The main point of doing this, appears to be so that “they do not disrupt the ‘flow’ of a body of text or ‘break’ the margin of alignment” (WikiPedia).

While I agree that quotations, parentheses and other “minor” typographic punctuation marks should—or could be ex-dented without appearing funny or disrupting the general flow, I believe that leaving the bullets in unordered (or the numbers in ordered) lists hanging does exactly the opposite.

Compare the following examples:

On the first example, the flow of the copy is constant; it has a very well defined margin and nothing goes beyond it. When I read the second example though, my eyes stop where the lists start. “Something is wrong here” I say to myself, “why are those bullets hanging out of the well defined margin?”. On top of that, it also doesn’t look very good-but that could just be me.

What’s worse, I’ve been seeing it on website sidebars, on link-lists where it really just seems out of context and very unnatural.

My point is that the so-called “flow” is not defined only by letters. Punctuation marks such as bullets are equally important to communicate a certain message. By intending bullet lists the flow is ‘broken’ just enough to communicate the fact that “this copy here must have some significance, otherwise it wouldn’t be in a list“. Also, for OCD people like I, it does not break the overall container box, and looks far more natural to people that are not typography freaks (that’s about 99,9% of the population according to my own very non scientific research).

Each to his own.

In conclusion, let me say that this is pretty much a personal belief. There is no actual research that I could find on the topic and no facts. I’ve seen some typography books and some very smart people, like Mark Boulton, going against intending bullet lists but having read a lot of discussions on the matter I have arrived to the general consensus: Just go with what feels right.

Here are some interesting articles on the matter:

• http://www.markboulton.co.uk/journal/comments/five-simple-steps-to-better-typography-part-2
• http://www.artlebedev.com/mandership/120/
• http://ww.typophile.com/node/14706

Έμαθα πόσο δυνατό και μεγάλο είναι το κοινό του WordPress στην Ελλάδα. Έμαθα ότι σαν κοινό έχουμε φτάσει σε ένα πολύ ωραίο επίπεδο, και η κοινότητά μας είναι ενθαρρυντικά όμορφη. Μεταξύ άλλων έμαθα πόσο δύσκολο είναι να μιλάς μπροστά σε όμοιούς σου, συναδέλφους, φίλους, γνωστούς και μη, σε άτομα που εκτιμάς και σέβεσαι. Έμαθα πόσο αγχωτική είναι η προετοιμασία μίας ομιλίας που απευθύνεται σε ένα τόσο ζωντανό κοινό όπως το κοινό του WordPress (και του Web γενικότερα). Έμαθα επίσης και πόσο ωραίο είναι να σε επιβραβεύουν για την προσπάθειά σου ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Όλες οι παρουσιάσεις ήταν μία και μία. Μου άρεσε η απλότητα και καθαρότητα του Δημήτρη Καλογερόπουλου και του Απόστολου Παπαδόπουλου, δε μπορούσα να σβήσω το ηλίθιο χαμόγελο από το πρόσωπό μου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Θάνου Παπαβασιλείου, γοητεύτηκα ακόμα μία φορά από το λόγο του Γεράσιμου Τσιάμαλου, ξετρελάθηκα με το fresh approach της Ζαχαρένιας Ατζιτζικάκη, εμπνεύστηκα από τον Φώτη Αλεξάνδρου, κι είδα πολλά ωραία πράγματα από τον Βασίλη Κανονίδη στο BuddyPress και τον Γιώργο Κανελλόπουλο στα Microsoftιακά θέματα.

Θέλω να ευχαριστήσω τον Βασίλη Κανονίδη και τα παιδιά της creativeG και γενικά όλους όσους βοήθησαν στο να στηθεί το event, πρώτα απ’ όλα για το ότι κατάφεραν ακόμα μία φορά να διοργανώσουν με επιτυχία το WordCamp Greece, αλλά και για την ευκαιρία που μου δόθηκε να μιλήσω για κάτι που αγαπώ. Επίσης τους ανθρώπους που παρευρεύθηκαν παρ’ όλες τις δυσκολίες -καιρικές και μη- και υπήρξαν καταπληκτικοί καθ’ όλη τη διάρκεια του event. Τέλος θα ήθελα να απολογηθώ ανοιχτά αν ο τόνος μου σε κάποια σημεία ακούστηκε επιθετικός. Νομίζω το πάθος και το άγχος ταυτόχρονα δημιούργησαν αυτή την περίεργη εικόνα. Ας θυμόμαστε πως όλοι είμαστε συναγωνιστές και όχι ανταγωνιστές όπως πολύ σωστά ειπώθηκε.

Για όποιον ενδιαφέρεται την παρουσίασή μου θα την βρει εδώ: http://goo.gl/1LjbS. Can’t wait for next year.

I’ve been using RapidPHP 2010 for about 2 years now as my main code editor and I find it OK for about 90% of the time but to be honest that other 10% I wish for it to be gone. I have literally tried every code editor available for at least one project, and unfortunately every time I find myself going back to RapidPHP. But it’s really not perfect.

To give a more precise idea on my view of the perfect editor, let me first say what I love and what I hate about RapidPHP:

What I love:

1. It has a great FTP client
2. It provides a very clear distinction over PHP, HTML and CSS in the same file
3. Great snippets tool
4. Very intuitive UI, with features like changing from ANSI to UTF-8 with a simple click and stuff like that
5. Good auto-complete features
6. It supports HTML tag and brackets’ opening/closing highlighting (a feature I can’t live without really)
7. Supports Templates

What I hate:

1. It is really ugly
2. It can be very slow. It hardly copes with documents containing over 3,000 lines of code
3. Text selection, replacement and shortcuts like CTRL + Backspace, CTRL + Del do not work as the rest of the OS (biggest nuisance)
4. Doesn’t support any plugins
5. Doesn’t support code coloring themes

In my humble opinion (biased by the way I’m used to code) the perfect code editor should have:

1. A beautiful interface

2. Double  / Triple Pane Layout

The Double Pane Layout really helps when slicing a PSD into HTML/CSS, you have your HTML on the left and your CSS on the right and there’s no need to click-switch back and forth. You have everything you need right in front of you.

Like Sublime Text:

3. Known themes support for code coloring

Also note that PHP or Javascript blocks need to be differently styled than HTML inside the same document. Most coders do that pretty good but Komodo Edit is about a thousand steps ahead on that. Very nice and clear distinction between languages.

4. HTML tag matching  like RapidPHP and Notepad++

This is an absolute must. Any code editor that does not provide it immediately gets uninstalled from my system.

5. Must be able to change encodings with a simple click, much like RapidPHP and Notepad++

In RapidPHP for example all you have to do is click and choose on the nice informative bar at the bottom.

6. A great FTP client, much like Dreamweaver or RapidPHP

What I love in RapidPHP is that I can drag files from Windows Explorer and drop them into RapidPHP’s FTP client and they’ll be uploaded, no need for a third party software when coding/developing live.

Bad FTP client is one of the main reasons I stopped using Notepad++

7. Support for templates / projects / snippets

When I press CTRL+N I need to have a custom made HTML5 template waiting for me, I don’t want to copy paste or write 30 lines of code that go into every project, every single time.

Also I need to be able to store my snippets and have quick access to them to save time.

8. A  Textmate-like “tab-autocomplete” feature much like Sublime Text.

You need to type a doctype: You type “doctypestrict”, you press tab and voila, all that gibberish is typed for you. Very very handy.

9. Smart autocomplete much like every coder except Notepad++ (!*$&!)

I want brackets, square brackets, quotes and stuff to be typed once, closed by themselves and my text cursor placed in between them so I can start typing.

10. Smart keyboard shortcuts with a smart autocomplete feature

I can’t really explain this without providing an example:

Say you want to type the following code:

<a href=”http://www.google.com” target=”_blank”>Google</a>

I want to be able to do this:

1. Type a then hit tab – The code editor should write: <a href=” | “, put the cursor inside the quotes and wait for me to type a URL.

2. Type the url then hit tab again – The code editor should place the text cursor right next to the quotes (leaving a space) and wait for me to type something else. If I type an attribute it should give me an option to autocomplete it. If I type the closing bracket it should close the HTML tag and put the text cursor in the middle again for me to provide the link text.

3. After I’m done typing the text in between of the anchor tag, I want a way to get out of it easily, to continue with the rest of the code. CTRL+Right Arrow or CTRL + something  should place my text cursor right next to the anchor closing </a> leaving a space.

11. Last but not least, be blazing fast, like Notepad++

And that’s it, all I’m asking are these features. If anyone knows of an obscure little code editor that can do 8 or 9 of those (with emphasis on the FTP client and auto-complete/highlighting) please point me to it. I’d be willing to pay big money for such an editor.

The most interesting example is the one below:

After doing something similar to my Facebook profile, people have asked me how to do it so, here’s a very simple guide to make it on your own in under 2 minutes.

First of all, I’ve made a sliced and ready PSD file for using it as a guide to cut your picture in the exact needed dimensions. You can download the file here Facebook Profile Hack PSD Guide.

For experienced Photoshop users this should come with no further instructions, just apply your image, Save for Web & Devices, Save the selected slices and upload to your Facebook account.

For everyone else here’s how it works:

1. Open the file in Photoshop

If you haven’t already download my Facebook Profile Hack PSD Guide and open it in Photoshop.

You should see the above pic (sans the arrows and captions of course).

2. Apply your image to the guide

Simply drag and drop your prefered image inside the Photoshop document that contains my guide. Center it according to your preference.

Something like this for example. Notice the slices (they have a blue bordered number on their top left corner).

3. Save and you’re done.

Ok this is the most tricky part, but still piece of cake. Go to File -> Save for Web and Devices, and select JPEG High from the Preset option. Then select Optimized so you can see the entire image, and shift click all 6 slices so they become orange.

You can start seeing how your profile page is going to look.

After that, click on Save, and you’ll see the save dialog box, make sure you click on “Save only selected slices”, and hit OK.

You’re done.

4. Upload the images on Facebook

Start by uploading your profile pic (the big one). No need to tag yourself there, just mark as profile pic.

Then upload all the remaining 5 pictures and tag yourself on them in the reverse order in which you want them to appear (first pic on the left should be tagged last). That last step is important, so that your picture appears normal and not backwards.

Voila, enjoy your profile.

If you still have any questions, feel free to leave a comment.

Εντάξει ίσως όχι evil. Είναι όμως ένα τρεντ το οποίο μόνο κακό μπορεί να κάνει σε κάθε επιχείρηση ή οργάνωση. Ας γενικεύσουμε: σε κάθε μπράντα αλλά και σε κάθε “διαγωνιζόμενο”.

Και πριν ξεκινήσω να πω οτιδήποτε άλλο να ξεκαθαρίσω κάτι: Δεν αποτελώ μέλος καμίας απολύτως παράταξης, δεν ασχολούμαι ούτε ασχολήθηκα ποτέ με κανένα κόμμα (ο τομέας αυτός με αφήνει παγερά αδιάφορο) και ούτε σκοπεύω. Δεν ασχολούμαι (καλώς ή κακώς) καν με τα κοινά.

Με αφορμή λοιπόν τον διαγωνισμό του νέου λογότυπου της γνωστής οργάνωσης ΟΝΝΕΔ ας δω γιατί το να κάνω έναν διαγωνισμό για να δημιουργήσω νέα εικόνα από το να προσλάβω έναν επαγγελματία είναι τόσο κακό.

Σχέση πελάτη – designer και η διεργασία σχεδιασμού

Μπορεί να αποτελέσει έκπληξη για πολλούς αλλά η κατασκευή ενός λογότυπου, και πόσο μάλλον μίας εταιρικής ταυτότητας δεν είναι κάτι το απλό. Κανένας σοβαρός επαγγελματίας designer δεν ανοίγει το Photoshop, πετάει 5 γραμματοσειρές και 3 σχήματα και την επόμενη ημέρα πηγαίνει στον πελάτη του με προτάσεις.

Η κατασκευή μίας εταιρικής ταυτότητας απαιτεί χρόνο, απαιτεί έρευνα πολλών ημερών της επιχείρησης αλλά και των ενδιαφερόμενων. Ποιοι είναι; Από πού έρχονται, πού θέλουν να φτάσουν, τι εικόνα θέλουν να προβάλλουν, τι target group έχουν, τι σκοπούς θέλουν να πετύχουν. Όλα αυτά πρέπει ο designer να τα γνωρίσει, μέσα από πολλά ραντεβού, πολύ συζήτηση και αρκετό καιρό.

Στη συνέχεια η φάση της έρευνας του ανταγωνισμού. Τι μπράντες παίζουν στον ίδιο τομέα; Τι πετυχαίνουν και γιατί; Πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο;

Wireframing και πρώτες ιδέες. Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις η καλύτερη ιδέα έρχεται αμέσως και είναι πρώτη. Νιώθεις πως απλά το πέτυχες και είναι το καταπληκτικότερο λογότυπο που έκανες ποτέ. Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι ίσως η 1 στις 100. Συνήθως γίνεται το εξής: Αγοράζεις καινούριο τετραδιάκι και το γεμίζεις σχήματα, σχέδια, γράμματα, τρως ώρες επί ωρών τραβώντας περίεργες γραμμές για να φτάσεις ακόμα στο 1ο προσχέδιο. Ξεκινάς με ένα concept, καταλήγεις σε ένα άλλο, βελτιώνεις – μουτζουρώνεις, σβήνεις σκίζεις σελίδες και ξανά από την αρχή. Παίρνεις το τετραδιάκι σου στο κρεβάτι. Ουσιαστικά δουλεύεις 24 ώρες τη μέρα, σκεφτόμενος συνεχώς για concepts. Φτάνεις κάπου, αγωνιάς, σκέφτεσαι ότι ίσως πρέπει να ζητήσεις παραπάνω χρόνο.

Δε σημαίνει ότι δεν έχεις ταλέντο ή δεν είσαι αρκετά έξυπνος. Σημαίνει πως δεν είσαι ευχαριστημένος με το concept και ότι οι στόχοι που έθεσες δεν βλέπεις να εκπληρώνονται με το σκιτσάρισμα που έχεις κάνει. Γιατί είσαι επαγγελματίας και προτιμάς να μη δείξεις τίποτα παρά να πας με μία μετριότητα. Σε κάποια στιγμή όμως θα φτάσεις σε ένα σημείο που είσαι ευχαριστημένος. Παρακάτω…

Digital: Περνάς το concept σου στο Illustrator (ή στο Corel). Έχεις μία πιο πλήρη άποψη αυτή τη φορά οπότε αυτό είναι ένα πιο εύκολο στάδιο. Ή μήπως όχι… Τελειώνεις με το σύμβολο (αν έχεις) όπως το σκέφτηκες, πολύ ωραία, δείχνει καταπληκτικά σε μαύρο/λευκό, άρα είμαστε σε σωστό δρόμο. Τι χρώμα να βάλεις; Μάλλον έχεις ήδη αποφασίσει από τη νοητική προεργασία που έκανες ημέρες πριν. Ξέρεις τι ταιριάζει γιατί έκανες σωστή έρευνα και γνωρίζεις από ψυχολογία χρωμάτων γιατί έχεις φάει τα μάτια σου να διαβάζεις βιβλία. Προσπαθείς να διαλέξεις την τέλεια γραμματοσειρά από εκατοντάδες μέσα στη βιβλιοθήκη σου που σου κόστισε ίσως και παραπάνω από όσο θα πληρωθείς για τη συγκεκριμένη δουλειά. Δύσκολα τα πράγματα, καταλήγεις κάπου, δίνεις μερικές εναλλακτικές. Αλλάζεις τα fonts λίγο για να είναι τέλεια όπως πρέπει. Στραβώνεσαι σε 1600% zoom ώστε να μη ξεφύγει pixel και η καμπύλη στο custom σίγμα είναι στραβή. Letter spacing, kerning. Τα έχεις κάνει όλα τέλεια, δημιουργείς και μερικά variations με τα οποία είσαι σύμφωνος. Save Final. 5 δείγματα για κάρτες, ένα φάκελο και επιστολόχαρτο για δείγμα.

Ωραία, τελείωσες.

Πάμε τώρα για το 2ο concept. Τι, μόνο ένα θα δείξεις στον πελάτη σου; Φτου κι απ’ την αρχή.

(σημείωση: τα παραπάνω προφανώς αλλάζουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, δεν ακολουθούν όλοι τις ίδιες διαδικασίες ούτε δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο)

Πού καταλήγω: Σε διαγωνισμούς λογοτύπων, και ειδικά στον συγκεκριμένο, πόση ώρα κάθησε ο διαγωνιζόμενος να κάνει έρευνα, πόσες ερωτήσεις έκανε στον “πελάτη” του, ποιο είναι το design brief του; Πόση ώρα κάθησε να σκετσάρει και να σκεφτεί κάποιο concept.

Για τους περισσότερους υποθέτω οι απαντήσεις είναι οι εξής: 1 ώρα, καμία, δεν έχει, 2-3 ώρες.

Visual Spam

Το άλλο τραγικά άσχημο με την υπόθεση των διαγωνισμών είναι το visual spam. Γιατί κατά την άποψή μου αυτό είναι μόνο και τίποτα άλλο. Η ιδέα είναι απλή και τα κίνητρά της ακολουθούν κατά γράμμα τη φιλοσοφία του spam σε γενικό επίπεδο: Διοργανώνουμε ένα διαγωνισμό με κάποιο ευτελές ή όχι έπαθλο, αρκετοί designers συμμετέχουν χωρίς κανένα συμβόλαιο, δικαιώματα, κλπ. Αποκτάμε media attention και στο τέλος μάλλον επιλέγουμε ένα από τα λογότυπα. Κάποιο από αυτά θα είναι “όμορφο”. Μπράβο μας, τώρα έχουμε και τσάμπα διαφήμιση και τσάμπα λογότυπο.

Το όμορφο δε σημαίνει ότι είναι και καλό

ΟΚ, συμφωνώ κάποια ελάχιστα από τα λογότυπα εκεί είναι όμορφα. Αλλά το όμορφο από μόνο του ποτέ δεν είναι κριτήριο επιλογής ενός λογοτύπου. Αν θες ομορφιά προσέλαβε ένα ζωγράφο. Αν θες σωστό λογότυπο προσέλαβε έναν logo designer.

Speculative work

Διάβασα κάπου παλιότερα σε ένα blog κάτι που με εκφράζει: Αν σαν Βασίλης έπαιρνα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος μου λέει “κάντο μου να το δω λίγο κι αν μου αρέσει προχωράμε και θα σε πληρώσω” θα είχα αρκετά ευρώ τώρα.

Δεν πάει έτσι, θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό για να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και να είσαι απόλυτα ευχαριστημένος. Θα σπάσω και τη ρήτρα του συμβολαίου που λέει όχι πάνω από 5  concepts αν χρειαστεί, αλλά να κάνω τη δουλειά “υποθετικά”; Όχι, να είσαι καλά, αλλά δε θα πάρω.

Σίγουρα θα με περνούσε κάποιος για τρελό αν εγώ πήγαινα σε μία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και έλεγα: Θέλω μου δώσεις ένα αυτοκίνητο για 3-4 χρόνια. Αν μ’αρέσει και όντως δεν χαλάσει θα στο πληρώσω.

Σκέψου πόσο παρόμοιο είναι στους διαγωνισμούς. Spec work, οκ βρήκαμε 3 concepts, πάρε το βραβείο, και αν είναι και τόσο χάλια προσλαμβάνουμε και έναν δικό μας να μας τα σουλουπώσει λίγο. Τα δικαιώματα δικά μας είναι ούτως ή άλλως.

Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός είναι ακόμη χειρότερος

Συνήθως σε αυτούς τους διαγωνισμούς (υπάρχουν διάφορα γνωστά sites που τους εκδηλώνουν – παίρνοντας κάποια προμήθεια) ο πελάτης βλέπει και αποφασίζει ο ίδιος για λογότυπο που θα πάρει εν τέλει. Ο νικητής βραβεύβεται και “όλα καλά”.

Στον συγκεκριμένο, υπάρχει ανοιχτή ψηφοφορία (!). Με λίγα λόγια, όποιος κάνει το καλύτερο promotion στον εαυτό του ή όποιος έχει περισσότερους φίλους να τον ψηφίσουν, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει. Αυτό είναι μία νέα λογική όπου εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω.

Δε θέλω να κρίνω κανενός τη δουλειά εκεί πέρα – δεν είναι αυτός ο σκοπός μου – και λυπάμαι ειλικρινά αν προσβάλω τον οποιονδήποτε με αυτό αλλά θέλω να δώσω ένα παράδειγμα:

Αυτό το λογότυπο είναι 3ο σε ψήφους τη στιγμή που γράφω

Απορώ π.χ. αν αυτό περάσει μέσα στα 3 από τα οποία θα διαλέξει εν τέλει η Κριτική Επιτροπή, τι ακριβώς θα κάνουν; Πόσο δίκαιο θα είναι;

Κλείνω εδώ για να μη μακρυγορώ άλλο, απλά όταν βλέπω τέτοια πράγματα με κάνουν να απορώ πολύ σοβαρά για το πόσο μία επιχείρηση/οργάνωση σέβεται τον εαυτό της. Καθόλου μάλλον.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα επί του θέματος γραμμένα από ανθρώπους με πολύ μεγαλύτερο μυαλό από το δικό μου και δύο τρεις τόνους παραπάνω εμπειρία:

• http://www.thelogofactory.com/logo-design-articles/logo-design-contests/
• http://www.davidairey.com/logo-design-contests-bad-for-business/
• http://www.webdesignerdepot.com/2009/07/interview-with-specwatch-the-naked-truth-about-design-contests/
• http://www.logodesignlove.com/the-problem-with-online-design-contests

Αν και είχα αποφασίσει να μη ξαναγράψω σε τούτο εδώ το blog έως ανασχεδιάσω το ταπεινό μου (και απαράδεκτο πλέον) site, δεν μπόρεσα να κρατηθώ ιδιαίτερα καθώς μου έλειψε. Χρόνος για redesign υπάρχει ελάχιστος (το οποίο μπορεί να είναι και καλό) και δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα…

Το topic αυτού του post μου τριγυρίζει στο μυαλό εδώ και αρκετό καιρό απ’ όταν “μάλωνα” με φίλους για την έννοια του design και η αφορμή της συγγραφής του είναι η αλλαγή της προτίμησής μου σε ένα βασικό -για εμένα- προϊόν, το διάλυμα καθαρισμού φακών επαφής.

Δίνω τη δική μου άποψη συγκρίνοντας δύο ανταγωνιστικά προϊόντα. το ReNu (που χρησιμοποιούσα και εγκατέλειψα) και το Opti-Free (που χρησιμοποιώ τώρα), τι με έκανε να φύγω από τη μία εταιρία και να γίνω πελάτης της άλλης και γιατί.

Προσωπικά το υγρό φακών για μένα αποτελεί ένα προϊόν ανάγκης, καθώς φοράω φακούς τα τελευταία 10 χρόνια καθημερινώς. Ένα μπουκάλι κοστίζει περίπου 10 ευρώ και κράταει περίπου 1 μήνα, άρα είναι σαν να έχω μία ετήσια συνδρομή της τάξης των 120 ευρώ σε κάποια εταιρεία. Γρήγορα αντιλαμβάνομαι πως ό,τι γράψω θα μπορούσε να αποτελεί σύγκριση και για οποιοδήποτε προϊόν και υπηρεσία (εκτός του customer support ίσως), από κατασκευή ιστοσελίδας μέχρι κάποιο συνδρομητικό web application.

Ξεκινώντας να φοράω φακούς επαφής το πρώτο υγρό που δοκίμασα ήταν το ReNu. Ο λόγος είναι απλός: Brand recognition. Όπως και να γίνει η Bausch & Lomb είναι πολύ μεγαλύτερο όνομα στην αγορά οπτικών και φακών επαφής από την Alcon που παρασκευάζει το Opti-Free.

Ενδεικτικά τα δύο προϊόντα σε φωτογραφία:

Εκ πρώτης όψεως το ReNu σαν συσκευασία και σχεδιασμό είναι σαφώς καλύτερο. Πιο μοντέρνο, ωραιότερα χρώματα, καλύτερα γραφικά. Άρα έχει σίγουρα καλύτερο design, θα πει κάποιος. Είναι όμως έτσι; Είναι design μόνο το φαίνεσθαι; Σίγουρα όχι για εμένα.

Αν δούμε πιο αναλυτικά τη σύγκριση μεταξύ αυτών των δύο προϊόντων, η ανωτερότητα του Opti-Free είναι εμφανής.

Το καπάκι

Τις περισσότερες φορές οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Το καπάκι του ReNu είναι βιδωτό. Αυτό σημαίνει καταρχάς πως, βγάζοντας τους φακούς, πρέπει να το ξεβιδώσεις, να το αφήσεις κάπου προσεκτικά για να μη κυλήσει και πέσει, να βγάλεις τους φακούς για να τους καθαρίσεις και μετά να το ξαναβιδώσεις. Πολύς κόπος για ένα απλό πράγμα.

Επίσης, ένα πρόβλημα που είχα πάντα με το συκγκεκριμένο καπάκι: Δεν κλείνει ποτέ εντελώς τελείως. Όταν έφευγα εκτός σπιτιού, πχ στο χωριό ή διακοπές και έπαιρνα το ReNu στο νεσεσέρ, πάντα υπήρχε διαρροή και εκτός του ότι έχανα “χρήματα” χάνοντας υγρό, μουσκεύονταν και οτιδήποτε υπήρχε μέσα.

Το Opti-Free από την άλλη, έχει καπάκι σφραγιστό. Κάνεις ένα κλικ και ανοίγει, και με ακόμα ένα κλικ κλείνει και μάλιστα χωρίς την παραμικρή απώλεια. Υπάρχει ένα πλαστικό που το ενώνει με το σώμα του μπουκαλιού το οποίο είναι σούπερ βολικό καθώς δε χρειάζεται να το ψάχνεις.

+1 πόντος στο Opti-Free (ίσως δύο μια και το σφραγιστό καπάκι λύνει δύο προβλήματα που έχει το βιδωτό).

Η θήκη των φακών

Αυτό είναι και το βασικότερο πρόβλημα του ReNu. Πριν ένα χρόνο περίπου η θήκη του ReNu ήταν έτσι:

Θεωρώ τον συγκεκριμένο σχεδιασμό πάρα πολύ έξυπνο. Η θήκη είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να φαίνεται σαν μία μάσκα με το κάτω μέρος να είναι κυρτό, σαν την εσοχή της μύτης. Έτσι παραπέμπει στα δύο μάτια, και είναι αδύνατο να μη ξεχωρίσεις ποιο είναι το αριστερό και ποιο το δεξί μέρος. Με λίγα λόγια έχει ευδιάκριτο πάνω και κάτω.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι σχεδιαστές της Bausch & Lomb αποφάσισαν να κάνουν αυτή την αλλαγή και γιατί, αλλά πλέον η θήκη του ReNu είναι έτσι:

Ωραία γράφει L και R επάνω. Δηλαδή εγώ θα πρέπει να είμαι κάθε φορά εντελώς προσεκτικός να μην μπερδέψω το Left και το Right. Προσωπικά έχοντας συνηθίσει τόσα χρόνια αγνοώ τελείως το τι γράφει επάνω το καπάκι της θήκης. Κοιτάω αποκλειστικά το σχήμα και ξέρω αμέσως ποιο είναι το δεξί και ποιο το αριστερό. Σε αυτό το νέο design, πάνω και κάτω δεν υπάρχει!

Ακόμα και όσοι έχουν συνηθίσει να κοιτούν την αναγραφή και να είναι προσεκτικοί, κάποια φορά θα κάνουν λάθος, και για εμένα π.χ. που έχω 0.25 βαθμούς διαφορά στα δύο μάτια, αν μπερδέψω καταλάθος τους φακούς μεταξύ τους την πάτησα. Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβω ποιος είναι ο σωστός φακός και για ποιο μάτι, παρά μόνο μετά από πολλές ώρες που θα με πιάσει πονοκέφαλος.

Το καλό design είναι intuitive. Διαισθαντικό. Αν κάνεις τον χρήστη / πελάτη να αναγκαστεί σκεφτεί για κάτι τόσο απλό τον έχεις χάσει, γιατί ο δίπλα του δίνει μία πιο απλή και σωστή λύση:

Η θήκη του Opti-Free

Απλά ό,τι πρέπει. Σε σχήμα “μάσκας” με εμφανές επάνω και κάτω. Με αναγραφή του R (right) για όσους το προτιμούν έτσι, και με διαφορετικά χρώματα μεταξύ δεξιού και αριστερού για ακόμα πιο εύκολη αναγνώριση (αν και μεταξύ μας, το σχήμα μάσκας είναι το μόνο που χρειάζεται).

Με αυτόν τον σχεδιασμό δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να μπερδευτεί κάποιος.

Αν θα πρόσθετα κάτι είναι ακόμα περισσότερα χρώματα. Θα έβαζα άλλα 5 χρώματα μαζί με το πράσινο σε διαφορετικά κουτιά έτσι ώστε αν υπάρχει δεύτερο ή και τρίτο άτομο στην οικογένεια που φοράει φακούς επαφής να μην υπάρχει περίπτωση κάποιος να φορέσει τους φακούς του άλλου καταλάθος (πρόβλημα που αντιμετώπισα στις διακοπές του φετινού καλοκαιριού, καθώς συζώντας στο χωριό με την αδερφή μου και τα 2 μου ξαδέρφια αναγκαστήκαμε να πάρουμε 4 διαφορετικές μάρκες υγρών για να μη μπερδεύουμε τις θήκες).

Ένα magenta για αυτήν, ένα απαλό μπλε για αυτόν, ένα total white και ένα κίτρινο για τα παιδιά.

Το καλό design είναι intuitive.

Επίσης μερικές φορές σαν και αυτή το καλό design πουλάει μόνο του όπως λέει και η φράση. Δεν με ενδιαφέρει η ποιότητα του υγρού, δεν υπάρχει τρόπος να την ελέγξω. Δεν με ενδιαφέρει η μάρκα, δεν με ενδιαφέρει καν η τιμή. Ακόμα και 12 ευρώ (20% παραπάνω) να έκανε το Opti-Free από το ReNu, πάλι αυτό θα αγόραζα.

Το design δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Είναι το πώς λειτουργείς με το προϊόν, η επαφή του με αυτό και η αίσθηση που σου αφήνει. Είναι όλα μαζί. Το καλό design δε θα πρέπει να σε κάνει να σκέφτεσαι, ήδη έχεις πολλά στο κεφάλι σου και δε χρειάζεται να σκεφτείς μνημονικούς κανόνες για το πού έβαλες ποιον φακό επαφής.

Είχα σκοπό να γράψω μεγάλο “εν κατακλείδει”, αλλά νομίζω τα συμπεράσματα είναι αυτονόητα. Πάω να βγάλω τους φακούς μου και να κοιμηθώ.

Σ’ αυτό το γρήγορο tutorial θα δούμε πώς, χρησιμοποιώντας jQuery, μπορούμε σε λίγες γραμμές κώδικα να ελέγχουμε το μέγεθος (μήκος ή και ύψος αν θέλουμε) του browser window ώστε να περάσουμε περαιτέρω functionality επάνω σε αυτό.

Ουσιαστικά αυτό που θα κάνουμε είναι το εξής: Θα πούμε “Αν το παράθυρο του browser είναι μικρότερο από X pixels τότε κρύψε αυτό το div, αν είναι μεγαλύτερο άστο όπως είναι. Επίσης αν ο χρήστης κάνει resize τον browser κάτω από το επιθυμητό μέγεθος, και πάλι κρύψτο, και αν τον επαναφέρει σε μέγεθος μεγαλύτερο τότε ξανα εμφάνισέ το”.

Demo

Το HTML είναι απλό, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι το div που περιέχει το content που θέλουμε να κρύβεται, πχ <div class=”bannerTop”></div>

Έπειτα ερχόμαστε στην jQuery, όπου και εκεί τα πράγματα είναι απλά:

Ας τα δούμε ένα ένα, καταρχήν θέλω να δω σε τι κατάσταση ξεκινάει ο browser να βλέπει το site (δηλαδή σε τι width είναι ήδη). Αυτό το καταφέρνω παίρνοντας το width με την εντολή $(window).width(); και σε ένα μικρό if statement του λέω αν το μήκος είναι μικρότερο από 1024px τότε κρύψε μου το div .bannerTop (ουσιαστικά εδώ το έχω να το φέρνει σε opacity 10%).

            var browserWidth = $(window).width();

            if (browserWidth < 1024) {
                 $('.bannerTop').fadeTo('fast', 0.1);
            }

Αν το μήκος του παραθύρου είναι μεγαλύτερο ή ίσο από 1024 δεν θα έχουμε καμία αλλαγή.
Έπειτα θέλω να ελέγχω τι γίνεται όταν ο χρήστης κάνει resize τον browser του, καθώς πχ δε θέλω να εμφανίζεται το div μου σε ανάλυση μικρότερη των 1024, ό,τι και να γίνει.

Άρα xρησιμοποιώντας το resize() function της jQuery δημιουργώ δύο μικρά if statements:

            $(window).resize(function(){
                var browserWidth = $(window).width();

                if (browserWidth < 1024) {
                    $('.bannerTop').fadeTo('fast', 0.1);
               } else {
                    $('.bannerTop').fadeTo('fast', 1);
               }
            });

Προσοχή: η variable browserWidth δεν γίνεται να οριστεί ως global και να λειτουργεί και εντός της resize() function. Αν γίνει αυτό (αν δηλαδή την ορίσουμε μόνο έξω από την function) τότε δεν θα αλλάζει δυναμικά καθώς οι τιμές του width τροποποιούνται μέσα στη resize().

Δε θέλω να κάνω δημοσιογραφικό ποστ περιγραφής του Wordcamp Greece, αλλά ένα μικρό overview είναι απαραίτητο. Όλα πήγαν ως αναμένονταν, ήτει τέλεια. Πολλοί ενδιαφέροντες άνθρωποι από τον χώρο του Web Design στην (Βόρειο κυρίως, ας όψονται οι αγροτικές κινητοποιήσεις) Ελλάδα παραβρέθηκαν και η οργάνωση ήταν άρτια . Συμπαθητικές παρουσίες στην είσοδο με δωράκια, t-shirts, κονκάρδες, WP cheatsheets κι ένα σωρό καλούδια, φαγητό και καφές στο διάλλειμα, επαρκής χώρος, ωραίες παρουσιάσεις. Άπειρα συγχαρητήρια στον Βασίλη Κανονίδη και το team της creativeG (ας μην ξεχνάμε τον Γιάννη και τον Νίκο που τείνουν να γίνουν οι Buzz Aldrin του event ) για την δουλειά τους και την πρωτοβουλία.

Πριν συνεχίσω θέλω να πω ότι σκοπός μου δεν είναι να γίνω καυστικός ούτε επιθετικός προς κανέναν, αλλά θέλω να εκφράσω τις ανησυχίες μου.

Τι με πείραξε.

Λοιπόν μετά την πολύ ωραία γενική παρουσίαση του WordPress από τον Βασίλη Κανονίδη, συνέχεια είχε ο Γιάννης Κωνσταντακόπουλος με την παρουσίασή του που αφορούσε τις διαφορές μεταξύ του WordPress και του Expression Engine, ενός πολύ ενδιαφέροντος CMS, στο κομμάτι του design.

Ο Γιάννης Κωνσταντακόπουλος παρουσιάζει WP vs EE

Μπορώ να πω πως η παρουσίαση του Γιάννη ήταν αυτή που προσωπικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον περισσότερο όταν είχα διαβάσει το πρόγραμμα του Wordcamp. Οι λόγοι είναι πως το EE είναι από τα λίγα CMS που δεν έχω δοκιμάσει καθόλου και ήθελα να έχω μία σφαιρική άποψη. But that’s just me. Αστειευόμενοι πολλοί πριν το event τον αποκάλεσαν φιλικά “mole” και γενικά υπήρχε ένα εύθυμο κλίμα. Λίγα λεπτά όμως μέσα στην -πραγματικά ενδιαφέρουσα και καλοφτιαγμένη- παρουσίαση δεν άργησε και μία ειλικρινής αντίδραση από κάποιον στο κοινό.

“Εδώ είναι Wordcamp, γιατί μας μιλάς για το ΕxpressionEngine?”

Ακούστηκε από πίσω μου. Λέω ‘ντάξει πλάκα θα κάνει. Αλλά ο εν λόγω κύριος συνέχισε διακόπτοντας την παρουσίαση και με τα πολλά έφερε τον ομιλητή σε δύσκολη θέση προσπαθώντας να εξηγήσει τα αυτονόητα. 1ο σφάλμα μας ως κοινό.

Έπειτα σηκώθηκε ο Γεράσιμος Τσιάμαλος, για να μας δείξει το WordPress σαν CMS και στην συνέχεια το stand πήρε ο Γιώργος Κανελλόπουλος, Architect Evangelist της Microsoft Hellas. Ο κος Κανελλόπουλος στην πρώτη του παρουσίαση έκανε μία περιγραφή και επεξήγηση του νέου μοντέλου Cloud Computing που ξεκινάει σιγά σιγά να παίρνει μεγάλες διαστάσεις στον χώρο του Ίντερνετ, καθώς η Microsoft μπαίνει στο παιχνίδι με αχανή Data Centers ανά τον κόσμο.

Για όσους δε γνωρίζουν τι είναι το Cloud Computing, μπορείτε να διαβάσετε κάποια σχετικά πράγματα στη Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Cloud_computing.

Με πολύ λίγα λόγια είναι μία σχετικά καινούρια τεχνολογία που προσφέρει -εκτός των άλλων- και hosting υπηρεσίες οι οποίες δυναμικά αυξάνουν σε υπολογιστική ισχύ και storage space έναν server ανάλογα με το πόσο χρειάζεται το εκάστοτε site ή application μία δεδομένη στιγμή. Το Cloud Computing είναι κάτι που εισέρχεται πολύ δυναμικά ως υπηρεσία/τεχνολογία και γενικά είναι κάτι που Χ Ρ Ε Ι Α Ζ Ε Τ Α Ι. Το τονίζω. Επίσης έδωσε αναφορά για τα Windows Azure, το νέο server OS της MS και εξήγησε ενδελεχώς πώς η Microsoft υλοποίησε την τεχνολογία.

O Γιώργος Κανελλόπουλος περί Cloud Computing

Για να δώσω να καταλάβετε περισσότερο, είμαστε τώρα τρεις ώρες περίπου μέσα στο event μετά από ένα ευχάριστο διάλλειμα για καφέ και συζητήσεις.

Και πάλι κάπου από πίσω ακούω μία φωνή να διακόπτει με επιθετικό τόνο:

“Για το WordPress πότε θα πείτε κάτι, έλεος δεν έχετε δει ότι άδειασε η αίθουσα, τι είναι αυτά που ακούμε?”

Γυρνώντας βλέπω έναν κύριο γύρω στα 40 με μουσάκι και καπέλο ο οποίος πολύ απλά και ξεκάθαρα διέκοψε στη μέση του λόγου έναν ομιλητή και ουσιαστικά διαδήλωσε.

Δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτός ο κύριος, δε με ενδιαφέρει κιόλας, αλλά προσωπικά δεν άντεξα και γύρισα λέγοντας με πολιτισμένο -ελπίζω- τρόπο αν δε τον ενδιαφέρει να βγει έξω, αλλά να μη μας ενοχλεί. Το οποίο και έκανε. Ίσως να μην έπρεπε να πω τίποτα, δε φημίζομαι ιδιαίτερα και για τα social skills μου, αλλά εκνευρισμένος από τα προηγούμενα στην ομιλία του Γιάννη Κωνσταντακόπουλου δεν άντεξα. 2ο σφάλμα μας ως κοινό.

Εν συνεχεία και μετά από τον Martin που παρουσίασε πολυγλωσσικές δυνατότητες στο WordPress, ο Γιώργος Κανελλόπουλος έκανε ακόμα μία παρουσίαση που αφορούσε τις εξελίξεις του IIS server της Microsoft, πώς ενσωματώνεται (επιτέλους) η PHP και η MySQL σ’αυτόν και ένα πολύ ωραίο tool σε στυλ Fantastico όπου εγκαθιστά με 2-3 κλικς το WordPress και άλλα PHP εργαλεία σε IIS.

Ακόμα ΚΑΙ σε αυτή την παρουσίαση, ακουγόταν ψίθυροι απο πίσω. Συγκεκριμένα άκουγα από κάποιον συνεχώς “αστεία” του τύπου “όχι άλλο, δεν αντέχω” κλπ. Ναι, ξέρεις ποιος είσαι, και ναι, ακουγόσουν. Και ναι σε άκουγε και ο ομιλητής. 3ο σφάλμα μας ως κοινό.

Τι πρέπει να μάθουμε ως κοινό απο το 1ο Wordcamp Greece.

Το κύριο και βασικότερο που πρέπει να σκεφτεί κανείς είναι ότι στην Ελλάδα δυστυχώς ακόμα δεν υπάρχουν πολλά οργανωμένα τεχνολογικά conferences ειδικά που αφορούν το web development & design. Το OpenCoffee δεν κύλισε (απ’ όσο γνωρίζω), και το WordCamp μπορεί να είναι ένα event που αφορά στο WordPress αλλά δεν παύει να είναι και ένα event που αφορά και στην τεχνολογία και το web design & development.

Το επόμενο που πρέπει να αναλογιστεί κανείς είναι ότι στην Ελλάδα ακόμα δεν υπάρχουν μεγάλα innovations που αφορούν στο WordPress. Τι εννοώ. Δεν έχουμε πολλούς developers οι οποίοι παράγουν δικά τους και καινούρια plugins, ή προσθέτουν στο χώρο, ή πχ φτιάχνουν και διαθέτουν templates προς downloading ακόμα. Οπότε καταλαβαίνουμε ευθύς εξ’ αρχής πως -ειδικά για το πρώτο event τέτοιου τύπου- απλά είναι αδύνατο να καλυφθούν οι ώρες ενός τεχνολογικού event μιλώντας αποκλειστικά και μόνο για innovations στο WordPress και καινούρια projects.

Υπήρχαν αρκετά άτομα που είτε δεν είχαν σχέση με το WP, είτε το είχαν ψάξει λίγο και θέλαν να μάθουν περισσότερα, υπήρχαν και οι Joomla fans που ήρθαν για να δουν το WordPress και σε αυτό το κοινό απευθύνθηκαν με πολύ ωραίο τρόπο, α) ο Basilakis με την όμορφη γενική περιγραφή του και τα φοβερά examples από μεγάλα sites που χρησιμοποιούν WP  και β) Ο Γεράσιμος με την σπουδαία παρουσίαση του πώς ένας coder με 20 γραμμές κώδικα φτιάχνει το δυναμικό του site, απλά και όμορφα.

Ο tsiger παρουσιάζει το WordPress σαν CMS

Τρίτο που πρέπει να αναλογιστεί το κοινό είναι πως σε ένα τέτοιο event δε γίνεται να σε ενδιαφέρουν όλες οι παρουσιάσεις. Στο εξωτερικό που τα conferences διαρκούν μία και δύο ημέρες και μάλιστα ο κόσμος πληρώνει εκατοντάδες δολλάρια για να τα δει, κόσμος μπαινοβγαίνει ήσυχα στην αίθουσα, βλέπει, αν δε του αρέσει κάτι φεύγει, πίνει καφέ, και επανέρχεται. Στις 5 ώρες που διήρκησε όλο το Wordcamp απλά δεν γίνεται να σε ενδιαφέρουν τα πάντα. Βγες, κάπνισε, ξαναμπές. Δεν είναι προσβολή, έτσι γίνεται παντού, και είναι λογικό. Αλλά μη με ενοχλείς να χαρείς.

Τελευταίο και βασικό που πρέπει να αναλογιστούμε είναι πως αυτό το event ξεκίνησε από την πρωτοβουλία 2-3 ατόμων, αλλά χρειάζεται και υποστήριξη. Υποστήριξη από τη Microsoft; Γιατί όχι; Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάτσω να ακούσω για 15 λεπτάκια μία βαρετή (για κάποιον) ομιλία, ας είναι. Δε χάλασε και ο κόσμος. Το θέμα είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, πως για να “πιάσει” κάτι και να πάει μπροστά δεν αρκεί μόνο η καλή βούληση 5, 10, 20 ατόμων.

Εκτός αυτών όμως… Τι σε πείραξε βρε άνθρωπέ μου καλέ το Expression Engine; Δεν έμαθες δύο πράγματα παραπάνω; Τι σε πείραξε που έμαθες για το Cloud Computing; Δεν ενδιαφέρεσαι στο ελάχιστο να σου δείξει κάποιος από μέσα προς τα πού οδεύει το Internet; Και λέγεσαι developer, designer, IT guy πες το όπως θες;

Ή μήπως σε πείραξε επειδή ήταν υπάλληλος της Microsoft και θέλεις να βγάλεις τα κόμπλεξ σου; Γιατί πιστεύω πως αν ο Γιώργος ήταν υπάλληλος της Apple και μιλούσε περί αυτού του απίστευτου τεχνολογικού προϊόντος (γιατί απίστευτο είναι το cloud computing) όλοι θα έμεναν με τα σαγόνια ανοιχτά?

Και στην τελική, άντε δε σε ενδιαφέρουν, δε σέβεσαι τον άλλον που ήρθε 500 χιλιόμετρα μακριά καλεσμένος να πει δυο λόγια και τον φέρνεις σε δύσκολη θέση μπροστά σε κοινό ~100 ατόμων, προσπαθώντας να σου εξηγήσει τα αυτονόητα;

Θες να σε αποκαλώ Ελληνάρα? Γιατί αυτό έγινες. Ελληνάρας που κολλάει σε ταμπέλες, δεν έχει υπομονή και πρέπει για κάποιο λόγο να εκφράσει την παραμικρή του διαφωνία με τον πλέον ακατάλληλο τρόπο. Με κάθε σεβασμό, απλά σκέψου το λίγο (και μιλάω σε όλους μας όχι στα μεμονωμένα άτομα που απλά πήρα αφορμή).

Rant over.

Και πάλι big grats στον Βασίλη και την ομάδα του που στήσαν αυτό το event με πολύ επιτυχία. Μπράβο για τα δώρα (ζήλεψα το full MSDN account ) και την υποστήριξη τόσων εταιριών, μπράβο και στους ομιλητές.

Είμαστε πίσω σε τέτοιες διοργανώσεις σαν χώρα, και τα πρώτα βήματα είναι πολύ καλά. Απλά την επόμενη φορά ελπίζω να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί ως κοινό.

Από τη gnomon design σας ευχόμαστε από καρδιάς το 2010 να σας φέρει ό, τι επιθυμείτε και λίγο περισσότερο.

Υγεία και ευτυχία, επαγγελματικές και προσωπικές επιτυχίες.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

]]> http://www.gnomon-design.gr/blog/%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bb%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%bf-2010/feed/ 0 http://www.gnomon-design.gr/blog/%cf%84%ce%bf-wordcamp-%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1-wordcamp-greece/ http://www.gnomon-design.gr/blog/%cf%84%ce%bf-wordcamp-%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1-wordcamp-greece/#comments Wed, 23 Dec 2009 23:06:47 +0000 Vassilis Mastorostergios http://www.gnomon-design.gr/blog/?p=136

Είμαι πολύ ενθουσιασμένος καθώς λίγες ημέρες πριν ανακοινώθηκε πλέον και επίσημα το event “WordCamp Greece“, το οποίο θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη, στις 30 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 12μ.μ. στον συνεδριακό χώρο του ξενοδοχείου “Μandrino Hotel”. Το ξενοδοχείο βρίσκεται στην οδό Εγνατία 29 με Αντιγονιδών 2.

Τι είναι τα WordCamps γενικά:

Τα WordCamp είναι Open events. Ο κόσμος που ασχολείται με το WordPress είναι ελεύθερος να έρθει για να παρακολουθήσει και να συζητήσει. Συζητάμε θέματα σχετικά με απλά για το τι είναι και πως χρησιμοποιείται το WordPress και προχωράμε σε ποίο σύνθετα όπως το Developing, το Theming και τα Theme Framework, το Search Engine Optimization του WordPress, τρόπους να κάνουμε το WordPress ποίο γρήγορο και πολλά ακόμη. Όσο η Open Source κοινότητα βγάζει νέα plugins, themes σκέφτεται και υλοποιεί υπηρεσίες με βάση το WordPress, τόσο εμείς θα βρισκόμαστε για να τα συζητάμε και να τα αναλύουμε. – wordcamp.gr

Τα WordCamps είναι τα καλύτερα events για τον κόσμο που αγαπάει το WordPress και θέλει να μοιραστεί τις ιδέες του αλλά και να μάθει περισσότερα γύρω από το δημοφιλές CMS.

Πολλά μπράβο στα παιδιά που πήραν πρωτοβουλία και διοργανώνουν φανταστικά το γεγονός (@Basilakis, από την creativeG). Περιμένουμε εναγωνίως!

Για περισσότερες πληροφορίες, σχόλια και δηλώσεις συμμετοχής στο επίσημο site του event www.wordcamp.gr.