Gitnang Uring Fantasya

600 na ang friends ko sa Facebook, e ano ngayon?

2012-01-17T22:11:00.001+08:00

Opisyal naman siguro ang tala ng bilang ng friends ko sa Facebook, ito’y 600 na sa huli kong log-out. 600 friends na ibinulwak ng pag-accept ng friend requests, pag-click sa Add as a Friend, at pag-like sa mga fan pages. Sa mga 24/7 kung makapag-Internet puwedeng tawanan ang 600 na bilang dahil wala nga naman itong sinabi sa kanilang 2,000 hanggang 5,000.

May dapat bang ipagbunyi sa pagkakaroon ng 600 (online) friends? Dapat ba akong tumalon sa tuwa tulad ng 600 million jackpot prize winner ng lotto? Dapat ba akong ma-touch na sa 600 na yan may 600 na dadamay sa aking kalungkutan, susuporta sa aking aspirasyon, magpapayo sa tuwing nagkakamali?

Natatandaan ko ang sagot ni Hillary Clinton nang tanungin siya ni Maxene Magalona kung gaano kahalaga ang mga social networking sites (Facebook, Twitter, Multiply) para sa isang US Secretary of State. Sagot ni Clinton, empowerment of the individual.

Ang mga social networking sites ay nagpapanday ng virtual relations sa mga taong pumapalaot sa virtual na mundo at tumatangan ng virtual na identidad. Sa akto ng pag-log-in, tumutungo tayo sa dimensyong lahat ay puwedeng marating (wall at fan pages ng iba’t-ibang nilalang), puwedeng gawin (uriratin ang buhay ng iba, makipagdiskusyon, magpost ng kung anu-ano, maglaro ng virtual games), at puwedeng mangarap lampas sa inaasahan (sumikat sa pagkakaroon ng kulto ng tiga-sunod na mag-aabang sa iyong mga litrato, videos, post-entries, tweets). Magagawa ang lahat ng iyan sa simpleng pagbababad sa computer.

At sa pag-log-out, na hudyat ng pagbabalik sa realidad, baon ang karanasan at pantasyang inani mula sa paglalakbay sa virtual na uniberso, dala-dala hanggang sa panaginip, at sa paggising ang mga ito ang magpapaandar sa ating araw. Aba! Tila nga naman empowered ang indibidwal.

Ngunit kakatwa na ang sinasabing empowerment ay nanggagaling sa mediated na bagay—ang karanasang pinanghihimasukan ng computer at Internet para makamit ang kapangyarihang walang lubos na ahensya ang indibidwal. Hindi siya empowered dahil nagmumula ang kapangyarihan sa sarili na hinubog ng makabuluhang pakikipagrelasyon sa lipunan kundi siya ay empowered sapagkat itinakda ito ng asosasyon sa virtual na mundong pag-aari ng negosyo at sistemang kapitalismo.

Social networking sites ang isa sa mga aparato ng negosyo upang magpasok ng transnasyonal na kultura at kapital sa bansa. Minamarkahan nito ang dinamikong pag-usad ng kosmopolitanismo na nagsisiwalat ng ideal na karanasang dapat madanas ng lahat, ang gitnang-uring pamantayang ikaw ay dapat gumawa ng sarili at magpalawak ng espasyo sa virtual na mundong kailanman ay hindi mo tunay na mararating.

Sa aking kontensyon, masikhay ang kampanya ng individual empowerment bilang moda ng intelektwal na produksyon ng sa gayon ay di sumemplang ang kooptasyon ng social networking sites sa paggamit ng makabagong teknolohiya at magpatuloy ang mga ito bilang economically and culturally viable na produkto ng globalisasyon.

Bonus lang kung namamaximize ang potensyal ng Facebook at Twitter na isangkot ang kanilang users sa pakikibaka para sa panlipunang pagbabago. Pakaisipin na kolektibong puwersa na humuhugot sa mga aral ng kasaysayan at ginagabayan ng mahigpit na panlipunang pangangailangang tigib sa wastong linya ng politika at demokratikong metodo ang gasolinang magpapatakbo sa makina ng adhikaing nabanggit, at hindi ang indibidwal na kapangyarihang nakasandig sa gawa-gawang mass base o network ng virtual friends na ang hayag na driving force sa paggamit ng Facebook o Twitter ay libangin ang mga sarili.

Hungkag ang empowerment ng indibidwal sa ganang hungkag din ang kanyang panlipunang relasyon. At ang mala-eskapistang kaisipang nagkakaroon ng 2,000 friends maging ng socially-inept na tao sa pamamagitan ng social networking sites ay nagpapanatili sa alienated na pakikipag-ugnayan.

Biktima tayo lahat ng alienated social relation. Friends tayo, oo, pero di tayo puwedeng maging friends kung wala tayong bagay na bibilhin para makipag-ugnayan. Friend kita pero di kita kilala. Na-accept ko lang iyong request mo kasi 100 ang mutual friends ko sa iyo. Ngayon, ibebenta ko ang aking kaluluwa sa sinumang magsasabi na lahat ng 3,000 friends at followers niya ay tuwiran niyang kakilala, kaibigan, o kamag-anak.

Kaya nga sang-ayon ako sa paratihang ibinabandera ni Kabataan Partylist Rep. Mong Palatino na ang pamosong si Lola Techie ang pinakamalungkot na tao sa mundo. Imbes kasi na gastahin ng matanda ang kanyang mga huling araw sa aktwal na pakikipagkapwa-tao naroon siya’t sinasaid ang lakas sa pakikipag-usap sa mga virtual na kaibigang di man tiyak kung magagawang bisitahin siya sa kanyang burol.

Idagdag pa ang, para sa akin, di nakatutuwang eksena sa mga coffee shops at leisure places. Nasa iisang espasyo ang mga tao ngunit hindi nagpapansinan, walang pakialamanan, ayaw magambala ang bonding sa kani-kanilang laptops, gustong manatili sa mundong tanging sila ang bida at lahat ng kanilang kilos ay balita na sila-sila rin naman ang nag-uulat.

E ano ngayon kung 600 na ang friends ko sa Facebook? Mukhang wala naman maliban sa kasali na rin sa listahan ng mga biktima ng tila highway robbery na modus operandi ng kapitalismo.

Asiong, Enteng, at Ina Mo

2011-12-29T21:49:00.000+08:00

Natapos na ang Metro Manila Film Festival. Sorry naman, showing pa pala. Bukod sa maraming kontrobersyang bumalot, may mga good news pa rin naman.

Matagal na akong 'fed up' sa kapitalismong sistema ng Star Cinema. Siyempre kapitalismo naman talaga ang oryentasyon ng mga movie makers. Pero nitong nagdaang mga taon, namimihasa na ang Star Cinema.

Hindi ko matanggap na nagba-box office hit ang mga pelikula nila o kung anong pwedeng hit pa ang maaring itawag doon. Masyadong mababaw ang istorya ng mga pelikula. Nakakabobo ng manonood.

Ipinagtataka ko kung paano naging Best Picture and Tanging Ina Last na 'To noong 2010 sa parehong film fest din na 'supervised' by MMDA (Metro Manila Development Authority. ahensya ng gobyerno na namamahala sa kabasurahan ng Metro Manila, at number one na nagpapagulo ng trapiko ng kalunsuran). Doubtful lang ako noon. Nadismaya matapos kong panoorin yung pelikula. Best Picture DAW, ngunit disappointment lamang ang hatid. Dapat nga Rosario talaga yung nanalo doon eh. Kaso nga nakabatay din daw sa sales ang criteria ng Best Picture. So, ibig sabihin malaki palang porsyento ng criterion ang para sa "Audience Impact"?

Movie of the Year pa pala siya, ano? #nakakabahala. Last movie na raw, at hayun kinutsaba pa si Vic Sotto. Napakasinungaling talaga ng mga kapitalista, parang pulitiko lang. Last na raw, last na raw, pero hihirit pa. Nagbunga naman. Humirit pa talaga dahil malakas talaga ang 'masa' powers ni Vic Sotto. At siyempre ang sex appeal sa mga tsiks. #PauleenLuna

Wala naman akong problema kay Ai-ai, Eugene Domingo o sa mga Lopez mismo. Ang akin lang, ang pelikula ay art, at hindi consumerism. Masasabi mong hindi naman talaga maiiwasan na tanggalin ang kapitalismong oryentasyon ng mga pelikula, ngunit naging ugat ito na pinuno ng mga movie makers ng kababawan ang mga manonood. Nasanay sila sa mali. Kaya nga walang indie film na nakakasali, sa production pa lang talo na sila at wala pang garantiya ang income, kung meron man.

Para bagang nawala ang 'depth' ng mga pelikula ng mawala si Lino Brocka, Nora Aunor, at FPJ. Siyempre mahihiyang bigyan ng pipitsuging story line at cheap script ang mga iyan.

Marahil maari namang ipamahala na lamang sa National Commission for Culture and the Arts ang patimpalak, para yung mga 'fraud' na nangyayari ay medyo mabawasan. Napaka-ironic na ang convenor halimbawa sa isang contest ng mga dramatista ay mga basurero.

Nito-nito lang, medyo natuwa naman ako dahil nanalong Best Picture ang Manila Kingpin: The Asiong Salonga Story. Siyempre gangsta ang tema. Yung notorius gang leader umano naman ang naging bida. Ikaapat na remake na yata ito. May 'depth' talaga kaya binabalik-balikan.

Malayung-malayo ang pagka-Best Picture ng Manila Kingpin kay Tanging Ina. Parang kang nag-match ng performance ni Dick Gordon at Noynoy Aquino. Isang prolific, at isang baog.

Bukod sa pagiging 'kriminal' umano ng Manila Kingpin, medyo may pulitikal na hawi rin ito. Bibihira lamang kasi ang palabas na nagbibigay ng pulitikal na pakikialam sa mga manonood. Pinauso kasi ni John Lloyd na ang pinakamalaking problemang haharapin ng isang lalake ay problema sa pag-ibig. Ingat!

Hindi rin totoo na hindi mo tatayuan ang Panday 2, base na rin sa mga interview umano ng mga nanood. Kung meron kang hindi tatayuan, ito yun! Kaso tumayo ako sa kalagitnaan ng pelikula. Ihing-ihi na ako. Pero sa banyo pinag-uusapan pa rin ng mga kalalakihan ang pelikula. Dinala ang diskurso sa banyo. TNL!

Napapalakpak ako sa Death Scene ni Ketchup Eusebio. Oks na oks.

Natawa lamang ako na tila may tirade ang pelikula sa Liberal Party at Nacionalista. Lumabas na pareho silang madumi mamulitika. Ahem. Nagpapapatay. Teka, ano bang party ni Ejercito?

Sana magkaroon ito ng Part 2, kahit Prequel kung papaano siyang naging Asiong Salonga. Parang magiging masaya iyon.

Hindi mo na kelangang manood ng Tanging Ina. Kapag napanood mo na ang mga nauna pang installment noon, ano pa bang aasahan mo sa parehong mga artista, writers, at studio? Yung Panday 2, may bahid ng pag-OK. Pwede na. Graded B.

Siguro mas magiging 'healthy' sa mga Pinoy kung medyo maayos-ayos ang mga pelikulang napapanod nila. Yung mag-iisip talaga kahit minsan lang sa isang taon. Kung talagang gusto nating ibalik ang popularidad ng Metro Manila Film Festival sa buong mundo gaya ng ginawa ni Marcos noon, simulan natin sa Star Cinema. Jokes. Baka sabihin mong namemersonal ako. Repleksyon kasi ng isang bansa ang klase ng pelikulang meron para sa mamamayan nila.

Mike Enriquez, panira ng araw

2011-12-29T00:58:00.001+08:00

Kasalukuyan akong natutulog, at sinindi ng Kuya ko ang TV para panuorin ang paburito niyang Morning Show, and DZBB sa News TV. Ayus lang, bagamat nagising ako, hindi parin ako at yakap-yakap ang unan. Bigla ko’ng narinig ang balitang nagdonate ang Communist Party of the Philippines (CPP) ng milyones para sa nasalanta ng Bagyong Sendong. “Ayus ah” sabi ko sa sarili ko. Umagang umaga, magandang balita agad.

Ayun sa balita, ang pera ay galing sa mga nasolicit ng mga Komunista sa mga Mining Company. Tapos, ang bararong na si Mike Enriquez ay nagsabi ng “Akala ko pa naman sa kanila mismo galing, sinolicit lang pala”. Tangina, nagising ang diwa ko, kung makapagsalita ang loko, para sama nun. Langya, bakit di na lang puriin? Ganun din naman ang ginagawa ng GMA Kapuso Foundation ah? Mananawagan, tapos yung mga nalikom nila, ipamimigay nila. Hindi rin mismo galing sa GMA7 ang pera.

Sa Php 1,000,000 lang, malaking dagdag na ito sa pondo ng New People’s Army (NPA), ang hukbo ng partido, at ng bayan. Marami na silang mabibiling kagamitan nila. Daig pa ngayon ng CPP ang pamahalaan natin, dahil si Pinoy ay nagpaparty ng kasagsagan ng bagyo.

Ipinagdiriwang ng CPP ngayon ang 43^rd anniversary nila, at ang ilan sa pondo nila ay nakalaan para sa party-party ng communist party. Maganda ng pamasko at pambagong taon ang ginawa nila. Eh ang gobyerno, ano?! Sabihin na natin na maganda ang imbestigasyon kay GMA, pero, pano naman sila Ampatuan? Ang mga iba pang issue? Kakulangan ng budget sa edukasyon at sa serbisyong panlipunan. Kawalan ng lupa ng mga magsasaka, na tatalakayin ko sa susunod kong blog.

Tandaan natin na ang CPP, at lalo na ang NPA, ay nakikibaka, kahit walang sahod. At kung may gagawin silang pagdodonate, at pagtulong, wag ng husgahan, puriin na lang.

Dagdag kwento lang. Nagkaroon kami dati ng kasambahay na taga katimugan ang laging nagsasabi ng “Mas nakakatakot pa yung mga militar, bigla ka na lang dadamputin, eh yung mga NPA, makiki-usap lang kung pwedeng humingi ng konting pagkain, tumutulong pa sa mga gawain namin.”

At Kay Mike Enriquez, wala, di na kita hinahangaan.

Dagdag babasahin:

http://newsinfo.inquirer.net/117545/cpp-donates-cash-goods-to-%E2%80%98sendong%E2%80%99-victims

http://www.philippinerevolution.net/statements/use-cpp-anniversary-to-mobilize-resources-for-rehabilitation-efforts-in-mindanao-cpp

http://www.philippinerevolution.net/statements/further-strengthen-the-party-to-advance-the-people-s-war

Laban ng mga magbubukid, kasalukuyang nasa gitna

2011-12-01T20:39:00.001+08:00

Hinati ko sa apat na talata ang Artikulo na ito.

Wala lang...

Paki mo?!

1. Utos ng Korte Suprema

Isa siguro sa mga magagandang balita na nabasa’t narinig ko simula ng umupo si Noynoy bilang Pangulo ay ang utos ng Korte Suprema na ipamahagi ang mga lupain ng Hacienda Luisita sa mga magsasaka’t manggagawa. Ayus, di ba? Eto pa ang mas nakakatuwa, 14-0 ang botohan. Unanimous decision sa panig ng mga magbubukid. 4,915 na ektarya ng lupa ang ipamamahagi sa 6,269 na trabahador. Idiniin din ng Korte Suprema ang utos nito noong Hulyo Asingko, na bayaran ng P1.33 billion ang 6,269 na magbubukid. Edi may puhunan na. PERO!!!

2. Di pa dapat magsaya

Kung ako ang tatanungin, oo, magandang balita nga yan, mas maganda pa sa magandang balita ng bagong tipan. Pero hindi pa nabibigay ang lupa, ibibigay pa lang. Wala pa sa mga magsasaka ang lupa, may oras pa para kumontra ang mga Cojuangco-Aquino. Isa pa ay ang “Just Compensation” na naka-saad sa Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP), na ginawa ng mga nag-haharing uri para sa kanila din. Sila sila lang din. Gusto nila, sila lang ang masaya.

Okay, think positive, ibibigay ang lupa ng libre, pero kailangan ng puhunan, maliban lang dun P1.33 Billion. Siyempre baka mang-utang ang ibang magsasaka. Eh kung ang kapalit ng pang-uutang ay lupa? Aroo, naloko na. Utang na naman oh. Inutang lang din ng mga Cojuangco ang lupa na yan eh.

3. Si bunsong kapatid

Out of the blue, biglang nagtweet si Krissy at nag-drama mode. May karapatan siyang gawin yun. Pero dito ako natawa eh: "We respect the Supreme Court, we survived even when they took everything from us, including our Dad's life—and we will survive even this." Tweet ni Krissy yan. Grabe yung series of tweets niya. Nakaka-iyak at nakakalungkot, kasi, kapag yung mga magsasaka ang dumaing ng ganun, hindi pinapansin. Tinatawanan pa. Sarap mabuhay. Teka, Supreme Court ba ang pumatay kay Ninoy?

4. Laban lang, laban pa

Kung sakaling manalo sa laban ang mga magsasaka’t manggagawa ng Hacienda Luisita ay dapat magsaya, NGUNIT, hindi lang ito ang Hacienda na may mga magbubukid na napagsasamantalahan. Nagkataon lang na sikat ang Hacienda Luisita dahil Pangulo ng bansa ang isa sa mga nakikinabang dito. Madami pa'ng mga angkan diyan na nang-aapi.

Isa pa ay hindi pa nabibigyan ng hustisya ang mga pinaslang sa Mendiola noong Enero 22, 1987 at sa Hacienda Luisita noong Nobyembre 16, 2004.

Kung gusto niyong malaman ang kasaysayan ng Hacienda Luisita ay panuorin niyo ito:

http://www.youtube.com/watch?v=ebetyUHC9hE

Kailan tayo nagiging Pilipino?

2011-11-08T19:49:00.001+08:00

“Pilipino lang ako kapag nanalo si Pacquiao” – Loonie

Binanggit ni Loonie yan sa awit niyang pinamagatang The Bobo Song. Pakingan niyo, ayus yan. Madaming matatamaan, at kasalanan na nila yun kung bakit. Kung interesado talaga kayo, heto:

Lalaban na naman si Pacquiao sa Linggo, laban kay Marquez, sa ikatlong beses. Parehong gutom ang dalawang boksingero. Pero, hindi yan ang gusto kung mabasa niyo, kaya pasensiya na. Hindi naman talaga ako magaling na manunulat, wala lang talaga akong magawang matino sa buhay ko.

Napaisip ka ba nung nabasa mo yung salawikain sa taas? Pilipino lang ako kapag nanalo si Pacquaio. Ayus diba? Bakit kaya sa tuwing lalaban lang si Pacquiao ay dun lang natin naipagmamalaki na Pilipino tayo? Nakakalungkot, pero madaming dahilan.

Una, ang ating Pangulo. Wala lang.

Pangalawa, ang gobyerno natin. Kasi, secret.

Pangatlo, yung utang ng Inang Bayan na binabayaran natin kahit wala tayong napapala.

Madaming dahilan, pero hindi na kailangang magdahilan.

Pinagmamalaki nating Pilipino tayo kapag may mga Pilipinong nagtagumpay at nababalita sa mundo, katulad ni Pacquiao, Efren Bata, Paeng Nepomuceno, Bustamante, at Donaire. Para medyo showbiz, nandiyan si Charice, A.P.L. de ap, Lea Salonga, at si Bruno Mars. Pero, pampa-Consuelo de bobo lang na isinama ko si Bruno Mars. Lahat kasi nang nabangit ko, maliban lang kay Bruno Mars, marunong magsalita sa Filipino. Si Bruno, pakonti konti. Isama na nga natin si James at Phil ng Azkals.

Kinahihiya naman natin na Pilipino tayo kapag may Massacre, Hostage, Patayan. Bastat kapag hindi dapat magsaya.

Lalaban na naman sa Linggo si Pacquiao. Kapag nanalo siya, magsasaya na naman ang sambayanan.

Good Luck Manny.

At kay Floyd Mayweather. Sorry if Kobe Bryant visited the Pound for Pound King. Don’t worry, you got 50 cent.

Pinoy Monkey Pride and the Social Democrats

2011-11-06T01:25:00.008+08:00

Early this month, one interesting video went viral in youtube that after just 48 hours, it has gained 100K views. This has nothing to do with Justin Beiber, or Adele, or even the Beatles. This is all about the 'so-called' Yellow propaganda that the Philippine media has committed. This includes indoctrination of Ninoy as a hero, Cory as a saint, Kris as the Queen, and Noynoy as the 'Best President.'

The video tackled the most essential and pressing issues of the current regime that the big media firms refuse to deal with. The maker of the video even asserted that the media (especially ABS-CBN and the Philippine Daily Inquirer) often serve their magnates, those oligarchs who occupy most of the government seat.

What Baron Buchokoy (the maker of the video) emphasized is very true. There is no such thing as objectivity. The moment the news is created, how it would go, choice of words, and even the selection of who are to be interviewed require personal choice or bias. Baron Buchokoy stated the clandestine obvious there.

What has been said in the Hacienda Luisita matter is very true. It merely defines the factual reportage. If you are still unconvinced, try searching in the youtube the Sa Ngalan ng Tubo documentary. It includes the actual coverage of what had happened in Hacienda Luisita, November 16 of 2004.

To be fair, the video is technically superb. I regard it as the Zeitgeist Documentary of the Philippines. I am fascinated with it that I sighed "Alas, a hope for the Philippines!" but not until I watched and scrutinized the rest of the videos of Pinoy Monkey Pride.

Baron Buchokoy declared that, in all his videos that:

He does not intend to offend, insult, humiliate or intimidate his fellow Filipinos or any particular Filipino individual. He is not promoting hatred, violence and discrimination towards his own race or the race of others. Nor does he promote stereotyping and denigration against any Filipino Individual.

He is against the people who are conspiring against the real progress of the poverty-stricken, third world country called The Philippines.

Sure enough. He is against the unlimited rule of the oligarchs. I can deal with it.

That ‎"Ninoy was a mayor, vice-governor, and a senator. He was a politician with a political ambition of becoming the president. Dying for political ambition is not heroism." That's true.

That ‎"The 1987 Constitution is the Flawed Cory's Constitution. A constitution by the oligarchs for the oligarchs. And oligarch-owned mass media is demonizing anyone who seeks to reform it." Another truth.

That ‎"Democracy itself is not a stable form of government. Instead it is the gradual transition from limited government into the unlimited rule of the oligarchy." Third truth for the record.

And that the channel is owned by the same group of people who administer the Get Real Philippines and Anti-Pinoy which are, if not derogatory in some manner, is a type of psycho-blogging.

Given all these dynamics, what was really behind these people? They hate the oligarchs, they loathe the socialists / communists, and they love the people? Where do their actions lead to? What political materialism are they in?

Here's the still from one of their videos:

Notice: So they don't want the oligarchs to rule over us, they want the foreigners to rule. Is this what they call nationalism? Are they really pro-people? Fascist?

I can conclude from that that they are promoting ultraright politics which contains 'Far-right' beliefs who does occupy supremacism (a belief that superiority and inferiority is an innate reality between individuals and groups). And that the ultraright upholds the complete rejection of the concept of social equality as a norm.

They support exclusionary segregation: the separation of groups deemed to be superior from groups deemed to be inferior. Far-right politics often involves anti-immigration and anti-integration stances towards groups that are deemed inferior and undesirable. At the most extreme, far-right movements have pursued oppression and genocide against groups of people on the basis of their alleged inferiority.

Moreover, it commonly includes authoritarianism, nativism, racism and xenophobia.

Far right is commonly associated with persons or groups who hold extreme nationalist, xenophobic, racist, religious fundamentalist, or reactionary views.Typically the term is applied to fascists and neo-Nazis. Take that, FASCIST.

For additional reference, check the antipinoy and the opening quote of this video. All of which utilize George Orwell's idea. Orwell is an English author and journalist. He is a self-proclaimed social democrat.

In the Philippines, Social Democrats believe in a change of government through reforms. Sounds good but doesn't taste good. They believe that the only way to change the social injustices is through petitions, elections, and legislation. Since they are fascist, in all political aspects, they have all the greed to turn to foreign power to intervene with the government. Notice how they come very silent with the imperialism issues.

They regard that all those means are the most effective. Unlike socialists, they want to kill the oppressive system by eliminating the system itself which incurs the suffering of the people.

They hate the socialists and that they promote and sponsor rallies on climate change, conserving electricity, earth hour, noise barrage for Heidi Mendoza. All of these are trifle causes, totally irrelevant, and senseless with respect to myopic economic situation, poverty, lack of education of the poor class.

This is how the oppressors messed us up.

Frankly speaking, they campaign issues that do not really address the real problem why there is poverty in the Philippines.

I can note that the gist of the videos have sensible issues, in some other way. They are inculcating in the minds of the netizens (those who can afford internet) that everyone must be vigilant. And that we have to dismiss ignorance right at our doorstep. That we all need to doubt everything that comes under the sun before we have to believe in it.

Sure, change is a good word. But on how to do it is necessary. These petitions, elections, and legislation do not really cure the cancer in our society. It is a clear manifestation how it worsens the oppression to the people by our own tyrants (oligarchs). Because in reality they all concretize the idea that we need the permission of tyrants in order to be free.

How would it feel to arouse the crowd to dispel ignorance while they further their own objectives by the same means? Such Irony.

I dare not say to hate the social democrats the way they hate us, afterall we're all brothers. But we should learn to accept certain truths without believing the whole manufactured idea. We can know the whole thing by just examining its little parts. Because, no matter how intelligent we are, without correct political orientation, everything comes useless.

Wika: Salamin nga ba?

2011-11-04T22:58:00.001+08:00

Panimula: Una itong na ilathala noong minsan, isang gabi, sa isang art gallery, sa art exhibit ng kaibigan ko. At dahil hindi lahat ay nabasa ito. Dapat, ngayon. Basahin niyo. Ang galing. Super like.

Start:

Sinasabing ang wika ay salamin ng lipunan. Salamin din raw ito ng isang tao. Kung ano ang wika mo, ibig sabihin ay ganun kang klaseng tao...

Kung puro mga putang-inang kagaguhan ang lumalabas sa bibig ng isang sira-ulong tambay sa kalsada, ibig sabihin ba noon ay mababa ang pinag-aralan niya at puro katarantaduhan lang ang kaya niyang gawin? Hindi rin ba siya nararapat galangin dahil ang mga lumalabas sa bibig niya'y hindi ginagamit ng mga taong "sibilisado".

And if a person can fluently express himself/herself in English, does it mean that he's/she's a call center agent? Or, I mean, honorable? Civilized? And persons like these deserves to be respected in all means possible?

Well... Kayo ang bahalang sumagot, ang panget kung tanong ko, sagot ko...

Pero, mag isip ka...

Lagi bang ganito?

Lahat ba nang natututunan natin sa paaralan ay laging tama?

Lagi bang sira ulo ang kaputa-putahang nagmumurang tambay at kagalang-galang yung Call Center Agent. I mean yung Inglisero/Inglesera. Pucha, bakit call center ako ng call center?

Anyway, tignan niyo... Ang daming tuldok..........

Bakit ang mga Kongresista't Senador natin? Yung iba, kung magsalita, parang si Balagtas at si Shakespeare, pero, kagalang-galang ba sila? Sinasalamin ba ng malinis nilang wika ang ugali nila?

Parang, hindi yata...

Pero, depende rin...

Kaso, pulitiko ang mga yan, lipat tayo...

Sa Relihiyon...

Bakit ang mga Religious Leaders ay...

Lipat ulit tayo, baka pag-labas ko ng bahay, may magbibigay sakin ng tiwala nila...

Ayoko yun... Lalo na kapag tapos ng nagamit...

Sa araw-araw na buhay na lang, pag ba nag-mura ka ay masama ka na? Pag ba nag-English ako, Call Center Agent nako? Masama bang sabihin ang "shit"? Kaya minsan, sinasabi natin ay, "tae!".

Sa maikling pahayag, PUTANG INA! Hindi dapat laging wika ang maging basehan ng panghuhusga sa isang tao, dahil hindi rin nangangahulugan na malakas ang tahol ng aso ay may rabis na siya. Hindi rin porket tahimik ito ay hindi na ito nangangagat.

Hindi rin porket tapos na ang "Buwan ng Wika" ay hindi na pwedeng pag-usapan ang Wika.

┌∩┐(◣_◢)┌∩┐