Geta(loca)life

Sip Society:Tο πιο cozy community για Workshops στη Θεσσαλονίκη

2026-01-26T20:24:00.002+02:00

Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ημέρα που ο χρόνος επιβραδύνει και η δημιουργικότητα βρίσκει χώρο να αναπνεύσει. Σε ζεστούς, φιλόξενους χώρους της Θεσσαλονίκης, με καμβάδες απλωμένους, εικόνες που μεταμορφώνονται σε vision boards και ένα φλιτζάνι καφέ ή ένα ποτήρι κρασί στο πλάι, το Sip Society δημιουργεί μικρές νησίδες ηρεμίας και έκφρασης μέσα στην πόλη.

Τα workshops του Sip Society — από ζωγραφική σε καμβά μέχρι vision boards και άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές — δεν σχεδιάζονται ως μαθήματα, αλλά ως ανοιχτές, συμμετοχικές εμπειρίες. Χωρίς πίεση, χωρίς “σωστό” αποτέλεσμα. Μόνο χρόνος, υλικά και μια artistic ατμόσφαιρα που ενθαρρύνει τη δημιουργία και τη σύνδεση. Σε μικρές ομάδες, κάθε συνάντηση αποκτά προσωπικό χαρακτήρα και αφήνει πίσω της κάτι απτό — αλλά και κάτι πιο εσωτερικό.

Πίσω από αυτή τη φιλοσοφία βρίσκεται η Ελένη Αραμπατζή, ιδρύτρια του Sip Society, που οραματίστηκε έναν χώρο όπου η τέχνη, ο καφές, το κρασί και η ανθρώπινη επαφή συνυπάρχουν φυσικά. Στη συζήτηση που ακολουθεί, μας μιλά για το πώς γεννήθηκε το Sip Society, τι σημαίνει για εκείνη η δημιουργικότητα στην καθημερινότητα και πώς αυτά τα workshops έγιναν μια ήσυχη, αλλά ουσιαστική εμπειρία της πόλης.

Πες μας λίγα λόγια για εσένα! Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη ζωγραφική και τα δημιουργικά events;

Οι σπουδές και οι δουλειές μου μέχρι τώρα δεν ήταν άμεσα καλλιτεχνικές, ωστόσο ασχολούμαι με τις τέχνες από μικρή και θεωρώ ότι είναι απαραίτητες για την καλλιέργεια ενός ανθρώπου. Λόγω της εξειδίκευσής μου στο marketing, έχω άνεση στην οργάνωση και δημιουργία events, καθώς και στην επικοινωνία με ανθρώπους. Αυτό το πρότζεκτ λοιπόν καλύπτει και τις δύο πλευρές του εαυτού μου: τη δημιουργικότητα και την οργάνωση, ενώ μου δίνει την ευκαιρία να φέρω την τέχνη πιο κοντά στους ανθρώπους με έναν τρόπο που είναι προσβάσιμος και διασκεδαστικός.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συνδυάσεις τέχνη και events μέσα σε μαγαζιά της πόλης;

Η ιδέα γεννήθηκε από την προσωπική μου ανάγκη να έχω ένα hobby που θα με βοηθά να χαλαρώνω μέσα στην έντονη και αγχωτική καθημερινότητα. Ήθελα κάτι χωρίς κανόνες, χωρίς προγράμματα, χωρίς την πίεση να “μάθω” οπωσδήποτε κάτι· απλά να δημιουργώ, να ηρεμώ και να περνάω όμορφα. Επειδή στη Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, αποφάσισα να το ξεκινήσω εγώ. Έτσι προέκυψαν τα events σε καφέ, wine bars και χώρους με ξεχωριστή προσωπικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, η τέχνη γίνεται πιο προσιτή, πιο κοινωνική και μπαίνει φυσικά στην καθημερινή μας ζωή.

Ποια ήταν η πρώτη σου εκδήλωση και πώς την αγκάλιασε ο κόσμος;

Η πρώτη μου εκδήλωση ήταν ένα τεστ, κάτι σαν πείραμα, για να δω αν όντως ο κόσμος θα το αγκάλιαζε. Δεν περίμενα τόσο μεγάλη ανταπόκριση, αλλά οι θέσεις γέμισαν αμέσως και η ατμόσφαιρα ήταν απίστευτα ζεστή. Ο κόσμος συμμετείχε με ενθουσιασμό, γελούσε, γνωρίζονταν μεταξύ του και στο τέλος όλοι πήραν μαζί τους κάτι που είχαν δημιουργήσει μόνοι τους. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι υπάρχει πραγματικά ανάγκη για τέτοιου είδους εμπειρίες στην πόλη.

Τι είδους events οργανώνεις πιο συχνά και ποιο έχει αγαπηθεί περισσότερο από τον κόσμο;

Τα πιο συχνά μας events έχουν να κάνουν με ζωγραφική πάνω σε καμβά και σε ποτήρια κρασιού. Ο καμβάς έχει αγαπηθεί γιατί αφήνει εντελώς ελεύθερη τη φαντασία του καθενός, ενώ το ποτήρι κρασιού είναι ξεχωριστό γιατί είναι κάτι που χρησιμοποιούμε καθημερινά στο σπίτι και έχει πρακτική αξία. Έτσι, οι συμμετέχοντες φεύγουν με μια δημιουργία που δεν είναι μόνο όμορφη αλλά και χρήσιμη.

Πώς επιλέγεις τα μαγαζιά που συνεργάζεσαι; Τι σε τραβάει σε έναν χώρο;

Επιλέγω μαγαζιά που έχουν ταυτότητα και ζεστή ατμόσφαιρα. Θέλω ο χώρος να εμπνέει, να έχει στυλ και να μπορεί να δημιουργήσει μια όμορφη εμπειρία για όσους έρθουν. Για μένα δεν είναι απλώς ένας χώρος, είναι το “σκηνικό” όπου θα ζήσει κάποιος μια ξεχωριστή εμπειρία.»

*Φεύγοντας από ένα workshop του Sip Society, δεν κρατάς μόνο τον καμβά σου. Κρατάς τη χαλαρότητα της στιγμής, τη σιωπή όταν όλοι ζωγραφίζουν, τη μικρή κουβέντα με τον άνθρωπο δίπλα σου. Για την Ελένη Αραμπατζή, το Sip Society μοιάζει λιγότερο με project και περισσότερο με μια ανοιχτή πρόσκληση: να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι, να δημιουργήσουμε χωρίς άγχος και να θυμηθούμε ότι η τέχνη μπορεί να είναι απλή, ανθρώπινη και ζεστή. Ίσως γι’ αυτό να μοιάζει τόσο οικείο — σαν να υπήρχε ήδη, απλώς κάποιος του έδωσε χώρο να συμβεί.*

To Grand Cafe Van Gogh και το διήγημα "Ονείρου 5"

2025-05-11T20:23:00.001+03:00

Λείπω αρκετό καιρό από αυτό το blog αλλά με αφορμή το ταξίδι μου στο Βουκουρέστι, ένιωσα πάλι την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις φωτογραφίες στη πρωτεύουσα της Ρουμανίας.

Μαζί μου ταξίδεψε και το διήγημα "Ονείρου 5" των Πέγκυ Καραγιάννη και Ελένη Ρεπούσκου από

εκδόσεις Φυλάτος

Βόλτες στο κέντρο του Βουκουρεστίου (sector 1) και αυτό το βαθιά ανθρώπινο βιβλίο για τους αόρατους δεσμούς και τη προσπάθεια μας να συνεχίζουμε παρά τις αλλαγές και τις δυσκολίες.

Εσωτερικό Grand Cafe Van Gogh

Οπισθόφυλλο

Στο παρόν διήγημα η ζωή πέντε φίλων αναστατώνεται από ξαφνικές και αναπάντεχες εξελίξεις που τους αναγκάζουν να επανεκτιμήσουν τις σχέσεις τους και τον εαυτό τους. Ένα συγκινητικό γράμμα αποκαλύπτει κρυφές σκέψεις και συναισθήματα που δεν είχαν εκφραστεί ποτέ, φέρνοντας στην επιφάνεια μια σειρά από ανατρεπτικές αλήθειες. Το σπίτι στη Βάρκιζα, γνωστό ως Ονείρου 5, δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο, αλλά η αφετηρία για μια νέα ζωή και μια νέα αρχή για την ομάδα. Καθώς οι φίλοι αντιμετωπίζουν την ηλικία, τις οικονομικές δυσκολίες και την απώλεια, ανακαλύπτουν τη δύναμη της αληθινής φιλίας και την αξία των κρυμμένων συναισθημάτων τους. Το «Ονείρου 5» είναι μια ιστορία για τη σύνθετη ανθρώπινη εμπειρία, την αναζήτηση της αλήθειας και την αναγέννηση μέσα από τις δυσκολίες. Βυθιστείτε σε αυτή την απλή αλλά συγκινητική αφήγηση, που αποκαλύπτει πόσο ισχυρές μπορεί να είναι οι σχέσεις μας και πόσο σημαντική είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

*Μέχρι το επόμενο βιβλίο να θυμάστε να βρίσκετε την ομορφιά πρώτα στις μικρές στιγμές και φυσικά στα βιβλία.

Το προσωπείο-Κατερίνα Δουρμούση

2021-05-04T15:35:00.000+03:00

Μετά από αρκετό διάστημα επιστρέφω στο blog για να μιλήσω για ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου πριν λίγες εβδομάδες και με εξέπληξε ευχάριστα.Πρόκειται για το βιβλίο "Το προσωπείο" της Κατερίνας Δουρμούση από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

Να πω πως πριν ακόμη το διαβάσω μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον καθώς ανήκει στη κατηγορία των ψυχολογικών θρίλερ και η παραγωγή αυτού του είδους δεν θα λέγαμε πως ανθίζει στην Ελλάδα.

Πριν σας πω τη γνώμη μου,όπως πάντα, θα δούμε πρώτα την υπόθεση από το οπισθόφυλλο και έπειτα θα σας πω εντυπώσεις.

Οπισθόφυλλο

Αυτό που η Μαρίνα ξέρει, είναι ότι ο σύντροφός της Δηµήτρης είναι ένας αδιάφορος γι’ αυτήν άντρας µε αλλοπρόσαλλη συµπεριφορά, που τον κάνει απρόσιτο.Αυτό που δεν ξέρει, όµως, είναι ότι πρόκειται για έναν ψυχοπαθή κατά συρροή δολοφόνο, µια βαθιά πληγωµένη ψυχή, που παλεύει µε τους δικούς της δαίµονες και που ωθείται σε έναν ατέρµονο αγώνα κυριαρχίας.Εγκλωβισµένη σε µια σχέση που µε την πρώτη µατιά φαίνεται να είναι δυσλειτουργική, η Μαρίνα ζητά τη συνδροµή του Αλέξη, ενός δυναµικού ψυχοθεραπευτή, µε την ελπίδα να βρει τη δύναµη να φέρει την κάθαρση στη ζωή της. Ο Ζακ, ένας γοητευτικός ιδιωτικός αστυνοµικός, προσλαµβάνεται από την ίδια προκειµένου να τη βοηθήσει να διαλευκάνει τα αίτια της αποµάκρυνσης του Δηµήτρη.Θα καταφέρει η Μαρίνα να ανακαλύψει τη συγκλονιστική αλήθεια; Μια σκοτεινή διαδροµή ξεκινά, γεµάτη ένταση, δυνατά συναισθήµατα, ανατροπές και µυστήριο. Θα γίνει άραγε το σκοτάδι φως;

Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ

Αρχικά να πω πως αν και έχουμε μέσα στο στόρι μας έναν κατά συρροή δολοφόνο,θεωρώ πως πρωταγωνίστρια είναι η Μαρίνα,η σύζυγος του Δημήτρη, και το πως βιώνει εκείνη τη μυστικοπαθή και απόμακρη συμπεριφορά του άντρα της.

Η συγγραφέας πιάνει το κουβάρι της ιστορίας από τη παιδική ηλικία του Δημήτρη για να μπορέσουμε ως ένα βαθμό να αντιληφθούμε πως χτίστηκαν οι βάσεις για να δημιουργηθεί ο νοσηρός ψυχισμός του δολοφόνου.Καταπιάνεται και με τα νεανικά χρόνια της Μαρίνας έτσι ώστε να μας δείξει πως οι καταστάσεις,οι συνθήκες έκτισαν τους χαρακτήρες και οδήγησαν τους δύο πρωταγωνιστές μας στο να συναντηθούν και να ζήσουν μαζί αποκτώντας και μία κόρη.

Το βιβλίο προχωράει δίνοντας μας τη δυνατότητα να δούμε την οπτική και των δύο και να μπούμε για λίγο στο μυαλό τους και στα όσα τους βασανίζουν.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι πως η συγγραφέας κάνει ζουμ στο διχασμό της Μαρίνας,στη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται.Η Μαρίνα χωρίς να γνωρίζει τι συμβαίνει με τον άντρα της,νιώθει μόνη στο γάμο της, προσπαθεί να βρει λόγους για να εξηγήσει τα ανεξήγητα.Έχουμε διαβάσει πολλά κείμενα για το πως βλέπουν οι δολοφόνοι τις καταστάσεις αλλά εδώ ασχολούμαστε με το πόσο μπερδεμένοι νιώθουν και οι δικούς τους άνθρωποι που δε μπορούν να ερμηνεύσουν τη συμπεριφορά τους.

Η Κατερίνα Δουρμούση κινείται μεταξύ του διπόλου αίτιο-αιτιατό και δίνει ιδιαίτερη βάση στη παιδική ηλικία, το περιβάλλον και τις εμπειρίες που σύμφωνα με τη ψυχολογία μας συνθέτουν ως ενήλικες σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ένα έξυπνο κείμενο, μια πιο "ψυχολογική' και "κοινωνική ματιά" σ΄ένα ψυχολογικό θρίλερ που αφορά το έγκλημα αλλά περισσότερο τους ανθρώπους και το πως αυτο τους χαράσσει ανεπανόρθωτα,

Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς-Antonio Iturbe

2020-11-09T14:37:00.108+02:00

Καλησπέρα αγαπημένοι βιβλιόφιλοι!Πως περνάτε τις μέρες της δεύτερης καραντίνας; Η αλήθεια είναι πως αρχικά με είχε πιέσει η δεύτερη υποχρεωτική απομόνωση αλλά τουλάχιστον διαπιστώνω πως βρίσκω περισσότερο χρόνο για να ασχοληθώ με πράγματα που μου αρέσουν και ίσως υπό κανονικές συνθήκες να μην έβρισκα την ευκαιρία να τα κάνω.

Γνωρίζω πως οι πιο πολλές κριτικές βιβλίων μου ανεβαίνουν στο προφίλ μου στο instagram καθώς συχνά κάνω ένα σύντομο review από κάθε βιβλίο.Σήμερα όμως στο συγκεκριμένο άρθρο θα σας μιλήσω για ένα ξεχωριστό βιβλίο που ολοκλήρωσα και πραγματικά ξεχώρισα,Πρόκειται για το βιβλίο "Η βιβλιοθηκάριος του Αουσβιτς" από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος του συγγραφέα Antonio Iturbe.

Ήθελα να διαβάσω το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του καθώς μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον τόσο το ιστορικό του πλαίσιο αλλά και για την υπόθεση του που συνδέεται με την ιστορία ενός κοριτσιού που φύλαγε τα λιγοστά κρυφά βιβλία στο Αουσβιτς.Πρόκειται για ένα βιβλίο που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και αυτό ήταν ακόμη ένα σημείο που με είχε εντυπωσιάσει.

Προτού όμως σας περισσότερα για την άποψη μου και για το πως μου φάνηκε το συγκεκριμένο βιβλίο,πάμε να δούμε το κείμενο που υπάρχει στο οπισθόφυλλο για να πάρουμε μια μικρή γεύση:

Οπισθόφυλλο

Η ιστορία της μικρότερης και πιο επικίνδυνης βιβλιοθήκης στον κόσμο, ειπωμένη από μια κρατούμενη του Άουσβιτς που κατόρθωσε να επιβιώσει.
Ιανουάριος του 1944. Η έφηβη Ντίτα Κράους με τους γονείς της μεταφέρεται από το γκέτο των Εβραίων της Τερεζίν στην Πράγα στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Μόνο η Ντίτα Κράους και μια χούφτα ακόμα κρατούμενοι επέζησαν, έπειτα από παραμονή ενός έτους, πριν από την απελευθέρωσή τους από τους Συμμάχους την Άνοιξη του ’45. Παρατηρεί τα πάντα, θυμάται τα πάντα και αφηγείται τα πάντα στον Αντόνιο Ιτούρμπε: Τον φόβο, τους συντρόφους που βρίσκαν νεκρούς το πρωί από την πείνα και το κρύο, την καταναγκαστική εργασία κάτω από τα γρονθοκοπήματα των «Κάπος», τις περιοδικές «επιλογές» που ξεχώριζαν τους υγιείς από τους αρρώστους που οδηγούνταν στα κρεματόρια.
Μα πάνω απ’ όλα, θυμάται τον Φρέντι Χιρς, τον αρχηγό του παιδικού μπλοκ 31. Στη μαύρη λάσπη του Άουσβιτς που καταπίνει τα πάντα, ο Φρέντι Χιρς έκτισε μυστικά ένα σχολείο. Οι Ναζί δεν το ξέρουν. Όπως δεν γνωρίζουν και την ύπαρξη της μικρότερης, κρυμμένης και παράνομης δημόσιας βιβλιοθήκης που υπήρξε ποτέ. Περιλαμβάνει έξι «ομιλούντα» βιβλία και οχτώ τυπωμένα. Τα τελευταία, η νεαρή Ντίτα τα κρύβει κάτω από το φόρεμά της με κίνδυνο της ζωής της.

Η άποψη μου

Γενικότερα αγαπώ τα ιστορικά μυθοστορήματα και η περίοδος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου είναι μια από τις περιόδους που πάντα με ενδιαφέρει να μαθαίνω περισσότερα για τα συμβάντα της.

"Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς" όμως δεν αφορά μόνο την ιστορία, τα γεγονότα και τους αριθμούς των θυμάτων.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν αφορά μονάχα το Άουσβιτς σαν χώρο μαρτυρίων, σαν ένα απρόσωπο στρατόπεδο άπου πλήθος ανώνυμων ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους. Ο συγγραφέας επιλέγει τη τριτοπρόσωπη αφήγηση και μας αφήνει να σταθούμε δίπλα σε κάθε ήρωα μικρό ή μεγάλο της ιστορίας του. Οι άνθρωποι στο Άουσβιτς δεν πέθαναν μόνο, πρότου γίνει αυτό , ένιωσαν, αγάπησαν, φοβήθηκαν και αγωνίστηκαν.Αυτή είναι η ουσία είναι που θέλει να μεταδώσει ο Iturbe μέσα από τον ενεστώτα που χρησιμοποιεί, άμεσα και κοφτά σαν να βαδίζουμε μαζί τους,ακούγοντας την "εκκωφαντική" σιγή του στρατοπέδου και την αγωνία στις καρδιές των αιχμαλώτων.

Το βιβλίο όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν συγκλονιστικό με το πιο συγκινητικό για μένα να είναι αυτό το "γάντζωμα" ζωής και θανάτου σε αυτά τα 8 ταλαιπωρημένα, φθαρμένα βιβλία που αποτελούσαν τη μοναδική μαγική φυγή από την φρικτή πραγματικότητα του στρατοπέδου.

Στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας θα μας εξηγήσει εν συντομία και πως έμαθε πληροφορίες για τον Φρέντι Χιρς και αλλά και για το πως βρήκε και συνάντησε την Ντίτα Κράους ,το κορίτσι που υπήρξε η αληθινή βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς.

Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στη ζωή και στην αγάπη που γεννιέται ακόμη και στα πιο βαθιά σκοτάδια. .Στο τέλος θα υπάρξει επίσης μια έκπληξη που δεν θα τη περιμένετε. Γι΄αυτό διαβάστε το και ταξιδέψτε με τη μικρή Ντίτα που ράβει τσέπες για να κρύψει τα βιβλία και και τους δασκάλους που οι γνώσεις τους τους καθιστούν πολύτιμες, φορητές βιβλιοθήκες.

Ερωτικές ιστορίες από Χήρες Punjabi-Balli Kaur Jaswal

2020-09-02T21:36:00.003+03:00

Καλό μας μήνα αγαπημένοι βιβλιόφιλοι!Το φθινόπωρο έφτασε αν και για να πούμε την αλήθεια, η ζέστη θυμίζει περισσότερο Ιούλιο στις πιο καυτές του μέρες.Ο Σεπτέμβριος όμως έχει φτάσει και επίσημα και δε βρίσκω καλύτερο τρόπο για να τον εγκαινιάσουμε παρά το πολύ ωραίο βιβλίο που έλαβα από τις Εκδόσεις Αιώρα και το οποίο ήθελα να διαβάζω εδώ και καιρό.

Αυτό μου το ενδιαφέρον είχε κυρίως να κάνει με το γεγονός πως απολαμβάνω να διαβάζω βιβλία που έχουν να κάνουν με τη κουλτούρα αλλά και τις συνήθειες και τα ήθη άλλων λαών.

Πριν σας πω όμως περισσότερα, θα πρέπει να αναφέρω πρώτα τον ευφάνταστο τίτλο του βιβλίου για το οποίο θα σας μιλήσω, ο οποίος μάλιστα μας αποκαλύπτει πολλά για το θέμα του:

"Ερωτικές ιστορίες από χήρες Punjabi" .

Ας δούμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται

Οπισθόφυλλο

Η νεαρή Νίκι ζει στο κοσμοπολίτικο δυτικό Λονδίνο και δουλεύει σε μια παμπ. Είναι κόρη Ινδών μεταναστών και έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από την παραδοσιακή κοινότητα των Σιχ, επιλέγοντας έναν πιο ανεξάρτητο –βλέπε, δυτικό– τρόπο ζωής. Εγκαταλείπει τη Νομική και πιάνει δουλειά ως εισηγήτρια σ’ ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής που οργανώνει το πολιτιστικό κέντρο της ινδικής κοινότητας του Λονδίνου. Το εργαστήρι απευθύνεται σε χήρες από το Παντζάμπ της Ινδίας. Πολύ γρήγορα η Νίκι διαπιστώνει ότι κάτω από τις μαντίλες των γυναικών κρύβεται μια αναβλύζουσα πηγή αναμνήσεων και φαντασιώσεων. Λαχταρώντας να απελευθερώσει αυτές τις σεμνές γυναίκες, τις βοηθάει να καταγράψουν τις ανείπωτες ιστορίες τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους. Σταδιακά το μάθημα μετατρέπεται σε αφήγηση σκανδαλιστικών ερωτικών ιστοριών. Ωστόσο, εντελώς απρόσμενα, οι αφηγήσεις των γυναικών αποκαλύπτουν τις σοκαριστικές λεπτομέρειες του θανάτου μιας νέας γυναίκας και απειλούν να ξεσκεπάσουν ένα σκάνδαλο που πολλοί επιθυμούν να παραμείνει θαμμένο.

Η άποψη

Aρχικά η συγγραφέας ξεκινάει με μια πρωταγωνίστρια που έχει αποκόψει ελαφρώς τον εαυτό της από τις παραδοσιακές συνήθειες του λαού της.Η Νίκι είναι περισσότερο Λονδρέζα και λιγότερο Ινδή με διάθεση να γίνει ανεξάρτητη και να βρει τον δικό της δρόμο.Στο ξεκίνημα του βιβλίου ούτε και εκείνη γνωρίζει ακριβώς τι είναι αυτό που επιθυμεί.Σίγουρα δεν θέλει να βρει άμεσα σύζυγο από αγγελία όπως η αδερφή της ούτε και θέλει να σπουδάσει νομική...Αλλά ποιό άραγε είναι το μονοπάτι της;

Σε αυτό το σημείο επεμβαίνει η τύχη και η Νίκι αναλαμβάνει να διδάξει ηλικιωμένες χήρες Punjabi,δημιουργική γραφή στα εργαστήρια του πολιτιστικού συλλόγου της ινδικής κοινότητας .Αυτό της αλλάζει τη ζωή με τρόπους που δε μπορεί να φανταστεί η Νίκι αλλά ταυτόχρονα αλλάζει και τη ζωή των γυναικών αυτών που καταλήγουν να εκφράσουν τις σκέψεις, τις φαντασιώσεις τους και τα ταμπού της κοινότητας τους.

Αστείο,φρέσκο και ειλικρινά φεμινιστικό προβάλλει τον καλά κρυμμένο αγώνα των γυναικών για να σταθούν σε μια κοινωνία που περιμένει από αυτές να υποκρίνονται πάντα έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο.Επιπλέον μας θυμίζει πως η ερωτική φαντασίωση δεν είναι ντροπή και πως το να μεγαλώνεις δε σημαίνει πως πρέπει να σταματάς να αντιλαμβάνεσαι ερωτικά τον εαυτό σου αλλά και τον συντροφο σου.

Και πέρα όμως απ΄ολα αυτά ,υπάρχει και το μυστήριο μας αυτοκτονίας για την οποία κανείς δε μιλάει στην κοινότητα των Punjabi αλλά πίσω της κρύβεται η δυστυχία μας γυναίκας που αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο που της ζητούσε η κοινωνία.

Ένα πρωτότυπο και πολύ έξυπνο βιβλίο που σας συστήνω ανεπιφύλακτα αν αναζητάτε κάτι σπιρτόζικο, σύγχρονο και με διάθεση να ρίξει μια διερευνητική ματιά στο πως ακόμη και οι σύγχρονες γυναίκες αναγκάζονται να κρύψουν στοιχεία του εαυτού τους για να ανταποκριθούν σε ρόλους και προσδοκίες της κοινωνίας.

Ο φόνος είναι χρήμα-Πέτρος Μάρκαρης

2020-08-25T20:38:00.001+03:00

Γεια σας και πάλι αγαπημένοι βιβλιόφιλοι!

Το παράξενο αυτό καλοκαίρι συνεχίζεται για μερικές ημέρες ακόμη και από τα reviews του δε θα μπορούσε να λείπει και αυτό για ένα ελληνικό,σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα.

Για να πω την αλήθεια, δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη και όταν πήρα στα χέρια μου το νέο του μυθιστόρημα "Ο φόνος είναι χρήμα" είδα μια πολύ καλή ευκαιρία να έρθω σε επαφή και με έναν Έλληνα εκπρόσωπο του ελληνικού,αστυνομικού μυθιστορήματος.

Και μπορεί η υπόθεση να επικεντρώνεται στον αστυνόμο Χαρίτο και σε μια σειρά φόνων που καλείται να εξιχνιάσει, όμως δε λείπει από την "κορνίζα" και τα σύγχρονα κοινωνικά στοιχεία καθώς η ιστορία διαδραματίζεται στην Ελλάδα του σήμερα και αυτό συνεπάγεται αναφορές στα κοινωνικά προβλήματα των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων, στις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις για τις κακές συνθήκες διαβίωσης αλλά στα προβλήματα μεταναστών και προσφύγων.

Η υπόθεση

Αθήνα 2019. Οι ανισότητες ολοένα και μεγαλώνουν. Η πολιτική ηγεσία αναστατώνεται από τους φόνους ξένων επενδυτών. Μοναδικό κοινό στοιχείο ένα τραγούδι. Ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος καλείται να εξιχνιάσει τα εγκλήματα που έγιναν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ταυτόχρονα σε ένα άλλο σημείο της πόλης, ένα κίνημα γεννιέται. Το «κίνημα των φτωχών». Στο 13ο του μυθιστόρημα ο διεθνής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης προσφέρει μια έκπληξη στους αναγνώστες του: ο αστυνόμος Χαρίτος δεν είναι ο μόνος πρωταγωνιστής...

Η άποψη μου

Στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχουμε μόνο πρωταγωνιστή τον Χαρίτο αλλά και τον φίλο του Λάμπρο,παλιό αριστερό και βετεράνο στις απεργίες και στις κινητοποιήσεις.Οι δυο τους διαφέρουν σαν τη μέρα με τη νύχτα αλλά καταφέρνουν να ισορροπούν σε αυτή την ιδιότυπη φιλία τους.

Η οργάνωση του νέου κινήματος,η απογοήτευση του απλού κόσμου και η διάψευση των προσδοκιών ακόμη και του ίδιου του Λάμπρου αντικατοπτρίζουν και την άποψη ενός συγγραφέα που προσπαθεί να αποτυπώσει τη σύχρονη Ελλάδα που βασανίζεται και αλλάζει πρόσωπο.

Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο ήταν το λιτό ύφος του συγγραφέα που μου θύμισε Γιάννη Μαρή.Όχι υπερβολές,φιοριτούρες και κουραστικές περιγραφές.Αντίθετα,εστιάζει στην ουσία παρακολουθώντας τη προσπάθεια του Χαρίτου να βρει τον δολοφόνο ενώ παράλληλα τον γνωρίζουμε και σαν άνθρωπο μπαίνοντας μαζί του στο σπίτι του και συναντώντας τα μέλη της οικογένειας του.

Ο Μάρκαρης καταφέρνει να δημιουργήσει ένα κείμενο σαν φιλμ νουάρ που δεν του λείπει η σύχρονη αιχμηρή ματιά σε μια κοινωνία που αιμορραγεί.

Ο δολοφόνος δεν είναι εύκολο να βρεθεί, εγώ προσωπικά δε το μάντεψα αλλά νομίζω πως αυτό το συγκεκριμένο μυθιστόρημα του Μάρκαρη αποκαλύπτει και τις ανησυχίες του συγγραφέα σαν κοινωνικό ον και όχι μόνο την αλήθεια για το ποιος σκότωσε τους επενδυτές,τραγουδώντας τους καθώς το έσκαγε ανενόχλητος.

Η μαγική Βιλέτ και οι κάτοικοι της-Σαρλοτ Μπροντέ

2020-07-16T16:14:00.002+03:00

To σημερινό άρθρο είναι γραμμένο σε mood κλασσικής λογοτεχνίας και μάλιστα αφορά ένα βιβλίο που η ανάγνωση του μου πήρε καιρό.

Ξεκίνησα τη "Βιλέτ" της Charlotte Bronte εντελώς ανυποψίαστη για το ύφος της συγγραφέως και το περιέχομενο του βιβλίου.Είχα διαβάσει πριν χρόνια την Jane Eyre της ίδιας αλλά δεν θυμάμαι πλέον ελάχιστα.

Αρχικά εντελώς στα τυφλά, σχημάτισα την εντύπωση πως η Βιλέτ είναι η πρωταγωνίστρια αλλά μόλις θα ανοίξουμε την ιστορία θα δούμε πως η Βιλέτ δεν είναι παρά μια πόλη φανταστική, μια ψευδαίσθηση όλων όσων σκεφτηκε η Μπροντέ

Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Λούσυ Σνόου,μια νεαρή κοπέλα που χτυπημένη από τη μοίρα(κάθε κλασσικό βιβλίο που σέβεται τον εαυτό του,θα βασανίσει τον πρωταγωνιστή του) αφήνει την Αγγλία και βρίσκει καταφύγιο σε αυστηρό σχολείο-οικοτροφείο στη πόλη Βιλέτ(ναι ναι,πόλη τελικά η Βιλέτ) μια φανταστική πόλη που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας κάπου στο Βέλγιο

Θα σου πω περισσότερα για τη δεσποινίδα Λούσυ αλλά πάμε να ρίξουμε πρώτα μια ματιά στο οπισθόφυλλο, να ξέρουμε και τι θα δούμε όταν πάρουμε στα χέρια μας το βιβλίο.

Οπισθόφυλλο

Δημοσιευμένο τον Ιανουάριο του 1853, πέντε χρόνια μετά την εκπληκτική επιτυχία της Τζέην Έυρ, το μυθιστόρημα Βιλέτ αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας ως τη στιγμή που η ζωή της κατασταλάζει. Μεγάλα κομμάτια του, μεταπλασμένα με αριστοτεχνικό τρόπο σε λογοτεχνία, αποτυπώνουν μάλλον τη ζωή της ίδιας της Σαρλότ Μπροντέ. Λεπτότατες ψυχολογικές παρατηρήσεις παρακολουθούν την περιπέτεια της ηρωίδας λεπτό προς λεπτό: έναν απροσδόκητο έρωτα, μια μεγάλη αγάπη, την αγωνία, τη μοναξιά, το θάρρος ενός ανθρώπου που ψάχνει το δρόμο του. Ο αναγνώστης παρασύρεται σ' άλλον χρόνο, συνδιαλέγεται, εισχωρεί στο τοπίο του 19ου αιώνα.(οπισθόφυλλο από εκδόσεις Σμίλη)

Η άποψη μου

Αρχικά να πω πως το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη αρχή που δεν εστιάζει τόσο στη πρωταγωνίστρια όσο στην οικογένεια που τη φιλοξενεί για ένα διάστημα και στη παρουσία ενός μικρού κοριτσιού ,της Πόλη,στο ίδιο σπίτι ως φιλοξενούμενη.Η Μπροντέ χωρίς να το ξέρουμε βέβαια όταν ξεκινούμε το βιβλίο, προετοιμάζει το έδαφος ήδη από τότε για όσα θα συμβούν χρόνια αργότερα στη Βιλέτ,όταν όλα αυτά τα πρόσωπα θα συναντηθούν και πάλι.
Η βασική ηρωίδα είναι η Λούσυ Σνόου, όπως ανέφερα μια νεαρή η οποία μας δημιουργεί μια ιδιαίτερη εικόνα για την ίδια μέσα από τη διήγηση της.
Ντροπαλή και πάντα με έννοια να μην προκαλεί ή τραβάει την προσοχή.Αποτραβηγμένη από τις επίγειες χαρές και τα λούσα που όμως την συγκινούν όταν καταφέρει λίγες στιγμές να τα γευτεί.Εκ φύσεως διακριτική και δειλή, δέχεται μοιρολατρικά κάθε αναποδιά αλλά και κάθε ανθρώπινη παρέμβαση στις υποθέσεις της.Μια παράξενη πεταλούδα η Λούσυ Σνόου που δεν συγκινεί εύκολο τον πρώτο άντρα στη Βιλέτ που μπαίνει στη καρδιά της, ίσως γιατί η ίδια της η συμπεριφορά είναι ήδη αυτή της ηττημένης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το κτίσιμο της αγάπης .Μια αγάπη που μετατρέπεται από αδιαφορία ή φόβο και δυσαρέσκεια σε ένα δυνατό και τελικώς αιώνιο συναίσθημα.Η ηρωίδα μας είναι ώριμη,μια γερασμένη σχεδόν ψυχή στο σώμα μιας νεαρής κοπέλας.Ο έρωτας καταφέρνει τελικά να της δώσει όμως φτερά, να της προσφέρει έδαφος για τη μικρή της επανάσταση και εκείνη καταφέρνει να πετάξει.Να πούμε όμως πως σε πολλά σημεία δίνεται η εντύπωση πως η αφήγηση γίνεται από την Λούση σε μεταγενέστερο χρόνο,χρόνια αργότερα και αυτό ίσως και να εξηγεί και κάποιες ώριμες παρατηρήσεις της πρωταγωνίστριας που συχνά μοιάζουν να έχουν σχηματιστεί από ένα μυαλό μεγαλύτερης ηλικίας.
Σχετικά με τη γραφή της Μπροντέ, δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να πω παρά πως είναι το βασικό ατού του βιβλίου.Το ύφος είναι τόσο άμεσο σαν αεράκι που σε χτυπάει κατά πρόσωπο, σε δροσίζει και θες να συνεχίσεις κοντα του.Εικόνες και περιγραφές ολοζώντανες σαν να βρίσκεσαι στη Βιλέτ, στα δωμάτια του οικοτροφείου,σαν να βλέπεις τον Γκράχαμ ή τον Πολ και κάπου εκεί δειλά να ρεμβάζει στον κήπο, την αέρινη φιγούρα της ηρωίδας μας.

#Δημιουργούμεγραφή1

2020-07-10T00:29:00.001+03:00

Ο Ιούλιος φέρνει έναν αέρα ανανέωσης και δε μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να ξεκινήσω αυτή τη νέα ενότητα την οποία σκέφτομαι από καιρό..Η ενότητα αυτή αφορά την δημιουργική γραφή.

Η αλήθεια είναι πως γράφω από πολύ μικρή ηλικία. Ιστορίες ολοκληρωμένες, ιστορίες που άφησα στη μέση γιατί μου ήρθε μια άλλη έμπνευση και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως "εντάξει ξεκίνα την καινούργια ιδέα και επιστρέφεις μετά στη παλιά", διηγήματα, ποιήματα που γεμίζουν ντοσιέ .Αυτό ξέρεις λένε πως είναι ένα από τα λάθη που κάνουν οι ερασιτέχνες, άπειροι συγγραφείς...Ξεκινούν παράλληλα άλλες ιστορίες και κάπου χάνουν το focus τους,τη συγκέντρωση τους.

Αυτό δεν το ήξερα τότε βέβαια γιατί λειτουργούσα καθαρά με το ένστικτο αυτού που θέλει να γράψει και να εκφράσει αυτό που έχει να πει, χωρίς να να έχω κάποιο πλάνο ή ιδέα γενικότερα για το ποιο είδος είναι αυτό στο οποίο θέλω να αφοσιωθώ τη δεδομένη χρονική περίοδο.

Τώρα πια έχω θέσει στον εαυτό μου βασικούς κανόνες για το γράψιμο μου και αυτό είναι πολύ πιο βοηθητικό από ο,τι ακούγεται..Γιατί ίσως σκεφτείς πως το γράψιμο με πρόγραμμα, πειθαρχία και "πυξίδα" χάνει τη μαγεία του, εγώ θα σου δείξω απλώς το σχεδιάγραμμα της J.K Rowling για το βιβλίο της "Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα" για να καταλάβουμε πως και μαγεία υπήρχε και δουλίτσα έγινε.

Σε αυτήν την ενότητα έχω σκοπό λοιπόν να ανεβάσω ιδέες, ασκησούλες εξάσκησης και κάθε τι που μπορεί να μας ξεκολλήσει από το να κοιτάμε αγχωμένοι το κενό μπροστά μας (κενό χαρτί/ αρχείο word, σημειωματάριο κ.α) και να αναρωτιόμαστε με όλη τη δυνατή απορία του Κόσμου για το πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τύποι εκεί έξω που γράφουν λογοτεχνικά κείμενα 900 σελίδων..

Σήμερα είπα να μη γράψω-Γιάγκος Πλατής

2020-06-21T14:42:00.000+03:00

Νομίζω πως ένα από τα πλεονεκτήματα του να έχεις ένα βιβλιοφιλικό blog, είναι πως έρχεσαι σε επαφή και γνωρίζεις νέους συγγραφείς και βλέπεις το ταλέντο που υπάρχει ακόμη και προσπαθεί να βρει διέξοδο σε κάθε του έκφραση.
Ο νέος συγγραφέας ποιητής Γιάγκος Πλατής κυκλοφόρησε πριν μικρό χρονικό διάστημα τη νέα του συλλογή κειμένων "Σήμερα είπα να μη γράψω".Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος και είναι μια ποιητική συλλογή κατά βάση αν και περιλαμβάνονται και ορισμένα πεζολογικά κείμενα μικρής έκτασης.Σε κάθε σελίδα είναι εμφανείς οι προβληματισμοί του συγγραφέα, οι ανησυχίες του σε θέματα που μας έχουν όλους απασχολήσει καθώς κινούμαστε μέσα στη τροχιά της ζωής μας αλλά και η διάθεση του άλλοτε να διατηρήσει τις αναμνήσεις που αξίζουν και άλλοτε να προχωρήσει μπροστά με τα όνειρα του.

Οπισθόφυλλο

Ζώντας σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συνεχόμενα να είμαστε υποκριτικά γελαστοί και να βιαζόμαστε ασθμαίνοντας νωχελικά και κουρασμένα, ξεχνάμε όλα αυτά που μας έχουν σημαδεύσει, μας έχουν καθορίσει και δεν τα κοιτάμε κατάματα. Αφήνουμε στην άκρη όλα αυτά που τη νύχτα δε μας αφήνουν να κοιμηθούμε ήρεμα. Όλα αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια όταν ακούμε μια ζεστή μελωδία ή όταν αισθανόμαστε το άδικο γύρω μας και προτιμάμε να το καταπιούμε και να κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οι σκόρπιες λέξεις εδώ μέσα μιλάνε για εκείνη την πλευρά της ζωής που περνώντας από τις όχθες της, βγαίνουμε πιο δυνατοί και ελεύθεροι. Αυτά τα κείμενα μιλάνε για την απώλεια, τη θλίψη, την οργή, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό. Μιλάνε όμως και για την αγάπη, τη φιλία, τον έρωτα, την εσωτερική δύναμη και για το φως που έρχεται όταν περνάμε από το σκοτάδι. Για εκείνο το φωτάκι που αναβοσβήνει στην άκρη του τούνελ... Είναι μικρά κομμάτια του παζλ ενός προσωπικού μύθου.

Η γνώμη μου

Θεωρώ τη ποίηση ένα από τα πιο δύσκολα είδη της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα γιατί οι στίχοι αποτελούν μια απόλυτη έκφραση του εαυτού μας και των σκέψεων μας.Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο ποιητής πρέπει να φτιάξει τους στίχους τους έτσι ώστε να πλησιάσει τον αναγνώστη και να του παρουσιάσει αυτά που κρύβει μέσα του.
Αυτή η ανάγκη,η διάθεση δηλαδή να εκφραστεί είναι εμφανής σε κάθε κομμάτι του βιβλίου του Γιάγκου Πλατή το οποίο αποτελεί βέβαια προιόν της σύγχρονης εποχής γι΄αυτό θα βρούμε κι εμείς μέσα στις σελίδες του κάτι από εμάς τους ίδιους,
Μνήμες από αγάπες που αφήσαμε, πληγές από τη μοναξιά ή από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους αλλά και ελπίδα ή πίστη στα όνειρα μας.

Υπάρχουν ποιήματα με πιο παραδοσιακή ομοιοκαταληξία μέσα στη συλλογή αλλά και άλλα με ελεύθερο στίχο με μεγαλύτερη εσωτερικότητα.Προσωπικά ξεχώρισα 3 που έγιναν τα αγαπημένα μου και τα διάβασα ξανά και ξανά:
α. Θέρως (σελ 32)
β. Φως (σελ.40)
γ .Η ζωή είναι μικρή για να μη γίνεις αυτό που είσαι
Το πιο σημαντικό πάντα με τις ποιητικές συλλογές είναι πως μέσα τους θα βρεις πάντα κάτι από σένα και έχουν για τον καθένα διαφορετική ανάγνωση..Κι αυτή είναι η ομορφιά τους.
Τέλος να σας πως πω μπορείτε να βρείτε το "Σήμερα είπα να μη γράψω" στα παρακάτω σημεία διανομής:
1.Αθήνα:Ιανός, Πολιτεία, Πρωτοπορία, Τζανακάκης, Σίμος, Ευρυπίδης, Παιάν
2.Θεσσαλονίκη: Ιανός, Πρωτοπορία, Ψαράς,
3.Πάτρα: Πρωτοπορία
4.Ναύπλιο: Αποσπερίτης

O κήπος με τις μουριές-Καίτη Οικονόμου

2020-05-30T16:04:00.000+03:00

Επιτέλους μετά από αρκετές ημέρες επανέρχομαι με ένα review από ένα βιβλίο που λάτρεψα και το οποίο διάβασα απνευστί μέσα σε ένα βράδυ.Το βιβλίο δεν είναι άλλο από το "Ο κήπος με τις μουριές" της αγαπημένης Καίτης Οικονόμου.Ήθελα πολύ καιρό να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά συνήθως στις βιβλιοθήκες το έβρισκα σε κακή κατάσταση λόγω φθοράς και έτσι είχα διαβάσει άλλα δικά της τα οποία είχα ήδη αγοράσει.

Τελικά κατάφερα να το βρω και να το δανειστώ σε πολύ καλή κατάσταση και δεν έχασα χρόνο.Το κείμενο κυλάει σαν νεράκι και δε θέλετε να το σταματήσετε.

Πάμε λοιπόν να δούμε το οπισθόφυλλο και μετά θα σας πω τη γνώμη μου.

Οπισθόφυλλο

Ο Νίκος δεν ήταν για τη Λίνα ένα απλό γειτονόπουλο που έπαιζε μαζί του στην αυλή με τις μουριές. Ήταν η πρώτη της αγάπη. Και, πριν από αυτό, ήταν ο μυστικοσύμβουλος και μέντοράς της, καθώς την περνούσε εννέα ολόκληρα χρόνια και στα μάτια της φάνταζε παντογνώστης. Αργότερα, όταν η εφηβεία ωρίμασε το νεανικό της κορμί, ο Νίκος της έμαθε τα μυστικά του έρωτα και του πάθους. Λίγο μετά όμως, στα δεκαοχτώ της χρόνια, η Λίνα πέρασε από την απόλυτη ευτυχία στην απόλυτη απελπισία, όταν εκείνος την εγκατέλειψε γνωρίζοντας ότι στα σπλάγχνα της μεγάλωνε το παιδί τους.
Οι δοκιμασίες της όμως δε σταμάτησαν εκεί. Μια σειρά από ανείπωτες τραγωδίες και απώλειες αγαπημένων προσώπων ρήμαξαν τα νιάτα της, την πέταξαν στην ορφάνια και την άφησαν ολομόναχη και αβοήθητη, να πρέπει να σταθεί όρθια για να θρέψει το πλάσμα που είχε φέρει στον κόσμο.
Η Λίνα μάτωσε από τη σκληρή δουλειά αλλά, εφτά χρόνια αργότερα, στεκόταν επιτέλους στα πόδια της κι ένας καινούργιος έρωτας φώτισε με το λαμπερό του φως τη μαυρισμένη της καρδιά. Η τύχη είχε αρχίσει επιτέλους να της χαμογελά. Και τότε, έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του και πάλι ο Νίκος, διεκδικώντας ξανά την καρδιά της και το παιδί του.

Η άποψη μου

H Καίτη Οικονόμου είναι από τις αγαπημένες μου στο συγκεκριμένο είδος ελληνικής σύγχρονης λογοτεχνίας.

Η Λίνα παρουσιάζεται αρκετά αθώα και χωρίς πονηριά στο θέμα των αγοριών ακόμη και στην εποχή της εφηβείας της.Ερωτεύεται αγνά τον Νίκο ο οποίος δεν διευκρινίζεται αν νιώθει το ίδιο αν και από τη συμπεριφορά του φαίνεται να προσπαθεί να μην ερωτευτεί σοβαρά τη Λίνα γιατί ξέρει πως είναι και σε διαφορετικές φάσεις της ζωής τους.

Παρά το γεγονός πως αργότερα η Λίνα πληγώνεται βαθιά από τον Νίκο και την ίδια τη ζωή,εγώ προσωπικά τη βρήκα πιο ενδιαφέρουσα σαν χαρακτήρα όταν αναγκαστηκε να σταθεί στα πόδια της.Νωρίτερα με ενοχλούσε η αθωότητα της που μερικές φορές έφτανε τα όρια της αδυναμίας .

Ένα άλλο στοιχείο που με ενόχλησε ελαφρώς ήταν όλες αυτές οι συμφορές με τις οποίες φόρτωσε τη Λίνα η συγγραφέας.Δεν ήταν ζωή αυτό,βασανιστήριο ήταν.Το βρήκα λίγο υπερβολικό και θεωρώ πως σε αυτό το σημείο θα μπορούσε να είχε δώσει μια βοήθεια στην ηρωίδα.

Πέρα από αυτά τα μειονεκτήματα όμως, έχουμε μια ερωτική,ρομαντική ιστορία που για αρκετό διάστημα μοιάζει να είναι μονόπλευρη καθώς ο Νίκος ακόμη και όταν είναι μαζί της είναι κατά κάποιο τρόπο απών.

Φυσικά πολύ αργότερα όταν εκείνη γνωρίζει έναν άλλον άντρα, ο Νίκος γυρίζει για έναν άλλο λόγο που αφορά εκείνη (δε κάνω σπόιλερ) και τελικά μπαίνει πάλι στη ζωή της..

Τώρα το αν η Λίνα πρέπει ή όχι να μείνει μαζί του στο τέλος του βιβλίου...Δε ξέρω..Θα το διαβασετε όσοι το πάρετε και θα δείτε τι ακριβώς συνέβη μεταξύ τους..

Ολοκληρώνοντας λοιπόν είναι ένα "catchy" ρομαντικό μυθιστόρημα που έχει βέβαια και την κοινωνική πλευρά του.Αν διαβάζετε αυτό το είδος βιβλίων,τότε θα το αγαπήσετε.

Το τραγούδι της Αννέτας-Δήμητρα Ιωάννου

2020-04-29T16:10:00.000+03:00

Λίγες μέρες πριν λήξει προσωρινά τουλάχιστον η καραντίνα και μπορέσουμε και πάλι να βγούμε έξω, αποφάσισα να γράψω μια κριτική για ένα βιβλίο το οποίο διάβασα σε μορφή e-book και είναι "Το τραγούδι της Αννέτας"από την αγαπημένη μου Δήμητρα Ιωάννου και τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Η συγγραφέας συνδυάζει δύο ιστορίες μέσα στο κείμενο της .Η μία ανήκει στο παρελθόν ,στα Επτάνησα του 17ου αιώνα,κ η άλλη διαδραματίζεται στο σήμερα με επίκεντρο την Αθήνα.

Πριν σας πω περισσότερα , πάμε να δούμε τη περιγραφή από το οπισθόφυλλο και μετά, όπως συνηθίζω στα άρθρα μου,θα σας πω τη γνώμη μου.

Οπισθόφυλλο

Αθήνα, σήμερα

Η Άννα παντρεύεται τον επιχειρηματία Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου ιδιωτικού νοσοκομείου, ενώ παράλληλα αντιστέκεται στην έντονη έλξη που της ασκεί ο γοητευτικός Μενέλαος. Εγκλωβισμένη σε έναν κακό γάμο, ξαφνικά αρρωσταίνει βαριά, πράγμα που προβληματίζει τον περίγυρό της. Η Άννα, ο Μενέλαος κι οι φίλοι τους έρχονται αντιμέτωποι με έναν ιατρικό κολοσσό που περιφρουρεί καλά τα μυστικά του. Κι αν οι υποψίες τους είναι αληθινές, τότε ίσως όλοι κινδυνεύουν άμεσα, μπλεγμένοι σε ένα κύκλωμα που ξεπερνά και την πιο στρεβλή φαντασία.

Επτάνησα, 17ος αιώνας

Ο Μέλιος Ρένεσης ερωτεύεται παράφορα την κοντεσίνα Αννέτα Οριφερίνα, όμως ο κόντες Νικηφόρος Τεμπέστας, εκβιάζοντας τον πατέρα της, καταφέρνει να τους χωρίσει. Κι ενώ οι δυο νέοι σχεδιάζουν κρυφά μια νέα ζωή μακριά, το νησί πλήττεται από μια σειρά άγριων δολοφονιών, που σπέρνουν τον τρόμο στους κατοίκους του. Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο μυστηριώδης φονιάς και τι τον συνδέει μαζί τους; Θα καταφέρουν οι δυο νέοι να τον ξεσκεπάσουν ή θα τους σταματήσει η ζοφερή παρουσία του;

Ποια είναι αυτά τα πρόσωπα από το παρελθόν που κάνουν επίμονα την εμφάνισή τους στα όνειρα της Άννας; Θα μπορέσουν να τη βοηθήσουν και να της δώσουν τις απαντήσεις που αναζητά;

Η άποψη μου

Πρόκειται για ένα καλογραμμένο κείμενο στο ύφος που γράφονται σήμερα τα ελληνικά μυθιστορήματα.Η κυρία Ιωάννου ξεχωρίζει για μένα όσο αφορά τη γραφή της γιατί προσέχει πολύ το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιεί, δουλεύει τη κάθε φράση της και φαίνεται πως ψάχνει πολύ και τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται καθώς απολαμβάνει να εντάσσει στα βιβλία της και ιστορίες του παρελθόντος.

Η ιστορία της Αννέτας που διαδραματίζεται στα Επτάνησα με ενθουσίασε γιατί η συγγραφέας είχε φροντίσει να δώσει με προσεκτικό τρόπο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο και έτσι μπορούμε παράλληλα με τις ανθρώπινες ιστορίες να πάρουμε πληροφορίες για τη κοινωνία της εποχής.Οι κοινωνικές τάξεις, οι ανισότητες αλλά και τα έθιμα δίνονται με φρεσκάδα και κέφι και ο αναγνώστης διαβάζει το κείμενο χωρίς να τον κουράζει.Ένα άλλο στοιχείο που μου άρεσε ήταν πώς δόθηκε προσοχή στο τοπικό ιδίωμα και στο λεξιλόγιο των Επτανήσων πράγμα που έκανε την ιστορία ακόμη πιο αληθοφανή και ζωντανή.

Τώρα, σχετικά με τη σύγχρονη ιστορία , πρόκειται για μια ιδιαίτερη υπόθεση καθώς αφορά όχι μόνο την σχέση μεταξύ της Άννας με τον σύζυγό της και με τον Μενέλαο αλλά και με τη κλινική που διευθύνει ο Ανάργυρος Σοφιανός που τελικώς δίνει τις απαντήσεις σε όλα τα παράξενα που συμβαίνουν στη πρωταγωνίστρια μας.

Συνοψίζοντας λοιπόν να πω πως πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα και ευχάριστα και δε σε αφήνει να ησυχάσεις αν δε διαβάσεις παρακάτω για να δεις τι θα συμβεί.Η σύνδεση της παλιάς ιστορίας της Αννέτας με την σύγχρονη της Άννας, δένεται με έναν πολύ έξυπνο τρόπο για να μπορέσουμε να έχουμε το αίσιο τέλος που ευχόμαστε.Αν σας αρέσουν τα βιβλία με έρωτα, ίντριγκα αλλά και μυστήριο τότε το τραγούδι της Αννέτας δε θα σας απογοητεύσει.

Άγρια θάλασσα-Vanessa de Haan

2020-04-24T18:59:00.001+03:00

Να με και πάλι μετά από μερικές μέρες ,με ένα νέο βιβλίο που το διάβασα πριν λίγο καιρό.Πρόκειται το βιβλίο "Άγρια θάλασσα" της Vanessa de Haan από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Εξ αρχής είχα υποψιαστεί πως το βιβλίο θα ήταν σίγουρα μια πολύ ευχάριστη εμπειρία και αυτό γιατί η υπόθεση του από το οπισθόφυλλο είχε τα απαραίτητα συστατικά για να μου τραβήξει τη προσοχή.

Πάμε να δούμε και μαζί το οπισθόφυλλο και μετά θα σας πω τη γνώμη μου.

Οπισθόφυλλο

1939. Τρεις ζωές διασταυρώνονται στη δίνη του πολέμου. Μέσα σε κλίμα αναταραχής και φόβου, με τον πόλεμο να μαίνεται σε αέρα, στεριά και θάλασσα, ολόκληρη η Βρετανία βρίσκεται σε αναβρασμό.

Ο Τζακ, που έχει μεγαλώσει μέσα στους βομβαρδισμούς, δραπετεύει για να καταταγεί στο Εμπορικό Ναυτικό. Τα ταξίδια του στη Ρωσική Αρκτική μπορεί να είναι σκληρά, αλλά του προσφέρουν διέξοδο σε μια νέα ζωή.

Όσο βρίσκεται με άδεια στο μυστικό λιμάνι του Βασιλικού Ναυτικού στη Σκωτία, ο Τζακ γνωρίζει την Ολίβια, τη χαϊδεμένη κόρη ενός αξιωματικού. Ελεύθερη επιτέλους να τριγυρίζει εδώ κι εκεί, η Ολίβια απολαμβάνει τις καινούριες δυνατότητες που της προσφέρει ο πόλεμος. Όμως, η οικογένειά της –και ιδίως ο Τσάρλι, ένας ραγδαία ανερχόμενος πιλότος– δεν χαίρεται μ' αυτές τις εξελίξεις. Ειδικά με την έλευση του Τζακ που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον όλων τους.

Η ιστορία τριών νέων που ενηλικιώνονται εν μέσω του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου και ακροβατούν ανάμεσα στην απώλεια, τον φόβο, το πάθος και τον κίνδυνο.

Η άποψη μου

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με δυνατό ιστορικό πλαίσιο.Το βιβλίο ξεκινάει στο Λονδίνο, στις αρχές του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και ήδη βρισκόμαστε στη πιο άγρια και φτωχική πλευρά του καθώς η διήγηση γίνεται από την οπτική του νεαρού Τζακ που ζει ως χαμίνι και μικροκλέφτης για να μπορέσει να επιζήσει με τη μητέρα και την αδερφή του.Η ζωή θα τα φέρει έτσι ώστε τελικά να καταταγεί στο Εμπορικό Ναυτικό όταν πια βρεθεί σε αδιέξοδο.Μέσα από αυτή την εμπειρία θα βιώσουμε και εμείς τα ταξίδια του συμμαχικού στόλου προς την παγωμένη Ρωσία για ανεφοδιασμο του Ρωσικού στρατού που αγωνίζεται και αυτός απέναντι στους Ναζί.

Η Ολίβια από την άλλη είναι μια νεαρή, καλομαθημένη κοπέλα από πλούσια οικογένεια που οι γονείς της στέλνουν στη Σκωτία,σε μια απομονωμένη σχετικά επαρχιακη παραθαλάσσια περιοχή για να μείνει με τη θεία της και να προστατευθεί από τους κινδύνους που καιροφυλακτούν τη συγκεκριμένη εποχή στο Λονδίνο.Κοντά λοιπόν στη θεία της και στη φύση, η Ολίβια θα αλλάξει,θα ωριμάσει και θα έρθει πιο κοντά στη φύση αλλά και στις δικές της ικανότητες που δεν ήξερε ότι διαθέτει . Σύντομα θα γνωρίσει τον Τζακ και όλα θα αλλάξουν και για τους δύο.

Το παζλ συμπληρώνει η διήγηση του Τσάρλι ,του νεαρού πιλότου που γνωρίζει την Ολίβια στο τρένο και διαπιστώνει πως η θεία της είναι και νονά του.Η συνάντηση τους θα στιγματίσει τον Τσάρλι που θα ερωτευτεί τη νεαρή γυναίκα και θα κάνει τα πάντα για να σταθεί στο πλευρό της.

Το βιβλίο είναι ένα σύνολο κοινωνικών και πολεμικών εμπειριών.Στα κεφάλαια που αφορούν την Ολίβια βλέπουμε την οπτική των απλών πολιτών που παλεύουν για τους αγαπημένους τους με όποιο τρόπο μπορούν.Η διήγηση που αφορά τον Τζακ περιγράφει τον πόλεμο από τη πλευρά του ναυτικού και τους κινδύνους της θάλασσας.Προσωπικά δε γνώριζα και με εντυπωσίασαν οι λεπτομέρειες για τις νηοπομπές από και προς τη Ρωσία για ανεφοδιασμό.Τα ταξίδια και οι εμπειρίες του Τζακ δίνονται με αληθοφάνεια και βιώνουμε μαζί του τις δυσκολίες που πέρασε.

Τέλος η αφήγηση για τον Τσάρλι περιλαμβάνει τη περιγραφή της εμπειρίας των πιλότων στη πολεμική αεροπορία κατά τη διάρκεια του πολέμου.Σχετικά με τον Τσάρλι , υπάρχει μια έκπληξη όσο αναφορά τη πλοκή που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση όταν διάβαζα το βιβλίο

Πρόκειται για ένα κείμενο σφιχτοδεμένο,με περιγραφές μαχών που σε βάζουν στο κλίμα του πολέμου αλλά ταυτόχρονα υμνούν τη ζωή και τα νιάτα και τις ζωές των ανθρώπων που χαραμίζονταν τόσο άδικα.

Ολοκληρώνοντας τη κριτική μου,θα σας πρότεινα να το διαβάσετε ειδικά αν σας αρέσουν τα ιστορικά μυθιστορήματα και να μπείτε στον κόσμο που έστησε η Vanessa De Haan η οποία σίγουρα έχει κάνει εξαιρετική μελέτη για να δώσει ένα τόσο προσεγμένο στις λεπτομέρειες κείμενο.

Η κορδέλα που ήθελε να πετάξει

2020-04-08T16:42:00.003+03:00

Αυτές οι μέρες που ζούμε είναι παράξενες αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε πως μας έχουν δώσει μερικά σπουδαία μαθήματα.Μερικά από αυτά είναι η υπομονή,ο σεβασμός προς τους γύρω μας και η αγάπη για κάθε πλάσμα που υπάρχει σε αυτό τον κόσμο.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη σκέψη σκέφτηκα να σας μιλήσω για το βιβλίο που έλαβα πριν λίγο καιρό από την Σάρα Κατερίνα Παπαδάκη και τις Εκδόσεις Iwrite, "Η κορδέλα που ήθελε να πετάξει".

Είναι μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία για μια ονειροπόλα κορδέλα που είχε σαν όνειρο της να πετάξει και γνωρίσει την ομορφιά του γαλάζιου ουρανού.Η εικονογράφηση έγινε από την ταλαντούχα Κατερίνα Χρυσώλη η οποία απέδωσε πλήρως με τα απαλά, φωτεινά χρώματα της την αισιοδοξία και την ελπίδα του βιβλίου.

Πάμε λοιπόν να δούμε το οπισθόφυλλο του παιδικού μας βιβλίου και θα σας πω κι εγώ έπειτα δύο λόγια.

Οπισθόφυλλο

«Δεν είσαι πουλί, κορδέλα είσαι!

Το πολύ πολύ, αν είσαι τυχερή,

να διακοσμήσεις κανένα καπέλο».

Τι γίνεται όταν η κορδέλα ονειρεύεται κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό για το οποίο προορίζεται και θέλει να πετάξει μακριά, όπως τα πουλιά; Θα καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό της; Ποιες περιπέτειες την περιμένουν;

Η γνώμη μου

Πρόκειται για ένα παιδικό βιβλίο γραμμένο με ευαισθησία και ονειροπόλα διάθεση.Τα νοήματα του είναι όπως ανέφερα αισιόδοξα και διδακτικά ταυτόχρονα.Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αρχή της ιστορίας όταν η κορδέλα ονειρεύεται το ταξίδι στον ουρανό και οι άλλες κορδέλες προσπαθούν να την "προσγειώσουν" να της θυμίσουν τη θέση της,πως είναι δηλαδή μια απλή κορδέλα προορισμένη για πιο "ταπεινά" πράγματα όπως να στολίσει καπέλα για να ομορφύνει την εμφάνιση των ανθρώπων.

Αυτό το σημείο δε μπορεί να μην μας θυμίσει την δική μας κοινωνία που συχνά προσπαθεί να περιορίσει άτομα με διαφορετικά όνειρα ή σχέδια για τη ζωή τους που δε συμβαδίζουν με την πεπατημένη.

Επιπλέον σημαντικός είναι ο ρόλος της ομαδικής δουλειάς και της συντροφικότητας καθώς η κορδέλα καταφέρνει να πετάξει μαζί με έναν χαρταετό , άλλες κορδέλες και με την υποστήριξη ενός μικρού κοριτσιού και του πατέρα της..

Το βιβλίο και η συγγραφέας πιστεύει ξεκάθαρα πως πρέπει να μη χάνουμε το κουράγιο μας και να προσπαθούμε για όσα ονειρευόμαστε μέχρι να τα καταφέρουμε..

Κι αυτό ακριβώς νομίζω πώς είναι και το καλύτερο μήνυμα για τις ημέρες που διανύουμε και μας έχουν δυσκολέψει.

Θοδωρής Καλλιφατίδης -Αγάπη και ξενιτιά

2020-03-09T21:29:00.000+02:00

Η άνοιξη έφτασε αλλά οι μέρες αυτές είναι ακόμη λίγο βροχερές.Ελπίζουμε σύντομα να βγουν οι λιακάδες για να πάρουμε τα βιβλία μας και να βγούμε τις βόλτες μας σε αγαπημένα σημεία γιατί δε ξέρω εσείς αλλά εγώ απολαμβάνω το διάβασμα μου σε κάθε πιθανό σημείο ειδικά αν έχει κοντά θάλασσα.
Έχω καιρό να γράψω στο blog και αυτό οφείλεται κυρίως πως πολλά reviews γίνονται στα posts του instagram για πιο άμεση ενημέρωση .Επιπλέον αυτές τις ημέρες διαβάζω για κάποιες εξετάσεις και δεν έχω τόσο χρόνο να γράφω στο blog όσο θα ήθελα.
Στο σημερινό άρθρο θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που παρέλαβα από τις Εκδόσεις Κείμενα και με εντυπωσίασε ενώ δεν το περίμενα.
Το βιβλίο είναι το "Αγάπη και ξενιτιά" του Θοδωρή Καλλιφατίδη.Αρχικά να σας πω οτι δεν γνώριζα τον συγγραφέα οπότε όπως καταλαβαίνετε,σε τέτοιες περιπτώσεις είμαι πάντα λίγο δισταχτική.Ευτυχώς για εμένα η πολύ ωραία έκδοση που είχα στα χέρια μου ,διέθετε και μια πολύ ανθρώπινη υπόθεση που με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες.

Οπισθόφυλλο

"Στο απλό γραφείο του δύο βιβλία και ένα σημειωματάριο. Αυτά ήταν οι αποσκευές του, αυτά είχε πάρει μαζί του, αυτά είχε να πάρει μαζί του".
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 λόγω κοινωνικών φρονημάτων ο Χρήστος αναγκάζεται να φύγει από την Ελλάδα. Τη μάχη για επιβίωση και προσαρμογή στην ξένη χώρα και τις σπουδές του πάνω στη Φιλοσοφία, έρχεται να ανατρέψει ένας μεγάλος έρωτας για μια παντρεμένη φωτογράφο. Γιατί "η καρδιά του ανθρώπου, αυτός ο επαναστάτης αλήτης που όλοι φέρουμε μέσα μας, δε δαμάζεται", όπως γράφει.
Η εξέλιξη αυτής της σχέσης είναι ο πυρήνας για να στήσει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης ένα μυθιστόρημα με τα θέματα που δεν έχουν πάψει να τον απασχολούν σε όλη του τη ζωή: την ξενιτιά και την αγάπη.

Η άποψη μου

Η ιστορία είναι κάτι περισσότερο από μια ιστορία απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε έναν μετανάστη φοιτητή και μια παντρεμένη Σουηδέζα με παιδί.

Πρόκειται για ένα βιβλίο καθαρά ανθρωποκεντρικό με κέντρο αναφοράς τον Χρήστο ποτέ γίνεται Χρίστο στη προσπάθεια του να νιώσει πως μπορεί να προσαρμοστεί στη Σουηδία όπου σπουδάζει στη δεκαετία του 1960.

Παρουσιάζονται με οξυδέρκεια οι σκέψεις του ανθρώπου που νιώθει διαφορετικός και δεν μπορεί να ταιριάξει σε ένα νέο περιβάλλον στο οποίο αντιμετωπίζεται με καχυποψία.

Ο έρωτας του για την παντρεμένη Ράνια πιστεύω πως είναι περισσότερο το στήριγμα του, η προσπάθεια του να δεθεί μέσα από τον έρωτα με μια νέα γυναίκα και να νιώσει νέος, ζωντανός και αποδεκτός.

Με εντυπωσίασε το πόσο παραστατικά παρουσιάζονται οι σκέψεις του μετανάστη, του ξένου που δεν έχει κανέναν να τον βοηθήσει και να τον υποστηρίξει. Ο Χρίστο έχει έναν μικρό κύκλο γνωστών και έναν και μοναδικό Έλληνα φίλο αλλά φαίνεται αυτό που καταβάθος όλοι ξέρουμε. Πως επί της ουσίας είμαστε μόνοι και αυτό είναι πάντα ενα ένα βάσανο ειδικά στα δύσκολα.

Μέσα από μια φάση αυτογνωσίας και μοναξιάς ο πρωταγωνιστής μας τελικά βρίσκει ένα μονοπάτι που τον οδηγεί σε μια κατάσταση ευτυχίας και προσωπικής ηρεμίας.

Αυτό που τελικά πιστεύω πως θέλει να μας πει ο συγγραφέας είναι πως η ζωή είναι απρόβλεπτη και πως κάθε δυσκολία είναι μια εμπειρία στο δρόμο προς τη προσωπική μας αυτοπραγμάτωση.

Ενα βιβλίο αληθινό, εσωστρεφές χωρίς να γίνεται βαρύ και στενάχωρο. Τέλος αγάπησα από τη πρώτη σελίδα τη γραφή του συγγραφέα που ξέρει να γράφει με ειλικρίνεια συνδυάζοντας τους μοντέρνους τρόπους με τις πιο παραδοσιακές δομές γραφής.

Eρωτικά γράμματα από τη Μονμάρτη-Nicolas Barreau

2020-01-22T19:43:00.000+02:00

Nα με πάλι με ένα νέο post και ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά και με ένα ωραίο βιβλίο ανά χείρας που ομορφαίνει τη ζωή σας αυτη τη χρονική περίοδο.

Το σημερινό post αφορά έναν αγαπημένο ρομαντικό συγγραφέα και το νέο του βιβλίο που διάβασα λίγες μέρες πριν.

Ποιός είναι αυτός ο συγγραφέας;Μα φυσικά ο μυστηριώδης κύριος Nicolas Barreau που μας έχει ξεμυαλίσει με τις υπέροχες ιστορίες του και τις εικόνες του Παρισιού στις καλύτερες στιγμές του.

Σε προηγούμενο post εδώ στο blog έκανα μια σύγκριση των 2 προηγούμενων βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη.Όπως ήταν φυσικό ήθελα να διαβάσω άμεσα και το καινούργιο του βιβλίο και λίγες ημέρες αργότερα σαν να είχαν ακούσει τις ευχές μου,οι Εκδόσεις Πατάκη μου το έστειλαν (πολύ αγάπη στέλνουμε εκεί στις Εκδόσεις Πατάκη)

Όπως καταλαβαίνετε ανυπομονούσα να το ξεκινήσω αλλά σαδιστικά σχεδόν θα έλεγα ,άφησα να περάσουν οι γιορτές και με ανυπομονησία μικρού παιδιού ασχολήθηκα μαζί του στη συνέχεια.

Ερωτικά γράμματα από τη Μονμάρτη

Υπόθεση

Ο συγγραφέας Ζυλιέν Αζουλαί είναι συντετριµµένος. Η γυναίκα του Ελέν, ο άνθρωπος που αγαπούσε περισσότερο από καθετί στον κόσµο, δεν υπάρχει πια. Είναι ωστόσο υποχρεωµένος να τηρήσει την υπόσχεση που της έδωσε προτού πεθάνει: να της γράψει τριάντα τρία γράµµατα –ένα για τον κάθε χρόνο της σύντοµης ζωής της– και να τα αφήσει, ένα ένα, στο Κοιµητήριο της Μονµάρτης, όπου εκείνη αναπαύεται. Τηρώντας την υπόσχεσή του, ο Ζυλιέν τής διηγείται στα γράµµατά του όσα είναι αναγκασµένος να κάνει χωρίς εκείνη, αν και δε βρίσκει πια νόηµα στη ζωή, της µιλά για την αγάπη του, που πλέον δεν έχει ανταπόκριση, της λέει για τον Αρτύρ, τον µικρό τους γιο, που δε θέλει να είναι ο µπαµπάς του θλιµµένος.
Ώσπου, µια µέρα, όλα τα γράµµατα εξαφανίζονται. Στη θέση τους βρίσκονται µυστηριώδη αντικείµενα, που την προέλευσή τους ο Ζυλιέν δεν µπορεί να εξηγήσει… Κι όµως, από ένα βαθύτατα θλιβερό γεγονός θα γεννηθεί κάτι εξαιρετικά όµορφο – όπως συµβαίνει µόνο όταν βάζει το χέρι του ο έρωτας. Ή ο Νικολά Μπαρρό.
Σε αυτό το έργο του, ο συγγραφέας του µυθιστορήµατος Το Παρίσι είναι πάντα µια καλή ιδέα (Εκδ. Πατάκη, 2018) µας οδηγεί και πάλι στο Παρίσι. Αυτή τη φορά στη Μονµάρτη, σε γραφικές πλατείες και στα σκαλοπάτια της Σακρέ Κερ. Κυρίως, όµως, µας µεταφέρει στην καρδιά µιας συγκινητικής και ανθρώπινης ιστορίας.

Η άποψη μου

To ξεκίνησα με πραγματική περιέργεια γιατί καταλαβαίνω πως δεν είναι πάντα εύκολο να διατηρεί το στυλ του σε όλα του τα βιβλία ειδικά αν σκεφτούμε πως μεσολαβεί και μετάφραση σε μια άλλη γλώσσα και δεν έχουμε μπροστά μας καν το πρωτότυπο κείμενο.

Και όμως κυρίες και κύριοι ο Nicolas Barreau το κατάφερε πάλι.Οι σελίδες του βιβλίου ξεχείλιζαν γλύκα,φως και ελπίδα.

Αρχικά δεν ήμουν σίγουρη αν θα τα καταφέρει να έχει ένα θετικό αποτέλεσμα καθώς ξεκινάμε σε αρνητική βάση.Ο πρωταγωνιστής μας έχει χάσει τη σύζυγο του και έχει μείνει χήρος με ένα μικρό παιδί.Προφανώς δε ξεκινάμε πολύ καλά θα σκεφτεί κανείς αρχικά και ειδικά γνωρίζοντας πως στα χέρια μας έχουμε ένα βιβλίο του Barreau και κακά τα ψέματα θέλουμε αγάπη και ρομαντισμό.Αυτή είναι η κύρια διαφορά από τα άλλα μυθιστορήματα του:η αρχή είναι ελαφρώς μελαγχολική και νιώθεις λύπη για αυτό τον νεαρό άντρα που έχει μείνει πίσω να επισκέφτεται συνεχώς το νεκροταφείο.

Αλλάααα...Εδώ είναι η μαγεία του συγγραφέα...Αυτές οι επισκέψεις αλλάζουν τον Ζυλιέν μας και σταδιακά η ελπίδα, η ζωή και το ίδιο το Παρίσι τον βοηθάνε να σταθεί ξανά στα πόδια του και να βρει την αγάπη.

Το Παρίσι και η Μονμάρτη μαγικά μέσα από περιγραφές και λεπτομέρειες που ανάμεσα στις σελίδες μοιάζουν να ανασυνθέτουν μπροστά στα μάτια σου τη καθημερινότητα στην Γαλλική πρωτεύουσα.'Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως όσο διάβαζα το βιβλίο σκεφτόμουν πως ο Nicolas Barreau είναι ένας καλλιτέχνης και ένας μορφωμένος άνθρωπος που γνωρίζει από τέχνη, ποίηση και με εξαιρετική ικανότητα τις προσθέτει στη μυστική συνταγή του βιβλίου του για να τις γνωρίσουμε και εμείς μέσα από αναφορές που υπάρχουν στο βιβλίο.

Λίγο πριν ολοκληρώσω το άρθρο θα ήθελα να πω πως ναι διαφέρει απο τα άλλα βιβλία του γιατί ο συγγραφέας ίσως μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας και ο ίδιος αποφάσισε να προσθέσει μερικές νότες πραγματικότητας στο έργο του.Με αυτό δεν εννοώ πως τα άλλα του βιβλία δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα αλλά πως σε αυτό το βιβλίο μοιάζει ελαφρώς πιο σοβαρός, πιο αποφασισμένος να αγγίξει και θέματα που δεν αφορούν μόνο τον έρωτα αλλά την ανθρώπινη ζωή.Έτσι μας παρουσιάζει την αντίδραση του ήρωα μας στην απώλεια,στη μοναξιά αλλά και το πως ένα μικρό παιδί καλείται να χειριστεί την ίδια απώλεια και να μάθει να ζει διαφορετικά.

Αυτά από εμένα και το bookish ταξιδάκι μου στο Παρίσι και στην Μονμάρτη με τον Nicolas Barreau.Περιμένω τα σχόλια σας και τα λέμε με επόμενο βιβλίο.Μέχρι τότε,να είστε καλά και να διαβάζετε ο,τι αγαπάτε.

Βραδινά Ραντεβού-Τατιάνα Τζινιώλη

2020-01-06T14:42:00.002+02:00

H Τατιάνα Τζινιώλη με συνοδεύει τα τελευταία Χριστούγεννα με τα βιβλία της και έχει γίνει για μένα μια μικρή παράδοση στις γιορτές.Στις αρχές του Δεκεμβρίου έφτασε στα χέρια μου από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή το νέο της βιβλίο "Βραδινά Ραντεβού"

Η Τατιάνα έχει καταφέρει να καταστήσει δημοφιλές στο ελληνικό κοινό το contemporary romance,ένα είδος που δεν ήταν και ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα αν και ανθεί ιδιαίτερα στο εξωτερικό.Μοντέρνο μυθιστόρημα, με σύγχρονα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τους προβληματισμούς της σύγχρονης εποχής συνήθως μέσα σε ένα urban περιβάλλον.

Όπως κάνουμε συνήθως, θα παραθέσω το κείμενο του οπισθοφύλλου και έπειτα θα σας πω τη γνώμη μου.

Οπισθόφυλλο

Κάλι

«Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε πέντε χρόνια;»

Δεν φανταζόμουν πως μία ερώτηση θα με έκανε να αμφισβητήσω τα πάντα.

Και ύστερα είδα εκείνον. Έναν άγνωστο σε ένα καφέ, που δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω.

Όμως, θέλω πραγματικά να μπλέξω σε μία ιστορία που γράφει παντού πάνω της πως θα τελειώσει άσχημα;

Ένα ταξίδι που θέλω να κάνω στο Βανκούβερ θα αλλάξει τα πάντα, καθώς λόγω των ακραίων καιρικών συνθηκών αποκλείομαι στη Μινεσότα.

Κέιν

Οι άνθρωποι που έχω κοντά μου είναι ελάχιστοι, και μου αρέσει έτσι.

Προτεραιότητά μου είναι μόνο η δουλειά μου κι ας λένε πως πρέπει να βγαίνω πιο συχνά.

Και ύστερα είδα εκείνη. Έρχεται στο καφέ και φορά τα συναισθήματα στο πρόσωπό της. Από εκεί που προέρχομαι εγώ, κάτι τέτοιο μπορεί να σε βάλει σε πολλούς μπελάδες.

Περνάμε ώρες ολόκληρες να μιλάμε στο τηλέφωνο και να γνωρίζει ο ένας τον άλλον, όμως κανείς μας δεν κάνει το επόμενο βήμα.

Ένα ταξίδι που θέλει να κάνει στο Βανκούβερ θα αλλάξει τα πάντα, καθώς λόγω των ακραίων καιρικών συνθηκών αποκλείεται στη Μινεσότα.

Μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα, το polar vortex (πολική δίνη) που έπληξε τις βορειοδυτικές πολιτείες, τζαζ και δύο άγνωστοι που γνωρίζονται και ερωτεύονται στο Σικάγο.

Η άποψη μου

Το βιβλίο ταίριαζε με το χειμωνιάτικο και χριστουγεννάτικο κλίμα λόγω της σύνδεσης του με τον Αμερικανικό βαρύ χειμώνα.Θεωρώ πως η γραφή της συγγραφέως έχει εξελιχθεί από το προηγούμενο βιβλίο της και έχει ωριμάσει ακόμη περισσότερο στο πως χειρίζεται τους χαρακτήρες της και τα γεγονότα της ζωής τους.

Δύο νέοι άνθρωποι που θέλουν να αγαπηθούν αλλά διστάζουν εξαιτίας των φόβων τους.Έρχονται όμως πιο κοντά και περνούν μια μαγική εβδομάδα σε ένα ξενοδοχείο αποκλεισμένο από τον έξω κόσμο λόγω της πυκνής χιονόπτωσης.Αυτή η ιδέα της συγγραφέως δίνει μια άλλη ένταση στο βιβλίο δημιουργώντας μια μαγική σφαίρα μέσα στην οποία κλείνονται οι δύο ήρωες μας ζώντας τον έρωτα τους.

Το Σικάγο όμορφο,φωτεινό και ιδιαίτερο αναδεικνύεται μέσα από τις περιγραφές και ο αναγνώστης μπορεί να νιώσει πως βαδίζει στους δρόμους του και επισκέφτεται τα φεστιβάλ και τα καταστήματα του.

Η Τατιάνα Τζινιώλη γράφει φρέσκα,σύγχρονα με αναφορές σε στοιχεία που μας κάνουν να συνδεθούμε περισσότερο με το κείμενο (αναφορές σε τραγούδια και σειρές της εποχής μας) και να νιώσουμε πως μας αφορά ουσιαστικά.

Ένα ακόμη στοιχείο που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον ήταν πως η συγγραφέας ασχολήθηκε και με ένα αλλο θέμα πέρα από τον έρωτα και ήταν μια πολύ σημαντική προσθήκη κατά τη γνώμη μου.Αυτή η προσθήκη αφορά τον χαρακτήρα της Αμάντα.Η Αμάντα είναι η παλαιότερη φίλη της Κάλι αλλά ταυτόχρονα ένας μόνιμος πονοκέφαλος για την Κάλι που νιώθει πως συνεχώς βρίσκεται στο στόχαστρο της .Η Άμαντα διαφωνεί με κάθε επιλογή της Κάλι και κατακρίνει κάθε βήμα της είτε στα ερωτικά είτε στα επαγγελματικά της ρίχνοντας την αυτοπεποίθηση της πρωταγωνίστριας.

Αναδεικνύεται ένα θέμα που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι μετά την ενηλικίωση τους και συχνά κοντά στα 30 τους καθώς αλλάζουν από τα νεανικά τους χρόνια και καλούνται να κάνουν παρέα με άτομα με τα οποία δεν ταιριάζουν.Το μόνο που τους συνδέει είναι οι αναμνήσεις τους και οι ωραίες στιγμές τους όταν ήταν μικροί. Η Κάλι πέρα από τις αποφάσεις της λοιπόν για τον Κέιν και τη ζωή της θα χρειαστεί να αποφασίσει για τη φιλία της για να την Αμάντα και ίσως να αφήσει και κάποια νέα φίλη να την πλησιάσει.

Σε γενικές γραμμές νομίζω πως αν είστε φαν των ρομαντικών μυθιστορημάτων θα αγαπήσετε το βιβλίο της Τατιάνας Τζινιώλη και θα ταυτιστείτε με τους χαρακτήρες της καθώς θα ταξιδεύετε στο Σικάγο και στο δρόμο για το χιονισμένο Βανκούβερ.

*Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την κριτική μου για τα 18 Σκαλιά,το προηγούμενο βιβλίο της Τατιάνας Τζινιώλη.

To βιβλίο των ονείρων-Nina George

2020-01-03T19:42:00.001+02:00

Φτάσαμε λοιπόν με πολλά βιβλία και πολλές νέες σελίδες στο 2020.Αυτή είναι η πρώτη βιβλιοκριτική που ανεβαίνει στο blog για τη νέα χρονιά αλλά αφορά ένα βιβλίο που διάβασα τις τελευταίες ημέρες του 2019 και μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις.

H Nina George μου ήταν βέβαια γνωστή καθώς είχα διαβάσει το "Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος και η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν έλαβα από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος και το καινούργιο της βιβλίο της.

"Το βιβλίο των Ονείρων" με το υπέροχο εξώφυλλο και την ιδιαίτερη του υπόθεση μου τράβηξε το ενδιαφέρον.Η υπόθεση στο οπισθόφυλλο σε κάνει να αναρωτιέσαι πως η συγγραφέας κατάφερε να μετατρέψει ένα εκ πρώτης όψεως βαρύ και στενάχωρο θέμα, σε πηγή αισιοδοξίας και θετικών μηνυμάτων(ξέρουμε δα πως η Nina George αφήνει πάντα στα βιβλία της μια νότα χαράς και φωτεινής αισιοδοξίας που μοιάζει να φωτίζει κάθε θλιβερό γεγονός)

Αλλά πριν σχολιάσω περισσότερο το βιβλίο,πάμε να δούμε καλύτερα το οπισθόφυλλο.

Οπισθόφυλλο

Από τη συγγραφέα του best seller Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο Ένα μυθιστόρημα για τη θνητότητα με ξεχωριστούς λογοτεχνικούς χαρακτήρες που θα συντροφεύουν τον αναγνώστη πολύ καιρό μετά την ανάγνωση του βιβλίου. Μπορούν, άραγε, λάθος αποφάσεις να μας κάνουν ευτυχισμένους; Η ζωή είναι ένα σύνολο από συνεχείς αποφάσεις. Αλλά, ποιες είναι οι σωστές; Ποιες οδηγούν στην ευτυχία, την αγάπη, τη φιλία και ποιες φέρνουν απόγνωση και μοναξιά; Με αυτό το υπαρξιακό ερώτημα παλεύουν ο πολεμικός ανταποκριτής Χένρι, η εκδότρια Έντι και ο υπερευαίσθητος έφηβος Σαμ, όταν μετά από ένα ατύχημα ο Χένρι πέφτει σε κώμα. Η συγγραφέας του παγκόσμιου best seller Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο μας χαρίζει ένα απολαυστικό, ευχάριστο, γλυκόπικρο παραμύθι για την απόσταση που μπορεί να διανύσει κανείς για χάρη της αγάπης και της φιλίας.

Η γνώμη μου

Και τώρα που διάβασες το οπισθόφυλλο ίσως σκεφτείς "τι είναι αυτά που λες Αθανασία;Πως στο καλό καταφέρνει η Nina George να κάνει αισιόδοξο ένα βιβλίο με έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε κώμα;"Και όμως έχω να σου πω αγαπητέ μου αναγνώστη πως το καταφέρνει.Το βιβλίο είναι πραγματικά ένα κείμενο που κυλάει σαν νερό και μέσα από τις σκοτεινές στιγμές του Χένρι υμνείται η αγάπη και η ζωή.Βρισκόμαστε στην εντατική όμως αυτό δεν σταματάει τη ροή του κειμένου από το να είναι απόλυτα ζωντανή,απόλυτα γεμάτη χρώματα και στιγμές ανθρώπινης παρουσίας.

Κομμάτια κομμάτια η ζωή του Χένρι αλλά και της Έντι που η αγάπη της είναι σαν γιατρικό για κάθε τραύμα και του μικρού Σαμ που ξέρει πως κάθε άνθρωπος αξίζει να τον φροντίσουν και να τον αγαπήσουν.

Το βιβλίο μου άρεσε ακόμη περισσότερο από το "Μικρό Παριζιάνικο βιβλιοπωλείο" γιατί θεωρώ πως ενώ η παρουσία του θανάτου και του κινδύνου ήταν έντονη, ήταν αυτό το εύθραυστο της ανθρώπινης ζωής που έδινε στο βιβλίο μια μορφή παρηγοριάς, σαν να επρόκειτο για ένα εγχειρίδιο για να εκτιμήσουμε τη ζωή.Γιατί σίγουρα υπάρχει και ο θάνατος αλλά υπάρχει και η αγάπη.Υπάρχει ο πόνος αλλά υπάρχουν και οι πολύτιμες αναμνήσεις.Η Nina George κρατάει τις μικρές ,όμορφες στιγμές της ζωής σαν φυλακτό και μας θυμίζει πως πρέπει να θυμόμαστε πως η αγάπη κερδίζει τα πάντα και πως κανείς δεν ξεχνιέται όταν βρίσκεται στη καρδιά μας.

Oι Καρτ Ποστάλ-Victoria Hislop

2019-12-20T13:04:00.004+02:00

Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο σε ένα βιβλίο που το έχω δανειστεί εδώ και αρκετές ημέρες από τη βιβλιοθήκη και ήθελα πολύ να το διαβάσω.

Το βιβλίο είναι "Οι Κάρτ Ποστάλ" της Victoria Hislop που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα.

Είχα αρκετές προσδοκίες για το βιβλίο και αυτό νομίζω πως οφείλεται στο γεγονός πως μου άρεσαν πολύ τα άλλα δύο βιβλία της συγγραφέως που είχα διαβάσει.

"Το Νησί" το είχα διαβάσει πριν χρόνια και μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις.Το ίδιο συνέβη και με "Το Νήμα" που φρέσκαρα και πάλι πολύ πρόσφατα λόγω της Λέσχης Ανάγνωσης "Βιβλία στο Κουμπί".

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα τις "Καρτ Ποστάλ" με την εντύπωση πως θα διαβάσω ένα πολύ καλό βιβλίο στο οποίο του επίκεντρο του οποίου θα ήταν και πάλι η Ελλάδα.Βέβαια τα πράγματα δε πήγαν όπως ακριβώς θα τα περίμενα.

Οπισθόφυλλο

Κάθε βδομάδα, στο γραμματοκιβώτιο της Έλι καταφθάνουν αλλεπάλληλες καρτ ποστάλ, με παραλήπτη ένα όνομα που της είναι άγνωστο, χωρίς διεύθυνση αποστολέα και με μόνο το αρχικό γράμμα Α αντί για υπογραφή.

Με τους φωτεινούς ουρανούς, τις γαλάζιες θάλασσες και τις σαγηνευτικές ομορφιές της Ελλάδας που απεικονίζουν, αυτές οι καρτ ποστάλ δίνουν χρώμα στη ζωή της. Μετά από έξι μήνες, ξαφνικά, παύουν να έρχονται και η Έλι νιώθει μια απογοήτευση. Όμως το κολάζ που έχει δημιουργήσει με τις κάρτες στον τοίχο του διαμερίσματός της την έχει ήδη μαγέψει.

Η Έλι έχει πειστεί ότι πρέπει να δει αυτή τη χώρα με τα μάτια της.

Το πρωί που αναχωρεί για την Αθήνα, φτάνει στο γραμματοκιβώτιό της ένα σημειωματάριο.

Οι σελίδες του διηγούνται την ιστορία της οδύσσειας ενός άντρα που ταξιδεύει στην Ελλάδα. Αναπάντεχη, συγκινητική και καμιά φορά σκοτεινή, η ιστορία του Α ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ανακάλυψη όχι μόνο ενός πολιτισμού, αλλά και της λαχτάρας του να ξαναζήσει τη ζωή στο έπακρο

Η άποψη μου

Αρχικά περίμενα πως θα επικεντρωθούμε στην Έλι και τη ζωή της στην Αγγλία.Οι Καρτ Ποστάλ λαμβάνονται από την Έλι η οποία φαίνεται να είναι βαλτωμένη σε μια ζωή που δεν την ικανοποιεί.Νιώθει μόνη της και αυτές οι καρτ ποστάλ είναι ουσιαστικά μια ηλιαχτίδα ελπίδος για να αλλάξει τη ζωή της και να κρατηθεί από κάπου.

Αντ΄αυτού όμως στο επίκεντρο βρίσκεται ένας Άγγλος που γράφει τις καρτ ποστάλ και τη στέλνει στην διεύθυνση όπου μένει η Έλι .Θεωρεί πως εκεί μένει η γυναίκα που κάποτε αγάπησε αλλά τον άφησε χωρίς να καταφέρουν να κάνουν μαζί το ταξίδι που σχεδίαζαν στην Ελλάδα.

Εκείνος όμως ταξιδεύει στην Ελλάδα, μιλάει με τους κατοίκους και συγκεντρώνει μικρές ιστορίες από κάθε πόλη.Αυτές οι ιστορίες καταγράφονται σε ένα σημειωματάριο και καταλήγουν στο ταχυδρομικό κουτί της Έλι.

Η ιδέα των μικρών αυτοτελών διηγήσεων μέσα στο κείμενο,δε με ενθουσίασε.Οι ιστορίες ήταν σχετικά απλές και ανθρώπινες (2-3 ήταν πράγματι ενδιαφέρουσες) χωρίς όμως να μπορώ να μιλήσω για κάτι εντυπωσιακό που κράτησε το ενδιαφέρον μου.

Ενα άλλο στοιχείο που θεωρώ πως με ενόχλησε ήταν πως στο συγκεκριμένο βιβλιο υπήρχε μια "ρομαντική" οπτική της ελληνικής κοινωνίας από την συγγραφέα.Φυσικά και προσπαθεί να αποτυπωθεί η ελληνική πραγματικότητα με τη κρίση και την ανεργία αλλά θα έλεγα πως υπερβάλλει λίγο θεωρώντας πως οι Έλληνες διατηρούν μια παλιά νοοτροπία σε ορισμένα θέματα(για παράδειγμα δε θεωρώ πως είναι τόσο εύκολο να προσκαλέσει μια οικογένεια σπίτι της έναν ξένο άνθρωπο που συνάντησε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου και τον γνωρίζει μόνο μια ώρα) ενώ πολλά πράγματα έχουν αλλάξει καθώς η κοινωνία εξελίσσεται.

Κατα τα άλλα ήταν ένα βιβλίο που διάβασα γρήγορα, η γραφή ήταν απλή αλλά ελκυστική χωρίς όμως να δημιουργεί αυτήν την έντονη ρεαλιστική ατμόσφαιρα που συναντάμε σε άλλα μυθιστορήματα της.

Ένα μέτριο βιβλίο (δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό απλά δεν είχε το νεύρο που θα περίμενα από την Χίσλοπ) που σίγουρα αναγνωρίζω πως έχει γραφτεί με αγάπη για την Ελλάδα και προβάλλει τις ομορφιές της στο αναγνωστικό κοινό και του εξωτερικού.

'Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια VS Βάλε ένα φύλακα (Harper Lee)

2019-12-19T19:10:00.002+02:00

Αυτό το άρθρο είναι για μένα ήδη αγαπημένο γιατί θα μιλήσω για τα βιβλία της Harper Lee η οποία είναι μια σπουδαία γυναικεία μορφή της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας και άφησε τη σφραγίδα της στα Αμερικανικά κείμενα.

Αρχικά να πω πως διάβασα το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια " στις αρχές του 2019 και ήταν πραγματικά μια αναγνωστική εμπειρία που δε ξεχνάς.Αγαπώ τα βιβλία που αφορούν τις παλαιότερες δεκαετίες στον Αμερικανικό Νότο,που διαδραματίζονται σε περιοχές όπως η Αλαμπάμα όπου το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων βρισκόταν για χρόνια στο επίκεντρο με τον ρατσισμό και τις ταραχές για τα δικαιώματα των εγχρώμων.

Το "Όταν σκοτώνουν τα Κοτσύφια" μιλάει για όλα αυτά αλλά με έναν τρόπο υπόγειο.Τα νιώθεις χωρίς ακριβώς να στα λέει η συγγραφέας και σε βάζει ακριβώς στην ατμόσφαιρα του επαρχιακού Μέικομπ της Αλαμπάμα στα 1930.

Παρακάτω θα σας πω την άποψη μου τόσο για το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" που ξαναδιάβασα για τη Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλία στο Κουμπί αλλά και για το "Βάλε ένα φύλακα" τη λιγότερο γνωστή του κλασσικού βιβλίου.(Και τα δύο βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Bell)

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια

Οπισθόφυλλο

"Σκοτώστε όσες κίσσες θέλετε, αν μπορείτε να τις πετύχετε, αλλά να θυμάστε ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις τα κοτσύφια".
Αυτή είναι η συμβουλή του δικηγόρου Άττικους Φιντς στα παιδιά του, καθώς ο ίδιος αποφασίζει να υπερασπιστεί στο δικαστήριο το πραγματικό "κοτσύφι" αυτής της υπέροχης ιστορίας, έναν νεαρό μαύρο...

Μέσα από τα παιδικά μάτια της Σκάουτ και του Τζεμ Φιντς, η Χάρπερ Λη εξερευνά με αναντίρρητη εντιμότητα και αστείρευτο χιούμορ τον παραλογισμό της στάσης των ενηλίκων απέναντι στις φυλετικές και κοινωνικές διακρίσεις στον Αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του '30.
Τα φαινομενικά γαλήνιο και ειρηνικό Μέικομπ της Αλαμπάμα είναι στην πραγματικότητα βουτηγμένο στην προκατάληψη, τη βία και την υποκρισία. Αλλά τη ναρκωμένη συνείδηση της πόλης θα συνταράξει το σθένος ενός ανθρώπου που αγωνίζεται για δικαιοσύνη...

Βάλε ένα φύλακα

Οπισθόφυλλο

Η Χάρπερ Λη έγραψε το «Βάλε Ένα Φύλακα» πριν το βραβευμένο με Πούλιτζερ «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια» και επί πολλά χρόνια το χειρόγραφο ήταν ξεχασμένο.

Πρόκειται για το νέο, πολυσυζητημένο βιβλίο της Harper Lee, Βάλε Ένα Φύλακα (Go Set a Watchman), το οποίο από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του, σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, μέχρι σήμερα, βρίσκεται συνεχώς στις πρώτες θέσεις στις λίστες των best sellers ενώ έχει ήδη -ή πρόκειται να- εκδοθεί σε πάνω από 30 χώρες.

Η Harper Lee είναι η συγγραφέας του θρυλικού Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια –ένα από τα σπουδαιότερα και δημοφιλέστερα βιβλία της αμερικανικής λογοτεχνίας, που διαβάζεται μέχρι σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο διατηρώντας αμείωτη τη φρεσκάδα και τη δύναμή του, και το οποίο χάρισε στην συγγραφέα του το Βραβείο Πούλιτζερ το 1961.

Το Βάλε Ένα Φύλακα, στο οποίο ξανασυναντάμε τη Σκάουτ και τους άλλους ήρωες της Harper Lee, δύο δεκαετίες αργότερα, είναι στην πραγματικότητα το πρώτο της βιβλίο. Η συγγραφέας συνέλαβε αρχικά την ιστορία της ενήλικης Σκάουτ, αλλά οι αναφορές στην παιδική της ηλικία στο Νότο συνάρπασαν την επιμελήτρια του εκδοτικού της οίκου τόσο ώστε τη συμβούλεψε να τις αναπτύξει σε μια ξεχωριστή ιστορία, που έγινε το Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια. Ύστερα, το Βάλε Ένα Φύλακα ξεχάστηκε, για να ανακαλυφθεί μόλις πρόσφατα από τη δικηγόρο της συγγραφέως σ’ ένα φάκελο με άλλα έγγραφα. Η Harper Lee αποφάσισε να το εκδώσει χωρίς επεμβάσεις και αλλαγές, όπως ακριβώς γράφτηκε, ενώ η είδηση για την εύρεση του χειρογράφου και την έκδοσή του έγινε πρώτο θέμα διεθνώς και προκάλεσε φρενίτιδα στον εκδοτικό κόσμο.

Η άποψη μου

To "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" όπως ανέφερα και παραπάνω ήταν για μένα μια πολύ ευχάριστη αποκάλυψη.

Αρχικά ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου αφορά αποκλειστικά την καθημερινότητα της Σκάουτ,του αδερφού της Τζεμ και του φίλου τους Ντιλ.Τα παιχνίδια τους, οι γνωστοί τους και η εμμονή τους με το γειτονικό σπίτι των Ράντλει όπου μένει κρυμμένος ένας από τους γιους των ιδιοκτητών για χρόνια.

Μέσα από τα παιδικά μάτια της Σκάουτ βλέπουμε τον τρόπο που οι λευκοί κάτοικοι του Μέικομπ αντιμετωπίζουν τον Τομ Ρόμπινσον, έναν έγχρωμο άντρα που κατηγορείται για τον βιασμό μιας λευκής από μια περιθωριακή οικογένεια της περιοχής.

Η Σκάουτ, ο αδερφός της και ο Ντιλ ο φίλος τους που τους συντροφεύει τα καλοκαίρια δε μπορούν να αντιληφθούν τον τρόπο που σκέφτονται οι μεγάλοι γιατί δεν έχουν διαβρωθεί από τον ρατσισμό και τις προκαταλήψεις.Βλέπουν μονάχα ανθρώπους και όχι χρώματα και αυτή είναι η διαφορά τους.

Ένα άλλο δυνατό στοιχείο του βιβλίου είναι ο Άττικους(ο πατέρας της Σκάουτ και του Τζεμ) και η σταθερότητα που εκπέμπει σαν προσωπικότητα.Ψύχραιμος, δίκαιος και ταγμένος στο καθήκον του μοιάζει στα μάτια της κόρης του σαν ένας Θεός που καταφέρνει πάντα να τις δίνει τις σωστές απαντήσεις.

Ο Άττικους υπερασπίζεται τον Τομ Ρόμπινσον ακόμη και αν ξέρει πως πρόκειται για μια χαμένη μάχη.Ακόμη και αν η πόλη τον κατηγορήσει πως είναι φίλος των εγχρώμων.Ο Άττικους δε λυγίζει και δε δείχνει ποτέ να εξαντλείται από την άνιση μάχη του απέναντι στην αδικία.Γι΄αυτό και θα έλεγα πως είναι ένας χαρακτήρας που κυριαρχεί στο βιβλίο ακόμη και στις σκηνές που δεν αναφέρεται καν.

Από την άλλη η Σκάουτ σταδιακά περνάει από τη φάση της αθωότητας σε μια σκληρή προσγείωση στη πραγματικότητα μέσα από δύσκολες στιγμές συνειδητοποίησης.Το βιβλίο είναι ένα "Bildungsroman" ,δηλαδή ένα κείμενο για την "ενηλικιίωση" του κεντρικού ήρωα (της μικρής Σκάουτ εδώ) που σταδιακά αντιλαμβάνεται πως τα πράγματα δεν είναι απλά, οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται από περίπλοκους κανόνες και οι ενήλικες βλέπουν πράγματα που δεν μπορεί εκείνη να τα δει.

Το κείμενο επίσης αφορά ιδιαίτερα και τις γυναίκες καθώς η Σκάουτ, ένα άτακτο αγοροκόριτσο κρίνεται συνέχεια για τη συμπεριφόρα της. Αυτό που περιμένει η μικρή κοινωνία του Μέικομπ από ένα κορίτσι είναι να φοράει κομψά φορεματάκια, να παίζει με τα κουζινικά του και να είναι τρυφερό και αθώο.Γενικότερα στα 30's υπήρχε αυτό το ιδανικό της "Νότιας Θηλυκότητας" καθώς πίστευαν πως οι γυναίκες έπρεπε να είναι εύθραστες, γλυκιές και έτοιμες να προστατευτούν από ένα ισχυρό αρσενικό.

Έτσι η ζωή της Σκάουτ γίνεται όλο και πιο δύσκολη προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγορίστικη συμπεριφορά της και στην θηλυκή της πλευρά.Βεβαίως υπάρχουν και αλλες γυναικείες μορφές στο κείμενο που περιστοιχίζουν τη Σκάουτ και άλλοτε προβάλλουν αυτό το πρότυπο θηλυκότητας (θεία Αλεξάνδρα, κορίτσια στο σχολείο, γυναίκες των φιλανθρωπικών συγκεντρώσεων) ενώ υπάρχει και η Μόντι η γειτόνισσα τους που εμφανίζεται πολύ πιο ανεξάρτητη και δυναμική από τις άλλες γυναίκες του Μέικομπ.

Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το "Βάλε ένα φύλακα" περίμενα πως θα ένιωθα πάλι αυτό το οικείο αίσθημα που μου μετέδωσε το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια".Αυτή τη γλυκιά νοσταλγία για τα παιδικά χρόνια, το ενδιαφέρον για μια κοινωνία που αλλάζει και τη μελέτη των ανθρώπων μιας άλλης εποχής.ΟΧΙ

Τίποτα από αυτά δε συνέβη προς μεγάλη μου απογοήτευση.Στη πραγματικότητα δε καταλαβαίνω γιατί χρειάστηκε να κυκλοφορήσει αυτό το δεύτερο βιβλίο.

Έχουμε μια Σκάουτ που είναι συνέχεια εκνευρισμένη και εριστική όταν επιστρέφει στο Μέικομπ για διακοπές καθώς μένει στη Νέα Υόρκη.Έχουμε έναν Άττικους σχεδόν ανάπηρο από την ρευματοειδή αρθρίτιδα.Επίσης εμφανίζεται ένας νεαρός υποψήφιος γαμπρός που δουλεύει με τον Άττικους και μάλιστα γνωρίζει τη Σκάουτ από παιδί γιατί μεγάλωσε και αυτός στη γειτονιά(δεν υπήρχε πουθενά στο ¨Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια").Η πόλη βρίσκεται σε αναβρασμό καθώς οι έγχρωμοι διεκδικούν τα δικαιώματα τους και όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει.

Ο Άττικους εμφανίζεται σαν ένας συντηρητικός ηλικιωμένος που δεν πιστεύει πως οι νέγροι έχουν τη δεδομένη χρονική στιγμή την μόρφωση και την ωριμότητα να διαχειριστούν περισσότερα δικαιώματα και μάχεται εναντίον των οδηγιών που έρχονται από τον Βορρά της χώρας.

Άλλη μια απογοήτευση ήταν ο θείος Τζακ που έχει μετατραπεί σε έναν φαμφαρόνο τύπο που απαγγέλει ποίηση και δε μπαίνει ποτέ στο ψητό του θέματος.Η Καλπόυρνια επίσης δεν εμφανίζεται παρά ελάχιστα και αυτό για να φανεί η ρήξη της με τη Σκάουτ και τους λευκούς.Και ξέχασα να σας κάνω και ένα spoiler:

;Exει πεθάνει και ο αδερφός της Σκάοτ, ο Τζεμ.

Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία έχουν να κάνουν με τις παιδικές αναμνήσεις της Σκάουτ που μας γυρίζουν πίσω σε χαρακτήρες και εποχές από το πρώτο βιβλίο.

Ο Άττικους καταστρέφεται σαν προσωπικότητα στο βιβλίο αυτό.Μια άλλη άποψη θα έλεγε πως αποκαθηλώνεται.Γίνεται άνθρωπος μπροστά στα μάτια της Σκάουτ που τον είχε για Θεό.Και για πρώτη φορά η ίδια θα αναγκαστεί να νιώσει πως είναι μόνη της.Με δική της γνώμη που οφείλει να υπερασπιστεί απέναντι στον κόσμο.Αυτό είναι ένα θετικό που μπορώ να διακρίνω στο κείμενο αλλά δε ξέρω αν άξιζε να τσαλακωθεί τόσο ο Άττικους για να "ωριμάσει" η Σκάουτ.

Αυτά είναι περίπου τα βασικά σημεία των δύο βιβλίων και παρά το γεγονός πως το "Βάλε ένα φύλακα" δε μου άρεσε ιδιαίτερα, θα πρότεινα να το διαβάσετε για έχετε κι εσείς μια ολοκληρωμένη άποψη για τους χαρακτήρες από το ξεκίνημα τους μέχρι το κλείσιμο του δεύτερου αυτού βιβλίου.

Το βαλς των Δέντρων και του Ουρανού-Jean-Michel Guenassia

2019-12-14T15:07:00.001+02:00

Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία που σε ταξιδεύουν πέρα από τα συνηθισμένα και σε μαθαίνουν πράγματα που ίσως να μην ήξερες καν πως υπάρχουν.Συναισθήματα, άνθρωποι και μυστικά που ο συγγραφέας τα μοιράζεται μαζί σου σε ένα μοναδικό παιχνίδι με κέντρο πάντα το βιβλίο.

Η εισαγωγή αυτή γινέται για χάρη ενός πολύ ωραίου βιβλίου που διάβασα πριν μερικές ημέρες.

Πρόκειται για το βιβλίο του Jean-Michel Guenassia "To Βαλς των Δέντρων και του Ουρανού" (Eκδόσεις Πόλις) με το υπέροχο εξώφυλλο που αποτελεί λεπτομέρεια του πίνακα του Vincent Van Gohn "Έναστρη Νύχτα"

Το συγκεκριμένο βιβλίο το είδα φωτογραφημένο σε κάποια προφίλ στο instagram και ομολογώ ότι το έψαχνα λόγω εξωφυλλoυ και συσχέτισης με τον διάσημο συγγραφέα Vincent Van Gohn..Το βρήκα τελικά και το διάβασα μονορούφι καθώς ήταν ένα εύκολο σχετικά κείμενο,που κυλούσε ευχάριστα.

Οπισθόφυλλο

Το 1890 ο Βίνσεντ βαν Γκογκ εγκαθίσταται σε μια ταπεινή πανσιόν στο χωριό Ωβέρ-συρ-Ουάζ. Συναναστρέφεται στενά τον γιατρό Γκασέ, φίλο των ιμπρεσιονιστών.

Η κόρη του γιατρού, η Μαργκερίτ Γκασέ, είναι μια κοπέλα που ασφυκτιά μέσα στο περιβάλλον οικογενειακής αλλά και γενικότερης κοινωνικής καταπίεσης που επικρατεί για τις γυναίκες εκείνη την εποχή. Θα συναντήσει τον Βαν Γκογκ και θα γίνει ερωμένη του.
Ο Γκενασιά μάς παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τις τελευταίες μέρες της ζωής του ζωγράφου. Και αν ο γιατρός Γκασέ δεν ήταν αγνός εραστής της τέχνης, αλλά ένας φιλοχρήματος και ματαιόδοξος έμπορος; Και αν η κόρη του ήταν ένα πρόσωπο υπερβολικά ρομαντικό και υπερβολικά παθιασμένο κι ερωτευμένο; Και αν ο Βαν Γκογκ δεν αυτοκτόνησε; Και αν ορισμένοι πίνακές του δεν φιλοτεχνήθηκαν από τον ίδιο;
Ο Γκενασιά αξιοποιεί τις πιο πρόσφατες αποκαλύψεις για τη ζωή του ζωγράφου και μπολιάζει την πραγματικότητα με την πλούσια μυθιστορηματική φαντασία του.

H άποψη μου

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας δεν είναι ,όπως θα περίμενε ίσως κάποιος, ο διάσημος ζωγράφος.Πρωταγωνίστρια είναι η Μαργκερίτ Γκασέ.

Και μάλιστα πίσω από αυτη τη νεαρή γυναίκα που βρίσκεται παγιδευμένη κάτω από την εξουσία του πατέρα της και του αδερφού της, είναι η Γυναίκα της εποχής.Η κάθε γυναίκα πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα που όφειλε να παντρευτεί αυτόν που της έδιναν για σύζυγο, δε τολμούσε να ονειρευτεί πως μπορεί να είναι ανεξάρτητη και δεν μπορούσε να ασχοληθεί με επαγγελματικούς τομείς που για χρόνια ήταν ανδροκρατούμενοι.

Για μένα είναι κατά βάση ένα φεμινιστικό βιβλίο που συνδέεται βέβαια και με την τέχνη.Η θέση της γυναίκας δίνεται με πολύ γλαφυρό τρόπο όχι μόνο με την Μαργκερίτ.Βλέπουμε τη φίλη της Έλεν που είναι πιο εύπορη από ο,τι τα μέλη της οικογένειας Γκασέ ,να είναι απολύτως ευχαριστημένη με τη μοίρα της.Δεν αντιδράει δεν παραπονιέται, θεωρεί πως αυτό είναι και πρέπει να το δεχτούν.

Αλλή μια ιδιαίτερη γυναικεία φιγούρα είναι η οικιακή βοηθός της οικογένειας Γκασέ που αντί να βοηθήσει την Μαργκερίτ,γίνεται και αυτή συνένοχος στην καταπίεση εις βάρος της για να γλιτώσει τη δουλειά της και να έχει την εύνοια του αφεντικού της που μάλλον υπήρξε και εραστής της.

Ο Βίνσεντ έρχεται σαν πελάτης του γιατρού στο επαρχιακό χωριό τους και σκάει σαν πυροτέχνημα στην ζωή της Μαργκερίτ που βρίσκεται σε τέλμα.

Τον ερωτεύεται και αυτός ο έρωτας της αλλάζει όλη τη ζωή ακόμη και τα όποια σχέδια είχε κάνει για να διαφύγει μακριά από το σπίτι της.

Το βιβλίο καταφέρνει να μας δώσει την ατμόσφαιρα της εποχής και την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν εκείνη την εποχή οι Ιμπρεσιονιστές που πάλευαν να ξεχωρίσουν και να φύγουν από μια μόνιμη κατάσταση φτώχειας και ανέχειας.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου που ακτινοβολεί μέσα στο κείμενο και το φωτίζει , είναι η αγάπη για τη ζωγραφική.Ο τρόπος που περιγράφονται οι πίνακες του Βίνσεντ..Η ασίγαστη ανάγκη του να ζωγραφίζει κάθε τι και η προσπάθεια της Μαργκερίτ να μυηθεί στη τέχνη του μοιάζει να ντύνει όλο το βιβλίο με πινελιές χρώματος.

Αν περιμένετε τίποτα παθιασμένους έρωτες, ίντριγκες και σκάνδαλα εδώ δεν υπάρχουν αυτά.Είναι ένα βιβλίο με μια υπόθεση που βαδίζει ευθύγραμμα μέχρι το τέλος οπότε έχουμε τον θάνατο του ζωγράφου και την εκδοχή που μας δίνει ο συγγραφέας για να δέσει το υπόλοιπο κείμενο του με τα αληθινά γεγονότα.

Ένα αρκετά καλό βιβλίο χωρίς βέβαια να το χαρακτηρίσω αριστούργημα.Θα το ξαναδιάβαζα πάντως ευχάριστα ,μπορώ να πω πως σε γενικές γραμμές μου άφησε μια πολύ καλή γεύση.

Μέχρι το επόμενο βιβλίο, να περνάτε καλά και να διαβάζετε ωραία βιβλία!

Έθιμα ταφής-Hannah Kent

2019-12-14T13:36:00.000+02:00

Aν είσαι φανατικός βιβλιόφιλος που ενημερώνεσαι για τα best selleres και τα βιβλία που κατά καιρούς δημιουργούν αίσθηση, τότε ίσως και να έχεις διαβάσει το βιβλίο της Hannah Kent "Έθιμα Ταφής" από τις Εκδόσεις Ίκαρος.
Το βιβλίο είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις και για καιρό το άκουγα παντού οπότε επειδή είμαι εγώ που αντιδρώ στα βιβλία best sellers,δεν το διάβασα αλλά όπως κάνω συνήθως, άφησα να περάσει λίγος καιρός ώστε να καταλαγιάσει το πράγμα.
Η αλήθεια είναι πως είχα διαβάσει την υπόθεση που αναγραφόταν στο οπισθόφυλλο και το μόνο που μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον ήταν η εποχή και η χώρα που διαδραματίζονταν τα γεγονότα (Βόρεια Ισλανδία,1829).Τα υπόλοιπα στοιχεία της υπόθεσης μου φαίνονταν αρκετά βαριά και σχεδόν ήταν ολοφάνερο πως η πρωταγωνίστρια ήταν μελλοθάνατη χωρίς ελπίδα.Οπότε οι οιωνοί δεν ήταν καλοί για μένα και τη σχέση μου με τo συγκεκριμένο βιβλίο.
Πριν λίγες εβδομάδες όμως βρέθηκε μπροστά μου στη βιβλιοθήκη και αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία, σίγουρη πως θα ήταν χειρότερο απ' ο,τι έλεγαν οι κριτικές που το εκθείαζαν.
Πως μου φάνηκε τελικά;
Μα φυσικά και θα σας πω αφού πρώτα σας γράψω παρακάτω τι μας έλεγε το οπισθόφυλλο:

Οπισθόφυλλο

Στη Βόρεια Ισλανδία, το 1829, η Άγκνες Μάγκνουσντότιρ καταδικάζεται σε θάνατο για τη συμμετοχή της στη βίαιη δολοφονία του εραστή της. Με απόφαση του Νομαρχιακού Επιτρόπου Μπγιορν Μπλόνταλ περνάει τους τελευταίους μήνες της ζωής της στο αγρόκτημα του Νομαρχιακού Υπαλλήλου Γιον Γιόνσον, στο ίδιο σπίτι με τη γυναίκα του και τις δυο τους κόρες. Τρομοκρατημένη από την παρουσία μιας φόνισσας η οικογένεια αποφεύγει κάθε επαφή με την Άγκνες. Μόνον ο Τότι, ο νεαρός ιεροδιάκονος εφημέριος, διορισμένος πνευματικός της, προσπαθεί να την στηρίξει και να την συντροφέψει ως το τέλος. Καθώς οι βδομάδες περνούν, η δύσκολη αγροτική ζωή αναγκάζει τα μέλη της οικογένειας να δουλέψουν πλάι πλάι με την Άγκνες. Η ιστορία της ξεδιπλώνεται σιγά σιγά και τόσο το ζευγάρι, όσο και οι δυο κόρες του, συνειδητοποιούν με φρίκη ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που νόμιζαν.

Η απόψη μου

Εννοείται πως έκανα λάθος.Το βιβλίο ήταν πραγματικά εξαιρετικό μέσα στην απλότητα του.Ο τρόπος που σταδιακά γνωρίζουμε την Άγκνες μας κάνει κατά κάποιο τρόπο να είμαστε στην ίδια πλευρά με την οικογένεια του Γιον Γιόνσον που υποχρεώνεται να φιλοξενήσει την μελλοθάνατη Άγκνες.Υποδεχόμαστε μαζί τους μια κατάδικο, μια δολοφόνο και σιγά σιγά μέσα στην απόλυτη δωρικότητα της Ισλανδικής υπαίθρου, πλησιάζουμε περισσότερο την Άγκνες και ανακαλύπτουμε το άνθρωπινο πρόσωπο της καθώς μαθαίνουμε περισσότερα για τη ζωή της και λύνεται μπροστά στα μάτια μας το μυστήριο της δολοφονίας του Νάταν Κέτιλσον.

Κάθε πρόσωπο σκιαγραφείται προσεχτικά ώστε να αντιληφθούμε τα στάδια που περνάει η γνώμη που έχει για τη πρωταγωνίστρια.Οι δύο κόρες που διχάζονται απέναντι στη γυναίκα που μπαίνει στο σπίτι της, η άρρωστη μητέρα τους που προσπαθεί να προστατεύσει την οικογένεια της και ο ιερέας Θόρβαρδουρ Γιόνσον που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον του και στην ανθώπινη του συμπόνοια.

Το βιβλίο δεν έχει εντάσεις.Με αυτό βέβαια δεν εννοώ πως είναι μονότονο αλλά πως δεν αφορά τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται για βιβλία με έντονο μυστήριο, σασπένς και αγωνία.Το κείμενο κυλάει όμορφα δίνοντας μας κάθε πτυχή των γεγονότων με μια τελική κορύφωση προς το τέλος του βιβλίου όπου μαθαίνουμε ακριβώς τι συνέβη το βράδυ των δολοφονιών.

Η ατμόσφαιρα είναι αέρινη και σχεδόν μυστηριακή καθώς η συγγραφέας μας περιγράψει τη μαγεία και τη δύναμη που κρύβουν τα απομονωμένα αυτά μέρη της Ισλανδίας.

Η ιστορία του βιβλίου έχει βασιστεί σε κάποια πραγματικά γεγονότα στα οποία η Hannah Kent βασίστηκε οπότε αυτό κάνει την ιστορία που έπλασε ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Δεν ξέρω αν ήδη έχετε διαβάσει τα Έθιμα Ταφής αλλά αν όχι πιστεύω πως ήρθε η ώρα να το κάνετε.

Μέχρι το επόμενο βιβλίο,να περνάτε καλά και να διαβάζετε τα αγαπημένα σας βιβλία!

"H Κυνηγός του Χίτλερ" -Βιβλιοκριτική

2019-11-30T14:47:00.002+02:00

Πριν λίγο καιρό παρέλαβα από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος το βιβλίο της Kate Quinn "Η κυνηγός του Χίτλερ.Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο βιβλίο μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον λόγω της φανερής του σύνδεσης με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το έντονο γυναικείο στοιχείο. Έχοντας διαβάσει την υπόθεση, διαπίστωσα πως στο επίκεντρο βρίσκονται 3 πολύ δυνατοί γυναικείοι χαρακτήρες: η κυνηγός, η Νίνα Μαρκόβα και η Τζόρνταν.

Δε θα πω ψέματα τα ιστορικά και ειδικά τα πολεμικά μυθιστορήματα δεν είναι αυτό που λένε και οι Άγγλοι "my cup of tea".Γενικώς όταν ένα βιβλίο έχει να κάνει με πολεμικές συνθήκες με αποθαρρύνει να το διαβάσω εκτός αν πρόκειται για κάποιο κείμενο για το οποίο έχω ακούσει πολύ καλά λόγια.

Ξεκίνησα λοιπόν το βιβλίο της Kate Quinn λίγο μαγκωμένα και αναμένοντας να δω αν τελικά άξιζε ο κόπος.

Και έχω να πω πως το βιβλίο με εντυπωσίασε και παρά το μεγάλο του μέγεθος (750 σελίδες) το διάβασα μονορούφι χωρίς να βαρεθώ και να κουραστώ ούτε στιγμή.Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα σφιχτοδεμένο ιστορικό μυθιστόρημα που δεν κάνει πουθενά "κοιλιά" ούτε σε κουράζει.

Οπισθόφυλλο

Η Νίνα Μάρκοβα έχει γεννηθεί στη Ρωσία και ονειρεύεται να γίνει πιλότος. Γίνεται μέλος της μυστικής γυναικείας οργάνωσης με το όνομα Μάγισσες της Νύχτας, που βομβαρδίζουν αποκλειστικά τη νύχτα προκαλώντας χάος στο ανατολικό μέτωπο του Χίτλερ. Ο Βρετανός ανταποκριτής Ίαν Γκράχαμ, που έχει καλύψει όλη τη θηριωδία του πολέμου και τις Δίκες της Νυρεμβέργης, αποφασίζει να γίνει κυνηγός Ναζί. Συναντά τη Νίνα, τη μοναδική επιζούσα που έχει ξεφύγει από την τρομερή και περιβόητη Ναζί δολοφόνο, γνωστή ως «Κυνηγό». Θα μοιραστούν ένα κοινό μυστικό που θα τους δυσκολέψει στον εντοπισμό της Κυνηγού.

Από την άλλη πλευρά, η 17χρονη Τζόρνταν μεγαλώνει στη μεταπολεμική Βοστόνη παλεύοντας να διεκδικήσει το όνειρό της να γίνει φωτογράφος. Ο πατέρας της, επί χρόνια χήρος, φέρνει στο σπίτι τη νέα του σύντροφο και αρραβωνιαστικιά. Έχει γερμανική προφορά και δείχνει να κρύβει ένα μεγάλο κι επικίνδυνο μυστικό.

Η άποψη μου

Όπως είπα και παραπάνω ,το βιβλίο με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες και θεωρώ πως αυτό οφείλεται κατά βάση στους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας.

Η Νίνα είναι ένα αγρίμι που σε μαγεύει.Δυνατή, αμείλικτη και σκληρή ,μια πραγματική μαχήτρια.Πίσω από αυτό όμως βλέπουμε μια ευαισθησία που κρύβει καλά λόγω των βιωμάτων της και την ανάγκη να αγαπηθεί και να στηριχτεί σε κάποιον που την αγαπάει.

Η αγαπημένη μου Tζόρνταν είναι ένα κορίτσι πανέξυπνο, παρατηρητικό και με μια ικανότητα να βλέπει τις λεπτομέρειες σε γεγονότα και καταστάσεις.Αυτό νομίζω είναι και που την μπλέκει σε έναν κυκεώνα μυστικών, ψέματος και θανάτου.Ένα επιπρόσθετο στοιχείο που με έκανε να αγαπήσω το χαρακτήρα της Τζόρνταν ήταν η εσωτερική της μάχη ανάμεσα σε αυτό που περίμενε η κοινωνία από εκείνη σαν νεαρή γυναίκα και σε αυτό που ονειρευόταν η ίδια για τον εαυτό της.Αντί για σύζυγο και οικιακές εργασίες η ίδια ονειρευόταν να γίνει ανεξάρτητη φωτογράφος .Και τελικά τα κατάφερε παρά τις δυσκολίες που πέρασε .

Και οι υπόλοιποι χαρακτήρες όπως ο Ιαν, ο Τόνι κυριαρχούν στο βιβλίο με μεγαλύτερες ή μικρότερες περιγραφές που μας ξεκαθαρίζουν περισσότερο τις συμπεριφορές τους.Η αλήθεια είναι πως σχεδόν όλοι είναι στιγματισμένοι από τον πόλεμο και έχουν τους φόβους τους και τη θλίψη τους για τις απώλειες τους.

Το στοιχείο του μυστηρίου καθώς αναζητούν τη "Κυνηγό" προσθέτει περισσότερο σασπένς στην υπόθεση όπως και οι αμφιβολίες της Τζόρνταν για τη μητριά της.

Το πολεμικό στοιχείο αφορά κυρίως τις εναέριες πτήσεις των Ρωσίδων γυναικών που συμμετέχουν στην αναχαίτιση των Γερμανικών στρατευμάτων.ΟΙ εναέριες μάχες, οι περιγραφές των πτήσεων και η δύναμη των πολεμικών σκηνών προσφέρουν στο κείμενο μια νευρώδη ένταση που σε κάνουν να αγωνιάς σαν να ζεις τη μάχη από κοντα.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα καλοδουλεμένο κείμενο που σε ταξιδεύει στη μακρινή, παγωμένη Ρωσία ,τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική μέσα από ολοζώντανους χαρακτήρες και ένα ιστορικό πλαίσιο δοσμένο με αληθοφάνεια.Το προτείνω ανεπιφύλακτα αν αναζητάς ένα βιβλίο που σε καθηλώσει!

Μέχρι το επόμενο βιβλίο, καλή ανάγνωση!

Παιδικό εργαστήριο φιλαναγνωσίας 2: Οι μεγάλοι ζωγράφοι

2019-11-30T13:06:00.003+02:00

Στόχος του συγκεκριμένου εργαστηρίου είναι να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με έργα των Μεγάλων ζωγράφων μέσα από Βιβλία με πλούσια εικονογράφηση και να αντιληφθούν το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έδρασαν και δημιούργησαν καλλιτέχνες όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ,ο Ντεκά και ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ.

διάβασε με

Παιδικό εργαστήρι φιλαναγνωσίας: Οδός νοστιμιάς

2019-11-30T12:57:00.003+02:00

Το συγκεκριμένο εργαστήριο μας μεταφέρει σε έναν δρόμο που μοσχοβολάει νόστιμες ευωδιές.Στην οδό νοστιμιάς ζούνε οι πιο χαρούμενοι ένοικοι.Ξέρετε γιατί; Μα φυσικά γιατί τρώνε τα πιο νόστιμα φαγητά.Ο κάθε ένοικος μαγειρέυει ένα φαγητό και η συνταγή του ταξίδεψε από τη πατρίδα του για να φτάσει στα πιάτα.

διάβασε με

My bullet Journal-Η όμορφη ζωή μου

2019-11-08T19:47:00.003+02:00

To τέλος της εβδομάδας μας βρίσκει να περιμένουμε το Σαββατοκύριακο με ανυπομονησία .

Αυτές οι φθινοπωρινές ημέρες είναι η καλύτερη ευκαιρία να ασχοληθώ με το bullet journal μου που λόγω ενός κρυώματος που με ταλαιπωρούσε, παραμέλησα λιγάκι.

διάβασε με