Ghost Wiki - ผีไทยพื้นบ้าน

เสาตกน้ำมัน

2012-12-11T11:41:00.002+07:00

เรื่องเสาตกน้ำมันนี้มีข่าวหนาหูทั้งในอดีตและในปัจจุบันเคยลงในหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ จะยกตัวอย่างเฉพาะที่ผมใกล้ชิดที่สุดเพียงหนึ่งราย คือที่บ้านน้าสาวผมเอง ซึ่งไม่ใช่น้าแท้ๆ อะไรแต่นับถือกัน ที่บ้านแกมีเสาไม้ตะเคียน ๑ ต้นตกน้ำมัน ก็ไปเชิญหมอผีมาทำพิธีคือใช้ผ้าแพรเยื่อไม้ผูกต้นเสาปิดทองตั้งเครื่องสังเวยบอกกล่าวเขาเสีย จุดธูปให้ ๑ ดอก รับรองว่าเชิญเขาอยู่ให้สุขสบาย ตั้งแต่ตอนนั้นมาแกเล่าว่าแกขายของดีเหลือเกิน ฐานะก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาตอนหลังๆ แกจะไปทำอะไรก็บอกเขาทุกที ก็ปรากฏว่าสำเร็จตามตั้งใจทุกครั้งจนนานๆ เข้าก็เลยชิน ไม่ได้เอาใจใส่เท่าไหร่ ประกอบกับแกแก่ตัวมากเข้าเลยออกเที่ยวบ้างไม่ใคร่มีเวลาอยู่บ้าน ทางบ้านฐานะก็ทรุดลงเรื่อยๆ

วันหนึ่งเขามีการเข้าทรงกันแกก็ไปดูการเข้าทรงก็เลยถามเจ้าที่มาเข้าทรงว่าฉันเป็นอย่างไร รู้สึกว่าทำอะไรก็ติดขัดเหลือเกินไม่คล่องเหมือนเมื่อก่อน เจ้าที่เข้าทรงจึงบอกว่าที่บ้านมีนางตะเคียนอยู่ด้วย เขามาฟ้องว่าเดี๋ยวนี้อีนางไม่รักเขาไม่เอาใจใส่เขาเลย แต่ก่อนๆอีนางดีมาก เขาก็เคยช่วยเสมอๆ มา ตอนหลังอีนางเอาแต่แต่งตัวและออกเที่ยวอย่างเดียวไม่เคยเอาใจใส่เขาเลย น้าแกเล่าว่าพอเจ้าบอกก็นึกได้เพราะลืมเสียสนิทเคยสั่งเด็กให้มันดูแลแทนแต่เด็กก็ไม่ได้ทำ ก็นึกเสียใจเลยต้องจุดธูปขอขมา แล้วปฏิบัติเขาใหม่ปัจจุบัน (ตอนที่เล่าปี ๒๕๑๖) แก่ดีขึ้นแล้ว

เรื่องเสาตกน้ำมันนี้ยังหาสาเหตุไม่พบว่าเป็นเพราะเหตุใดพอตกน้ำมันจึงมีฤทธิ์ เวลาอยู่ดีๆ ไม่เห็นมีฤทธิ์อะไรเลย หรือจะเป็นเหมือนพวกช้างก็ไม่รู้ที่เวลาตกน้ำมันมักจะดุร้าย

พวกเสาตกน้ำมันหรือไม่ตกก็ตามสันนิษฐานได้เป็นสองนัยคือ เป็นพวกที่ติดมากับต้นไม้เดิมพวกหนึ่ง และพวกที่ถือโอกาสมาเข้าสิงอยู่ภายหลังพวกหนึ่ง พวกที่ติดมากับต้นไม้เดิมเรียกว่าพวกนางไม้ ถ้าเป็นไม้อะไรก็นิยมเรียกนามตามต้นไม้ชนิดนั้นๆไปด้วย เช่นนางตะเคียนก็คือนางไม้ที่อยู่กับต้นตะเคียน ส่วนพวกที่มาอยู่ทีหลังนั้นเป็นพวกสัมภเวสีซึ่งถ้ามาอยู่กับต้นตะเคียนที่ตายแล้วก็นิยมเรียกนางตะเคียนเหมือนกัน คือเรียกตามนามของต้นไม้ รวมแล้วจัดเป็นพวกสัมภเวสีทั้งสิ้นไม่ใช่เกิดจากต้นไม้หรือเกิดตามพันธุ์ไม้แต่อย่างใด

แต่ก็แปลกอยู่เหมือนกัน ถ้าหากนางไม้ตนใดสิงอยู่กับต้นตะเคียนโดยมากมักจะดุ แต่ก็ไม่ทุกต้นเสมอไปมีเป็นส่วนน้อยที่ดุจริงๆ มิฉะนั้นคนคงทำลายป่าเอาไม้ตะเคียนมาทำบ้านจนหมดป่าไม่ได้แน่ถ้าดุจริงๆทุกต้น แต่นักตัดต้นไม้เห็นต้นไม้ใหญ่ๆ ก็กลัวเหมือนกันมีการอธิษฐานก่อนโค่นต้น โดยเขาจะใช้ขวานที่ใส่ด้ามไว้หลวมๆ พอถอดออกจากตัวได้ง่าย เมื่อขอแล้วก็ฟันไม้ทิ้งหัวขวานติดไว้กับต้นไม้แล้วถอดด้ามออกทิ้งไว้หนึ่งคืน วันต่อมาจึงจะไปดูถ้าขวานยังติดอยู่กับต้นไม้เขาจะโค่นทันที แต่ถ้าขวานหลุดลงมาก็จะฟันทิ้งไว้ใหม่ วันต่อมาก็ไปดูอีกถ้าหากยังหลุดอีกก็จะไม่โค่น แต่ก็มีบางรายอยากได้ไม้มากก็พยายามทำจนครบ ๓ ครั้ง ถ้าขวานยังหลุดอีกก็จะไม่โค่นเพราะเจ้าที่อยู่ในต้นไม้หวงเอาไม่ได้เพราะจะเกิดอาเพศทีหลัง

มีบางต้นเขาเล่าว่า พออธิษฐานขอตัดแล้วพอฟันขวานลงไปครั้งแรกก็มีเลือดไหลออกมาจากรอยแผลไม้ทันที บางครั้งก็คล้ายๆ ยางไม้แต่มีสีแดงจัดเหมือนเลือด พวกนี้ถือว่าเจ้าแรงมากถ้าหากโค่นคนโค่นจะเสียชีวิตทันทีที่ตัดพวกตัดไม้จึงกลัวมาก บางรายตัดได้โดยนางไม้ยอมจะเนื่องด้วยชะตาคนตัดแข็งหรือนางไม้ไม่แรงพอก็ได้ทั้งนั้น แต่นางไม้ก็ยังคงอาศัยอยู่ทั้งๆ ที่ตัดไปแล้วและติดตามไม้ท่อนนั้นไปเรื่อยๆ จนเอามาทำเสาก็ไปอยู่ที่เสาด้วยก็มี

โปรดใช้วิจารณญาณในการชม

ตำนานผีกะ

2012-12-08T10:49:00.000+07:00

ผีกะ เป็นผีพื้นบ้านทางภาคเหนือ ผีพวกนี้จะมีลักษณะคล้ายผีปอบ คือเข้าสิงในคน และชอบกินของสดของคาว

คนที่เลี้ยงผีกะ เป็นคนที่มีวิชาอาคม เล่นคุณเล่นของ ผีกะจะถูกเลี้ยงไว้ในหม้อดิน โดยมีผ้ายันต์สีขาวปิดปากหม้อไว้ โดยจะวางไว้บนเพดานบ้าน เจ้าของจะเซ่นผีกะด้วยไข่ดิบวันละฟอง

ผีกะ แต่เดิมคนที่เริ่มนำมาเผยแพร่ คือ พวกลิเก หรือ พวกนักดนตรี ที่แสดงการละเล่น เรียกว่า ผีกะพระ-นาง ผีกะชนิดนี้มีลักษณะคล้ายวอกหรือค่าง ตัวเล็กๆ สองตัว มักจะนั่งบนบ่าคนเลี้ยง ผีกะชนิดนี้มีคุณประโยชน์ตรงที่ หากใครเลี้ยงไว้ไม่ว่านักแสดงจะขี้เหร่แค่ไหน พอตกกลางคืนมันจะเลียหน้า ทำให้ยิ่งดึกยิ่งงดงาม การเลี้ยงผีกะจึงเป็นแฟชั่นของนักแสดงทางภาคเหนือในช่วงหนึ่งและเริ่มแพร่หลายสู่ภาคเหนือในจังหวัดต่างๆ จนกระทั่งแยกเป็นหลายชนิด ผีกะมีคุณอนันต์แต่ก็มีโทษมหันต์ หากใครเลี้ยงไม่ดี ปล่อยให้ผีกะอดๆ อยากๆ มันก็จะทำให้เจ้าของกลายสภาพเป็นกึ่งคนกึ่งภูติ ชอบสิงสู่ชาวบ้านกินตับไตไส้พุง ต้องหาหมอผีมาไล่ออกไปเป็นประจำ

ชนิดของผีกะ ผีกะได้แตกสาขาออกเป็นหลายชนิด ดังต่อไปนี้

ผีกะพระ-นาง

ผีกะต้นฉบับดั้งเดิม ไม่มีใครรู้ว่ามาจากที่ไหน แต่เป็นที่นิยมเลี้ยงกัน เพื่อให้มันเรียกคนดูมาชม ทำให้คนดูหลงไหลในการแสดงของนักแสดงคนนั้นๆ แม้ว่ากลางวันจะขี้เหร่แค่ไหน แต่ตอนกลางคืนผีกะสามารถทำให้นักแสดงคนนั้นๆสวยหรือหล่อหยาดฟ้ามาดินได้

ผีกะดง

จากคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่ บอกว่าผีกะดงนี้ มีอยู่จริงในนิทานพื้นบ้าน ในอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่ ผีกะชนิดนี้มีความดุร้าย วิ่งไวดุจลมพัด มักออกหากินเป็นฝูงในยามพลบค่ำ แต่น้ำลายของผีกะชนิดนี้วิเศษมาก สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ทุกชนิด ทำให้ร่างกายมีความคงกระพันชาตรี

ดังมีเรื่องเล่าว่า มีชายหนุ่มผู้หนึ่ง หลงรักลูกสาวของคหบดีในตัวเมือง แต่พ่อตาไม่ชอบเพราะว่าชายหนุ่มจน และจัดการให้ลูกสาวของตนแต่งงานกับชายหนุ่มที่มั่งคั่ง ฝ่ายเจ้าบ่าวเองก็ทราบเรื่องของเจ้าสาวดี จึงส่งคนมาทำร้ายคนรักของเจ้าสาว และหิ้วไปทิ้งในป่า ชายหนุ่มสะบักสะบอม เจ็บทั้งกายและใจ แต่ก็ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ได้แต่ปลงต่อความตาย รอให้สัตว์ร้ายในป่ามากิน ประจวบกับเวลานั้น มีฝูงผีกะดงกำลังออกหากิน ลูกฝูงผีกะจับขาชายหนุ่มเพื่อลากไปเป็นอาหาร ชายหนุ่มนิ่งเงียบปลงต่อชีวิต หัวหน้าผีกะแปลกใจมาก จึงห้ามลูกฝูงและสอบถามเรื่องราว ชายหนุ่มเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด หัวหน้าผีกะเห็นใจ จึงบอกว่า หากชายหนุ่มยอมนับถือพวกตนเป็นผีประจำตระกูล จะช่วยให้ชายหนุ่มได้สมหวัง ชายหนุ่มตอบตกลง ผีกะจึงพากันรุมเลียตัวของชายหนุ่ม ด้วยอานุภาพน้ำลายบาดแผลจากการถูกทำร้ายหายสนิท

ฝูงผีกะพาชายหนุ่มนั่งบนบ่า บุกบ้านแต่งงาน ลูกน้องของเจ้าบ่าวรุมทุบ รุมฟาดชายหนุ่ม แต่ก็ไม่อาจทำร้ายชายหนุ่มได้แม้ปลายขน เพราะฝูงผีกะดงกำบังตาไว้ และถีบลูกน้องจนกระเด็นตกเรือนกันหมด พวกผีกะพาเจ้าบ่าวและเจ้าสาวออกมาโดยสะดวก หัวหน้าผีกะให้ทองคำและสมบัติที่พวกตนเฝ้ารักษาไว้ ชายหนุ่มปฏิบัติตามคำสัญญาและนับถือผีกะเป็นผีประจำตระกูลตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ผีกะอาคม

การเรียนวิชาอาคมในสมัยโบราณ ครูจะหวงวิชามาก ดังนั้นก่อนการเรียนจะต้องมีการขึ้นครูก่อนเสมอเพื่อให้อาคมนั้นสามารถรักษาผู้เรียนได้ มีคนบางคนที่เรียนอาคมโดยไม่ได้ขึ้นครูก่อน จึงโดนคำสาปที่ครูสาปแช่งไว้ในปั๊บหรือตำรานั้นๆ ทำให้กลายเป็นผีกะ ผีกะชนิดนี้จะสิงสู่ในตัวผู้เรียนโดยไม่รู้ตัว แต่ยามค่ำคืนมันจะออกไปหาอาหาร โดยแปลงตัวให้เหมือนหน้าร่างกายที่มันสิงอยู่

ผีกะตระกูล

ผีกะอีกสายหนึ่งที่มีคุณอนันต์เช่นกัน ผีกะชนิดนี้เป็นที่นิยมเลี้ยงแพร่หลายของชาวภาคเหนือ วิธีสังเกตว่าบ้านไหนเลี้ยงผีกะ ให้ดูนาของบ้านนั้นๆ ไม่ว่านานั้นจะอยู่ที่ดอนหรือที่ลุ่ม ไม่ว่าฝนจะแล้งหรือฝนจะขาด นาของบ้านที่เลี้ยงผีกะจะอุดมสมบูรณ์เสมอ ไม่มีแมลงมากวน ไม่มีโรคระบาด ผีกะชนิดนี้เลี้ยงดีมีคุณมาก ถ้าเลี้ยงไม่ดีผีจะออกหากินสิงสู่ชาวบ้าน เมื่อโดนหมอผีไล่ มันก็จะประจานผู้เลี้ยงทำให้อับอายขายขี้หน้าชาวบ้าน.

ผีกะตายโหง

คนบางคนเมื่อตายโหง จิตใจยังพะวกพะวนกับโลก จึงสิงสู่ในที่ๆ ตนตาย แต่เพราะความยึดถือในกายว่าตนยังไม่ตาย เมื่อไม่ได้กินอะไรนานๆเข้า มันหิวกระหาย จึงสิงสู่คนผู้มีจิตอ่อนแอทำให้กลายเป็นผีกะโดยไม่รู้ตัว ผีกะชนิดนี้มีอยู่จริงๆ จากเรื่องเล่าของแม่อุ้ยท่านหนึ่ง ว่า มีคนผู้หนึ่งชื่อ หนานเจต ทำนาที่ริมเขตเมืองเก่าแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย(ทางอำเภอเชียงของ) โดยไม่รู้ว่าที่ตรงนั้นเคยมีคนถูกควายขวิดตาย วิญญาณของคนผู้นั้นจึงสิงสู่หนานเจต พอค่ำลงที่ใกล้ๆหนานเจตนั้นมีชาวบ้านคนหนึ่งทำนาอยู่ หนานเจตเดินเข้ามาหาชาวบ้านคนนั้น ชาวบ้านถามว่ามีอะไร หนานเจตไม่ตอบแต่ดวงตาค่อยๆแดงก่ำและมีเขี้ยวงอกออกมา กระโจนเข้าหาชาวบ้านผู้นั้น ชาวบ้านคนนั้นวิ่งหนีลงมาจากระท่อมนาอย่างขวัญกระเจิง มาหาพ่อของย่าที่กำลังนอนอยู่ บอกให้ช่วยไล่ผีไปที พ่อของย่าจึงถือไม้ไผ่และสายสิญจน์เดินไปดู แต่หนานเจตกลับไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ยังคงนอนหลับอยู่ที่ห้าง ผีกะชนิดนี้จึงอาศัยร่างต้นเหมือนปรสิตวิญญาณ จะพาร่างกายออกหากินในยามเจ้าของหลับ

นกเค้าผีกะ

ผีกะชนิดนี้มีทูตเป็นนกเค้าแมว สังเกตได้ง่ายว่าหากจะมีผีกะมาเยือนหมู่บ้านไหน กลางคืนคืนนั้นจะมีนกเค้าแมวมาร้อง ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ฤดูที่นกควรร้อง(ฤดูหนาว) รุ่งเช้าคนที่เข้ามาหมู่บ้าน ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นผีกะ

ผีเข้าคนได้จริงหรือ

2012-12-07T13:58:00.001+07:00

การที่มี “ผี” มา “เข้าสิง” หรือ “เข้าทรง” นั้น ท่านผู้รู้เคยอธิบายไว้ว่า ผีเหล่านั้นไม่ได้เอาดวงวิญญาณของตัวเองมาซ้อนทับเข้าไปอยู่ในร่างของมนุษย์ที่ตนเข้าสิงเหมือนอย่างที่เราดูในหนังทั่วๆไปแต่อย่างใด แต่ท่านบอกว่าทุกครั้งที่เห็นผีเข้าสิงหรือเข้าทรงนั้น ท่านจะเห็นผีเหล่านั้นยืนใช้กำลังจิตบังคับร่างที่ถูกเข้าสิงนั้นอยู่ข้างนอกทั้งสิ้น ใครที่มีกำลังจิตอ่อนก็จะถูกผีเข้าสิงหรือใช้กำลังจิตบังคับให้ทำท่าทางหรือพูดเรื่องราวต่างๆ ตามที่เขาต้องการได้ง่ายกว่าผู้ที่มีกำลังจิตกล้าแข็ง ซึ่งเหตุปัจจัยที่ทำให้ “ผี” สามารถ “เข้าสิงมนุษย์” ได้นั้น ก็จะคล้ายๆกับเหตุปัจจัยในการเห็นผี โดยขอแบ่งอธิบายให้เข้าใจง่ายๆเป็น 3 ปัจจัยดังนี้คือ

1. ความสามารถของผี – ถ้าเป็น “ผีที่มีพลังงานมาก” มีกำลังจิตกล้าแกร่ง มีบุญบารมีสูง ก็จะสามารถเข้าสิงหรือบังคับร่างและจิตใจของมนุษย์ได้ง่ายกว่า “ผีที่มีพลังงานน้อย” เช่น เทวดาสามารถเข้าสิงมนุษย์ได้ง่ายกว่าสัมภเวสี เพราะเทวดามีกำลังจิตสูงส่งกว่าสัมภเวสีมาก เป็นต้น

2. พลังงานที่เชื่อมโยงผีกับมนุษย์ – ถ้า “ผี” กับ “มนุษย์” คนนั้น มีกระแสพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงกัน ผีตนนั้นก็จะเข้าสิงมนุษย์คนนั้นได้ง่ายขึ้นเช่น เคยเป็นเจ้ากรรมนายเวรกันมาก่อน เคยเป็นญาติพี่น้องกันมาก่อน เคยเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์กันมาก่อน เป็นต้น

3. ความสามารถของมนุษย์ – ยิ่ง “มนุษย์” ผู้ใดเคยผ่านการฝึกฝนสมาธิวิปัสสนาจนจิตมีความสว่างไสวและละเอียดลึกซึ้งมากเท่าใด ก็สามารถจะสื่อสารและรับรู้กระแสพลังงานอันละเอียดจาก “ผี” ซึ่งเป็นกายละเอียดได้ชัดเจนขึ้น สามารถเป็นร่างทรงที่สื่อสารข้อความต่างๆ จากผีและเทวดาทั้งหลายได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้ในอีกมุมหนึ่งคือ ยิ่ง “มนุษย์” ผู้ใดมีกำลังจิตที่อ่อนมาก เป็นคนขี้กลัวขี้ตกใจ ก็จะถูกผีเข้าสิงได้ง่ายขึ้นเช่นกันเพราะ ผีสามารถใช้กำลังจิตของตนบังคับแทรกแซงได้ง่ายขึ้น ดังเราจะเห็นว่าคนที่ถูกผีสิง หรือผู้ที่เป็นร่างทรงส่วนใหญ่ มักจะเป็นเด็กบ้าง ผู้หญิงบ้าง เพศที่สามบ้าง ก็เพราะมักจะมีจิตอ่อนไหวกว่าผู้ชายแท้ๆ ที่มีจิตเข้มแข็งกว่านั่นเอง

หากเหตุปัจจัยถึงพร้อมพอเหมาะพอดีกันทั้ง ความสามารถของผี พลังงานที่เชื่อมโยงผีกับมนุษย์ และความสามารถของมนุษย์ แล้ว ผีก็จะสามารถเข้าสิงหรือเข้าทรงมนุษย์คนนั้นได้ทันที โดยอาการ “ผีเข้าสิง” หรือ “ผีเข้าทรง” นั้น สามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภทใหญ่ๆ คือ

1. เข้าสิงแบบ “ไม่มีผี” - ผีเข้าสิงหรือเข้าทรงในลักษณะนี้พบเจอมากที่สุดกว่าทุกประเภทคือ ไม่ได้มี “ผี” ตนใดมาเข้าสิงแต่อย่างใด แต่มีอาการเหมือนคนโดนผีเข้าสิงเช่น บางคนกลัวผีจนประสาทหลอนคิดไปเองว่าตนเองโดนผีเข้าสิง หรือบางคนเป็นโรคจิตอ่อนๆ พอมีเหตุการณ์อะไรมากระตุ้นก็เลยแสดงอาการตัวสั่น เสียงเปลี่ยน พูดสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกออกมาจนเหมือนคนโดนผีเข้าสิง เป็นต้น หรือแบบที่ร้ายที่สุดก็คือ พวกที่แอบอ้างว่าตนเองเป็นร่างทรงเจ้าพ่อนั้นเจ้าแม่นี้ แต่จริงๆแล้วเป็นแค่แผนต้มตุ๋นเอาเงินจากชาวบ้านที่หลงเชื่อเท่านั้น ไม่ได้มีผีเจ้าพ่อเจ้าแม่มาประทับทรงเข้าสิงแต่อย่างใด ถ้าเป็น “ผีเข้า” ประเภทนี้สังเกตได้ไม่ยากมากครับเช่น ลองตั้งคำถามที่เขาไม่รู้หลายๆคำถามดู เขาจะตอบไม่ได้เลย หรือลองสังเกตเวลาทำท่าจะใช้ฤทธิ์ต่างๆ ดู จะพบว่าชอบแอบๆ ทำ มีฉากมีอะไรบัง คล้ายกับจะเล่นกล เป็นต้น

2. เข้าสิงแบบ “ผีปลอม” – ผีเข้าสิงหรือเข้าทรงในลักษณะนี้ มี “ผี” มาเข้าสิงจริงๆ แต่ “ผี” ที่มาเข้าสิงนั้นไม่ใช่ตัวจริง ส่วนใหญ่พวกนี้มักจะเป็น อสุรกาย หรือ สัมภเวสี ที่หิวโหยทุกข์ทรมาน อยากได้อาหารเครื่องเซ่นบ้าง อยากได้บุญกุศลบ้าง อยากได้การกราบไหว้เคารพนับถือ แต่ครั้นจะมาเข้าสิงแล้วบอกชื่อตัวเองตรงๆ ว่าเป็นใครมาจากไหนก็คงไม่มีใครสนใจกราบไหว้ช่วยเหลือ ก็เลยมาเข้าสิงคนแล้วแอบอ้างว่าตนเป็นเจ้าพ่อเจ้าแม่ต่างๆ บ้าง เป็นเทวดาชั้นสูงบ้าง เป็นเชื้อพระวงศ์สมัยโบราณบ้าง เพื่อให้ผู้คนนับถือ เอาเครื่องเซ่นและอาหารต่างๆมาถวาย ตนเองจะได้หากินได้ง่ายขึ้น มีคนเคารพบูชานับถือมากขึ้น ดังตัวอย่างที่หลวงพ่อฤาษีลิงดำเคยเล่าให้ฟังว่า มีร่างทรงคนหนึ่งอ้างว่าตนเองมีดวงวิญญาณของ “พระศรีอาริย์” (พระโพธสัตว์ผู้จะมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าองค์ต่อไป) มาประทับทรงตน แต่พอท่านไปดูจริงๆ ปรากฏว่ากลับเห็นแต่ร่างดำๆของ “อสุรกาย” ที่ยืนบังคับร่างนั้นอยู่ข้างหลังแล้วแอบอ้างตนว่าเป็นพระศรีอาริย์ เป็นต้น

อย่างไรก็ดี อสุรกาย หรือ สัมภเวสี พวกนี้ เขาก็เป็นกายละเอียดที่มีฤทธิ์อำนาจบ้างเล็กๆ น้อย ๆตามบุญกรรมของตน บางตนก็สามารถตามหาของหายได้บ้าง ทายใจได้บ้าง บอกหวยนิดๆ หน่อยๆ ได้บ้าง รักษาโรคบางอย่างได้บ้าง พอคนเห็นว่ามีฤทธิ์จริง ก็เลยหลงเชื่อไปในทันทีว่าเป็นเจ้าพ่อเจ้าแม่เทวดาต่างๆ มาเข้าทรงจริง ก็เลยกราบไหว้บูชา ถวายเครื่องเซ่น ถวายเงินทองสร้างตำหนักทรงกันใหญ่โต โดยไม่รู้เลยว่ากำลังโดน “ผีหลอก” แต่ไม่ใช่หลอกให้ตกใจกลัว แต่หลอกต้มให้เข้าใจผิดคิดว่าตนเองเป็นเทพพรหมผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งผีเข้าสิงเข้าทรงลักษณะนี้ค่อนข้างแยกแยะยากว่า ผีตนไหนของจริงหรือของปลอม นอกจากจะลองสังเกตพฤติกรรมดูนานๆ เช่น วิญญาณที่มาเข้าสิงนั้น มีนิสัยท่าทางรวมทั้งความชอบใจในของที่มาถวายเหมือนกับคนผู้นั้นสมัยยังมีชีวิตอยู่จริงไหม คำตอบที่เราถามไปเขาตอบได้ถูกต้องแค่ไหน คำสอนและธรรมะต่างๆ ที่เขาสอนมาถูกต้องตามหลักจริงหรือไม่ เป็นต้น หรือถ้าจะให้ชัวร์ที่สุด เราก็ต้องพิสูจน์โดยการพยายามฝึกจิตให้ละเอียดลึกซึ้งสว่างไสวเพียงพอที่จะเห็นผีได้จริงๆ ถึงจะพอแยกแยะออกได้ว่าผีจริงหรือผีแอบอ้าง

3. เข้าสิงแบบ “ผีจริง” – ผีเข้าสิงหรือเข้าทรงในลักษณะนี้ เป็น “ผีตัวจริงเสียงจริง” ซึ่งมีโอกาสพบเจอได้ยากที่สุดในบรรดาผีเข้าสิงทั้ง 3 ประเภท โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นการเข้าทรงเทพพรหมชั้นสูงแล้ว โอกาสจะเจอของจริงมีน้อยมาก เพราะเทพพรหมทั้งหลายท่านเป็นภพภูมิที่ละเอียดและบริสุทธิ์มากกว่าภพภูมิอื่นๆ ท่านจึงเหม็นกลิ่นมนุษย์ซึ่งมีสภาวะที่หยาบและสกปรกกว่าท่านมาก โดยเฉพาะมนุษย์ที่ไม่อยู่ในศีลในธรรม ดังนั้นถ้าไม่มีเหตุจำเป็นจริงๆ เช่น มาแจ้งข่าวบอกเหตุต่างๆ หรือมาเยี่ยมเยียนญาติพี่น้อง หรือมาสร้างบุญบารมีเพิ่มเติม ฯลฯ แล้ว ท่านจะไม่ลงมาพูดคุยยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์เลย ซึ่งด้วยความมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะเช่นนี้ จึงทำให้มีข้อสังเกตคร่าวๆ ได้ว่าเป็นเทพพรหมมาเข้าทรงจริงหรือไม่เช่น ร่างทรงนั้นจะต้องรักษาศีลให้บริสุทธิ์สม่ำเสมอก่อนจึงจะสามารถรับการประทับทรงได้ หรือร่างทรงนั้นมีฤทธิ์อำนาจมากกว่าปกติ บอกอะไรถูกหมด ถามอะไรรู้หมด แสดงฤทธิ์ให้เห็นได้แบบจะจะไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ หรืออาจลองสังเกตท่าทีต่างๆ ในการมาประทับทรงดู ซึ่งหลวงพ่อฤาษีลิงดำเคยตั้งข้อสังเกตไว้ว่า ถ้าเป็น “พรหม” เขาจะมาเฉพาะวัน ถ้ามาวันนี้ เขาจะบอกวันไหนเขาจะมาอีก จะไม่มาทุกวัน และใช้เวลาน้อย พูดน้อย สมมุติว่าเขาจะมารักษาใคร เขาจะบอกเลยว่าวันนั้นจะมีคนเป็นโรคอะไรมา เขาจะเตรียมยาไว้เลย แล้ววันไหนที่เขาบอกว่าไม่มา จะไปเชิญยังไงเขาก็ไม่มา เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีข้อควรระวังว่า ผู้ที่เชิญเทพพรหมต่างๆ เข้าทรงตนเองได้นั้น บางคนเป็นคนจิตอ่อน ดังนั้นพอคนพวกนี้ทำพิธีอัญเชิญเทพพรหมมาเข้าทรง ด้วยความที่จิตของตนอ่อน ก็อาจโดนพวก อสุรกาย สัมภเวสี หรือ เทวดา ที่ไม่ใช่องค์ที่ตนตั้งใจเชิญมาเข้าแทรกกลางทางได้ จึงต้องคอยสังเกตทีท่าและความสามารถของร่างที่ถูกประทับทรงนั้นให้ดีด้วย เพราะเทพพรหมองค์ประจำนั้น ท่านจะมาตามที่ท่านกำหนด ไม่ใช่เชิญเมื่อไหร่ก็มาเมื่อนั้น ดังนั้นถ้าท่านไม่มา ก็อาจมีดวงวิญญาณอื่นมาแทรกกลางเข้าร่างแทนได้เช่นกัน

ด้วยเหตุนี้จึงเห็นได้ว่า โอกาสที่เราจะได้เจอ “ผีตัวจริงเสียงจริง” นั้นมีโอกาสเป็นไปได้ค่อนข้างยาก ที่เราเจอกันส่วนใหญ่มักจะเป็นการเข้าสิงเข้าทรงแบบ “ไม่มีผี” หรือ “ผีปลอม” ซะมากกว่า อย่างไรก็ดี หากว่ามี “ผี” มาเข้าจริงๆ แล้ว การเข้าสิงเข้าทรงนั้น ก็ยังแบ่งออกได้ ๓ ระดับด้วยกันคือ

1. ผีเข้าแบบเต็มตัว – ผู้ที่ถูกผีเข้าในระดับนี้ ถูกผีใช้อำนาจจิตเข้าบังคับแบบ 100 เปอร์เซ็นต์ ผู้ที่ถูกผีเข้าจะจำคำพูดและพฤติกรรมต่างๆที่ตนทำไปขณะโดนผีเข้าไม่ได้เลย คล้ายคนที่ละเมอทำอะไรไปตอนหลับแล้วเมื่อตื่นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้เลย อาการผีเข้าระดับนี้มักเกิดกับคนที่จิตอ่อนและขาดสติมากๆ จึงโดนผีเข้าควบคุมได้แบบเต็มร้อย

2. ผีเข้าแบบครึ่งตัว – ผู้ที่ถูกผีเข้าในระดับนี้ ถูกผีใช้อำนาจจิตเข้าบังคับแบบไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ผู้ที่ถูกผีเข้าจะจำคำพูดและพฤติกรรมต่างๆที่ตนทำไปขณะโดนผีเข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง หรือบางคนก็จำได้หมดและรู้เรื่องทุกอย่าง แต่ไม่สามารถบังคับร่างกายตัวเองได้เพราะถูกผีบังคับเอาไว้บางส่วน อาการผีเข้าระดับนี้มักเกิดจาก ผู้ที่ถูกผีเข้ามีกำลังจิตค่อนข้างเข้มแข็ง หรือผีที่เข้ามีกำลังจิตไม่เข้มแข็งนัก จึงควบคุมได้ไม่เต็มร้อย แต่ก็มีในบางกรณีที่ผีตั้งใจจะควบคุมแบบไม่เต็มร้อย เพื่อต้องการให้ผู้ที่ถูกผีเข้าสามารถจำพฤติกรรมและคำพูดต่างๆที่ตนเองแสดงออกไปได้ด้วย

3. ผีเข้าแบบผ่าน - ผู้ที่ถูกผีเข้าในระดับนี้ ไม่ได้ถูกผีใช้อำนาจจิตเข้าบังคับ แต่เป็นการตั้งใจอัญเชิญผีและเทวดาต่างๆ มาถามไถ่เรื่องราวที่ต้องการรู้ แล้วนำเรื่องที่รู้มานั้นมาเล่าผ่านให้คนอื่นๆ ทราบต่อไป (คล้ายๆพรายกระซิบ) หรืออาจอัญเชิญมาเพื่อขอยืมอำนาจจิตของผีและเทวดามาใช้ในการแสดงฤทธิ์บางอย่างที่ตนเองไม่สามารถทำเองได้เช่น อัญเชิญหลวงปู่ครูบาอาจารย์เทพพรหมต่างๆ มาเข้าร่างตนเองเพื่อร่วมพิธีปลุกเสกพระเครื่องต่างๆ เป็นต้น ซึ่งอาการผีเข้าในระดับนี้ ผู้ที่ถูกผีเข้าส่วนใหญ่จะจำพฤติกรรมและคำพูดต่างๆขณะผีเข้าได้เป็นอย่างดี และยังสามารถควบคุมตัวเองได้อย่างเกือบจะเต็มร้อย เพราะดวงวิญญาณไม่ได้เข้าควบคุมจิตและร่างกาย แต่เพียงส่งพลังงานผ่านร่างนั้นเพื่อใช้ประโยชน์ในงานต่างๆเท่านั้น (แต่บางคนอาจมีท่าทางเปลี่ยนจากปกติไปบ้างเช่น หลังงุ้มลงเหมือนคนแก่ เสียงเปลี่ยน ตัวสั่น เพราะพลังงานที่ผ่านมาของครูบาอาจารย์เทพพรหมบางองค์มีกำลังสูงมาก จนพลังงานนั้นล้นออกมาปรากฏเป็นอาการทางกายไปด้วย หรือบางครั้งก็ทำไปเพราะต้องการแสดงให้ผู้ที่เข้าร่วมพิธีรู้ว่าท่านมาเองจริงๆ ไม่ใช่ตั้งใจจะเข้าบังคับร่างแบบผีเข้าทั่วๆ ไป) โดยผู้ที่จะเป็นร่างผ่านในระดับนี้ ส่วนใหญ่ต้องมีศีลบริสุทธิ์ และผ่านการฝึกฝนทางอำนาจจิตมามากพอสมควร รวมทั้งต้องเป็นความยินยอมต้องการของเทพพรหมองค์นั้นๆ เองด้วย จึงจะสามารถรับพลังงานของเทพพรหมซึ่งมีพลังงานสูงกว่าพวก อสุรกาย หรือ สัมภเวสี ทั่วๆไปหลายร้อยหลายพันเท่าผ่านร่างของตนเองได้

ส่วนอาการ “ตัวสั่น” ของร่างที่โดนเข้าสิงเข้าทรง ซึ่งถือเป็นอาการพื้นฐานที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคยกันดีนั้น ก็เกิดจาก “พลังงานจิตของผี” ที่พยายามเข้ามาควบคุมร่าง มาปะทะกระทบเข้ากับ “พลังงานจิตของเจ้าของร่าง” นั่นเอง โดยหากพลังงานทั้งสองฝ่ายไม่สมดุลกันเช่น ฝ่ายหนึ่งพยายามขัดขืนอีกฝ่ายหนึ่ง ฝ่ายหนึ่งส่งกำลังเข้ามาบังคับมากเกินไป ฯลฯ ก็จะทำให้เกิดอาการสั่นมาก แต่ถ้ารอซักพักจนพลังงานทั้ง ๒ ฝ่ายเริ่มจูนเข้าหากันได้แบบพอดีๆ แล้ว อาการสั่นก็จะค่อยๆ ลดลงไปเหลือเพียงอาการสั่นน้อยๆ เพราะร่างนั้นมีพลังงานเข้ามาควบคุมอยู่มากกว่าปกติ ทั้งพลังงานจิตจากเจ้าของร่างเองที่มีอยู่แล้ว และพลังงานของผีที่เข้ามาควบคุมแทรกเพิ่มเข้าไปอีก แต่ถ้าผู้ที่เป็นร่างนั้นผ่านการฝึกฝนจิตจนละเอียดลึกซึ้งสว่างไสวเพียงพอแล้ว อาการสั่นเหล่านั้นก็อาจจะแทบไม่เกิดขึ้นเลยเพราะ จิตละเอียด (ของเจ้าของร่าง) กับ จิตละเอียด (ของผีหรือเทวดา) มากระทบกัน เหมือนแม่น้ำสองสายไหลเย็นมาเจอกัน ซึ่งอาจมีคลื่นจิตที่กระเพื่อมๆ บ้าง ร่างกายที่สั่นๆ บ้าง ในครั้งแรกๆ ที่มากระทบกัน แต่หลังจากนั้นก็จะไหลรวมกัน ไหลไปอย่างนุ่มนวลละเอียดสบายไปด้วยกัน ไม่มีการกระทบกระทั่งกันเลย ดังตัวอย่างที่เราจะเห็นพระเกจิอาจารย์หลายท่านที่นั่งปลุกเสกพระเครื่องต่างๆ นั้น บางครั้งท่านก็เชิญเทพพรหมชั้นสูงมาช่วยปลุกเสกด้วย แต่ท่านก็ยังสามารถนั่งพูดคุยได้เหมือนคนปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเป็นจิตละเอียดกับจิตละเอียดมาเจอกันนั่นเอง

จะเห็นได้ว่า “ผีเข้าสิง” หรือ “ผีเข้าทรง” นั้น มีหลากหลายรูปแบบหลากหลายระดับมาก โดยหากเปรียบเทียบแล้ว การเข้าสิงเข้าทรงที่น่าจะดีที่สุดนั้น ผีต้องเป็น “ผีตัวจริงเสียงจริง” ที่มีพลังงานมากเช่น เทวดาหรือพรหม และต้องมีกระแสเชื่อมโยงกับมนุษย์คนนั้นมากจึงจะสื่อสารกันได้ดี รวมทั้งตัวมนุษย์เองก็ต้องฝึกฝนจิตตนเองให้มีพลังงานที่สูงและละเอียดอ่อนเพียงพอที่จะติดต่อกับเทวดาหรือพรหมซึ่งมีพลังงานสูงเหล่านั้นในระดับ “ผีเข้าแบบผ่าน” ได้ด้วย จึงจะสามารถแสดงฤทธิ์อำนาจช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือต่างๆได้อย่างเต็มที่ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีโอกาสพบเจอได้ยากมาก ส่วนใหญ่จะเจอผีเข้าสิงเข้าทรงแบบคนต้มตุ๋นบ้าง สัมภเวสี หลอกว่าเป็นเทวดาบ้าง หรือบางครั้งเจอเทวดาจริงๆ แต่จิตของผู้ทรงไม่ได้รับการฝึกฝนก็เลยสื่อสารผิดๆ ถูกๆ ไม่ชัดเจนถูกต้องบ้าง ซะมากกว่า

ดังนั้นเราจึงไม่ควรยึดถือพึ่งพาอาการผีเข้าสิงเข้าทรงต่างๆที่เกิดขึ้นในสังคมมากมายหลายพันเจ้าพ่อหลายหมื่นเจ้าแม่มากนัก เพราะมีโอกาสน้อยมากที่จะเจอของจริง แต่ควรจะหันมาฝึกเข้าทรงด้วยตนเอง ด้วยการให้ทาน รักษาศีล สวดมนต์ไหว้พระเจริญภาวนา อาราธนาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ให้ท่านมาทรงมาสิงอยู่ในใจทุกวันทุกเวลาอย่าให้ขาด แล้วจิตของทุกท่านจะละเอียดลึกซึ้งสว่างไสว อยากรู้อยากเห็นอะไร อยากมีฤทธิ์มีอำนาจจิตแบบใดก็ทำเองได้หมด ไม่ต้องไปนั่งทำพิธีอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากผีที่ไหนให้เสียเวลาและเสี่ยงต่อการโดนต้มตุ๋นหลอกหลวงจากทั้งคนและผีอีกต่อไป

เจตภูตวิญญาณ

2012-12-06T17:12:00.001+07:00

เจตภูตวิญญาณ คือ กายทิพย์ของตัวเรา หรืออีกอย่างหนึ่งเรียกว่า "ขวัญ" เจตภูต มักจะไปปรากฎหรือแสดงให้ผู้ที่เรารู้จักได้พบเห็น เมื่อเกิดเหตุการณ์ผิดปกติกับตัวเรา เช่น เกิดอุบัติเหตุ หรือเกิดเหตุการณ์วิกฤตกับเราอย่างใดอย่างหนึ่ง บางครั้งผู้ที่พบเจอเจตภูต อาจพูดคุยหรือสื่อสารกันได้เหมือนกับคนปกติทั่วไป แต่เป็นไปในลักษณะชั่วพริบตาเท่านั้น บางครั้งพบเห็นเดินอยู่แล้วเราหันไปมองทางอื่น ก็ไม่เห็นเขาอีกเลย เจตภูตหรือขวัญนั้น ถ้าไม่อยู่กับตัวก็อาจทำให้ผู้เป็นเจ้าของร่างฟั่นเฟือน หรือเลอะเลือนไปเลย

คนสมัยก่อนเชื่อกันว่าในร่างกายมนุษย์เรามีวิญญาณประจำตัวมาตั้งแต่แรกเกิด เมื่อสิ้นอายุขัย วิญญาณก็ออกจากร่าง ไปแสวงหาที่อยู่ใหม่ หรือไม่ก็ดับสูญไป เช่นเดียวกับร่างกายที่เน่าเปื่อยไปตามธรรมชาติ วิญญาณที่ประจำตัวมนุษย์นี้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "เจตภูต" เมื่อคนนอนหลับ เจตภูตมักล่องลอยออกจากร่าง ไปพบเห็นสิ่งต่างๆ ทั้งดีและร้าย เรียกว่า เกิดความฝัน ครั้นใกล้จะตื่นก็เป็นเวลาเดียวกับที่เจตภูตกลับเข้าสู่ร่างตามเดิม และจดจำสิ่งที่เห็นในฝันนั้นได้ หากว่าใครโดนปลุกกะทันหัน หรือมีเหตุการณ์รุนแรงใดๆ ที่ทำให้ตกใจตื่น เจตภูตจะรีบกลับเข้าร่างทันที เป็นสาเหตุให้ใจเต้นแรง หวาดสะดุ้งและเหน็ดเหนื่อยผิดกว่าการตื่นโดยปกติ ถ้าเจตภูตเข้าร่างไม่ทันก็ย่อมถึงแก่ความตายแน่นอน

คนที่แก่ชรา หรือเจ็บป่วยร้ายแรง เจตภูตย่อมเตรียมตัวจะออกจากร่าง ดุจเดียวกับคนที่ย้ายจากบ้านเก่าแก่ ทรุดโทรม กลายเป็นวิญญาณที่ล่องลอยไปหาที่อยู่ใหม่โดยสงบ หรือแตกดับไปเองเป็นส่วนใหญ่

ยกเว้นแต่ จะมีจิตผูกพันอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างรุนแรง วิญญาณจึงจะสิงสู่ อยู่กับสิ่งนั้นต่อไป เป็นที่น่าสังเกตว่า คนที่ตายเพราะแก่ชราหรือเจ็บไข้ได้ป่วย มักจะไม่ค่อยปรากฏ ว่ามีภูตผีมาหลอกหลอน ยกเว้นแต่ คนที่ตายผิดธรรมชาติ เช่น โดนฆ่าตาย ถูกรถชนตาย ซึ่งเป็นความตายที่เกิดขึ้นฉับพลันโดยไม่รู้ตัว เจตภูตต้องออกจากร่างโดยด่วน ไม่ได้เตรียมเนื้อเตรียมตัวมาก่อน จึงต้องล่องลอยหาที่อยู่ใหม่ เรียกว่า สัมภเวสีหรือผีไม่มีศาล เป็นวิญญาณร่อนเร่ มักปรากฏให้คนเห็นเนืองๆ หรือผีหลอก

เจตภูตทั้ง 4 หากไม่ได้อยู่บนร่างเราก็ตายแหละครับ การที่ใช้วิชาเรียกเจตภูตทั้ง 4 นั้น จริงๆ แล้ว เวลาเรียกจริงๆ ไม่สามารถเรียกได้ถึง 4 ตน หรอกครับ จะเรียกได้แค่ 1-2 ตนเท่านั้น คือ เรียกมาแล้ว ก็ใช้วิชาผูกไว้ เพื่อทำให้ฝ่ายผู้ถูกกระทำ มารักมาหลง เรียกว่า โดนทำเสน่ห์ และการที่เจตภูต ถูกเรียกไปก็จะทำให้ผู้ถูกกระทำอ่อนเพลีย ภาวะจิตจะอ่อนแอลง เพราะเจตภูตเป็น กายทิพย์ประเภทหนึ่งของมนุษย์ ทำให้ผู้ถูกกระทำ เกิดความรักชอบและคิดถึงบุคคลที่ทำเสน่ห์ หรือผู้ว่าจ้าง อยู่เสมอ จนอยู่ไม่ได้ ต้องไปหาบุคคลที่ทำเสน่ห์หรือผู้ว่าจ้าง ยิ่งถ้าใช้ผีด้วยแล้ว ยิ่งได้ผลเร็วมาก เนื่องจากวิญญาณเหล่านี้ จะบังคับจิตใจผู้ถูกกระทำ ให้ทำในสิ่งที่ผู้ทำเสน่ห์ ต้องการ และเมื่อวิญญาณเข้าบังคับคน ก็จะเข้าแฝงในร่างกาย พร้อมทั้งกินอาหารร่วมกับบุคคลนั้นๆ และก็ดื่มกินเลือดของบุคคลนั้นๆ ด้วย ผู้ถูกวิญญาณแฝง จึงมีลักษณะอ่อนเพลียง่าย ไม่มีแรง เหนื่อยง่าย ความคิดอ่านไม่สมบูรณ์ หงุดหงิดง่าย อารมณ์เสียบ่อย ทะเลาะกับคนอื่นได้ง่ายๆ ไม่ค่อยเหมือนคนเดิม ทั้งหิวง่าย อยากกินโน่นกินนี่ตลอด

ส่วนวิชาที่คนโบราณ เรียกเจตภูตทั้ง 4 ให้มาอยู่ในตัว ไม่ให้ไปไหน ก็เพื่อทำให้ตัวเองมีกำลังมาก มีพลังจิตเข้มแข็ง ใช้ก่อนการปลุกเสกพระ เครื่องรางของขลัง ทั้งไม่ให้คนเรียกเจตภูตเราไปทำร้ายได้ง่าย ๆ เพราะถ้าหากเจตภูตถูกทำร้าย เราก็จะเจ็บป่วยครับ

วิชาสายหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า นั้น มีวิชามหาภูติ (ธาตุทั้ง 4 คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ) อยู่ เป็นวิชาที่ใช้เรียก มหาภูติทั้ง 4 (เจตภูติ) ให้มาอยู่ในตัวและสามารถใช้ทำงาน ให้กับตัวเองได้ โดยที่ตัวจริงไม่ต้องไปทำเอง ส่วนที่ว่าจิตและเจตภูต เป็นอย่างเดียวกันหรือไม่นั้น จิตเป็นกายทิพย์ส่วนที่อยู่ลึกเข้าไปในกายเนื้อมากกว่าเจตภูตครับ เจตภูตนั้น ก็ถือเป็นจิตเหมือนกัน มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเราทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ดวงจิตจริง ๆ ของคนเราครับ

ส่วนการทำเสน่ห์นั้น เป็นการทำให้จิตของคนที่ปกตินั้น ไม่เป็นปกติ พระพุทธเจ้าตรัสว่าเป็นบาป แต่การทำสน่ห์ โดยการเรียกเจตภูตนั้น ไม่ใช่จะทำกันได้ง่ายๆ ต้องมีพื้นฐานของสมาธิ พื้นฐานกสิณ ต้องกำหนดสร้างรูป เดินอารมณ์ จับนิมิต เป็นสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้ครับ ยิ่งการบังคับวิญญาณยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าไม่มีพลังมากพอ ผีมันจะไม่กลัวเราเลย ทำไปก็ไม่ได้ผลหรอกครับ ถึงต้องพึ่งพาแรงครูไงล่ะครับ แต่จะทำได้ ต้องย้อนกลับไปที่สมาธิกับกสิณก่อนอีกนั่นแหละ

ดังนั้นสิ่งที่ทำให้เกิดผลดีจริงๆ ก็คือ เมตตา ยังไงล่ะครับ ไม่ต้องไปทำเสน่ห์หรอกครับ กระแสเมตตานั้น เป็นสิ่งที่เรียกได้ว่า สุดยอด ทั้งเป็นที่รักของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ตลอดจนถึงอมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ยังไงล่ะครับ ดังคำที่ว่า เมตตาเป็นธรรมเครื่องค้ำจุนโลก.

เดจาวู

2012-12-06T15:52:00.002+07:00

Dejavu มาจากคำว่า déjà vu ซึ่งเป็นคำภาษาฝรั่งเศส ถ้าแปลตามตัวก็จะแปลว่า เคยเห็น / เคยรู้สึกมาแล้ว เป็นคำอธิบายปรากฏการณ์ทางจิตและความรู้สึกของมนุษย์ ที่คนๆ นึง เมื่อมาอยู่ในสถานหรืออยู่ในเหตุการณ์นึงเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่กลับรู้สึกคุ้นกับเหตุการณ์นี้มาก คล้ายกับว่ามันเกิดขึ้นมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือความฝัน!!

ความรู้สึกนี้จะแตกต่างจากลางสังหรณ์ อยู่นิดหน่อย พูดง่ายๆ ก็คือ ลางสังหรณ์เราจะรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น(มีทั้งลางดีและไม่ดี) ซึ่งถ้าเป็นลางไม่ดี เราก็จะหาทางแก้ไขได้ เช่น ฝันว่าเพื่อนกำลังข้ามถนนเข้าโรงเรียน จู่ๆ ก็มีรถสีขาวขับมาด้วยความเร็วสูงขับชน พอมาเจอสถานการณ์จริงๆ เหมือนในฝัน เราเห็นรถสีขาวขับมาอย่างเร็ว เราจะคุ้นมันมาก เราก็จะห้ามเพื่อนได้ว่าอย่าเพิ่งข้าม เพราะเรารู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นจึงเตือน เพื่อนก็จะรอดจากรถชน

ส่วนเดจาวูเราจะตรงกันข้ามตรงที่ เราอยู่ในเหตุการณ์หนึ่ง แต่เรากลับสะดุ้งโหยง เพราะรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต และทุกอย่างที่เป็นองค์ประกอบ ทั้งคน สถานที่ สิ่งของ เหมือนกันหมด ซึ่งบางครั้งก็สามารถคาดเดาอนาคตต่อไปได้ด้วย แต่ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นแป๊บเดียว ประมาณ 5-10 วินาที แล้วก็หายไปให้เรางงเล่นๆ ซึ่งจากการสำรวจจากต่างประเทศ พบว่าจะเกิดขึ้นในช่วงอายุ 15 - 25 ปี

ซึ่งจุดสำคัญของ เดจาวู ก็คือ เรื่องที่เรารู้สึกว่าเคยเกิดขึ้นมาแล้วนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดาๆ ในชีวิตประจำวัน แต่กลับมีรายละเอียดที่ไม่น่าเชื่อมาเชื่อมโยงกัน เช่น จำได้ว่าเหตุการณ์มีใคร กำลังทำอะไรอยู่บ้าง อยู่ตรงไหน ซึ่งจำได้แม้กระทั่งคำพูดหรือการแสดงออกของคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น เช่น กำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อนที่ห้างหลังเรียนพิเศษและกำลังวิจารณ์อาหารร้านนั้นอย่างเมามันส์ว่า ร้านนี้อาหารไม่อร่อยเลย จังหวะนั้นอยู่ดีๆ ก็มีความรู้สึกว่า เอ๊ะ! เหตุการณ์นี้คุ้นๆ แฮะ เหมือนเราเคยมานั่งร้านนี้ กับเพื่อนกลุ่มนี้ มากินที่ห้างนี้ ตอนหลังเลิกเรียนและกำลังพูดวิจารณ์รสชาติอาหารนี้อยู่ด้วย โอ้ว..อัศจรรย์มากๆ แต่มันน่าอัศจรรย์กว่านั้นตรงที่ว่าเราเคยมากินร้านนี้ครั้งแรก!!

ดร.เวอร์นอน เอ็ม เนปเป (Dr.Vernon M. Neppe) ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเดจาวู ได้แบ่งประสบการณ์เดจาวูออกเป็นถึง 21 แบบ ตัวอย่างเช่น

déjà senti (already felt) = เคยรู้สึกเช่นนี้มาแล้ว

déjà entendu (already heard) = เคยได้ยินมาแล้ว

déjà eprouvè (already experienced) = เคยมีประสบการณ์มาแล้ว

déjà rencontrè (already met) = เคยเจอคนนี้มาแล้ว (อันนี้หวังว่าจะไม่ใช่มุขจีบหญิงนะ เอ..เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า เธอหลุดออกมาจากจินตนาการของผมแบบเป๊ะๆ ฮ่าๆ)

โดยความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ถูกมองว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำงานของสมองและระบบประสาท ทางการแพทย์เรียกว่า การไหลของคลื่นกระแสไฟฟ้าในสมองเกิดการผิดปกติ โดยปกติ เมื่อสมองรับภาพมาจากประสาทตา ก็จะนำมาแปลผล ทำให้รู้ว่าภาพหรือเหตุการณ์ที่เราเห็น มันคืออะไร โดยข้อมูลจากประสาทตาซ้ายจะเข้าสมองซีกขวา ประสาทตาขวาเข้าสมองซีกซ้าย เรียกว่าทั้งสมองทั้งสองต้องทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี แต่ถ้าสมองข้างนึงเกิดส่งข้อมูลมาช้าไปนิดเดียว ก็จะแปลความหมายของภาพนั้นว่า เป็นภาพจากความจำ จึงรู้สึกว่าเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน แต่จำเวลาไมได้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ความจริงแล้วเป็นแค่ความคิดที่คิดไปเองว่าเคยเกิดขึ้น แต่จริงๆ แล้วไม่เคยเกิดขึ้นมานั่นเอง

จริงๆ แล้วยังมีอีกหลายทฤษฎีที่พยายามอธิบายเหตุการณ์ Dejavu ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร เช่น เกิดจากระบบความจำส่วนที่เกี่ยวข้องกับการดึงข้อมูลออกมาใช้ไม่ทำงาน แต่ส่วนที่ทำงานเกี่ยวกับความคุ้นเคยทำงานผิดปกติ แต่ความคิดนี้ก็ถูกแย้งแล้วมองว่าระบบทั้งสองน่าจะทำงานไม่พร้อมกันมากกว่า หรือแม้แต่ซิกมันด์ ฟรอยด์ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ยังโยงไปถึงจิตวิทยาได้ว่า เกิดจากการนึกถึงภาพหรือเหตุการณ์ต่างๆ ในช่วงที่เราขาดสติ ทำให้รายละเอียดของภาพจึงไม่ชัด แต่ว่าเราจะมีความรู้สึกคุ้นเคยออกมา กลายเป็นเดจาวูนั่นเอง

เรื่องหลอนรั้วมหาลัย

2012-12-06T15:35:00.001+07:00

1จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

-ตึกอักษรเก่าจัดเลยเรื่องผีเยอะ

-สมัยยังใช้การตึก 2 นิเทศได้เต็มที่นั้น มีเรื่องเล่าว่า หลังสามทุ่มขึ้นไป ถ้าเดินลงบันไดเวียนจะลงมาเจอชั้นสามประมาณสี่ครั้ง

2มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

-เคยมีนิสิตซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์รับจ้างแล้วประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต

-ที่วิทยาเขตศรีราชาตรงประตู 1 มีคนเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนดึกๆห้ามขับรถไปตรงนั้น เพราะมีรุ่นพี่จะมาเอาวิญญาณไปอีก 4 ดวง

-ที่วิทยาเขตศรีราชาห้องน้ำที่ตึก EnG ไม่มีกระจก เพราะว่า มีคนเห็นสิ่งลึกลับบ่อยมาก จนต้องเอากระจกออก

-ที่วิทยาเขตศรีราชา หอในตึก 3-4 เฮี้ยนมาก เคยมีคนเห้นบ่อยๆ เพราะเปนป่าช้าเก่า

-ที่วิทยาเขตศรีราชา หลวงพ่อเคยมาทำพิธีปัดรังควานที่มอ แต่ท่านบอกว่าที่นี่แรงเกินไป

-ที่วิทยาเขตศรีราชา สักตอน ประมาณตี 2 ให้ออกมาดู ถ้าอยากเห็น.... คนอ้วก

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน เวลาขี่มอไซด์เข้า-ออกนอกม.ตอนกลางคืน พยายามอย่ามองตรงต้นนนทรีข้างทางมากนะ ถ้าไม่อยากเห็นใครก็ไม่รู้มากวักมือเรียก ได้ข่าวมาว่านนทรีแทบทุกต้นมีประวัติ

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน ใต้ตึกปฐพี เคยเจอนิสิตเป็นกลุ่มเลยมาซ้อมลีด แต่พอมองไปอีกทีก็ไม่เจอแล้ว แล้วตกลงที่เห็นก็ไม่รู้ว่าใคร(ประสบการณ์ตรง)

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน เวลาซ้อมstuffเชียร์ของคณะช่วงซัมเมอร์ ให้ระวังจะมีใครก็ไม่รู้มานั่งฟังด้วย

-ที่หอใน(หญิง) มีหอๆนึงเคยเป็นโรงพยาบาลสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 วันดีคืนดีจะได้ยินเสียงคนเดินลากโซ่ตรวน และห้องน้ำหญิงรวมบางคืนจะมีเสียงคนอาบน้ำอยู่ แต่พอเดินไปดูไม่มีคนเลยซักคน

-หอใน(หญิง) มีตึกใหญ่ 2 ตึก ตึกนึงชั้น 2 เคยมีเด็กตายเนื่องจากเป็นไข้ทับฤดูตอนก่อนปิดซัมเมอร์ พอเปิดเทอมถึงมีคนเพิ่งจะพบศพ เคยมีคนเห็นว่าหลังจากนั้นยังมานั่งซักผ้าที่ห้องน้ำหน้าห้องอยู่เลย

-หอใน (หญิง) อีกตึกนึง แต่ก่อนกระจกเดิมตรงบันไดทางขึ้น(ตอนนี้เปลี่ยนใหม่แล้ว) จะมีเงาคนวูบวาบเสมอๆ บางครั้งยืนแปรงฟันอยู่ที่อ่างล้างหน้าหน้าห้อง เงยหน้าขึ้นมาก็มีผีทหารยืนอยู่ข้างหลัง.....

3มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

-ถ้าขับรถผ่านตึกคณะวิดยาตอนดึกๆ เค้าบอกให้มองขึ้นไปบนตึกจะเจอของดี

-ลิฟต์ตึก SCB 1 คณะวิทยาศาสตร์ "ม.เชียงใหม่" จริงๆ ต้องมีสามตัว แต่มีใช้แค่สอง ลือกันว่า ลิฟต์ตัวที่สามเคยมีคนตกลงมาตาย(ตอนตึกใกล้เสร็จ)

-หอ 1 หญิง "ม.เชียงใหม่" ในห้องอาบน้ำบางทีก็มีน้ำสีแดงๆ ไหลออกมาจากฝักบัว (คาดว่ามันน่าจะเป็นน้ำสนิมของแท็งค์น้ำมากกว่า)

-หอสมุดกลาง ของ "ม.เชียงใหม่" ว่ากันว่า ตอนก่อสร้าง เมื่อทำส่วนฐานรากอาคารขุดพบโครงกระดูกเยอะมากๆ

-เคยมีหมีควายหลุดออกมาจากสวนสัตว์วัดฝายหิน จนเจ้าหน้าที่ต้องประกาศให้คนที่พักผ่อนอยู่รอบอ่างเกษตรต้องรีบออกไปทันที

-หอนาฬิกา มช. ถ้าขับรถเวียนซ้ายครบ 3 รอบ จะ....................................โดนรถชน

-ทุกวงเวียนใน มช. มีเรื่องผีกำกับไว้เสมอ เช่น เปรตหอนาฬิกา ขบวนแห่ไร้หัววงเวียนมนุษย์

-ที่ภาควิชาเคมี คณะวิทย์ มีลิฟต์ที่ถูกปิดตายเพราะเคยมีอาจารย์ฝรั่งติดอยู่ในนั้นในวันหยุดยาว

-ที่ภาควิชาชีวะ คณะวิทย์ เคยต้องทำบุญใหญ่ เพราะมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นทุกวัน เช่น เก้าอี้แล็บหมุนเอง หรือมีเสียงคนเดินบนบันไดตอนเที่ยงคืน มีเงาคนเดินไปมาในเรือนเพาะจำใต้ตึก จนตอนนั้นไม่มีใครกล้าอยู่ทำงานที่ภาคหลังพระอาทิตย์ตก บางคนว่าเป็นวิญญาณของสัตว์ทดลองมากมายที่ต้องใช้เรียนกัน

-ตำนานผีในคลาสสิคที่สุดของ มช. คือ ป๊อก ป๊อก ครืด

-ผีที่เด็กมช.น่าจะเคยได้ยินบ่อยที่สุดคือ ผีป๊อกครืด

-หอ 2 ชาย กลางวันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่บรรยากาศตอนกลางคืนที่หอนั้น เป็นอะไรที่หลอนจริงๆ

-หลังจากมีเหตุฆาตกรรมบริเวณข้างประตูหน้า ม. ที่หอ 40 ปี เคยมีคนได้ยินเสียงประหลาดในตอนกลางคืน

-หากเดินผ่านอ่างแก้วตอนกลางคืน อาจเห็นตามพุ่มไม้มีขางอกออกมา เรียกกันว่าต้นไม้กินคน

4มหาวิทยาลัยขอนแก่น

-"สะพานขาว" เป็นสะพานยาวๆ ข้างสระพลาสติก มีเจ้าที่ชื่อ "เจ๊ขาว" เป็นผู้หญิงผมยาวๆ ใส่ชุดสีขาว เจ๊แกชอบออกมาทักทายเด็กที่ ขับมอไซด์ ผ่านสะพานตอนดึกๆ

-เค้าเล่ากันว่า อย่ามองจั่วของตึกคณะ ถาปัด ขณะขับรถ เพราะมันจะเกิดอุบัติเหตุ

-ที่ศาลเจ้าพ่อมอดินแดง ไปกลางวันก้หลอนนะ รุ้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลา

-แล้วก็เซียมซี แม่นมากๆ ถามตอนต้นเทอมว่าเกรดเทอมนี้จะเป้นไง ท่านกล่าวว่าจะได้ เอฟ .....เอฟจริงๆ แม่นปานนั้น

5มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

-ม.ธรรมศาสตร์ ต้องมีนักศึกษากระโดดตึกเป็นประจำ ทุกปี

-ม.ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ครับ ลิฟท์แดงงัย ขนศพนักศึกษาที่ประท้วงการปฏิวัติ ลงมาจากชั้นบน เลือดงี้เต็มลิฟท์เลย เลยได้ชื่อว่า "ลิฟท์แดง" (รู้มาแค่นี้แหละครับ)

6หาวิทยาลัยศิลปากร

-หอห้า มีผีจริงๆ

-ลานทรงพล เห็นแบบว่า รำออกมาเลยทีเดียว

-หอพักหญิงมีผีแทบทุกหอแหละ โดยเฉพาะหอเพรชรัชน์สี่กะเพรชรัชน์สองนี้สุดยอด

หอทับแก้วหนึง เป็นหอชาย มีคนได้ยินเสียงเหมือนคนเอาเหล็กมาลากประตูดังแกรกๆ ๆ แต่ว่ามันดังมาจากในตู้

7มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ -ABAC

-หอ(ใน)ชาย ปิดตายชั้นแปด เนื่องด้วย ...อะไรไม่รู้

หอชายมีทุกชั้นที่ไม่มีเบอร์ห้อง ห้องจะอยู่กลางตึกตงบันไดหนีไฟกลาง เค้าบอกว่าเป็นห้องเจ้าที่ แต่มีบางห้องบางชั้นที่ไม่มีคนอยู่แล้วก็เอาเบอร์ห้องออกออกอันนี้ไม่รู้ ทำไม

-ประมาณสิบกว่าปีที่แล้ว มีอาจารย์ท่านหนึ่งเสียชีวิต (หัวใจวายเฉียบพัน) อยู่ที่ห้องพักอาจารย์ชั้นหก ตึก C กว่านักการจะมาพบก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มถึงได้ทําการเคลื่อนย้ายศพออก ตอนนั้น Computer Center อยู่ตึก C ชั้น 10 ถ้าไปถามพวกรุ่นพี่รหัส 34 ลงไปก็น่าจะจําได้

-หลังจากนั้นไม่นานเรื่องก็ได้เกิดกับนักศึกษา BBA COM คนหนึ่ง น้องคนนี้ทำAssignment ที่ห้องคอมอยู่จนกว่าจะเสร็จก็ประมาณสามทุ่ม น้องเขาเดินออกมาลงลิฟคนเดียวจากชั้นสิบ พอลิฟลงมาถึงชั้นหก ลิฟก็เปิด ปรากฏว่า มีผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงกําแพงอยู่หน้าลิฟ ก้มหน้ามองพื้นน้องเขาก็กดลิฟคอยแล้วถามว่า จะลงไหม? แต่ไม่มีเสียงตอบจากชายคนนั้น น้องเขาก็รอนิดหน่อย ชายคนั้นก็ไม่มีกริยาใดๆ ก็เลยกดลิฟปิดไป พอลิฟลงมาชั้นห้า ลิฟก็เปิดออกอีก ปรากฎว่าเจอ ผู้ชายคนเดิม ยืนอยู่ในถ้าเดิม ก้มหน้า น้องเขาก็เอะใจ ก็ถามอีกว่าจะลงไหม ก็ไม่ตอบอีก น้องคนนี้ก็เริ่มใจไม่ดี จึงไม่พูดอะไร แล้วกดลิฟปิด

พอลิฟลงมาชั้นสี่ ปรากฎว่าลิฟก็เปิดอีก สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ผู้ชายคนเดิม ยืนอยู่ท่าเดิม แต่คราวนี้ เงยหน้ามาทางน้องที่อยู่ในลิฟท์ แล้วบอกว่า ช่วยด้วย!!!! ตั้งแต่วันนั้นน้องคนที่อยู่ในลิฟก็ไม่ได้กลับมาเรียนอีกเลยเพราะทาง บ้านต้องนํา ตัวไปบําบัดอาการจิตหลอนทางประสาท อันนี้เป็นเรื่องเล่าของรุ่นก่อนๆครับ ลองไปถามรุ่นพี่ๆ รหัส 31, 32, 33 ได้

-เรื่องที่มีเด็กโดดตึกตายเมื่อปีก่อน

ที่เกิดเหตุน่ะรู้สึกจะเป็นตึกQชั้นสิบกว่าๆ คนแรกเค้าว่าเด็กกลัวจบไม่พร้อมเพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน กลุ้มมากเลยโดดตึก แล้วหลังจากนั้นก็มีข่าวออกมาเรื่อยๆถึงความเฮี๊ยน หลังจากวันนั้น เริ่มจากเพื่อนเรา คนนี้ขี้กลัวนิดหน่อยแต่ไม่คิดว่าหล่อนจะออกมากลางวันแสกๆหรอก ก็ชวนเพื่อนไปอีกคน ปรากฏว่า ลิฟมันเปิดที่ชั้นนั้นเอง พอเปิดแล้วก็ไม่มีคนอยู่ แล้วก็เหมือนมีลมพัดเข้ามาในลิฟวูบนึง เพื่อนเรากลัวมากเลย คนที่ไม่กลัวก็บอกว่าคงมีคนกดลิฟแล้วขึ้นลิฟอีกตัวไปแล้วมั๊ (ลิฟต์มี2ตัว) แล้วลมมัยพัดมาจากหน้าต่างพอดีมั๊ง แต่ว่า ความจริง .. ตั้งแต่วันที่เค้าโดดตึกน่ะ ทางม.เค้าจะให้ปิดหน้าต่างไว้ตลอดเลยล่ะ แล้วลมมันจะพัดมาจากไหนล่ะ แล้วใครจะมากดลิฟเล่นล่ะ ตั้งแต่มีเรื่องใครๆก็ไม่อยากมาชั้นนี้กันทั้งนั้นแหละ

แล้วก็มีเพื่อนของเพื่อนโดนมาเหมือนกัน คนนี้เค้าไม่ค่อยกลัว ก็ไปขึ้นลิฟคนเดียว ก็ อย่างที่โดนกันบ่อยๆแหละ หยุดที่ชั้นนั้นอีกแล้ว เปิดออกมาก็ไม่มีใครอีก แต่ไฟมันดับๆติดๆเฉยเลย ถามคนที่ชั้นนั้นก็บอกเหมือนกันว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาไฟในห้องก็จะติดๆ ดับๆ บ้างเป็นบางครั้ง แต่แอร์ไม่ดับเป็นแต่ไฟอย่างเดียวอ่ะ เลยตัดปัญหาเรื่องไฟตกไฟเกินไปได้เลย เปิดออกมาไม่มีใครยังดีนะ บางคนเจอหนักๆ เปิดออกมา เจอเจ้าหล่อนยืนอยู่ตรงหน้าต่างหันหน้ามายิ้มให้ด้วย คนที่เจอบอกว่ากลัวมาก แต่ยังมีสติอยู่เลยคิดว่ารีบกดปิดลิฟดีกว่า ...แต่ทว่า .. กดๆๆ มันก็ไม่ยอมปิด แล้วหล่อนก็กระโดดลงไปจากหน้าต่างตรงนั้นให้เห็นกะตาเลย

-ตึก Q

รู้จักสระว่ายน้ำตรงตึก Eกันบ้างมั้ย เชื่อว่า ไม่น่ารู้จักกัน เพราะเดี๋ยวนี้เค้ากั้นไม่ไห้เดินทะลุไปได้ และสระนั้นตอนนี้ก็เป็นของหมู่บ้านไปแล้ว เรื่องมีอยู่ว่า เมื่องสงกรานต์ซะ 2-3ปีที่แล้ว มีอ.โดดตึก Q ลงมาทะลุหลังคาสระว่ายน้ำพอดี๊ พอดี สระว่ายน้ะนั้นก็โดนปิดไป ซักเดือนกว่าๆ ได้ เพราะต้องปรับปรุงหลังคา เเละเรื่องคดี พวกมูลนิธิ เค้าก็มาเก็บศพไป แต่.......หาลูกตาไม่เจอ1ข้าง เหอๆๆ พอหลังจาสระเปิดก็มีคนไปว่ายน้ำอะก็เจออะไรกลมๆ เท่าผลส้มลอยมา ปรากฏมันคือลูกตาข้างที่หายไปอะ เหอๆๆ หลอนดี

-ตีก E ชั้น 4 ด้านหลังที่ทะลุตึก C จะทีทางด้านด้านหลังที่อยู่หลังห้องน้ำชายหญิง

มองลงไปจะเห็นที่จอดรถที่ไม่มีหลังคาด้านล่าง น่าจะปี 45-46 มีนักศึกษาสาวคณะวิศวะ เครียดเรื่องไรไม่รู้ โดด ลงไปกระแทกเสาไฟฟ้า(ที่อยู่ในลานจอดรถ) (แต่มหาลัยถือว่าตายนอกมหาลัย) ก้เลยปิดเรื่อง

-ตึกร้างที่ใช้จอดรถ เค้าว่าเฮี้ยน (เดี้ยวนี้ ไม่ให้จอดแล้ว)

8มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

-ลิฟท์อาคาร 9 ที่วิทยาเขตกล้วยน้ำไท ใครที่ขึ้นตอนดึกๆแล้วมีคนกดเรียกที่ชั้นบนสุด พอเปิดมาไม่เจอใคร แล้วรู้สึกเหมือนมีคนเดินเข้ามา ให้รู้ไว้เลยว่าเป็นคนงานที่ตกลิฟท์ลงมาตาย เค้าจะลงด้วย (ตัวไหนไม่รู้ พิสูจน์กันเองนะ)

-ที่อาคาร 10 กล้วยน้ำไท มีห้องเรียนอยู่ห้องหนึ่ง บางครั้งจะมีนศ.ไม่ได้รับเชิญแต่งชุดดำมานั่งเรียนด้วย พอหันไปมองอีกทีปรากฏว่าไม่มีใคร!!

-มีเรื่องเล่าเรื่องศาลพระภูมิล่องหนที่หอแกรนด์ หอพักหน้ามหาวิทยาลัยว่า นักศึกษาหลายคนเคยเห็นศาลพระภูมิตั้งอยู่ แต่ในความเป็นจริง มันไม่มี

-เอทีเอ็มหน้ามหาวิทยาลัยหายไปใหนหมด ใครรู้บ้าง??

- แกรนด์คอนโด เป็นที่ขึ้นชื่อมากในเรื่องผี ถ้าอยากเจอ กลางคืนให้หาเรื่ออยากกินนั่น นู่น นี่

แล้วเดินลงบันไดมาซื้อ จะลงลิฟท์ก็ได้ แต่โอกาสเจอน้อยกว่าลงบันได ลองดู

-วิทยาเขตกล้วยน้ำไท ห้องปฏิบัติการฝึกจำลองของภาควิชาการท่องเที่ยวการโรงแรม ลองขึ้นไปเวลาไม่มีใครอยู่ แล้วมองลอดช่องประตูเข้าไปในห้องด้านใน จะมีใครสักคนมองส่องตอบมาในระยะประชิดแบบตาต่อตาเลย

9มหาวิทยาลัยบูรพา

-ตึก SD มีลิฟต์ตัวนึงมีผีด้วย คือลิฟท์จะเปิดเอง แล้วถ้าลิฟท์เปิดเอง ให้หลีกทางให้เขาเข้ามาด้วย แต่ถ้าขี้เกียจให้บอกว่า "เต็มแล้ว รอไปเที่ยวหน้านะคะ" จะได้ผลพอๆกัน

-หอ3 (หอชาย) ห้อง 306 พี่หอบอกว่ามีคนผูกคอตายในตู้เสื้อผ้า ห้องนั้นมีผีจริงๆนะ

-หอ14 (หอหญิง) ห้อง 303 เคยมีคนเล่นผีถ้วยแก้วแล้วโดนผีสิง

-ตึก B100 (ตอนนี้คือตึกพาณิชยนาวี ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยการขนส่งและโลจิสติกส์) เป็นที่เลื่องลือว่ามีผี

-ตึกมนุษย์ฯมีสาวสไบเขียว แต่ตึกสาธารณสุข มีสาวกิโมโนสีขาว

-ที่ไหนสักแห่งนึงในม.บู เคยเป็นที่ฝังศพทหารที่ตายในสงคราม..

-หอ 14(หรือเปล่า) ที่เป็นห้องพักของดาราสาวคนนึงที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ปัจจุบันนี้ห้องนั้นยังถูกปิดตาย แต่ยังมีคนได้ยินเสียงคนอยู่ภายในห้อง

10มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี

-เหมือนกับทุกมหา'ลัยโดยเฉพาะหอหญิงจะมีเรื่องเล่าและตำนานที่ไม่รู้สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยไหน อย่างเรื่อง "ผีอำ" หอหญิงจะมีบ่อยมาก แต่ถ้าเป็น "ผีอม" สามารถหาฟังได้จากฝั่งหอชาย สามารถอ่านเพิ่มเติมได้จากเรื่อง ความสัมพันธ์ของผีกับการเมียไทย

-หอหญิงที่เฮี้ยนๆ ในระดับตำนาน เช่น S2 เรื่องผีชุดไทยโบราณ, ชุดตะเบงมาน วิ่งทะลุ 3 ห้อง ว่ากันว่าต้องนิมนต์หลวงพ่อคูณมาเหยียบถึง 2 ครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินข่าวคราวอีก หรือจะเป็นผีเด็กที่ S4 ที่ว่าอาบน้ำอยู่ดีๆ แล้วมีเด็กมาเล่นน้ำ

-หอหญิงที่เป็นข่าวดังที่สุดคือ S15 โซนต้นโพธิ์ จากการที่เด็กนักเรียน รด. มาพักแล้วพากันเล่นพิเรนบริเวณต้นโพธิ์ และเกิดอาการคลุ้มคลั่งไปตามๆ กัน ซึ่งแพทย์ก็วินิจฉัยว่า เป็นความบกพร่องทางประสาทชนิดติดต่อ เนื่องจากการฝึกหนักในช่วงกลางวัน

-ลานจอดรถยนต์เก่าและป่าละเมาะ ข้างศูนย์บรรณาสาร (หอสมุด) ว่ากันว่าเป็นบริเวณที่นิยมนำคนมานั่งยาง และเป็นแดนประหารเก่า ว่ากันว่า รปภ.กะดึกเคยเห็นผีคอขาด เดินลากโซ่เีสียงดังเกรียวกราว ดึกๆ ขับรถผ่านแถวนั้น ขนชอบลุกโดยไม่มีสาเหตุ ไม่รู้เป็นเพราะเรื่องเล่าที่ฝังหัวหรือเปล่า

-สวนหย่อม ป่าไผ่สีทอง ข้างๆ ฟาร์มมหา'ลัย ที่นี่ "เขา" ชอบหยอกล้อคนขับรถคนเดียว โดยรถคันอื่นจะเห็นว่า เรามีเพื่อนซ้อนมาข้างหลังด้วย

-บริเวณลานย่าโม และต้นไม้ใหญ่ระหว่างทางไปอาคาร A (อาคารบริหาร) กับอาคาร C (อาคารวิชาการ) ซึ่งต้องทำถนนอ้อมต้นไม้ต้นนั้น เป็นถนนจุดเดียวในมหา'ลัย ที่ต้องอ้อมสิ่งกีดขวาง จุดอื่นพี่แกฟันเหี้ยนไม่เหลือ

-สุรนิทัศน์ หรือ แอมฟิเธียเตอร์ สถาปัตยกรรมที่มีเส้นลวดขึงเป็นองค์ประกอบ เรื่องเล่าที่จุดนี้คือจะเห็นสิ่งซึ่งคล้ายคนไปนั่งห้อยขาอยู่บนเส้นลวด

-สรุปแล้วทั้งมหา'ลัย เพราะพื้นที่ 7200 ไร่นั้น ในอดีตเป็นป่าเสื่อมโทรมขนาดใหญ่ ว่ากันว่าถูกใช้เป็นสถานที่ฆาตกรรมที่ขึ้นชื่อของโคราช อีกทั้งยังเป็นทางรบสมัยท้าวสุรนารีอีกด้วย จึงทำให้มีเรื่องเล่ามากเป็นพิเศษ

-บริเวณน่ากลัวทุกๆ จุดข้างบน จะมีรปภ. ไปตรวจอยู่เสมอ และมักรายงานกลับไปยังหน่วยว่า "เหตุการณ์สงบ พบหนึ่งคู่ (หรือมากกว่า)

11มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้า เจ้าคุณทหารลาดกระบัง

-หลีกเลี่ยงสถานีพระจอมตอนกลางคืนให้ดีดี ได้ข่าวมาว่าถ้าไปยืนร้องเพลงเชียร์คนเดียวสักพักจะมีคนมาร้องต่อให้

-มาเรื่องลี้ลับบ้าง ห้องน้ำหญิง ตึก A ชั้น 5 ของคณะวิดวะ เป็นแหล่งลองของชั้นดีของผู้ที่ต้องการ เพราะมีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย แล้วในห้องน้ำนั้นมีแม้กระทั่งศาล (เคยขึ้นไปด้วย จะบอกว่า ตามตำนานคือ สาวถาปัด อกหักจากหนุ่มวิดวะเลยไปผูกคอตาย ที่ว่าสาวถาปัด เพราะจะมีงานวูดคัท ซึ่งเด็กถาปัดต้องได้ทำ อยู่บนหิ้งด้วย ใครอยู่รุ่นแรกๆ แล้วขึ้นไปก็จะได้เห็นรูปเล็กๆของชีด้วย ตอนนี้ไม่มีแล้วแต่ศาลยังคงมีอยู่ ที่สำคัญห้องน้ำตรงนั้นยังเปิดใช้อยู่ แต่บางตำราบอกว่าเป็นสาวคนงานก่อสร้างต่างหาก)

-มีคนล่ำลือกันเกี่ยวกับเสียงดนตรีไทยที่ตึกพระเทพ.... (ชมรมดนตรีไทยและนาฏศิลป์) เดิมทีตั้งอยู่ที่ตึกพระเทพ ใกล้ๆ สระว่ายน้ำ สมาชิกบางคน ชื่นชอบการเล่นดนตรีไทยโดยที่ปิดห้อง ปิดไฟ และเอารองเท้าเข้ามาให้ห้องให้เรียบร้อย... เหอๆๆๆ ถามเพื่อนๆ หลายคน ไม่เคยมีใครรู้ว่ามีชมรมดนตรีไทยตั้งอยู่ที่นั้น จากนั้นก็ย้ายมาอยู่ชั้น 2 โรงอาหารสถาปัตย์ (ย้ายมา 7-8 ปีแล้ว...) ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า??

-เชื่อมั้ยว่า ตึกวิทย์เก่าเคยมีเด็กทำการทดลอง เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ จนเกิดการสูญเสียมาแล้ว(ยังอยู่ป่าวหว่า)<<<<< ยืนยันว่าเรื่องจริงครับ พี่อยู่ คณะวิดยามาเหอๆ

สถาที่เกิดเหตุ ชั้น 5 ตึกวิดเก่าซื่งคณะวิดยา ลาดกระบังนั้นจะแบ่งห้องภาควิชาตามชั้นๆของตึกต่างๆ โดย ที่ชั่น 5 จะเป็นชั้นของภาคเคมี โดยในคืนหนึ่งตามปรกติ ก็จะมีนักศึกษษ ป.ตรี ป.โท ทำโปรเจ็คอยู่ให้ห้องกันตามปรกติถึงตี 1 ตี 2 เหรอถึงเช้าก็มีมีอยู่วันหนึ่งมีนักศึกษษป.โท ทำการทดลองอยู่แล้วเกิดผิดพลาดห้องทดลองระเบิด (จริงๆ ระเบิดไฟไหม้ทั้งห้อง ยังมีร่องรอยเหลืออยู่) โดนนักศึกษาผู้โชคร้าน ตาย โดยโดนไฟคลอกทั้งตัว ต่อมา ก็มีนักศึกษาที่ทำงานดึกๆ พบเห็นนักศึกษาคนนั้นมาวนเวียนอยู่ในห้อง และทำการทดลองต่อไป เป็นประจำ

จนทุกวันนี้ชั้น 5 ตึกวิดเก่า หลัง 6โมงเย็นเป็นต้นไปแทบที่จะไม่มีใครกล้าขึ้นไปทำงานอีกแล้ว และดีไม่ดีเราอาจจะได้เห็นคนทำแลปดึกๆ ทั้งๆที่ไฟยังปิดอยู่ที่ชั้นแล้วเค้าก็โบกมือให้เราเห็นด้วย

ปล..แต่ถ้าเห็ฯจากชั้น 3 ไม่ต้องกลัว เพราะเป็นของภาคฟิสิกส์ทำง่นข้ามวันข้ามคืนเป็นปรกติ

12แม่ฟ้าหลวง

-ทุกตึกในมหาลัย จะมีผีเฝ้าตึกอยู่ เนื่องจากคนงานพม่าที่เข้ามาสร้างตึก ถูกฆ่าโดยนายจ้างคนไทย เพราะไม่อยากจ่ายเงินให้ โดยเฉพาะตึกอธิการ,ลานAV(ใต้ห้องสมุด),หอนานาชาติ(หอเภา สารสิน),หอจีน 1-2 ไม่เชื่อลองถามsecurity guard ที่อยู่มานานๆ

-สังเกตุว่า C1 ตรงทางขึ้นตึก อธิการ มีลิฟต์ฝั่งเดียว อีกฝั่งนั้นปิดตายไว้เพราะ มีคนตกลงไปตายตอน ก่อสร้าง ดึกๆ ไม่มีใครกล้าเดินผ่าน ขนาดยามยังต้องไปกันที่ละ 3-4 คน เวลาเดินตรวจ ว่ากันว่า เป็นสถาปนิก สาว กะลังท้องด้วย! เค้าตกลงไปตอนส่องกล้อง จากชั้น 3 เคยมีโครงการจะ ทำลิฟต์ ปีที่แล้วต่อ แต่ทว่า คนที่ไปทำ จับไข้ทุกราย !

-เคยมีผีเดินผ่านหน้ายาม มีแต่เสียงแต่ไม่เห็นตัว เล่นเอาจับไข้หัวโกร๋น

- ต้นไม้ใหญ่ข้าง F2 เป็นที่สักการะของคนใน ม. ไม่เชื่อไปดู ทุกปีจะมี พวงมาลัยคล้องใหม่ทุกปี

- ผีเด็ก มี อยู่แถวๆ F1

- หอชาย มีผีเด็ก หอหญิง มีผีฝักบัว

- เด็กปีหนึ่ง ต้องปลูกป่า ไม่ปลูก เรียนไม่จบ ต้นไม้ตาย ก็ไม่จบ

- ต้นไม้ที่ลานดาว ไม่เคยซ้ำทุกปี ไม่เชื่อลองสังเกตดู

- สระหลังมอ อย่าคิดไปหลังหกโมงเย็น

- หารู้ไม่ว่า ต้นไม้ที่เอฟสอง ตอนผมมาอยู่ ไม่เคยมีใครมาไหว้เลย ตอนนี้พวงมาลัย เยอะแทบกิ่งหัก

- เอฟหนึ่ง ขึ้นชื่อเรื่องเฮี้ยน - เอฟหนึ่งจะยิ่งเฮี้ยนเข้าไปใหญ่ เพราะอาจารย์ใหญ่จะมาอยู่ใกล้ๆ

- เปิดเทอม หลังเกรดออก ลานดาวจะเต็มไปด้วยคนแก้บน

- ดีสอง บรรยากาศดี แต่เหมือนป่าช้า

- สามแยก หน้ามอ คนตายทุกปี

13มหาวิทยาลัยนเรศวร

เรื่องลึกลับ

- หอในหลังใหม่เคยมีคนเจอผีมาแล้ว ตอนช่วงที่หอเปิดใหม่ๆ

- มีคนเคยอ้างว่าเคยพบเห็นชายชุดขาวบริเวณศาลแถวอ่างเก็บน้ำ

- มีเรื่องเล่าจากรุ่นพี่ว่าในวันบวงสรวงมีน้องคณะพยาบาลเป็นลมเพราะเห็นกองทัพสมัยโบร าณเดินทัพ ลอยมาอยู่บนฟ้า

- หอพักนิสิตหลังใหม่ฝั่งอ่างเก็บน้ำสร้างทับบริเวณที่เคยมีต้นไทรเก่าแก่ประจำมหาวิทยาลัย

- มีคำบอกเล่าจาก อ.คณะวิทย์ ว่าหลังจากที่มียามมอนอถูกแทงตายเพราะทะเลาะกัน ก็มีการจับภาพวิญญาณไว้ได้ในกล้องวงจรปิดของคณะวิทย์ และยามคนนี้ยังได้ไปเยี่ยมเยียนนิสิตบางส่วนที่ชอบอยู่ดึกๆในตึกวิทย์ด้วย

- หลายคนแปลกใจเวลานั่งรถไฟฟ้าไปกับเด็กแพทย์ จะพบว่าเขายกมือไหว้ตึกหลังคาสีแดงๆตั้งอยู่ใกล้ประตู 3 สอบถามมาได้ความว่าเป็นตึกที่ใช้เก็บอาจารย์ใหญ่ของพวกเค้าแหละ

- ถนนเส้นหน้าคณะแพทย์ยังคงเป็นถนนที่มีเรื่องลึกลับมากที่สุดในมอ มีคนเคยโดนกระโดดซ้อนท้ายกลางทาง โดนคนวิ่งไล่แถวหน้าคณะแพทย์ พอขับพ้นบริเวณนั้นคนที่วิ่งไล่ก็หายไป

- หอใหม่ที่นิสิตปีหนึ่งอยู่ก้อน่ากลัวไม่แพ้กัน เคยมีคนเจอตั้งแต่โดนผีอำ เห็นคนมานั่งที่โต๊ะ เห็นคนนั่งอยู่บนตู้เสื้อผ้าแล้วกระโดดลงมาทับ เสียงเด็กวิ่งเล่น เสียงเด็กร้องไห้ และมีข่าวว่าสมัยตอนก่อสร้างหอนั้นมีลูกคนงานที่นำมาทำงานด้วยตกเตียงคอหัก ตาย

-ถ้าบนพระนเรศวร ห้ามใช้ผลไม้ที่มีสีแดง เช่น เงาะ

14มหาวิทยาลัยBBA

15มหาวิทยาลัยศรีนครินท์วิโรฒประสานมิตร(มศว)

-คณะมนุด เอกอังกฤษ มีศาลาประจำเอก คือศาลาเขียว มีตำนานเล่าขานถึงที่มาของ แผ่นป้าย ที่ติดอยู่ในศาลา ว่าทำมาจากต้นตะเคียน วันดีคืนดี จะมีผู้หญิงผมยาวๆ มานั่งอยู่เดียวดายในศาลา

-ภาพ FW เมล เกี่ยวกับผีในวันรับปริญญา เป็นเรื่องจริง

-ภาพถ่ายผีชัตเตอร์ที่หลายคนได้รับทาง FW เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นระหว่างการถ่ายรูปเล่นๆของนิสิตในภาควิชาบริหาร ธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์

-วิญญาณอันลึกลับที่หอพระ องครักษ์ ตอนกลางคืนมืด เงียบ สงัด ลองไปนั่งเฝ้าดู แต่ต้องกระทำด้วยควาเงียบไม่เช่นนั้น อาจโดนผีหลอก

ผีที่หอสมุด องครักษ์ เพราะเจอมากับตัว แบบว่ากดลิฟต์จากชั้น 5 จะลงชั้น 1 ตอนประมาณ 6โมงกว่าๆแต่ลิฟต์ดันพาขึ้นไป ชั้น 6 ทั้งที่ชั้นนั้นเป็นชั้นเก็บเอกสารเก่า ไม่มีคนเข้าไปใช้

16มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

-ตึก 10 ว่ากันว่ามีคนงานตกลงมาตายตอนก่อสร้าง ตอนดึกๆ พอขึ้นลิฟไปชั้นบน ตอนเดินออกมาจากลิฟจะพบว่าตึกกำลังก่อสร้างอยู่

-ตึก 7 ชั้น 7 พอออกจากลิฟมาจะเจอพรมแดงปูตามทางเดิน ไม่แน่จริงอย่าเดินไปทางนั้น

-ตึก 1 2 3 ยามกลางคืนว่ากันว่ามีผู้หญิงแต่งชุดนักศึกษานั่งร้องไห้อยู่บนระเบียงทางเดิน

-สวนญี่ปุ่น มีปลาคาร์ฟยักษ์ หาดูได้ยากยิ่งเป็นปลาคาร์ฟสีขาวตัวใหญ่มากกก หยั่งกะปลาสวาย นานๆจะโผ่ลมาให้เห็นที แต่คุณจะไม่มีโอกาสเห็นมันเลยเวลาที่เขาล้างบ่อ มันหายไปไหน

-จากประสบการ์ณ์ตรง เคยอยุ่ทำกิจกรรมถึงเที่ยงคืน ขณะเดินออกมาจากม. ไม่พบสิ่งผิดปกติ

-กรณีเล่นคอมพิวเตอร์ที่ห้องLabชั้น 2 ของหอประชุม เคยมีอยู่วันหนึ่งเกิดไฟดับวูบจนเกือบทุกเครื่องดับไป ยกเว้นเครื่องหนึ่งที่เล่นต่อไปได้ ทั้งๆที่ไำฟฟ้าไม่ไหลผ่านสายนั้นและไม่ได้มีการสำรองไฟ แม้ว่ามันไม่ใช่ผีก็ตาม (เชื่อม่ะ คอมพิวเตอร์ที่เล่นได้โดยไม่มีไฟฟ้าสำรอง และไฟดับทั้งอาคารด้วย)

-จากประสบการตรง ของผมเองช่วงรับน้อง เคยแอบไปปุ้นกับเพื่อนๆ บนชั้นบนสุดตึก5 มีเพื่อนผมคนนึงมันไม่ค่อยชอบพูดกับใครแต่หลังจากปุ้นเสร็จ5-6หลุมเพื่อนผม คนนั้นมันยิ้มไม่หยุด หัวเราะตลอด คุยเก่งเหมือนเป็นคนละคนกับตอนแรก

บ้านร้างผีสิง

2012-12-06T14:48:00.003+07:00

เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมบ้านบางหลังถึงมีคนเจอผีบางหลังไม่เคยเจอ เป็นไปได้มั้ยว่าลักษณะของบ้านที่แตกต่างกันเป็นตัวกำหนด เหมือนกับคนเราบางคนชอบบรรยากาศแบบภูเขา บางคนชอบทะเล ผีเองก็เคยเป็นคนมาก่อนรสนิยมที่ว่าก็เลยติดตัวไป ทำให้ผีเลือกบ้านที่ตัวเองชอบ และนี่คือสุดยอดเคล็ดลับ “จัดบ้านอย่างไรให้ผีชอบอยู่ หรือวิธีการสร้างบ้านผีสิง นั่นเอง” พร้อมแล้วไปดูกัน

1.เลือกทำเลอาถรรพ์เช่น บ้านตรงกันข้ามโบสถ์ วิหาร วัด ศาลเจ้า โรงพยาบาล สุสาน เสา เครื่องหมายจราจร มีปล่องไฟ เป่าลมพุ่งมาหาบ้าน หรือที่เปลี่ยวๆห่างจากชุมชน ถ้าบ้านใครอยู่ในที่ดังกล่าว เรียกได้ว่ามีชัยไปกว่าครึ่งในการเชิญผีมาอยู่เลยทีเดียวล่ะ

2.สร้างด้วยไม้เป็นหลัก สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นเรื่องของความเป็นธรรมชาติ เพราะต้นไม้ก็เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่งเหมือนกัน และในบ้านมีเสาเอกให้ด้วยก็แจ่วเลย

3.ทำบริเวณบ้านให้รกครึ้มไปด้วยแมกไม้พฤกษานานาพันธุ์ แถมด้วยต้นไม้ต้องห้ามประเภท ตะเคียน ไทร ซ่อนกลิ่น อะไรพวกนี้ยิ่งถูกใจสุดๆ

4. ฝืนหลักฮวงจุ้ยเท่าที่สามารถทำได้ ยิ่งเยอะยิ่งชอบอยู่ ในศาสตร์ทางวิชาฮวงจุ้ยได้กล่าวถึงลักษณะของบ้านที่มักจะมีผีหรือคนในบ้านมักจะเห็นผี ดังนี้

- ประตูหน้าบ้านมีพลังอิมมาก หมายถึงมีความมืดมาก และทิศทางของหน้าบ้านหันไปทางทิศ ตะวันตกเฉียงใต้ ตรงช่วง 210 องศา-240 องศา หรือหันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตรงช่วง 30 องศา-60 องศา ซึ่งทางฮวงจุ้ยจะเรียก 2 ทิศทางนี้ว่า ประตูผี

- บ้านที่มีแสงสว่างไม่พอ ภายในบ้านมีบรรยากาศมืด ๆ สลัว ๆ โดยเฉพาะทิศ ตะวันตกเฉียงใต้และทิศ ตะวันออกเฉียงเหนือมีความมืดมาก ก็จะกระตุ้นให้เกิดพลังอิมมากขึ้น โอกาสเจอผีก็มีสูงตามไปด้วย

- บ้านที่มีรูปทรงของบ้านยาวกว่าปกติ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นบ้านธาตุไม้ อาทิเช่น บ้านห้องแถวมี ทางเดินตรงกลางมืด ๆ ผีก็ชอบอยู่ด้วย

- การสร้างห้องพระตรงกับห้องน้ำ, ประดับประดาด้วยของอัปมงคลต่างๆเช่น เขากระทิง นอแรด, การทำกำแพงให้เก่าสกปรกขึ้นราและทุกวิถีทางที่ทำให้บ้านโทรมที่สุด ฯลฯ

ท้าวหิรัญพนาสูร

2012-12-06T12:10:00.000+07:00

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงได้รับการศึกษาจากประเทศอังกฤษ ในขณะที่มีการค้นคว้าเรื่องราวทางภารตวิทยาของอินเดียหรืออนุทวีป ในฐานะเมืองขึ้นของจักรวรรดิอย่างคึกคัก ส่งผลให้พระองค์ทรงสนพระทัยในเรื่องราวอันเร้นลับของอินเดียที่ถ่ายทอดผ่าน คัมภีร์และปกรณัมต่างๆ และทรงเป็นต้นแบบในการรับเอาคติความเชื่อต่างๆ เกี่ยวกับ "ภารตะวิทยา"

ท้าวหิรัญพนาสูรปรากฏขึ้นในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว คำว่า "หิรัญ" หมายถึงเงิน สีเงิน หรือบางแห่งแปลความหมายว่าทอง ส่วน "พนาสูร" เป็นคำเชื่อมกันระหว่าง "พนา" แปลว่า "ป่า" กับ "อสูร" ดังนั้น จึงสื่อความหมายถึงเทพาสูรผู้เป็นใหญ่แห่งป่า ซึ่งพระองค์ทรงเรียกว่า "ท้าวหิรัญฮู" มีผู้อธิบายว่า "ฮู" มาจาก "Who" ในภาษาอังกฤษ เนื่องจากในปี พ.ศ.2449 ขณะที่ยังทรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ ทรงเสด็จประพาสมณฑลพายัพ ซึ่งเส้นทางในสมัยนั้นเต็มไปด้วยป่าเขา ภยันตราย และโรคภัยไข้เจ็บ ขณะเมื่อทรงจะออกจากอุตรดิตถ์ข้าราชบริพารที่ตามเสด็จรู้สึกหวั่นวิตกต่อ ภยันตราย พระองค์จึงทรงมีพระราชดำรัสว่า "ธรรมดาเจ้าใหญ่นายโตจะเสด็จ ณ ที่แห่งใดๆ ก็ดี คงจะมีทั้งเทวดาและปีศาจฤๅอสูร อันเป็นสัมมาทิฏฐิ คอยติดตามป้องกันภยันตรายทั้งปวง มิให้มากล้ำกรายพระองค์และบริวารผู้โดยเสด็จได้ ถึงในการเสด็จครั้งนี้ก็มีเหมือนกัน อย่าให้ผู้หนึ่งผู้ใดมีความวิตกไปเลย"

ด้วยกระแสพระราชดำรัสดังกล่าว ทำให้บรรดาข้าราชบริพารขุนนางใหญ่น้อยอุ่นใจคลายความกังวล ในขณะเสด็จประพาสนั้นปรากฏมีข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเกิดนิมิตฝัน เห็นบุรุษผู้หนึ่งร่างสูงใหญ่ล่ำสัน บอกนามว่า "หิรัญ" และแจ้งว่าตนเป็นอสูรแห่งป่า เป็นผู้ตั้งอยู่ในสัมมาปฏิบัติ จะคอยดูแลปกป้ององค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และข้าราชบริพารในขณะเดินทาง จึงทรงโปรดฯ ให้ตั้งเครื่องสังเวยในป่าริมพลับพลานั้น และเมื่อทรงเสวยก็จะแบ่งพระกระยาหารไปตั้งเป็นเครื่องเซ่นเสมอๆ ปรากฏว่าการเสด็จพระราชดำเนินหัวเมืองพายัพครั้งนั้นปราศจากเภทภัย อันตราย ไม่มีใครเจ็บไข้ได้ป่วย และประสบความสำเร็จสมดังตั้งพระราชหฤทัยไว้ทุกประการ

ด้วยเหตุ ดังกล่าวการเสด็จประพาสในคราวต่อๆ มาข้าราชบริพารจึงทำพิธีอัญเชิญเทพาสูรที่ปรากฏในนิมิตตามเสด็จไปด้วยทุก ครั้ง และมีผู้คนมากมายพบเห็นบุรุษในลักษณาการอย่างโบราณ รูปร่างสูงใหญ่ นั่งบ้าง ยืนบ้าง ตามขบวนเสด็จไปด้วยเป็นอันมาก จนข่าวคราวร่ำลือถึงข้าหลวงมณฑลเทศาภิบาลต่างๆ ทำให้ผู้คนเลื่อมใส เคารพท้าวหิรัญพนาสูรกันแต่ครั้งนั้น และโปรดให้หล่อรูปท่านท้าวประดิษฐานไว้ประจำพระราชวังพญาไท "รูปท้าวหิรัญพนาสูร" จึงกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนเคารพกราบไหว้ให้ป้องกันภยันตราย ให้ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ และประสบความสำเร็จในกิจการงานต่างๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

จากนั้นก็มีเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับกิตกศัพท์ความศักดิ์สิทธิ์ของ ท้าวหิรัญพนาสูร อีกเยอะแยะมากมาย เช่น มหาดเล็กคนสนิทของรัชกาลที่ 6 ผู้หนึ่ง คือ "จมื่นเทพดรุณทร" ท่านผู้นี้ได้เล่าให้ข้าราชบริพารฟังต่อ ๆ กันมาว่า "ในหลวง (ร.6) ทรงเรียกท้าวหิรัญพนาสูรว่า "ตาหิรัญฮู" ซึ่งคนในวังสมัย ร.6 จะรู้ถึงกิตติศัพท์ของ "ตาหิรัญฮู" ดีว่าสำแดงเดชและอภินิหารอย่างไรบ้าง จึงเล่ากันปากต่อปากเรื่อยมา อย่างเรื่องแรกเกิดขึ้นเมื่อรัชกาลที่ 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างรูปท้าวหิรัญพนาสูร โดยให้พระยาอาทรธรศิลป์ (ม.ล.ช่วง กุญชร) เป็นผู้ดำเนินการ โดยมีมิสเตอร์แกลเลตตี นายช่างชาวอิตาเลี่ยนที่มาทำงานในกรมศิลปากรเป็นผู้หล่อ เมื่อหล่อเสร็จก็จะยกขึ้นตั้งบนฐานในพระราชวังพญาไท มิสเตอร์แกลเลตตีก็เอาเชือกผูกคอท้าวหิรัญฮูชักรอกขึ้นไป เสร็จแล้วมิสเตอร์แกลเลตตีก็ป่วยกะทันหันทำงานไม่ได้ เพราะคอเคล็ดโดยไม่รู้สาเหตุ พอพระยาอาทรไปเยี่ยม ท่านพอจะรู้สาเหตุจึงบอกว่าคงเป็นเพราะเอาเชือกไปผูกคอรูปหล่อท้าวหิรัญฮู ให้เอาดอกไม้ ธูป เทียนไปขอขมาเสีย เมื่อนายช่างชาวอิตาเลี่ยนทำตามคอที่เคล็ดจึงกลับมาเป็นปกติอย่างอัศจรรย์

อีกเหตุการณ์หนึ่งเกี่ยวกับ "ท้าวหิรัญพนาสูร" ที่เล่ากันมา เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่รัชกาลที่ 6 สวรรคตแล้วรัชกาลที่ 7 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสวยราชย์ต่อ วันหนึ่งพระองค์ได้เสด็จฯ ตรวจรถยนต์พระที่นั่ง ซึ่งเป็นพระราชมรดก โดยมีกรมหมื่นอนุวัติจาตุรนต์เสด็จไปด้วย กรมหมื่นฯ ท่านนี้ได้กราบทูลขอรถยนต์คันหนึ่ง ซึ่งมีรูปท้าวหิรัญฮูติดอยู่ด้วย ซึ่งรัชกาลที่ 7 ก็พระราชทานให้ เล่ากันว่าเมื่อเอารถกลับไปไว้ที่วังสี่แยกหลานหลวง คืนนั้นก็นอนไม่หลับ ได้ยินเสียงกุกกัก ๆ ในโรงเก็บรถทั้งคืน ครั้งลุกไปดูก็ไม่เห็นมีอะไร จึงคิดว่าอาจเป็นเสียงหนู แต่ขณะที่กำลังคิดในทางที่ดีก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะจู่ ๆ ไฟในโรงรถก็เกิดสว่างจ้าขึ้นมาเฉย ๆ ทั้ง ๆ ที่โรงรถปิดอยู่ จึงเรียกคนขับรถและมหาดเล็กไปช่วยกันดู แต่พอเปิดประตูโรงเก็บรถก็ต้องใจหายเป็นครั้งที่ 2 เพราะไม่มีใครอยู่ในนั้นเลย และยังน่าสงสัยที่เห็นรถจอดขวางโรง ซึ่งแต่แรกไม่ได้จอดในลักษณะนี้ จึงต้องช่วยกันกลับรถจอดใหม่ จากนั้นรุ่งขึ้น กรมหมื่นอนุวัติจาตุรงค์ต้องจัดเครื่องเซ่นสังเวยท้าวหิรัญฮูเพื่อขอขมา และไม่กล้าใช้รถพระราชทานคันนั้นอีกเลย

อภินิหารของท้าวหิรัญพนาสูรยังมีเล่าอีกหลายเรื่อง อีกเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นกับเชื้อพระวงศ์ในตระกูลดิศกุลพระองค์หนึ่ง เมื่อครั้งที่ประชวรปัสสาวะเป็นเลือด ท่านได้เสด็จมารักษาที่โรงพยาบาลพญาไท หมอเอกซเรย์ดูบอกว่าต้องผ่าตัด บรรดาพระญาติทราบถึงประวัติท่านท้าวหิรัญฮูดี จึงเอาดอกไม้ ธูป เทียนไปสัการะรูปหล่อ ซึ่งประดิษฐานอย่ในบริเวณโรงพยาบาล ผลปรากฎว่าโรคที่เป็นกลับหายโดยไม่ต้องผ่าตัดอย่างไม่น่าเชื่อ

ทุกวันนี้ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎฯ ยังมีคนมากราบไหว้ "ท้าวหิรัญพนาสูร" อยู่ไม่ขาด โดยศาลของท่านตั้งอยู่ด้านหลังโรงพยาบาล ซึ่งแม้รัชกาลที่ 6 จะสวรรคตไปนานแล้ว หน้าที่ของ "ท้าวหิรัญพนาสูร" ก็ยังคงดูแลช่วยเหลือคนไข้และคนดีอยู่ตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับว่าใครจะติดต่อหรือมองเห็นท่านได้ เพราะท่านอยู่คนละภูมิ ซึ่งซ้อนอยู่กับภูมิมนุษย์ของเรา

เรื่องผีในรั้ววัง

2012-12-06T11:01:00.000+07:00

เรื่อง นี้เกิดขึ้นในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เมื่อครั้งที่พระองค์ยังคงประทับอยู่ที่พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน วันหนึ่งมีงานบำเพ็ญกุศล เนื่องในวันเกิด ท่านจอมพลเจ้าพระยาบดินทร์ เดชานุชิต เสนาบดีกระทรวงกลาโหมในสมัยนั้น ซึ่งล้นเกล้าฯรัชการที่ 6 ก็จะต้องไปในงานนี้ด้วย การแต่งพระองค์ในวันนั้นต้องทรงเครื่องยศทหารรักษาวัง เพียงครึ่งยศ เพราะเจ้าพระยาบดินทร์ เดชานุชิตเป็นนายทหารพิเศษ ประจำกรมทหารรักษาวัง และยังเป็นงานแบบสโมสรกลางแจ้ง

งานในวันนี้มีข้าราชบริพาร สมุหราชองครักษ์และราชองครักษ์ เตรียมโดยเสด็จอย่างพรั่งพร้อม เมื่อได้เวลาเสด็จพระราชดำเนิน พระองค์ก็ได้เสด็จขึ้นประทับรถยนต์พระที่นั่ง ณ ทหารเรือ ทหารม้า ทหารราบทั่วไปและตำรวจ จะต้องมายืนรับเสด็จอยู่ริมรถพระที่นั่งตามอย่างราชประเพณีเป็นปกติ และยังมีราชองครักษ์เวรสมทบราชองครักษ์ประจำ ซึ่งมีพันโทพระยาสรชาติ โยธี พันตรีหลวงอาจหาญณรงค์ นาวาโทหลวงสวัสดิ์ นาวายุทธ ร้อยเอกหลวงวรภักดิ์ภูบาล และนายพันตำรวจโทหลวงอภิบาลนครเขตต์

นอกจากพระองค์จะทอดพระเนตรเห็นบุคคลเหล่านี้ทั้งหมดแล้ว ก็ยังทอดพระเนตรเห็น "พันเอกจมื่นฤทธิ์รณจักร" ผู้บังคับกองพันทหารรักษาวังแต่งตัวเต็มยศมายืนอยู่ด้วยในหมู่ราชองครักษ์ โดยสวมหมวกแบบนโปเลียนและมีปลอกคอ ปลอกข้อมือใช้กระบี่แบบไทยหัวเป็นพญานาค พระองค์ทรงตรัสเล่าให้มหาเล็กคนสนิทคือนายรองเล่ห์อาวุธ หรือ "จมื่นมานิตย์นเรศร์" ฟังว่า เมื่อทอดพระเนตรเห็นก็ทรงฉงนพระราชหฤทัยเหมือนกันว่าทำไม "จมื่นฤทธิ์รณจักร" จึงแต่งกายเต็มยศ แต่ก็มิได้ออกพระโอษฐ์กับใคร แม้กระทั่งสมุหราชองครักษ์ทีโดยเสด็จฯ ไปในรถพระที่นั่งนั้นด้วย

เมื่อเสด็จฯมาถึงงานก็ทรงมีพระราชภาระที่จะต้องพระราชทานน้ำสังข์และทรงเจิม ต้องพระราชทานประคำทองคำกับแหวนนพเก้าเป็นพิเศษตามอย่างโบราณราชประเพณีให้ แก่เจ้าพระยานาหมื่นชั้นแม่ทัพนายกองเป็นของขวัญและยังทรงมีพระราชภาระ ทีจะต้องพระราชทานพระบรมราโชวาทในงานเลี้ยง เมื่อทรงพระราชทานพรและทอดพระเนตรงานมหรสพจนเสร็จงานก็เป็นเวลาเกือบตีสาม จึงเสด็จกลับพระตำหนัก

กระทั่งถึงตำหนักที่ประทับ ณ วังสวนจิตรลดา ก็จะเสด็จเข้าห้องแต่งพระองค์แต่ก่อนจะถึงห้องแต่งพระองค์ได้เสด็จผ่านห้อง โถง และได้ทอดพระเนตรเห็นพานกะไหล่ทอง ซึ่งบนพานใบนั้นมีธูปกระแจะขนาดใหญ่กับเทียนไส้ใหญ่อย่างละ 1 เล่ม แบบเผาศพ พร้อมด้วยกระทงดอกไม้ตั้งอยู่ และยังมีข้อความเขียนไว้ว่า "ดอกไม้ธูปเทียนของข้าพระพุทธเจ้า จมื่นฤทธิ์รณจักร ขอพระราชทานทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายบังคมลาไปปรโลก"

สิ่งที่นำมาถวายและข้อความที่เขียนไว้นี้ เป็นแบบอย่างการถวายบังคมทูลลาตายของพระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชบริพาร ซึ่งทรงรู้จักคุ้นเคย โดยครอบครัวผู้ตายจะจัดขึ้นทูลเกล้าฯถวาย จากนั้นพระองค์ก็จะโปรดเกล้าฯให้มหาดเล็กรับใช้หรือ มหาดเล็กห้องที่พระบรรทม นำไปจุดบูชาที่หอพระ

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎ เกล้าเจ้าอยู่หัวทอดพระเนตรเห็นดังนั้นนก็ให้ฉงนในพระราช หฤทัยไม่ใช่น้อย จึงโปรดฯให้มหาดเล็กเวรเชิญพระราชกระแสไปสอบถาม เพื่อให้แน่แก่พระทัยที่บ้านจมื่นฤทธิ์รณจักร มหาดเล็กก็กลับมาถวายบังคมทูลพระกรุณาว่า "จมื่นฤทธิ์รณจักรถึงแก่กรรมแล้วเมื่อเช้านี้และในตอนเย็นก็ได้รับพระราชทาน น้ำหลวงอาบศพ ทางครอบครัวได้แต่งตัวศพด้วยเครื่องเต็มยศทั้งชุดของทหารรักษาวัง"

เมื่อความได้ทราบใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทเช่นนั้น พระองค์ทรงเสียพระราชหฤทัย และเสียดายจมื่นฤทธิ์รณจักร เป็นอย่างมาก ถึงกับออกพระโอษฐ์ว่า "จมื่นฤทธิ์รณจักร แกรักฉัน อุตส่าห์นำวิญญาณในเครื่องแบบเต็มยศมาลาฉัน"

"จมื่น ฤทธิ์ รณจักร" ผู้นี้ เป็นนายทหารที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้บังคับกองพันทหารรักษาวัง และราชองครักษ์ เป็นนายทหารที่ล้นเกล้าฯรัชกาลที่ 6 ไว้วางพระราชหฤทัย ทรงโปรดปรานสนิทสนมด้วยเป็นอย่างมาก ดังนั้นในงานศพของนายทหารท่านนี้ พระองค์จึงโปรดเกล้าฯพระราชทาน พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ เพื่อเป็นค่าจัดงานศพตลอดงานนับเป็นพระมหากรุณาธิคุณแก่ ครอบครัวจมื่นฤทธิ์รณจักรสุดคณานับ

เรื่องนี้จัดเป็นเรื่องที่เชื่อ ถือได้ เพราะผู้เล่าคือจมื่นมานิตย์นเรศร์มหาดเล็กคนสนิทในล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 6 ซึ่งได้เล่าไว้ในรายการรอบเมืองไทยทางวิทยุ ท.ท.ท. ออกอากาศเมื่อหลายสิบปีก่อน

อาถรรพณ์บ้านพิษณุโลก

2012-12-04T16:28:00.000+07:00

อาถรรพณ์บ้านพิษณุโลก

เสียงล่ำลือ

บ้านพิษณุโลก มีกิตติศัพท์ร่ำลือ กันว่าผีดุ จนเป็นเหตุให้ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ พักได้เพียง 2 วันเท่านั้น ก็ย้ายออกไป แต่เมื่อ สื่อมวลชน ไปสัมภาษณ์ พล.อ. เฟื่องเฉลย อนิรุทธเทวา ที่เคยพักอาศัยในบ้านหลังนี้ ในสมัยเด็ก ก็ได้รับการยืนยันว่า ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องผีดุแต่อย่างใด ทั้งๆ ที่ตนอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กจนหนุ่ม จนกระทั่งรัฐบาลจอมพล ป. ซื้อบ้านหลังนี้ไป

แต่กิตติศัพท์เรื่องผีดุนี้ ก็ได้รับการตอกย้ำ จนไม่มีนายกรัฐมนตรีคนใด ย้ายเข้าไปพักอย่างเป็นทางการ แม้แต่นายชวน หลีกภัย ซึ่งไม่มีบ้านพักของตัวเองในกรุงเทพฯ ในสมัยที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งสองสมัย ก็ไม่ได้ย้ายเข้าไปพำนัก แม้ว่า บ้านพักซอยหมอเหล็ง ของนายชวน จะเล็กและคับแคบก็ตาม แต่ก็ใช้บ้านพิษณุโลกรับรองแขกของนายกรัฐมนตรีเท่านั้น

ประวัติ

บ้านพิษณุโลกนี้เดิมชื่อ “บ้านบรรทมสินธุ์” เป็นคฤหาสน์คู่บุญกับตึกไทยคู่ฟ้า หรือ “ตึกไกรสร” หรือ “บ้านนรสิงห์” ที่ปัจจุบันเป็นทำเนียบรัฐบาล เป็นสถาปัตยกรรมอิตาลี อายุกว่า 70 ปีแล้ว รัชกาลที่ 6 ทรงพระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์สร้างบ้านให้กับ 2 พี่น้องมหาดเล็กประจำพระองค์

เจ้าพระยารมราฆพ (ม.ล.เฟื้อ พึ่งบุญ) – บ้านนรสิงห์

เจ้าพระยาอนิรุทธเทวา (ม.ล.ฟื้น พึ่งบุญ) – บ้านบรรทมสินธุ์

ต่อมาทั้ง 2 ท่านทูลเกล้าถวายให้กับรัชกาลที่ 7 เพราะจ่ายค่าบำรุงรักษาไม่ไหว แต่ทรงปฏิเสธ กระทั่งท้ายที่สุดรัฐบาลไทยสมัยจอมพลป. พิบูลสงครามได้ตัดสินใจซื้อไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ญี่ปุ่นมาขอซื้อเพื่อใช้เป็นสถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย ที่จะขายให้ญี่ปุ่นไม่ได้ก็เพราะเหตุผลทางยุทธศาสตร์ เนื่องเพราะในยุคนั้นคฤหาสน์ทั้งสองอยู่ติดกับกองพันทหารราบที่ 3 หลังจากนั้นรัฐบาลก็ใช้บ้านนรสิงห์เป็นทำเนียบรัฐบาล

ส่วนบ้านบรรทมสินธุ์ตั้งใจให้เป็นเสมือนสถานที่รับรองแขกเมือง แต่ก็ไม่ค่อยใช้กันมากนัก เลยมีลักษณะเหมือนบ้านร้าง และทรุดโทรมลงไปมาก พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ สมัยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเมื่อปี 2522 มีแนวคิดให้ปรับปรุงซ่อมแซมเป็นบ้านพักประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ด้วยงบประมาณ 10 ล้านบาท แต่ก็พ้นจากตำแหน่งไปก่อน งานปรับปรุงจึงมาเสร็จในยุคพล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์เคยเข้าไปพักอยู่เพียง 2 คืน จากนั้นก็ต้องกลับไปนอนที่บ้านสี่เสาเทเวศร์เหมือนเดิม ก็เลยเริ่มร่ำลือกันต่าง ๆ นานา

เรื่องอาถรรพณ์ที่เล่าลือต่อ ๆ กันมา แต่ไม่รู้ว่ามีใครเคยเห็นจริงหรือไม่ ก็จะเป็นเรื่องของ “เจ้าที่” ที่ “แรง” มีเสียงแปลก ๆ ที่มาจากรูปปั้นต่าง ๆ ภายในบริเวณบ้าน เช่น ม้า รูปปั้นโรมัน รวมไปถึงงูยักษ์ที่ออกมาเลื้อยให้เห็น ซึ่งก็ออกจะเป็นธรรมดาของบ้านเก่าในยุคเดียวกัน เช่น ที่ “บ้านพระอาทิตย์” นี่ก็มี ส่วนต้นวงศ์ของท่านเจ้าของเดิม (ม.ล.เฟื้อ – ม.ล.ฟื้น พึ่งบุญ) คือ พระองค์เจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงรักษ์รณเรศ ที่มีพระนามเดิมว่า “พระองค์เจ้าไกรสร” นั้นท่านทรงเป็นพระเจ้าลูกยาเธอในสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1เป็นพระเจ้าลูกยาเธอในรัชกาลที่ 1 จำนวน 1 ใน 4 พระองค์ที่ดำรงพระชนมชีพอยู่ในขณะที่สมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ทรงประชวรและเสด็จสวรรคต คือ

พระเจ้าน้อยยาเธอ กรมหมื่นศักดิพลเสพ (พระองค์เจ้าอรุโณทัย)

พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นเทพพลภักดิ์ (พระองค์เจ้าอภัยทัต)

พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสุรินทรรักษ์ (พระองค์เจ้าฉัตร)

พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นรักษ์รณเรศ (พระองค์เจ้าไกรสร)

ทั้ง 4 พระองค์มีพระนามผูกอยู่ในคำกลอนบาทแรก ที่ว่ากันว่าเป็นกลอน “พระนามลูกรัก” ในรัชกาลที่ 1 คล้องจองกันดังนี้

อรุโณทัย อภัยทัต ฉัตร ไกรสร

สุริยวงศ์ สุริยา ดารากร

ศศิธร คันธรส วาสุกรี

สุทัศน์ อุบล มณฑา

ดวงสุดา ดวงจักร มณีศรี

ธิดา กุณฑล ฉิมพลี

กระษัตรี จงกล สุภาธร

พระองค์เจ้าไกรสรประสูติเมื่อปี 2334 ทรงร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันกับพระองค์เจ้าอภัยทัต คือเจ้าจอมมารดาน้อยแก้วได้ทรงกรมในรัชกาลที่ 2 เป็น กรมหมื่นรักษ์รณเรศ พระชันษา 25 พระองค์ทรงถูกพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ถอดถอนพระยศจาก “พระเจ้าบรมวงศ์เธอพระองค์เจ้าไกรสรกรมหลวงรักษ์รณเรศ” ลงเป็นเพียงที่ “หม่อมไกรสร” และโปรดฯให้สำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ เพราะพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงกลัวว่าจะเป็นภัยต่อราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4

ด้วยเมื่อสมเด็จพระบวรราชเจ้ากรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ เสด็จสวรรคต พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าไม่ทรงตั้งวังหน้าพระองค์ใหม่ เพราะทรงตั้งพระทัยจะมอบราชสมบัติให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงผนวชอยู่ตั้งแต่ทรงขึ้นครองราชย์แล้ว ในการนี้ทรงตั้งกรมเจ้านายหลายพระองค์ หนึ่งในนั้นก็มีกรมหลวงรักษ์รณเรศอยู่ด้วยพระองค์หนึ่ง ว่ากันว่า กรมหลวงรักษ์รณเรศทรงผิดหวัง และทรงมีพฤติกรรมในทำนองซ่องสุมผู้คนไว้ ความทราบถึงพระเนตรพระกรรณบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงโปรดเกล้าให้ชำระคดีความ กรมหลวงรักษ์รณเรศทรงให้การในทำนองว่า...

"ไม่ได้คิดร้ายต่อราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ แต่จะไม่ขอเป็นข้าแผ่นของผู้ใดเมื่อเปลี่ยนแผ่นดินใหม่"

นั่นถูกแปลความหมายว่า ทรงหมายถึงว่าเมื่อสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต พระองค์ก็จะทรงเป็นพระเจ้าแผ่นดินเสียเอง พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงให้ลงโทษดังกล่าว ราชสกุล “พึ่งบุญ ณ อยุธยา” เข้ารับราชกาลในตำแหน่งหน้าที่สำคัญ ๆ มากมายที่ได้ใกล้ชิดพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เช่น พระนมทัต พึ่งบุญ ณ อยุธยา พระนม (แม่นม) ในพระองค์, เจ้าพระยาราราฆพ และพระยาอนิรุทธ์เทวา เป็นต้น นี่ก็อาจจะเป็นที่มาที่ร่ำลือกันว่า “เจ้าที่” ที่บ้านพิษณุโลกนั้น “แรง” ก็เป็นได้

วันเกิด กับการเห็น ผี

2012-06-22T12:30:00.001+07:00

ดวงเห็นผี

ผู้ที่เกิดวันอาทิตย์

หลีกเลี่ยงที่จะใกล้ชิดกับหญิงตั้งครรภ์ในสภาพที่คุณอ่อนแอไม่ทางกายก็ทางใจเพราะ

บางสิ่งที่กำลังจะเกิดกับหญิงตั้งครรภ์อาจทำให้คุณเห็นบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

ผู้ที่เกิดวันจันทร์

ผู้ที่เกิดวันนี้ควรหลีกเลี่ยงหรืองดไกลการมองสะท้อนของกระจกโดยเฉพาะกระจกร้าว ตั้งแต่หลังเที่ยงคืนเป็นต้นไปและอย่าทักเสียงแปลกที่เหมือนเสียงเรียกร้องเพราะนั่นอาจจะเป็นเสียงทวงถามวิญญาณของคุณ

ผู้ที่เกิดวันอังคาร

ห้องน้ำเป็นสถานที่ที่ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะก้าวเท้าผ่านถ้าไม่จำเป็นเพราะอาจมีบางสิ่งแฝง

กายและติดตามตัวคุณมิฉะนั้นคุณอาจเห็นบางอย่างที่ไม่ควรเห็น หรือคุณอยากลองดีก็เชิญ!!!

ผู้ที่เกิดวันพุธ

ห้ามเด็ดขาดกับการไปงานศพ เพราะว่าจะมีภูตผีตายโหงสิงสถิตติดตามตัวแต่ถ้าหลีกเลี่ยง

ไม่ได้หลังกลับจากพิธีให้รีบอาบน้ำ(โดยเฉพาะน้ำว่าน)ก่อนเที่ยงคืน

ผู้ที่เกิดวันพฤหัส

อย่ามองหัวบันไดในที่มืด อย่าทักเสียงแปลกที่เหมือนเรียกชื่อคุณคุณไม่ได้หูแว่วหรอก

เพียงแต่มีบางสิ่งต้องการที่จะสื่อบางอย่างกับคุณให้คุณหลับตาแล้วถอยหลัง 1 ก้าวแล้ว

เสียงจะหายไป

ผู้ที่เกิดวันศุกร์

กรรมอดีตจากชาติภพที่แล้วกำลังติดตามเป็นเงาควรหลีกเลี่ยงการเดินทางโดยทางน้ำเพราะ ว่าธาตุน้ำอาจเป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างโลกวิญญาณกับโลกมนุษย์

ผู้ที่เกิดวันเสาร์

อย่าแปลกใจที่คุณจะได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอนอย่างโหยหวนเพราะว่าดวงวิญญาณกำลังราย ล้อมรอบตัวคุณสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคนเกิดวันนี้ก็คือ อย่าจ้องมองศาลพระภูมิ

ตะปูสังฆวานร

2012-06-14T15:48:00.001+07:00

ตะปูสังฆวานร

แท่งเหล็กเก่าคร่ำคร่า ที่เห็นในรูป ลักษณะคล้ายตะปูเก่า นั้น เป็นของดีแต่โบราณมาแล้วครับ เรียกกันว่า ตะปูสังฆวานร ตะปูสังขวานร นั้น นับเป็นวัตถุมีดีในตัวเครื่องรางกันภูตผี ในอดีตเกจิอาจารย์ผู้มีวิชาอาคาแก่กล้า เมื่อต้องการจะทำหารสร้างมีดหมอ หรืออาวุธใดๆ ที่ใช้ในการป้องกันภูตผีปีศาจ หรือคุณไสยต่างๆ สิ่งที่จะขาดมิได้เลยก็คือตะปูสังขวานรครับ เนื่องจากมีอานุภาพในการป้องกันภูตผี คุณไสยต่างๆ สิ่งอัปมงคลทั้งหลาย ได้ผลชัดเจน

ตะปูสังฆวานร เกิดจากพญาวานรตนหนึ่งซึ่งลงมาจุติเกิดในภพภูมิของมนุษย์ แล้วเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนา แต่ก็ยังมิวายที่จะติดใจหลงไหลในฤทธิ์อำนาจของตนเองที่ติดตัวมาตั้งแต่ อดีตชาติ เมื่อเข้ามาบวชเรียนแล้ว พญาวานรก็ยังชอบที่จะใช้ฤทธิ์ใช้อำนาจที่มีอยู่เดิม ในการเหาะเหิรเดินอากาศเพื่อที่จะไปเก็บรวบรวมเหล็กไหลธาตุ(สีขาวนวล) ที่ล่องลอยอยู่ในอากาศธาตุ ซึ่งมิได้ถูกเทพ-เทวาอัญเชิญไปเป็นฐานพระเกตุแก้ว จุฬามณี (ฐานของพระเกตุแก้วจุฬามณีเป็นวัชรธาตุ)

เมื่อเก็บรวบรวมเหล็กไหลธาตุได้ตามต้องการแล้ว พญาวานรก็นำไปหลอมละลายเข้ากับเงินยวง หรือเงินบริสุทธิ์ แล้วทำการประจุพลังปลุกเสกอริยธาตุขึ้นมาใหม่ เพื่อให้มีฤทธิ์มีอำนาจตามที่พญาวานรต้องการ จากนั้นจึงนำไปเก็บไว้ในถ้ำลึกที่ตนอาศัยอยู่เพื่อใช้ในการทดสอบฌานสมาบัติ และฤทธิ์อำนาจของตัวเอง ความติดในฤทธิ์อำนาจจึงทำให้พญาวานรไม่เจริญก้าวหน้าในทางธรรม เพราะมัวแต่หลงไหลยึดมั่นถือมั่นในฤทธิ์อำนาจ เมื่อถึงเวลาธาตุ 4 ขันธ์ 5 ของพญาวานรแตกดับไป แต่ด้วยจิตที่ผูกพันหวงแหนในธาตุกายสิทธิ์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา ทำให้จิตวิญญาณของพญาวานรติดตามไปดูแล ธาตุกายสิทธิ์นั้นไม่ให้ได้ตกไปอยู่ในมือของหมู่มารที่มีอคติต่อพระพุทธศาสนา

พระขรรค์-กริชวังหน้า ด้ามท้าวเวสสุวรรณ อายุประมาณ 130 กว่าปี หล่อด้วยสังฆวานรทั้งเล่ม ความยาวประมาณ 19 ซม ด้ามลงรักสีดำปิดทอง มีอักขระนูนที่ใบมีด ถ้าใช้น้ำยาล้างเครื่องเงินขัดใบมีด(ไม่คม)จะเห็นเนื้อโลหะสีขาวนวลคล้ายปรอท แต่แข็งแกร่งมาก

ดังนั้นแร่สังฆวานรจึงเกิดจากเหล็กไหลขาวที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ถูกนำมาหุงใหม่บวกกับฤทธิ์ฌานสมาบัติของพญาวานรเข้าไปรวมด้วย เราจึงเรียกธาตุกายสิทธิ์นี้ว่า "สังฆวานร" หรือบางคนก็เรียก "สังขวานร" โลหะชนิดนี้มีสีเงินยวง ขาวนวลกว่าเหล็กไหลขาวทั่วไป

เพราะสังฆวานรมีฤทธิ์อำนาจในการป้องกันศัตรูหมู่มารและภัยพิบัตินานา ประการ มิให้เข้ามากร้ำกรายลุกร้ำสถานที่นั้น ๆ ได้ โดยมีคาถากำกับเอาไว้ว่า "นะมะหะนุ วะลุสังหะ" จึงมีฤทธานุภาพเหมือนกับหนุมาน แต่ที่แตกต่างกันก็คือธาตุกายสิทธิ์นี้มีบารมีธรรมขั้นสูงกำกับอยู่ นั่นคือมีบารมีธรรมของเหล่าอริยสงฆ์ที่ตั้งใจลงมาช่วยเหลือเกื้อกูลต่อพระ พุทธศาสนา ให้หลุดรอดจากเหล่าหมู่มารทั้งหลาย บวกกับฤทธานุภาพของพญาวานร จึงทำให้แร่สังฆวานรนี้มีอานุภาพอย่างยิ่ง

ตะปูสังฆวานร หรือที่เรียกกันว่า ชินสังฆวานร เดิมเป็นวัสดุที่สร้างขึ้นจากโลหะผสมตระกูลดีบุก ซึ่งอาจจะมีตัวโลหะเจือที่เป็นกลุ่มของสังกะสี ตะกั่ว ปรอทและอื่นๆ นำมาใช้ประโยชน์เป็นตัวยึดโครงสร้างไม้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับโครงสร้างของวัด หรือปราสาทราชวัง

ตะปูสังฆวานร(เหล็กไหลขาว)ตรึงยอดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช

ในสมัยอยุธยายังไม่มีตะปูหรือน๊อตในการสร้างโบสถ์ วิหาร สมัยนั้นจึงใช้ชินเขียวทำเป็นตะปู นำมาเป็นตัวตอกสลัก โดยเทและทำเป็นแท่งกลม แท่งเหลี่ยม ปลายแหลม เรียกว่า ตะปูสังฆวานร ใช้ตอกยึดเสนานะและถาวรวัตุในวัด ตลอดอายุการใช้งานอันยาวนาน ตะปูสังฆวานร ได้ผ่านศาสนพิธีการสวดมนต์ ทำวัตรเช้า-เย็น สวดพระปาติโมกข์ และการสวดญัตติเวลาที่มีการบวชพระ อีกทั้งหลวงพ่อ หลวงปู่ ในสมัยนั้นก็มักจะนิยมปลุกเสกวัตถุมงคลในโบสถ์สม่ำเสมอ เมื่อเสนานะโบสถ์ วิหาร ชำรุด ปรักหักพังลง โบราณจารย์ผู้ชาญฉลาดเล็งเห็นว่า ตะปูสังฆวานร นั้นได้ผ่านกาลเวลา และผ่านการปลุกเสกตลอดมา รวมถึง ได้ผ่านพิธีการทางสงฆ์ต่างๆ มาเป็นระยะเวลายาวนาน จึงเชื่อว่าน่าจะเต็มไปด้วยพลังพุทธคุณต่างๆ นั่นเอง จึงได้นำมาหลอมละลายเพื่อผสมผสานในการสร้างพระเนื้อชิน ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังนิยมนำมาตอกสะกดภูติผีปีศาจได้ผลยิ่งนัก ต่อมาจึงใช้เป็นส่วนผสมในการสร้างมีดหมอหรือมีดอาคมต่างๆ

เนื่องจากสมัยก่อนไม่นิยมนำของวัดเข้าบ้านโดยตรง ต้องแปรสภาพหรือสร้างขึ้นใหม่เสียก่อน เป็นมีดหมอหรือพระเครื่องเนื้อชิน จึงจะสบายใจกัน ทุกวันนี้ ถ้าใครมีไว้ติดตัว ติดบ้าน ก็มั่นใจได้ว่า มีของดี ที่ทรงคุณค่าและอานุภาพในตัวพร้อมสรรพ ทีเดียว

อาถรรพ์ บาตรแตก

2012-06-14T14:20:00.001+07:00

สำหรับความเชื่อเรื่อง “บาตรแตก” เป็นความเชื่อที่มีอยู่กับชาวพุทธมานานหลายร้อยปีว่า “บาตร”[1] เป็นของที่ใช้กับพระสงฆ์องค์เจ้า ไม่เหมาะที่จะมาปรากฏอยู่ในเคหสถานโดยทั่วไปเนื่องจากเป็นของสูง ความเชื่อของในเรื่องดังกล่าว มิได้จำกัดเฉพาะอยู่เพียงแต่ในเรื่องของ “บาตร” และข้าวของเครื่องใช้ เครื่องนุ่งห่มของพระสงฆ์ แต่เพียงเท่านั้น แต่ยังรวมตลอดไปถึงข้าวของ เครื่องใช้ ทุกชิ้นที่เป็นของวัด ที่เกิดจากความศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เช่น ไม้ ทราย ของวัด....

ความเชื่อเรื่อง “บาตรแตก” ในประเทศไทย จะปรากฏมากในภาคกลาง ยิ่งกว่าภาคอื่น แต่พระสงฆ์จะได้รับการอบรม ถ่ายทอด จากพระอุปัชฌาย์ [2]ว่า....ให้ดูแลรักษา “บาตร” ของตนให้ดีที่สุด เพราะมีความเชื่อว่า....

พระสงฆ์หนึ่งรูปจะมี “บาตร” ได้เพียงหนึ่งใบเท่านั้น ในสมัยโบราณ “บาตร” ทำจากดินเผา หรือไม้ หากเกิดรูรั่ว พระสงฆ์จะต้องชันยา เพื่ออุดรูรั่วนั้น และใช้บาตรนั้นต่อไป จนกว่าจะมีผู้นำ “บาตร” ใบใหม่มาถวาย แต่ในปัจจุบัน “บาตร” ทำจากเหล็กก็จะมีความทนทานขึ้น

พระสงฆ์จะได้รับการอบรมว่า...ให้เก็บรักษา “บาตร” ของตนไว้ให้ดีที่สุด ในกรณีที่มีการแตกหรือชำรุด พระสงฆ์เท่านั้นที่จะเป็นผู้เก็บรักษา และเก็บไว้ภายในวัด อย่าให้ไปตกอยู่ในมือของคนไม่มีศีลธรรม หรือจิตใจไม่ดี และอาจคิดร้ายต่อผู้อื่น เป็นเรื่องที่พระสงฆ์ต้องระวังอย่างมาก ในการเก็บรักษาให้พ้นจากมือของคนจิตใจไม่ดี ไม่มีศีลธรรม....เพราะคนจิตใจไม่ดีบางคน อาจนำ “บาตร” นั้น ไปใช้ในทางที่ไม่ถูกไม่ควร เพื่อให้เกิดผลในทางอาถรรพ์กับผู้ที่ตนมุ่งร้าย เพราะเพียงแค่นำ “บาตร” นั้น ไปทิ้งไว้ตามเรือกสวน ไร่นา หรือนำไปโยนใส่ไว้ใต้ถุนบ้านของคนที่ตนมุ่งร้าย ก็สามารถทำให้บ้านนั้น เกิดความเดือดร้อน เกิดการทะเลาะเบาะแว้ง เกิดความแตกแยก และหากผู้ไม่มีศีลธรรมผู้นั้นลงคาถาอาคมกำกับชิ้นส่วน “บาตรแตก” ได้....อาถรรพ์ที่จะเกิดขึ้นกับเจ้าของบ้านหลังนั้น จะมีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

โดยทั่วไป.....หาก “บาตรแตก” สามารถพบเห็นได้ด้วยตาเปล่า การจะนำ “บาตรแตก” นั้น ออกจากสถานที่ จะต้องใช้พระสงฆ์ที่สามารถกำกับคาถา ลงอาคมได้ มาเป็นผู้ทำพิธีถอน “บาตรแตก” นั้น ออกไป และทำบุญเสริมให้กับเจ้าของบ้านเพื่อเพิ่มความสบายใจ....ในกรณีที่ไม่สามารถเห็น “บาตรแตก” ได้ แต่ทราบจากผู้ที่สามารถสัมผัสทางใน ที่เจ้าของบ้านนั้นศรัทธา ก็ต้องทำพิธีถอนเพื่อแก้ไขเช่นเดียวกัน.....

แต่ความเชื่อที่ว่ามี่ “บาตรแตก” ในบ้าน โดยเราไม่สามารถมองเห็น......ควรใช้วิจารณญาณว่าได้รับทราบจากผู้ที่เราเชื่อถือได้จริงๆ หรือไม่ เนื่องจากบางครั้ง ผู้ทำนายทายทัก อาจใช้ความคาดเดาเพียงว่า....บ้านนี้ไม่มีความสุข ได้รับความเดือดร้อน พี่น้องทะเลาะเบาะแว้งกัน จนหาความสุขไม่ได้...จึงนำไปโยงเข้ากับเรื่อง “บาตรแตก” ซึ่งอาจทำให้ผู้รับฟังเกิดความวิตก ไม่สบายใจ จนหาความสุขไม่ได้เช่นกัน....วิธีการแก้ไขก็อาจใช้วิธีเดียวกันกับกรณีไม่เห็น “บาตรแตก”แต่หากมิได้เชื่อถืออย่างจริงจังก.....หากได้รับการทำนายทายทักในเรื่องดังกล่าว อย่างน้อยที่สุดผู้ถูกทัก ก็ควรทำบุญ เสริมบารมี ให้กับตนเอง.....เท่านั้นเอง

_____________________________________________

[1] บาตร เป็นหนึ่งในอัฐบริขาร ๘ อย่าง เป็นของที่พระภิกษุและสามเณรใช้ในการบิณฑบาตลักษณะของบาตรในพระธรรมวินัย

พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้ว่าบาตรมี 2 ชนิดเท่านั้นคือบาตรดินเผาและบาตรเหล็กรมดำ โดยมีขนาดตั้งแต่ 7-11 นิ้ว และพระพุทธองค์ทรงห้ามไม่ให้ภิกษุใช้บาตรที่ทำจากวัสดุที่มีค่าเช่น เงิน ทอง ทองเหลือง ทองแดง ในปัจจุบัน วัดส่วนใหญ่อนุโลมให้ใช้บาตรที่ทำจากสแตนเลส เนื่องจากทำความสะอาดง่ายและสะดวกต่อการดูแล ส่วนฝาบาตรในสมัยก่อนนั้นทำจากไม้ ก็เปลี่ยนมาใช้เป็นฝาสแตนเลสแทน แต่ในบางที่ในภาคอีสานยังใช้ฝาบาตรที่ทำจากไม้อยู่

[2] อุปัชฌาย์ (/อุ-ปัด-ชา/ หรือ /อุบ-ปัด-ชา/) ความหมายโดยพยัญชนะว่าผู้เข้าไปเพ่ง กล่าวคือ ได้แก่ผู้คอยดูแลเอาใจใส่ คอยแนะนำพรำเตือนสัทธิวิหาริก (ลูกศิษย์) ของตน ซึ่งก็คือพระเถระผู้ทำหน้าที่เป็นประธานในการบวชกุลบุตรในพระพุทธศาสนา เรียกทั่วไปว่า พระอุปัชฌาย์ ในภาษาอังกฤษเรียกว่า "Preceptor"

พระอุปัชฌาย์มีหน้าที่หลัก 2 อย่างคือเป็นผู้รับผิดชอบและรับรองผู้บวชในพิธีบรรพชาอุปสมบทและเป็นผู้รับปกครองดูแล แนะนำ ตักเตือนและติดตามความเป็นอยู่ของผู้ที่ตนบวชให้ เหมือนบิดาปกครองดูแลบุตร ตามกฎมหาเถรสมาคมนั้นได้กำหนดให้เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลหนึ่ง ให้มีพระอุปัชฌาย์เพียงหนึ่งรูป เว้นแต่ มีกรณีพิเศษ

อาถรรพ์วันออกรถ (โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

2012-06-02T15:59:00.000+07:00

ฤกษ์ดีออกรถใหม่ และ วันออกรถ ปี 2555 ตามวันเกิด

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันอาทิตย์"

ควรออกรถในวันอังคาร ซึ่งจะทำให้เจ้าดวงชะตามีบุญวาสนาเกียรติยศ ชื่อเสียงยาวไกล รองลงมาเป็นวันพุธ จะนำความเจริญรุ่งเรือง อุดมไปด้วยโภคทรัพย์ ยังมีคนอุปภัมภ์ค้ำชูมีชื่อเสียงในวงสังคม สามารถออกรถวันที่กล่าวได้ทั้งปีแต่หลังวันที่ 14 เมษายน 2555 ไปแล้ว สามารถออกรถในวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันที่ดีมาก

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันจันทร์"

ควรออกรถในวันพุธกลางวัน ซึ่งจะทำให้เจ้าชะตามีอำนาจวาสนา เป็นที่เกรงใจของคนทั่วไป ยังเป็นที่รักของคนพบปะพูดคุย ประสานงานสำเร็จผ่านไปได้ด้วยดี ออกรถได้ทั้งปี แต่หลังวันที่ 14 เมษายน 2555 ไปแล้ว สามารถออกรถในวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันที่ดีมาก เพราะเป็นวันธงไชย จะมีคนอุปถัมภ์ช่วยเหลือเกื้อกูลดี ยังมีเสน่ห์ เป็นที่นิยมชื่นชอบ คนเห็นคนรัก จนมีชื่อเสียงโด่งดัง

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "อังคาร"

ควรออกรถในวันศุกร์ ในช่วง 1 มกราคม 2555 - 14 เมษายน 2555 จะทำให้เจ้าดวงชะตา มีทรัพย์สินเงินทองเพิ่มพูนมากขึ้น มีความเจริญรุ่งเรือง มีลูกน้องบริวารช่วยเหลือดี ญาติพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวสนิทสนมกันดี หลังวันที่ 14 เมษายน 2555 จนถึงสิ้นปี ออกรถได้ในวันพฤหัสซึ่งจะทำให้เจ้าดวงชะตามีอำนาจวาสนาได้รับความเคารพนับถือทั้งยังมีความน่าเกรงขามอีกด้วย

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันพุธกลางวัน "

(06.00 น.-17.59 น.)

ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2555 - 14 เมษายน 2555 ให้ออกรถในวันจันทร์ ซึ่งจะทำให้ท่านมีอำนาจวาสนา เกียรติยศชื่อเสียง ส่วนหลังวันที่ 14 เมษายน 2555 ไปแล้วให้ออกรถในวันพุธกับวันศุกร์ ซึ่งจะนำความเจริญ ทรัพย์สินเงินทอง เพิ่มมากขึ้น คนในครอบครัวรักใคร่สามัคคีกันดี

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันพุธกลางคืน "

(18.00 น.-05.59 น.)

ออกรถในวันจันทร์ได้วันเดียวตลอดทั้งปี ซึ่งจะทำให้เป็นเกียรติเป็นศรี เป็นสิริมงคลในตนเอง ยังนำความเจริญก้าวหน้าในกิจการ ทรัพย์สินเงินทองเพิ่มพูนมากขึ้น

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันพฤหัสบดี"

ออกรถวันพุธกลางวันได้ตลอดปี จะนำความเจริญรุ่งเรืองในกิจการ การงาน ด้านมนุษยสัมพันธ์ดี มีผู้ช่วยเหลืออุปถัมภ์ค้ำจุน ส่วนหลังวันที่ 14 เมษายน 2555 เป็นต้นไป ให้ออกรถในวันพฤหัสบดีให้มีเสน่ห์ เป็นที่ชื่นชอบของผู้ที่ได้พบเห็น ทั้งยังน่าเกรงขาม เกรงกลัวและมีชื่อเสียงเกรียงไกร

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันศุกร์"

สามารถออกรถได้ในวันศุกร์ได้ตลอดทั้งปี จะนำความเจริญรุ่งเรืองในกิจการ เป็นสิริมงคลให้กับเจ้าดวงชะตาด้วย จะทำให้มีคนคอยช่วยเหลือจุลเจือ ค้ำชูให้ประสบความสำเร็จในชีวิต จะทำให้เป็นที่รักของคู่ครอง ลูกหลาน ลูกน้องบริวาร ญาติสนิทรักใคร่กลมเกลียวกันดี

ฤกษ์ออกรถปี 2555 ตามวันเกิด ท่านที่เกิด "วันเสาร์"

ให้ออกรถในวันอังคาร ได้ตลอดทั้งปี จะมีคนหนุนให้มีอำนาจวาสนา มีเกียรติยศชื่อเสียงตามมา แต่ถ้าต้องออกรถหลังวันที่ 15 เมษายน 2554 จนถึงสิ้นปี ให้ออกรถในวันศุกร์ และพฤหัสบดี จะทำให้เป็นที่รักของคนอื่น ซึ่งจะนำเกียรติยศ ศักดิ์ศรีมาสู่วงศ์ตระกูล มีความมั่นคงและมั่งคั่งในอสังหาริมทรัพย์ด้วย

เวลาออกรถตามปีเกิด

ปีชวด เวลา 07.00 - 08.59 น. และ 15.00 - 16.59 น.

ปีฉลู เวลา 09.00 - 10.59 น. และ 17.00 - 18.59 น.

ปีขาล เวลา 11.00 - 12.59 น.

ปีเถาะ เวลา 13.00 - 14.59 น.

ปีมะโรง เวลา 15.00 - 16.59 น. และ 17.00 - 18.59 น.

ปีมะเส็ง เวลา 17.00 - 18.00 น.

ปีมะเมีย เวลา 13.00 - 14.59 น.

ปีมะแม เวลา 11.00 - 12.59 น. และ 05.00 - 16.59 น.

ปีวอก เวลา 07.00 - 08.59 น.

ปีระกา เวลา 07.00 - 08.59 น. และ 09.00 - 10.59 น.

ปีจอ เวลา 11.00 - 12.59 น. และ 05.00 - 06.59 น.

ปีกุล เวลา 13.00 - 14.59 น. และ 05.00 - 06.59 น

เวลาออกรถตามวัน

ไม่ซื้อรถวันอาทิตย์ ซื้อแล้วจะมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ

ซื้อรถวันจันทร์ ซื้อแล้วมักโชคดีได้ลาภเสมอ

ไม่ซื้อรถวันอังคาร ซื้อแล้วมีปัญหาเงินทอง หรือ อุบัติเหตุ

ไม่ซื้อรถวันพุธ ซื้อแล้วมีปัญหาเงินทอง

ไม่ซื้อรถวันพฤหัสบดี ซื้อแล้วการงานติดขัด

ซื้อรถวันศุกร์ ซื้อแล้วมักโชคดีได้ลาภ

ไม่ซื้อรถวันเสาร์ ซื้อแล้วมักเจออุบัติเหตุ

ไม่ซื้อรถวันพระ ซื้อแล้วมักจะเจ็บป่วย

อาถรรพ์เหล็กน้ำพี้

2012-06-02T14:07:00.001+07:00

ไหลพี้ดำ ตำนานเหล็กน้ำพี้ของดีตระกูลเหล็กไหล

ของ ศักดิ์สิทธิ์ตามธรรมชาตินั้นโบราณจารย์ได้กล่าวเรียกไว้หลายอย่างที่คุ้นหู คือ สิ่งที่เรียกว่า กายสิทธิ์ แต่นอกจากของกายสิทธิ์แล้วยังมีของศักดิ์สิทธิ์ ตามธรรมชาติอีกอย่างหนึ่งที่เรียกว่า ทนสิทธิ์ ของทนสิทธิ์นั้นมีกล่าวไว้ในตำราพิชัยสงคราม หมายถึง วัตถุตามธรรมชาติที่มีอำนาจทางคงกระพันโดยมิต้องผ่านการปลุกเสก

ใน สมัยโบราณนั้นธาตุเหล็กถือว่าเป็นธาตุที่มีความศักดิ์สิทธิ์ในตัว และสำหรับธาตุเหล็กน้ำพี้นั้นยิ่งถือว่าเป็นเหล็กพิเศษ เพราะเป็นของทนสิทธิ์มีอานุภาพ

มีระบุไว้ในตำราพิชัยสงครามชัดเจนว่าเหล็กน้ำพี้เป็นของทนสิทธิ์ไม่เสื่อม

มีอานุภาพทางความคงกระพันชาตรี ทำลายอาถรรพณ์ทั้ง ปวงเพื่อเป็นที่เกรงกลัวของภูตผีปีศาจป้องกันมนต์ดำ คุณไสย ลมเพลมพันทั้งปวง มีอำนาจทางมหาราชตบะเดชะ เป็นที่ครั่นคร้ามของคนทั้งปวง

ธาตุทนสิทธิ์ นั้นถือเป็นของหายากตามธรรมชาติ ในอดีตต่างมีผู้แสวงหากันอย่างมากมาย แต่ผู้ที่จะได้ไว้นั้นมีน้อยคนเหลือเกินเพราะเป็นของสำหรับผู้ที่มีบุญวาสนา เหมือนดั่งกับเหล็กไหลธาตุกายสิทธิ์ หรือปรอทสำเร็จ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของตามตำนาน มีเรื่องเล่าขานกันมานานนับหลายชั่วอายุคน เหล็กน้ำพี้จากอำเภอทองแสนขัน จ.อุตรดิตถ์ ธาตุทนสิทธิ์ที่มีเรื่องเล่าขานตำนานนับร้อยพันปี และยังแสดงอิทธิอานุภาพให้ปรากฏจนถึงทุกวันนี้

เหล็กน้ำพี้ถือว่าเป็นธาตุที่มีความศักดิ์สิทธิ์ในตัวเองอย่างน่าอัศจรรย์

เหล็กน้ำพี้ คือ เหล็กที่เหนือกว่าธาตุเหล็กใดๆ ในโลกยกเว้นเหล็กไหล แต่โดยภาพรวมแล้ว เหล็กน้ำพี้ก็ถือได้ว่าเป็นเหล็กอัศจรรย์ตระกูลเหล็กไหลอย่างหนึ่ง ที่มีพลานุภาพเป็นน้องๆ ขององค์เหล็กไหลชั้นยอดขึ้นไป เหล็กน้ำพี้ถือว่าเป็นธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่มีชีวิตมีเทพยดารักษาไว้ เป็นของคนมีบุญเท่านั้น การหาเหล็กน้ำพี้แม้ว่าไม่ได้เกิดการตัดเช่นเดียวกับการตัดเหล็กไหล ตามแต่ก่อนที่จะทำการหาได้นั้น ต้องทำการบวงสรวง บอกกล่าวต่อเหน้าที่ที่ชาวบ้านเรียกว่า เจ้าพ่อบ่อเหล็ก ถือเป็นเทพยดาที่ทรงมหิทธิฤทธิ์ดูธาตุศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้อยู่ ส่วน ที่เรียกว่า เหล็กน้ำพี้ เป็นธาตุทนสิทธิ์นั้น เนื่องจากว่าคำว่า ทนสิทธิ์ เป็นการเรียกสิ่งบางอย่างในโลกที่มีพลังงานบางอย่างในตัวที่มีอานุภาพทางคง กระพัน และล้างอาถรรพณ์เสียดจันไรทุกชนิด ป้องกันภูตผีปีศาจ

ตะกรุดเหล็กน้ำพี้

เหล็กน้ำพี้จัดเป็นธาตุที่มีเตโชธาตุในตัวสูงอย่างยิ่งรัศมีของเหล็กน้ำพี้ จึงเป็นที่เกรงกลังของบรรดาภูตผีปีศาจทั้งหลายด้วยความร้อนแรงแห่งเตโชธาตุภายใน บุคคลที่มีลุฌานสมาธิได้ตาในจากการนั่งกรรมฐาน จะแลเห็นรัศมีของเหล็กน้ำพี้เป็นสีแดงสด บ่งบอกอำจาจทางการคุ้มครองชั้นสูง และอำนาจจากเตโชธาตุ ที่ส่งผลในทางตบะเดชะ สนับสนุนดวงชะตาชีวิตให้เป็นเจ้าคนนายคน และอำนาจจากเตโชธาตุนี้เองที่ยังเป็นตัวล้างอาถรรพณ์ทั้งปวงจากคุณไสยมนต์ดำ

เตโช ธาตุ คือ ธาตุไฟ ครูบาอาจารย์ต่างกล่าวว่า ธาตุไฟในโลกนี้มีอำนาจในทางสร้างมายาอย่างหนึ่ง และสามารถทำลายอาถรรพณ์จากเวทย์มนต์ พลังจิตทุกชนิด ล้างอาถรรพณ์ได้ด้วยธาตุไฟแถมยังเป็นสิ่งที่ให้พลังแก่ชีวิตเราด้วย ดังนั้นพลังงานนี้จะทำให้ร่างกายของผู้ที่ได้รับเกิดความแข็งแรงกระชุ่ม กระชวย หากทำการรับพลังงานจากแร่เหล็กน้ำพี้เสมอๆ จะทำให้แก่ช้า และยังได้ความคงกระพันด้วย บางท่านสื่อพลังเหล็กน้ำพี้ไปนานวันจะเกิดตบะเดชะ เส้นผมจะกลายเป็นสีเหล็กหรือสีทองแดง เมื่อตายไปแล้วกระดูกก็กลายเป็นทองแดงตามไปด้วยอย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งทั้งนี้เกิดขึ้นจากอำนาจของกระแสพลังงานของเหล็กน้ำพี้ไปปรับธาตุขันธ์ ให้ร่างกายให้กลายเป็นทนสิทธิ์ตามตัวของมันไปด้วย ซึ่งผู้ซึมซับพลังงานของเหล็กน้ำพี้จนถึงขั้นที่เส้นผมเป็นสีเหล็กหรือสีทอง แดง จะมีความคงกระพันชั้นเลิศแก่ช้า มีอายุยาวนานปราศจากโรคภัยทั้งปวง

ดาบเหล็กน้ำพี้ ซึ่งเชื่อว่าสามารถแก้อาถรรพ์ต่างๆ ได้ จนมีเชื่อเรียกว่า "ดาบล้างอาถรรพ์"

แต่ทั้งนี้ ต้องหมั่นทำสมาธิบำเพ็ญภาวนา โดยอาศัยการนำเหล็กน้ำพี้ไว้ในมือ ดูดรับกระแสพลังงานจากเหล็กน้ำพี้เอาไว้ให้มาก และบ่อยๆ ก็สามารถกลายร่างเป็นทนสิทธิ์ได้

จากจุดกำเนิดเหล็กน้ำพี้ที่มีชื่อเสียงมาแต่โบราณ จากหลักฐานพบว่าในสมัยรัชกาลที่ 5 สมเด็จพระปิยมหาราชเจ้า หมู่บ้านนำพี้มีช่างตีดาบอยู่ แต่มาถึงปัจจุบันนี้ อาชีพนี้และช่างตีดาบแทบจะสูญหายไปจากหมู่บ้านเกือบหมด มาถึงจุดนี้ วันนี้ ก่อนี่จะสายเกินไป ก่อนที่การตีเหล็ก ตีดาบอันเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือนของหมู่บ้านน้ำพี้จะหยุดลงโดยสิ้นเชิง ควรที่ทุกฝ่ายไม่ว่าจะเป็นภาคราชการ และเอกชนจะได้รีบเร่งเข้าดำเนินการสนับสนุนด้วยการเข้าช่วยเหลือ ฟื้นฟูอาชีพช่างตีเหล็ก เข้าช่วยฟื้นฟูการฝึกสอน การถ่ายทอดวิชาการตีเหล็ก เช่น อดีต ศราตราวุธ หรือเครื่องมือ เครื่องใช้สามารถัดแปลงให้เหมาะสม สวยงาม กะทัดรัดเหมาะแก่การสะสมเป็นวัตถุมงคล และของที่ระลึกเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยว ชุบชีวิตชีวาชาวบ้านน้ำพี้ให้เลื่องลือชาเช่นกาลก่อน สิ่งที่จะเป็นผลประโยชน์อันใหญ่หลวงต่อประเทศชาติก็คือ การสืบทอดมรดกประเพณีการตีดาบที่มีมาแต่โบราณให้สืบทอดต่อไป

• เชื่อว่าเป็นบ่อเหล็กศักดิ์สิทธิ์ มีเจ้าพ่อปกปักษ์รักษา

• เชื่อว่าเหล็กน้ำพี้เป็นของหายาก มีคุณค่ามาก

• เชื่อว่าถ้าใครมีเหล็กน้ำพี้ จะอยู่ยงคงกระพัน

• เชื่อว่าเหล็กน้ำพี้แก้อาถรรพ์ได้

• เชื่อว่าเป็นของสูง เป็นเหล็กที่ใช้ทำพระแสงของพระเจ้าแผ่นดิน

• เชื่อว่าเป็นอาวุธที่ซุกซ่อนในร่างกายแล้วศัตรูมองไม่เห็น

• เชื่อว่าป้องกันภูตผีปีศาจ และเวทย์มนต์คาถาได้

• เชื่อว่าดาบน้ำพี้ 1 เล่ม ขายได้ราคามากกว่าข้าวเปลือก 3 เกวียน ฯลฯ

ทำไมคนบ้านน้ำพี้ และคนไทยที่เชื่อเรื่องเหล็กน้ำพี้ แม่เพียงหยิบก้อนแร่ก้อนเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้นดินเพียงก้อนเดียวก็ต้องยกมือไหว้ แล้วออกปากขอทั้งๆที่มองไม่เห็นว่าใครเป็นเจ้าของ เท่านี้คงยังไม่เพียงพอสำหรับการที่จะเชื่อ จึงขอนำตำนานประสบการณ์ อภินิหาร ความลี้ลับ มาลำดับโดยสรุปดังต่อไปนี้

พิธีกรรม ในสมัยก่อน การที่จะตีดาบดีๆ ขึ้นมาใช้สักเล่ม ไม่ใช่ทำกันง่ายๆ เหมือนอย่างเช่นสมัยนี้ ที่พอไปเก็บเหล็กมาแล้วก็ลงมือตีกันได้เลย แต่ก่อนต้องมีพิธีกรรมหลายอย่าง หลายขั้นตอนเริ่มตั้งแต่การไปนำแร่มาจากบ่อ การหาของผสมมาให้ครบ การก่อเตา ตีดาบ เรื่อยไปจนกระทั่งเสร็จเป็นดาบที่สมบูรณ์ ทั้งยังต้องมีการทดลองคุณภาพอีกครั้งจึงจะแล้วเสร็จและนำไปใช้ได้ พิธีกรรมเหล่านี้เริ่มต้นจาก เมื่อค้นพบแหล่งแร่เนื้อดีแล้ว ใช่ว่าจะไปขุดกันมาใช้ได้เลย ในขั้นแรกผี่จะไปขุดเอาแร่เหล็กจะต้องทำตนให้บริสุทธิ์เสียก่อน ซึ่งจะต้องนุ่งขาวห่มขาว ถือศีลอย่างน้อย 7-15 วัน ระหว่างนั้นจะต้องงดเว้นจากการเบียดเบียนไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ดื่มสุราเมรัย ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเสพกาม ไม่พูดเพ้อเจ้อ หรือกล่าวคำเท็จ เป็นต้น สรุปคือจะต้องรักษาศีล 8 ให้สมบูรณ์อย่างเคร่งครัดนั่นเอง เมื่อครบกำหนดแล้วจะต้องดูฤกษ์ ดูยาม หาวันเวลาที่เหมาะสมเพื่อทำพิธีบวงสรวงเจ้าที่เจ้าทางี่ปกปักษ์รักษาบ่อแร่เหล็ก เป็นการบอกเล่าเก้าสิบกับให้รู้ หรือขออนุญาตเจ้าของเขาเสียก่อน เพราะไม่เช่นนั้นผู้ที่ไปขุดอาจได้รับเภทภัยอย่างไม่คาดคิด จากนั้นก็ทำพิธีที่เรียกว่า “ล้อมแร่” อีกครั้งหนึ่ง เป็นการป้องกันแร่ธาตุหนี ซึ่งเชื่อกันว่าถ้าไม่ล้อมแร่ไว้ก่อน ถึงจะขุดไปอย่างไรก็จะไม่พบแร่ธาตุเหล็กที่ต้องการ จะพบก็แต่แร่เหล็กที่ไม่มีคุณภาพ ที่อาจเรียกว่าขี้เหล็กก็ได้ และถ้านำมาหลอมมาตีเป็นดาบ ดาบนั้นจะเปราะ ไม่แข็งแรง แตกหักได้ง่าย การขุดตัดแร่เหล็กนี้นี้ไม่ต่างไปจากการตัดเหล็กไหลเท่าใดนัก เพราะเชื่อว่าอยู่ในตระกูลเดียวกันกับเหล็กไหล ซึ่งจะต้องตั้งศาลบวงสรวงขออนุญาตจากเจ้าที่ที่ดูแลปกปักษ์รักษาเสียก่อน จึงจะทำการขุดหรือตัดได้ ข้อสำคัญประการหนึ่งที่จะละเลยไม่ได้คือ จะต้องทำพิธีตัดกันในวันดับ ซึ่งถ้ากล่าวตามโหราศาสตร์ ก็คือวันแรม 15 ค่ำ เป็นวันที่ดวงจันทร์โคจรมา

ที่บ่อเหล็กน้ำพี้แห่งนี้ ได้มีแร่เหล็กที่มีตำนานเล่าขานหลายร้อยปี ว่ามีคุณภาพสูง เป็นที่เลื่องลือ นับแต่อดีตได้นำมาถลุงทำเป็นอาวุธต่อสู้กับศัตรูจนรักษาเอกราชมาได้ เช่น พระยาพิชัยดาบหัก ดาบของพระนาราย พระแสงของ้าวของพระนเรศวร เป็นต้น

อยู่ในราศีเดียวกับดวงอาทิตย์ ทำให้แสงแห่งดวงจันทร์ไม่ปรากฏ จึงเรียกวันนั้นเป็นวันดับ ซึ่งมีเฉพาะสันนี้วันเดียวที่เชื่อว่าจะได้เหล็กที่มีคุณภาพสูง

หุ่นจำลองการขุดหาแร่เหล็กน้ำพี้

ธาตุอาถรรพ์-ของประสม เมื่อตัดแร่เหล็กน้ำพี้มาแล้ว ก่อนที่จะนำมาหลอมตีเป็นดาบได้ตามตำรากล่าวว่าจะต้องเสาะหาธาตุเหล็กที่มีพลังอานุภาพมาหลอมประสมลงไปด้วย หลายอย่างสำคัญๆ คือ เหล็กแกนจากยอดเจดีย์หัก , เหล็กตะปูตอกโลงศพจาก 7 ป่าช้า จะต้องเป็นตะปูที่ตอกโลงศพผีตายทั้งกลมเท่านั้น เป็นการเพิ่มความเข้มแข็งของพลังจิตวิญญาณให้แก่ดาบ ส่วนผสมนี้ มีกล่าวถึงในเสภาเรื่อง”ขุนช้างขุนแผน” ฉบับหอสมุดแห่งชาติ เล่ม 1 พ.ศ. 2513 หน้า 356-158

หุ่นจำลองการประสมแร่อาถรรพ์

เตรียมการตีดาบ หลังจากที่ได้เหล็กน้ำพี้และธาตุอื่นๆ มาครบแล้ว ผู้ที่จะตีดาบน้ำพี้จะต้องทำพิธีบวงสรวงทวยเทพจนจิตวิญญาณที่รักษาธาตุเหล็กเหล่านั้นอยู่ แล้วจึงนำธาตุทั้งหมดมาหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เตรียมนำไปตีเป็นดาบต่อไป ซึ่งต้องมีการเตรียมการอีกเช่นเดียวกัน จะตีดาบอย่างธรรมดาอื่นๆ ไม่ได้ โดยจะเริ่มต้นที่การก่อตาจะหลอมเหล็ก เพื่อให้เนื้อเหล็กอ่อนสามารถขึ้นรูปได้ตามประสงค์ เรื่องนี้ได้รับการบอกเล่าว่า ก่อนที่จะก่อเตาเพื่อตีดาบน้ำพี้ จะต้องทำพิธีบวงสรวงหรือบูชาครูตีดาบกันเสียก่อน แล้วจึงลงมือก่อเตาได้ และเตาที่ก่อนั้นจะต้องไม่อยู่ในที่ร่มหรือในโรงเรือน โรงตีเหล็ก ต้องก่อเตาในที่โล่งแจ้ง ไม่มีหลังคาปิดบังเป็นร่มเงากั้น

หุ่นจำลองการตีดาบ

วันตีดาบ การจัดเตรียมอุปกรณ์ในการตีดาบ จะมีเตาเผา คีมคีบเหล็กด้ามยาว ค้อนตีเหล็ก หินขัด ถ่าน(ไม้สัก) เป็นต้น เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ต้องดูฤกษ์เพื่อหาวันทำวิธีบูชาครูดาบ แล้วจึงลงมือตีได้ โดยปกติถ้าจำทำให้ถูกต้องตามตำราโบราณ จะต้องทำการตีเหล็กกันในคืนวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ พระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น ถ้าตีวันอื่นประสิทธิภาพของดาบด้านความขลังจะมีพลังน้อย สู้ตีคืนวันเพ็ญไม่ได้ และขณะที่ตีดาบ คนตีดาบต้องว่าคาถากำกับไปพร้อมกับการตีอย่างต่อเนื่อง จนกว่าจะตีดาบเสร็จ หากการตีดาบน้ำพี้ไม่แล้วเสร็จภายในคืนเดียว ก็จะต้องเลื่อนไปตีในคืนวันเพ็ญต่อไป ทำอย่างนี้จนกว่าจะแล้วเสร็จ

การประจุของขลัง เมื่อตีดาบเสร็จแล้วก็จะนำตัวดาบมาเข้าด้วย ซึ่งปกติทำด้วยไม้ที่เหนียวคงทน และมีน้ำหนักเบา ก่อนจะประกอบตัวดาบเข้าด้าม จะต้องทำการประจุเครื่องรางของขลังของครูบาอาจารย์ที่แข็งกล้าในวิชาอาคมเช่น ผ้าประเจียดพิสมร เครื่องรางชนิดหนึ่งรูปสามเหลี่ยม หรือเหลี่ยมร้อยสาย เป็นต้น นอกจากนี้จะต้องนำเส้นผมของผีตาย 7 ป่าช้า มาประจุรวมลงไปด้วย จึงเป็นการดีส่วนปลอกหรือฝักดาบก็จะถักหวายซึ่งจะทำให้สวยงามและคงทนขึ้นอยู่กับฝีมือของผู้ถัก

ขั้นการทดลอง หลังจากได้ดาบที่สมบูรณ์แล้วอาจนำดาบนั้นไปให้ครูบาอาจารย์ที่แก่กล้าในเวทย์วิชาอาคมทำพิธีปลุกเสกประจุมนต์คาถาลงไปในดาบเป็นการเพิ่มอานุภาพให้แก่ดาบอีกชั้นหนึ่งด้วยก็ได้จากนั้นจึงนำดาบมาทดลองคุณภาพว่าจะดีจริงพอที่จะใช้เป็นอาวุธประจำตัวของตนได้หรือไม่

ในขั้นแรก จะชักดาบออกจากฝัก ยกขึ้นกวัดแกว่งในอากาศหากเกิดเสียงดัง”หวือๆ” จนผู้ถือดาบได้ยินอย่างถนัด ก็เป็นอันว่าดาบนั้นถูกต้องตามตำราเป็นดาบที่ใช้ได้

ขั้นสุดท้าย เป็นการทดลองด้วยการฟันไม้ไผ่ ซึ่งวิธีนี้ส่วนมากมักใช้ในการลองของต่อกันโดยจำนำไม้ไผ่ที่สอดไส้ด้วยเหล็กเส้นไว้ภายใน นำมาปักบนพื้นดิน ถ้าตวัดดาบครั้งเดียวทั้งไม้ไผ่และไส้เหล็กขาดกระเด็น ก็แสดงว่าดาบนั้นดีจริง ในการทดลองครั้งที่ 2 และ 3 นี้ หากฟันไปแล้วแม้หัวตะปูขาดหรือไม้ไผ่และเหล็กเส้นจะขาดก็ตาม แต่ถ้าเกิดมีเสียงดัง “แกร็ก” หรือตะปู หรือไม้ไผ่ล้มลง ดาบเล่มนั้นก็โยนทิ้งไป หรือไม่ก็ให้นักดาบมือใหม่นำไปใช้เป็นดาบฝึกต่อไป

ความเชื่อในเรื่องของการทดลองนี้ คาดว่าจะเป็นเรื่องของการแสดงเวทย์วิชาอาคม ให้ไปกระทำกับสิ่งต่างๆ ได้ดังประสงค์ โดยมีดาบเป็นเครื่องประกอบการกระทำ ซึ่งจะดูว่า ดาบมีอานุภาพมาก นอกจากนั้น ยังเป็นการแสดงอาการข่มกันของบรรดาครูดาบทั้งหลายเพื่อให้เกิดการนับถือ เลื่อมใสในฝีมือ อำนาจลึกลับ เชื่อกันว่าดาบน้ำพี้ที่ได้จัดทำขึ้นถูกต้องตามกระบวนความตามตำราแล้ว ทุกครั้งที่พกพาดาบนี้จะเป็นเสมือนเพื่อนตายจะคอยปกป้องและเตือนภัยแก่เจ้าของทุกครั้งเช่น เมื่อยามมีอันตรายหรือศัตรูเข้ามาใกล้ ดาบจะสั่นกิ๊กถีบตัวออกจากฝักทันที เป็นสัญญาณบอกให้รู้ล่วงหน้าเพื่อป้องกันได้เสมอ เหล็กล้างอาถรรพณ์ เหล็กน้ำพี้เมื่อตีเป็นอาวุธหรือของใช้ต่างๆเนื้อเหล็กจะคมวาวจะมีสีคล้ายปีกแมลงทับ

มีความเหนียวและอ่อน สามารถงอได้ตามต้องการเพื่อที่จะซุกซ่อนไม่ให้ศัตรูมองเห็น และหากฟาดฟันไปต้องร่างผู้ใด แม้ผู้นั้นจะเป็นผู้มีวิชาอาคมสูงถึงขนาดอยู่ยงคงกระพันฟันแทงไม่เข้า แต่หากโดนคมดาบน้ำพี้เข้าแล้ว ความเหนียวคงกระพันที่

วัตถุมงคลที่ทำด้วยแร่เหล็กน้ำพี้

เคยมีก็กลับต้องสูญสลายไปอย่างหมดสิ้นอานุภาพของาบน้ำพี้นี้กล่าวกันว่า ไม่เฉพาะล้างอาถรรพณ์กับผู้มีวิชาอาคมเท่านั้น แม้แต่วิญญาณหรือภูติผีปีศาจก็ยังเกรงกลัว อานุภาพจากก้อนแร่เหล็ก นางจำรัส เชื้อนพคุณ ชาวบ้านน้ำพี้เล่าว่า หลานชายรับราชการทหารอยู่ที่จังหวัดน่าน อันเป็นดินแดนที่เคยมีผู้ก่อการร้ายชุกชุมมาก วันหนึ่งขณะที่หลานของนางจำรัสออกลาดตระเวนกับเพื่อนหารด้วยกัน ได้เกิดปะทะกับผู้กอการร้าย ถูกถล่มด้วยปืนและระเบิดอย่างหนักจนเพื่อนทหารเสียชีวิตไปหลายคน แต่หลานของนางจำรัสรอดชีวิตมาได้อย่างอัศจรรย์ทั้งๆที่โดนกระสุนปืนและสะเก็ดระเบิดจนเสื้อผ้าฉีกขาด แต่เนื้อตัวกลับไม่มีบาดแผลอะไรเลย นางจำรัสเชื่อว่าที่หลานชายแคล้วคลาดปลอดภัยมานั้นเป็นเพราะอานุภาพของก้อนเหล็กน้ำพี้มอบให้และนำติดตัวไว้เป็นประจำเพียงอย่างเดียวนางจำรัสจึงเชื่อว่าแระเหล็กน้ำพี้มีความศักดิ์สิทธิ์จริงๆรวมทั้งชาวบ้านคนอื่นๆก็เชื่อกันอย่างนี้ทุกคนโดยเฉพาะผู้ที่จะเดินทางไปไหนมาไหนไกลๆถ้าพกพาแร่เหล็กน้ำพี้ติดตัวไปด้วยเสมอจะแคล้วคลาดปลอดภัยทุกครั้ง

สับด้วยมีดปาดหมู พระอธิการเจียน ปุณณธัมโม เจ้าอาวาสวัดบ้านน้ำพี้เล่าว่าได้แจกวัตถุมงคลให้กับชาวบ้านไปมากมาย ล้วนทำด้วยแร่เหล็กน้ำพี้ วันหนึ่งโยมจากสุโขทัยมาขอวัตถุมงคลเพิ่มเติม และเล่าว่าเขาเป็นพ่อค้าขายหมูบังเอิญเกิดทะเลาะกับเพื่อนพ่อค้าหมูด้วยกันและโดนเพื่อนสับด้วยมีดปาดหมูแต่คมมีดที่คมกริบนั้นไม่ระคายผิวของเขาเลยคู่ทะเลาะวิวาทเห็นว่าเขาหนังเหนียวฟันไม่เข้าเลยตกใจวิ่งหนีไปเรื่องจึงสงบลง

ดาบขุนศึก นักรบไทยในอดีตที่ใช้ดาบซึ่งทำจากเหล็กน้ำพี้ มีข้อมูลทางประวัติศาสตรี่กล่าวอ้างถึงพระแสงของ้าวที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงใช้ทำยุทธหัตถีรบกระทั่งมีชัยชนะเหนือพม่าข้าศึกนั้นเป็นพระแสงของ้าวที่ทำขึ้นมาจากเหล็กน้ำพี้ ดังปรากฏในพระราชนิพนธ์ของล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 โคลงกระทู้ หัวล้านนอกครูว่า

“ หัว กูมีแก้วเกิด อยู่ใน

ล้าน จึงเลี่ยนเตียนไป ดั่งนี้

นอก สุกแต่ในใส สุกปราบ

ครู ว่าชาติน้ำพี้ ของ้าวพระแสงทอง ”

สมเด็จพระนารายมหาราช มี ดาบล้างอาถรรพณ์ซึ่งเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ ขุนหลวงสรศักดิ์ นำมาปราบศัตรูนั้น กล่าวว่าเป็นดาบน้ำพี้เช่นกัน จากเรื่องขุนศึกมหาราชซึ่งคาดว่า ผู้แต่งมีข้อมูลด้านประวัติศาสตร์ ประกอบการเขียนอธิบาย

สมเด็จพระพันวษาหรือพระรามาธิบดีที่ 2 ในสมัยของพระองค์มีขุนศึกชาวเมืองสุพรรณบุรีชื่อ ขุนแผนใช้ดาบฟ้าฟื้นเป็นอาวุธและเมื่อรบทัพทัพจับศึกปราบศัตรูราบคาบแล้วขุนแผนได้ถวายดาบเล่มนั้นเป็นสมบัติของพระพันวษาดาบนี้กล่าวว่าตีจากเหล็กน้ำพี้และปัจจุบันยังเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

สมเด็จพระเจาตากสินมหาราช สมัยที่พระองค์ทำศึกสงครามมีทหารเอกคู่ใจอยู่หลายคนคนหนึ่งก็คือ พระยาพิชัยดาบหัก ขุนศึกกล้าชาวอุตรดิตถ์เชื่อกันว่า”ดาบนันทกาวุธ” ซึ่งอยู่ในมือซ้ายของท่านเป็นดาบที่ทำจากเหล็กน้ำพี้และเมื่อพระยาพิชัยมีดาบดีเป็นอาวุธจึงคาดว่าคงถวายดาบดีแด่พระมหากษัตริย์ที่ตนมีความเคารพ และจงรักภักดีไว้ใช้ด้วยดังนั้นจึงเชื่อว่าดาบที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงใช้ก็ต้องเป็นดาบน้ำพี้เช่นกัน

อาถรรพ์ ดาบเพชรฆาต

2012-05-30T12:04:00.001+07:00

ดาบ ถือเป็นอาวุธประจำตัวนักรบโบราณที่ใช้กันทั่วไปทั่วโลก จะผิดแผกแตกต่างกันก็เฉพาะรูปแบบ สำหรับ “ ดาบไทย ” อันใช้เป็นดาบเพชฌฆาต ได้รับการสร้างขึ้นตามตำนานการสร้างด้วยการหาเหล็กที่เป็นเหล็กเนื้อดีนำมาไล่ขี้ควายออกแล้วหลอมกันเป็นก้อนเจือด้วยเหล็กจากบ่อพระแสง จ.อุตรดิตถ์ ที่เรียกกันว่า“ เหล็กน้ำพี้ ”

ดาบไทยโบราณ

เหล็กน้ำพี้นั้นเป็นเหล็กที่มีส่วนผสมโลหะธาตุตามธรรมชาติที่มีคุณสมบัติควบคุมเนื้อเหล็กธรรมดาให้เกิดความคงทนแข็งแกร่งไม่กินตัวเองให้เป็นสนิม ทนทานต่อการฟันของหนาๆที่แข็งคมจนเกิดประกายอันเป็นการข่มขวัญศัตรูด้วย การสร้างดาบเพชฌฆาตต้องถือ “ ฤกษ์เพชฌฆาต ” เป็นสำคัญ ส่วนการตีดาบให้ได้รูปลักษณ์ที่ต้องการและคม ต้องใช้ยามยมขันธ์เป็นหลัก

แร่เหล็กน้ำพี้

ลักษณะดาบเพชฌฆาตแยกเป็น ดาบหนึ่ง ดาบสอง

ดาบหนึ่ง จะมีความสั้นกว่าดาบสอง ใบดาบจะกว้างกว่าดาบสอง ทั้งด้ามดาบก็สั้นกว่า สันดาปจะหนาประมาณ ๑ ซ.ม. ส่วนด้ามดาบประกอบด้วยเหล็กรัด ใช้เชือกด้ายดิบถักหุ้มด้วยลวดลายรัดกุมเพื่อให้สาก ถนัดในการกระชับ ทั้งลงรักและยางไม้เพื่อรักษาด้วยให้คงทนต่อการใช้งาน สภาพดาบปลายจะหักลง แล้วงอนขึ้นคล้ายใบง้าวของจีนเพื่อให้เกิดน้ำหนักถ่วงทางโคนดาบให้ได้ดุล

ดาบสอง ใบดาบจะยาวกว่าดาบหนึ่งประมาณ ๘ ซ.ม. ใบดาบเรียวคล้ายดาบที่นักรบไทยโบราณทั่วไปใช้ ปลายดาบเฉียงต่ำรับกับความโค้งของใบดาบด้านล่าง สันดาปบางประมาณ ๐.๗ ซ.ม.

ดาบเพชฌฆาตคู่นี้ได้รับการทิ้งไว้ยัง ห้องพิเศษในคุกหลวง ห้ามผู้ใดแตะต้อง ทุกวันเสาร์จะมีการสังเวยด้วยเหล้าและไก่ต้มเป็นการบวงสรวง จนมีการเล่าขานกันว่า ดาบ ๒ เล่มดังกล่าวจะสั่นได้เองเหมือนถูกคนจับเขย่า และหลังจากดาบทั้งคู่สั่นไม่เกิน ๗ วันก็จะต้องมีพิธีประหารชีวิตนักโทษเกิดขึ้นทุกคราไป

ทั้งดาบหนึ่ง ดาบสองนี้ถูกใช้มาจนถึง รัชกาลที่ ๖ จึงได้ยกเลิก แต่สำหรับชีวิตนักโทษที่สังเวยไปจากดาบคู่นี้ประมาณไม่ต่ำกว่า ๑,๐๐๐ ศพ

สำหรับ “เพชฌฆาต” นั้นเป็นตำแหน่งที่โปรดเกล้าพระราชทานให้แก่ผู้มีดวงอันเหมาะสมโดยจะมีบรรดาโหราจารย์นำดวงชะตาไปคำนวณอย่างละเอียดเพื่อประกอบในการคัดเลือก ทั้งนี้ด้วยถือกันว่า การประหารชีวิตคนอันเป็นสัตว์ประเสริฐนับเป็นกรรมหนักรุนแรง จึงต้องเฟ้นหาดวงเพชฌฆาตที่มีดวงคุ้มตัวเองได้ มิฉะนั้นชีวิตจะสั้น !

พอเลือกเฟ้นได้คนที่มีดวงเหมาะสม ยังต้องเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญเพลงดาบอย่างดี ทั้งมีความรู้เกี่ยวกับดาบ มีความแม่นยำในการลงดาบ เพื่อขณะทำการประหารจะได้ไม่เป็นการทรมานนักโทษจนเกินไป และผู้เป็นเพชฌฆาตจะต้องมีความรู้ทางด้านคาถาอาคมเป็นพิเศษด้วยเช่น คาถาสวดวิญญาณผีตายโหง อาคมก่อนหยิบดาบเพชฌฆาต รวมทั้งสามารถแก้อาถรรพณ์หากผู้ถูกประหารมีวิชาด้านคงกระพันชาตรี

ตัวเพชฌฆาตหรือมือประหารเองจะต้องอยู่ประจำ ณ เรือนจำตั้งแต่ได้รับคำสั่งให้เตรียมการ จากนั้นเมื่อได้เวลาเพชฌฆาตจะอัญเชิญดาบออกจากที่ตั้งไปทำการบวงสรวงด้วยเครื่องเส้น เพื่อปลุกดาบให้เข้มขลัง เสร็จพิธีแล้วจึงค่อยเก็บดาบไว้ที่ตั้งเดิมรอเวลาประหาร

ครั้นได้ฤกษ์เพชฌฆาตดาบหนึ่ง ดาบสองค่อยอันเชิญดาบออกจากที่ตั้ง พร้อมแต่งกายด้วยผ้าเตี่ยวสีแดงสด นุ่งหยักรั้งทะมัดทะแมงสวมเสื้อกั๊กสีแดงลงยันต์มหาอำนาจ มหาเดช มีบางรายคาดหัวด้วยผ้าสีแดงลงยันต์

เมื่อออกจากเรือนจำไปกับขบวนนักโทษ เพชฌฆาตจะอยู่รั้งท้ายขบวน เมื่อถึงลานประหารที่กำหนดไว้ นักโทษจะถูกผูกตา ช่วงนี้เองที่เพชฌฆาตทั้งดาบหนึ่ง ดาบสองจะเข้าไปขออโหสิกรรม

กรณีเป็นเชื้อพระวงศ์หรือกษัตริย์

ส่วนในกรณีที่นักโทษเป็นเชื้อพระวงศ์หรือกษัตริย์ ก็จะมีวิธีเฉพาะคือการทุบด้วยท่อนจันทน์
ที่ถือเป็นไม้หอม เป็นการให้เกียรตินักโทษ โดยการประหารด้วยท่อนจันทน์นี้ จะใช้วัดปทุมคงคาเป็นลานประหาร

ส่วนวิธีการ ก็คือ จะนำร่างของผู้ถูกประหารสวมด้วยถุงแดงแล้วรัดถุงให้แน่น เพื่อไม่ให้ใครแตะต้องพระวรกายและไม่ให้ใครเห็นพระศพด้วย จากนั้นเพชฌฆาตที่ได้รับนามเฉพาะว่า "หมื่นทะลวงฟัน" ก็จะใช้ไม้จันทน์ขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายสากตำข้าวทุบลงไปสุดแรงบริเวณพระเศียรหรือพระนาภี เสร็จแล้วก็นำไปฝังในหลุม 7 คืนเพื่อให้มั่นใจว่าสิ้นพระชนม์แล้วจริง ๆ ก่อนขุดขึ้นมาประกอบพิธีต่อไปและหากใครสงสัยว่าทำไมไม่ใช้วิธีเปิดผ้าดูว่าสิ้นแล้วหรือไม่ ก็อย่างที่บอกไปว่าไม่ว่าจะอย่างไรหลังจากนำนักโทษใส่ถุงแดงแล้วก็ห้ามเปิดให้ใครเห็นหรือแตะต้องพระวรกายโดยตรงได้เป็นอันขาด

วิธีการประหารชีวิตด้วยท่อนจันทน์ เลิกล้มไปในสมัยรัชกาลที่ 5 หลังจากมีการประกาศใช้กฎหมาย ร.ศ. 127ว่า ให้ประหารชีวิตเชื้อพระวงศ์ด้วยวิธีเดียวกันกับสามัญชน ไม่มีการแบ่งแยกชนชั้นนักโทษและในที่สุด ในปี 2477 ก็ได้ล้มเลิกการประหารชีวิตด้วยการตัดหัวไป เปลี่ยนเป็นการใช้ปืนยิงแทนโดยวิธีการยิงปืนประหารนี้ ก็จะมีขั้นตอนคล้ายกับการประหารชีวิตด้วยการตัดหัว ต่างที่การยิงปืนประหารจะทำในห้องประหารมิดชิด ไม่มีการเรียกประชาชนมามุงดูเหมือนกับการประหารชีวิตด้วยการตัดหัวอีกต่อไป

การประหารชีวิตด้วยปืนทำกันมาได้ไม่นานนัก เพราะเมื่อปี 2545 ได้เปลี่ยนวิธีการประหารชีวิตด้วยปืน
มาเป็นการฉีดยาแทน ซึ่งการฉีดยาจะมี 3 ขั้นตอน คือ ขั้นแรกจะฉีดยาให้นักโทษสลบก่อนจากนั้นค่อยฉีดยาหยุดการทำงานของปอดและกระบังลม และสุดท้ายก็จะฉีดยาที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นเป็นอันเสร็จพิธี เรียกว่าสบายกว่าวิธีไหน ๆ ไม่ต้องตื่นเต้นว่าจะถูกสับหัวหรือยิงปืนเมื่อไหร่ และวิธีนี้ก็ยังเป็นวิธีที่ใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน

ทั้งหมดนี้คือวิวัฒนาการของการประหารชีวิตในสยาม ที่ดูเหมือนจะลดความทรมานลงทุกวัน ๆ ขณะเดียวกันที่สถิติการประหารชีวิตก็ค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ ทั้งในไทยและหลายประเทศทั่วโลก ซึ่งที่เป็นอย่างนั้นก็ไม่ใช่เพราะว่าคนเรามีคุณธรรมกันมากขึ้นแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะบทลงโทษในสังคมทุกวันนี้มันเบาลงเรื่อย ๆ ต่างหาก..

ยิ่งไปกว่านั้น ในยุคที่บทลงโทษในสังคมเบาลงทุกวัน ขณะที่โจรผู้ร้ายมีมากขึ้นแบบนี้ ก็ยังมีคนในหลายประเทศออกโรงต่อต้านการประหารชีวิตกันอย่างมากมาย เพราะเห็นว่ามันโหดร้ายก็ไม่แน่ว่า.. บางที โทษประหารอาจถูกล้มเลิกไปในอีกไม่เกิน 10 ปีข้างหน้าก็เป็นได้

เครื่องลงทัณฑ์เกี่ยวกับการประหารชีวิตด้วยดาบ

1.ดาบ ดาบที่ใช้ในการประหารชีวิตนั้น มีรูปร่างต่างๆกัน ดาบเก่าครูเพชฌฆาตจะจัดทำขึ้น เช่น ดาบปลายแหลม ดาบปลายตัดดาบหัวปลาไหล ดาบมีฝักและสายสะพายพร้อม เท่าที่ปรากฎอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของกรมราชทัณฑ์ขณะนี้มีอยู่ 3 แบบคือ ดาบหัวปลาไหล ดาบปลายแหลม ดาบหัวตัด ปรากฎหลักฐานแน่

ชัดว่าเริ่มใช้สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยกฎหมาย พระอัยการขบถศึก จุลศักราช 796 (พ.ศ. 1978) เลิกใช้สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตรงกับแผ่นดินของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 โดยพระราชบัญญัติแก้ไขพิ่มเติมประมวลกฎหมายลักษณะอาญา ฉบับที่ 6 พ.ศ. 2477

2.มีดตัดสายมงคล ชาวบ้านเรียกว่า "มีดหมอ" มีไว้สำหรับตัดสายมงคลที่ล้อมลานพิธีประหารชีวิตเท่านั้น การตัดสายมงคลจะใช้มีดชนิดอื่นไม่ได้ ทั้งนี้เกี่ยวข้องกับพิธีทางไสยศาสตร์ ปรากฎหลักฐานแน่ชัดว่าเริ่มใช้สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยกฎหมาย "พระอัยการขบถศึก" จุลศักราช 796 (พ.ศ. 1978) เลิก

ใช้สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ตรงกับแผ่นดินของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมาย ลักษณะอาญา ฉบับที่ 6 พ.ศ. 2477

3.มีดตัดส้นเท้า ผู้ร้ายอุกฉกรรจ์มหันตโทษ ที่ถูกประหารชีวิต ที่ข้อเท้าจะถูกตีตรวนขนาดใหญ่ให้ห่วงของตรวนรัดติดแน่นกับข้อเท้าจนไม่สามารถรูดออกทางส้นเท้าได้ เมื่อถูกประหารชีวิตแล้วจึงใช้มีดสับส้นเท้า เพื่อถอดตรวนข้อเท้าออกปรากฎหลักฐานแน่ชัดว่าเริ่มใช้สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยกฎหมาย "พระอัยการขบถศึก" จุลศักราช 796 (พ.ศ. 1978) เลิกใช้สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 5) ร.ศ.131 (พ.ศ. 2455)

เนื่องจากมีตรวนข้อเท้าที่สามารถไขได้ด้วยกุญแจมาใช้แทน

4.คบเพลิงสำหรับท่องทาง การนำนักโทษประหารออกจากคุกไปตัดหัวที่วัด มักนำนักโทษลงเรือพายไปตามลำคลองให้ทันเวลาย่ำรุ่งประมาณ 03.00 นาฬิกา ซึ่งยังมืดมากต้องใช้คบเพลิงส่องให้แสงสว่างขณะเดินทาง

5.หลักไม้กางเขน ใช้เป็นหลักประหารนักโทษที่ถูกประหารด้วยดาบเพชฌฆาต จะนำนักโทษประหารเข้าไปนั่งผูกติดกับหลักไม้กางเขนเรียกว่า "มัดแบบกาจับหลัก" วิธีปักหลักไม้กางเขน มัดนักโทษ ครูเพชฌฆาต ต้องขุดหลุมเสกคาถาเรียกแม่ธรณี แล้วเอาไม้กางเขนปักลงกลบให้แน่น เขียนยันต์ลงที่ดินหน้าไม้กางเขนตรงก้น นักโทษที่จะนั่ง แล้วเอาใบตอง 3ยอด ปูให้นักโทษนั่งบนใบตองเอาด้ายดิบที่เสกแล้ว มัดแขนด้านหลัง ติดกับกลักกางเขน ทำพิธีเสกดินอุดหูสะกดให้นักโทษสงบจิต ปรากฎหลักฐานแน่ชัดว่าเริ่มใช้ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยกฎหมาย "พระอัยการขบถศึก" เลิกใช้สมัยรัชกาลที่ 7 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยพระราชบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ.2477 เปลี่ยนแปลงการลงโทษอาญาประหารชีวิตด้วยดาบเป็นยิงด้วยปืน

6.ขันทำน้ำมนต์ ทำด้วยทองสัมฤทธิ์ เป็นภาชนะสำหรับเพชฌฆาตทำน้ำมนต์ก่อนและหลังพิธีตัดคอนักโทษ เพื่อใช้น้ำมนต์ในขันปัดรังควานและอาบหรือพรมตามร่างกาย เป็นการป้องกันวิญญาณร้ายเข้าสิงร่างกาย ปรากฎหลักฐานแน่ชัดว่าเริ่มใช้ สมัยกรุงศรีอยุธยาโดยกฎหมาย "พระอัยการขบถศึก"จุลศักราช 796 (พ.ศ.1978) เลิกใช้สมัยรัชกาลที่ 7 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อมีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. 2477 เปลี่ยนการลงโทษอาญาประหารชีวิตด้วยดาบเป็นยิงด้วยปืน

7.ธงแดง ธงทำด้วยผ้าสีแดง ด้ามทำด้วยไม้ไผ่ยาวประมาณ 23 นิ้ว สำหรับปักในบริเวณลานประหารเพื่อให้รู้ว่าบริเวณนี้มีพิธีประหารชีวิต ห้ามฝูงชนมากีดขวางบริเวณที่มีธงแดง

8.ศาลเพียงตา มีลักษณะสองชั้นทำด้วยไม้เนื้อแข็งติดกันยกหรือเคลื่อนย้ายได้สะดวกแก่การนำไปใช้ในการประหารชีวิต ชั้นล่างสำหรับวางดาบประหาร ชั้นบนสำหรับวางถาดใส่อาหาร เครื่องเซ่นสังเวยเมื่อนำนักโทษไปถึงแดน ประหารแล้ว เพชฌฆาตที่เป็นหัวหน้าเรียกว่า ครูเพชฌฆาตเป็นผู้ประกอบ พิธีบวงสรวงสังเวยเทพยดาและภูตผีต่างๆ ตลอดจนผีตายโหงที่เคยฆ่า เมื่อบริกรรมเสร็จแล้ว
จะเรียกเพชฌฆาตดาบหนึ่งดาบสองเข้าในวงพิธี โดยนั่งหน้าศาลเพียงตาแล้วร่วมพิธีบวงสรวงครูเพชฌฆาตจะนำเอาแป้งกระแจะเจิมหน้าเพชฌฆาตทั้งสองเมื่อบวงสรวงเสร็จแล้ว มอบดาบจากศาลเพียงตาส่งให้เพชฌฆาตทั้งสองทำหน้าที่ประหารชีวิตต่อไป

9.ไม้เสาหลักกลม การประหารชีวิตในสมัยโบราณทำพิธีกันกลางทุ่งแจ้ง และใช้เวลานาน ไม้เสาหลักกลมมีไว้สำหรับขึงผ้ากันแดดและกันฝูงชนมิให้รุกล้ำเข้ามาในระหว่างทำพิธีสังเวยหรือบวงสรวง

10.ถาดทองเหลือง ก่อนการประหารชีวิตเพชฌฆาตต้องทำพิธีไหว้ครูและสักการะสิ่งเคารพบูชาตามที่ตนเลื่อมใสเพื่อให้มีจิตใจมั่นคง เพราะการฆ่าคนก็เกรงกลัวแรงผีเข้าสิง ภาชนะที่ใช้ในพิธี บวงสรวง ประกอบด้วย ถาดทองเหลืองมีเชิงและลวดลาย ถ้วยชามกระเบื้องลักษณะมีลายสีน้ำเงิน เหมือนชามสังคโลก สำหรับใส่ของหวานและน้ำจิ้ม เพื่อเซ่นสังเวยเทพยดาฟ้าดิน เครื่องสังเวยประกอบด้วยหัวหมูซ้ายขวา เป็ดหนึ่งไก่หนึ่ง ปลาแปะซะหนึ่ง พร้อมน้ำจิ้ม บายศรีกล้วยน้ำไทย 1 หวี มะพร้าวอ่อน 1 ลูก ขนมต้มแดง ขนมต้มขาว สิ่งละถ้วย ขนมธรรมดาอีก 4 ถ้วยเหล้าโรง 2 ขวด ดอกไม้พร้อมด้วยธูป 1 ซอง เทียน 9 เล่ม

11.ถ้วยเคลือบดินเผา สำรับอีกหนึ่งชุด ลักษณะเป็นถ้วยเคลือบ ดินเผามี 5 ใบ สำหรับใส่อาหารคาวหวานให้นักโทษประหารกินเป็นมื้อสุดท้ายก่อนถูกตัดหัว ทั้งเครื่องเซ่นสังเวยบวงสรวงและอาหารผู้ต้องโทษ มีฝาชีครอบไว้เรียบร้อย

12.ฝาชีครอบถาด ใช้สำหรับครอบถาดทองเหลืองที่มีเครื่องเซ่นสังเวยบวงสรวง และสำหรับอาคารคาว หวานให้นักโทษประหารกินเป็นมื้อสุดท้ายก่อนตัดหัว เพื่อกันไม่ให้ตัวแมลงหรือสิ่งสกปรก ตอมอาหาร

ไข้ขน

2012-05-29T14:02:00.001+07:00

พิสูจน์ว่าเป็นไข้ขนหรือไม่ ต้องเอาไข่ต้มพิสูจน์

ไข้ขน เป็นโรคประหลาดชนิดนึงทางภาคใต้ ซึ่งคนที่เป็นนั้นจะมีอาการไข้ขึ้น อาเจียน ปวดเมื่อยตามร่างกาย แต่จะเป็นเฉพาะเวลาตอนเย็นเท่านั้น หลายคนไปหาหมอแล้วกินยาก็ไม่ดีขึ้น คนทางภาคใต้เลยเชื่อว่าอาการไข้นี้เป็นผลมาจากโดนลมเพลมพัด วิธีการรักษาเลยต้องพึ่งพาไสยศาสตร์ เช่น อาบน้ำมนต์ บ้าง กินน้ำมนต์บ้าง อาการจึงจะดีขึ้น

วิธีการดูว่าเป็นไข้ขนหรือไม่นั้น ก็จะใช้ไข่ต้ม คลึง ไปทั่วตัว ค่อยๆ คลึงไปเบาๆ ช้าๆ จากนั้นก็แกะเปลือกไข่ออก แล้วดูที่ไข่แดง หากตรงไข่แดงมีลักษณ์เหมือนกับเป็นขนฟูๆแหลมๆเป็นเส้นเล็กๆขึ้นมาก็แสดงว่าเป็น “ไข้ขน” แล้ว ( ไข่ที่นำมาคลึงเพื่อดูว่าเป็นไข้ขนหรือไม่แล้วนั้นห้ามนำไปกินเด็ดขาด)

สะกดวิญญาณ

2012-05-29T12:19:00.003+07:00

การสะกดวิญญาณ

เรื่องการสะกดวิญญาณมักเคยได้ยินได้ฟังมาจนชินจากทางละครหลังข่าวบ้าง หนังสือเขย่าขวัญบ้าง จนเรามองว่ามันคือเรื่องราวที่เพ้อเจ้อไร้สาระ แต่มันคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงซึ่งมีมาช้านานกับความเชื่อเรื่องการสะกกดวิญญาณคนตายด้วยเหตุผลที่ต่างกัน ในทางพุทธศาสนาหรือไสยศาสตร์เชื่อว่าคนเราประกอบด้วยกันสองส่วนใหญ่ๆ ด้วยกัน คือ ร่างกายที่ประกอบด้วยธาตุทั้งสี่ และอีกส่วนคือ วิญญาณ เมื่อร่างกายหมดสภาพหรือตาย เหลือแต่วิญญาณที่ยังคงอยู่เพื่อรอบางสิ่งบางอย่าง ตัววิญญาณนี้เองที่ยังคงล่องลอยและมีอารมณ์ความรู้สึกอยู่ หากมีความแค้น ความโกรธ ความพยาบาท ดวงวิญญาณดวงนั้นก็จะมีฤทธิ์เดชมากจนไปทำร้ายหลอกหลอนผู้คน จึงต้องทำการสะกดวิญญาณ

การสะกดวิญญาณนั้นมีอยู่หลากหลายรูปแบบ แล้วแต่สายวิชาที่ร่ำเรียนมา แต่ที่เห็นกันในสังคม และเป็นที่รู้จักกัน เช่น

- ขุดเอากะโหลกของวิญญาณดวงนั้นขึ้นมา เจาะเอากะโกลกหน้าผากระหว่างคิ้ว หรือที่เรียกว่าปั้นเหน่งแล้วลงอักขระเลขยันต์กำกับ

- การซื้อวิญญาณ โดนการโรยเหรียญตรงศพ หรือใส่ไว้ในปาก

- ปิดหูตาจมูกปากของศพ โดยการเอาเหรียญบาทวางลงบนดวงตาทั้งสองข้าง เย็บปากด้วยด้ายสาสิญจน์ เอาเศษดินอุดรูจมูก เอาเหรียญบาทยัดหูทั้งสองข้าง

- เอาตะปู 5 นิ้ว ตอกลงบนหน้าอก หน้าฝาก

- ปั้นตุ๊กตาเรียกวิญญาณเข้ามาสิงที่หุ่น มัดด้วยสายสิญจน์แล้วถ่วงน้ำ

- ตอกตะปูที่ผ่านการปลุกเสก ตอกให้จมดินตรงหลุมศพ

- บีบมะนาวราดศพ หรือตรงบริเวณที่ตาย

- ในกรณีเป็นผีสิงที่ เช่น ต้นไม้บ้านเรือน หรือสิ่งของ เอาตะปูที่ผ่านการปลุกเสกตอกลงไปให้จม

ทุกข้อมี่กล่าวมาเป็นการกระทำที่เป็นบาปทั้งสิ้น ท่านผู้รู้หรือพระท่านไม่แนะนำให้ทำ เว้นแต่จำเป็นจริงๆ ซึ่งการวิธีการทำทุกข้อต้องเป็นผู้ที่ร่ำเรียนวิชามาโดยตรง และทุกขั้นตอนต้องมีจิตที่แน่วแน่ พร้อมบริกรรมคาถาควบคุมทุกขั้นตอน

ตำนานเศรษฐีนวโกฎิ

2012-05-29T09:49:00.001+07:00

เศรษฐีนวโกฎิ

พระเศรษฐีนวโกฏิ หรือที่มีนามเรียกขานกันหลายชื่อ เช่น พระเก้าหน้า , พระเศรษฐีเก้าหน้า , พระเศรษฐีนวโกฏ ฯลฯ เป็นพระ 1 ใน 3 พระปฏิมากร สำคัญซึ่งสถาปนาในอาณาจักรล้านนาฝ่ายอรัญวาสี(พระป่า)ผู้ทรงธรรมในวิปัสสนาแต่โบราณ โดยสร้างขึ้นเป็นรูปนิมิต สัญลักษณ์แห่งโชคลาภ เป็นรูปจำลองพระปฏิมากรปางสมาธิหรือปางพนมมือ มีเก้าหน้า ประทับนั่งสมาธิ ในตำนานกล่าวว่าสมัยพุทธกาล มีมหาเศรษฐีใจบุญ 9 คน ท่านเหล่านี้เป็นผู้สร้างคุณประโยชน์เอนกอนันต์ให้แก่พระพุทธศาสนา มีความมั่งคั่งในโภคทรัพย์อยู่ในระดับเดียวกับกษัตริย์ ทั้งยังเป็น"สัมาทิฏฐิ" และยังเป็นพุทธอุปฐากองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ทรงยกย่องว่า ท่านเหล่านี้เป็นผู้เลิศในการทำทาน และเป็นยอดของมหาเศรษฐีทั้งปวง ประกอบไปด้วย

1) ท่านธนันชัยเศรษฐี

2)ท่านยสะเเศรษฐี

3)ท่านชฎิลเศรษฐี

4)ท่านสุมังคละเศรษฐี

5)ท่านอนาถปิณฑิกะเศรษฐี

6)ท่านโชติกะเศรษฐี

7)ท่านสุมนะเศรษฐี

8)ท่านเมณฑกะเศรษฐี

9)มหาอุบาสิกาวิสาขา

ท่านมหาเศรษฐีทั้งเก้าท่านนี้ล้วนเป็นพระอริยะโสดาบันทั้งสิ้น รูปลักษณ์ต่างๆ ในโลกนี้ล้วนแต่มีความหมายแฝงไว้ซึ่งปริศนาธรรมทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นรูปหรือเป็นสัญลักษณ์อันมีความหมายที่แสดงถึงบุคคลที่เป็นพระอริยเจ้าผู้ทรงความบริสุทธิ์ เป็นผู้ที่บำเพ็ญมหาบารมีด้วยแล้วรูปหรือสัญลักษณ์ดังกล่าวก็จะมีความขลัง ทรงอิทธิคุณ ทรงความศักดิ์สิทธิ์ สามารถที่จะแสดงซึ่งฤทธานุภาพให้กับผู้ที่ศรัทธาเคารพสักการะได้ ซึ่งอารุภาพเหล่านี้เป็นอจิรไตยยยากที่จะเข้าใจได้ แต่สามารถสัมผัสและพิสูจน์ได้สำหรับผู้ที่มีความเชื่อมั่นและศรัทธาเลื่อมใสเท่านั้น

เนื่องจากว่าสัญลักษณ์ดังกล่าวเปรียบได้กับคุณธรรมความดีงาม เมื่อบุคคลใดหมั่นระลึกถึงคุณงามความดี เอาความดีเป็นที่พึ่งยึดเหนี่ยวจิตใจแล้วบุคคลนั้นย่อมประสพแต่สิ่งที่ดีงามเช่นเดียวกัน พระมหาเศรษฐีนวโกฎิได้รับการสถาปนาขึ้นมาเมื่อใดนั้นยากที่จะหาคำตอบได้ แต่จากที่ได้ศึกษาค้นคว้าตามตำราโบราณ ตลอดจนครูบาอาจารย์ผู้รู้ทั้งหลายได้กล่าวว่า พระมหาเศรษฐีนวโกฎิได้รับการสถาปนาขึ้นในราชอาณาจักรล้านช้างโบราณโดยมีตำนานว่า

สมัยหนึ่งเกิดทุกข์เข็ญทุพภิกขภัยข้าวยากหมากแพง ประชาชนเดือดร้อน บังเกิดความอดอยากขึ้น จึงมีพระภิกษุผู้เป็นอริยะรูปหนึ่ง ได้แนะนำให้สร้างพระเศรษฐีนวโกฏิขึ้น เพื่อทำการสักการะบูชาแก้เคล็ดในความทุกข์ยากทั้งหลาย และเมื่อสร้างและทำการฉลองสำเร็จ ก็ปรากฎเหตุการณ์อันอัศจรรย์ขึ้น คือ ความทุกข์ยากทั้งหลายได้บรรเทาเบาบางลงและสงบระงับไปในที่สุด จึงเป็นคติความเชื่อของชาวล้านนาว่า ถ้าผู้ใดได้บูชา พระเศรษฐีนวโกฏิ แล้ว จะเป็นสิริมงคล ทำมาค้าขึ้น ประสบแต่โชคลาภ อยู่เย็นเป็นสุข ด้วยอนิสงส์แห่งบารมีธรรมของมหาเศรษฐีทั้ง 9 ท่าน

ต่อมาเมื่อคติการสร้างพระกริ่งในเจ้าคุณสมเด็จสังฆราชแพ แห่งวัดสุทัศน์ได้แพร่หลายไปสู่วัดต่างๆการสร้างพระกริ่ง ในชั้นหลังจึงพยายามกระทำพิธีกรรมตามแบบสมเด็จพระสังฆราชแพทั้งสิ้น คือ การจารอักขระแผ่นยันต์ต่างๆ สุมหุ่นและพิธีเททองหล่อพระ การสร้างพระกริ่งเศรษฐีนวโกฏิก็เช่นกัน พระอาจารย์ผู้สร้างได้ดัดแปลงเอาส่วนดีของการสร้างพระกริ่งมาใช้ในการสร้างพระเศรษฐีนวโกฏิ เพียงแต่แผ่นยันต์ในการสร้างพระเศรษฐีนวโกฏินั้น จำต้องใช้พระยันต์เฉพาะในด้าน"โภคทรัพย์"มาเสริมเพิ่มเติมให้เข้มขลังขึ้น

เครื่องรางอาถรรพ์

2012-05-28T12:44:00.001+07:00

เครื่องรางของขลังต่างๆ ได้รับการจัดสร้างด้วยพิธกรรมทางไสยศาสตร์ แต่มีของขลังบางอย่างที่ถือว่าเป็นธาตุกายสิทธิ์ ซึ่งเกิดขึ้นได้เองตามธรรมชาติ ซึ่งมีทั้ง ที่อยู่ในกายคน ในสัตว์ ในพืช และในสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เช่นแร่ธาตุ อัญมณีเป็นต้น ลองมาติดตามกันได้นะคะ วันนี้มีเรื่องราวความแปลก ในอีกมุมมองหนึ่ง

วันนี้ มีเรื่องราวความอาถรรพ์ และที่มาของเครื่องรางของขลัง ที่คนส่วนใหญ่ที่เชื่อเรื่องของโชครางต่างรู้จัก และพากันค้นหา อยากได้มาไว้ติดตัว และดิ้นรนอยากที่จะเป็นเจ้าของ เพื่อความโชคดี ความแคล้วคลาดปลอดภัย หนังเหนียว หรือเพียงเพื่อความเป็นศิริมงคลหรืออะไรก็แล้วแต่ ซึ่งเราเรียกของขลังเหล่านี้ว่า ธาตุกายสิทธิ์ ชึ่งมีทั้งที่มีต้นกำเนิด การได้มาจากตัวคน จากพืช และจากสัตว์ หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกมากมายฯลฯ

อันดับแรกเราลองมารู้จักของกายสิทธิ์ ที่เกิดขึ้นในตัวคนกันก่อน สิ่งเหล่านั้นได้แก่ ลูกอัณฑะทองแดง ตับเหล็ก เคราทองแดง อากาศธาตุ และลูกกรอก

ที่เกิดขึ้นในสัตว์ก็ คือ ช้องหมูป่า เขี้ยวหมูตัน ฟันเสือกลวง หนังหน้าผากเสือโคร่ง งากำจัด

ส่วนที่อยู่ในพืช หรือเกิดจากพืช นิยมเรียกว่าคด เช่น คดขนุน คดมะพร้าว บางครั้งเรียกเฉพาะเจาะจงลงไป เรียกว่า กะลาตาเดียว กะลามหาอุด(ไม่มีตา) พญางิ้วดำ เป็นต้น สำหรับวัตถุอาถรรพ์ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นจากสิ่งที่มีชีวิต มีอยู่จำนวนมาก พอสมควร

ส่วนใหญ่เป็นพวกแร่ธาตุ อัญมณี ที่รู้จักกันดีก็คือ เหล็กไหล เหล็กน้ำพี้ ปรอท คดหิน คดดินต่างๆ ในบรรดาาเครื่องรางของขลังเหล่านี้นักไสยศาสตร์เชื่อว่าเป็นวัตถุอาถรรพ์ที่ศักดิ์สิทธิ์ในตัว ไม่ต้องปลุกเสก ด้วยคาถาอาคมอะไร ก็นำมาใช้ได้ แต่ก็มีเหมือนกัน ที่มักจะนำมาลงคาถาอาคม กำกับอีกครั้งหนึ่ง เพื่อเพิ่มความเข้มขลังให้เป็นทวีคูณ

ช้องหมูป่า มีความเชื่อของที่มาแตกต่างกันออกไป บ้างเชื่อว่า ช้องหมูป่า เป็นเส้นขนพิเศษของหมูป่า ที่ขึ้นอยู่บริเวณตัวของหมูป่า โดยเฉพาะที่บริเวณหัว หรือหว่างคิ้วของมัน มีความยาวเป็นพิเศษนักไสยศาสตร์เชื่อกันว่าเป็นของขลังชนิดหนึ่ง ที่มีอิทธิฤทธิ์ด้านคงกระพันมหาอุด ส่วนอีกกลุ่มเชื่อว่า ช้องหมูป่าคือขนที่ยาวเป็นพิเศษของหมูป่า

ช้องหมูป่า

โดยเฉพาะหมูโทน ซึ่งหมายถึงหมูตัวผู้ที่ชอบหากินอยู่ตัวเดียว อย่างทรนง มันจะมีขนเหนือสันหลังขึ้นมาถึงโหนกคอ ยาวเป็นพิเศษ เหมือนหางเปียย้อยลงมาตรงหน้าผาก ยาวจนถึงปากของมัน หมูป่าจะคาบช้องของมันเอาไว้ตลอดเวลา โดยพันเอาไว้กับเขี้ยวด้านหนึ่ง เชื่อกันว่าช้องหมูป่าแบบนี้มีความคงกระพันมหาอุด คุ้มครองทั้งหมูที่เป็นเจ้าของช้อง และคนที่มีช้องของหมูป่าไว้ครอบครอง ส่วนความเชื่อของกลุ่มหลังสุด นี้พิศดารน่าสนใจมาก เชื่อกันว่าช้องหมูป่า เป็นขน ที่ขึ้นอยู่บริเวณลูกอัณฑะของหมูป่าหรืออาจเรียกว่า ขนเพชรหมูป่า ก็น่าจะได้ จัดเป็นขนลักษณะพิเศษเมื่อเกิดขึ้นมาแล้วหมูป่าโทนที่ชอบออกหากินตัวเดียวไม่เกรงกลัวใคร จะใช้ปากและฟันเลียและกัดขนชองมันมาไว้ในปาก ตวัดและเคี้ยวด้วยน้ำลาย จนขนรวมตัวกันเป็นวงหรือขมวดกลมๆ หรือวงแหวน หมูจะรักษาขนนี้ไว้ในปากตลอดเวลา ไม่ว่าจะกินอะไรมันก็จะซ่อนไว้ในปากได้ อย่างประหลาด หมูป่าตัวนั้นจะมีความอยู่ยงคงกระพันเป็นมหาอุดตลอดเวลาที่มันมีขนนั้น อยู่ในปาก ลูกกระสุนปืนนายพรานจะไม่สามารถทำอะไรมันได้ ดังนั้นพรานป่า นักล่าทางไสยศาสตร์ จึงต้องคอยติดตามหมูตัวที่ต้องการไป คอยจนมันกินน้ำ ตอนกินน้ำนี่เอง ที่หมูป่าจะคายขน หรือช้องหมูป่าออกมาวางไว้บนโขดหินบ้าง บนขอนไม้บ้าง เพื่อให้มันได้กินน้ำอย่างสะดวก พอมันคายช้องหมูป่าออกมาแล้ว นายพรานก็จะยิงหมูตัวนั้นได้ แล้วจึงค่อยไปเก็บเอาช้องหมูป่าเอามาเป็นเครื่องรางของขลังติดตัวกัน เชื่อกันว่าจะทำให้ปืนยิงไม่ออก หรือยิงไม่เข้า แต่ต้องพกติดตัวไว้ตลอด ห่างแค่คืบ แค่ศอกก็จะไม่สามารถ คุ้มครองป้องกันได้

เขี้ยวหมูตัน

เขี้ยวหมูตัน

หมูป่าเพศผู้ตัวใดมีเขี้ยวตัน ตั้งแต่โคนเขี้ยวถึงปลายเขี้ยว จะยิงไม่ออกหรือยิงไม่เข้า เมื่อมันตายด้วยความชรา ใครไปพบเข้าดึงออกจากกรามได้ ใช้เป็นเครื่องรางป้องกันศาสตราวุธต่าง ๆ ได้

เดือยงูเหลือม ....เป็นของที่มีอาถรรพ์ในตัวเอง ที่เรียกว่าของวิเศษ คนโบราณได้กล่าวขานจวบจนถึงปัจจุบันว่าเดือยพญางูเหลือมเป็นของอาถรรพ์มีอานุภาพที่เร้นลับศักดิ์สิทธิ์เป็นของวิเศษ ผู้ใดมีไว้ครอบครองจะมีโชค มีลาภเข้ามาโดยตลอด ชีวิตรุ่งเรือง ทำมาค้าขายหากินง่ายขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

เดือยงูเหลือม

ซึ่งตามธรรมชาติพญางูเหลือมจะมีเฉพาะเพศผู้และมีอายุมากเท่านั้นถึงจะมี เดือย นับว่าเป็นของที่ทรงคุณค่าหรือวิเศษยิ่งนัก โดยธรรมชาติงูทั่วไปจะต้องเลื่อยออกไปหากิน แต่พญางูเหลือมที่มีอายุมากจะไม่ออกไปหากินเหมือนงูทั่วไปแต่จะออกเดินทางหากอาณาเขตในการนอนรอเหยื่อ เมื่อพญางูเหลือมหิวอาหารจะมีเดือยงอกออกมาแถวๆ ใกล้รูถ่ายของเสียโดยที่มันจะใช้เดือยนี้วงเป็นอาณาเขตวงกลมรอบๆ ที่มันนอนอยู่ ในวงกลมอาณาเขตนั้นถ้าสัตว์ตัวใดหลงเดินเข้ามาอย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปอีก เหมือนโดนคาถาต้องมนต์สะกดงงงวย สัตว์เหล่านั้นจะเดินเข้าไปให้พญางูเหลือมกินแบบสบายๆ แม้แต่งูตัวเมียก็จะเดินเข้ามาให้ผสมพันธ์อยู่ไม่ขาด

ตำราโบราณได้บันทึกไว้เป็นจารึกว่าเป็นของ “วิเศษ” ยิ่งนัก แต่การที่จะเอามาทำเครื่องรางต้องเอาเฉพาะตัวที่มันตายพรายเท่านั้น (ตายเอง) เดือยพญางูเหลือมถึงจะขลังและทรงคุณค่ายิ่งนัก งูเหลือมเป็นงูชนิดเดียวที่มีเดือย ซึ่งจะมีเฉพาะงูตัวผู้ที่แก่แล้วเท่านั้น เหตุนี้ตำราโบราณจึงบอกว่าเป็นของดีที่วิเศษในตัว แต่การที่จะเอามาจะต้องเลือกเอามาได้เฉพาะตัวที่มันตายพราย คือแก่ตาย หรือตายโหง คือมีอุบัติเหตุ เช่นไฟป่าคลอกตาย เป็นต้น เท่านั้นถึงจะขลัง (ไม่ใช่ว่าไปจับมันมาแล้วฆ่า)

วิธีสังเกตว่าเป็นเดือยงูเหลือมจริง หรือเดือยงูเหลือมปลอมนั้น เพราะว่าเดือยงูเหลือมนี้จะมีลักษณะคล้ายๆ กับอุ้งตีนไก่ จะมีความแตกต่างกันอยู่เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้นถ้าเป็นอุ้งตีนไก่แล้วพอทุกส่วนมันแห้งสนิทหนังที่อุ้งตีนมันจะเหี่ยวแห้งยุบติดกับกระดูกไก่แนบกันสนิทแทบจะแกะออกไม่ได้ชนิดนี้เรียกว่า ของปลอม ถ้าเป็นเดือยงูเหลือมแท้ๆ มีลักษณะดังนี้ ที่โคนเล็บจะมีเนื้อเป็นก้อนเกาะกันแน่น แม้ว่าจะผ่านการตากแห้งเป็นเวลานานก็ตามมันจะไม่ยุบแห้งติดกระดูกเหมือนอุ้ง ตีนไก่ เล็บจะแข็งปลายยาวแหลม บางเดือยจะโค้งยาวมาก มันอยู่ตรงที่ว่างูเหลือมจะต้องมีตัวขนาดใหญ่มหึมา และกรงอุ้งเล็บของงูเหลือมนี้จะไม่หลุดออกจากกระดูก มันจะฝังอยู่อย่างเหนียวแน่นมาก นี้แหละเรียกว่าของแท้

สรรพคุณ

- ดีในด้านเสี่ยงโชค ตามคำโบราณมีอยู่ว่า (สะกดคนที่เล่นการพนันกับเรา) แต่มีข้อแม้ว่าอย่าลุก ถ้าลุกเลิกเล่นได้เลย (แบบฉบับโบราณว่าไว้แบบนั้น) (สะกดคนที่เล่นการพนันกับเรา)

- ดีในด้านทำมาหากิน มีลูกค้ามาหาเอง เหมาะแก่งานธุรกิจออนไลน์(เหมือนที่เหยื่อเดินเข้ามาให้งูเหลือมกินเองแบบสบายๆแหล่ะครับ) โชคลาภ ค้าขายดี

- ดีในด้านมหาเสน่ห์ เมตตามหานิยม ( เช่นที่มีงูตัวเมียเข้ามาให้ผสมพันธุ์ไม่ขาดนั่นแหล่ะครับ) มีเสน่ห์ในกาย ดึงดู เพศตรงข้าม

ตับเหล็ก ทางภาคกลาง และทางภาคเหนือ เรียกว่าตับทองแดง เล่ากันว่าตับเหล็ก หรือตับทองแดงนี้ จะไม่ไหม้ไฟ คือศพของคนที่มีตับเหล็กนี้ ตับจะไม่ไหม้ไฟ จะเหลือตับเหล็กไว้ให้ถือเป็นของขลังชนิดหนึ่ง

ตับเหล็ก

เคราทองแดง

ตับเหล็ก หรือเคราทองแดงนี้เชื่อกันว่าเป็นของขลังที่สามารถ เกิดขึ้น กับร่างกายของคนที่ มีอาคมแก่กล้า มีคาถาอาคม เสกว่านยา กินเป็นประจำทำให้ตับเป็นเหล็ก หรือเคราเป็นทองแดงใช้มีดโกนไม่เข้าก็มี แต่ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าเกิดขึ้นเองได้ แต่ไม่ได้มี หรือเกิดขึ้นได้กับทุกคน นานๆจะพบเห็นกันซะที

งากำจัด เป็นวัตถุอาถรรพ์ที่ได้ยินกันบ่อยๆ แต่เป็นของที่หายากมากๆ งากำจัดนี้ หมายถึง งาช้างที่หักคาต้นไม้ เป็นงาชองช้างตกมัน หรือช้างเกเร อารมณ์ร้ายและมีฤทธิ์เดชมาก

งากำจัด

เมื่ออาละวาดหนักเข้า ก็จะเอางาของตัวเองแทงต้นไม้ใหญ่ จนงาหัก คาต้นไม้ คนที่ไปพบเข้าก็จะนำเอามาทำเป็นเครื่องรางของขลัง เชื่อกันว่ามีอิทธิฤทธิ์มีอำนาจ ที่จะป้องกันได้ในทุกทาง แต่ต้องระวังให้ดี เพราะของปลอมมีมาก จนหาของจริงไม่เจอ ส่วนใหญ่แล้วหากได้งาจำกัดมาคนก็มักจะนำไปให้อาจารย์ ที่มีวิชาอาคมขลัง แกะเป็นเครื่องรางของขลัง นิยม นำมาทำด้ามมีดหมอ

งาช้างน้ำ มีลักษณะคล้ายเขี้ยวเสือแต่เล็กกว่า ไม่ใช่งาช้างน้ำในเทพนิยาย หรือฮิปโปโปเตมัส เป็นสัตว์น้ำชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในทะเลทางฝั่งตะวันตกของประเทศไทย ในอดีตผู้คนมีน้อย พวกชาวน้ำใช้หยวกกล้วยไปวางไว้ริมฝั่ง

งาช้างน้ำ

ในฤดูที่ช้างน้ำคึกคะนองมาพบหยวกกล้วยจะแทงทันที เพราะแทงแล้วไม่เจ็บปวดเหมือนแทงหินหรือพวกปะการัง บางครั้งงาจะหักหรือหลุดติดหยวกอยู่ ชาวน้ำจะได้งาช้างน้ำด้วยวิธีนี้ จึงนำมาเป็นเครื่องรางป้องกันปลาร้าย เช่น ปลาฉลาม โดยเฉพาะใครมีงาช้างน้ำ ช้างป่ากลัวมาก หมอจับช้างจะมีงาช้างน้ำเป็นส่วนมาก

กระดูกงูเหลือม ปล่อยให้เน่าเปื่อยจนแห้งเหลือแต่กระดูก นำเอากระดูกสันหลัง มาร้อยด้วยเชือกด้าย ทำสายรัดเอว เชื่อกันว่างูเหลือมเป็นราชาของงูมาก่อน จึงใช้ป้องกันพวกงูพิษและแก้เจ็บหลังได้ด้วย

กระดูกงูเหลือม

เคงเป็นเหล็ก เคงเป็นรังปลวกชนิดหนึ่ง อยู่ตามต้นไม้ เช่น ต้นมะพร้าว ตัวเล็กกว่าปลวกธรรมดา ก้นสีเหลืองอ่อน ใช้เลี้ยงนกคุ้มได้ดีจะด้วยสาเหตุใดบอกไม่ได้ เคงร้างหรือเคงที่ไม่มีตัวปลวก แล้วบางส่วนกลายเป็นเหล็ก ยังคงสภาพมีรูเล็ก ๆ เป็นทางเดินของตัวปลวกอยู่ แสนรังหรือล้านรังจะพบมีเคงเป็นเหล็กใช้เป็นเครื่องรางป้องกันศาสตราวุธต่าง ๆ ได้

เคงเป็นเหล็ก

คด ยอดคงกระพัน ในส่วนของพืช เครื่องรางของขลัง ที่มีผู้นิยมกันมากๆคือ คด มีลักษณะเหมือนหิน เช่นคดขนุน และคดมะพร้าว ที่มีผู้ต้องการมากคือ คดขนุนที่กลายเป็นหิน

คตขนุน

ซึ่งจะให้คุณทั้งด้านความคงกระพัน แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม ปัจจุบันมีผู้ทำของปลอมออกมาโดยเอาหิน เอากรวดสวยๆ มาเจียระไน ตบแต่งเป็นคด หลอกขายกัน

เพชรหน้าทั่ง ลักษณะคล้ายตะกั่วผสมอะลูมิเนียมอยู่ในก้อนหิน เมื่อแตกหินออกมีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอก หกเหลี่ยม มีขนาดและลักษณะเหมือนกันทุกอัน ใช้ทำหัวแหวนป้องกันศาสตราวุธต่าง ๆ ได้

เพชรหน้าทั่ง

เห็ดเป็นหิน บอกไม่ได้ว่าเป็นเห็ดชนิดใด แข็งเหมือนหินแต่ยังสภาพของเห็ดเหมือนเดิม นำมาผูกแขนสะเอวหรือแขวนคอ ป้องกันศาสตราวุธต่าง ๆ ได้

เห็ดเป็นหิน

กาฝากรัก เป็นกาฝากที่เกิดตามกิ่งไม้รัก ที่ใช้ยางลงรักปิดทอง ชอบขึ้นริมลำคลอง ยางเป็นพิษ นกไม่กล้าจับเกาะกาฝากรักจึงหายาก นำมาทำเป็นลูกประคำร้อยติดกับสร้อยคอ ผู้ชายนิยมทำเป็นอวัยวะเพศชายแขวนสะเอว เป็นมหาเสน่ห์ สตรีเพศหลงรัก ผู้หญิงทำเป็นอวัยวะเพศหญิงแขวนสะเอวหรือบรรจุในกระเป๋าใส่ธนบัตร ขายสินค้าได้คล่อง แม่ค้านิยมกันมาก ลูกค้าติดอกติดใจ ผู้ชายหลงรัก สามีไม่ทอดทิ้ง

กาฝากรัก

กาฝากมะยม มักแขวนคู่กับกาฝากรัก ทำให้คนที่พบเห็นเกิดความนิยมชมชอบ และยังเปรียบเสมือนยมทัณฑ์อันเป็นไม้อาญาสิทธิ์ของพระยม ภูตผีปีศาจเกรงกลัว ศัตรูทำร้ายมิได้

กาฝากมะยม

เขอ (ขื่อผี)เป็นกิ่งไม้จากต้นเดียวกัน แตกง่ามแล้วกลับไปทาบติดเป็นอันเดียวกัน ใช้ติดที่ประตูบ้านเรือน ผีทุกประเภทไม่กล้าขึ้นเรือน ถ้าผูกแขวนกับตัว ผีกลัวไม่กล้าหลอกหลอน

ขื่อผี

อากาศธาตุ หรือฟันอาถรรพ์ ของขลังที่หายากอีกอย่างหนึ่ง อากาศธาตุ หมายถึง ฟันคน ที่ ขึ้นอยู่บนเพดานปาก แทนที่จะขึ้นอยู่บนเหงือก เหมือนคนปกติทั่วไป

อากาศธาตุ

ใครมีฟันแบบนี้ ย่อมคงทนต่ออาวุธทั้งปวง ฟันบนเพดานปากนี้จะขึ้นเองตามธรรมชาติ เมื่อขึ้นมาแล้วจะไม่ผุไม่กร่อนเหมือนซี่อื่นๆ จะมีความคงทน และอยู่กับเจ้าของไปตลอด และห้ามบอกใคร เพราะอาจจะโดนทุบ และยึดฟันไปทำของขลังได้

ผมผีช่อ เกิดจากผมของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนมากจะเกิดขึ้นตรงเหนือท้ายทอย ผมจะช่อกันเอง หวีไม่ไป ตัดไม่ออกมักปล่อยให้ยาวไปข้างหลังคล้ายเปีย หนังจันทร์แก้ว (ชื่อนายหนังตะลุง) เกิดผมผีช่อ จึงมีชื่ออีกชื่อว่าหนังสามเปีย ผมผีช่อมักจะหลุดออกจาหนังศรีษะเอง

ผมผีช่อ

บางคนติดไปตลอดชีวิต เวลาตายถ้าไม่นอนตายทับผมผีช่อ จะเผาไฟไม่ไหม้ ผมผีช่อใช้บรรจุในถุงผ้าขาว แขวนคอ ป้องกันเวทมนตร์ ภูตผีปิศาจ และศาสตราวุธต่าง ๆ ได้

ผมผีพราย ได้จากผมของผู้หญิงที่คลอดลูกติดถึงตายเรียกกันว่าตายพรายทั้งกลม ใช้บรรจุในด้ามดาบ ด้ามมีด ด้ามพร้าโอ หรือพร้าลืมงอ จะทำให้อาวุธเหล่านี้มีอิทธิฤทธิ์ สังหารคู่ต่อสู้ที่มีเครื่องรางของขลัง มีเวทมนตร์ฉมังได้

ผมผีพราย

ลูกกรอก เป็นทารกที่อยู่ในท้องแม่นานผิดปกติตัวเล็กขนาดปลายแขน ตายในท้องแม่ คลอดออกมาเรียกว่าลูกกรอก ครอบครัวที่ได้ลูกกรอกถือเป็นโชคลาภสำคัญห่อด้วยผ้าขาว วางบนพาน แล้ววางบนหิ้ง ให้กินเครื่องเซ่น วันละ 3 เวลา มีเครื่องประดับการแขวนผูกไว้บนหิ้ง ลูกกรอกจะให้ฝันบอกเหตุการณ์ได้ล่วงหน้า ป้องกันโจรขึ้นบ้าน เข้าทรงพ่อหรือแม่ บอกยารักษาคนป่วยได้ ยังบอกฉ้ายหวยเบอร์ใครถูกก็นำเงินมารางวัล พ่อแม่กลับมีฐานะดีขึ้นจริง ๆ

ลูกกรอก

ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ล้วนเป็นความเชื่อที่ เล่าสืบต่อกันมา และหลายๆคนเชื่อและค้นหาเพื่อจะมีไว้ครอบครอง ซึ่งจริงๆแล้วยังมีเรื่องราว ของเครื่องรางของขลังอีกหลายเรื่องที่ไม่ได้นำมากล่าวไว้ในที่นี่ตามความเชื่อ ของคนไทย ที่เชื่อเรื่องโชครางของขลังทั่วไป ส่วนใครที่ไม่ค่อยจะเชื่อเรื่องราวแบบนี้ก็ ถือว่าเป็ความรู้แปลกใหม่ที่นำมาแบ่งปันกันแล้วกัน ของแบบนี้ไม่ได้พบ ได้เจอกับตัวเองจะให้เชื่อกันได้คงจะยาก

อาถรรพ์ทางสามแพ่ง

2012-05-23T16:57:00.001+07:00

ทางสามแพ่ง ตามความเชื่อของคนโบราณ (สมัยก็ยังเชื่อกันอยู่) เชื่อว่ามันเป็นทางผ่านของภูตผี สัมภเวสีต่างๆ ใช้เดินผ่านกัน อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่คนสะเดาะเคราะห์นิยมเอาสิ่งของที่เชื่อว่าเป็นเคราะห์ของตัวเองไปวางไว้ตรงทางสามแพ่ง จึงเชื่อว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ไม่เป็นมงคล คนไทยโดยส่วนใหญ่จึงเลี่ยงที่จะปลูกบ้านตรงทางสามแพ่ง กลับทำเป็นศาลเล็กที่มีเครื่องเซ่นตั้งอยู่มากมาย

ตั้งแต่เล็กจนโตผมอยู่ในสังคมที่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ ก็จะได้เห็นสิ่งแปลกๆ อยู่เสมอ ซึ่งเหตุการณ์ที่จะเล่านี้เป็นเหตุการณ์เมื่อครั้งสมัยเรียนอยู่มัธยม บ้านผมจะอยู่ในซอยซึ่งเชื่อมต่อกับถนนสายหลักโดยตรง ถนนสายหลักที่ปากซอยบ้านผมนั้นมีถนนอีกเส้นที่เชื่อต่อแยกออกไปอีก ซึ่งสามารถไป จังหวัดนครศรีธรรมราชได้ เมื่อถนนสองสามเข้ามารวมกันเป็นเส้นเดียวก็เกิดเป็นทางสามแพ่งขี้น ตรงบริเวณตรงกลางของทางสามแพ่งขึ้นมีบ้านอยู่หลังหนึ่งเป็นบ้านที่เปิดกิจการขชายน้ำมันหลอดที่ใช้สายยางเป็นตัวส่งน้ำมันเข้าสู่รถ บ้านหลังนี้คนแถวนั้นรู้จักกันดี แต่ไม่ค่อยมีใครเข้าไปสนทนามากนัก บ้านหลังนั้นมักจะมีศพมาตายกันเป็นว่าเล่น จากอุบัติเหตุจากรถยนต์ มีอยู่ครั้งนึง มีรถกระบะเสียหลักพุ่งเข้าชนหน้าบ้านอย่างจัง แต่โชคดีที่คนในบ้านบาดเจ็บแค่เล็กน้อย คนขับก็ไม่เป็นไรมาก แต่สิ่งที่แปลกคือ เมื่อถามคนขับว่าทำไมถึงขับแบบไม่เบรคพุ่งชนบ้านเขาอย่างนั้น คนขับตอบว่า เค้าไม่เห็นทางแยก แล้วก็ไม่มีบ้านด้วย มารู้ตัวอีกทีว่ามีบ้านก็ตอนที่ชนบ้านเข้าไปแล้ว คนขับยืนยันว่าไม่ได้เมา ไม่ได้หลับใน

จนอยู่มาวันนึง สมาชิกคนหนึ่งในบ้านมีอาการแปลกๆ อาการเหมือนคนโดนผีเข้า กลางวันจะเก็บตัว แต่พอตกดึกก็เที่ยวออกมาเดินกลางถนนเหมือนคนบ้าทั้งๆ ที่เมื่อก่อนไม่มีอาการส่อว่าจะเป็นบ้าได้ แถมงานการก็ดีด้วย นั้นจึงเป็นบทเริ่มต้นของครอบครัวนี้ ต่อมาไม่นานเขาก็ถูกรถชนตาย พ่อก็เกิดพิการอัมพาตเดินไม่ได้เพ้อร้องไห้ตะโกนอยู่ตลอดเวลาด้วยความหวาดกลัว ฝ่ายแม่ก็กินยาสารหนูตายเพราะเครียด เหลือแต่ลูกและเมียที่อยู่บ้านหลังนั้น

ผมกลับบ้านไปครั้งล่าสุดผมก็ยังคงเห็นเมียของเขาออกมานั่งมองรถหน้าบ้านอยู่ แต่แปลกใจว่าทำไมไม่เห็นลูก แม่ผมบอกว่า เขาผูกคอตายในห้อง ไป3 เดือนกว่าแล้ว นี้ก็เหลือแต่เมียที่อยู่ในบ้าน เช้าขึ้นก็ออกไปทำงาน เป็นผู้ช่วยแม่ครัวในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง ตกเย็นมาก็มานั่งหน้าบ้านดูรถอย่างนี้ทุกวัน แต่อีกไม่นาน ทางเทศบาลก็จะซื้อบ้านหลังนั้นแล้วเพื่อขยายถนน หลังจากที่พยายามมาเกิอบ 10 ปี

9 วิธี เมื่อเจอผีเราควรทำอย่างไร

2012-05-23T15:10:00.000+07:00

ตอนผมเด็กๆ ผมกลัวผีมาก ถึงขนาด ยอมฉี่รดที่นอนตอนกลางดึกให้แม่ด่าพรุ่งนี้ดีกว่า ลุกขึ้นมาฉี่แล้วเจอผีหลอกเอา กลัวขนาดหนัก แต่พอโตขึ้นก็ไม่แล้วละครับ แค่หวั่นๆ พอลองคิดไปถึงตอนนั้นว่า ทำไมเราถึงกลัวผีนัก พอคิิดดูก็ถึงบางอ้อครับ มันมีหลายส่วนประกอบกัน ทั้งสภาพที่เป็นชานเมือง อุบัติเหตุแถวบ้านบ่อยครั้ง บ้านที่ผมอยู่ก็เป็นที่ดินวัด ไม่รู้เป็นเพราะความบังเอิญหรือเจตนาของคนสร้าง ที่สร้างบ้านลงไปตรงที่เป็นเมรุเผาศพเก่าพอดิบพอดี รวมไปถึงเรื่องเล่า ทั้งจริงบ้างหลอกเด็กบ้าง กรอกหูอยู่เกือบทุกคืน อาจเป็นเพราะสาเหตุนี้เป็นแน่ ที่ทำให้ตอนเด็กๆ กลัวผีจนหัวมีแต่ขี้ทั้งนั้น

แต่มีผู้รู้ (ทั้งเด็กๆ ที่เป็นเพื่อนด้วยกัน หรือแม้กระทั้ง ผู้ใหญ่แถวๆ บ้าน) เล่าให้ฟังว่าเวลาเจอผี ต้องทำยังไงให้ผีมันกลัว บางวิธีฟังแล้วขำ ครับ บางวิธีก็งง ลองอ่านกันดูนะครับ

1. ให้แก้ผ้าหลอกผีไปเลย หันหน้าเข้าสู้ อวดศักดาความยิ่งใหญ่ของเราไปเลย

2. ให้ด่าผีเลยครับ ยิ่งถ้าเป็นผีที่เรารู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดี ก็ด่าพ่อล้อแม่มันไปเลย เอาให้เจ็บ

3. ให้ถ่มน้ำลายใส่ พอผีเห็นเราเล่นสกปรก เดี๋ยวมันก็หนีไปเอง

4. ให้เอาขี้ดินตรงบริเวณนั้นทาหน้าทาตัวให้มอมแมม แล้วแกล้งทำเป็นผี หลอกกลับไปเลย

5. ให้แกล้งทำเป็นตาบอด มองไม่เห็นเมื่อมันรู้ว่าเราไม่เห็นมันมันก็จะเบื่อไปเอง

6. ให้พรรณนาถึงความทุกข์ของเราให้มันฟัง แล้วก็ร้องไห้ร้องห่ม ทำให้มันเห็นใจ มันจะได้ไม่หลอก

7. ให้แกล้งตาย

8. บอกให้มันรอก่อนเดี๋ยว แล้วเราก็วิ่งไปหาหนอน หรืออะไรก็ได้ที่น่าเกลียด น่าขยะแขยง โยนใส่มัน

9. ให้หลอกผีว่า "นั้นอะไรอยู่ข้างหลังอะ" พอมันหันไปมอง เราก็รีบโกย

21 ข้อห้ามและกาลเทศะทางไสยศาสตร์

2012-05-23T12:15:00.000+07:00

21 ข้อห้ามและกาลเทศะทางไสยศาสตร์

ในบรรดาเหล่าผู้เล่นของ หรือ มีครูบา มักจะมีข้อห้ามต่างๆ นานา เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นับถือนั้นไม่เสื่อสลายหายไป หรือที่เรียกกันว่า ของเสื่อม เมื่อลองพิจารณาดูแต่ละข้อแล้วมันก็คือการระวังตัวไม่ให้สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นนั้นเอง ลองมาดูกันครับว่าพวกเขาต้องทำอย่างไรกันบ้าง

1.ห้ามผิวปากเวลากลางคืนเชื่อว่าจะโดนคุณไสยที่ล่องลอยอยู่

2.ห้ามโพกหัวหรือสวมหมวกในวัดหรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เชื่อว่าหัวจะล้าน

3.ห้ามบ้วนน้ำลายลงโถส้วมเชื่อว่าวาจาจะเสื่อม

4.ห้ามนั่งบนขั้นบันไดเพราะผีบ้านผีเรือนไม่ชอบ

5.ห้ามนั่งบนหมอนเชื่อว่าคาถาจะเสื่อม

6.ห้ามเล่าความฝันในขณะทานข้าวเชื่อว่าแม่โพสพท่านไม่ชอบ

7.ห้ามเดินข้ามหนังสือเพราะเชื่อว่าจะเรียนไม่จำ

8.ห้ามนุ่งผ้าเปียกเข้าบ้านเพราะเชื่อว่าผีไม่กลัวและจะทำให้ปวดท้อง

9.ห้ามหญิงมีครรภ์ทำหน้าบึ้งเวลาจะหลับเชื่อกันว่าลูกออกมาจะไม่สวยไม่หล่อ

10.ห้ามดมดอกไม้ที่จะนำไปถวายพระเชื่อกันว่าจมูกจะเป็นไซนัสหรือริดสีดวงจมูก

11.ห้ามหลับเวลาฟังพระเทศเชื่อว่าชาติหน้าจะเกิดเป็นงู

12.ห้ามเอาของคืนเมื่อให้ผู้ใดไปแล้วเชื่อว่าจะเป็นเปรต(นอกจากให้ยืม)

13.ห้ามกวาดขยะกลางคืนเชื่อว่าผีไม่คุ้มและกวาดทรัพย์ออกหมด

14.ห้ามตัดเล็บกลางคืนเชื่อว่าอายุจะสั้น

15.ห้ามลอดไม้ค้ำต้นกล้วยและไม้ค้ำบ้านและห้ามลอดราวผ้าและห้ามลอดใต้แขนคนอื่นเพราะจะทำให้ของเสื่อม

16.อย่าให้ใครข้ามหัวเพราะจะทำให้อาคมเสื่อมและของทุกอย่างเสื่อม

17.ห้ามด่าแม่ผู้อื่นเพราะสาริกาลิ้นทองจะเสื่อม

18.คนสักยันต์ห้ามกินฟักแฟงบวบน้ำเต้าและปลาไม่มีเกล็ดเพราะเชื่อว่าหนังจะไม่เหนียว

19.หากไปในที่สถานที่แปลกๆห้ามทักเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆเพราะเชื่อกันว่านั่นคือคุณไสย หรือของไม่ดีหากใครทักจะเข้าตัวทันที

20.ห้ามนอนหันหัวไปทางทิศตะวันตกเพราะเชื่อว่าวิญญาณจะออกจากร่าง(อีกอย่างหนึ่งเป็นทิศที่หันหัวคนที่ตายไปแล้ว)

21.ห้ามขึ้นบ้านวันเสาร์ เผาศพวันศุกร์ โกนจุกวันอังคาร แต่งงานวันพุธ เพราะเป็นอัปมงคล

ภาณยักษ์

2012-05-23T11:48:00.005+07:00

สวดภาณยักษ์

การสวดภาณยักษ์ นั้นก็คือ การสวดพระอาฏานาฏิยปริตร โดยพระปริตรนี้ แบ่งเป็น2ภาค คือภาคภาณพระ และภาคภาคยักษ์ โดยตามพระพุทธประวัติกล่าวว่า หลังจากพระมหาบุรุษตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วนั้น ท้าวจตูโลกบาลก็มาเข้าเผ้า พระพุทธเจ้าก็ตรัสกล่าวถึงพระพุทธวงศ์ คือพระนามพระพุทธเจ้าที่เคยตรัสรู้มาแล้ว (ภาณพระ) จากนั้นท้าวจตุโลกบาลก็มีดำริว่าบริวารของตนนั้นมีมากมาย ทั้งที่เป็นยักษ์ กุมภัณฑ์ นาค และคนธรรพ์ ซึ่งมีมายมากที่ไม่มีจิตเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา กลัวว่าจะมารบกวนพระสงฆ์สาวกที่ไม่มีฤทธิ์ ขณะจาริกและปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานให้ได้ความเดือดร้อน จึงถวายพระปริตรนามว่า อาฏานาฏิยปริตร แด่พระพุทธเจ้า เพื่อให้พระสงฆ์นำไปสวดกัน(ภาณยักษ์)

ท้าวเวสสุวรรณ เป็นอธิบดีแห่งอสูรย์หรือยักษ์ หรือเป็นเจ้าแห่งผี เรียกง่าย ๆ ว่า " นายผี " เป็นหนึ่งในบรรดาท้าวจตุโลกบาลทั้งสี่ ผู้คุ้มครองและดูแลโลกมนุษย์ สถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ซึ่งมีท้าวมหาราชทั้งสี่ปกครอง คือ ท้าวธตรัฏฐะ ท้าววิรุฬหกะ ท้าววิรูปักขะ และท้าวเวสสุวรรณ (ท้าวกุเวร) ประจำทิศต่างๆ ทั้งสี่ทิศโดยเฉพาะท้าวเวสสุวรรณ (ท้าวกุเวร) เป็นใหญ่ปกครองบริวารทางทิศเหนือ ว่ากันว่าอาณาเขตที่ท้าวเธอดูแลปกครองรับผิดชอบมีอาณาเขตใหญ่โตมหาศาล กว้างขวาง และเป็นใหญ่ (หัวหน้าท้าวจตุโลกบาลทั้ง 4) กว่าท้าวมหาราชองค์อื่น

โดยในพระปริตรดังกล่าวจะกล่าวถึงพระนามของท้าวจตุโลกบาล ทั้งนี้เมื่อบริวารของท้าวจตุโลกบาล เมื่อได้ยินพระนามท้าวเธอก็ย่อมจะเกรงกลัวและเร้นกายไปไม่มารบกวน ดังนั้นความเชื่อของชาวพุทธ เวลาเกิดเหตุการณ์ร้ายไม่มีในบ้านเมืองก็จะนิมนต์ให้พระสงฆ์สวดภาณยักษ์ อย่างเช่นในสมัยต้นกรุงฯได้เกิดโรค--ยุดนั้นก็มีการสวดภาณยักษ์กันมากมาย แต่จริงๆแล้ว พระอาฏานาฏิยปริตร นั้นเวลาเรานิมนต์พระมาเจริญพระพุทธมนต์เย็น พระท่านก็จะสวดอยู่แล้ว เพราะพระปริตรดังกล่าวนั้นได้รวมอยู่ทั้งใน จุลราชปริตร(สวด 7 ตำนาน) และมหาราชปริตร(สวด 12 ตำนาน) อยู่แล้ว

การสวดภาณยักษ์ได้เริ่มมีขึ้นในประเทศไทย เข้าใจว่ามีมาตั้งแต่สมัยของพ่อขุนรามคำแหง รับมาจาก พระสงฆ์ทางลังกาสายเถรวาท โดยเริ่มเข้ามาทางด้านจังหวัดนครศรีธรรมราช จนถึงสมัยของรัชกาลที่ ๕ เสด็จนครศรีธรรมราชจึงได้นำมาจัดเป็นพิธีประจำปี สำหรับพระนครเพื่อความเป็นสิริมงคลแก่พระนคร และแก่พระเจ้าแผ่นดิน เพราะมีความเชื่อกันมาว่า บ้านเมืองหนึ่งๆ จะมีผีที่ดี และผีที่ไม่ดีอาศัยอยู่ ผีที่ไม่ดีเรียกว่า ภูติผีปิศาจ ส่วนผีที่ดีเรียกว่า เทพยดา และที่บ้านเมืองมีเหตุเพทภัยต่างๆเกิดขึ้น ก็เป็นเพราะเกิดจากภูติผีปิศาจ กลั่นแกล้งบันดาลให้เป็นไป ดังนั้นเมื่อสิ้นปีหนึ่งไป จึงได้ทำพิธีสวดภาณยักษ์ เพื่อเป็นการขับไล่ภูตผีกันสักครั้ง เพื่อความเป็นสิริมงคล และความร่มเย็นเป็นสุขของบ้านเมือง และแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทั้งปวง จึงเป็นสาเหตุ ที่มีการทำพิธีสวดภาณยักษ์กันขึ้นมานั่นเอง

พิธีสวดภาณยักษ์ในปัจจุบัน

ภาณ หมายถึง การสวด สมัยก่อนการสวดภาณยักษ์มีอยู่สองแบบคือ สวดภาณวาร และสวดภาณยักษ์ซึ่งการสวดทั้งสองอย่างนี้มีความแตกต่างกันคือ

ภาณวาร เป็นการสวดแบบมีทำนองครุ ลหุ คือมีการเน้นเสียงหนักเบา ใช้น้ำเสียงสวดที่ไพเราะไม่ กระแทกกระทั้นดุดัน เหมือนการสวดภาณยักษ์

ภาณยักษ์ เป็นการสวดที่มีน้ำเสียงกระแทกกระทั้นดุดันเกรี้ยวกราด และน่ากลัวจึงได้เรียกว่า สวดแบบ ภาณยักษ์นั่นเอง ใช้สวดเพื่อขับไล่ยักษ์หรือภูตผีต่างๆ

การสวดทั้งสองแบบนี้ได้นำมาจาก อาฎานาฏิยสูตร ซึ่งเป็นพระสูตรที่อยู่ในพระไตรปิฎก ว่าด้วยเรื่อง ของยักษ์ต่างๆ ที่พระพุทธเจ้าทรงปราบ มาดัดแปลงทำนองให้ดุดัน และโหยหวน เพื่อเป็นการขับไล่สิ่งที่ไม่ดี ให้ออกไป มีการจุดปืนใหญ่สมทบ เพื่อให้ภูตผีปิศาจเกิดความกลัวจะได้หนีไป แต่ในปัจจุบันใช้การจุดประทัดแทน

บางตำนานก็บอกว่าการสวดภาณยักษ์นั้น เกิดจากเมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ท่านได้ทรงโปรดเทศนาธรรม ให้กับพญายักษ์ที่มีชื่อว่า ท้าวเวสสุวัณ ซึ่งเป็นจ้าวแห่งภูตผีปิศาจทั้งหลาย แค่เอ่ยชื่อเพียงอย่างเดียว พวกภูตผี ปีศาจที่มีฤทธิ์เดชทั้งหลายยังต้องเกรงใจ ไม่กล้ายุ่งเกี่ยวต่อกรด้วย

หลังจากที่ยักษ์ท้าวเวสสุวัณได้ฟังพระธรรม จากพระพุทธเจ้า ก็บังเกิดความซาบซึ้งในรสพระธรรมขึ้น จึงได้แต่งพระคาถาน้อมถวายแก่พระพุทธเจ้าเพื่อให้ถวายแก่เหล่าสาวกของท่าน เพราะมีเหล่ายักษ์ไม่น้อยที่ไม่พอใจในพระพุทธเจ้า พวกยักษ์เหล่นนั้นอาจจะทำร้ายแก่สงฆ์สาวกขององค์ตถาคตก็เป็นได้ ซึ่งก็คือ คาถาสวดภาณยักษ์นั่นเอง เมื่อสวดคาถาบทนี้เมื่อใด เหล่าภูตผีปิศาจไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ก็ต้องยอมศิโรราบให้ เพราะ เกรงกลัวในบารมีของท่านท้าวเวสสุวัณ พากันเผ่นหนีกันจ้าละหวั่นไปกันหมด

ท่านท้าวเวสสุวัณ หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ท้าวกุเวร เป็นเทวาธิราชพระองค์หนึ่ง เป็นจอมเทพที่มีศักดาอานุภาพ และอิทธิฤทธิ์มาก ถึงแม้ว่าจะเป็นยักษ์ ( บางตำนานก็ว่าหน้าเป็นคน ) ก็เป็นยักษ์ที่ใจดีมีเมตตา และมีศีลธรรมประจำใจ ด้วยฤทธิ์เดชอำนาจอันมากมายที่มีอยู่ จึงเป็นที่กลัวเกรงของเหล่าบรรดาภูตผีทั้งปวง และบรรดาเหล่ายักษ์มารทั้งหลาย รวมทั้งเทวดาชั้นผู้น้อย ทำหน้าที่ปกครองดูแลเทพเทวาในนครอันดับที่สี่ ซึ่งอยู่ในสวรรค์ชั้นที่หนึ่ง ในสวรรค์ชั้นนี้ก็มี เทพเทวดา อสูร นาค ราคสด คนธรรพ์ และพวกสัมพเวสีอาศัยอยู่

4 พิธีกรรมทางไสยศาสตร์สำนักวัดเขาอ้อ

2012-05-23T11:06:00.000+07:00

พิธีกรรมทางไสยศาสตร์ของสำนักวัดเขาอ้อ

พิธีกรรมทางไสยศาสตร์สำนักวัดเขาอ้อ

ความเชื่อทางไสยศาสตร์ของสำนักวัดเขาอ้อที่สำคัญถือเป็นหลัก นิยมใช้ประกอบพิธีกรรมให้สานุศิษย์และประชาชนที่ศรัทธาโดยทั่วไปมี 4 พิธี คือ พิธีเสกว่านให้กิน พิธีหุงข้าวเหนียวดำ พิธีเสกน้ำมันงานดิบ และพิธีแช่ว่าน

นอกจากนี้ก็ยังมีพิธีอื่นๆ อีกหลายอย่าง เช่น พิธีสอนให้ชักยันต์ด้วยดินสอ และการสร้างพระเครื่องรางของขลัง วิชาดูฤกษ์ยาม ตำรารักษาโรคภัยไข้เจ็บจากสมุนไพร และการรักษาด้วยคาถาอาคม เพื่อประโยชน์ของการศึกษาทางด้านความเชื่อทางไสยศาสตร์ จึงขอนำเอาพิธีกรรมที่กล่าวแล้วข้างต้น มาอธิบายไว้ในที่นี้พอสังเขป

1.พิธีเสกว่านให้กิน หมายถึง การนำเอาว่านที่เชื่อว่ามีสรรพคุณทางด้านอยู่ยงคงกระพันชาตรี หรือทางด้านมหาอุด มาลงอักขระเลขยันต์ทางเวทมนต์คาถา แล้วนำไปให้พระอาจารย์ผู้ชำนาญเวท ปลุกเสกด้วยอาคมกำกับอีกครั้งหนึ่ง ว่านที่นิยมใช้ในพิธี ได้แก่ ว่านขมิ้นอ้อย ว่านสบู่เลือด ว่านสีดา ว่านเพชรตรี ว่านเพชรหน้าทั่ง ต้นว่านเหล่านี้เชื่อกันว่ามีเทพารักษ์คอยคุ้มครองรักษา พันธุ์ว่านบางชนิดต้องไปทำพิธีกินในสถานที่พบ ที่นิยมมาก ได้แก่ การกินว่านเพชรหน้าทั่ง

การทำพิธีกินต้องหาฤกษ์ยามเสียก่อน เมื่อได้ฤกษ์แล้วพระอาจารย์จะนำสายสิญจน์ไปวนไว้รอบต้นว่าน แล้วตั้งหมากพลูบูชาเทพารักษ์ ปลุกเสกอาคมทางหลักไสยศาสตร์ เมื่อเสร็จพิธีแล้วนำมาแจกจ่ายกินกัน เชื่อว่าจะทำให้ผู้นั้นเป็นคนอยู่ยงคงกระพันชาตรี

การเสกว่านให้กิน เมื่อสิ้นพระอาจารย์ทองเฒ่าแล้ว นิยมไปทำกันที่วัดดอนศาลา ต.มะกอกเหนือ โดยมีพระครูสิทธิยาภิรัต (เอียด) เจ้าอาวาสวัดดอนศาลาเป็นผู้ประกอบพิธี เช่น การประกอบพิธีกินว่านหน้าทั่ง เมื่อวันพุธ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 5 พ.ศ.2473 มีพระอาจารย์นำ แก้วจันทร์ (ยังเป็นฆราวาส) เป็นผู้หาฤกษ์ยาม ผู้ร่วมกินมี พล.ต.ต.ขุนพันธรักษ์ราชเดช และพระเณรในวัดดอนศาลา

2.พิธีหุงข้างเหนียวดำ นิยมทำพร้อมกับพิธีเสกน้ำมันงาดิบ ชาวบ้านนิยมเรียกว่า "กินเหนียวกินมัน" แต่ละปีจะประกอบพิธีกิน 2 ครั้ง คือ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 5 และ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 พิธีหุงข้าวเหนียวดำ หมายถึง การนำเครื่องยาสมุนไพร หรือว่านชนิดต่างๆ ไม่ต่ำกว่า 108 ชนิด มาผสมกันแล้วต้มเอาน้ำยามาใช้หุงข้าวเหนียวดำ

การประกอบพิธีนิยมทำกันภายในอุโบสถมากกว่าสถานที่อื่นๆ ในสมัยก่อนนิยมทำกันในถ้ำฉัตรทันต์ หม้อและไม้ฟืนทุกอัน จะต้องลงอักขระเลขยันต์กำกับด้วยเสมอ พระอาจารย์ผู้ประกอบพิธีจะเริ่มปลุกเสก ตั้งแต่จุดไฟ จนกระทั่งข้าวเหนียวในหม้อสุก แล้วนำข้าวเหนียวที่สุกแล้วไปประกอบพิธีปลุกเสกอีกครั้งหนึ่งจนเสร็จพิธี

พิธีกินข้าวเหนียวดำ จะทำพิธีกันภายในอุโบสถ ก่อนกินถ้าสานุศิษย์คนใดไม่บริสุทธิ์ต้องทำพิธีสะเดาะ หรือเรียกว่า "พิธีการเกิดใหม่" หรือ "พิธีบริสุทธิ์ตัว" เพื่อให้ตัวเองบริสุทธิ์จากสิ่งไม่ดีชั่วร้ายทั้งปวง

เมื่อถึงเวลาฤกษ์กินข้าวเหนียวดำ สานุศิษย์จะเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นนุ่งด้วยผ้าขาวม้าโจงกระเบนไม่ใส่เสื้อ แล้วเข้าไปกราบพระอาจารย์ผู้ประกอบพิธี 3 ครั้ง เสร็จแล้วพระอาจารย์จะให้นั่งชันเข่าบนหนังเสือ เท่าทั้ง 2 เหยียบบนเหล็กกล้าหรือเหล็กเพชร ปิดศรีษะด้วยหนังหมี มือทั้ง 2 วางบนหลังเท้าของตัวเอง พระอาจารย์ใช้มือซ้ายกดมือทั้ง 2 ไว้ พร้อมกับภาวนาพระคาถา ส่วนมือขวาปั้นข้าวเหนียวดำเป็นก้อนป้อนให้ศิษย์ครั้งละ 1 ก้อน แล้วปล่อยมือศิษย์ที่กดไว้บนเหลังเท้า มือทั้ง 2 ของศิษย์จะลูบขึ้นไปตั้งแต่หลังเท้าจนทั่วตัวจดใบหน้า การลูบขึ้นนี้เรียกว่า "การปลุก" เสร็จแล้วลูบลง เอามือทั้ง 2 ไปวางไว้บนหลังเท้าทั้ง 2 เช่นเดิม โดยกะประมาณว่ากินข้าวเหนียวก้อนแรกหมดพอดี สำหรับผู้ที่ไม่เคยกินอาจกลืนลำบาก เนื่องจากว่าข้าวเหนียวมีรสขมมาก บางคนป้อนก้อนแรกถึงกับอาเจียนออกมาก็มี แต่ถ้ากลืนก้อนแรกจนหมดได้ ก้อนต่อไปจะไม่มีปัญหา พระอาจารย์จะป้อนจนครบ 3 ก้อน ในแต่ละครั้งจะลูบขั้นลูบลง เช่นเดียวกับครั้งแรก แต่ครั้งที่ 3 นั้นเมื่อศิษย์กินข้าวเหนียวหมดแล้ว พระอาจารย์จะใช้มือซ้ายกดมือทั้ง 2 ไว้ที่เดิมหัวแม่มือขวาสะกดสะดือศิษย์ ทำทักษิณาวัตร 3 รอบ พร้อมกับภาวนาพระคาถาไปด้วย เป็นการผูกอาคม

สำหรับคุณค่าของการกินข้าวเหนียวดำ สานุศิษย์ของสำนักเขาอ้อ เชื่อกันว่าใครกินได้ถึง 3 ครั้ง จะทำให้อยู่ยงคงกระพันชาตรี เป็นมหานิยม และยังเป็นยาแก้โรคปวดหลังปวดเอวได้เป็นอย่างดี

3.พิธีเสกน้ำมันงาดิบ การเสกน้ำมันงาดิบ ต้องมีเครื่องบูชาครูเช่นเดียวกับการหุงข้าวเหนียวดำ คือ หมาก 9 คำ ดอกไม้ 9 ดอก เทียน 1 เล่ม ธูป 3 ดอก สายสิญจน์ หนังเสือ หนังหมี เอาวางไว้ที่หน้าเครื่องบูชา การเสกน้ำมันส่วนใหญ่นิยมใช้น้ำมันงาดิบ หรือน้ำมันยางแดงประสมว่าน พระอาจารย์ผู้ประกอบพิธีจะนั่งบริกรรมพระคาถาจนน้ำมันแห้งเป็นขี้ผึ้ง เรียกว่า "พิธีตั้งมัน"

เมื่อเสกจนน้ำมันแห้งแล้ว พระอาจารย์จะทำพิธีป้อนน้ำมันให้สานุศิษย์แบบเดียวกับพิธีป้อนข้าวเหนียวดำ คือ ผู้ที่จะกินมันต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่เคยผิดศีลข้อกาเมมาก่อน ถ้าบุคคลใดไม่บริสุทธิ์ ต้องให้พระอาจารย์ทำพิธี "บริสุทธิ์ตัว" คือ "สะเดาะ" เสียก่อน เสร็จแล้วก็ทำเช่นเดียวกับกินข้าวเหนียวดำ โดยพระอาจารย์ ผู้ประกอบพิธีจะป้อนน้ำมันให้กิน 3 ช้อน แต่ละช้อนมีขมิ้นอ้อย 1 ชิ้น เมื่อกินช้อนที่ 3 หมด พระอาจารย์จะตักน้ำมันมาทาบบนฝ่ามือทั้ง 2 ของศิษย์ แล้วเขียนตัวอักขระตัว "นะโม" ข้างละ 1 ตัว จับมือศิษย์ทั้ง 2 ประกบกันละเลงให้น้ำมันทั่วฝ่ามือ แล้วนำไปทาบนหลังเท้าทั้ง 2 ข้าง ข้างละมือ พร้อมกับพระอาจารย์จะปลุกเสกคาถากำกับไปด้วย ต่อจากนั้นใช้มือลูบขึ้นและลูบลงเช่นเดียวกับการกินข้าวเหนียวดำ เสร็จแล้วมือซ้ายของอาจารย์จะกดมือทั้ง 2 ไว้หัวแม่มือขวาสะกดสะดือศิษย์ไว้ เช่นเดียวกับการกินข้างเหนียวดำ เพื่อเป็นการผูกอาคม เป็นอันเสร็จพิธีการกินน้ำมันงาดิบ

คุณค่าการกินน้ำมันงาดิบของสำนักวัดเขาอ้อ เชื่อกันว่ามีคุณค่าทางด้านอยู่ยงคงกะพัน มีเมตตามหานิยม แต่มีข้อห้ามไว้ว่า ถ้าผิดลูกเมียผู้อื่นเมื่อใด น้ำมันที่กินเข้าไปจะไหลออกมาตามขุมขนจนหมดสิ้น และถ้าจะกินน้ำมันใหม่ก็ต้องทำพิธีสะเดาะใหม่อีกครั้ง

4.พิธีแช่ว่านยา เป็นพิธีกรรมชั้นสูงทางไสยศาสตร์ของสำนักวัดเขาอ้อ การแช่ว่านยา หมายถึง การที่บุคคลหนึ่งบุคคลใด ลงไปนอนแช่ในน้ำว่านยาที่ได้ทำพิธีปลุกเสกตามหลักวิชาไสยศาสตร์ จากพระอาจารย์ผู้เรืองอาคม เพื่อประสงค์ให้ตัวเองอยู่ยงคงกระพันชาตรี วัดเขาอ้อจึงได้นามอีกอย่างหนึ่งว่า "วัดพระอาจารย์หลัง" หลายคนเชื่อกันว่าวัดเขาอ้อเป็นต้นตำรับพิธีการแช่ยา ต่อมาเมื่อมีลูกศิษย์มากขึ้น พิธีการนี้ก็แพร่หลายออกไปตามวัดต่างๆ เช่น วัดดอนศาลา วัดบ้านสวน อ.ควนขนุน วัดเขาแดงออก วัดยาง วัดปากสระ อ.เมือง พัทลุง เป็นต้น

พิธีการแช่ยาที่วัดเขาอ้อ นิยมประกอบพิธีบนไหล่เขาหรือภายในถ้ำฉัตรทันต์ ในราวเดือน 5 เดือน 10 ของทุกๆปี โดยก่อเป็นรูปอ่างน้ำสี่เหลี่ยมจัตุรัส หรือใช้เรือขุดจากไม้ก็ได้ให้มีขนาดพอที่จะให้คนลงไปนอนได้ประมาณ 3-4 คน ส่วนมากไม่มีการกำหนดขนาดที่แน่นอน อ่างน้ำนี้เรียกว่า "รางยา"

เนื่องจากพิธีกรรมแช่ว่าว่านยาเป็นพิธีใหญ่มาก และเป็นพิธีชั้นสูงของสำนักวัดเขาอ้อและทำได้ยากลำบาก เครื่องบูชาครูจึงต้องมีมากเป็นธรรมดา คือ หัวหมู บายศรีไหญ่ ยอดบายศรี สวมแหวนทองคำหนัก 1 บาท หมากพลู ธูปเทียน ดอกไม้ และมีหนังสือหนังหมี เหล็กกล้า เป็นเครื่องประกอบ