Onze vrienden Kjelld en Sarah Buysse uit Sint-Niklaas mochten meer uitleg geven.

Twee weken geleden ben ik gedoopt en de dag nadien ben ik bevestigd als lid van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Toen heb ik ook via handoplegging de gave van de Heilige Geest mogen ontvangen. Ik keek daar enorm naar uit. Iedereen sprak zo mooi over dat moment, over het vuur dat ik in mij zou voelen branden.

Maar ik heb dat vuur niet gevoeld. Ik kreeg wel een enorme rilling en kippenvel van kop tot teen. En ik was wel ontroerd. Maar het voorspelde vuur heb ik niet gevoeld, zo dacht ik toch.

Op weg naar huis sprak ik daarover met mijn vrouw. Had zij het vuur wel gevoeld? Ja, zelfs in die mate dat het bijna pijn deed, zo vertelde ze me. Ik benijdde haar daarom en daar begon dus de twijfel. Was mijn geloof niet sterk genoeg? Had ik toch niet genoeg mijn best gedaan?

Het begin van een nieuwe zoektocht, the search for fire. Ik sprak er over met mijn goeie vriend Kevin, die me al een goed argument gaf en me rust gaf dat ik niet ongerust moest zijn. Die rust had ik nodig om er over te kunnen bidden en die rust werd me gelukkig gauw bevestigd door de Heilige Geest. Maar daarmee was mijn queeste naar het waarom ik het vuur niet gevoeld had, nog niet over.

10 dagen heb ik gebeden voor een antwoord met zelfs de stiekeme vraag of ik het vuur toch mocht voelen. Stukjes bij beetjes kreeg ik het antwoord te voelen, tot op een morgen op weg naar het werk ik aan het luisteren was naar een speech van de laatste algemene conferentie en ik plots niet meer de woorden van de spreker hoorde, maar wel een verklaring in mijn hoofd gedrukt kreeg.

Ken je dat gevoel dat als je een stevige herfst- of winterwandeling hebt gemaakt en je verkleumt bent tot op je botten en je gaat dan bij een brandend haardvuur staan? Die warmte doet deugd en toch krijg je bijna het gevoel dat je zelf in brand staat. Het doet soms bijna pijn zodat je amper kan blijven staan, maar dat doe je toch om er van te genieten.

Dat heeft mijn vrouw meegemaakt. Dat is exact het gevoel dat zij had.

Maar heb je het ook al meegemaakt dat je de ganse dag lekker in een te warme kamer hebt gezeten of gewerkt? Dat je helemaal opgewarmd bent, tot in de kleinste vezel van je lichaam? Je hebt het dan zo warm, dat je zonder er acht op te slaan, je naar buiten gaat zonder jas. Je hebt voldoende warmte in je om de kou buiten te trotseren.

Het gekke is dan als je dan ook bij dat haardvuur gaat staan, je niet de warmte op zich voelt, maar wel plots zo’n koude rilling krijgt, vanuit het binnenste van de lijf. Een rilling die je echt doet schudden en die je kippenvel bezorgt van kop tot teen…

Dat is wat ik heb meegemaakt en nu besef ik hoe gezegend ik daardoor ben. 20 jaar geleden heb ik voor de eerste keer kennis gemaakt met de Heilige Geest die tot me sprak en me uitdaagde om de waarheid te zoeken, maar ook om te helpen. Die zoektocht is met vele laagtes en sommige betere momenten gegaan, maar in al die jaren ben ik blijven bidden en heeft onze Hemelse Vader me regelmatig bezocht met de Heilige Geest. Ik heb God soms in de steek gelaten maar Hij heeft mij nooit opgegeven. Soms heel duidelijk aanwezig, vaak echter onopgemerkt, heeft de Heilige Geest nooit echt ver uit de buurt geweest.

En vorig jaar wist ik dat ik aan de juiste deur stond, de deur van de warme kamer en heb ik een jaar lang mij al kunnen verwarmen aan het vuur.

Daarom heb ik niet het vuur gevoeld als een verbrandend vuur, maar als een deugddoende rilling van genot toen ik de kamer zelf ben binnen geleid. Die rilling was de afwerping van de laatste kou die in mijn kleren was gekropen.

Daarom is mijn twijfel ook bevredigd en weet ik nu dat God bestaat. Ik weet dat. Als je geloven definieert als iets aannemen zonder empirisch bewijs, dan geloof ik niet in God, want ik weet dat Hij bestaat, ik weet dat Jezus Christus onze redder is. Ik moet dat niet geloven, ik zie daarvan voldoende bewijs, niet alleen in mijn eigen leven maar ook in de getuigenissen die ik van mijn broeders en zusters hoor.

Geloof ik dat 1+1 gelijk is aan 2? Ja, ik geloof dat, omdat ik weet dat het waar is, omdat ik er voldoende bewijs van gezien heb. Ik geloof dat ik weet en ik weet dat ik geloof in onze Hemelse Vader en in Zijn heilsplan voor ons.

Ik weet ook dat Joseph Smith een oprechte profeet was. Mijn zoektocht heeft me uit eerste hand laten ervaren hoe betekenisvol de zoektocht van Joseph Smith was. Ik weet dat door zijn hand het evangelie op aarde hersteld is en dat dit de ware kerk is. Ik weet dat de verzoening van Jezus Christus er is voor ons allemaal. Daarvan ben ik rotsvast overtuigd.

Gisteren zijn Belle en ik gedoopt in een mooie serene doopdienst. Het ging allemaal zo snel: ik had het graag wat langzamer gehad.

Elder Larson had het in zijn toespraak over de doop zelf en Elder Schulte had het over het dopen met vuur. Mooie woorden en vooral hun persoonlijke toevoegingen waren heel mooi.
Elder Larson verwees er naar dat hij opkeek naar onze sterke getuigenis omdat die sterker is dan die van hemzelf (you’re kidding, right?). Elder Schulte heeft nog maar eens gezegd „I love your family”. Elder Schulte & Larson, this family also loves you.

Zuster Inge S. heeft heel prachtig gezongen. En dan was het tijd om gedoopt te worden door Kevin. Het ging allemaal zo snel. Voor ik goed en wel door had wat Kevin exact gezegd had, zat ik onder water. Zelfs zonder lucht gepakt te hebben.

Vandaag was het dan de handoplegging en de gave van de Heilige Geest. Broeder Geert V. heeft Belle gezegend met een heel mooie, uitgebreide persoonlijke zegen. Moeder zijn voor haar twee kinderen, vrouw zijn voor haar man. Dat is kort gezegd haar taak en ik weet dat ze die goed zal vervullen.

Ik ben de handen opgelegd door president Van Hees. Hij wenste me sterkte toe als patriarch van het gezin en zegende me om een goed priesterschapsdrager te worden.

Ook Kevin, zijn vader en de Elders waren rond ons komen staan om samen de handen boven ons hoofd te houden.

Isabel was helemaal emotioneel. Zij heeft wel degelijk een brandende gloed gevoeld. Ik daarentegen gewoon kippenvel en een kleine traan in mijn ogen. Ik maak mij een beetje ongerust dat ik nergens iets spectaculair heb gevoeld. Ik voel me daardoor al de ganse dag slecht. Ben ik niet waardig? Twijfel ik te veel? Is dit een test van mijn geloof…?

Isabel en ik hebben ook ieder onze getuigenis afgelegd. Belle was nog steeds haar kluts kwijt. Bij de bevestiging door de gemeente vergat ze eerst recht te staan, dan vergat ze haar hand op te steken en was het eerst nog haar linkerhand.

Bijzonder was ook dat er vandaag een Amerikaans gezin aanwezig was, wiens zoon enige jaren geleden gediend heeft in Gent. Ze zijn nadien ons komen proficiat wensen, ontroerd dat ze dit hadden mogen meemaken. Ze wonen in Amerika en na de dienst liet ik vallen dat we binnen twee jaar naar Utah gaan. Prompt volgde een uitnodiging.

Ik heb de rest van de dag gebeden om te weten waarom ik het zo anders ervaren heb dan Isabel. Het antwoord dat ik kreeg was rustgevend: “David, je hebt de Heilige Geest bij je, daar moet je niet voor vrezen”.

En dat is voor mij op dit moment voldoende.

Aangezien het de eerste zondag van de maand was, was het vasten en getuigenissen. Waarom weet ik niet, maar ik voelde de noodzaak om mijn getuigenis te delen. Die ging ongeveer als volgt:

Franciscus van Assisi

Ik ben niet echt gelovig opgevoed. Thuis zeker niet. Ik kreeg wel de normale nummertjes opgevoerd, zoals doop en vormsel, maar voor de rest kwam ik enkel met geloof in contact omdat ik naar een katholieke school ging en dus verplicht godsdienst had.

20 jaar geleden stond ik in de kerk van Franciscus van Assisi. Daar staat een standbeeld van die man waar je altijd twee witte duiven kan vinden. Ik was toen net 18 geworden en ik was niet echt bewust van het feit dat ik spiritueel gezien iets miste in mijn leven.
Daar op die plek echter, voelde ik een stem in mezelf. Niet dat ik echt een stem hoorde, maar het was toch alsof God zelf tegen me had gezegd “David jongen, wat zijt gij nu van plan met uw leven? Maak er iets van. En help me tegelijk, Ik heb je nodig.”

Ik kan het nog altijd niet verklaren, maar het had wel een enorm effect op me. Niet veel later voelde ik het echt als een roeping aan. De daarop volgende jaren was ik er echt van overtuigd dat ik priester wilde worden. De tegenkanting uit familie weerhield me ervan dat holderdebolder te doen, maar tegelijk was ik er toch mee bezig. Maar na een tijdje voelde ik dat het niet juist was. Het strookte niet met een andere droom, een andere sterke wens, namelijk een gezin krijgen, kinderen krijgen en zo een hoeksteen vormen.

Ik ben dus geen priester geworden, maar wel zakenman en enkele jaren later gelukkige echtgenoot  en fiere papa. Maar er bleef toch een leegte, die ik regelmatig opvulde met te bidden. Uit gewoonte soms in een kerk, maar meestal ergens op mezelf. En bidden was geen paternoster aframmelen, maar wel een persoonlijk gebed tot God. ik voelde Hem duidelijk als een persoon aan, die me soms verder hielp.

Toen ik een jaar geleden via mijn vrouw in aanraking kwam met de Mormonen (zij had reeds als tiener een onverklaarbare drang om daar meer van te weten), ging er bij mij een belletje rinkelen. Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen en voelde me enorm aangetrokken. Op dezelfde manier als in Assisi wist ik dat ik opnieuw die stem gehoord had via een speciaal gevoel vanbinnen, die me liet voelen dat ik nu echt juist zat.

Een paar weken geleden beslisten mijn vrouw en ik dat we klaar waren om de volgende stap te zetten: ons formeel aansluiten bij de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Via Elder Schulte en Elder Larson en de familie Verdegem, prikten we een datum vast, zijn we begonnen aan onze lessen en kijken we nu uit naar dat weekend van 19 november.

Ik weet dat deze Kerk waar is, dat het evangelie hersteld is. Dat voel ik gewoon vanbinnen. Dat getuig ik in de naam van Jezus Christus. Amen.

De feiten: waar ik woon is het bebouwde kom. Dat is een vaststaand feit en daarover bestaat geen discussie.

Het is ook geen eenrichtingsverkeer in mijn straat. Ik woon aan het tweede huis na het kruispunt en vlak na een verkeersplateau.

Als we artikel 24 van de wegcode er bij nemen, dan lezen we:

Het is verboden een voertuig te laten stilstaan of te laten parkeren op elke plaats waar het duidelijk een gevaar zou kunnen betekenen voor de andere weggebruikers of waar het hun onnodig zou kunnen hinderen, inzonderheid :

1° onverminderd artikel 23.4, op de trottoirs en, binnen de bebouwde kommen, op de verhoogde bermen, behoudens plaatselijke reglementering;

Dus binnen de bebouwde kom mag je niet op de verhoogde berm parkeren.

Allemaal duidelijk, tot we aan de vraag komen: “wat is een verhoogde berm?”

Ik geef twee foto’s weer:

Moet ik mij op de rijbaan parkeren (in de richting van het verkeer, zo ver mogelijk van de aslijn van de baan conform artikel 23)?

Of moet ik mij op de berm zetten? Volgens artikel 23.1 paragraaf 2:  Buiten de rijbaan op de gelijkgrondse berm ?

Kortom, de vraag is dus “is dit hier een verhoogde berm?”.

Zoals je op de foto’s kan zien, is er een niveauveschil. Er ligt een schuine rand en puur objectief gezien ligt de berm toch enkele cm’s hoger.

Ik geef toe: iedereen parkeert hier al sinds jaar en dag op de berm. Ik ook. Het lijkt veiliger voor het verkeer. Maar is het wel correct? Als het oordeel van de lezers en specialisten is dat het hier om een verhoogde berm gaat, dan is iedereen hier al jaar en dag fout en riskeer ik een boete als ik braaf doe wat mijn wijkagent vraagt.

Het is volgens mij immers de bedoeling van de wetgever geweest binnen de bebouwde kom wat meer voertuigen op de rijbaan te zetten zodat het verkeer vertraagt.

Trouwens, als het een gelijkgrondse berm is en we dus daar moeten staan, zegt diezelfde artikel 23.1 paragraaf 2:

Indien het een berm betreft die de voetgangers moeten volgen, moet langs de buitenkant van de openbare weg een begaanbare strook van ten minste 1,50 meter breed vrijgelaten worden.

Indien de berm niet breed genoeg is, moet het voertuig gedeeltelijk op de berm en gedeeltelijk op de rijbaan opgesteld worden.

Indien er geen bruikbare berm is, moet het voertuig op de rijbaan opgesteld worden.

Dus wederom, als het wel een gelijkgrondse berm is, moet ik anderhalve meter vrij laten. De berm is op de meeste plaatsen met moeite 2 meter breed, dus dan moet ik alleszins grotendeels op de rijweg gaan staan en ongeveer een halve meter op de berm.

Dat experiment heb ik daarnet gedaan en dan merk ik dat mijn wagen toch wel echt scheef hangt (dus toch verhoogde berm???), zelfs in die mate dat ik moest opletten of mijn deur van mijn laag opgehangen wagen bij volledig openzwieren met zijn punt niet de beton schraapte.

De wijagent vond trouwens dat ik zo vlak achter de verkeersplateau ook niet echt ideaal stond. Artikel 24 paragraaf 7 zegt dat ik 5 meter van de denkbeeldige lijn van de dwarsrijbaan moet blijven, niet van het einde van het de verkeersplateau.

Kortom, ik denk dat ik op de eerste foto reglementair sta en de rest dus niet. Wie kan me in de comments zijn of haar professionele mening geven?

Voorlopig sta ik terug in het gras. Het laatste wat ik wil is met onze wijkagent van mening verschillen, net omdat ik hem zo respecteer. Maar ik zou ook niet graag van zijn collega’s een boete krijgen als zij langskomen. Dus uitsluitsel zou welkom zijn. Ik kan me toch moeilijk laten beboeten om een rechter uitspraak te laten doen, of wel soms?

Blijkbaar hebben ze hun settings aangepast. Tenzij je aangesloten bent op de official carrier, kan je niet meer aan de APN settings. Vervelend dus voor wie een unlocked versie heeft (in België dus trouwens verplicht allemaal unlocked) en dan bij Proximus of Base zit met een kaart waar de APN settings niet zijn op voorgeprogrammeerd.

Wie dus de update die zo lekket OVer The Air binnenkomt installeert en niet bij Mobistar zit, zal straks merken dat hij onderweg wel 3G connectie heeft, maar toch geen internetverbinding.

Waarom? Omdat je de APN settings niet kan vinden:

Er is echter een workaround, maar die is niet simpel en er is 1 voorwaarde: je hebt een werkende Mobistar SIM nodig.

Gelukkig heb ik er één, ‘t is te zeggen, ik heb een microsim van Mobistar in mijn iPad steken. Maar met de nodige plakband en gepruts krijg je die op de juiste plaats in je iPhone.

Dan doe je het volgende:

1. ga naar settings, general, network.
2. daar vind je dan wel de mobile data network settings.
3. open die en BLIJF in dat venster
4. verwijder de mobistar SIM en steek je Proximus/Base/mobilevikings/… SIM terug in. Unlock wanneer nodig.
5. vul de juiste APN settings in (voor Proximus dat internet.proximus.be, voor de rest die vind je hier wel). Wie MMS wil gebruiken, best ook in deze stap aanpassen.
6. Keer terug uit je settings en het zou moeten werken.

Let op, 1 keer uit het menu, kan je niet terugkeren zonder je Mobistar SIM.

Is dit een Apple manier om de officiële carriers te bevoordelen en de unlocked versions te benadelen? Het is in ieder geval in die laden waar het normaal is unlocked toestellen te verkopen, een dikke merde en ik hoop dat beta 8 het probleem terug zal verhelpen.

[update]: zie bij de opmerkingen

Veel kinderen met autisme spelen computer games. Games bieden rust en het gevoel van controle in een ingewikkelde sociale wereld. Dat stellen Herm Kisjes en Erno Mijland in hun pas verschenen boek ‘Gamen en autisme’. De auteurs gaan in het boek ook in op de risico’s die het spelen van games door kinderen met autisme met zich meebrengt, zoals de neiging te blijven hangen in het gamen. ‘Gamen en autisme’ is het eerste boek waarin de relatie tussen autisme en gamen wordt uitgewerkt.

Kisjes en Mijland deden de afgelopen anderhalf jaar onderzoek naar het thema door in gesprek te gaan met deskundigen uit Nederland en Vlaanderen, jongeren met autisme en hun ouders en begeleiders. Met twee enquêtes bereikten ze ruim 450 ouders van kinderen met autisme en 60 jongeren met autisme. De respondenten beantwoordden de voornamelijk open vragen over positieve en negatieve ervaringen rond het gamen met opvallend veel toewijding.

Onderdeel van ‘Gamen en autisme’ is de ‘Toolkit Gezond Gamen’, een pakket opdrachten en oefeningen dat jongeren met autisme de mogelijkheid biedt om samen met een ouder of begeleider te werken aan een betere balans tussen gamen en andere activiteiten. De werkbladen bij de oefeningen zijn gratis te downloaden via de website www.betergamen.nl.

‘Gamen en autisme’ is uitgegeven door InnoDoks Uitgeverij. Het boek kost € 18,95 en is verkrijgbaar via de (online) boekhandel of rechtstreeks bij de auteurs via www.boekenwerk.nl. ISBN: 978-9490-484-002.

Ik heb het meteen besteld en ga het volgende week meteen lezen. Meer van zodra dat gebeurd is.

Jan Somers maakte deze week de eerste (Mario Bros) en ik heb vandaag de tweede voor mijn rekening genomen: good old Pacman.

[Toon als slideshow]

Er zullen er nog volgen…

Laurens krijgt daar zelfs één-op-één begeleiding omdat hij dat nodig heeft omwille van zijn autisme.

Ik vind dat ze daar schitterend werk leveren en ik heb enorme bewondering voor de ganse groep moni’s die daar dagelijks mee bezig is.

Ik hoorde afgelopen dat ze een inzamelingsactie deden in de hoop genoeg centjes bij mekaar te krijgen om vrijdag, op hun laatste dag, een springkasteel te huren. Als noodplan zouden ze indien niet genoeg zouden inzamelen, zouden het frietjes worden voor iedereen. Ze zaten dinsdag namiddag nog maar op 1/3de van het nodige bedrag, dus heb ik gezegd dat ze als teken van appreciatie op mij mogen rekenen voor het springkasteel en dat ze het ingezamelde geld sowieso kunnen gebruiken voor frietjes.

De verhuurder vond een mooie geste en heeft ook zijn goed hart getoond: voor de prijs van één heeft hij twee springkastelen geleverd vandaag.

De kindjes hebben zich vandaag dus enorm geamuseerd. Om beurten op de springkastelen en als afsluiter een grote show en frietjes voor iedereen. Isabel en ik hebben ook een leuke bedanking gekregen voor onze sponsoring: een mooie tekening waar iedereen aan meegewerkt heeft en een mooie foto van onze kinderen met sommige van hun begeleiders. Dank je wel Oranje voor deze attenties.

En nu aftellen naar de volgende grote vakantie waar we onze kinderen zeker opnieuw zullen inschrijven en hopen dat er plaats is.

[Toon als slideshow]

Dus vandaag zijn we om de dag te vullen tussen alle buien door naar de tentoonstelling van De Kampioenen aan zee geweest.

Normaal 49€ voor een toegangsticket, maar aan de ingang stond iemand die tientallen keren met een Nieuwsblad wedstrijd zou gewonnen hebben en tickets verkochts voor 20€ (duoticket).

40€ dus en het is veel geld om wat oude decors en 1 acteur te zien, maar de kinderen hebben er van genoten, mijn gedacht.

[Toon als slideshow]