Ghost Wiki - ผีไทยพื้นบ้าน

4 แยก มรณะ

2012-02-24T17:09:00.001+07:00

4 แยก มรณะ

เมื่อถนน 2 สายมาบรรจบกัน จะเกิดเป็นทางแยก 4 แยกบ้าง 3 แยกบ้าง ซึ่งทางแยกเหล่านี้ คนไทยเชื่อว่ามันคืออาถรรพ์

แยก หรือ แพร่ง คนโบราณเชื่อว่ามันคือทางผ่านของโลกอีกโลกหนึ่ง คือโลกของวิญญาณ เช่น ทาง 3 แพร่ง คนไทยนิยมไปสะเดาะเคราะห์ โดยวางอาหารคาวหวานไว้ตรงบริเวณเนินดินกลางของแยก เพื่อเลี้ยง "ผี"

ไม่ว่าจะเป็น 3 แยก หรือ 4 แยก ก็มีอาถรรพ์ด้วยกันทั้งสิ้น อย่างเลือกที่เล่าให้ฟังเพื่อเป็นอุทาหรณ์เรื่องนี้

"สมัยก่อนซัก 10 กว่าปี 4 แยกตรงนี้เป็นทางแยกเส้นเล็กๆ ถนน 2 เลน ซึ่งสามารถไปจังหวัด นครศรีฯ ได้ คนแถวนั้นเรียกแยกนี้ว่า 4 แยกนคร (หลังเปลี่ยนมาเป็นสี่แยกอันดามัน) 2 ข้างถนนมีบ้านคนประปลาย และมีต้นโพธิ์ต้นใหญ่อยู่ต้นนึง ขนาดลำต้นต้องใช้คนอย่างน้อย 5 คนถึงจะโอบรอบ กิ่งก้านโน้มยาวไปอีกฝั่งของถนน มีผ้าเจ็ดสีผูกรอบต้น ผ้าเจ็ดสีนั้นมักจะถูกเปลี่ยนอยู่บ่อยๆ โดยชาวบ้านในพื้นที่บ้าง ต่างพื้นที่บ้างสลับสับเปลี่ยนกันไป พร้อมด้วยเหล่าศาลเก่าที่หักผุพัง ตุ๊กตาปูนปั้นของหลวงปู่แหวน ร.5 กุมารทอง นางกวัก เทพต่างๆ หรือแม้กระทั่งพระพุทธรูปอยู่เต็มโคนต้น ต้นโพธิ์ต้นนั้นก็เป็นที่สักการะของคนใช้ถนนเรื่อยมา

4 แยก อันดามัน

จนกระทั่งความเจริญเริ่มเข้ามา ผู้คนที่ใช้รถใช้ถนนเพิ่มมากขึ้น จึงจำเป็นต้อง "ขยายถนนออกเป็น 4 เลน" เพื่อรองรับจำนวนของรถที่เพิ่มขึ้น ในที่สุดต้นโพธิ์ต้นนั้นก็ต้องถูกโค่นลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วเหตุการณ์อาถรรพ์ก็เกิดขึ้น เมื่อรถแม๊กโครเริ่มดันต้นโพธิ์อยู่นั้นปรากฎมีงูเหลือมขนาดใหญ่เลื้อยออกมาจากรูใต้ต้นโพธิ์หนึ่งตัว คนงานก่อสร้างแถวนั้นก็รีบช่วยกันเข้าไปจับหวังจะเอามาทำเป็นอาหารกิน เมื่อจับแล้วก็เริ่มการโค่นต้นโพธิ์ต่อ เมื่อต้นโพธิ์ถูกโค่นลงภาพที่ทุกคนเห็นอยู่เบื้องหน้าคือ สภาพศพงูเหลือมอีกตัวนึงในสภาพเละหาชิ้นดีไม่ได้ พร้อมกับลูกงูที่ทะลักออกมาเพราะแรงกดจนท้องแตกเลื้อยดิ้นรนอย่างทรมาร แทนที่ีคนงานก็เข้าไปช่วยกลับเข้าไปเอาเนื้อของแม่งูเก็บเอามาทำเป็นอาหารอีก พร้อมกับเดินไล่เหยีบบลูกงูให้ตายทีละตัว ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างเบือนหน้าหนีกับพฤติกรรมของคนงาน บางคนเกิดอาการกลัวเหตุอาเพศเพราะชาวบ้านเชื่อว่า นั้นคืองูเจ้าที่ที่อยู่ในต้นโพธิ์ หลังจากวันนั้นจนถนนสร้างเสร็จไม่มีใครเห็นคนงานเหล่านั้นอีกเลย ถามหัวหน้าคนงาน ก็ได้คำตอบว่า พวกเค้าขอกลับบ้านด่วนเฉยๆ

งูที่มีขนาดใหญ่ คนทางภาคใต้เชื่อว่า มันคืองูเจ้าที่

หลังจากสร้างถนนเสร็จไม่เกิน 3 วันก็เกิดเหตุการณ์รถกระบะบรรทุกคนมาเต็มคันรถ โดนรถ 18 ล้อชนแล้วเหยียบซ้ำ จนคนที่อยู่บนรถตายหมดยกคัน แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็คือ ศพแต่ละศพเหมือนศพของงูตัวนั้นที่โดนรถแม็กโครเหยียบไปเมื่อ 2-3 วันก่อนไม่มีผิด ชาวบ้านจึงเชื่อว่าเกิดจากอาถรรพ์ของงูเจ้าที่แน่ จึงได้สร้างศาลไว้ตรงบริเวณ 4 แยกตรงนั้น จากวันนั้นถึงวันนี้ เรื่องราวอาถรรพ์ของงูเจ้าที่ตรง 4 แยกอันดามันก็ยังคงอยู่ อุบัติเหตุก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง คนตายก็ยังคงตายตรงบริเวณตรงนั้นอยู่เรื่อยๆ ชาวบ้านบางคนบอกว่า ท่านเกลียดมนุษย์มากหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เลยต้องมีคนตายเท่ากับจำนวนของลูกงูที่ตายไป (ซึ่งตัวเลขก็ไม่แน่ชัดว่าเท่าไหร่) ทุกปี "

อาถรรพ์ เมรุเผาศพ ที่จังหวัดตรัง

2012-02-24T13:05:00.000+07:00

อาถรรพ์เมรุเผาศพ

การสร้างเมรุเผาศพของแต่ละวัดนั้นมักพบเห็นกันอยู่บ่อยๆ ตามป้ายเล็กๆ หลายๆ ป้าย ที่ติดอยู่ข้างถนนสายชนบท ซึ่งจะมีงานรื่นเริง มีการออกร้านขายของ เครื่องเล่นต่างๆ มากมายภายในวัด แต่จะมีใครรู้บ้างว่าการสร้างเมรุเผาศพนั้นมันมี "อาถรรพ์"

ในความเชื่อของคนโบราณ การสร้างสิ่งที่เป็นอาถรรพ์ต้องมีเจ้า (ในที่นี้หมายถึงวิญญาณเฝ้า) ไม่ว่าจะเป็น สะพาน ศาลหลักเมือง ปืนใหญ่ อาวุธโบราณ (ดาบ ง้าว ทวน) สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับความตาย จะต้องมีการเซ่นสังเวยชีวิตคนเพื่อเป็นผู้คุ้มครองป้องกัน เสริมอำนาจความเข้มขลัง ให้กับ สถานที่ สิ่งก่อสร้าง หรือวัตถุนั้นๆ ไม่เว้นกระทั้ง เมรุเผาศพ

อย่างเช่นเรื่องราวหลายๆ เรื่องที่เคยได้ยินได้ฟังกันมาเกี่ยวกับเจ้าเมรุ หรือ ศพแรกของการเผา ที่จะเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างทั้งสิ้น ยกตัวอย่างวัดแถวๆ บ้าน ในจังหวัดตรัง เป็นวัดประจำอำเภอ ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่ มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับความอาถรรพ์ของเมรุเก่า ซึ่งไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดถึงเรื่องการสร้างเมรุใหม่ ชาวบ้านระแวกนั้นเล่าว่า

" พอถึงเวลาตัดยาง ซักช่วง เที่ยงคืนกว่าๆ ก็ออกมาตัดยางกันปกติ ตัดไปเรื่อยๆ จนใกล้บริเวณที่ตั้งของเมรุเก่า เค้าก็ได้ยินเสียง "ไอ" ของคนแก่ ดังมาจากตัวเมรุ ตอนนั้นเค้าไม่สนใจเพราะเป็นเรื่องปกติ (เค้าเป็นคนพื้นที่ที่ไม่ค่อยกลัวเรื่องแบบนี้เท่าไหร่) แต่พอเดินตัดไปเรื่อยๆ จนถึงตัวเมรุ เค้าก็ได้เห็นเจ้าของเสียงไอนั้นอย่างจัง เค้าเล่าว่า เป็นเหมือนพระแก่ๆ ยืนพิงปากปล่องเมรุอยู่ ยืนพิงปากปล่องเมรุ แสดงว่าตัวต้องสูงไม่ต่ำกว่า 4 เมตรแน่ เช้ามาเขาเป็นไข้ต้องนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน หลังจากนั้นเขาได้จ้างแรงงานต่างด้าวมาตัดยางแทน เพราะกลัวไม่กล้าตัดอีก"

ที่มาของเจ้าเมรุวัดนี้ชาวบ้านเชื่อว่า เจ้าอาวาสรูปเก่าได้เป็นตัวตั้งตัวตีในการสร้าง เพราะเมื่อก่อนนั้นทางวัดจะเผาศพแบบลาน ซึ่งอุจาดตาเวลาเผา ท่านได้เรี่ยไรเงินจากชาวบ้านสร้างจนสำเร็จ ต่อมาไม่กี่วันท่านก็ได้มรณะภาพและเป็นศพแรกในการเผาของเมรุนั้น และชาวบ้านยังเชื่ออีกว่าท่านยังไม่ไปไหน ยังคงเฝ้ามองพฤติกรรมของพระใหม่ให้อยู่ในร่องในรอย คอยเฝ้าแก้เผ็ดพวกวัยรุ่นที่มาลองดี คอยเฝ้าเล่นแกล้งชาวบ้านแถวๆ จนทุกวันนี้

เบญจเพส

2012-02-24T10:40:00.001+07:00

เบจเพส

"ถ้าผู้ใดเกิดมาเป็นเพศชายอันมีรูปสมบัติตกแต่งมาสู่มนุษยโลกแล้วย่อมจะต้องผ่านโชคและเคราะห์ซึ่งเป็นส่วนดีกับส่วนร้ายอย่างแรงกล้า ในเมื่ออายุครบ 25 ปีบริบูรณ์นั้นครั้งหนึ่งซึ่งเป็นภาษาของคัมภีร์พฤฒิศาสตร์เรียกว่า "ต้องเบญจเพส" ดังได้ชี้แจงของเพส 5 ไว้ดังนี้คือ

1 เทวะ 2 มนุษย์ 3 เดรัจฉาน 4 เปรต 5 อสุรกาย ผี

ตกโชคเทวะ ท่านว่าผู้นั้นจักได้อิตถมนูญผลมีลาภและยศเป็นอำนาจวาสนา มีโชค

ตกมนุษย์ ท่านว่าดีชั่วปานกลางแล ถ้าเคราะห์ตกเดียระฉานทำนายว่า ผู้นั้นจะเสื่อมศรีอัปภาคย์ ต้องราชภัยไข้ป่วยถึงจองจำลำบาก

ตกเคราะห์เปรต อายุจักถึงฆาตชะตาสูญ มีกายอันวิกลวิการแตกดับด้วยคมอาวุธมีหอก ดาบ เป็นต้น

ตกเคราะห์อสุรกาย มีกายอันแกล้วกล้าปราศจากทวารทั้งหกกายสำแดงได้ด้วยอำนาจกรรมเลี้ยง มีความอดอยากทุพพลภาพ ต้องเข็ญใจเป็นไพร่กระฎุมพีให้เขาช่วงใช้

อนึ่ง อันว่าโชค 2 และเคราห์ 3 นี่ บุรษผู้ต้องเบญจเพสจะเป็นไปในทางที่ดีและชั่วอย่างใด ท่านให้ทายลักษณะที่เป็นผลพิบัติ และภัยพิการแก่เขาผู้นั้นเทอญดังนี้ จะเท็จจริงฉันใดก็ตามแต่ ผู้กล่าวจะนิทัศน์อุทาหรณ์ไว้เถิด"

ตามคติความเชื่อของศาสนาพราหมณ์นั้นจะแบ่งช่วงวัยของมนุษย์ออกเป็นส่วนๆ คือ 1- 8 นับเป็นกุมาร 9 – 16 นับเป็นทารกวัย (วัยรุ่น) 17 – 25 นับ เป็นมาณพ(วัยหนุ่ม) เมื่อชายใดใช้ชีวิตมาถึงปีที่ 25 ตามภาษาของคัมภีร์พฤติศาสตร์เรียกว่า ‘ต้องเบญจเพส’ หมายถึงการเข้าถึงโชคและเคราะห์อันแรงกล้า ส่วนจะเป็นโชคหรือเคราะห์ ก็ต้องดูว่าลงล็อกใดใน ‘เพส 5’ อันได้แก่ เทวะ มนุษย์ เดรัจฉาน เปรต หรือ อสุรกาย หากดวงตกเทวะ ก็จะได้ลาภยศ หากตกมนุษย์ ก็ปานกลาง หากตกเดรัจฉาน คือป่วย หนัก หากตกเปรตก็ถึงตาย หากตกอสุรกายก็อาจพิกลพิการ เช่นนี้เป็นต้น และในปัจจุบันความเชื่อในอาถรรพ์เบญจเพสไม่ไช่เฉพาะผู้ชาย อย่างเช่นในสมัยโบราณแล้ว แต่รวมไปถึงผู้หญิง และยังรวมไปถึงช่วงอายุที่ลงท้ายด้วยเลข 5 เช่น 25 35 45 อีกด้วย บ้างก็ว่าอาจจะมีอิทธิพลในช่วงอายุตั้ง 23-26 ปีเลยด้วยซ้ำ บางคนถึงกับเตรียมทำบุญกันตั้งแต่อายุได้ 20 กว่าๆ เพื่อคาดว่าเคราะห์ร้ายจะบรรเทาเมื่อเข้าสู่เบญจเพสจริงๆ

ลางร้าย, โชคร้าย

อย่างที่บอกแล้วว่าเบญจเพส ไม่ได้หมายถึงเรื่องเลวร้ายเสมอไป อาจจะเป็นเรื่องดีมากที่สุดก็ได้ ยกตัวอย่างตำราที่กล่าวถึงผู้ที่เกิดวันต่างๆ เมื่อเข้าสู่วัยเบญจเพส ว่ามีแนวโน้มต้องเจอกับเรื่องแบบใดบ้าง

เกิดวันอาทิตย์ : ช่วงหกเดือนแรกต้องระวังปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพทางสายตา โรคหัวใจ รวมถึงจะมีผู้ใส่ร้ายป้ายสีให้เกิดคดีความสายตามีปัญหา จะเป็นโรคลมโรคหัวใจ พอถึงหกเดือนหลังปัญหาจะเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น

เกิดวันจันทร์ : ช่วงหกเดือนแรกจะเป็นที่ถูกตาต้องใจของเพศตรงข้าม มีเกณฑ์ได้พบเนื้อคู่ จะทำสิ่งใดจะได้รับการอุปถัมภ์อุ้มชูจากผู้ใหญ่ มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานมีเกณฑ์ได้รับเงินก้อนโต ช่วงหกเดือนหลังจะมีเรื่องวุ่นวายจากเพศตรงข้าม อาจเกิดรักซ้อนขึ้นมาได้

เกิดวันอังคาร : เกิดการทะเลาะวิวาทอย่างรุนแรง เจ็บป่วยหรือประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เกิดวันพุธ(ทั้งกลางวันและกลางคืน) : หกเดือนแรกต้องตกระกำลำบากเหน็ดเหนื่อย มีการเปลี่ยนแปลงโยกย้ายถิ่นที่อยู่ ผิดพลาดด้านงานเอกสาร มีการสูญหายหรือเสียหาย หกเดือนสุดท้ายปัญหาจะเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น

เกิดวันพฤหัสบดี : หกเดือนแรกจะมีผู้ให้การช่วยเหลืออุปถัมป์ ถ้ามีการเจ็บป่วยอยู่ก็จะหายดี อาจจะมีการโยกย้ายไปอยู่แดนไกล หกเดือนสุดท้ายต้องระวังจะมีเหตุร้าย เช่น อุบัติเหตุ ในช่วงนี้ต้องจึงต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ดี

คนเกิดวันศุกร์ : ระวังมีคดีความ จะมีเรื่องวุ่นวายในชีวิต เกิดภาระหนี้สิน เป็นหม้าย ครอบครัวไม่มีความสุข (ต้องหมั่นฝึกทำสมาธิให้มากจะช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาได้)

คนเกิดวันเสาร์ : ต้องพลัดพรากไปใช้ชีวิตในแดนไกล ระวังจะทำเรื่องผิดศีลธรรม

ถ้าเป็นหญิงมักจะเสียสาวหรือตกเป็นมือที่สาม ถ้าเป็นชายระวังจะเป็นชู้กับผู้อื่น

อนาคตจะร้าย หรือ ดี ขึ้นอยู่กับ การกระทำของปัจจุบันการ

เมื่อคิดตามข้างค้นแล้ว ภัยพิบัติหรือความโชคร้ายเหล่านี้ ถึงจะน่ากลัว แต่ก็ใช่ว่าจะเกิดกับทุกคน หากแต่จะเกิดกับคนที่ดวงไปตกกับเพสร้ายๆเท่านั้น คนที่เชื่อในอาถรรพ์จึ้งมักไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ ขอพรตามวัดวาอารามหรือสถานที่ศักดิ์สิทธิต่างๆ ส่วนคนที่ไม่เชื่อก็บอกว่าเป็นแค่ช่วงอายุที่มีความเปลี่ยนแปลงในชีวิตมากกว่าช่วงอื่น เช่นการเข้าสู่ช่วงเริ่มทำงานปีแรกๆ การพบเจอผู้คนในสังคมใหม่ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะปรับตัวไม่ทัน บ้างก็เชื่อว่าเป็นกุศโลบายของคนโบราณที่อยากให้ผู้ชายในวัย 25 บวชเป็นพระเพื่อศึกษาพระธรรมและเป็นบุญกุศลแก่พ่อแม่ หรือในปัจจุบันนี้ก็เพื่อห้ามปรามชายหญิงที่กำลังอยู่ในวัยคึกคะนองให้ระมัดระวังตัวเอง

ส่วนในแง่ของสถิตินั้น คนในวัย 25 มีความเสี่ยงกับโรคภัยมากกว่าวัยอื่นๆดังนี้ครับ

คนที่อายุมากกว่า 25 ปี รู้สึกเจ็บป่วยบ่อยกว่าคนที่อายุน้อยกว่า 25 ปี ถึงเกือบ 2 เท่าตัว

คนที่อายุเกิน 25 ปี มีโรคเรื้อรังมากกว่าคนที่อายุน้อยกว่า 25 ปี ถึง 3 เท่าตัว

และคนที่อายุ 25-29 ปี ตายจากโรคมะเร็งชนิดต่างๆมากกว่าคนที่อายุ 20-24ปี ถึง 2 เท่ากว่าๆ

ปัจจุบันความเชื่อในอาถรรพ์เบญจเพสไม่ไช่กับเฉพาะผู้ชายอย่างเช่นในสมัยโบราณแล้ว แต่รวมไปถึงผู้หญิง และยังหมายรวมไปถึงช่วงอายุที่ลงท้ายด้วยเลข 5 เช่น 25 35 45 อีกด้วย บางคนถึงกับเตรียมทำบุญกันตั้งแต่อายุได้ 24 ย่างเข้า 25 เสียด้วยซ้ำ ไม่ว่าอาถรรพ์เบญจเพสจะเป็นความเชื่อที่จริงหรือไม่ พิสูจน์ได้หรือไม่ได้ เราทุกคนก็ควรมีสติตั้งอยู่ในความไม่ประมาท เพราะความเปลี่ยนแปลงในชีวิตนั้น เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา หมั่นดูแลรักษาสุขภาพให้แข็งแรง และอย่าวิตกกังวลจนเกินไป เท่านี้เราก็คงใช้ชีวิตได้อย่างมีีความสุขกับทุกช่วงชีวิตแล้วครับ

ศุกร์ 13

2012-02-23T15:48:00.001+07:00

ศุกร์ 13

ความเชื่อที่ว่าถ้าวันศุกร์เกิดไปตรงกับวันที่ 13 ของเดือนใดก็ตามแล้ว จะกลายเป็นวันแห่งความโชคร้ายนั้น เป็นความเชื่อที่อยู่ในบรรดาชาติที่พูดภาษาอังกฤษทั่วโลก และยังขยายไปถึงชาติอื่นๆอีกด้วย และในประเทศบางประเทศอย่าง กรีซ สเปน ถือเอาวันอังคารที่ 13 เป็นวันโชคร้ายเช่นกัน

สำหรับโรคกลัววันศุกร์ที่ 13 มีชื่อเรียกว่า Paraskavedekatriaphobia หรือ paraskevidekatriaphobia หรือ friggatriskaidekaphobia ซึ่งเป็นอาการหนึ่งของโรค triskaidekaphobia คือ โรคกลัวหมายเลข 13 จุดเริ่มต้นความเชื่อเรื่องศุกร์ 13 นั้น เชื่อมโยงกับความเชื่อที่ว่ามีคน 13 คนร่วมทานอาหารมื้อสุดท้ายกับพระเยซู (The Last Supper) ก่อนที่พระองค์จะถูกนำตัวไปตรึงบนไม้กางเขนในวันศุกร์ประเสริฐ (Good Friday) กระนั้น ไม่มีหลักฐานใดที่บ่งชี้ว่า ประชาชนถือเอาว่าวันศุกร์ที่ 13 เป็นวันโชคร้ายจนเมื่อมาถึงศตวรรษที่ 19

ศุกร์ 13

อย่างไรก็ตาม หมายเลข 13 มีประวัติว่ามีความเกี่ยวข้องกับเรื่องโชคร้ายมายาวนาน เนื่องจาก ตามปฏิทินจันทรสุริยคติแล้ว ในบางปีต้องมีเดือน 13 เดือน ขณะที่ตามปฏิทินเกรกอเรียนและปฏิทินของศาสนาอิสลามจะมี 12 เดือนเสมอ

ขณะที่บ้างก็ว่า ความเชื่อนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากความเชื่อและตำนานของชาวนอร์สในดินแดนสแกนดิเนเวียที่เรียกว่า Norse myth เกี่ยวกับเทพ 12 องค์ มารวมกันจัดงานเลี้ยงในห้องโถงของเอกีร์ เทพแห่งมหาสมุทร แต่แล้วเทพแห่งไฟที่ชื่อ โลกิ ซึ่งไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานจึงพังประตูรั้วเข้ามาร่วมงานในฐานะแขกคนที่ 13 และยังให้เทพฮอดซึ่งเป็นเทพแห่งความมืดมิดซึ่งตาบอดโยนกิ่งของพืชกาฝากใส่ บาลเดอร์ เทพแห่งความสุขและความยินดี จนบาลเดอร์สิ้นลมหายใจไปในทันที ทำให้โลกต้องตกอยู่ในความมืดมิดและความเศร้าสลด

กระนั้น ความเชื่อนี้มีผู้แย้งว่าเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากข้อความในบทกวีโลกาเซนนาที่เป็นภาษาโอลด์นอร์สได้มีการกล่าวถึงชื่อเทพ 17 องค์ที่ไปร่วมงานเลี้ยงดังกล่าว ซึ่งระบุว่าเทพโลกิเป็นผู้พังประตูรั้วเข้าไปจริง แต่ว่าเขาไม่ใช่คนที่ 13 และยังไม่มีความเชื่อมโยงระหว่างบทดังกล่าวกับการถึงจุดจบของเทพบาลเดอร์อีกด้วย ด้วยเหตุนี้ คำอธิบายในข้อแรกจึงดูมีความเชื่อมโยงกับเรื่องความโชคร้ายของเลข 13 ที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ ซึ่งมีการบันทึกเอาไว้ในศตวรรษที่ 18 โดยเชื่อกันว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่คน 13 คนมานั่งทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันแล้ว คนที่ลุกจากโต๊ะไปเป็นคนแรกจะเป็นคนแรกที่ต้องตาย

อาหารมื้อสุดท้ายของพระเยซู

อีกทฤษฏีที่กล่าวถึงวันศุกร์ที่ 13 ระบุว่า วันศุกร์ที่ 13 ตุลาคม 1307 เป็นวันที่พระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทำการจับกุมตัวบรรดาอัศวินเทมพลาร์ชาวฝรั่งเศสจำนวนหลายร้อยคนไป ก่อนจะนำตัวไปทรมานและสังหาร เพื่อนำทรัพย์สินของพวกเขามาเป็นของฝรั่งเศส

ทั้งนี้ เรื่องที่น่าแปลกเกี่ยวกับวันศุกร์ที่ 13 คือ มีหลักฐานที่ยืนยันว่า วันศุกร์ที่ 13 เป็นวันโชคร้ายสำหรับใครบางคนจริงๆ โดยนักจิตวิทยาพบว่า ในบางคนจะมีโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุหรือล้มป่วยในวันศุกร์ที่ 13 ซึ่งมีการให้เหตุผลเอาไว้ว่าเป็นเพราะบางคนรู้สึกวิตกจริตเป็นอย่างมากในวันศุกร์ที่ 13 โดยทางศูนย์จัดการความเครียดและสถาบันอาบำบัดการกลัวในเมืองแอชวิลล์ มลรัฐนอร์ทแคโรไลนา ประเมินว่าในแต่ละครั้งที่มีวันศุกร์ที่ 13 สหรัฐอเมริกาต้องสูญเสียทางเศรษฐกิจเป็นเงิน 800 – 900 ล้านเหรียญสหรัฐฯทีเดียว เพราะว่าประชาชนบางคนไม่กล้าเดินทางไปไหนและไม่กล้าแม้แต่จะไปทำงาน

9 อาชีพต้องอาถรรพ์ 3 อาชีพต้องห้าม

2012-02-23T14:38:00.002+07:00

9 อาชีพต้องอาถรรพ์ 3 อาชีพต้องห้าม

ตามความเชื่อของคนจีนโบราณนั้น มีอาชีพอยู่ 9 ประเภทที่ต้องอาถรรพ์อยู่ในตัว หากใครประกอบอาชีพเหล่านี้ก็จะพบเจอกับอาถรรพ์ต่างๆ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

" ปัจจุบันอาจจะมีมากกว่า 9 อาชีพ ซึ่งถ้าอาชีพใด ทำมาหากินบนความเดือดร้อนของผู้อื่น หรือทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมก็น่าจะถือเป็นกิ๋วลิ้ว ได้ทั้งสิ้น "

ในสมัยโบราณ กิ๋วลิ้วเน้นไปในอาชีพที่ต้องใช้สมอง เช่น ซินแสฮวงจุ้ย หมอดู ครูสอนหนังสือ หมอรักษาโรค ทนายความ ศิลปิน เช่น นักเต้นรำ นักร้อง นักพูด ดารา ฯลฯ ซึ่งจริงๆ แล้วในปัจจุบันอาจจะมีมากกว่า 9 อาชีพ ซึ่งถ้าอาชีพใด ทำมาหากินบนความเดือดร้อนของผู้อื่น หรือทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมก็น่าจะถือเป็นกิ๋วลิ้ว ได้ทั้งสิ้น โดยจะขอยกตัวอย่างบางอาชีพแต่พอสังเขป ดังนี้

ซินแส

ซินแส ฮวงจุ้ย ถือเป็นอาชีพลำดับแรกที่ต้องอาถรรพ์ เพราะอาชีพนี้ “ทำดีผิดกฏสวรรค์ ทำชั่วผิดศีลธรรม” เรียนมาอย่างไรก็แก้ไขให้ลูกค้าไปตามนั้น ไม่มีการฉุกคิดว่าวิชานี้มีมาตั้ง 5,000 ปีสมัยก่อน ไม่มี “ไฟฟ้า” ใช้จนปัจจุบันเรามีโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ มนุษย์เกือบจะไปตั้งหลักปักฐานบนดาวอังคารหรือดาวจันทร์อยู่แล้ว

ทนายความ

ทนายความ เพราะทนายบางท่านที่ทำอาชีพนี้ต้องพูดดำเป็นขาว พูดขาวเป็นดำ ช่วยคนผิดให้ถูก ทำให้คนถูกบางคนต้องได้รับความทุกข์ ต้องติดคุกติดตะราง เพราะใช้คำพูดหลอกล่อต่างๆ นานาเพื่อผลของคดี และเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ต้องชนะคดีเท่านั้นถึงมีชื่อเสียงเงินทอง

ขงเบ้งที่ปรึกษาของเล่าปี่

ที่ปรึกษา อาชีพนี้หากไม่สามารถแนะให้เจ้าของกิจการหรือคนที่จ้าง ทำหรือเลี่ยงที่จะทำในบางสิ่งบางอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ได้ ก็คงไม่มีใครจ้างเป็นที่ปรึกษา คงไม่มีใครทุ่มเงินจ้างคุณมาเป็นที่ปรึกษาหรอก หรือบางครั้งก็มาจากอิทธิพลหรือบารมีของที่ปรึกษานั้นๆ

ปล่อยเงินกู้

ปล่อยเงินกู้ เพราะต้องรีดนาทาเร้นเอากับผู้อื่น ขูดเลือดกับปู เพราะถ้าเขาไม่เดือดร้อนคงไม่มีใครอยากกู้เงินมาเป็นภาระของตัวเองหรอก

สิ่่งเสพติด

ขายของเสพติดมึนเมา เราได้สตางค์แต่เขาเสียสติเพราะสิ่งเหล่านี้ทำลายชีวิตและครอบครัวของผู้ อื่น แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กแต่ส่งผลกระทบระยะยาวจนเกิดเป็นปัญหาสังคมตามมา

ขายโลงศพ

ขายโลงศพ ใครที่ประกอบกิจการด้านนี้ ถ้าต้องการให้กิจการดีมีเงินก็ต้องหวังหรือภาวนาให้มีคนตายมากๆ โลงศพจะได้ขายได้เยอะๆ

นักมวย

นักมวย เป็นอาชีพที่ไม่คุ้ม เพราะหาเงินได้มาก็ไม่พอกับค่ารักษาตัว แม้แต่โมฮาหมัด อาลี หรือ แคสเซียส เคย์ แชมป์เปี้ยนโลกรุ่นเฮฟวี่เวท ผู้เป็นนักมวยที่มีชั้นเชิงลีลาเป็นยอด ขนาดบนเวทีคู่ต่อสู้ชกไม่ค่อยถูก แต่พอเลิกชกมวยยังป่วยเป็นโรคพาร์คินสัน

หมอนวด

หมอนวด (ทั้งกายภาพ อาบอบนวด) เนื่องจากคนที่มานวดส่วนใหญ่จะเป็นคนเจ็บป่วยไม่สบาย หมอนวดต้องใกล้ชิดกับบุคคลเหล่านี้ ทำให้ได้รับเชื้อโรคได้ง่าย เมื่อหาเงินมาได้ก็ไม่พอกับค่ารักษาตัว

ร้านทำผม

ซาลอน หรือ ร้านทำผม ที่บอกว่าเป็นอาชีพต้องอาถรรพ์เพราะเป็นที่รวมของเชื้อโรค โดยเฉพาะการเป่าผมนับเป็นการกระจายเชื้อโรคอย่างมาก เพราะเชื้อแบคทีเรียชอบและเติบโตได้ดีในสภาพที่มีความร้อนและชื้นพอเหมาะรวม ถึงการใช้น้ำยาย้อมผมและสารเคมีอื่นๆ ซึ่งเป็นอันตรายต่อสุขภาพ หนำซ้ำเวลาการทำงาน (working hour) ก็เป็นอุปสรรคของชีวิตคู่อีกด้วย

ค้าไม้

ค้าไม้ ทำให้โลกร้อน (Global Warming) การตัดไม้ทำลายป่าเป็นการทำลายสภาพแวดล้อมของระบบนิเวศลงอย่างน่ากลัว ทำให้โลกขาดความสมดุล ธรรมชาติจึงปรวนแปร เกิดภัยพิบัติอย่างรุนแรงนับครั้งไม่ถ้วน ผู้คนบาดเจ็บล้มตายครั้งละเป็นจำนวนมาก
จากสภาพเศรษฐกิจและสังคมใน ปัจจุบันที่มีการดิ้นรนแก่งแย่งกันในการทำมาหากิน ทำให้มีอาชีพต้องอาถรรพ์เพิ่มขึ้นอีกหลายอาชีพ ซึ่งอาชีพอะไรก็แล้วแต่ที่ได้รับผลประโยชน์บนความเดือดร้อนของผู้อื่นหรือทำ ให้ผู้อื่นเดือดร้อนไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมถือว่าเป็นอาชีพต้องอาถรรพ์ทั้ง สิ้น

แต่ถ้าไม่มีทางเลือก จำเป็นต้องทำอาชีพต้องอาถรรพ์เหล่านี้ ถามว่าทำได้มั้ย?!? คำตอบก็คือได้ แต่ถ้าจะทำอาชีพต้องอาถรรพ์เหล่านี้ทำได้อย่างมากสุดห้ามเกิน 3 ชั่วคน ไม่เช่นนั้นครอบครัวจะต้องพบกับความวิบัติ สูญสิ้นทั้งวงศ์ตระกูล ตามความเชื่อของคนจีนโบราณ

นอกจากอาชีพต้องอาถรรพ์แล้วคนจีนยังมี อาชีพต้องห้ามอยู่อีก ๓ อย่าง ซึ่งเรียกว่า ซัมก่า

หนึ่ง ค้าคน
สอง ค้าสัตว์
สาม บ่อนการพนัน

สัมผัสที่ 6 ประจำวันเกิด

2012-02-23T12:11:00.000+07:00

สัมผัสที่ 6

สัมผัสที่ 6 ประจำวันเกิด

เกิดวันอาทิตย์
ช่วงไหนที่คุณเจ็บป่วย ไม่สบาย หรือไม่ก็อ่อนแอทางจิตใจ ให้หลีกเลี่ยงที่จะใกล้ชิดกับผู้หญิงที่กำลังตั้งท้อง เพราะพลังอะไรบางอย่างที่ลึกลับ อาจจะทำให้คุณเห็นผี หรือ วิญญาณ ได้

เกิดวันจันทร์
สำหรับคุณแล้ว จะส่องกระจกน่ะส่องได้ แต่อย่าส่องหลังเวลาเที่ยงคืนถึงเช้า โดยเฉพาะในกระจกร้าว และถ้าได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ หรือเสียงเรียกเวลาค่ำคืน อย่าพูดทัก หรือขานตอบ เพราะนั่นอาจจะเป็นเสียงที่ทวงถามวิญญาณของคุณก็ได้

เกิดวันอังคาร
คนเกิดวันอังคารลำบากกว่าคนเกิดวันอื่นเสียแล้ว เพราะคุณไม่ควรเข้าห้องน้ำนอกบ้าน ถ้าไม่มีธุระ คุณควรจะอยู่ให้ห่างจากห้องน้ำที่ไม่น่าไว้ใจเอาไว้ เพราะอาจมีบางอย่างแอบติดตามคุณออกมา หรือปรากฏให้คุณเห็น

เกิดวันพุธ
คุณไม่ควรไปงานศพ เพราะอาจจะมีวิญญาณติดตามตัวคุณกลับออกมา แต่ถ้าหากว่าเป็นงานที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลังจากที่กลับมาจากงานศพแล้ว ให้รีบอาบน้ำก่อนเที่ยงคืน และถ้าจะให้ดีน้ำที่อาบควรเป็นน้ำว่าน

เกิดวันพฤหัส
ในยามวิกาล มืดๆ อย่ามองไปที่หัวบันได เพราะคุณอาจจะมีอะไรบางอย่างปรากฏให้คุณเห็นที่ตรงนั้น หากว่าได! ้ยินเสียงแป ลกๆ คล้ายๆ กับเรียกชื่อคุณ อย่าขานตอบ ให้ก้าวเท้าถอยหลัง 1 ก้าว แล้วเสียงนั้นจะหายไป

เกิดวันศุกร์
เคยได้ยินหรือเปล่าว่าธาตุน้ำ อาจจะเป็นเหมือนประตูเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์ กับ โลกวิญญาณ ดังนั้น คนที่เกิดวันศุกร์อย่างคุณควรหลีกเลี่ยงการเดินทางทางน้ำ

เกิดวันเสาร์
ศาลพระภูมิ คือ สิ่งต้องห้ามสำหรับคนเกิ ดวันเสาร์ ไหว้ เคารพ ได้ แต่อย่ามองจ้อง หากได้ยินเสียงหมาเห่า หอน เกรียวกราว ใกล้ๆ ตัว นั่นอาจแปลได้ว่าคุณกำลังโดนติดตามโดยภูตผี วิญญาณ

เวตาล

2012-02-22T15:15:00.000+07:00

เวตาล

เวตาล เป็นอมนุษย์จำพวกหนึ่ง คล้ายค้างคาวผี ในปรัมปราคติของฮินดู เวตาลอยู่ในจำพวกมรุตคณะ เป็นบุตรนางอทิติ เป็นผู้ตามพระรุทระเป็นเจ้าแลนางภัทรา ดำรงอยู่เป็นภูตที่อาศัยในซากศพผู้อื่นในตอนกลางวัน ศพเหล่านี้อาจใช้เป็นเครื่องมือเพื่อนการเดินทาง เพราะขณะที่เวตาลอาศัยอยู่นั้น ซากศพจะไม่เน่า แต่เวตาลอาจออกจากศพเพื่อหากินในตอนกลางคืน ไปตามหนอง ตามพุ่มไม้ ตามป่ารกแลป่าที่มืดอับ บางทีไปกับลมพายุแลฟ้ามัว เวลาเที่ยวจะเป็นเวลากลางคืนสงัดในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 กล่าวไว้ว่า "เวตาล คือ ผีจำพวกหนึ่ง ชอบสิงอยู่ในป่าช้า"

เวตาล มักจะปรากฏรูปร่างเป็นมนุษย์ แต่มือและเท้าหันกลับไปทางด้านหลัง นัยน์ตาเป็นสีลานแกมเขียว มีเส้นผมตั้งชันทั้งศีรษะ มือขวาถือไม้เท้า มือซ้ายถือหอยสังข์ ขณะเมื่อมาปรากฏตัวจะนุ่งห่มเสื้อผ้าสีเขียวทั้งชุด นั่งมาบนเสลี่ยง บางคราวก็ขี่ม้า มีภูตบริวารถือคบเพลิงแวดล้อมโดยรอบ และส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง

ลักษณะของเวตาล

ลักษณะของเวตาลที่กล่าวถึงในนิทานและตำนานต่างๆ มีต่างกัน ดังนี้

กถาสริตสาคร กล่าวว่า "เวตาลมีกลิ่นเหมือนเนื้อโสโครก บินไปบินมา ดำเหมือนกลางคืน แข่งคู่กันกับควันอันเป็นกลุ่มขึ้นจากไฟเผาศพ"

นิทานเวตาลของน.ม.ส. กล่าวว่า รูปร่างคล้ายค้างคาว สูงประมาณ 2 ถึง 3 ฟุต กว้างฟุตครึ่ง หนาตั้งแต่อกถึงหลังครึ่งฟุตถึง 1 ฟุต หางสั้นเหมือนหางแพะ ผมขนหัวยาวแลดก ขนที่ยาวแลยืดเหยียด หัวกลม หน้ารูปไข่ ตากลมแลถลน จมูกยาวเป็นขอเหมือนปากเหยี่ยวปากอ้า แก้มตอบ คางแลขาตะไกรกว้าง ฟันเป็นส้อม แขนแลมือสั้น ขาสั้น ท้องพลุ้ย เล็บคม ปีกมีแรงมาก รูปเป็นค้างคาวตัวใหญ่เกาะห้อยหัวลืมตา สีตาเป็นสีน้ำตาลเจือเขียว ขนสีน้ำตาล หน้าสีน้ำตาล ตัวผอมเห็นโครง เมื่อจับเข้าก็เย็นชืดแลเหนียวคล้ายๆ งู

Penzer, VII บรรยายว่า "มีกายดำชะลูด อีกทั้งมีคอดังอูฐ ใบหน้าละม้ายช้าง แลแข้งขาดุจกระทิง ดวงตาเหมือนนกเค้าแมว"

เวตาลในตำนาน

ตามตำนานของชาวฮินดู กล่าวว่าเวลานั้นเป็นวิญญาณร้ายที่วนเวียนอยู่ตามสุสาน และคอยเข้าสิงอยู่ในซากศพต่างๆ มันจะทำร้ายมนุษย์ที่เข้าไปรบกวน เหยื่อของเวตาลจะถูกเข้าสิง ทำให้มือและเท้าหันไปข้างหลังเสมอ เวตาลยังทำให้ผู้คนเป็นบ้า ฆ่าเด็ก และแท้งลูก แต่เวตาลยังมีข้อดี คือมันจะคอยดูแลหมู่บ้านของมันเอง

เวตาล นั้นเป็นวิญญาณร้าย คอยทำร้ายบุคคลที่ลูกหลานไม่ยอมทำพิธีศพให้พ่อแม่ ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงถูกกักอยู่ในแดนสนธยา ระหว่างการดำรงอยู่ด้วยชีวิต และการดำรงอยู่หลังมีชีวิต (หลังความตาย) ปิศาจเหล่านี้อาจได้รับอามิสด้วยเครื่องเซ่นหรือถูกขับให้ตกใจด้วยมนตร์ เวตาลอาจหลุดพ้นจากสภาพปิศาจได้หากการทำพิธีศพของตน แต่เมื่อเป็นปิศาจแล้ว ก็ไม่สามารถพ้นจากกฎแห่งเวลาและเทศะ พวกมันจะความรู้ประหลาดเกี่ยวกับอดีต ปัจจุบัน และอนาคต และหยั่งรู้สึกถึงใจตน ดังนั้นหมอผีจำนวนมากจีงพยายามดั้นด้นเสาะหาเวตาล และควบคุมเอาไว้ใช้เป็นทาส

ครั้งหนึ่งหมอผีกราบทูลให้พระเจ้าวิกรมาทิตย์ไปจับเวตาล ซึ่งอาศัยอยู่บนต้นไม้ในใจกลางสุสาน วิธีเดียวที่จะจับเวตาลได้ก็คือ ต้องทำอย่างเงียบๆ และห้ามปริปากพูดสิ่งใด มิฉะนั้นเวตาลจะหนีกลับไปได้

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่พระเจ้าวิกรมาทิตย์จับเวตาลได้ มันจะหลอกล่อพระองค์โดยเล่านิทานให้ฟังเรื่องหนึ่ง ซึ่งจะจบด้วยคำถาม และพระองค์ก็อดรนทนไม่ได้ ต้องตอบคำถามนั้นทุกครั้งไป ทำให้เวตาลหนีกลับไปยังต้นไม้ได้ดังเดิม เรื่องราวเกี่ยวกับเวตาลนั้นรวบรวมไว้เรียกว่า "เวตาลปัญจวิงศติ" (หรือ นิทานเวตาล 25 เรื่อง) รวมอยู่ใน หนังสือกถาสริตสาคร ของนักปราชญ์อินเดียชื่อโสมเทวะ

เปรต

2012-02-22T10:52:00.000+07:00

เปรต

เปรต เป็นผีตามความเชื่อไทย มีรูปร่างสูงเท่าต้นตาล ผมยาว คอยาว ผอมโซ ผิวดำ ท้องโต มือเท่าใบตาล แต่มีปากเท่ารูเข็ม และเปรตจะหิวอยู่ตลอดเวลาเนื่องจากกินอะไรไม่ได้ จึงชอบมาขอส่วนบุญในงานบุญต่างๆ ซึ่งเมื่อสะสมบุญได้แล้วเกิดใหม่ชาติหน้าจะได้ไม่ต้องทุกข์ทรมานอย่างที่เป็นอยู่ ซึ่งจากลักษณะนี้ทำให้คำว่า เปรต กลายมาเป็นคำด่าในภาษาไทยที่หมายถึง คนที่อดอยากผอมโซ เที่ยวรบกวนขอเขากิน หรือเมื่อมีใครได้โชคลาภก็เข้ามาขอแบ่งปัน

ความหมาย

คำว่า เปรต แปลว่า ผู้ตายไปแล้ว ในทางพุทธศาสนาหมายถึง สัตว์พวกหนึ่งที่ที่เกิดในเปตสิสัยซึ่งเป็นอบายภูมิ 1 ใน 4 ซึ่งประเภทของเปรตมีหลายประเภท เช่นประเภทหนึ่งเรียกว่า ปรทัตตูปชีวิเปรต คือเปรตที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยส่วนบุญที่มีผู้ทำอุทิศให้ หากไม่มีส่วนบุญที่มีผู้อุทิศให้ก็มักจะกินเลือดและหนองของตัวเองเป็นอาหาร โบราณมีความเชื่อที่ว่า ถ้าใครทำร้ายพ่อแม่ ชาติหน้าจะไปเกิดเป็นผีเปรต

การทำพลีกรรมแก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว หรือการทำบุญอุทิศไปให้ผู้ตายว่า เปตพลี หรือ บุพเปตพลี

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนามีบันทึกไว้ว่า เปรตแบ่งเป็น 4 ประเภทใหญ่ๆ ก็มี บางแห่งแบ่งเป็น 12 ตระกูลบ้าง หรือแยกย่อยออกเป็น 21 ชนิดบ้าง แล้วแต่จุดประสงค์ในการจำแนก ในลำดับต่อไปนักศึกษาจะได้ทราบรายละเอียดของเปรตชนิดต่างๆ

ภาพวาดเปรตแบบพม่า

เปรต 4 จำพวก ในเปตวัตถุ อรรถกถา แสดงเปรต 4 จำพวก คือ

1. ปรทัตตูปชีวิกเปรต เป็นเปรตที่เลี้ยงชีวิตอยู่โดยอาศัยอาหารที่ผู้อื่นให้ โดยการเซ่นไหว้ เป็นต้น

2. ขุปปีปาสิกเปรต เป็นเปรตที่อดอยาก หิวข้าวหิวน้ำอยู่เป็นนิตย์

3. นิชฌามตัณหิกเปรต เป็นเปรตที่ถูกไฟเผาให้เร่าร้อนอยู่เสมอ

4. กาลกัญชิกเปรต เป็นเปรตในจำพวกอสุรกาย หรือเป็นชื่อของอสุรกายที่เป็นเปรต

ในอปทาน อรรถกถา สุตตนิบาตอรรถกถา และพุทธวังสะอรรถกถา แสดงว่าบรรดาพระโพธิสัตว์ ทั้งหลาย นับตั้งแต่ได้รับพุทธพยากรณ์เป็นต้นไป จะไม่เกิดเป็น ขุปปีปาสิกเปรต นิชฌามตัณหิกเปรต หรือกาลกัญจิกเปรต ถ้าจะต้องไปเกิดเป็นเปรต ก็จะเกิดเป็น ปรทัตตูปชีวิกเปรต ประเภทเดียว

เปรต 12 ตระกูล ได้แก่

1. วันตาสเปรต เปรตที่กินน้ำลาย เสมหะ อาเจียน เป็นอาหาร

2. กุณปาสเปรต เปรตที่กินซากศพคน หรือสัตว์ เป็นอาหาร

3. คูถขาทกเปรต เปรตที่กินอุจจาระต่างๆ เป็นอาหาร

4. อัคคิชาลมุขเปรต เปรตที่มีเปลวไฟลุกอยู่ในปากเสมอ

5. สุจิมุขเปรต เปรตที่ปากเท่ารูเข็ม

6. ตัณหัฏฏิตเปรต เปรตที่ถูกตัณหาเบียดเบียนให้หิวข้าวหิวน้ำเสมอ

7. นิชฌามกเปรต เปรตที่มีตัวดำเหมือนตอไม้ที่เผา

8. สัพพังคเปรต เปรตที่มีเล็บมือ เล็บเท้ายาวคมเหมือนมีด

9. ปัพพตังคเปรต เปรตที่มีร่างกายสูงใหญ่เท่าภูเขา

10. อชครเปรต เปรตที่มีร่างกายคล้ายสัตว์เดียรัจฉาน

11. มหิทธิกเปรต เปรตที่มีฤทธิ์มาก

12. เวมานิกเปรต เปรตที่ต้องเสวยทุกข์ในเวลากลางวัน แต่กลางคืนได้ไปเสวยสุขในวิมาน

ภาพวาดเปรตแบบญี่ปุ่น

เปรต 21 จำพวก ในวินัย และลักขณสังยุตตพระบาลี แสดงเปรต 21 จำพวก คือ

1. อัฏฐีสังขสิกเปรต เปรตที่มีกระดูกติดกันเป็นท่อนๆ แต่ไม่มีเนื้อ

2. มังสเปสิกเปรต เปรตที่มีเนื้อเป็นชิ้นๆ แต่ไม่มีกระดูก

3. มังสปิณฑเปรต เปรตที่มีเนื้อเป็นก้อน

4. นิจฉวิเปรต เปรตที่ไม่มีหนัง

5. อสิโลมเปรต เปรตที่มีขนเป็นพระขรรค์

6. สัตติโลมเปรต เปรตที่มีขนเป็นหอก

7. อุสุโลมเปรต เปรตที่มีขนเป็นลูกธนู

8. สูจิโลมเปรต เปรตที่มีขนเป็นเข็ม

9. ทุติยสูจิโลมเปรต เปรตที่มีขนเป็นเข็มชนิดที่ 2

10. กุมภัณฑเปรต เปรตที่มีอัณฑะใหญ่โตมาก

11. คูถกูปนิมุคคเปรต เปรตที่จมอยู่ในอุจจาระ

12. คูถขาทกเปรต เปรตที่กินอุจจาระ

13. นิจฉวิตกิเปรต เปรตหญิงที่ไม่มีหนัง

14. ทุคคันธเปรต เปรตที่มีกลิ่นเหม็นเน่า

15. โอคิลินีเปรต เปรตที่มีร่างกายเป็นถ่านไฟ

16. อลิสเปรต เปรตที่ไม่มีศีรษะ

17. ภิกขุเปรต เปรตที่มีรูปร่างสัณฐานเหมือนพระ

18. ภิกขุนีเปรต เปรตที่มีรูปร่างสัณฐานเหมือนภิกษุณี

19. สิกขมานเปรต เปรตที่มีรูปร่างสัณฐานเหมือนสิกขมานา

(สามเณรีที่ได้รับการอบรมเป็นเวลา 2 ปี เพื่อบวชเป็นภิกษุณี)

20. สามเณรเปรต เปรตที่มีรูปร่างสัณฐานเหมือนสามเณร

21. สามเณรีเปรต เปรตที่มีรูปร่างสัณฐานเหมือนสามเณรี

แมงสี่หูห้าตา

2012-02-21T16:26:00.001+07:00

ภาพวาดแมงสี่หูห้าตาตามตำนวนวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย โดย พระครูบาสนอง สุมะโน

แมงสี่หูห้าตา เป็นชื่อสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งในตำนานว่าด้วยวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีลักษณะเหมือนหมีสีดำตัวอ้วน มีหูสองคู่และตาห้าดวง รับประทานถ่านไฟร้อนเป็นอาหาร และถ่ายมูลเป็นทองคำ ตำนานของแมงสี่หูห้าตานั้นเกี่ยวข้องกับการสร้างวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้วของจังหวัดเชียงราย และเชื่อกันว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ชายหลงรักอนุภรรยามากกว่าเอกภรรยาด้วย

ความหมายของแมงสี่หูห้าตา

ตามตำนานแมงสี่หูห้าตาฉบับครูบาเจ้าชัยยะวงศาพัฒนาอธิบายว่า จำนวนสี่หูและห้าตานั้นแสดงถึงหลักธรรมทางพุทธศาสนาคือ พรหมวิหาร 4 และศีล 5 ตามลำดับ เป็นการให้คติแก่พุทธศาสนิกให้พึงรักษาและปฏิบัติหลักธรรมดังกล่าว

ลักษณะของแมงสี่หูห้าตา

รูปปั้นแมงสี่หูห้าตาบนวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย

ตามตำนานของวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงรายเชื่อกันว่า แมงสี่หูห้าตามีลักษณะตัวอ้วนและเตี้ย มีกายภาพอย่างหมี และมีขนยาวสีดำปกคลุมร่างกาย นอกจากนี้ยังมีหูสองคู่และมีตาห้าดวง โดยที่ดวงตาของแมงสี่หูห้าตาเป็นสีเขียว รับประทานถ่านไฟร้อนเป็นอาหาร และมูลของแมงสี่หูห้าตานี้เป็นทองคำ อย่างไรก็ดี มิได้ปรากฏว่ามีอุปนิสัยดุร้ายหรืออย่างอื่นใด มีรูปปั้นของสัตว์นี้ปรากฏที่วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย

อีกความเชื่อหนึ่ง เช่น ตามตำนานแมงสี่หูห้าตาที่ครูบาเจ้าชัยยะวงศาพัฒนาแห่งจังหวัดลำพูนเขียนขึ้น ว่าลักษณะของแมงสี่หูห้าตาไว้อีกแบบหนึ่ง โดยมีลักษณะคล้ายลิง และเรียก "พญาวานรสี่หูห้าตา" กับทั้งยังได้เชื่อมโยงสัตว์นี้เข้ากับหลักธรรมทางพุทธศาสนาด้วย โดยว่าจำนวนสี่หูและห้าตานั้นที่แสดงถึงหลักธรรมพรหมวิหาร 4 และศีล 5 มีรูปปั้นของพญาวานรนี้ในจังหวัดลำพูน และเป็นความเชื่อที่แพร่หลายในจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีรูปวัตถุมงคลที่ผลิตขึ้นโดย พระโต ฐิตวิริโย

ตำนานแมงสี่หูห้าตา

ตำนานของแมงสี่หูห้าตานั้น เป็นตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมา และเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้วของจังหวัดเชียงราย ในส่วนนี้ เป็นตำนานของแมงสี่หูห้าตาตามฉบับที่ถูกต้องที่สุด ซึ่งเป็นตำนานฉบับวัดดอยเขาควายแก้วของจังหวัดเชียงราย[8] ซึ่งเป็นเรื่องราวของ "อ้ายทุกคตะ" มีความว่า

รูปปั้นแมงสี่หูห้าตาบนวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย ที่ปั้นขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2551

ในอดีตกาล ประมาณ 1,000 กว่ามีมาแล้ว มีเมืองหนึ่งที่ชื่อว่า "นครพันธุมติ" โดยมีเจ้าเมือง "พระเจ้าพันธุมติราช" เป็นผู้ปกครองบ้านเมือง ในการปกครองเมืองนั้น ปกครองกันอย่างร่มเย็นเป็นสุข ไม่มีปัญหาต่าง ๆ มาวุ่นวาย มเหสีของพระเจ้าพันธุมติราชนั้น มีพระมเหสีอยู่ทั้งหมด 7 พระองค์

ในเมืองนี้ มีครอบครัวคนจนอยู่ มี 3 พ่อแม่ลูก ออกขอทานหาช้าวกินค่ำ ลูกคนนี้มีชื่อว่า "อ้ายทุกคตะ" เมื่อเขามีอายุ แค่เพียง 4 ขวบ แม่ก็มาด่วนจากเสียชีวิตไป การออกขอทานของอ้ายทุกคตะนั้น ก็มีทั้งชาวบ้านที่ใจดีที่ยอมให้ทานและชาวบ้านที่ไม่ชอบหน้าได้ขับไล่ไปก็มี เมื่ออ้ายทุกคตะมีอายุได้ 12 ปี พ่อก็ให้ลูกไปรับจ้างเลี้ยงวัวเลี้ยงควายของผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของเมืองนี้ แต่ไม่กี่ปี พ่อก็มาป่วยหนัก คิดว่าจะไม่รอด จึงอบรมและสั่งเสียให้อ้ายทุกคตะเป็นคนดีมีศิลธรรม เชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่ เมื่อพ่อเสียชีวิต ให้ฝังศพไว้ที่ป่า จนกว่าหัวกะโหลกของพ่อจะหลุด แล้วนำมาไหว้สัการะบูชาที่บ้าน เมื่ออายุ 17 ปี ก็ให้ลากหัวขึ้นดอย ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ถ้าหัวติดตรงไหน ก็ให้ฝั่ง แล้วทำบ่วงแร้วดักจับสัตว์ตรงนั้น ถ้าสัตว์ตัวใดมาติดบ่วงแร้ว ให้จับมาเลี้ยงไว้

รูปปั้นแมงสี่หูห้าตาตามตำนานของหลวงปู่ครูบาเจ้าชัยยะวงศาพัฒนา อยู่ที่จังหวัดลำพูน

หลังจากนั้นพ่อก็เสียชีวิตลง อ้านทุกคตะทำตามคำสั่งเสียของพ่อทุกอย่าง จนกระทั่ง เมื่อมาดูศพของพอแล้ว หัวหลุด จึงทำตามคำสั่งเสียของพ่อ และเมื่อถึงเวลา อ้ายทุกคตะลากหัวพ่อจนไปติดที่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง จึงได้ทำบ่วงแร้วดักจับสัตว์ที่นั่น และหลังจากนั้น 2-3 วัน เมื่ออ้ายทุกคตะมาดู ปรากฏว่า มีสัตว์ประหลาดมาติดบ่วงแร้ว ลักษณะตัวดำ ต่ำอ้วนเหมือนหมี ขนยาวสีดำ มีหู 4 หู และ มีตา 5 ตา จึงเป็นชื่อเรียกของ แมงสี่หูห้าตานั่นเอง

อ้ายทุกคตะได้เห็นแมงสี่หูห้าตามาติดบ่วงแร้วนั้น ก็ไหว้ถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้ ทำให้ตนเข้าใจว่า เป็นพ่อได้กลับมาเกิดเป็นแมงตัวประหลาดตัวนี้ หลังจากนั้น เขาก็นำแมงสี่หูห้าตาไปเลี้ยงที่บ้าน และล้อมคอกไว้โดยไม่ให้ใครเห็น เอาข้าวเอาน้ำให้มันกิน แต่มันก็ไม่ยอมกินอะไรที่เขาให้เลย และเขาก็ไม่มีเวลามาดูแลหรือให้ความสนใจกับแมงสี่หูห้าตามากนัก เพราะต้องเลี้ยงวัวเลี้ยงควายตามปกติ

ในช่วงนั้นเป็นฤดูหนาว เมื่ออ้ายทุกคตะกลับมา ก็เอาไม้มาจุดไฟเพื่อก่อกองไฟ จนเป็นถ่าน และมีถ่านหนึ่งกระเด็นออกไปหาแมงสี่หูห้าตา ด้วยความหิวกระหาย มันจึงกินถ่านไฟแดงตรงนั้น อ้ายทุกคตะเกิดความแปกใจ จึงก่อกองไฟและเขี่ยถ่านให้แมงสี่หุห้าตากินอย่างไม่ขาด วันต่อมา แมงสี่หูห้าตาได้ถ่ายขี้ออกมาเป็นทองคำจำนวนมาก เมื่อคิดได้เช่นนั้น ในแต่ละวัน อ้ายทุกคตะจึงก่อกองไฟแล้วนำถ่านไฟแดงร้อน ๆ มาให้แมงสีหูห้าตากินอย่างไม่ขาด และมันก็ขี้ออกมาเป็นทองคำทุก ๆ วัน อ้ายทุกคะก็ขุดดินฝังทองคำจนเต็มไร่เต็มสวน

รูปวัตถุมงคลแมงสี่หูห้าตา ผลิตโดยพระโต ฐิตวิริโย แห่งจังหวัดเชียงใหม่

ต่อมา ก็มีข่าวการเผยโฉมของ "พระนางสีมา" พระราชธิดาของพระเจ้าพันธุมติราช ซึ่งเป็นพระราชธีดาที่มีรูปโฉมสวยงาม จนเหล่าบรรดาเจ้าเมืองต่าง ๆ หลายร้อยเมือง มาขอเป็นมเหสี (ขอแต่งงาน) พระเจ้าพันธุมติราชจึงตัดสินใจว่า ถ้าต้องการพระนางสีมาเป็นมเหสี ให้สร้างรางรับน้ำฝนทองคำจากบ้านมายังปราสาท ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ หรือเป็นไปได้ยาก แทบจะเป็นไปไม่ได้ จึงทำให้เรื่องนี้เงียบหายไป แต่อ้ายทุกคตะก็ได้ทราบถึงเรื่องนี้ด้วย จึงไปจ้างช่างทำรางรับน้ำฝนไปสร้างด้วยทองคำ และสร้างจากบ้านมายังปราสาท

หลังจากนั้น ทำให้ชาวบ้านในเมืองได้เห็นสิ่งที่หน้าประหลาด นั้นคือ รางรินน้ำทองคำ ก่ายพาดตามทาง ยาวสุดลูกหูลูกตา เมื่อพระเจ้าพันธุมติราชทรงทราบ จึงให้เสนาอำมาตย์ ไปติดตาม พบว่า รางน้ำนั้นมาจากบ้านของอ้ายทุกคตะ พระเจ้าพันธุมติราชจึงสั่งการให้ทำถนนเป็นอย่างดีไปจนถึงบ้านของอ้ายทุกคตะ เมื่อได้ฤกษ์ยามที่ดี อ้ายทุกคตะจึงได้อภิเษกสมรสกับพระนางสีมา และจัดแต่งองค์ให้กับอ้ายทุกคตะ

หลังจากที่อ้ายทุกคตะได้อภิเษกสมรสมาเป็นบุตรเขยแล้ว พระเจ้าพันธุมติราชจึงถามเรื่องทองคำว่าได้มาจากไหน เขาก็ตอบว่าได้มาจากแมงสี่หูห้าตา พระราชาจึง สั่งให้ไปขุดทองที่บ้านในสวนจนหมด ใช้เวลา 7 วัน 7 คืนกว่าจะขุดได้หมด เพื่อเอาทองคำมาเป็นทรัพย์สมบัติ เมื่อถามถึงเรื่องตัวของแมงสี่หุห้าตาแล้ว จึงขอให้อ้ายทุกคตะไปเอาตัวมันมา แต่มันกลัวพระเจ้าพันธุมติราช จึงหลุดหนีออกไป พระราชาจึงสั่งให้เสนาอำมาตย์ไปตามจับมา ซึ่งหนีได้ 2 ครั้ง และครั้งที่ 3 จับได้จึงใส่กรง

รูปวัตถุมงคลแมงสี่หูห้าตา ตามแบบวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย - ท่านั่ง

วันหนึ่ง เมื่อพระเจ้าพันธุมติราชต้องการจะสัมผัสตัวแมงสี่หูห้าตา เมื่อเปิดกรงออก มันจึงหนีออกจากกรง พระราชาจึงวิ่งตาม จนมาถึงหน้าถ้ำอีกที่หนึ่ง พระราชาคิดว่าแมงสี่หูห้าตาวิ่งหนีเข้าไปในถ้ำ จึงตามเข้าไป ทำให้ถ้ำเกิดดินถล่มปิดปากทำ พระเจ้าพันธุมติราชจึงถูกขังอยุ่ในถ้ำ พวกเสนาอำมาตย์จึงหาไม่เจอพระเจ้าพันธุมติราชที่ถูกขังอยู่ในถ้ำนั้น ก็ได้แต่โทษตัวเองว่า ด้วยความโลภเพราะอยากได้แมงสี่หุห้าตา จึงถูกกักขังไว้ในถ้ำแห่งนี้ และคาดว่าจะสวรรคต เมื่อถ้ำแตกออกเป็นรูเล็ก ๆ จึงเรียกพวกเสนาอำมาตย์ให้ไปตามพระมเหสีทั้ง 7 มา และสั่งให้ ทั้ง 7 คนพากันสละความอายด้วยการเปิดผ้าถุงให้เห็นสรีระและอวัยวะภายในของมเหสีทั้ง 7 ให้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสวรรคต พระมเหสีของพระเจ้าพันธุมติราชต่างเกี่ยงกันไปเกียงกันมาด้วยความอาย ไม่กล้าเปิดผ้าถุง แต่แล้ว พระมเหสีเมียน้อยคนที่ 7 จึงตัดสละความอาย เปิดผ้าถุงให้ดู ทำให้เห็นอวัยวะเพศหญิง จึงเกิดสิ่งมหัศจรรย์ มีเสียงหัวเราะจากถ้ำทำให้ปากถ้ำเปิด พระเจ้าพันธุมติราชหนีรอดออกมาได้ และสวมกอดมเหสีคนที่ 7 ว่าต่อไปนี้พี่จะรักเมียน้อยมากกว่าเมียหลวงต่อไป ด้วยเหตุการณ์นี้ ทำให้ผู้ชายหลงรักเมียน้อยมากกว่าเมียหลวงนั่นเอง

รูปวัตถุมงคลแมงสี่หูห้าตา ตามแบบวัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว จังหวัดเชียงราย - ท่ากินถ่านไฟแดง

เมื่อทั้งหมดกลับเมือง ก็มีความสงบสุขเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา จนกระทั่งพระเจ้าพันธุมติราชได้สละราชสมบัติให้กับอ้ายทุกคตะซึ่งเป็นบุตรเขยได้สืบราชวงค์ต่อไป และได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "พระยาธรรมมิกะราช" และมีการเฉลิมฉลองนับ 7 วัน 7 คืน มีพระสงฆ์มาเผยแพร่พระพุทธศาสนา แล้วนำพระบรมพุทธสารีริกธาตุนิ้วก้อยข้างซ้ายของพระพุทธเจ้ามาถวาย ในฐานะที่เป้นเจ้าเมือง พระยาธรรมมิกะราชจึง โปรดให้สร้างวัดวาอารามต่าง ๆ เพิ่มขึ้น และได้สร้างวัดดอยเขาควายแก้วโดยนำเอาพระบรมพุทธสารีริกธาตุวก้อยข้างซ้ายของพระพุทธเจ้าบรรจุใส่ไว้ในเจดีย์ของวัดดอยเขาควายแก้วอีกด้วย วัดนั้น สร้างตรงยอดดอยที่มีถ้ำที่แมงสี่หูห้าตามาติดบ่วงแร้วได้ที่นั่น และเป็นวัดพระธาตุดอยเขาควายเเก้วของจังหวัดเชียงรายในปัจจุบัน

ผีไก่หน้อย

2012-02-18T16:54:00.000+07:00

ผีไก่หน้อย (ผีลูกไก่เรืองแสง)

ในสมัยก่อนผู้คนมีความเชื่อเรื่องเกี่ยวกับผีๆ มากมายหลากหลายประการไม่ว่าผีคน ผีสัตว์ อย่างเช่นผีไก่หน้อย ยามเมื่อตะวันอับแสงพาเอาตัวลับขอบฟ้าไปแล้ว

ในสมัยก่อนโน้นไฟฟ้าก็ไม่มีผู้คนมักออกจากบ้านในยามนี้ต้องระวังผีไก่หน้อยมองไปทางไหนก็เริ่มมืด หรือยามโพล้เพล้ว่างั้นเถอะ ขณะที่อยู่บนทางเดินไปตามหมู่บ้านบางแห่งหากพบต้นไม้ใหญ่จู่ๆก็มีลูกไก่ร้องเจี๊ยบๆจ๊าบๆวิ่งโผล่ออกมาจากข้างทาง ตอนแรกก็มีสองสามตัววิ่งวนไปมาล้อมหน้าล้อมหลัง ยิ่งเดินไปๆ จำนวนลูกไก่สีขาวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นวิ่งสับสนไปมาพันแข้งขา แต่ก็ไม่จิกตี หรือไม่ทำอันตรายใดๆแก่ผู้พบเห็นเพียงแต่ส่งเสียงให้ผู้คนได้ตื่นเต้นแปลกใจในฝูงไก่หน้อยสีขาว

มองหาแม่ไก่ที่ไหนก็ไม่เห็น....เอ..แปลกแท้ๆ..ลูกไก่มาจากไหน เมื่อฝูงไก่หน้อยสีขาวออกมาหลอกหลอนผู้คนแล้วมันก็พากันวิ่งหายลับไปกับความมืดบางตัวก็หายตัวไปเฉยๆงั้นแหละ ทำเอาผู้คนที่พบเห็นแปลกใจ หรือบางคนอาจขวัญหนีดีฝ่อวิ่งหนีฝุ่นตลบไปในความมืดอาจมีเสียงหลงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเป็นของแถมให้ชาวบ้านตื่นตกใจ จุดไต้ตามไฟออกมาช่วยเหลือ

ผีดาดา

2012-02-18T16:17:00.002+07:00

ผีดาดา เป็นผีประหลาดชนิดหนึ่งที่มีแต่โครงกระดูก ไม่ทราบประวัติว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่ค่อยมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับผีชนิดนี้ เพราะว่ามันเป็นผีที่ขี้อายเนื่องจากไม่ได้นุ่งอะไรเลย จึงไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็น ผีชนิดนี้ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง

นิสัยประจำตัวของผีชนิดนี้ ชอบเที่ยวไปตามไร่นาของชาวบ้านที่อยู่ริมดง กัดกินพืชผลที่กินได้ เช่น ถั่วฝักยาว เป็นต้น จากเรื่องเล่าทีเคยอ่านผ่านๆมา พบเพียงที่ จังหวัดอุดรธานี และ จังหวัดเชียงราย เอกลักษณ์ประจำตัวคือ เป็นผีที่มีแต่โครงกระดูก ร้องเสียงดาๆ และชอบกินถั่วฝักยาว

ผีตาโขน

2012-02-18T16:01:00.000+07:00

ผีตาโขน คือขบวนแห่ใส่หน้ากาก ซึ่งพิธีฉลองจัดขึ้นในวันแรกของพิธีทำบุญ 3 วัน เรียกว่า “บุญพระเวส” ในภาษาไทย เทศกาลประจำปีนี้จะมีขึ้นในเดือน พฤษภาคม มิถุนายน หรือ กรกฎาคม ที่เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ชื่อด่านซ้าย ในจังหวัดเลยของภาคอีสาน

ผู้เข้าร่วมในพิธีนี้จะแต่งกายคล้ายผีและปีศาจใส่หน้ากากขนาดใหญ่ ทำจากต้นมะพร้าวแกะสลักและสวมศรีษะด้วยกระติ๊บข้าวเหนียว ในขบวนแห่จะประกอบไปด้วยการร้องรำทำเพลงอย่างสนุกสนาน

ต้นกำเนิดของพิธีผีตาโขนไม่ปรากฏเป็นที่แน่ชัด แต่ก็พอที่จะท้าวความไปยังตำนานทางพุทธศาสนาได้ว่า ในชาติก่อนหน้าที่จะถือกำเนิดมาเป็นพระพุทธเจ้า พระพุทธองค์ทรงถือกำเนิดเป็นเจ้าชาย ผู้เป็นที่รักยิ่งของทวยราษฎร์ ทรงพระนามว่า พระเวสสันดร กล่าวกันว่าพระองค์ทรงเสด็จออกนอกพระนครไปเป็นเวลานานเสียจนเหล่าพสกนิกรของพระองค์ลืมพระองค์ไปแล้ว และยังคิดว่าพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ไปเสียแล้วด้วยซ้ำไป แต่จู่ ๆ พระองค์ก็เสด็จกลับมา พสกนิกรของพระองค์ต่างปลื้ม ปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงพร้อมใจกันเฉลิมฉลองการเสด็จกลับมาอย่างเอิกเกริกส่งเสียงดังกึกก้อง จนกระทั่งปลุกผู้ที่ตายไปแล้วให้มาเข้าร่วมสนุกสนานรื่นเริงไปด้วย

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผู้ที่เลื่อมใสศรัทธาต่างพากันมาร่วมระลึกนึกถึงเหตุการณ์นี้ด้วยการจัดพิธีต่าง ๆ การเฉลิมฉลองและการแต่งกายใส่หน้ากากคล้ายภูตผีปีศาจ แต่เหตุผลที่แท้จริง เบื้องหลังพิธีนี้ก็อาจจะเนื่องมาจากความจริงที่ว่าชาวนาต้องการกระตุ้นฝนให้ตกต้องตามฤดูกาล และเพื่อเป็นการให้ศีลให้พรแก่พืชผลอีกด้วย

ในวันที่ 2 ของงานบุญนี้ ชาวบ้านจะร้องรำทำเพลงไปตามทางสู่วัด แล้วจึงจุดบั้งไฟเพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่า ขบวนแห่ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว นอกจากนี้ผู้ที่จัดงาน ก็ยังจัดให้มีการประกวดหน้ากากที่สวยงามที่สุด การแต่งกายและผู้ที่รำสวย แล้วยังมีการแจกโล่ห์ทองเหลืองแก่ผู้ชนะในแต่ละวัยอีกด้วย แต่สิ่งที่ชื่นชอบกันมากที่สุด ก็เห็นจะเป็นการแข่งขันเต้นรำ และเมื่อวันสุดท้ายของงานบุญมาถึง ชาวบ้านก็จะไปรวมกันที่วัดโพนชัย เพื่อฟังพระธรรมเทศนา 13 กัณฑ์ แสดงโดยพระภิกษุวัดนั้น

และแล้ววันเวลาแห่งการถอดหน้ากากปีศาจและเครื่องแต่งกาย เพื่อสวมใส่ในปีต่อไปก็มาถึง นับจากนี้ไปพวกเขาต้องกลับไปสู่ท้องนาอีกครั้ง โดยการทำนาเพื่อหาเลี้ยงชีพ ตามอย่างบรรพบุรุษของตนที่สืบทอดกันมา

ผีพนัน

2012-02-18T14:33:00.000+07:00

ชื่อ “ ทวาบร ” มาจากคำว่า ทวิ + อประ หมายถึง 2 : 2 หรือ 2 และอีก 2 ส่วนที่เหลืออยู่ คือ 50 : 50 อันเป็นลักษณะของความไม่แน่นอน อันไม่อาจทำนายผลที่จะเกิดล่วงหน้าได้ ซึ่งเป็นลักษณะของ "ทวาบรยุค"

อันมีคนชั่วและคนดีอยู่ในอัตราส่วนที่เท่ากัน จนไม่อาจกะเกณฑ์ได้ว่าใครจะชนะ ใครจะแพ้ เพราะใครเพลี่ยงพล้ำก่อนก็แพ้ และคำว่าทวาบรยังเป็นแต้มของ เกมสกาโบราณ ที่หากทอดได้แต้มทวาบรแล้ว จะไม่อาจระบุได้ว่าคนที่ได้แต้มดังกล่าวจะชนะหรือแพ้ เพราะผลคือ 50 : 50 จึงจำต้องทอดใหม่

ตัว "ทวาบรเทพ" ซึ่งเป็นเทพผู้ปกครองยุคทวาบรจึงมีลักษณะนิสัยที่ไม่อาจเอาแน่เอานอนได้ดังนามแห่งตนและยุคที่ตนถือครองดังกล่าวมา เทพองค์นี้เป็นสหายของกลีซึ่งเป็นเทพแห่งหายนะและความเสื่อม โดยทวาบรมีฐานะเป็นเทพแห่งการพนัน เพราะการพนันก็เป็นสิ่งที่ให้ผลที่ไม่อาจทำนายล่วงหน้าได้เช่นกัน

หากคนปัจจุบันจะคุ้นเคยกับคำว่า “ ผีพนัน ” มากกว่าคำว่า “ เทพแห่งการพนัน ” แต่อย่างไรก็ตาม บุคคลใดมัวเมาและฝักใฝ่ลาภลอยอันไม่จีรังจากการพนัน บุคคลนั้นเท่ากับว่าอยู่ในอำนาจของทวาบร เพราะได้ขายชีวิตของตนเองและครอบครัวให้กับทวาบรไปเสียแล้ว

เสือสมิง

2012-02-18T12:27:00.000+07:00

เรื่องราวลี้ลับหลายเรื่อง ถูกเล่าขานผ่านการเวลา จนเรียกกันว่าเป็นตำนาน ซึ่งไม่อาจฟันธงได้ว่า เรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงมากน้อยแค่ไหน หรือถูกแต่งเติมอะไรมาบ้างแล้วจากเวลาที่ล่วงเลยมา หลายคนคงเคยได้ยินเรื่องราวของ “เสือสมิง” ซึ่งเป็นตำนานของเสือ ที่ดุร้าย ชอบจับคนกินเป็นอาหาร และเมื่อเสือกินคนเข้าไปมาก ๆ วิญญาณของคนเหล่านั้น ก็สิงอยู่ในกายเสือ ทำให้เสือตัวนั้นมีความอาถรรพ์กว่าเสือธรรมดา สามารถแปลงกายเป็นคนได้ เพื่อหลอกล่อคนให้มาเป็นเหยื่อ และยิ่งเสือสมิงกินคนเข้าไปมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีฤทธิ์มากขึ้นทวีคูณ

นั่นเป็นเพียงเรื่องราวคร่าว ๆ ที่มักได้ยินได้ฟังกัน แต่ยังมีอีกเรื่องราวหนึ่ง เกี่ยวกับการเกิด "เสือสมิง" ที่ไม่ใช่แค่เสือดุร้ายมากินคนแล้วกลายเป็นเสือสมิง แต่เป็นเรื่องของไสยศาสตร์ นั่นก็คือ ผู้ที่มีวิชาอาคมที่เรียกว่า “วิชาเสือ”เรียกเอาวิญญาณของเสือมาสิงในตัวเองผนวกเข้ากับการที่บุคคลผู้นั้น เรียนอาคมทางเดรัชฉานวิชาด้วย เมื่อนานเข้า ทั้งวิชาเรียกเสือและอาคม ทำให้ผู้นั้น กลายเป็นเสือสมิง

และยิ่งถ้าหากเสือตนนี้ได้ไปกินคนเข้า ก็จะกลายเป็นเสือสมิงโดยสมบูรณ์

มีเรื่องเล่าขานและค่อนข้างดังมาก เมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้ว และดูเหมือนว่า กลายเป็นข่าวลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ของประเทศว่า..มีชาวบ้านทางภาคเหนือได้รับความเดือดร้อนที่ว่า มีเสือตัวใหญ่เข้าไปทำร้ายคนในหมู่บ้านแห่งหนึ่งนั้น เป็นที่หวาดกลัวแก่ชาวบ้านจึงได้ไปขอความคุ้มครองจากทหารหน่วย ตชด. เพื่อเข้ามาดูแลความปลอดภัยภายในหมู่บ้าน ฝ่ายทหารหน่วย ตชด. จึงส่งกำลังเข้าไปคุ้มครองและได้ล่าเสือตัวนั่นไปในตัว

กลางดึกคืนหนึ่งนั้น ฝ่าย ตชด. ได้จัดกำลังตรวจตราหน่วยหนึ่ง และส่วนที่เหลือก็เข้าที่พัก บนศาลาที่จัดกันไว้ เป็นที่พักผ่อนนอนหลับ และในตอนดึกคืนนั้น ศาลาที่หน่วย ตชด. พัก เกิดสั่นไหวโยกเอน เมื่อทหารที่นอนตื่นกันลุกขึ้นมาดู กลับเห็นเสือโคร่งขนาดใหญ่ พิงสีตัวอยู่ที่โคนเสาศาลา ทหารกำลังหน่วยนั้น ได้ยิงใส่เสือโคร่งใหญ่นั้น ทำให้เสือตัวนั้นบาดเจ็บและหายไปในความมืด ครั้นรุ่งเช้า หน่วยทหารจึงทำการติดตามแกะรอยเลือดเสือตนนั้นไป

จากการติดตามรอยเลือดนั้น ผลปรากฏว่า รอยเลือดนั้นไปสิ้นสุดที่หลุมเนินดินแห่งหนึ่ง แล้วไม่ปรากฏรอยเลือดนั้นไปทางไหนอีก ทหารที่ติดตามนั้น เห็นเนินดินแล้วจึงตัดสินใจในความสงสัยกันบางอย่าง จึงขุดหลุมเปิดเนินดินนั้น เมื่อขุดลงไปลึกพอประมาณก็ต้องอึ้งกันไปทั้งหมด เพราะสิ่งที่เห็นในหลุมนั้น ปรากฏว่า เป็นศพผู้ชายคนหนึ่งแต่ตัวท่อนล่างนั้น เป็นสภาพของเสือลายพาดกลอน ดูเหมือนว่าเป็นการกลายร่างจากเสือเป็นคนที่ยังไม่สมบูรณ์นั้นเอง จากการถามที่มาของศพชายผู้นี้ ได้ความว่า เป็นคนในหมู่บ้านย่านนั้นและสาเหตุที่ตายเพราะผิดผีจึงตาย ประเด็นน่าสนใจอยู่ที่ว่า ชายผู้นี้ผิดผีอะไร อย่างไร ซึ่งหนังสือนั้นมิได้กล่าวถึงจึงยากต่อการวิเคราะห์ได้

อีกหนึ่งเรื่องเล่าเกี่ยวกับ "เสือสมิง" จากอดีตเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ชื่อว่า ลุงทอง ปัจจุบันเกษียณแล้ว เรื่องราวมีอยู่ว่า มีอยู่ปีหนึ่ง เขาได้ลาพักร้อน 3 วัน เพื่อพักผ่อน แต่การพักผ่อนครั้งนั้น เขาตั้งใจว่าจะไปนั่งห้างที่ทุ่งใหญ่นเรศวร เพื่อดูสัตว์ป่ามากินดินโป่งตอนกลางคืน บรรยากาศดี เย็นสบาย ก่อนจะเข้าป่าครั้งนั้น ได้สั่งภรรยาไว้ว่า...

“ไม่ต้องเข้าไปตามนะ พี่จะเข้าป่า อีก 3 วันพี่จะกลับออกมา”

หลังจากนั้น เขาก็ได้เตรียมสัมภาระที่จำเป็นในการเข้าป่า เขาเล่าว่า เดินเข้าไปลึกมาก พอถึงห้างที่จะพำนัก เพื่อดูสัตว์ในเวลากลางคืน คืนแรกผ่านไปบรรยากาศดีมาก ลมเย็นสบาย เห็น หมูป่า ตัวหัวหน้า

พร้อมหมูตัวเมียแวดล้อมออกมาหาดินโป่งกินตอนกลางคืน ทุ่งใหญ่นเรศวรสมัยนั้น สัตว์ป่าชุกชมมาก ถือเป็นป่าใหญ่ก็ว่าได้

พอถึงวันที่ 2 ตกกลางคืน เขาก็ขึ้นไปนั่งบนห้างเช่นเคย คืนนี้แปลก ฟ้ามืดสนิท ไม่มีดาว ไม่มีแสงจันทร์ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบผิดปกติและแล้วเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดิน เขาตั้งใจฟัง ใจนึกว่า ใครหนอกล้าหาญมาก มาเดินป่าตอนกลางคืน จากนั้นเขาก็ได้ยินเหมือนเสียงเมียตัวเองเรียก

“พี่ทอง พี่ทอง นี่ฉันเอง”

เขามองลงไป เห็นเมีย ถือตะเกียงเจ้าพายุ มายืนอยู่บอกว่า ลูกไม่สบาย ตัวร้อนจัด ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยมาตามพี่ พอเห็นเมียเขาก็ทำท่าจะลงจากนั่งห้างไปหาเมีย แต่ก็เอะใจขึ้นมาว่า...

ทำไม.. ภรรยาถึงรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้, ทำไมถึงกล้าหาญมาในป่าลึกกลางคืน โดยไม่กลัวสิงสาราสัตว์เลย, เวลาคุย จะพยายามหลบสายตาไม่ยอมสบตาเราตรง ๆ, ตะเกียงเจ้าพายุ หากมาจากบ้านน้ำมันตะเกียงน่าจะหมด แต่ทำไมถึงสว่างอยู่ได้ และในมือก็ไม่มีสัมภาระมาเลยมาในชุดคอกระเช้าและผ้าถุง ซึ่งเป็นชุดอยู่บ้าน

เขาตัดสินใจ หันปากกระบอกปืนส่งให้เมีย และพูดว่า “รับปืนพี่ที พี่จะลงไปแล้ว” พอเมียตัดสินใจยื่นมือจะรับกระบอกปืนเขาก็ลั่นไกปืนยิงทันที่ เสียงปืนดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบในคืนราตรีคืนนั้น มีเสียงเสือคำราม และพุ่งพรวดด้วยความเร็วออกไปทางด้านทิศตะวันตก ซึ่งเป็นแนวป่าลึกเข้าไปอีก เขาตกใจมาก ๆ เสือสมิง เหลือเชื่อมาก เสือสมิงมีจริงด้วยหรือ เห็นเป็นตำนาน แต่นี่อะไรกันและศพเมียไปไหน หรือโดนเสือกินไปแล้ว พอรุ่งเช้ารอให้ตะวันโด่ง เขาตัดสินใจกลับบ้าน แต่ยังคาใจเรื่องแปลกเมื่อคืน จึงตัดสินใจเดินลงไปในแนวป่าลึกที่มีเงาทะมึน พุ่งพรวดไปทางนั้น ไม่ไกลนัก เขาก็เห็นเสือลายพาดกลอน ขนาดใหญ่นอนตายอยู่ เห็นอย่างนั้น ก็ตัดสินใจกลับบ้านทันที

พอถึงบ้านเห็นเมียกำลังเล่นกับลูก ก็โล่งอก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ถามเพียงว่า 3 วันนี้ไปไหนมาบ้าง เมียแกตอบว่าไม่ได้ไปไหนพี่อยู่บ้านกับลูกตลอด ลุงทอง บอกว่าเหลือเชื่อมาก ๆ ถ้าไม่เจอกับตัวจะไม่เชื่อ จากที่เคยคิดว่าเป็นตำนาน ที่ไหนได้มีจริงในโลก เขาบอกว่า..การลั่นไกครั้งนั้น ตัดสินใจยิงที่ตะเกียงเจ้าพายุ เพราะพรานเฒ่าเคยสอนว่า เสือสมิง แปลงร่างเป็นคนได้ หากจะฆ่าให้ตาย ให้ยิงที่แสงไฟที่มันถือ ขณะแปลงร่างเป็นคน เพราะนั่นคือหัวใจของมัน

เรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับ "เสือสมิง" เป็นเรื่องที่เล่าขานกันมาปากต่อปาก ใครที่เคยพบเห็นกับตัวก็คงยืนยันได้ว่าอาจจะมีอยู่จริงแต่คนที่ฟังเพียงเขาเล่ามา ก็มิควรปักใจ เพราะเรื่องเล่าหลายเรื่องยิ่งผ่านกาลเวลามายาวนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีสีสันเติมแต่งมากกว่าข้อมูลที่มีอยู่เดิมมากขึ้นเท่านั้น ฟังไว้เพื่อประดับความรู้ดูจะเข้าท่ากว่า และหากวันใดต้องเผชิญหน้ากับ "เสือสมิง"เข้าจริงเรื่องราวที่ฟังเขาเล่ามาก็อาจจะจำเป็นขึ้นมาในทันทีทันใดก็เป็นได้...

วัวธนู คู่ปรับตลอดกาลของ เสือสมิง

วัวธนู หรือ ควายธนู เป็นเครื่องรางของขลังอีกชนิหนึ่งของไทย ไม่พบหลักฐานที่แน่ชัดว่าเริ่มมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ วัวธนู นิยมใช้ในด้านการเฝ้ายาม หรือ บางทีก็ใช้ให้ไปทำร้ายศัตรูได้เช่นกัน มีเรื่องราวมากมายของ วัวธนู ที่มักเกี่ยวข้องกับ เสือสมิง จนกลายเป็นคู่ปรับกันตลอด เมื่อไหร่ที่พรานจะเข้าป่า นอกจากปืนคู่กาย อาหารแห้งแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือ เครื่องรางของขลัง หนึ่งในนั้นก็จะมี วัวธนูอยู่ติดย่ามด้วยเสมอ เมื่อเข้าป่าได้ทำเลที่ตั้งเหมาะแล้ว พรานก็จะสร้างห้างเพื่อไว้ส่องสัตว์จากด้านบน เพื่อง่ายต่อการเล็งหาสัตว์ อีกนัยหนึ่ง คือหลีกเลี่ยงภัยจากสัตว์ล่าเนื้อด้านล่าง เมื่อสร้างห้างเสร็จแล้วพรานจะทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสิ้นก่อนขึ้นห้าง เพราะเมื่อขึ้นห้างแล้วจะไม่ลงจากห้างจนกว่าจะเช้า ก่อนขึ้นห้างก็จะนำวัว ธนู หรือ ควาย ธนุจากย่ามมาบริกรรมคาถาก่อนวางไว้ตรงใต้ห้างเพื่อให้เฝ้ายามในช่วงค่ำคืน

มี เรื่องเล่าขานจากผู้เฒ่าผู้แก่ที่เล่าสืบต่อเนื่องกันมาถึงเรื่องการต่อสู้ ของวัวธนูกับเสือสมิง 4 ตัว ว่า มีพระธุดงค์รูปหนึ่งได้ธุดงค์แสวงหาความสงบเงียบ วันหนึ่งขณะธุดงค์เข้าไปในราวป่าปราศจากบ้านเรือนของผู้คน เป็นเวลาที่ตะวันกำลังจะลาลับขอบฟ้าไปแล้วนั้น สิ่งหนึ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าในสายตาไกลลิบๆ คือ อุโบสถร้างกลางป่า

ระหว่าง ทางนั้นก็ได้พบกับชายชรานุ่งขาวห่มขาวคนหนึ่ง ซึ่งได้ขอติดตามพระธุดงค์ไปด้วยความห่วงใย ระหว่างเดินไปได้พบต้นไผ่ที่โน้มกิ่งลำต้นขวางทาง ชายชราได้หยิบมีดหมอจากย่ามฟันกิ่งไผ่นั้นแล้วจัดการจักเป็นตอกได้กำใหญ่ ก็เดินทางกันต่อไป แต่ขณะเดินไปชายชราก็นำตอกไผ่นั้นมาสานเป็นสิ่งหนึ่ง เมื่อสานเสร็จก็นำใส่ไว้ในย่าม จนกระทั่งเดินมาถึงอุโบสถร้าง

ที่ด้านหลังอุโบสถยังมีศาลาหลังเล็กซึ่งผุพังหลังคาโหว่ และเห็นพระภิกษุ 4 รูปชุมนุมกันอยู่ แต่ก็หาได้ทักทายกับพระธุดงค์และชายชราไม่ อีกทั้งยังก้มหน้าไม่ยอมสบสายตา แต่ที่เห็นนั้นสายตาของพระภิกษุทั้ง 4 หาเหมือนดังสายตาคนปกติไม่ ดูไปเหมือนสายตาของสัตว์ร้าย ชายชราจึงรีบนำพระธุดงค์เข้าไปในอุโบสถร้างและปิดประตูหน้าต่างลงกลอนอย่าง รีบเร่ง แล้วจึงปัดกวาดพื้นอุโบสถให้พอพักอาศัยได้ จากนั้นชายชราได้ล้วงย่ามหยิบเอาเทียนขี้ผึ้งออกมา 2 เล่ม พร้อมธูปสามดอก จุดบูชาพระรัตนตรัย และบอกให้พระธุดงค์ทำวัตรเย็น

เสร็จสิ้นแล้วชาย ชราได้นั่งจักสานตอกไผ่ของแกไปเรื่อยๆ ตรงมุมอุโบสถ จนตะวันลับฟ้าไปแล้ว ทันใดก็มีเสียงของเสือคำราม พร้อมสายลมพัดพา กลิ่นสาบลอยเข้ามา ชายชรากระซิบบอกพระธุดงค์ให้ตั้งสมาธิจิตบริกรรมพระพุทธคุณ มีสิ่งใดผิดปกติอย่าได้สนใจเป็นอันขาด เสียงของเสือนั้นดูใกล้เข้ามาจนได้ยินเสียงหายใจครืดคราด และเสียงตะกุยตะกายที่ประตูอุโบสถ จากเสียงนั้นกะประมาณอย่างน้อย 3-4 ตัว

ทัน ใดนั้นชายชราได้ผุดลุกขึ้นไปที่ประตูอุโบสถ แล้วสอดไม้ไผ่ที่สานนั้นออกไปตามรูช่องดาลอันแล้วอันเล่าจนหมด หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงของสัตว์ต่อสู้กันอย่างรุนแรง จนกระทั่งเสียงนั้นสงบนิ่งไป ครั้นรุ่งเช้าเมื่อเปิดประตูอุโบสถออกมา ปรากฏเห็นเสือโคร่ง 4 ตัว มีขนาด 6 ศอก นอนตายไส้ทะลักออกมา ชายชราได้บอกกับพระธุดงค์ว่า พระภิกษุทั้ง 4 ที่พบเมื่อเย็นวานล้วนเป็นเสือสมิงทั้งนั้น สังเกตได้ว่าที่คอยังมีผ้าเหลืองพันอยู่ทุกตัว และถ้าชายชราไม่มากับพระธุดงค์ด้วย เสือสมิงทั้ง 4 ตัว คงทำอันตรายแก่พระธุดงค์ไปแล้ว

ส่วนที่ชายชราจักสานไม้ไผ่นั้น เป็นวัวธนู

วัวธนูนั้นสร้างขึ้นจากวัตถุแต่ละชนิดได้ 3 ประเภท คือ

1. วัวทอง เป็นวัวธนูชั้นหนึ่งสร้างขึ้นด้วยโลหะอาถรรพ์ มีตะปูตรึงโลงศพ เหล็กขนันผีตายทั้งกลม งั่ง (ตัวยาซัดทองชนิดหนึ่ง) ทองแดงเถื่อน ดีบุก ทองขวานฟ้า เงินปากผี ทองยอดนพศูล นำมาหล่อหลอมเข้าด้วยกันแล้วลงอักขระตามตำราที่บังคับ หรือหล่อเป็นโคถึกหรือกระทิงโทน

2. วัวขี้ผึ้ง เป็นวัวธนูชั้น 2 ท่านให้ใช้ขี้ผึ้งปิดหน้าผีตายโหง ผีตายทั้งกลม ผสมด้วยผมผีตายพราย ผมผีตายลอยน้ำ ตานกกด ตาแร้ง ตาชะมด กำลังวัวเถลิง เผาไฟให้ไหม้บดเป็นผงผสมกับเถ้าฟอนเจ็ดป่าช้าแล้วนำไปคลุกกับขี้ผึ้งปั้น เป็นรูปวัวหรือควายก็ได้ เสกด้วยอาการ 32 บางตำราเพิ่มคนเลี้ยง 1 คน

3. วัวไม้ไผ่ เป็นวัวธนูชั้น 3 ใช้ชั่วคราวในเวลาฉุกเฉิน ให้ใช้ไม้ไผ่ที่ขึ้นคร่อมทาง กลั้นหายใจตัดด้วย นะโม ตัสสะ กะทีเดียวให้ขาดจากกัน นำมาสานเป็นรูปหัววัว คล้ายเฉลวปักหม้อยาแผนโบราณ

กล่าว สำหรับวัวธนูนั้น มีอิทธิฤทธิ์ 108 ยอดยิ่งในโชคลาภค้าขาย เป็นเสน่ห์ เมตตามหานิยม เรียกคู่ แก้เคราะห์ร้าย เฝ้าบ้านกันขโมย ป้องกันอาถรรพ์คุ้มครองบ้าน ป้องกันปราบปรามภูตผีปีศาจ คุณไสยมนต์ดำ สรรพคุณล้ำเลิศไม่มีภัยอันตรายใดๆ จะกล้ำกรายได้เลย

_________________________________________

สมิง มาจากภาษาตะเลง หมายถึง พระเจ้าแผ่นดิน, เจ้าเมือง, ผู้ปกครอง, ผู้เป็นใหญ่, เจ้า ฯลฯ โดยอาจหมายถึง

เสือสมิง, เสือที่เชื่อว่า เดิมเป็นคนที่มีวิชาอาคมแก่กล้า แล้วต่อมาสามารถจำแลงร่างเป็นเสือได้ หรือเสือที่กินคนมาก ๆ เข้า เชื่อกันว่า วิญญาณคนตายเข้าสิง ต่อมาสามารถจำแลงร่างเป็นคนได้ เรียกว่า เสือสมิง

สมิงพราย, เจ้าแห่งผี เช่น ปู่เจ้าสมิงพราย ในเรื่องพระลอ

สมิงทะเลปากดำ, งูทะเลมีพิษ ชนิด Laticauda laticaudata ในวงศ์ Hydrophiidae พบได้ในประเทศไทย

สมิงทะเลปากเหลือง, งูทะเลมีพิษ ชนิด Laticauda colubrina ในวงศ์ Hydrophiidae พบได้ในประเทศไทย

สมิง (ตำแหน่ง), ตําแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายมอญ เช่น สมิงพระราม ในเรื่องราชาธิราช

สมิงมิ่งชาย, ชายชาติทหาร

สมิงทอง, ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง

เขาสมิง, อำเภอในจังหวัดตราด

สมิง เกียรติเพชร, นักกีฬาชาวไทย

ภูสมิง หน่อสวรรค์, นักดนตรีชาวไทย

สมิงบ้านไร่, ภาพยนตร์ไทยเมื่อ พ.ศ. 2507

แม่ซื้อ

2012-02-15T17:47:00.001+07:00

แม่ซื้อ เชื่อว่าเป็นเทวดา หรือ วิญญาณที่คอยดูแลเด็ก เด็กทุกคนที่เกิดมาต้องมีแม่ซื้อประจำวันเกิดคอยดูแล เพื่อปกปักรักษาไม่ให้เด็กเจ็บไข้ได้ป่วย เชื่อว่ามี 7 ตนอยู่ประจำวันได้แก่

วันอาทิตย์ ชื่อว่า “วิจิตรมาวรรณ” มีหัวเป็นสิงห์ มีผิวกายสีแดง
วันจันทร์ ชื่อว่า “วรรณนงคราญ” มีหัวเป็นม้า มีผิวสีขาวนวล
วันอังคาร ชื่อว่า “ยักษบริสุทธิ์" มีหัวเป็นมหิงสา (ควาย)" ผิวกายสีชมพู
วันพุธ ชื่อว่า ” สามลทัศ” มีหัวเป็นช้าง ผิวกายสีเขียว
วันพฤหัสบดี ชื่อว่า “กาโลทุกข์” มีหัวเป็นกวาง มีผิวกายสีเหลืองอ่อน
วันศุกร์ ชื่อว่า “ยักษ์นงเยาว์” มีหัวเป็นโค ผิวกายสีฟ้าอ่อน
วันเสาร์ ชื่อว่า “เอกาไลย์” มีหัวเป็นเสือ ผิวกายสีดำ ทุกตนทรงอาภรณ์ (เสื้อผ้า) สีทอง

ภาคอีสานหรือภาคกลาง ก็ยังจัดทำพิธีแม่ซื้อ หรือพิธีการนำเด็กทารกมาใส่กระด้งร่อน เพื่อบอกกล่าวแก่ แม่ซื้อว่ามีคนรับลูกไปเลี้ยงแล้ว โดยกล่าวให้ทราบว่าว่า“สามวันลูกผี สี่วันลูกคน ลูกของใคร ใครเอาไปเน้อ”

ภาคเหนือ “แม่ซื้อ” จะหมายถึงเทวดาที่คุ้มครองเด็กแรกเกิดหรือเป็นเทวดาประจำตัวทารก ซึ่งก็จะมี ๗ นาง แต่ละนางก็จะมีชื่อเรียกและการแต่งกายคล้ายกับทางภาคกลางที่กล่าวข้างต้น

ภาคใต้ “แม่ซื้อ” เป็นสิ่งเร้นลับที่อยู่ในความเชื่อของชาวบ้าน ไม่มีตัวตน จะมีฐานะเป็นเทวดาหรือภูตผีก็ไม่ปรากฏชัด ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของทารกตั้งแต่แรกเกิดจนอายุ ๑๒ ขวบ มีด้วยกัน ๔ ตนเป็นผู้หญิงชื่อ ผุด ผัด พัดและผล แต่ในบททำขวัญเด็กของ "นายพุ่ม คงอิศโร" หมอทำขวัญจังหวัดสงขลา กล่าวว่าแม่ซื้อมีทั้งชายและหญิงดังบททำขวัญที่ว่า

“แม่ซื้อสี่คน ชื่อเสียงชอบกลทั้งหญิงทั้งชายเพ็ดทูล เพ็ดพล่าน เพ็ดทนเพ็ดทาน อาจารย์กดหมาย เรียกว่าปู่ตา รักษาร่างกาย แม่ซื้อผู้ชาย เร่งคลายออกมา นางกุมารี นางเอื้อย นางอี นางนาฏสุนทรี ที่เฝ้ารักษา เชิญมาแม่มา บูชาส่าหรี”

ส่วนในบททำแม่ซื้อของ "นายปาน เพชรสุวรรณ" จังหวัดนครศรีธรรมราชบอกว่า “แม่ซื้อ” เดิมเป็นเทพธิดา พระอิศวรมีบัญชาให้ “อันตรธานหายกลายเป็นแม่ซื้อ ลงมารักษาทารก” ตามความเชื่อ แม้ว่าแม่ซื้อจะถือว่าเป็นพี่เลี้ยงทารกก็จริงอยู่ แต่บางครั้งก็ให้โทษได้เช่นกัน

มีการแปลงเพศพันธุ์เป็นสิ่งต่างๆหลอกหลอนให้ทารกตกใจ หรือเจ็บป่วยได้ ดังนั้น เพื่อให้ทารกหายเป็นปกติ จึงมีการจัดพิธี “ทำแม่ซื้อ”หรือ “เสียแม่ซื้อ”ขึ้น บางครอบครัวแม้ทารกจะไม่มีอาการผิดปกติใดๆ ก็ยังทำพิธีดังกล่าวอยู่ดี ทั้งนี้ ด้วยเชื่อว่าจะเป็นสิริมงคลแก่เด็ก สำหรับพิธี”ทำแม่ซื้อ” หรือ “เสียแม่ซื้อ”นั้นหมายถึงพิธีกรรมที่จัดขึ้นเพื่อให้เด็กทารกหายจากอาการสะดุ้งผวา หรือการเจ็บไข้ได้ป่วย และได้รับการดูแลรักษาด้วยดีจากแม่ซื้อการทำพิธีมักจะทำในวันเกิดของเด็ก หากเป็นวันข้างขึ้นก็ให้ใช้วันคี่ ข้างแรมให้ใช้วันคู่

ตำนานนางกวัก

2012-02-15T13:15:00.001+07:00

ตำนานนางกวัก

ตำนานนางกวัก เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสมัยพุทธกาล เป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 2,500 ปีมาแล้ว แต่ทุกวันนี้ก็ยังเห็นนางกวักนั่งกวักอยู่ทั่วไป แม้แต่ในบริษัทใหญ่ๆ ทำธุรกิจไฮเทค ก็ยังเคยเห็นนางกวักแอบไปนั่งกวักอยู่ตามความเชื่อของผู้บริหารระดับสูง ส่วนร้านค้าย่อยข้างถนนก็เห็นนางกวักอยู่เกลื่อน ทั้งยังมีนางกวักยุคใหม่ที่ไม่ได้เป็นรูปปั้นแบบไทยนั่งกวักค้างมืออย่างแต่ก่อน กลับมีกลไกให้เคลื่อนไหวได้เสียด้วย แต่รูปร่างหน้าตากลายเป็นแมวนำโชคในการ์ตูนญี่ปุ่นไป ซึ่งก็ได้รับความนิยมเอาไปนั่งกวักเรียกลูกค้าแทนนางกวักแบบเดิมเหมือนกัน

ประวัติของนางกวักกล่าวไว้ว่า ในสมัยพุทธกาล มีสามีภรรยาคู่หนึ่ง สามีชื่อ สุจิตตพราหมณ์ ภรรยาชื่อ สุมณฑา มีภูมิลำเนาอยู่ที่เมืองมิจฉิกาสัณฑนคร ใกล้กรุงสาวัตถี ในชมพูทวีป มีอาชีพค้าขายสินค้าเล็กๆ น้อยๆ มีรายได้พอเลี้ยงครอบครัวอยู่รอดไปวัน ๆ

ต่อมา 2 สามีภรรยาคิดจะขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้น เมื่อมีรายได้มากพอจะตั้งเนื้อตั้งตัว จึงตัดสินใจซื้อเกวียนเพื่อบรรทุกสินค้าไปขายยังต่างเมือง และซื้อสินค้าต่างเมืองกลับมาขายที่เมืองมิจฉิกาสัณฑนคร ซึ่งบางครั้งบุตรสาวที่ชื่อ "สุภาวดี" ก็ขอติดตามบิดามารดาไปด้วย ระหว่างเดินทางไปต่างเมืองกับบิดามารดานั้น สาวน้อยสุภาวดีมีโอกาสได้ฟังธรรมจาก "พระกุมารกัสสปเถระ"[1] ขณะจาริกแสดงธรรมเทศนาตามหมู่บ้านต่างๆ นางรู้สึกซาบซึ้งพระธรรมจนเข้าถึงพระรัตนตรัย

พระกุมารกัสสปเถระ เอตทัคคะในทางผู้แสดงธรรมได้วิจิตร

เมื่อพระกุมารกัสสปเถระ เห็นนางเลื่อมใสศรัทธาเช่นนั้น จึงได้กำหนดจิตรวมพลังซึ่งเป็นอำนาจจิตของพระอรหันต์ ประสิทธิ์ประสาทพรสาวน้อย "สุภาวดี" และครอบครัว ให้เจริญรุ่งเรืองด้วยทรัพย์สินเงินทองจากอาชีพค้าขาย และยังได้ประสิทธิ์ประสาทพรเช่นนี้ทุกครั้งที่นางไปฟังธรรมด้วยความมุ่งมั่น

เมื่อบิดามารดาเดินทางไปค้าขายอีกเมือง นางสุภาวดีก็มีโอกาสได้ฟังธรรมจาก "พระศิวลีเถระ" ซึ่งจาริกไปแสดงธรรมตามตำบลต่างๆ เช่นกัน จนนางมีความรู้แตกฉานในหลักธรรม และได้รับเมตตาจากพระศิวลีเถระเช่นเดียวกับที่ได้จากพระกุมารกัสสปเถระ

พระสีวลีเถระ พระอรหันต์ผู้บันดาลลาภผล และความอุดมสมบูรณ์

พระศิวลีเถระ นั้นนับว่ามีความมหัศจรรย์แตกต่างจากคนทั่วไปคือท่านอยู่ในครรภ์มารดาถึง 7 ปี 7 เดือน 7 วันก่อนคลอด ทำให้เป็นผู้มีพลังจิตกล้าแข็ง เมื่อท่านกำหนดจิตให้พรนางสุภาวดี พรของท่านจึงมีพลังเป็นพิเศษ ด้วยบุญบารมีที่สาวน้อยสุภาวดีได้รับพรจากพระอรหันต์ถึง 2 องค์ เมื่อนางติดเกวียนบิดามารดาไปค้าขายที่เมืองใด จึงทำให้ค้าขายได้คล่อง ต่างจากครั้งที่นางไม่ได้ไป ซึ่งท่านสุจิตตพราหมณ์ และท่านสุมณฑา บิดามารดาก็รู้สึกถึงความแตกต่างนี้ว่ามาจากบุญบารมีของบุตรสาว จึงให้นางติดเกวียนไปด้วยทุกครั้ง จำทำให้ครอบครัวร่ำรวยมั่งคั่งขึ้นทุกทีถึงขั้นเศรษฐี และยังมั่งคั่งขึ้นไปอีกเรื่อยๆ

พระสีวลีเถระ

ต่อมาเมื่อร่ำรวยเป็นเศรษฐีแล้ว ท่านสุจิตตพราหมณ์ ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าฟังธรรมจากพระพุทธองค์ บังเกิดศรัทธาแรงกล้า และปฏิบัติธรรมอยู่ในขั้นโสดาบันบุคคล ได้ถวายอุทยานชื่อ อัมพาฎกวัน อุทิศเป็นสังฆทานให้เป็นที่พักพระภิกษุสงฆ์ ทั้งยังสร้างวิหารหลังใหญ่ไว้กลางอุทยานเป็นวัดขึ้น ตั้งชื่อว่า วัดมัจฉิกาสัณฑาราม และนิมนต์พระสุธรรมเถระ มาเป็นเจ้าอาวาส

ท่านสุจิตตพราหมณ์ ยังเป็นคนที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ชอบช่วยเหลือคน เมื่อเดินทางไปค้าขายยังเมืองไกล ท่านก็ประกาศถามพระภิกษุสงฆ์ พระภิกษุณีตลอดจนประชาชนผู้เป็นพุทธบริษัททั้งหลายรวมทั้งผู้ที่นับถือนิกายอื่นด้วยว่า ใครจะไปทางเดียวกับท่านบ้าง ซึ่งบางครั้งก็มีคนแจ้งความประสงค์นับพัน ท่านก็จัดเกวียนรับคนเหล่านั้นไปด้วยตามประสงค์ ทำให้ผู้คนต่างสรรเสริญในคุณงามมีจิตเมตตาต่อผู้คนทั่วไปของท่าน และเมื่อพูดกันถึงท่านสุจิตตพราหมณ์ ก็จะพูดกันถึงอานุภาพความขลังของสาวน้อยสุภาวดีที่ทำให้บิดามารดาร่ำรวย้วย จึงพากันยกย่องบูชาในอานุภาพของนางที่ดลบัดดาลให้เกิดโชคลาภทางการค้า

กาลเวลาผ่านไป จนท่านสุจิตตพราหมณ์ และท่านสุมณฑาละสังขาร ส่วนนางสุภาวดีก็แก่ชราจนละสังขารตามบิดามารดาไป แต่คุณงามความดี ความขลัง และความศักดิ์สิทธิ์ของนางสุภาวดีก็ยังได้รับการเชื่อถือ กราบไว้บูชาต่อไป ผู้ที่ให้ความเคารพนับถือนาง มีคนที่อยู่ในวรรณะทั้ง 4 ครบทุกวรรณะคือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ และ ศูทร เมื่อจะปรารถนาให้ตนร่ำรวยจากการค้า ก็จะหารูปปั้นของนางสุภาวดีมาตั้งบูชา และอัญเชิญวิญญาณของนางมาสถิตในรูปปั้น

ต่อมาเมื่อมีผู้ที่เคารพกราบไหว้รูปปั้นนางแล้วร่ำรวยรุ่งเรืองขึ้นจากการค้า ก็มีผู้ศรัทธานิยมทำตามกันมากขึ้น และแพร่หลายกว้างขวางออกไป

เมื่อพุทธศาสนาและลัทธิพราหมณ์ได้แพร่เข้ามาสู่สุวรรณภูมิ พวกพราหมณ์ซึ่งนิยมทางพิธีกรรมและเวทมนตร์คาถาต่างๆ ก็ได้นำรูปปั้นของนางสุภาวดีเข้ามาด้วย โดยจำลองมาจากท่านั่งขายของบนเกวียนและทำเป็นรูปกวักมือให้คนเข้ามาหาหรือมาซื้อสินค้า แต่แรกก็ทำขึ้นไว้เพื่อกราบไหว้บูชาเอง ต่อมาเมื่อมีผู้เลื่อมใส จึงทำตัวเป็นอาจารย์ปลุกเสกรูปปั้นนี้แจกจ่ายให้ผู้ที่ทำการค้า จนรูปปั้นแม่นางสุภาวดีได้รับความนิยมในหมู่ผู้ทำมาค้าขาย และขยายไปทั่ว ซึ่งได้เรียกกันตามท่านั่งของนางว่า “นางกวัก”

2,500 กว่าปีแล้วที่นางสุภาวดีนั่งกวักมือเรียกลูกค้า จนพัฒนาขึ้นเป็นขยับมือกวักได้ ถ้านางไม่ขลังศักดิ์สิทธิ์จริงแล้ว คงไม่ได้นั่งกวักมาจนถึงทุกวันนี้

________________________________________

[1] พระกุมารกัสสปเถระ เอตทัคคะในทางผู้แสดงธรรมได้วิจิตร

ในพระบาลีปรากฏพระเถระที่มีนามว่า “กัสสปะ” อยู่หลายองค์ จึงต้องมีการกำหนดชื่อให้แตกต่างกัน คือ

๑. พระมหากัสสปะ ท่านเป็นพระมหาเถระที่ทรงคุณอันยิ่งใหญ่ มีอาวุโสมาก จึงเรียกกันว่า มหากัสสปะ

๒. พระอุรุเวลกัสสปะ ท่านบวชเป็นฤษีตำบลอุรุเวลา จึงได้ชื่อว่า อุรุเวลกัสสปะ

๓. พระนทีกัสสปะ ท่านบวชเป็นฤษีอยู่ที่คุ้งมหาคงคานที จึงได้ชื่อว่า นทีกัสสปะ

๔. พระคยากัสสปะ ท่านบวชเป็นฤษีอยู่ที่คยาสีสประเทศ จึงได้ชื่อว่า คยากัสสปะ

๕. พระกุมารกัสสปะ เพราะท่านบวชตั้งแต่เวลาที่เป็นเด็ก จึงได้ชื่อว่า กุมารกัสสปะ

การที่ท่านพระกุมารกัสสปเถระ ท่านนี้ได้รับการสถาปนาจากพระบรมศาสดาให้อยู่ในตำแหน่งที่เป็นเลิศกว่าเหล่าภิกษุสาวกทั้งหลายผู้แสดงธรรมได้วิจิตร นั้นก็เนื่องด้วยเหตุ ๒ ประการคือ อัตถุปปัติเหตุ (เหตุเกิดเรื่อง) คือ เมื่อจะกล่าวธรรมกถา ก็ยกเอาคาถาแค่สี่บทมาตั้ง แล้วนำเอาข้อเปรียบเทียบและเหตุผลมาประกอบเข้ากับบทเหล่านั้น ทำให้พระไตรปิฎกซึ่งเป็นพระพุทธดำรัส มีทั้งแบบต่ำและแบบสูงแสดงอยู่ อีกทั้งพระธรรมกถานั้นจะพร้อมไปด้วยอุปมาและเหตุทั้งหลาย กล่าวเสียอย่างวิจิตรทีเดียว และอีกเหตุหนึ่งก็คือเนื่องด้วยท่านได้ตั้งความปรารถนาในตำแหน่งนั้นตลอดแสนกัป

ผีพราย

2012-02-15T12:22:00.001+07:00

ผีพราย

ส่วนใหญ่มีถิ่นที่อยู่อยู่ในน้ำมากกว่าบนบก พราย เชื่อกันว่าเป็นจิตวิญญาณชนิดหนึ่งที่มีขนาดเล็กสุด (ลำดับของดวงจิตวิญญาณที่สามารถปรากฏให้รับรู้ได้ คือ พราย ภูติ ผี ปีศาจ) ส่วนใหญ่มักมีที่มาจากการหมักหมมของซากพืชหรือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กๆดวงจิตวิญญาณนี้มักแสดงตน (มีลักษณะเป็นดวงไฟเรืองแสง) เพื่อหาสถานะที่อยู่โดยเข้าทดแทนในบางส่วนของร่างมนุษย์ สัตว์ซึ่งถือว่าดีกว่าสถานะเดิม (สิงสู่) ด้วยการหลอกล่อให้ยอมรับ ลุ่มหลง

ภาพวาดจากเทพปกรณัมของกรีก ชื่อ Hylas and the Nymphs ฝีมือ John William WaterhouseHylas เป็นหนุ่มน้อยคนสนิทของเฮอร์คิวลิส ระหว่างเดินทาง เขาไปตักน้ำที่ลำธารแห่งหนึ่งเหล่านางพรายน้ำเห็นหนุ่มหล่อก็ชอบใจ เลยฉุดลงไปอยู่กับนางเสีย

ผีพราย ส่วนมากจึงมักปรากฏร่างเป็นผู้หญิง นางไม้ บางทีก็จัดเข้าพวกผีพรายได้เช่นกัน เช่น พรายตะเคียน พรายตานี เป็นต้น หรือแม้แต่ผีทะเล หรือผีน้ำ ก็จัดเป็นพรายด้วยเช่นกัน เช่น พรายทะเล พรายน้ำ แต่ว่าพรายน้ำที่เป็นฟองผุดๆ ขึ้นจากน้ำนั้น เป็นคนละอย่างกัน

นอกจากนี้ ในเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ยังปรากฏผีพรายด้วย คือโหงพราย แต่ในเรื่องขุนช้างขุนแผน คาดว่าน่าจะเป็นผีผู้ชายมากกว่า

ความเชื่อโบราณของไทยล้านนา

ผีพราย หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า "พราย" หมายถึงผีหรือวิญญาณที่ชอบแฝงเร้นสิงสู่ในร่างคนประเภทหนึ่ง อีกประเภทหนึ่ง หมายถึงวิญญาณของหญิงที่ตายเนื่องจากการคลอดลูก ทั้งสองประเภทนี้ต่างมีเรื่องราวที่น่าสนใจ โดยเฉพาะข้อมูลเชิงวัฒนธรรมความเชื่อ

ผีพรายประเภทแรก เชื่อกันว่าเป็นผีในสายตระกูลของคนที่ถูกสิง ผีนั้นไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จึงมาอาศัยร่างของลูกหลานหากิน สำหรับคนที่ถูกสิง บางท้องถิ่นระบุว่าเป็นหญิงตั้งแต่วัยเริ่มมีประจำเดือนจนถึงวัยชรา แต่โดยทั่วไปแล้วไม่ได้ระบุเพศ ส่วนวัยมักเป็นวันกลางคนจนถึงวัยชรา

การเข้าสิงของผีพรายมีวัตถุประสงค์เพื่ออาศัยหากินของสดของคาว ขณะเดียวกันก็เกาะกินเลือดเนื้อและอวัยวะภายในของผู้ถูกสิง ทำให้ผู้ถูกสิงมีอาการอ่อนเพลีย ผอม สีผิวซีดเซียว วัน ๆ ได้แต่นอนซมอยู่เหมือนไร้เรี่ยวแรง แต่ถ้าปลอดคนจะมีแววตาแจ่มใสวาวโรจน์ มีเรี่ยวแรงกระฉับกระเฉง และลุกจากที่นอนไปหากินของสดของคาวตามในครัว ใต้ชานเรือน เป็นต้น หากหาของสดของคาวไม่ได้ จะควักกินกะปิ ปลาร้า เศษกระดูก ก้างปลา กระทั่งเลียครก เลียเขียง ถ้วยชาม ตามแต่จะทำได้ จากนั้นจึงรีบเข้าไปนอนที่เดิม ทำทีเหมือนไม่ได้ลุกไปไหน หากคราวใดที่บังเอิญมีคนพบเห็นขณะที่กำลังสาระวนการกิน การเลียอยู่ ผู้ถูกผีสิงจะมีอาการอ่อนแรงและทรุดอยู่ตรงนั้น

พฤติกรรมของผู้ถูกสิงไม่สามารถบิดบังอยู่ได้นาน เมื่อญาติรู้ทัน บางครอบครัวจัดเวรยามเฝ้า บางครอบครัวถึงขั้นล่ามโซ่กักกัน เมื่อไม่ได้ออกไปไหน ผีพรายจะหันมาเกาะกินตับไตไส้พุง ดูดกินเลือด น้ำเมือก น้ำเหลืองไปทีละน้อย จนกระทั่งเจ้าของร่างเสียชีวิต บางรายผีพรายจะออกจากร่างไปเลย หรือบางรายยังอาศัยร่างคนไปอีกระยะหนึ่งจนร่างกายเริ่มมีกลิ่นเน่า ถึงจะออกไป

เมื่อมีคนในครอบครัวถูกผีพรายสิง ญาติจะพยายามหาหมอมารักษา ซึ่งหมอก็จะรักษาตามพิธีหากไม่ได้ผลจะปรับเปลี่ยนวิธีการไปเรื่อย ๆ สำหรับพิธีของหมอจะเริ่มใช้วิธีที่อ่อนโยนด้วยการเจรจาชักชวนให้ผีออกมากินอาหารที่เรียกว่า "จอบพราย" โดยหมอจะพูดจาชักจูงเพื่อ "จอบ" คือล่อให้ผีออกมากินเนื้อสด ปลาสดที่เตรียมไว้แทนการแฝงในร่างของคน หากไม่สำเร็จเปลี่ยนเป็นวิธีอื่นได้แก่ การเต็กพราย สูตรกวม ตัดพราย และรมพราย

เต็กพราย คำว่า "เต็ก"หมายถึงบังคับ ในที่นี้จะเป็นการบังคับแกมขอร้องด้วยอาคม โดยหมอจะจัดเตรียมอาหารที่ปรุงด้วยเนื้อสด ปลาสด พร้อมเครื่องบัดพลี แล้วร่ายอาคมเพื่อเรียกผีออกมาสิงในไข่สด ตัวอย่างอาคมเรียกผีบทหนึ่งว่า

"โอม ปิ๊ดนะเลก กูจักเสกผีอันอยู่ในเนื้อ
กูจักเสกเสืออันอยู่ในฅิง จุ่งจักออกมาร่ำงับจับใส่ไข่กูเนอ
สามสิบเสือนางเนื้อ สามสิบเอ้ยนางพราย
จุ่งจักออกร่ำงับจับใส่ไข่กูเนอ โอมสวาหาย ฯ
นางเอ้ย นางอี นางยี่ นางสาม พรายขุมพรายดำ
จุ่งออกมาร่ำงับยังเครื่องปูชา ทั้งหลายมวลฝูงนี้
นางพรายอยู่ทิสะหนใด หื้อหนีไปทิสะหันนั้น บัดนี้เต๊อะ

เมื่อร่ายอาคมครบสามจบ หมอจะนำไข่ไก่สดมาเสก แล้วเกลือกไปตามสรรพางค์กายของคนที่ถูกสิง ตัวอย่างอาคมที่ใช้เสกไข่บทหนึ่งว่า

"สัพเพ เมตตัง กะโรถะ
มะนุสิยา จะ รักขันโต จะ
สันติ เย พะลิง ตัสสฺมา สิเน
รักขะถะ อัปปะมัตตาฯ

จากนั้นหมอจะเสกใบพลูด้วยอาคมดังกล่าว เอาไข่วางตั้งบนใบพลู ถ้าไข่ตั้งอยู่ได้แสดงว่าผีพรายออกมาอยู่ในไข่สดแล้ว แต่ถ้าไข่ล้มผีพรายยังไม่ออกมา กรณีที่ทราบว่าผีอยู่ในไข่แล้ว หมอจะนำไข่ไปใส่ภาชนะพร้อมเครื่องบัดพลีไปปล่อยให้ไหลลอยไปตามลำน้ำ และกรณีที่ผีไม่ออก หมอจะหาวิธีอื่นต่อไป

ผีพราย อีกประเภทหนึ่ง คือวิญญาณของหญิงที่ตายเนื่องจากการคลอดลูก ไม่ว่าจะเป็นการตายทั้งกลมหรือตายหลังจากการคลอด จริงอยู่ชาวล้านนาเรียกผีตายทั้งกลมว่า "ผีตายกลม" แต่หลังจากที่ผ่าลูกออกจากท้องแล้วแยกกันฝัง ผีของหญิงผู้เป็นแม่จะเรียก "ผีพราย" ส่วนผู้ที่ตายหลังจากการคลอด หากกล่าวถึงระยะเวลาแล้ว นับเอาตั้งแต่ตายทันทีขณะคลอดลูกออกที่เรียกกันว่า "ลูกตกฟาก แม่ตากหงาย" ไปจนกระทั่งตายในช่วงที่อยู่ไฟ ถ้าตายในระยะเวลาดังกล่าวถือว่าวิญญาณเป็น "ผีพราย" เช่นกัน

การตายของหญิงในสภาพนี้ เชื่อว่าวิญญาณของผู้ตายมีความรักและผูกพันต่อลูกและผัวเป็นอย่างยิ่ง จึงเฝ้าวนเวียนพยายามหาทางเอาลูกและผัวไปอยู่กับตนในเมืองผี ชาวบ้านได้คิดหาวิธีรักษาชีวิตลูกผัวคนตายไว้ อันดับแรกมักจะให้ผัวไปบวชอยู่วัดไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน ทันทีที่เมียตาย ส่วนลูก ชาวบ้านเชื่อว่ามี
ผีพ่อเกิดแม่เกิดคอยคุ้มครองอยู่ คงมีแต่การใช้เครื่องรางป้องกันเท่านั้น และเพื่อตัดสายสัมพันธ์โดยเฉพาะระหว่างผัวกับเมีย จึงนิยมให้มีพิธี "ตัดพราย" ขึ้น

ทันทีที่ผู้เป็นผัวลาสิกขา ญาติจะจัดเตรียมเครื่องประกอบพิธี อันมีกระบะบัดพลีใส่ผักสด ปลาสด เนื้อสด เครื่องสำอาง กระจก หวี เครื่องประดับพร้อมหุ่นปั้นรูปผู้หญิงไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเชิญพ่อหมอผู้ชำนาญในไสยเวทย์เป็นผู้ประกอบพิธี ซึ่งเริ่มด้วยการให้ผู้เป็นผัวนั่งเหยียดเท้าไปแตะกระบะบัดพลี พ่อหมอจะโยงสายสิญจน์จากศีรษะผู้เป็นผัวไปผูกกับหุ่นปั้นในกระบะ จากนั้นจึงร่ายอาคมแล้วใช้มีดหมอตัดสายสิญจน์ เมื่อตัดขาดแล้วนำกระบะไปลอยให้ไหลไปกับกระแสน้ำ ส่วนผู้เป็นผัว พ่อหมอจะทำพิธีปัดรังควาญพร้อมรดน้ำมนต์ เสร็จแล้วให้กลับไปนุ่งขาวห่มขาวรักษาศีลที่วัดไม่น้อยกว่าสามวัน

ส่วนผีพรายที่มีการนำมาเลี้ยงเพื่อประโยชน์ต่าง ๆ อาทิ ทำให้หญิงหลงรัก ช่วยกระซิบบอกเหตุการณ์หรือทำนายทายทักนั้น เกิดจากการที่ผู้มีอาคมไปลนเอาน้ำมันจากคางและหัวนมของหญิงตายทั้งกลมจากหลุมฝังศพมาหุงปรุงเป็น "น้ำมันพราย"

ผู้ที่ไปเอาน้ำมันพรายได้ต้องเป็นผู้แก่กล้าทางวิทยาคม เมื่อทราบว่ามีการตายทั้งกลมที่ไหน ฝังไว้ที่ใด จะจัดเครื่องพิธีไปขุดเอาศพให้นั่งพิงในหลุมแล้วทำพิธีลนเอาน้ำมันพราย พร้อมร่ายมนต์เรียกพรายไปด้วย เมื่อได้น้ำมันแล้วจะถอนผมศพเส้นหนึ่งใส่ในน้ำมันพราย จากนั้นจึงนำไปหุงรวมกับสีผึ้งและน้ำมันจากเมล็ดพืชอื่น ๆ แล้วเอาผสมน้ำมันจันทน์ไว้ใส่ในผอบ เสร็จแล้วกลบฝังศพไว้เรียบร้อย แล้วตอกหลักอาคมไขว้ไว้บนหลุมเพื่อสะกดวิญญาณที่เหลือมิให้ออกไปได้

น้ำมันพรายที่ได้จะมีวิญญาณพรายสิงอยู่ ผู้มีน้ำมันพรายจะต้องปลูกศาลให้อยู่ พร้อมเลี้ยงดูด้วยเนื้อสด ปลาสด หรือไข่สด เป็นระยะ ๆ เวลาจะไปไหน หากต้องการให้พรายไปด้วย ก็จะบอกกล่าวให้พรายรู้ พรายจะติดตามไปเพื่อรับใช้ตามที่ต้องการจะใช้ ข้อสำคัญต้องเลี้ยงดู เซ่น วักอยู่เสมอ และผู้มีน้ำมันพรายจะต้องรักษาความเข้มขลังทางอาคมไว้ตลอด เมื่อใดที่ไม่ได้ดูแลเอาใจใส่หรือมีเหตุให้มนต์คลายความขลัง ผีพรายจะอาละวาดทำร้ายทั้งเจ้าของและครอบครัวให้เดือดร้อนถึงกับเอาชีวิตเลยทีเดียว ฉะนั้นเจ้าของต้องตระหนักและระวังตัวตลอดเวลา ในกรณีที่ผู้เลี้ยงเสียชีวิตลง ลูกเมียต้องไปเชิญผู้ทรงกฤตยาคมทำพิธีปล่อยพราย โดยจะใช้กระบะบัดพลีบรรจุเนื้อสด ปลาสด และไข่ดิบ เชิญพรายออกจากศาล แล้วนำกระบะไปลอยลงแม่น้ำ เป็นการปลดปล่อยวิญญาณล่องลอยไปให้พ้นจากห่วงมนตรา.

น้ำมันผีพราย
คนในสมัยโบราณต่างเชื่อในเรื่องการทำไสยศาสตร์ หนึ่งในจำนวนของที่ทำให้เกิดเรื่องมากที่สุดนั้นก็คือน้ำมันพรายน้ำมันพรายถือเป็นทั้งของสูงและของต่ำ แล้วแต่เจตนาในการปรุงแต่งไปใช้ อย่างเช่นในพิธีชุบพระแสงดาบของกษัตริย์ เพื่อให้มีเดชาประกาสิต พวกอาจารย์ใหญ่ๆทางอยุธยาจะเขียนอักขระด้วยผงฝุ่นที่ทำพิธีปลุกเสกลงบนพระแสงดาบเผาจนเหล็กแดงแล้วนำไปชุบในน้ำมันผี ตัวอักขระจะนูนขึ้น แล้วนำไปล้างออกด้วยน้ำที่เกิดขึ้นเองในเศียรพระวัดตูม

การจะเอาน้ำมันผีก็คือ ผู้ทำจะจ้างวานสัปเหร่อแอบขุดผีตามหลุมในป่าช้า ตัดหัวผีออกเอาไต้จุดไฟลนที่คาง น้ำมันในสมองจะไหลลงมาที่คางแล้วรองใส่ขวด แต่ถ้าจะทำเสน่ห์ต้องผีตายโหงเท่านั้น

น้ำมันพรายจะมีสองชนิด ชนิดหนึ่งใช้ทำเสน่ห์ ในสมมัยก่อนใช้เป็นเครื่องมือของพวกไอ้หนุ่มคลั่งรักที่ไม่มีทางที่จะได้หญิงนั้นมาครอบครอง อีกอย่างใช้ทำให้คนเป็นบ้า ชนิดที่ทำเสน่ห์ผสมน้ำมันจันน์มากและเข้าพิธีคาถาอาคมทางไสยศาสตร์ครบครัน ส่วนทำให้เป็นบ้านั้นใช้น้ำมันผีมากๆใช้น้ำมันหอมน้อย และไม่ได้ลงเลขยันต์อะไรเลย น้ำมันพรายแท้ๆจะมีพิษร้าย

หมอเขาว่าถ้าจะเอาไปทาเนื้อใครมันจะแทรกซึมเข้าขุมขนโดยเร็วแล้วเข้าเส้นโลหิต เส้นโลหิตนั้นต้องการโลหิตที่สะอาด ครั้นเมื่อน้ำมันพรายเข้าไปปะปน เลือดมันจะไม่บริสุทธิ แล้วคนคนนั้นจะมีอาการคุ้มคลั่ง คุมดีคุ้มร้ายตลอดไป นานเข้าอาจบ้าคลั่งจนถึงตาย คนที่จะใช้น้ำมันพรายจะต้องจัดการป้องกันตัวก่อนโดยใช้ปูนกินกับหมากละลายน้ำทามือ ทาแขนเพื่อปิดรูขุมขนก่อนจึงจะปลอดภัย

ในปัจจุบันสังคมเจริญทางด้านวัตถุ ความมักได้ในกามทวีกำลังมากขึ้น ความเชื่อในเรื่องการทำน้ำมันพรายที่ซุกอยู่ในซอกหลืบของความเจริญ อาจกลับมาเป็นวิธีทางเลือกของไอ้หนุ่มคลั่งรักในปัจจุบัน พวกคุณจะเป็นผู้ตัดสินเองว่าน้ำมันผีพรายนั้นดีเลวแค่ไหน เมื่อวันใดที่มันตกมาอยู่ในมือคุณ บางส่วนคัดลอกมาจากหนังสือ วิญญาณที่เร่ร่อน ของครูเหมเวชกร”

ผีทะเล

2012-02-15T11:21:00.002+07:00

ผีทะเล เชื่อกันว่าเป็นวิญญาณของคนที่ตายในทะเล ผีทะเลปรากฏให้เห็นในหลายลักษณะ อาจจะมาเป็นรูปลักษณ์ของคนเดินลากปลาตัวใหญ่ขึ้นมาจากทะเลในตอนกลางคืนบ้าง (ถูกปลากินตาย) หรือขึ้นมาบนเรือในยามกลางคืนขณะที่ชาวประมงออกเรือหาปลาบ้าง ผีทะเลที่ขึ้นบนเรือนี้ มักจะมาในลักษณะเป็นดวงไฟสว่างอยู่บนเสากระโดงเรือ และชาวประมงเชื่อกันว่าถ้าผีทะเลได้ไต่ขึ้นเกาะบนเสากระโดงเรือแล้ว จะทำให้เรือลำนั้นอัปปางลง

ปรากฏการณ์ผีทะเลอย่างหลังนี้ ชาวตะวันตกเรียกว่า เปลวเพลิงแห่งเซนต์เอลโม (St. Elmo's Fire) เป็นปรากฏการณ์ที่ไฟฟ้าสถิตย์ในอากาศไหลลงสู่ที่ต่ำโดยผ่านวัตถุต่างๆ เช่นเสากระโดงเรือ มักจะเกิดในวันที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง

ภาพวาดแสดงปรากฏการณ์ St. Elmo's Fire

ในวรรณคดีไทยเอง ก็มีการกล่าวถึงผีทะเลเอาไว้เช่นกัน ก็คือ "นางผีเสื้อสมุทร" ในวรรณคดีเรื่อง "พระอภัยมณี" ของกวีเอกแห่งสยาม สุนทรภู่ นั่นเอง ซึ่งนางผีเสื้อสมุทรเป็นยักษ์ที่มีอิทธิฤทธิ์อำนาจมาก และเป็นใหญ่ที่สุดในบรรดาภูตผีทั้งมวลที่สิงสู่อยู่ในท้องทะเล

ภาพจิตรกรรมฝาผนังวัดหน่อพุทธางกูร ต.พิหารแดง อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี

ในปัจจุบัน คำว่าผีทะเลยังใช้เป็นคำด่าหรือคำตำหนิได้ด้วย[ต้องการอ้างอิง] แต่จะออกแนวน่ารักเสียเป็นส่วนมาก เช่นผู้ชายที่เจ้าชู้ ทำรุ่มร่ามกับผู้หญิง อาจถูกด่าว่า "คนผีทะเล" หมายความว่าคนที่หน้าตาเหมือนผีมากมาย

ผีตายโหง

2012-02-15T11:11:00.000+07:00

ผีตายโหง คือ คนที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน แบบไม่ธรรมดาตามธรรมชาติ เช่น ถูกยิง จมน้ำ รถชน ฆ่าตัวตาย เป็นต้น สำหรับการตายทั้งกลมก็ถือว่าเป็นการตายแบบตายโหงเช่นกัน

ผีตายโหง จะเป็นผีที่จิตตก เนื่องจากจิตสุดท้ายก่อนตายอารมณ์ยังติดอยู่กับความหวาดกลัว ความตกใจ ความอาฆาตแค้น ความอาลัยอาวรณ์ ตายทั้งที่ยังทำใจไม่ได้ วิญญาณจึงติดอยู่ในบ่วงแห่งอารมณ์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่สงบสุข เป็นวิญญาณทรมาน ไม่ยอมรับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เลยยังคงเที่ยวปรากฏกายให้คนได้พบได้เห็น ยิ่งถ้าเป็นผีตายโหงที่ตายขณะยังมีความอาฆาตพยาบาทจะมีความดุร้ายเป็นพิเศษ ผีตายโหงมักสิงสถิตอยู่กับที่ที่ตัวเองตาย (เช่น ผีเฝ้าถนน ตามโค้งร้อยศพ เป็นต้น) เมื่อมีคนมาตายแทนจึงจะไปผุดไปเกิดได้

เรื่องของโค้งร้อยศพนี้ สามารถสันนิษฐานได้ถึงปรากฏการณ์ของความคำนึงอันแรงกล้าที่หลงเหลืออยู่ ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีใครสักคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง และรู้สึกกระหายอยากดื่มน้ำมากๆ แต่มีคนมาเรียกให้ไปทำอย่างอื่นและต้องลุกไปเสียก่อนทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ดื่มน้ำให้ชุ่มชื่นใจ ความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะดื่มน้ำจะยังคงหลงเหลืออยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น เมื่อมีคนเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวนั้นก็จะเกิดความรู้สึกกระหาย และอยากดื่มน้ำเป็นอันมากเช่นเดียวกัน ซึ่งสามารถอธิบายปรากฏการณ์โค้งร้อยศพได้ว่า ขณะที่ผู้ประสบอุบัติเหตุกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ตกใจ และทุรนทุรายนั้น ความรู้สึกอันแรงกล้าเฮือกสุดท้ายยังคงหลงเหลืออยู่ ณ บริเวณนั้น ดังนั้น เมื่อมีผู้ที่ผ่านมาหลังจากนั้นก็จะรับเอาความคำนึงอันแรงกล้าของผู้ตายมา ทำให้เกิดประสบอุบัติเหตุเช่นเดียวกัน

ผีตาโบ๋

2012-02-14T16:24:00.000+07:00

ผีตาโบ๋ คือ ผีที่มีลักษณะเป็นหัวกะโหลก ไม่มีลูกตา หรือผลุบหายเข้าไปในเบ้าตา เคยนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์มาก่อน ซึ่งในขณะนั้น นำแสดงโดย พอเจตน์ แก่นเพชร และเนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ กำกับการแสดงโดย เสน่ห์ โกมารชุน

แม่นากพระโขนง

2012-02-14T12:55:00.000+07:00

แม่นากพระโขนง หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า แม่นาก เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับผีตายทั้งกลมที่เป็นที่รู้จักกันดีเรื่องหนึ่งของไทยเชื่อว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมี ศาลแม่นาก ตั้งอยู่ที่ วัดมหาบุศย์ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร

เรื่องเล่า

มีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่ง อาศัยอยู่ด้วยกันที่ย่านพระโขนง สามีชื่อนายมาก ส่วนภรรยาชื่อนางนาก ทั้งสองใช้ชีวิตคู่ร่วมกันจนนางนากตั้งครรภ์อ่อน ๆ นายมากก็มีหมายเรียกให้ไปเป็นทหารประจำการที่บางกอก นางนากจึงต้องอยู่ตามลำพัง

เวลาผ่านไป ท้องของนางนากก็ยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ จนครบกำหนดคลอด หมอตำแยก็มาทำคลอดให้ ทว่าลูกของนางนากไม่ยอมกลับหัว จึงไม่สามารถคลอดออกมาตามธรรมชาติ ยังผลให้นางนากเจ็บปวดเป็นยิ่งนัก และในที่สุดนางนากก็ทานความเจ็บปวดไว้ไม่ไหว สิ้นใจไปพร้อมกับลูกในท้อง กลายเป็นผีตายทั้งกลม

หลังจากนั้น ศพของนางนากได้ถูกนำไปฝังไว้ยังป่าช้าท้ายวัดมหาบุศย์ ส่วนนายมากเมื่อปลดประจำการก็กลับจากบางกอกมายังพระโขนงโดยที่ยังไม่ทราบความว่าเมียของตัวได้หาชีวิตไม่แล้ว นายมากกลับมาถึงในเวลาเข้าไต้เข้าไฟพอดี จึงไม่ได้พบชาวบ้านเลย เนื่องจากบริเวณบ้านของนางนาก หลังจากที่นางนากตายไปก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะกลัวผีนางนากซึ่งต่างก็เชื่อกันว่าวิญญาณของผีตายทั้งกลมนั้นเฮี้ยน และมีความดุร้ายเป็นยิ่งนัก

ครั้นเมื่อนายมากกลับมาอยู่ที่บ้าน ผีนางนากก็คอยพยายามรั้งนายมากให้อยู่ที่บ้านตลอดเวลา ไม่ให้ออกไปพบใคร เพราะเกรงว่านายมากจะรู้ความจริงจากชาวบ้าน นายมากก็เชื่อเมีย เพราะรักเมีย ไม่ว่าใครที่มาพบเจอนายมากจะบอกนายมากอย่างไร นายมากก็ไม่เชื่อว่าเมียตัวเองตายไปแล้ว จนวันหนึ่งขณะที่นางนากตำน้ำพริกอยู่บนบ้าน นางนากทำมะนาวตกลงไปใต้ถุนบ้าน ด้วยความรีบร้อน นางจึงเอื้อมมือยาวลงมาจากร่องบนพื้นเรือนเพื่อเก็บมะนาวที่อยู่ใต้ถุนบ้าน นายมากขณะนั้น บังเอิญผ่านมาเห็นพอดี จึงปักใจเชื่ออย่างเต็มร้อย ว่าเมียตัวเองเป็นผีตามที่ชาวบ้านว่ากัน

นายมากวางแผนหลบหนีผีนางนาก โดยการแอบเจาะตุ่มใส่น้ำให้รั่วแล้วเอาดินอุดไว้ ตกกลางคืนทำทีเป็นไปปลดทุกข์เบา แล้วแกะดินที่อุดตุ่มไว้ให้น้ำไหลออกเหมือนคนปลดทุกข์เบา จากนั้นจึงแอบหนีไป นางนากเมื่อเห็นผิดสังเกตจึงออกมาดู ทำให้รู้ว่าตัวเองโดนหลอก จึงตามนายมากไปทันที นายมากเมื่อเห็นผีนางนากตามมาจึงหนีเข้าไปหลบอยู่ในดงหนาด นางนากไม่สามารถทำอะไรได้เพราะผีกลัวใบหนาด นายมากหนีไปพึ่งพระที่วัด นางนากไม่ลดละพยายาม ด้วยความที่เจ็บใจชาวบ้านที่คอยยุแยงตะแคงรั่วผัวตัวเองอีกประการหนึ่ง ทำให้นางนากออกอาละวาดหลอกหลอนชาวบ้านจนหวาดกลัวกันไปทั้งบาง ซึ่งความเฮี้ยนของนางนาก ส่วนหนึ่งเกิดจากการที่ถูกฝังไว้ระหว่างต้นตะเคียนคู่นั่นเอง ในที่สุด นางนากก็ถูกหมอผีฝีมือดีจับใส่หม้อถ่วงน้ำ จึงสงบไปได้พักใหญ่

จนกระทั่งตายายคู่หนึ่งที่ไม่รู้เรื่องเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ เก็บหม้อที่ถ่วงนางนากได้ขณะทอดแหจับปลา นางนากจึงถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) สยบลงได้ กะโหลกศีรษะส่วนหน้าผากของนางนากถูกเคาะออกมาทำหัวปั้นเหน่ง เพื่อเป็นการสะกดวิญญาณ และนำนางนากสู่สุคติ หลังจากนั้น ปั้นเหน่งชิ้นนั้นก็ตกทอดไปยังเจ้าของอื่น ๆ อีกหลายมือ ตำนานรักของนางนาก นับเป็นตำนานรักอีกเรื่องหนึ่งที่ประทับใจผู้ฟังอย่างไม่รู้จบ กับความรักที่มั่นคงของนางนากที่มีต่อสามี ที่แม้แต่ความตายก็มิอาจพรากหัวใจรักของนางไปได้

ข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์

เอนก นาวิกมูล ผู้ศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์ไทยได้ค้นคว้าเอกสารร่วมสมัยเกี่ยวกับเรื่องแม่นากพระโขนงนี้ พบว่า จากหนังสือพิมพ์สยามประเภทฉบับวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2442 ของ ก.ศ.ร. กุหลาบ น่าจะมาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 3 ของ อำแดงนาก ลูกสาวกำนันตำบลพระโขนงชื่อ ขุนศรี ที่ตายลงขณะยังตั้งท้อง และทางฝ่ายลูก ๆ ของอำแดงนากก็เกรงว่าบิดาของตน (สามีแม่นาก) จะไปแต่งงานมีภรรยาใหม่ และต้องถูกแบ่งทรัพย์สิน จึงรวมตัวกันแสร้งทำเป็นผีหลอกผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยการขว้างหินใส่เรือผู้ที่สัญจรไปมาในเวลากลางคืนบ้าง หรือทำวิธีต่าง ๆ นานา เพื่อให้คนเชื่อว่าผีของมารดาตนเองเฮี้ยน และพบว่าสามีของอำแดงนาก ไม่ใช่ชื่อ มาก แต่มีชื่อว่า นายชุ่ม ทศกัณฑ์ (เพราะเป็นนักแสดงในบท ทศกัณฑ์) และพบว่า คำว่า แม่นาก เขียนด้วยตัวสะกด ก ไก่ (ไม่ใช่ ค ควาย) แต่การที่สามีแม่นากได้ชื่อเป็น มาก เกิดขึ้นครั้งแรกจากบทประพันธ์เรื่อง "อีนากพระโขนง" ซึ่งเป็นบทละครร้อง ในปี พ.ศ. 2454 โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์เคยทรงครอบครองกระดูกหน้าผากของแม่นากนี้ด้วยเช่นกัน โดยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้นำมาถวาย

ความเชื่อของคนไทย

เรื่องราวของแม่นากพระโขนง ปรากฏอยู่ทั่วไปตามความเชื่อของคนไทยร่วมสมัยและตราบจนปัจจุบัน เช่น เชื่อว่าชื่อสี่แยกมหานาค ที่เขตดุสิตในปัจจุบัน มาจากการที่แม่นากอาละวาดขยายตัวให้ใหญ่ และล้นเกล้ารัชกาลที่ 4 ก็ยังเคยเสด็จทอดพระเนตรด้วย หรือ เชื่อว่าพระรูปที่มาปราบแม่นากได้นั้นคือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) เป็นต้น อีกทั้งยังเชื่อว่า ท่านเป็นคนเจาะกะโหลกที่หน้าผากของแม่นากทำเป็นปั้นเหน่ง เพื่อสะกดวิญญาณแม่นาก และได้สร้างห้องเพื่อเก็บปั้นเหน่งชิ้นนี้ไว้ต่างหาก หรือหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ยังได้เขียนบันทึกเอาไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านเคยเห็นเรือนของแม่นากด้วย เป็นเรือนลักษณะเหมือนเรือนไทยภาคกลางทั่วไปอยู่ติดริมคลองพระโขนง มีเสาเรือนสูง มีห้องครัวอยู่ด้านหลัง ซึ่งปัจจุบันนี้ได้ถูกรื้อถอนไปแล้ว

ศาลแม่นากพระโขนง ในวัดมหาบุศย์ ซอยสุขุมวิท 77 (ถนนอ่อนนุช) ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตสวนหลวงมิใช่เขตพระโขนง

ถึงอย่างไร ความเชื่อเรื่องแม่นากพระโขนง ก็ยังปรากฏอยู่ในความเชื่อของคนไทย ณ วัดมหาบุศย์ เขตสวนหลวง ปัจจุบันนี้ มีศาลแม่นากตั้งอยู่ ซึ่งเป็นที่สักการบูชาอย่างมากของบุคคลในและนอกพื้นที่ โดยบุคคลเหล่านี้จะเรียกแม่นากด้วยความเคารพว่า "ย่านาก" บ้างก็เชื่อกันว่าแม่นากได้ไปเกิดใหม่แล้ว

และเชื่อว่ายังมีผู้สืบเชื้อสายจากแม่นากมาจนถึงปัจจุบัน หนึ่งในนั้น คือ พีท ทองเจือ ดารานักแสดงชื่อดังและสิ่งที่เชื่อว่าเป็นปั้นเหน่งที่ทำจากหน้าผากกะโหลกแม่นาก ปัจจุบันถูกครอบครองโดยนักสะสมพระเครื่องผู้หนึ่ง

การแสดงและบทประพันธ์

เรื่องราวของแม่นากพระโขนง ได้กลายมาเป็นบทประพันธ์ในรูปแบบการแสดงเป็นครั้งแรก เป็นบทละครร้อง ในปี พ.ศ. 2454 ในชื่อ "อีนากพระโขนง" โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ แสดงที่โรงละครปรีดาลัย (โรงเรียนตะละภัฏศึกษาในปัจจุบัน) ได้รับความนิยมอย่างมากจนต้องเปิดการแสดงติดต่อกันถึง 24 คืน

ในทางบันเทิง เรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ละครวิทยุ และภาพยนตร์หลายต่อหลายครั้ง ในรอบหลายปี โดยเรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้นำมาสร้างภาพยนตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2470 โดย หม่อมราชวงศ์อนุศักดิ์ หัสดินทร์ แต่พอสร้างแล้วฉายจนฟิล์มเปื้อย ฟิล์มก็หล่นหายสาบสูญไปอย่างน่าเสียดาย อีกทั้งยังสร้างเป็นละครหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนก็เคยมาแล้ว เช่น ละครเวทีโอเปร่าอำนวยการแสดงโดย สมเถา สุจริตกุล ในปี พ.ศ. 2545

ตำนาน สะพานรักสารสิน

2012-02-14T10:49:00.001+07:00

สะพานรักสารสิน

เป็นสะพานที่สร้างข้ามช่องปากพระเพื่อเชื่อมระหว่างเกาะภูเก็ต ตรงบริเวณท่าฉัตรไชยกับท่านุ่น จังหวัดพังงา มีความยาวทั้งหมด 660 เมตร เป็นทางผิวคอนกรีต 360 เมตร ตัวสะพานคอนกรีตอัดแรงยาว 300 เมตร กว้าง 11 เมตร เป็นทางรถวิ่งกว้าง 8 เมตร ทางเท้าข้างละ 1.5 เมตร กรมทางหลวงเป็นผู้รับผิดชอบการก่อสร้าง เริ่มดำเนินการตามนโยบายในปี พ.ศ. 2494 โดยเปิดให้บริษัทรับเหมาก่อสร้าง แต่ปรากฏว่าการก่อสร้างในระยะเริ่มต้นมีปัญหาเพราะความไม่ชำนาญการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 จึงได้เริ่มลงมือก่อสร้างอีกครั้งโดยบริษัทคริสเตียนีและนีลเส็น (ประเทศไทย) จำกัด จนสำเร็จ สามารถเปิดใช้ได้เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 สิ้นงบประมาณ 28,770,000 บาท สะพานนี้ให้ชื่อตามนามสกุลของนายพจน์ สารสิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติในขณะนั้น

ส่วนสะพานเทพกระษัตรี เป็นสะพานที่สองที่เชื่อมระหว่างเกาะภูเก็ตกับพังงา คู่ขนานกับสะพานสารสิน สามารถย่นระยะทางได้หลายกิโลเมตรทีเดียว ได้ก่อสร้างหลังจากสะพานสารสินเปิดใช้มา 30 ปี

ปัจจุบันนี้ สะพานสารสินได้กำหนดให้ใช้เป็นสะพานขาออกจากจังหวัดภูเก็ต

ส่วนสะพานเทพกระษัตรีเป็นสะพานที่รถใช้เดินทางเข้ามาจากจังหวัดพังงา
สะพานสารสินเป็นที่รู้จักทั่วประเทศ เมื่อมีโศกนาฏกรรมของหนุ่มสาว 2 คนที่ตัดสินปัญหาด้วยการใช้ผ้าขาวม้าผูกต่อกันมัดตัวเองกระโดดจากกลางสะพานลงสู่พื้นน้ำในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2516 และได้นำเรื่องราวของคนทั้งสองมาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ "สะพานรักสารสิน"

สะพานรักสารสิน เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มหญิงสาวที่แตกต่างกัน ด้วยชาติตระกูลและฐานะทางสังคม ฝ่ายหญิงชื่อ "อิ๋ว" เป็นนักศึกษาวิทยาลัยครู ส่วนฝ่ายชายชื่อ "โกไข่" เป็นเพียงคนขับรถสองแถวและรับจ้างกรีดยาง พ่อเลี้ยงอิ๋วแบบเผด็จการไม่ให้อิสระ และต้องการให้แต่งงานกับคนมีฐานะ จึงถูกขัดขวางความรักอย่างหนัก ทั้งสองคนพยายามต่อสู้ฝ่าฟันกับอุปสรรคต่าง ๆ เพื่อให้รักของเธอและเขาสมหวัง

ความรักที่เหมือนนิยายน้ำเน่าของหนุ่มขับรถสองแถวและรับจ้างกรีดยาง ที่มีฐานะยากจนมาก แต่กลับไปหลงรักกับหญิงสาวที่มีฐานะสูงส่งและมีพื้นฐานครอบครัวที่เผด็จการ ไม่ให้อิสระทางความคิดกับลูกสาว แม้ว่าลูกสาวโตจนมีอาชีพเป็นครูแล้วก็ยังถูกกีดขวางจากผู้เป็นพ่อ ที่พยายามจะคลุมถุงชนลูกสาวให้แต่งงานกับชายหนุ่มที่มีฐานะดี และพยายามขัดขวางทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ลูกสาวได้คบกับโกไข่ หนุ่มขับรถสองแถว

หลังจากที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะพิสูจน์ให้ผู้เป็นพ่อได้เห็นถึงความตั้งใจและความรักที่ทั้ง 2 มีให้แก่กัน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่เป็นผล เมื่อผู้เป็นพ่อของฝ่ายหญิงไม่ยอมเปิดใจรับ หลายครั้งที่อิ๋วฝ่ายหญิง ถูกผู้เป็นพ่อทุบตีเยี่ยงสัตว์เพราะแอบมาพบเจอกับโกไข่ หนุ่มขับรถสองแถว และผู้เป็นพ่อก็พยายามทุกวิถีทางที่จะยัดเยียดลูกสาวให้กับเศรษฐีมีเงิน

ชาวบ้านท่าฉัตรไชย จังหวัดภูเก็ต ต่างก็ทราบดีถึงความรักที่มีอุปสรรคของหนุ่มสาวทั้งสอง หลายคนพยายามแนะนำให้โกไข่เลิกกับครูอิ๋ว เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของทั้งคู่ และผู้ใหญ่หลายคนพยายามพูดคุยกับพ่อของครูอิ๋ว เพื่อที่จะให้ยอมรับโกไข่ เป็นลูกเขย แต่ไม่ได้รับการยินยอม ไม่ว่าจะทำด้วยวิถีทางใด

ในที่สุดเมื่อความรักถึงทางตัน 22 กุมภาพันธ์ 2516 โกไข่ นายหัวรถสองแถวและครูอิ๋ว สาวผู้สูงศักดิ์ ก็ได้ตัดสินใจเอาผ้าขาวม้าผูกมัดตัวทั้งสองติดกัน แล้วกระโดดจากกลางสะพานลงสู่พื้นน้ำ ทิ้งเรื่องราวความรักที่เป็นอมตะ ให้ผู้คนได้กล่าวขานถึงปัจจุบันนี้

ตำนานรักสะพานสารสิน เป็นบทเรียนแห่งความรักอีกบทหนึ่งที่ถูกจารึกไว้ในตำนานคู่เมืองภูเก็ต แม้ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปสักกี่ยุคกี่สมัย ตำนานเหล่านี้ก็ต้องบันทึกไว้และเป็นบทเรียน ที่ทุกคนควรศึกษาและเข้าใจความหมายของคำว่า รักที่แท้จริง เพื่อที่จะได้เป็นแนวทางใการดำเนินชีวิตต่อไป

เรื่องลึกลับจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

2012-02-13T16:29:00.001+07:00

เรื่องลึกลับจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

1. " ล๊อกเกอร์ของคณะศิลปกรรมศาสตร์ "

ที่นั่นเคยมีคนเห็นคนนั่งห้อยขาอยู่บนล๊อกเกอร์ ทีแรกเห็นแต่ขาแต่ว่าเมื่อมองขึ้นไปกลับไม่มีตัวตนอยู่เลย

2. " ห้องมืด (ห้องล้างฟิลม์) ของคณะนิเทศศาสตร์ "

เรื่องมีอยู่ว่า....เมื่อก่อนมีรุ่นพี่คนหนึ่งได้เข้าไปล้างฟิลม์ในห้องนี้ แล้วไม่ได้กลับออกมาอีกเลย....
มีคนเข้าไปหาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีใครพบ...ได้มีนิสิตรุ่นน้องต่อ ๆ มาเล่าให้ฟังว่า ...
ยังมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นอีก เช่น มีนิสิตได้เข้าไปล้างฟิลม์ในห้องนี้ ขณะที่เข้าไปนั้นก็คิดว่าตนนั้นเข้าไปกับเพื่อน
ก็มีการพูดคุยกัน แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบจากเพื่อน...บอกให้หยิบของส่งให้ ก็มีคนหยิบส่งให้.....
แต่พอออกมาเห็นเพื่อนของตนอยู่นอกห้อง จึงได้รู้ว่าตนเข้าคนเดียว......
แล้วใครล่ะที่เป็นคนหยิบของส่งให้ ยังคงเป็น ปริศนาอยู่

3. " บันไดวน คณะเภสัชศาสตร์ "

เป็นบันไดที่ปิดตายไม่ใช้แล้ว มีคนเล่าว่ามีคนเคยเห็น ผู้หญิงใส่ชุดขาว ตลอดทั้งตัวยืนอยู่ที่บันไดนี้

4. " ห้อง 415 หอพักนิสิตหญิงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย "

เล่ากันว่า ถ้าหากวันไหนตื่นขึ้นมาตอนดึกๆ คนที่ตื่นขึ้นมาจะเห็นผู้หญิงใส่ ชุดไทยมายืนอยู่ที่ปลายเตียง

5. " ดาดฟ้าตึกพยาธิวิทยา "

ตอนดึกๆหรือตอนเย็นๆใกล้ค่ำ ถ้าหากมีใครขึ้นไปบนดาดฟ้า จะเห็นคนยืนนุ่งชุดสไบสีขาว

6. " ทางเดินระหว่างตึกของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ "

ทางเดินที่ว่านี้มีประวัติอยู่ว่า สมัยก่อนมีสามีภรรยานักการของคณะสถาปัตย์ได้ทะเลาะกัน ฝ่ายภรรยาได้เอาปืนยิงสามีจนเสียชีวิต...เลือดสาดไปทั่ว

ผีถ้วยแก้ว

2012-02-13T15:28:00.000+07:00

ผีถ้วยแก้ว เป็นการละเล่นโบราณอย่างหนึ่งตามความเชื่อส่วนบุคคล โดยเชื่อว่าเป็นการอัญเชิญวิญญาณ (หรือผี) มาสถิตในถ้วยแก้ว แล้วสอบถามเรื่องราวต่างๆ กับวิญญาณนั้นตามแต่จุดประสงค์ของผู้เล่น ผู้เล่นจะทราบคำตอบของคำถาม จากการเคลื่อนที่ของถ้วยแก้วไปบนตัวอักษรที่เขียนเอาไว้บนแผ่นกระดาษ

ประวัติ
ในคำสอนตามคำภีร์ทางพระพุทธศาสนา กล่าวว่าจิตของมนุษย์นั้นจะทำงานอยู่ตลอดเวลา ในเวลาที่เราคิดเรื่องใดๆ ก็ตาม จะมีกระแสจิตกระจายออกมารอบๆ ซึ่งทำให้ผู้ที่ทำสมาธิจนสำเร็จฌาน สมาบัติ หรือได้สำเร็จวิชา "เจโตปริยญาณ" (หยั่งรู้วาระจิต) จะสามารถรับรู้กระแสความคิดของคนทุกคนได้ ซึ่งธรรมชาติของกระแสความคิดนี้มีทั้งในมนุษย์และสัตว์ทั่วไปด้วย ผู้ที่รับรู้กระแสความคิดของมนุษย์ได้นี้ นอกจากผู้ได้สำเร็จวิชาเจโตปริยญาณแล้ว ก็ยังมีพวกเทพ เทวดา ต่างๆ ด้วย รวมไปถึงพวกวิญญาณทั้งหลาย ที่ยังเร่ร่อนอยู่ในมิติที่ละเอียด ซึ่งตาของมนุษย์ธรรมดาจะไม่สามารถมองเห็นได้ ซึ่งพวกเหล่านี้จะสามารถรับรู้กระแสความคิดของมนุษย์ได้เช่นกัน

อุปกรณ์
อุปกรณ์ที่สำคัญมีเพียงแผ่นกระดาษหรือแผ่นไม้ ที่แบ่งเป็นช่องตารางสี่เหลี่ยมหรือวงกลม แล้วเขียนตัวอักษรหรือตัวเลขลงไปให้ครบถ้วน พร้อมทั้งถ้วยแก้วหรือภาชนะอย่างอื่นที่คล้ายกัน บ้างก็ใช้เหรียญแทนถ้วยแก้ว เรียกว่า ผีเหรียญ นอกเหนือจากนี้ก็อาจเตรียมเครื่องเซ่น และธูป 1 ดอกเป็นส่วนประกอบ

วิธีการเล่น
ก่อนเล่นจะต้องมีการอัญเชิญวิญญาณมาเข้าในถ้วยด้วยการจุดธูปหนึ่งดอกแล้วท่องคาถาพร้อมกันว่า "พุทธ โธ ถา ยะ" สามครั้ง ผู้ที่เล่นต้องตั้งจิตเป็นสมาธิ เอานิ้วชี้แตะรวมกันไว้บนถ้วยแก้วที่คว่ำลง แล้วถามคำถามจากวิญญาณที่เชิญมาเข้าในถ้วย วิญญาณจะบังคับถ้วยแก้วให้เดินไปตามอักษรแต่ละตัว แล้วผสมออกมาเป็นคำเพื่อถอดความหมาย

ข้อควรระวัง
1. ผู้เล่นต้องครบ 4 คน เนื่องจาก วิญญาณไร้ซึ่งธาตูที่ประกอบกันแล้วเป็นตัวตน ฉะนั้นต้องพึ่งพาธาตูทั้ง 4 ของมนุษย์ในการเคลื่อนที่ ซึ่งคนทั้ง 4 คนเปรียบได้กับ ธาตุทั้ง 4 คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ
2. ในขณะที่ทำการเล่นนั้น ต้องมีแค่ 4 คนเท่านั้น
3. ห้ามพูดจา ดูหมิ่น เหยียดหยาม ดวงวิญญาณ หรือถ้อยคำที่ลบหลู่ไม่สุภาพ อาจทำให้ดวงวิญญาณไม่พอใจและทำร้ายได้
4. ในขณะเล่นห้ามไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งยกนิ้วออกจากแก้ว เพราะจะทำให้ดวงวิญญาณออกจากแก้วแล้วเข้าสิงได้
5. ในการเรียกดวงวิญญาณต้องจำเพาะเจาะจงเรียก ห้ามเรียกรวมหรือตนใดก็ได้ เพราะไม่แน่ ดวงวิญญาณนั้นอาจเป็นดวงวิญญาณร้ายก็ได้
6. เมื่อเลิกเล่นแล้ว ควรกรวดน้ำแล้วทำบุญตักบาตรให้ดวงวิญญาณดวงนั้นด้วย เพื่อป้องกันการกลับมาขออีกทีหลัง

ทั้งนี้ทั้งนั้นโลกวิญญาณยังเป็นสิ่งที่รี้ลับ ยังพิสูจท์ไม่ได้ ทางที่ดีไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันเพราะน้อยคนนักที่กลับมาใช้ชีวิตเป็นปรกติหลังจากเข้าไปเกี่ยวข้องกับโลกของวิญญาณ ขอให้โชคดีหากคุณยังยืนยันที่จะเล่นกับมัน

การเล่นผี

2012-02-13T12:52:00.001+07:00

การเล่นผี ในเทศกาล สงกรานต์มอญ ที่บ้านโพธิ์

เทศกาลสงกรานต์มอญหรือปีใหม่มอญ ปีใหม่ไทยเพิ่งผ่านไป เทวดาองค์ใหม่เสด็จลงมารักษาโลกมนุษย์ คนไทยเชื้อสายมอญลุ่มน้ำแม่กลองได้จัดทำศาล พร้อมเครื่องบูชาอาหาร ต้อนรับเทวดาองค์ใหม่ที่บริเวณหน้าบ้านแทบทุกครัวเรือน จิตใจคนไทย ทุกเชื้อสายคงชื่นมื่น ชุ่มฉ่ำ เพราะได้รับการชโลมด้วยน้ำหอมเย็น ๆ จากลูกหลาน ส่วนลูกหลานก็คงมีชีวิตที่เจริญก้าวหน้าเพราะได้รับพร ความรัก ความอบอุ่น พร้อมทั้งคำสั่งสอนที่มีคุณค่า ในการดำรงชีวิตแบบไทย ๆ แบบวิถีพุทธ มีภูมิต้านทานที่เข้มแข็ง พ้นจากการเป็นเหยื่อของสิ่งเลวร้ายทั้งปวง

กิจกรรมในเทศกาลนี้ มอญลุ่มน้ำแม่กลอง โดยเฉพาะในเขตอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จัดทำข้าวแช่พร้อมขนมกาละแมถวายพระสงฆ์และส่งให้ญาติผู้ใหญ่ ทำบุญตักบาตรและชักบังสุกุลที่วัด อุทิศบุญกุศลให้แก่บรรพชน ทำการสรงน้ำพระสงฆ์ ประพรมน้ำหอมให้พระพุทธ และกระดูกของปู่ย่าตายายที่บรรจุไว้ในเจดีย์ ของตระกูลและขอพรให้ลูกหลานอยู่เย็นเป็นสุข ส่วนที่บ้านก็อาบน้ำให้พ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่และมอบของขวัญให้ แสดงความรัก ความเคารพ ส่วนหนุ่มสาวก็เล่นสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน ครื้นเครง แต่กิจกรรมหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครกล่าวถึง เพราะใกล้จะล่มสลาย หรือล่มสลายไปแล้ว นั่นก็คือ การเล่นผี

ณ ที่ชุมชนมอญบ้านโพธิ์ ต.คุ้งพยอม อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี ได้ทำการอนุรักษ์ ฟื้นฟูการเล่นผีต่าง ๆ ได้แก่ ผีกะลา ผีสุ่ม ผีกระด้งและผีลิง การเล่นผีในเทศกาลสงกรานต์ ได้หดหายไปจากชุมชนหลายปี เนื่องจากสังคมเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ยุคโลกาภิวัตน์ แต่ผู้คนในชุมชนมีความเข้มแข็ง จึงได้ทำการฟื้นฟูการละเล่นผีต่าง ๆขึ้นมา มีผู้คนสนใจ พากันมาดูอย่างหนาแน่น เพราะเป็นการละเล่นที่แปลก อัศจรรย์และสนุกครื้นเครง ในปีต่อไปคงมีการฟื้นฟูการเล่นลูกช่วง สะบ้า ขึ้นมาอีก เพื่ออนุรักษ์ และสืบทอดการละเล่นในเทศกาลสงกรานต์ของชุมชนให้ให้คงอยู่ต่อไป

การเล่นผี จะต้องมีเจ้าพิธี ทำหน้าที่เชิญผีเข้าสิงในร่าง เชิญผีออกจากร่าง ควบคุม กำกับและดูแลมิให้ผู้เล่นเป็นอันตราย เพราะเมื่อผีเข้าสิง ผู้เล่นไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ การเชิญผีเข้าสิงต้องจุดธูป เทียน มีดอกไม้เป็นเครื่องบูชา หากเชิญผีให้ออกจากร่างก็ต้องส่งเสียงดัง ๆที่หู การเล่นแต่ละครั้งควรมีผู้เล่น ๒ - ๓ คน จะสนุกกว่าเล่นคนเดียว

ผีกะลา

การเล่นผีกะลา คนดูนั่งเป็นวง คนเล่นอยู่กลางวง นั่งยอง ๆ บนกะลาที่มีรูหรือกะลาตัวผู้ เจ้าพิธีใช้ผ้าปิดตาผู้เล่น จุดธูปเทียนเชิญผีเข้าสิง กลุ่มผู้เล่นและคนดูร้องเรียกให้ผีมาเข้าสิงพร้อมปรบมือให้จังหวะ คำร้องคือ กุ๊ก กุ๊ก กะมาเย่อ เร็วเข้า เร็วเข้า ร้องซ้ำอยู่เช่นนี้ จนกว่าผีจะเข้าสิง เมื่อเห็นว่าผู้เล่นตัวสั่น ก็จะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เมื่อผีเข้าสิงแล้ว เจ้าพิธีเอาผ้าปิดตาออก ผู้เล่นเคาะกะลาตามจังหวะเพลง ร่ายรำกันเป็นที่สนุกสนาน คนดูอาจร่วมรำด้วยก็ได้ เมื่อผู้เล่นเหนื่อยแล้ว เจ้าพิธีจับให้นั่งลง ส่งเสียงร้องดัง ๆที่หู ผีก็ออกจากร่าง ให้ผู้เล่นได้นั่งพักผ่อนจนกว่าจะหายเหนื่อย

ผีกระด้ง

การเล่นผีกระด้ง คนดูนั่งเป็นวง คนเล่นอยู่กลางวง นั่งยอง ๆ มีกระด้งวางอยู่ข้างหน้า เจ้าพิธีปิดตา ผู้เล่น จุดธูปเทียน เชิญผีเข้าสิง ดังนี้

เจ้าพี่กระด้งเอย กระด้งหาย หาย

น้ำตาไหล ไหล ลงไปอาบน้ำ สาเก

ปักเป้า เหล้าสองไห ไก่น้อยสองตัว

กระเทียมสองหัว รักเจ้าพี่กระด้งเอย

เชิญเอ๋ยเชิญองค์ เชิญพระองค์เขาเขียว

เชิญเสด็จลงมา เจ้าพญาหงส์เอย

คนดูร้องพร้อมกัน ปรบมือเป็นจังหวะ ดังนี้ จ๊ะโต้งโคร่งกระด้งยายาเอย ร้องซ้ำ ๆเช่นนี้ จนกว่าผีจะเข้าสิง อาจร้องให้จังหวะเร็วขึ้นหากต้องการให้ผีเข้าสิงเร็ว เมื่อผีเข้าแล้ว เจ้าพิธีร้องต่อ ดังนี้ จ๊ะโต้งโคร่งกระด้งฝัดข้าว จ๊ะโต้งโคร่งกระด้งฝัดข้าว ฝัดแม่ฝัด ฝัดแม่ฝัด กระด้งขาดขาด ฝัดให้เต็มใจ ร่อนแม่ร่อน เอวอ่อนอ่อน ร่อนให้พอใจ กระแทะกระท่อย ลอยหน้าลอยตา นะเจ้าแม่กระด้งเอย

เมื่อผีเข้าสิงแล้ว คนดูร้องซ้ำ ๆพร้อมปรบมือตามจังหวะที่ต้องการ ดังนี้ จ๊ะโต้งโคร่งกระด้งยายเอย คนดูอาจใส่ทราย กรวดหรือดินลงในกระด้ง ให้ผู้เล่นฝัด ร่อนหรือกระแทะ เป็นที่สนุกสนาน เมื่อเห็นว่าผู้เล่นเหนื่อยแล้ว เจ้าพิธีก็ให้ผีออกจากร่าง พักผ่อนให้สบาย

ผีสุ่ม

การเล่นผีสุ่ม คนดูนั่งเป็นวง ผู้เล่นนั่งยอง ๆอยู่กลางวง สะพายข้อง มือถือสุ่ม เจ้าพิธีใช้ผ้าปิดตาผู้เล่น จุดธูปเทียนเชิญผีเข้าสิง เจ้าพิธีร้องคำเชิญ ดังนี้ เจ้าแม่สุ่มเอย สุ่มแม่เอย สุ่มปลาในห้วย สุ่มปลาในคลองสุ่มปลาในหนอง รักแม่สุ่มเอย รักแม่สุ่มเอย

ร้องซ้ำ ๆจนผีเข้า เอาผ้าปิดตาออก ผู้เล่นจะสุ่มปลา จับปลาในสุ่มใส่ข้อง ผู้ดูอาจโยนเปลือกมะพร้าว กิ่งไม้เล็กๆสมมุติเป็นปลา ผู้เล่นแย่งกันสุ่ม เป็นที่สนุกสนาน

ผีลิง

การเล่นผีลิง คนดูนั่งเป็นวง ผู้เล่นนอนคว่ำหน้าบนสากตำข้าว ๒ อัน เจ้าพิธีใช้ผ้าผูกตาผู้เล่น ใช้ผ้าขาวม้า ๒ ผืน คาดเอว ๑ ผืน ทำหาง ๑ ผืน ผีว่องไวและซุกซนมาก ควรเล่นครั้งละ ๑ คน เจ้าพิธีจุดธูปเทียน เชิญผีเข้าสิง ร้องคำเชิญ ดังนี้ ลิงเอ๋ยลิงลม ขนม ชมพู่ แก้วน่าดู เล่นชู้ท้ายวัง ชักเชือกหนัง เฮโล้ทึ่งบ้อง เฮโล้ทึ่งบ้อง ร้องซ้ำ ๆทั้งบทจนกว่าผีจะเข้าสิง

เมื่อผีเข้าสิงแล้ว มีท่าทางเหมือนลิง ปีนขึ้นไปนั่งบนสากตำข้าวได้ พี่เลี้ยงต้องคอยดึงหางไว้มิให้ออกนอกวง หากควบคุมไม่ดี อาจปีนขึ้นต้นไม้ เป็นอันตราย คนดูจะล้อเลียนท่าทางและให้ทำตามคำสั่ง เป็นที่สนุกสนานครื้นเครงมาก

การละเล่นพื้นบ้านในเทศกาลสงกรานต์ไม่มีผู้แพ้ผู้ชนะ ไม่มีคู่ต่อสู้ มีแต่ความร่าเริง เบิกบาน มีมิตรมีไมตรีต่อกัน มีความรักความสามัคคี แข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ โดยเฉพาะการเล่นผี เป็นอัศจรรย์ทางจิต เป็นการละเล่นที่หาดูได้ยาก เป็นภูมิปัญญาท้องท้องถิ่นที่ควรอนุรักษ์ สืบทอดให้มีอยู่ต่อไปในยุคโลกาภิวัตน์ แม้ว่าเราต้องดำรงชีวิตให้ทันต่อความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่การดำรงชีวิตที่รู้รากเหง้าของตนนั้นเป็นสิ่งสำคัญ เป็นความภาคภูมิใจ เป็นสีสันของสังคมและเป็นความเข้มแข็งของชุมชนนั้น ๆ

เทศกาลสงกรานต์ ไม่ว่าจะเป็นสงกรานต์ที่บ้านโพธิ์หรือสงกรานต์ที่ไหน ๆ ล้วนมีกิจกรรมที่เป็นคุณค่าต่อครอบครัว ชุมชน สังคมและศาสนา เราจึงควรมีความภาคภูมิใจในภูมิปัญญาของบรรพชน ขอให้เราร่วมกันอนุรักษ์ ฟื้นฟูสิ่งที่ดีงามในเทศกาลนี้ไว้ ไม่แปรเปลี่ยนไปในทางเสื่อมเสีย เราจะได้อวดประเพณีสงกรานต์ของเราต่อชาวโลกได้อย่างภาคภูมิ