geluktemislukking

In Nij Beets gebeurt het!

2010-08-11T20:40:00.000+02:00

Gezellig met zijn allen verontwaardigd zijn over een vrouw die haar eigen baby’s van kant maakt en vervolgens de lijkjes in een koffer op zolder bewaard. In het dorp Nij Beets is het allemaal mogelijk. De gemeente Opsterland was namelijk zo vrij om een informatiebijeenkomst te organiseren waar mensen met al hun vragen terecht konden. De bijeenkomst is door een kleine 200 ramptoeristen bezocht die zo tegen het einde van de bouwvak niets anders meer te doen hadden dan een beetje massaal verontwaardigd zijn in een bedompt achteraf zaaltje. Er was mogelijkheid tot het stellen van vragen, en voor de zwaarmoedige lui onder de verveelde vakantievierders was slachtofferhulp ook aanwezig.

Het is een meer dan goede zaak dat dit soort bijeenkomsten plaatsvinden, want zo kun je heel makkelijk het kaf van het koren scheiden onder de dorpse bevolking. Mensen die zich geroepen voelen om naar zo’n bijeenkomst gaan en slachtofferhulp benaderen om deze treurige gebeurtenis te verwerken, zijn hetzelfde soort mensen die zich ook zo enorm benadeeld voelen wanneer bij een dodelijk verkeersongeluk de slachtoffers met schermen worden afgeschermd voor het publiek. Ze waren immers binnen een straal van een paar kilometer dus dan hebben ze ook automatisch het recht om eerste getuige te spelen. Het is het soort volk dat overal wil spreken zonder verstand van zaken te hebben. Ze zijn het zoveelste gemankeerde wiel aan de wagen dat zichzelf de stem van de meerderheid noemt, en niet doorheeft dat ze niets meer dan een laffe echo van een overslaande cd zijn.

Nu zou het te makkelijk zijn om ervoor te pleiten om de aanwezige slachtofferhulproepers vroegtijdig te laten euthanaseren, ondanks dat deze vorm van euthanasie wel een zeer efficiënte oplossing zou zijn in dit geval. Dat is jammer voor de mensheid in het algemeen, en in het speciaal voor die ene enkele verstandige overgebleven bewoner van Nij Beets. Want wat zou het prettig zijn om als weldenkend mens en bewoner van Nij Beets weer in volledige vrijheid over straat te kunnen lopen. En dat zonder het gevoel te hebben dat de buurvrouw stilletjes hoopt dat je net voor haar raam jezelf in een epileptische aanval voor een aankomende vrachtwagen gooit omdat ze weer een verzetje nodig heeft.

Tot nu toe zijn alleen de ouders van de moordende moeder uit het dorp gevlucht, als er nog mensen met enig verstand wonen in Nij Beets vluchten zij ook nu het nog kan. Hun sensatiebeluste buren hebben voorlopig toch niets in de gaten want die zijn nog druk bezig om zich te wentelen in de slachtofferrol die ze zichzelf zo schaamteloos hebben aangemeten.

Voor jou doe ik wel alsof: ja, ik ben gelukkig

2010-08-09T20:13:00.000+02:00

... En daarom neem ik het leven zoals het me toekomt, met alle goede en slechte aspecten die daarbij horen. Ik heb in mijn stemmingswisselingen net iets te vaak tussen 'het leven is wél leuk' en 'het leven is niet om te lachen' gelaveerd, want anders had ik bovenstaande zin niet in een melancholisch moment van berusting kunnen uitkramen. Murw geslagen door alle stemmingswisselingen slijt ik mijn nuchtere dagen tegenwoordig alsof ik aan een heftige dosis lexapro zit. Met een gedegen glimlach hoor ik het geklaag van een steeds minder nabije omgeving aan om alle ellende met één lusteloze armzwaai van de tafel te zwaaien. Maar goed, het leven is wel leuk! Dus. Ja....

En als ik nu niet oppas ga ik ooit ook nog serieus antwoord geven op de vraag of ik gelukkig ben. De vraag is niet alleen de dooddoener van alle dooddoeners, maar ook nog eens zo ongelooflijk nietszeggend dat daar met geen mogelijkheid een serieus antwoord op te geven is in nuchtere toestand. Alleen wanneer je zo ver van het pad af bent dat je vliegende marsmellows ziet, praat met bomen of gelooft in wereldvrede kun je zo'n vraag pas serieus beantwoorden.

De simpelheid die achter de geluksvraag schuil gaat is aan de ene kant zo stuitend dat je het best als een belediging van je intelligentie mag opvatten wanneer iemand je met droge ogen die vraag stelt. Dat in veel gevallen een vertederend en vrouwelijk wezen je die vraag stelt terwijl ze jou handen zorgzaam in de hare neemt maakt het helaas wel wat lastig om een eerlijk antwoord te geven. het vlees is immers zwak en de meeste vrouwen hebben hun bijna onaantastbare onschuld te danken aan het feit dat ze wel vaker met onbegrijpelijke vragen op de proppen komen.

Wanneer je rustig aan de bar hangt met een nieuw opgedane beste vriend die je al een avond aan het vermaken is met mannelijke anekdotes en volle glazen bier waarmee je de jenever soepel kunt wegspoelen mag je wel wat kritischer zijn. Echte mannen stellen immers geen domme vragen en als echte mannen toch domme vragen stellen mogen ze daar met een gerichte hoek op de kaak op gewezen worden. Praat geen poep, spoel je mond en vertel gewoon weer een normaal verhaal over gescheurde cilinders en dito condooms waarbij de ellende zoals altijd weer niet te overzien is.

Aan geluk en gelukkig zijn doe ik niet. Uit principe. En uit principe laat ik al mijn principes los als het vlees op mijn botten me daarom vraagt.

Nu op Bert Brussen: Gelukte mislukking gequote!

2010-08-03T22:06:00.000+02:00

Aangezien ik de held in mijn eigen verhalen ben (wie was die schrijver ook alweer die dat zei?) geef ik hier een realistische weergave van onderstaande waargebeurde gebeurtenis.

Op een regenachtige herfstavond zat ik achter mijn computer me te verbijten over zoveel stupiditeit van onbereikbare vrouwmensen dat ik, in mijn laatste hoop een beetje lust te krijgen, naar dejaap.nl surfde alwaar mijn oog viel op dit...Dit! Dit! Dit!DitDitDit! artikel. 'Geil' dacht ik met mijn grote mannen libido, dit gaat over loopse studentes met druipende chlamydiakutten en zwerende koortslippen die s'ochtends naarstig op zoek zijn naar vers toiletpapier waarmee ze een en ander kunnen fatsoeneren.

Helaas zat ik er, zoals wel vaker in mijn zoektocht naar bloedend vrouwenvlees, compleet naast en ging het alleen maar over een aantal studentjes die klaagden dat ze tijdens hun ontbijt, zo rond 11 uur, nog steeds hun 'ochtend'krant niet in de bus hadden. Inlevend als ik ben was ik gelukkig nog wel in staat om een meelevende reactie te plaatsen die Bert Brussen nog wel de moeite waard vond om te quoten op zijn eigen blog. Als vredelievende en hippie hatende goedzak heb ik Bert geen strobreed daarbij in de weg gezeten.

Voor die ene lezer die ik heb dan maar even een simpele copy-paste vanaf BB's blog:

Het kernprobleem van NRC.next in één comment

“ Wat zijn er nog verbazingwekkend veel mensen met een NRCnext abo eigenlijk. ik ben in lichte shock, want na een paar keer het kreng doorgebladerd te hebben kan ik echt niet snappen waarom je voor de Next zou kiezen en niet voor de reguliere NRC, of een andere krant for that matter. Ook niet geheel ontopic, maar ik heb mijn volkskrant abonnement een paar maanden geleden opgezegd omdat het kreng letterlijk(!) de helft van de tijd niet bezorgd werd (en Aafke BC een dagelijkse column kreeg), dat was in Leiden overigens. Maar nu toch nog even terug op NRCnext. Ik weet dat de volkskrant ook niet alles is, maar NRCnext?!? Elk artikel heeft een ondertoon waarmee ze insinueren voornamelijk voor halfjes met een kater te schrijven en het grootste gedeelte van de columnisten is zo graag ‘up and coming’ dat je ze al van mijlenver ziet aankomen met de geinige ’spitsvondigheden’ en rebelse jongerenmening dat je jezelf waant op een te bruut puberfeestje waar de joint nog ff een rondje doet en de stoere jongen met de lange flue nog even het middelpunt van de aandacht mag zijn omdat hij thuis bij zijn ouders zijn blows mag roken.

Geinige en rake typering van het hedendaagse NRC.next dat vooral met de komst van de hippe, jonge confettigarde als Renske de Greef, Emma Bruns en andere Spunk-look-a-like elitekindjes vooral een correct clublad van de Barleusgymnasiumjeugd lijkt te zijn geworden. Of de nieuwe hoofdredacteur Rob Wijnberg daar iets aan gaat veranderen is nog maar de vraag, maar het feit dat NRC.next nu een echte hoofdredacteur heeft in plaats van een “chef” onder de hoofdredacteur van het kennelijk feodale NRC Handelsblad-systeem biedt al heel wat meer perspectieven. Nou alleen nog laten zien dat ze inderdaad in 2010 leven en dus een online editie aanbieden (want hoe moeilijk kan het zijn om elke dag een pdf’je online te gooien?) plus de distributie uit het niveautje T-Mobile-klantenservice trekken en Derk Sauer kan weer een paar jaar vooruit. Kwoot uit de comments van DeJaap.

Bert Brussen commercieel? Tekst, copy, concept, viral, guerrillamarketing? Zie BBWERKT.COM. U leest toch wel dagelijks DEJAAP.NL?

Dit is gepubliceerd op 3 augustus 2010 om 21:26 in de categorie Kwoot, Media. Comments zijn te volgen via de RSS 2.0 feed. laat een reactie achter, of trackback vanaf uw eigen site.

Quoooooote!

Standvastig gevallen a.k.a. Lovesick

2010-08-03T20:07:00.000+02:00

afbeelding via: http://akizogn.blogspot.com/

Hoe voelt het om een speeltje te zijn? Dat was de meest filosofische gedachte die bij me opkomt net als ik mijn katten zie spelen met een pluizig bolletje nog net voordat ik out ga. Ondertussen, in nuchtere toestand, weet ik precies hoe het is om een speelbal te zijn van een vrouwelijk wezen. Een misselijkmakende en weerzinwekkende smaak vulde mijn mond en mijn poriën spuugden al het gal dat nog in mijn lijf zat spontaan uit.

Tijd om mezelf te vermannen bedacht ik me toen ik het grootste gedeelte van de gifbelt wel weer had weggespoeld. Wees een vent Gelukte! Zei ik vermanend tegen mezelf en zoals het echte mannen betaamd ging ik vol goede moed mijn gedachten ordenen. Alfabetisch ordenen in onzekere tijden is wat iedere standvastige man doet om standvastig te blijven. Vol goede moed begon ik met ordenen. Arrogante hoer, Belegen hoer, Clowneske hoer, Dellerige hoer, Enorme hoer, Freselijke hoer! En toen besefte ik me dat het ordenen van gedachtes me niet zou redden deze keer. Hopeloos verloren en de weg kwijt vanwege een wezen van nog geen 1 meter 70 hoog.

De weg kwijt zijn is niet iets wat wij standvastige mannen graag doen, dus wanneer wij de weg kwijt raken ondernemen wij actie. Man trekke de fles open en heft het glas bij iedere slok voor een melancholische toost waarbij de woorden “eenzaamheid” en “hoer” veelvuldig vallen. Wanneer die woorden vallen doe je er verstandig aan om de standvastige man alleen te laten drinken, want alleen op die manier vindt de standvastige man zijn weg. De lichte jicht op de ziel wordt verbeten verdronken om de onderhuidse verkramping te onderdrukken. Wanneer je een standvastig man stoort in dit helingsproces loop je het risico slachtoffer te worden van een crime passionel zonder ooit ware passie te hebben ervaren.

Heb meelij en laat een standvastige man met rust wanneer je uitgespeeld bent met hem. Laat de standvastige man helen en de weg weer terug vinden. Gebruik hem niet langer dan nodig als een speelbal die aan een touwtje bungelt waar je uit verveling om de zoveel tijd een tik tegen geeft. Wees een mens met compassie en gevoel, en troost niet waar je niet kunt troosten. Alleen op die manier kan een gevallen man ooit nog een standvastig man worden.

Verneukt

2010-07-25T21:52:00.000+02:00

Bijna, bijna was ik zover om mijn ziel en zaligheid volledig in haar schoot te leggen. Het is vreemd hoe je in iemands afwezigheid jezelf compleet van de kaart weet te brengen met gesprekken die je repeteert op eenzame dronken avonden waarop je jezelf steeds maar weer weet wijs te maken alle oplossingen voor je persoonlijke wereldproblematiek te hebben. Morgen! Dan ga ik actie ondernemen! Het is uiteraard altijd "Morgen!" en nooit "Nu!" of "Straks!" Nee, in dronken buien kies je altijd voor morgen. Dronken zelfoverschatting van het geheugen in combinatie met een luie aard is wat menig persoonlijk wereldprobleem heeft laten escaleren tot natuurlijke rampen van BP-formaat. Zo ook die van mij.

Voordat ik verder ga wil ik toch even de waarschuwing plaatsen dat onderstaand relaas gaat over liefde. Onbereikbare liefde wel te verstaan. Herman Brusselmans merkte ooit eens op dat uiteindelijk alles toch draait om liefde. Ik veracht de klootzak nog steeds voor die wijsheid. Of je het nu leuk vindt of niet, hij heeft helaas meer dan gelijk. Functioneer je goed? Dan is er een grote kans dat je gelukkig bent in de liefde. Functioneer je met een grauwende pijn in je lijf? Dan is er een nog grotere kans dat de liefde je een langzame dood wil laten sterven. Welkom klootzak, laat het maar een lange lijdensweg zijn.

Alles draait om liefde, en daar moet je het dan maar mee doen. Er bestaat niet zoiets als liefdeloze troostseks waarbij je voor een moment de liefde even kunt vergeten. Liefde blijft altijd bij je als een kwaadaardige tumor. Reis naar de andere kant van de wereld, zuip jezelf de vernieling in met terpentineextracten, neuk een hoer, neuk nog een hoer en zuip jezelf de volgende dag een kater uit met de slechtste bloody mary die je in tijden hebt gehad. Breng op deze manier meerdere maanden door en kom er aan het einde achter dat er verdomme helemaal niets is veranderd, want uiteindelijk draait alles nog steeds om liefde.

Naakt

2010-07-23T19:27:00.001+02:00

afbeelding via pornenmeer.nl

Het meest gelezen en nutteloze log blijft altijd het eerste log. Mensen komen langs om even de nieuwe een hart onder de riem steken met een niet gemeende "Succes ermee! Ga zo door haha!" reactie zodat ze zelf weer nieuw bloed op hun blog krijgen. In de hoop dat die nieuwe ook nog iets zinnigs te melden heeft wordt het gesprek in de reactieruimte tot in den treure uitgerekt tot het over echt helemaal niets meer gaat. Een prestatie an sich waar je als blogger je hand niet voor omdraait terwijl zelfs de meest hersendode mislukte nageboorte daar in het dagelijks leven nog zijn of haar best voor moet doen. Chapeaux voor mezelf en de bloggende medemens!

Ik kan nu nog wel meer gaan lullen in de ruimte maar de voornaamste reden dat ik dit eerste log schrijf is om mijn blog iets minder naakt te laten lijken. Na een kleine (of grote??) 5 jaar onder een ander pseudoniem geblogd te hebben en een kleine 900 onzinlogs volgeschreven te hebben voelt zo'n nieuw blog nogal naakt aan. En nee, ik geef niet mijn oude blogadres prijs dus vraag daar verder ook niet naar. Grappig, ik ben kennelijk in de veronderstelling dat ik met dit blog wél lezers zal krijgen. Hoop doet schijnbaar leven.

Nou vraag ik me af of ik mezelf moet gaan voorstellen en moet uitleggen wat mijn beweegredenen zijn om (opnieuw) te beginnen met bloggen. Fuck it. Als je dit nog leest ga ik er voor het gemak van uit dat je concentratieboog evenredig groot is met je vrije tijd. Good for you en we spreken elkaar nog wel.