jako pasażer. Jak zgrabnie ujęła to sama autorka :

[gra] "Pozostawiła mnie na zewnątrz, nie pozwalając nie tylko na zżycie się z bohaterem, ale także na wciągnięcie w fabułę. Bo „Uncharted” to nie gracz, „Uncharted” to zbiór decyzji zawczasu podjętych przez deweloperów."

Należy jednocześnie zaznaczyć iż nie jest to równoznaczne z uproszczeniem gry, czy zaniżeniem poziomu trudności zwłaszcza, że ten można zmieniać w przeciwieństwie do takiego Assassin's Creed.

Czy się z tym zgadzam? W zasadzie tak, jednak z kilkoma istotnymi dla mnie zastrzeżeniami. Tu muszę otwarcie przyznać iż jestem fanem serii Uncharted i bardzo lubię wszystkie trzy części wydane na PS3. Jednak nie zmienia to faktu iż jestem świadom wad oraz błędów występujących w tych grach, a grając ciągle widzę ten tunel naszpikowany skryptami, które tylko czekają aż zostaną aktywowane. Może i tunel, ale świetnie zrobiony tunel, który za każdym razem dał mi masę frajdy. Dlaczego? Bo to jest właśnie taki typ gry, trzeba być tego świadomym i liczyć się z tym iż będą w grze zastosowane takie a nie inne rozwiązania. Jeśli przyjmiemy taką postawę zamiast doszukiwania się kolejnych ograniczeń świata gry to będziemy cieszyć się tą przejażdżką szalonym rollercoasterem.
Inaczej niż w przypadku Puśka fabuła, podobnie jak rozgrywka, mnie wciągnęła i nie uważam by bohaterowie byli źle napisani. Jest to chyba bardziej kwestia gustu, podobnie jak w przypadku filmów, książek czy muzyki, więc nie sądzę by było konieczne dalsze rozpisywanie się nad tym aspektem.
Prawdziwym problemem uncharteizmu jest sukces całej serii Uncharted. Chodzi mi tu zarówno o ten komercyjny (ilość sprzedanych egzemplarzy oraz zarobionych $) jak i ten inny, nazwijmy go branżowym (wszystkie zdobyte nagrody oraz tytuły, zachwyty recenzentów, fandom i tak dalej). W przypadku tej serii gier sukces komercyjny wynika bezpośrednio z branżowego, jednak życie nie raz nam pokazało że nie zawsze tak jest, dlatego postanowiłem na taki podział. Zanim przedstawię dlaczego uważam to za problem, chciałbym zastanowić się nad tym co przesądziło o takim powodzeniu serii.

Sukces Uncharted można rozbić na trzy zasadnicze elementy: model rozgrywki/gameplay, oprawa audiowizualna, fabuła i bohaterowie. Celowo nie wymieniam tu marketingu gdyż obecnie praktycznie każdy duży wydawca może pozwolić sobie na niesamowitą i ogromną promocję sprzedawanej przez siebie produkcji.
Zacznę od końca. Pomysłów na fabułę gry jest tyle samo co na fabułę filmu - od groma i jeszcze trochę. Problem jest w znalezieniu tego jednego świetnego pomysłu, który zdobędzie sympatię graczy. Ekipa z Naughty Dog w 2007 roku wspaniale się wpasowała w wypatrzoną przez siebie niszę. Wykorzystali to, że Lara Croft ma gorszy okres w swoim wirtualnym życiu oraz że legendarny Indiana Jones jeszcze nie został zapomniany. Dostaliśmy awanturnika i poszukiwacza zaginionych skarbów o imieniu Nathan Drake będącego potomkiem szesnastowiecznego podróżnika i korsarza Sir Francisa Drakea. Nathan z miejsca zyskał liczne grono fanów a przygodowa fabuła gry przyciągała jak magnes.
Oprawa audio-video jest niezwykle istotnym elementem serii gdyż z każdą kolejną odsłoną ND podnosiło poprzeczkę jeszcze wyżej. To właśnie Uncharted stało się wyznacznikiem jakości grafiki i optymalizacji kodu dla gier dedykowanych dla Playstation 3. Oczywiście za tym sukcesem przynajmniej częściowo stoi samo Sony, jednak tego co Naughty Dog zrobiło z grafiką w grach na PS3 nie można im odmówić. Sami musicie przyznać, że przy tak filmowym doświadczeniu w grze oprawa audiowizualna jest niezwykle ważna.
Model rozgrywki jest tu chyba najbardziej problematycznym elementem. Na samym początku wpisu zostały omówione jego wady i mimo iż większość zastosowanych w grze rozwiązań oraz mechanizmów nie jest niczym nowym gdyż mogliśmy natrafić na nie w wielu starszych grach, to dopiero tutaj spotkaliśmy się z tak ogromnym nagromadzeniem się tego wszystkiego. Jednych może to odstraszać, innych zaintrygować. Ogromne znaczenie ma tu chyba fakt iż ten model rozgrywki oraz fabuła gry świetnie do siebie pasują i chyba właśnie to zaważyło o tak entuzjastycznym przyjęciu Uncharted i jego sukcesie.

No ale dlaczego ma to być problemem? W momencie gdy na rynek wchodzi coś co z miejsca robi światową furorę i wydawca zarabia na tym krocie naturalnym jest że inni wydawcy będą chcieli mieć swoją wersję tej złotonośnej kury. To właśnie dlatego uncharteizm jest tak popularnym, a zarazem niebezpiecznym trendem - rynek gier jest zalewany kolejnymi to klonami Uncharted niewnoszącymi nic nowego. Taka eksploatacja jedynie szkodzi i zaczyna nudzić wszystkich dookoła. W przeciwieństwie do Puśka nie uważam by recenzenci zaliczyli jakiś ogólnoświatowy 'wake up'. Z pewnością część z nich rzeczywiście przejrzała na oczy, jednak sądzę że lwia ich część po prostu jest już znudzona tym modelem. Niestety wydawcy oraz studia tworzące gry mają w tej kwestii opóźniony zapłon czego efektem będą Tomb Raider, Star Wars 1313 oraz The Last of Us. Jednak mimo wszystko osobiście czekam na te produkcje.

Na nowe przygody Lary Croft gdyż chcę zobaczyć jaki kierunek obrał ten reboot i ile jest Uncharted w nowym TR.
W przypadku Star Wars 1313 twórcy sami przyznali się do swoich inspiracji czerpanych z przygód Drakea, ale hej! Przecież to są Gwiezdne Wojny! No i zupełnie inne podejście niż w innych grach osadzonych w tym uniwersum, a to intryguje mnie w tej grze najbardziej.
The Last of Us jest nową grą Naughty Dog. Wielu spodziewa się przerobionego Uncharted. Mnie wśród nich nie ma gdyż zaprezentowane do tej pory gameplaye pokazują mi coś innego. Oczywiście jestem świadom, że znajdę wiele analogii między tymi grami, jednak nie odstrasza mnie to.

Czy na powyższych grach uncharteizm się zakończy. Śmiem twierdzić, że nie. Owszem, produkcji tego typu będzie coraz mniej, ale zawsze znajdzie się jakieś mało kreatywne studio chcące wykorzystać ten kontrowersyjny model rozgrywki. I o ile będzie tego typu gier jak najmniej a jednocześnie będą na wysokim poziomie i wyposażone w dobrą fabułę to osobiście nie będę miał nic przeciwko temu. Pusiek w swoim tekście stwierdziła, że gry z ery post-uncharted będą paradoksalnie takie same jak te z ery pre-uncharted. Moim zdaniem uncharteizm odcisnął się już zbyt mocnym piętnem na rynku gier i na nas, graczach.

10k

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sat, 08 Sep 2012 22:20:00 +0000

Chciałem serdecznie podziękować wszystkim czytelnikom oraz odwiedzającym za 10000 odwiedzin Geek Orb'a, które miały miejsce od 28 kwietnia (pierwszy powitalny wpis) do teraz.

Życzę sobie kolejnych sukcesów oraz nowych czytelników, a Wam życzę przyjemnego czytania kolejnych tekstów! :)

Z tej okazji ruszyła dzisiaj strona Geek Orb'a na facebook'u, na którą Was zapraszam.

Mój tydzień bez smartphone'a

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Thu, 06 Sep 2012 23:33:00 +0000

W zasadzie to już ponad dwa tygodnie. Dodatkowo nic nie wskazuje na to by ten przypadkowy i nieplanowany eksperyment miał się szybko skończyć. Wszystko zaczęło się w moje urodziny (a jakże!) gdy moja, wysłużona już, Motorola Milestone odmówiła posłuszeństwa. Nie mam tu na myśli zawieszenia się systemu, czy tego typu problemów (o których wspominałem w jednym z wcześniejszych tekstów), gdyż jak sądzę, z tym bym sobie poradził. Jestem w 95% przekonany iż w mojej komórce padł digitizer (mówiąc najprościej - ta część ekranu dotykowego odpowiedzialna za odbieranie informacji w którym miejscy wyświetlacza stuknęliśmy paluchem), a na serwis nie mam już praktycznie co liczyć, gdyż polski serwis Motoroli jest moim zdaniem parszywy jakościowo a i pewnie zaśpiewaliby mi odpowiednią cenę... Na serwisach aukcyjnych można to ustrojstwo zakupić za około 120zł, pytanie tylko czy opłaca mi się w to bawić? Nie zrozumcie mnie źle, bardzo lubię swojego Milestone'a i chyba już nie znajdę drugiego tak wygodnego w użytkowaniu i dobrze wykonanego telefonu, jednak w smartphone'owym uniwersum jest to już stary, przestarzały technologicznie, telefon - wydany pod sam koniec 2009 roku, a ja go kupiłem zaraz na początku 2010. Wypuszczane obecnie telefony z najniższej półki mają lepsze podzespoły, co przyprawia mnie co najmniej o ból głowy gdy o tym pomyślę.
Pracując trzy lata z komórkami dałem się wciągnąć w ten świat, zafascynował mnie i stał się jednym z moich najważniejszych zainteresowań. Będąc takim geek'iem ma się określone upodobania i wymagania względem sprzętu, a zważywszy że nie stać mnie na tak częstą wymianę jakbym chciał staram się wybierać telefon możliwie najlepiej, tak by dobrze mi posłużył przynajmniej przez te półtora roku. Ale o wyborze telefonu i czym się sugeruję już pisałem w tym miejscu. Faktem natomiast stało się to, że zostałem bez smartphone'a. Gdzieś na dnie szafy wygrzebałem starą komórkę mojej mamy - Sony Ericsson'a T650i, którym to musiałem się zadowolić przez ostatnie dwa tygodnie.

Już mi jej brakuje!

Przesiadka na to urządzenie była dla mnie niemożliwym wręcz szokiem. To tak jakbym przesiadł się z gwiezdnowojennego ścigacza na wrotki. Maciupeńki wyświetlacz, alfanumeryczna klawiatura oraz odcięcie od większości usług sieciowych i społecznościowych. Jasne, telefon ma wgraną przeglądarkę internetową, więc na upartego można część rzeczy sprawdzić i można nawet zainstalować aplikację facebook'a śmigającą na Java. Problem w tym, że gdy przyzwyczaimy się do ekranu 3,7" (lub większego) i nagle przyjdzie nam coś czytać, czy sprawdzać na maluteńkim 1,9" to idzie oślepnąć. Brakuje mi również natychmiastowych powiadomień. Dalej. Totalnie odwykłem od korzystania ze słownika T9 i alfanumerycznej klawiatury (palce nadal mnie po niej bolą, ale to wina modelu nieprzystosowanego do facetów), więc zanim ponownie się przyzwyczaiłem i opanowałem gdzie jaki znak i spacja się znajdują to zdążyłem zapomnieć co chciałem w tym SMS'ie napisać. Całość wydawała się niezwykle nieintuicyjna, wręcz problematyczna w obsłudze.
Czas na plusy, bo i te się znalazły. Uświadomiłem sobie, że tęsknię za telefonami, które na jednym ładowaniu działają ponad 3 dni, co przy codziennym ładowaniu mojej Motoroli wydaje mi się czymś równie abstrakcyjnym co obrazy Pollock'a. Drugim plusem jest, wbrew pozorom, prostota - zero problemów z wysyłaniem/otrzymywaniem SMS'ów czy dzwonieniem i odbieraniem połączeń, tutaj ma to działać jak należy i działa (tak, wiem, piszę to przez pryzmat moich masochistycznych doświadczeń korzystania z telefonu ze zmienianym oprogramowaniem...). Trzecim, i chyba ostatnim, atutem jest uświadomienie mi jak bardzo uzależniamy się od smartphone'ów, które są przejawem naszego wygodnictwa.

Klawisze dla masochistów.

Sądzę, że powinienem rozwinąć ostatnią myśl, gdyż to chyba ona jest esencją tego wpisu. Smartphone niezwykle ułatwia funkcjonowanie w dzisiejszych czasach. W dowolnej chwili możemy sięgnąć do kieszeni i sprawdzić praktycznie wszystko od pogody, przez kursy walut, po nowe e-mail'e i powiadomienia na portalu społecznościowym. Nie musimy się rozdrabniać na tuzin innych urządzeń i możemy na jednym smartphone'ie słuchać muzyki i czytać e-book'a, by za chwilę sprawdzić coś w internecie na dużym, wyraźnym wyświetlaczu, albo w drodze do pracy czy na uczelnię możemy szybko przejrzeć notatki, plik tekstowy, arkusz kalkulacyjny czy nawet prezentację multimedialną, z kolei wracając możemy obejrzeć film, albo kolejny głupkowaty filmik na YouTube'ie, bądź oddać się ulubionej grze. Wszystko na dużym dotykowym wyświetlaczu, a dotyk i gesty są chyba czymś najbardziej intuicyjnym i uniwersalnym (podam nawet przykład: dwuletnie maluchy "obsługujące" bezproblemowo iPad'y, a mające kłopoty z papierową gazetą). Smartphone stał się naszym małym mobilnym centrum informacyjno-dowodzeniowo-rozrywkowym, do którego mamy dostęp praktycznie zawsze i wszędzie, co służy tylko i wyłącznie naszej wygodzie, by w dzisiejszych czasach wypchanych po brzegi internetem żyło nam się łatwiej. Oczywiście ma to też swoje wady i niesie za sobą pewne zagrożenia, przykładem czego może być chociażby następujący scenariusz: kretyn powoduje wypadek samochodowy, gdyż zamiast uważać na drodze bawił się komórką i nie widział innego kolesia, który przechodząc przez ulicę rozmawiał przez telefon albo coś na nim sprawdzał. Nie chcę być fatalistą i mam nadzieję, że tego typu sytuacje się ograniczą, dlatego też wolę skupić się na pozytywnych aspektach smartphone'ów, które wprowadzają nas powoli do ery post-PC.

Jak na razie daje radę!

Na koniec dodam, że kilka dni temu przesiadłem się na Samsunga S5610, którego mi udostępniono tymczasowo. Większy 2,4" wyświetlacz, o niebo wygodniejsza klawiatura i zintegrowany SNS (Social Networking Servie) dający dostęp do facebook'a, twitter'a i google'a. Sądzę, że z tym telefonem przeboleję kilka najbliższych miesięcy dopóki nie zbiorę odpowiednich funduszy na coś nowego, coś bardziej smart ;)

P.S. Jeśli ktoś, ktokolwiek, w przypływie sympatii do mnie (albo chociaż moich tekstów) chciałby zasponsorować mi nowego smartphone'a, to proszę się nie krępować! Zadowolę się nawet Nokią Lumia ;))

P.S. 2 Oczywiście daję sobie sprawę iż nie wszyscy potrzebują smartphone'ów i może wydawać im się to dziwne. Całkowicie ich rozumiem (teraz) i nie mam na celu stawiać jednych nad drugimi, czy się wywyższać w jakiś sposób. Smartphone jest Ci niepotrzebny bo jedynie dzwonisz i piszesz SMS'y? Świetnie! Przynajmniej wybierasz telefon świadomie i pod swoje wymagania! :)

Future Sight #2

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sun, 02 Sep 2012 11:41:00 +0000

W ostatniej odsłonie "Future Sight" przedstawiłem kilka różnych koncepcji androidów, jednak dzisiaj chciałbym podejść do tego tematu z trochę innej strony. Pisałem, że tym co będzie odróżniać nas od androidów to emocje i empatia, podobnie jak wspomniałem o teście na człowieczeństwo i związanymi z nim problemami w postaci ludzi cierpiących na zaburzenia psychiczne. W ten sposób dochodzimy do pierwszego tematu przewodniego naszego dzisiejszego spotkania - w pierwszej części postaram się odpowiedzieć na następujące pytanie "Co wspólnego mają ze sobą androidy i zaburzenia psychiczne?" a za przykłady posłużą mi psychopatia oraz schizofrenia, w drugiej części, cóż, w drugiej części sami zobaczycie.
Nie będę ukrywał iż zarówno perspektywa jak i oba przykłady zostały mi podsunięte, wyjaśnię natomiast dlaczego skupię się na tych dwóch zaburzeniach. Psychopatia, zwana inaczej osobowością dyssocjalną, jest jednym z najpowszechniejszych (może nie tak powszechnym jak uzależnienia, ale jednak) zaburzeń gdyż dotyka blisko 3% społeczeństwa. Schizofrenia jest natomiast przedstawicielem tych najgorszych zaburzeń.
Zdaję sobie sprawę z licznych powtórzeń zwrotu "zaburzenia psychiczne", wynika to jednak z powszechnego odrzucenia i potępienia zwrotu "choroba psychiczna", od którego to współczesna psychologia odchodzi.

Czym jest psychopatia? Najprościej mówiąc jest to długotrwałe zaburzenie osobowości polegające na braku empatii i odruchów moralnych, postawie często agresywnej, oraz problemach interpersonalnych przekładających się na najczystszy pragmatyzm w relacjach z innymi ludźmi, chłodna kalkulacja tego czy dana znajomość się opłaca, czy raczej nie. Ludzie dookoła takiego psychopaty są przez niego uprzedmiotowieni, przestają być postrzegani jako ludzie. Osoby cierpiące na to zaburzenie dążą do swojego celu za wszelką cenę, nie licząc się z nikim i niczym. Teraz mam do Was prośbę - przypomnijcie sobie to, co pisałem ostatnio na temat David'a, to jaki typ androida sobą prezentował w Prometeuszu. Jak można zauważyć wiele elementów się pokrywa. Czy psychopaci są protoplastami futurystycznych androidów? Bezlitosnych i nieczułych, mających wszystko wykalkulowane? Albo odwrotnie: dlaczego androidy są odzwierciedleniem czegoś tak niebezpiecznego? Taki jest zamiar? Z pewnością jest to łatwiejsze niż zaimplementowanie poczucia moralności, czy wzorców podstawowych emocji, jednak czy potrzebujemy kolejnych, sztucznie wytworzonych tym razem, psychopatów, dla odmiany posłusznych naszej woli i wypełniających bez mrugnięcia okiem wszelkie nasze polecenia? Jeśli przyszłość odpowie nam na to pytanie twierdząco, to scenariusz przedstawiony w powieści Philip'a K. Dick'a Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? wydaje mi się być całkiem przyjemną sielanką.

A jeśli by tak zmienić koncepcję? Przyjmijmy iż będziemy w posiadaniu technologii, która pozwoli nam stworzyć Sztuczną Inteligencję zawierającą wszystkie znane nam emocje i zdolną do uczuć. Czy jest to lepsze rozwiązanie? Przyjrzyjmy się temu bliżej. Z jednej strony z pewnością pozbędziemy się problemu zawartego we wcześniejszym akapicie, z drugiej natomiast otwiera się przed nami nowe możliwości a zarazem nowe zagrożenia.
Rozważania nad tym czy syntetyki obdarzone samoświadomością (np. Geth'y z Mass Effect) czy nawet uczuciami i empatią (np. 12 modeli Cylonów z Battlestar Galactica) należy już traktować jako osobny "gatunek" zostawię sobie na inną okazję. Teraz skupmy się na naszym mechanicznym (a co za tym idzie - znacznie wytrzymalszym i silniejszym) przyjacielu pełnym emocji. Skoro ma już w tym swoim cyfrowym mózgu zaimplementowane A.I. i tyle elementów ludzkiej świadomości, to chyba możemy przyjąć iż będzie on w podobnym (o ile nie takim samym), człowieczym, stopniu podatny na wszelakie zaburzenia psychiczne.

Tu na scenę wkracza schizofrenia, która w zasadzie jest zespołem zaburzeń, co przekłada się na jej złożoność oraz wiele odmian. Zgodnie z zasadą "nie próbuj sformułować na nowo czegoś, co zostało już bardzo dobrze sformułowane" pozwolę sobie na zacytowanie podanego przez ICD-10 (Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10) opisu objawów:

"Zaburzenia schizofreniczne cechują się w ogólności podstawowymi i charakterystycznymi zakłóceniami myślenia i spostrzegania oraz niedostosowanym i spłyconym afektem. Jasna świadomość i sprawność intelektu są zwykle zachowane, choć z czasem mogą powstawać pewne deficyty poznawcze. Najważniejsze objawy psychopatologiczne obejmują: echo myśli, nasyłanie oraz zabieranie myśli, rozgłaśnianie (odsłonięcie) myśli, spostrzeżenia urojeniowe oraz urojenia oddziaływania wpływu i owładnięcia, głosy omamowe komentujące lub dyskutujące o pacjencie w trzeciej osobie, zaburzenia myślenia i objawy negatywne."

Do tego dołóżmy bardzo często występujące urojenia i halucynacje. Efekt jest przerażający - schizofrenik traci rozeznanie w tym co rzeczywiste, a co wyimaginowane, wszystkie jego halucynacje są dla niego prawdziwe (nawet jeśli chodzi o omamy bólu, to on go naprawdę czuje). Rzeczy i ludzie, których widzi, słowa które słyszy, to wszystko tworzy u chorego dojmujące przeświadczenie, że ktoś przejmuje nad nim kontrolę, zmusza go do wielu rzeczy, a samemu staje się ubezwłasnowolnionym. Schizofrenicy zazwyczaj nie są sprawcami przestępstw czy morderstw, jednak jeśli już nimi są, to czytamy o wielokrotnych, brutalnych i nad wyraz spektakularnych morderstwach.

Idziemy dalej. Przyjmijmy iż nasz czujący i emocjonalny android zjechał właśnie z taśmy produkcyjnej z defektem, którego nikt nie wychwycił. Usterka dotyczy sensorów optycznych i odbiornika transmisyjnego, co skutkuje na przykład nakładaniem się filmów holo na aktualnie rejestrowany przez sensory obraz, albo odbieraniem jakiegoś przekazu audio nie wiadomo skąd. To będą nasze halucynacje. Hej! Nigdzie nie pisałem, że zawsze mamy do czynienia z niesamowitą Sztuczną Inteligencją! Równie dobrze może to być android dzieciaka, jak na przykład ten z filmu Spielberg'a Artificial Intelligence: AI, który na początku jest przeświadczony/ma urojenia o tym, że jest "prawdziwym chłopcem". Tak swoja drogą, dzieciak ma na imię David, więc jeśli będziecie kiedyś filmowymi androidami, to na 70% będziecie mieli na imię David. Wracając do naszego tematu, zastanówcie się teraz do czego byłby zdolny taki właśnie android z zaburzeniami schizofrenicznymi, zdolny do odczuwania strachu, paniki, euforii, a nawet bólu psychicznego (chyba że kółko zębate uwiera go tam, gdzie nie powinno...). Koncepcja terminatorów nie przeraża mnie tak bardzo, jak to, bo jeśli człowiek w takiej sytuacji jest zdolny do takich zachowań, to android będzie zdolny do niemal wszystkiego.

Ostatnim zagadnieniem jakie chciałbym poruszyć to podatność androidów na wirusy (ich komputerowe odmiany, oczywiście) i ataki hakerskie. Na pierwszy rzut oka nie ma to zbyt wiele wspólnego z zaburzeniami psychicznymi. Czy aby na pewno? Ataki hakerskie mają zazwyczaj na celu uzyskanie dostępu do wybranych zasobów (danych), jednak równie często chodzi o uzyskanie kontroli nad systemem. Z reguły odbywa się to przy pomocy trojanów i wirusów. Te ostatnie mogą między innymi kasować, podmieniać oraz dodawać nowe dane do systemu i właśnie to w tej chwili interesuje nas najbardziej.
Zaburzenia naszego androida z wcześniejszego akapitu wcale nie muszą wynikać ze szwankujących sensorów. Równie dobrze ktoś mógł namieszać mu w obwodach i poprzez wirusa celowo wkłada mu do tego cybernetycznego mózgu fałszywe obrazy (omamy) i wmawia nieprawdziwe rzeczy (urojenia). Mało istotnym jest to, kto to robi. Może to być zdolny dzieciak, któremu podpadli sąsiedzi, albo sabotażysta pracujący dla jednej ze zwalczających się korporacji, których to będzie niemało. Przyczyna oraz cel tych działań również są drugorzędne w tej chwili. Istotnym natomiast jest ich skutek - umyślne wywołanie zaburzeń na tle psychicznym. Natomiast ilość możliwości, jakie daje przejęcie kontroli nad systemem jest olbrzymia.
Oczywistym jest, że androidy będą musiały być zaopatrzone w niesamowite zabezpieczenia mające na celu minimalizację ryzyka oraz efektów tego typu ataków. Jednak będę tu Niewiernym Tomaszem, gdyż nie uwierzę w system idealny, pozbawiony luk, błędów, dziur, w 100% stabilny i z niemożliwym do pokonania firewall'em. Czy będziemy zatem skazani na życie w strachu, że ktoś przejmie kontrolę nad naszym androidem, albo tak mu namiesza, że ten nas zmyślnie pozabija z mechanicznym uśmiechem na ustach? Żywię szczerą nadzieję, że nie.

Jaką w takim razie powinniśmy przyjąć postawę w kwestii androidów? Powinniśmy zaniechać jakichkolwiek badań i dążeń w stworzeniu sztucznej inteligencji, która miałaby możliwie najwierniej odzwierciedlać funkcjonowanie naszej, ludzkiej, psychiki? Nie próbować bawić się w bogów jeśli nie będziemy w stanie przyjąć pełnej odpowiedzialności za nasze dzieło oraz stawić czoła konsekwencjom jakie wiązałyby się z tym wszystkim? Albo wręcz przeciwnie, nie ustawać w badaniach, jednak narzucić na siebie restrykcyjne ograniczenia i pod żadnym pozorem nie przekraczać pewnych granic. Jednak czy android pozbawiony samoświadomości i cech osobowościowych nadal będzie androidem, czy już tylko zaawansowanym, multifunkcjonalnym robotem? Pewnym jest, że bez odpowiednich zabezpieczeń, przewidzenia możliwie największej liczby potencjalnych problemów i zagrożeń, oraz przygotowania się na nie, czy w końcu bez "guzika bezpieczeństwa" sami przysporzymy sobie nie lada kłopotów.
No ale przecież jest to nasza specjalność, a życie bez problemów byłoby nudne...

Dzień bloga i blogera

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Fri, 31 Aug 2012 21:41:00 +0000

Cześć!

Na wstępie uprzedzam: wpis jest jedynie przerywnikowy i nietematyczny.

Dzisiaj mamy internetowy dzień bloga i blogera, w związku z czym dziękuję wszystkim czytelnikom za to, że tu zaglądacie, a zaprzyjaźnionym blogerom życzę samych sukcesów i czerpania maksimum radości z tego, co robicie! :)

P.S. Powoli kończę pisać kolejną odsłonę "Za pięć cyberpunk", więc bądźcie czujni! ;)

gamescom 2012 - podsumowanie

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Thu, 23 Aug 2012 11:54:00 +0000

Po raz kolejny u naszych zachodnich sąsiadów odbyły się targi gamescom, jedna z ważniejszych imprez branżowych zaraz obok E3, Tokio Game Show i GDC. W pierwszych dniach targu miały miejsce konferencje Gigantów: Ubisoft, EA, Capcom oraz Sony. Tak, w tym roku zabrakło Microsoft'u, który obecnie jest w 100% skupiony na zbliżającej się premierze Windows 8, jego smartphone'owej wersji oraz swojego tabletu.

Ciekawostka:

Również i w tym roku nie obyło się bez jakiejś afery będącej pożywką dla plotek przez najbliższe kilka miesięcy. Wyciekła lista gier, które miałyby być zaprezentowane podczas targów. Na liście znalazły się dwie pozycje budzące większe zainteresowanie. Pierwszym tytułem jest Dragon Age III - wszyscy wiedzą, że gra jest w produkcji, choćby nawet we wczesnokoncepcyjnej wersji, chociaż BioWare miał swój panel na PAX na którym poruszył temat DA3, jednak nadal nic oficjalnie nie zostało zapowiedziane, czy przedstawione. Drugi tytuł to... Half-Life 3. Valve oczywiście bardzo szybko zaprzeczył czemukolwiek a lista gier gdzieś przepadła, jednak nie przeszkodziło to zaistnieć lawinie spekulacji i domysłów. Najpowszechniejszą hipotezą jest oczywiście zamknięty pokaz gry nakładający niezwykle restrykcyjne embargo na uczestników prezentacji. Fanom tej, legendarnej już, serii o przygodach Dr Freeman'a przyjdzie niestety jeszcze poczekać na jakiekolwiek oficjalne informacje.

W przeciwieństwie do wpisów z E3 tym razem nie przedstawię poszczególnych gier a omówię jedynie wspomniane wcześniej cztery konferencje.

Electronic Arts

Szczerze powiedziawszy, to EA nie przedstawiło nam niczego nowego. Poza informacją o tym, że platforma Origin trafi na sprzęt z logiem nadgryzionego jabłka, to dostaliśmy więcej tego samego, co sprowadza się do kilku nowych ujęć i trailerów doskonale znanych nam gier. Przepraszam, serii gier, gdyż chyba każdy z zaprezentowanych tytułów jest którąś już z rzędu kontynuacją: SimCity, Need for Speed: Most Wanted, Dead Space 3, Crysis 3, nowe wydanie Battlefield 3, Medal of Honor: Warfighter, NHL 13, FIFA 13, Star Wars: The Old Republic i zapowiedziane przed targami Army of TWO: Devil's Cartel.

W przypadku gwiezdnowojennego MMO przedstawiono zalety modelu free-to-play, z którego można już korzystać oraz zapewniono o ciągłym wsparciu dla gry i dodawaniu nowych zawartości, co fanów gry powinno ucieszyć.

Crysis 3 doczeka się nowego trybu rozgrywki - Hunter Mode, dwóch łowców wyposażonych w łuki i nanoskafandry będzie polować na 14 agentów Cell, zabity agent staje się nowym łowcą. Brzmi dość ciekawie i sądzę, że warto dać mu szansę.

Army of TWO: Devil's Cartel będący trzecią odsłoną serii bazującej na co-op działa na silniku Frostbite 2. EA włożyło w ten silnik sporo kasy, jest on ładny i praktyczny, więc należy go wrzucać do możliwie największej ilości produkcji i już. Jak na razie nie wydaje się by gra wnosiła coś nowego do serii, a szkoda...

Sony

Nie wierzę, że to napiszę, ale ta konferencja nie była dla mnie. Nie zrozumcie mnie źle, Sony się postarało, prezentacja była przemyślana oraz dobrze przygotowana i przeprowadzona. Jednak była konferencja dla fanów PS Vita, Move'a i casuali (oraz casualowatych dzieci casuali). Miłośnicy mobilnego grania powinni być zadowoleni, gdyż nadchodzący line-up zapowiada się niezwykle ciekawie: począwszy od specjalnej wersji LittleBigPlanet, przez All-Stars Battle Royale, a na hardcore'owych tytułach pokroju Assassin's Creed III: Liberation, czy Call of Duty: Black OPS Declassified kończąc. To jednak nie wszystko gdyż zapowiedziano dość oryginalną produkcję Tearaway przygotowywaną przez Media Molecule (to ci od LittleBigPlanet) rozgrywającą się w papierowym świecie oraz Killzone Mercenary będący spin-off'em serii przeznaczonej na stacjonarne konsole. Miłośników PS Vity ucieszy również Cross Buy - kupując określoną grę w wersji na konsolę stacjonarną otrzymają oni jej przenośny odpowiednik zupełnie za darmo. Na razie potwierdzono trzy tytuły objęte Cross Buy'em: All-Stars Battle Royale, Sly Cooper: Thieves in Time, Ratchet & Clank: Q-Force.

PlayStation 3 otrzyma nową serię klasyk zatytułowaną "PlayStation Essentials" mającą kosztować coś koło 20€. Nadal będzie rozwijany program darmowych gier dla abonentów PlayStation PLUS (we wrześniu będzie to Red Dead Redemption). Natomiast Move otrzyma trzy nowe tytuły: Rain (gra twórcy Limbo), Puppeteer (równie psychodelicznie kolorowe "coś" jak Tearaway) i Until Down (survival horror dla Move'a?!).

Na koniec pokazano przerobiony trailer Last of Us, ten z E3, wzbogacony o kilka nowych ujęć.

Capcom

Była to pierwsza konferencja gamescom'u, jednak najlepszą nie można jej nazwać. Całość można sprowadzić do pięciu punktów.

DmC Devil May Cry z nowym trailer'em przedstawiającym Vergil'a - brata Dantego. Potwierdzono również datę premier ustaloną na 15 stycznia 2013.

Lost Planet 3 z systemem osłon i nowym materiałem video.

Street Fighter X Tekken dostarczy cross-platformowej rozrywki właścicielom PlayStation 3 oraz PS Vita.

Resident Evil 6 uzyskał status gold, a wraz z premierą gry ruszy specjalny serwis Resident Evil.Net będący czymś w rodzaju centrum statystyk graczy z mocnym akcentem społecznościowym (możliwość dzielenia się swoimi osiągnięciami poprzez facebooka czy twittera). Strona będzie również przeprowadzać różnorodne event'y (zabij X zombie?) nagradzane punktami, które będziemy mogli wymienić na figurki, czy stroje dla postaci w grze. Będzie również app'ka na smartphone'y.

Remember Me - jedno z największych odkryć imprezy. Jest to nowe IP Capcom'u. Gra była do tej pory tworzona pod roboczym tytułem Arift, jednak istotniejszym jest to, czym ta gra jest. Weźmy sobie sposób eksploracji miasta i wspinaczki z Assassin's Creed, system walki z nowych odsłon Batman'a, cyberpunk'owe elementy z Deus Ex'a i Paryż w roku 2084. Wrzućmy to wszystko do blendera, et voilà! Fabuła toczy się wokół wszczepianych do mózgu implantów pozwalających zarządzać swoimi wspomnieniami - kasować je, dzielić się nimi z bliskimi, czy przekazywać innym swoje myśli innym (facebook przyszłości?), wszystko zarządzane przez korporację Memoreyes. Nasza protagonistka, Niin, należy do grupy aktywistów Errorists, którym to cały pomysł (albo korporacja) się nie podoba. Niin jest, jak patetycznie by to nie brzmiało, łowczynią wspomnień wyposażoną w urządzenie pozwalające jej na ingerencję w czyjś umysł i mieszanie mu we wspomnieniach. Niin na początku gry budzi się w Bastylii i odkrywa (a jakże!) że wymazano jej pamięć. Tak, zdaję sobie sprawę, że żaden z powyższych elementów nie jest oryginalny, jednak całość ma pewien potencjał i oferuje (ciekawe jak wiele) różne możliwości wykonania zadań. Nie wiem czy tylko mi nasuwa się następująca teza: Capcom pozazdrościł Ubisoft'owi Watch_Dogs; ale na takie porównanie jest stanowczo za wcześnie.

Ubisoft

Całą konferencję Ubisoft'u można zawrzeć w trzech zwrotach: online, free-to-play oraz Might & Magic. Praktycznie wszystkie zaprezentowane gry bazują na modelu free-to-play (niektóre z mikropłatnościami), z czego wiele z nich będzie grami przeglądarkowymi, co odsuwa trochę w cień graczy konsolowych (Ubi, nie wybaczę Wam tego!). Więc jakie gry otrzymamy? The Settlers Online (czy ktoś nie grał w Settlers'y?), Silent Hunter Online (klasyczny symulator w nowej oprawie), Anno Online (ma być dość wierne klasykowi i niezubożałe pod kątem sterowania), Might & Magic: Duels of Champions (karcianka osadzona w uniwersum M&M), Might & Magic: Raiders (action RPG, z mocnym akcentem na 'action', z leciuteńkim akcencikiem na 'RPG'), Might & Magic Heroes Online (ma to być połączenie Heroes of Might & Magic V i Might & Magic: Heroes VI z elementami czysto sieciowymi, co ma zachować ducha strategii, elementy RPG i przyjemność sieciówki).

Wisienką na tym free-to-play'owym torcie z polewą online'ową była premiera Tom Clancy's Ghost Recon Online. Jest to ten sam Ghost Recon, tylko że w wydaniu multiplayer'owy, zapewniającym zabawę dla 16 graczy, z elementami społecznościowymi (te to się dopiero zadomowiły w grach), w przyjemnej oprawie audio-wizualnej.

Jak można zauważyć panuje obecnie trend na odcinanie kuponów od znanych, sprawdzonych tytułów. Z jednej strony można to tłumaczyć kryzysem i strachem przed wprowadzaniem nowych marek, z drugiej może rzeczywiście gracze nie chcą nowych IP, a w zamian chętnie zobaczyliby swoich ulubionych bohaterów sprzed lat w nowych przygodach i z nową oprawą?
Sony bardzo intensywnie promuje swoją najnowszą konsolę przenośną i ciężko dziwić się Japończykom. To, czy PS Vita odniesie sukces będzie znacząco wpływać na dalsze plany i projekty Sony - zarówno w kwestii rozwoju PlayStation 3 jak i przyszłościowo, z PlayStation 4 na czele.
Ubisoft z kolei widzi przyszłość branży w, coraz to popularniejszym, modelu free-to-play. Wraz z mocnym naciskiem na granie online, granie przez przeglądarkę sieciową i aspekty społecznościowe. Uważam, że od tego czy przedstawione przez Ubisoft gry odniosą sukces, czy nie bardzo dużo zależy. W przypadku sukcesu Ubi przyjmie pozycję lidera tego typu rozrywki i z wyprzedzeniem zagarnie dla siebie większość rynku - zwróćmy uwagę, że nie są to czysto casual'owe gry. Zastanawia mnie jeszcze to czy i w jaki sposób Ubi chce zaimplementować ten model na rynku konsolowym. W przypadku porażki, cóż, firma nie porzuciła przecież klasycznego modelu o czum świadczy nowa odsłona Assassin's Creed, czy zapowiedziany podczas E3 Watch_Dogs.

Nie pozostaje nam, graczom, nic innego jak patrzeć na nadchodzący rozwój wydarzeń i tylko krzyknąć od czasu do czasu, że coś nam się nie podoba, bądź nie, wszak żyjemy w takich czasach dających nam taką możliwość.

Future Sight #1

noreply@blogger.com (Ania & Paweł) — Sat, 28 Jul 2012 09:07:00 +0000

Będąc świeżo po seansie Prometeusza Ridley'a Scott'a powróciły moje rozważania na temat sztucznej inteligencji, androidów i tego co nas od nich odróżnia (a przynajmniej będzie odróżniać na początku). Scott sięgnął w swojej nowej produkcji po dość stary, jednak nadal bardzo popularny wśród filmów science-fiction, motyw dialogu między człowiekiem a maszyną. Podobnie jak w Obcy - 8 pasażer Nostromo wśród załogi statku badawczego "Prometeusz" znajduje się android - humanoidalny robot, obdarzony sztuczną inteligencją, mający możliwie najdokładniej imitować człowieka.

W zasadzie motyw ten przewinął się przez wszystkie części Obcego, nie tylko tą Ridley'owską i tak: w pierwszej części poznaliśmy Ash'a, zastąpionego w dwóch kolejnych produkcjach przez nowszy model - Bishop'a; Przebudzenie zaserwowało nam coś świeżego w postaci Annalee Call, która jest androidem drugiej generacji - robotem stworzonym przez inne roboty.

Na pokładzie Prometeusza poznajemy David'a granego przez Fassbender'a (bynajmniej nie będę się rozwodził nad jego talentem aktorskim - zostawię to Malkontentce). Zanim przejdę dalej przedstawię jeszcze jedną, ważną dla tematu personę. Data, drugi oficer USS Enterprise (Star Trek: Następne Pokolenie). Data "cierpi" na kompleks Pinokia, gdyż tak jak ta baśniowa żywa marionetka pragnie stać się prawdziwym człowiekiem. Ta informacja powinna nam na razie wystarczyć. Jasne, mógłbym wymienić jeszcze z tuzin innych androidów znanych z filmów, seriali, anime czy gier (choćby EDI z serii Mass Effect), jednak nie wniosłoby to moim zdaniem nic konkretnego do moich rozważań, a wręcz przeciwnie - mogłoby wprowadzić niepotrzebne zamieszanie.

No dobrze, ale czym tak właściwie jest ta sztuczna inteligencja, na której opiera się cała idea androidów? Jest to próba przeniesienia wyższych funkcji umysłu (takich których nie da się przedstawić zero-jedynkowo) na kanwę informatyki w postaci programu, czy może raczej całego systemu programów. Takie AI powinno między innymi móc podejmować decyzje bez posiadania wszystkich danych, dowodzić twierdzeń, "rozumować" w sposób logiczny czy racjonalny (nie jeden człowiek ma z tym problem, a co dopiero wymagać tego od maszyny...), dokonywać analizy i syntezy języków naturalnych, rozgrywać gry logiczne takie jak szachy, zarządzać posiadaną wiedzą i zasobami, czy w końcu posiadać umiejętność uczenia się i wnioskowania. Badania nad sztuczną inteligencją rozpoczęły się w roku 1950 od testu na inteligencję maszyny autorstwa Alana Turinga. Na przestrzeni kilku lat powstały dwa największe laboratoria zajmujące się tym tematem, jedno na Uniwersytecie Carnegie Mellon (A. Newell, H. Simon), drugie na słynnym M.I.T. pod kierownictwem Johna McCarthy'ego, który to w 1955 zaproponował następującą definicję sztucznej inteligencji: "konstruowanie maszyn, o których działaniu dałoby się powiedzieć, że są podobne do ludzkich przejawów inteligencji". Tę jakże krótką lekcję historii zakończę wyjaśnieniem czym jest test Turinga. Jest to sposób określania zdolności maszyny do posługiwania się językiem naturalnym co miałoby dowodzić opanowania przez tą maszynę umiejętności myślenia w sposób podobny do ludzkiego. Jak wygląda test? Sędzia – człowiek – prowadzi rozmowę w języku naturalnym z pozostałymi stronami. Jeśli sędzia nie jest w stanie wiarygodnie określić, która ze stron jest maszyną a która człowiekiem, wtedy mówimy, że maszyna przeszła test. Zakłada się, że zarówno człowiek, jak i maszyna próbują przejść test zachowując się w sposób możliwie zbliżony do ludzkiego. Oczywiście test ten nie jest doskonały, co często jest mu wytykane, jednak podobnie jak z demokracją - nic lepszego obecnie nie posiadamy. We wrześniu 2011 rozwijany od 1988 program Cleverbot, oszukał ponad 59,3% rozmówców, myślących, że jest on człowiekiem. Do zaliczenia testu Turinga zabrakło mu 4 punktów procentowych, gdyż człowieka na tych samych zawodach rozpoznało prawidłowo 63,3% sędziów, co może budzić już niemałe obawy.

Mając już za sobą ten rys historyczny zajmijmy się czymś ciekawszym, a mianowicie tak lubianym przeze mnie gdybaniem. Przyjmijmy że obecne bariery technologiczne zostały pokonane i stoi przed nami taki David czy Data. Obaj bardzo zaawansowani, wszechstronni i posiadający wiele talentów. Są nawet w stanie stwierdzić czy coś (lub ktoś) jest piękne - zapewne na podstawie wcześniej zaprogramowanej definicji z uwzględnieniem wielu wyznaczników), albo że coś im się podoba, bądź nie. Jednak obaj nie znają bólu, ani fizycznego, ani psychicznego. Podobnie jak wszystkie emocje, które są dla nich niczym więcej jak słownikowymi definicjami i hasłami w futurystycznych odpowiednikach Wikipedii. O ile David wydaje się być tym niewzruszony, świadomość tego czym jest (co w filmie jest mu wielokrotnie wytykane) zbytnio mu nie przeszkadza i dalej wykonuje wydane mu polecenia, tak beznamiętnie, aż chce się rzec: "po trupach do celu"; o tyle Data przedstawia sobą dość odmienne podejście. Skoro wspomniałem o jego kompleksie, to wypadałoby napisać o tym coś więcej. Interesuje się filozofią, historią, sztuką i teatrem. Mimo licznych przeszkód nieustannie powiela swoje wysiłki w zrozumieniu ludzkiej natury, a jednym z jego celów jest chęć opanowania humoru. Tak, nasz humor nierzadko jest dość abstrakcyjny, co ponoć dla maszyn jest problematyczne. Aż przypominają się te wszystkie żarty, które Joker opowiada EDI na pokładzie Normandii (Mass Effect 3), po czym EDI nie potrafiąc uchwycić ich pointy zaczyna owe żarty najzwyczajniej analizować (co oczywiście mija się z celem). Wracając, wysiłki Daty często skutkują częstym skupieniem wokół siebie wielu interpersonalnych wątków o charakterze etycznym, w których paradoksalnie Data okazuje się być bardziej ludzki niż nie jeden człowiek.

Z postacią naszego drugiego oficera USS Enterprise wiąże się jeszcze jedna dość ciekawa sprawa. Data jest właścicielem i opiekunem uroczego, rudego kota imieniem Spot. Możecie się zapytać "Co w tym takiego dziwnego?", a ja Wam odpowiem tak: jest to bardzo przewrotne, a zarazem sprytne nawiązanie do słynnej już powieści Philip'a K. Dick'a Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? zekranizowanej 14 lat później pod tytułem Blade Runner (pl: Łowca androidów), również za sprawą Ridley'a Scott'a. Chcąc wyjaśnić na czym polega fenomen Daty i Spota będę musiał przedstawić zarys fabuły książki.

Ludzie żyją sobie na kilku skolonizowanych planetach, między innymi na Marsie, gdzie znajduje się fabryka androidów. Taki darmowy android ma być bodźcem zachęcającym pozostałych na Ziemi ludzi do emigracji na inną planetę. Ziemia jest dość dotkliwie zniszczona przez niedawną wojnę nuklearną, co przekłada się na parszywe warunki życia, choroby popromienne i mutacje. Ludzie, którzy pozostali na Ziemi dzielimy na normali (ci zdrowi, normalni) i specjali (wszyscy którzy cierpią na choroby popromienne, mają spaprane geny i tak dalej). Ci drudzy nie mają prawa do emigracji i prokreacji, gdyż stanowią zagrożenie dla ludzkiej rasy. Dalej, na Ziemi i wszystkich pozostałych koloniach panuje jedna religia - merceryzm (od ang. mercy). W telegraficznym skrócie: my, ludzie, powinniśmy być świadomi duchowej wspólnoty ze wszystkim co żywe (od robaczków zaczynając, przez zwierzątka, a na innych ludziach kończąc). Podstawą moralną tejże religii jest wzbudzenie poczucia winy wobec innych ludzi i świata zwierząt za to jak zdewastowaliśmy Ziemię. Merceryzm ma na celu również zaszczepienie w wyznawcach poczucia odpowiedzialności za innych (czy raczej tego co zostało), a jak najlepiej przenieść to z teorii do praktyki? Dać każdemu zwierzątko, którym będzie się opiekował. Problem w tym, że żywych zwierząt jest znacznie mniej niż ludzi. Doprowadza to do sytuacji w której to jakie zwierzę posiadasz pod swoją opieką świadczy o Twoim prestiżu, zamożności i pozycji społecznej. Nie martwcie się, dla tych biedniejszych też coś się znajdzie: jakiś pająk, mała jaszczurka, albo elektro-mechaniczny odpowiednik psa, kota czy innej owcy. Takie duże ruszające się Tamagotchi. Taką właśnie mecha-owcę posiada główny bohater książki. Widzicie o co mi chodziło? W powieści Dick'a żywy człowiek opiekuje się mechanicznym zwierzakiem, a w Star Trek'u to mechaniczny człowiek opiekuje się żywym zwierzakiem. Data po raz kolejny wychodzi na bardziej ludzkiego i empatycznego niż niejeden homo sapiens.

Chciałbym jeszcze na chwilę powrócić do postaci głównego bohatera wspomnianej książki/filmu. Rick Deckard jest zawodowym łowcą androidów pomagającym policji w tropieniu i likwidacji tych zbuntowanych egzemplarzy, które wbrew prawu i wszelkim zakazom uciekli z kolonii na Ziemię (by to uczynić muszą zabić swojego właściciela). Rick'a trapią pewne rozterki moralne. Skoro zgodnie z doktryną religijną większość ludzi opiekuje się sztucznymi pupilami i wmawia im się, że w ten sposób uczą się czegoś dobrego, to dlaczego ludzie nie mogą koegzystować ze stworzonymi przez siebie androidami? Czy to, że potrafią myśleć, mówić i są podobni do nas czyni ich gorszych od robo-owcy? Schwytany android jest poddawany specjalnemu testowi na człowieczeństwo bazującemu na empatii, gdyż nasi syntetyczni przyjaciele nie są zdolni do uczuć wyższych. Oblewasz test i automatycznie jesteś likwidowany przez gigantyczny laser. Pojawiają się dwa problemy. Pierwszy jest taki, że część ludzi, głównie ci z zaburzeniami psychicznymi, oblewa ten test i nie oszukujmy się, nie jest mi trudno wyobrazić sobie taką sytuację dzisiaj. Drugi problem jest innej natury, na ulicach pojawiają się androidy ze sztucznie wgranymi wspomnieniami i taki egzemplarz jest święcie przekonany o swoim człowieczeństwie, a tego test już nie jest wstanie wychwycić. Przypomnijcie sobie co napisałem o teście Turinga i Cleverbocie, albo wspomnijcie humanoidalnych Cylonów z Battlestar Galactica. Być może za kilkadziesiąt lat będziemy żyli oszukiwani przez nasze własne dzieło, nieświadomi obecności androidów, tych golemów przyszłości, wśród nas.

Może przyszłość sprawi psikusa wszystkim fantastom i naukowcom nie pozwalając dokończyć tych badań, a androidy nigdy nie powstaną? Byłoby to moim zdaniem smutne i mimo wszystko rozczarowując. Twórczość science-fiction przedstawiła już chyba wszystkie możliwe drogi które mogą zostać obrane podczas badań nad sztuczna inteligencją. Czy będzie to nasz droid protokolarny, służący-asystent, przyjaciel do rozmów i spędzania czasu, inteligentna broń siejąca śmierć i spustoszenie? Chciałbym wiedzieć. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że prawdopodobnie nie dożyję tych czasów, jednak jakieś wyobrażenia, nadzieje oraz obawy związane z tym tematem będą we mnie siedzieć, a ja będę się starał śledzić temat androidów i AI jak tylko będzie to możliwe.