Goleniowy blog motocyklowy

18.08.2013 Zapomniane - Kozłów PZZ - industrialne

2013-08-20T11:41:00.002-07:00

Po pełnym emocji ostatnim wyjeździe do Rymanowa chcieliśmy poszukać czegoś spokojniejszego.
Wybór padł na Kozłów. W miejscowości tej mieści się potężny elewator zboża.
Był to do 2000 r. jeden z najnowocześniejszych i największych zakładów w Polsce.
Po prywatyzacji przedsiębiorstwo upadło, a ludzie pozostali bez pracy.
Prawdopodobnie mimo długów, zakład można było uratować.
Kiedy patrzę na ogrom tej budowli zastanawiam się po raz kolejny, jak to możliwe?
Nasuwa mi się także kolejne pytanie, dlaczego pozwolono to wszystko rozkraść?
Na zdjęciach poniżej, mój Drogi Czytelniku będziesz mógł zobaczyć o czym piszę.

W oddali stoi zapomniany...

Dojazd do obiektu jest doskonały. Nieopodal znajduje się także kolej.

Największe wrażenie zrobiły na nas chyba silosy. Stojąc obok nich mam wrażenie, że jestem jeszcze niższy niż w rzeczywistości...

Zgodnie stwierdzamy, że nie ma sensu wchodzić do każdego budynku - każdy wygląda podobnie.
Są po prostu zniszczone. To chyba najbardziej zdewastowany obiekt w jakim mieliśmy przyjemność być.

Podobnie jak w Niedomicach w podłodze są liczne dziury. Trzeba patrzeć pod nogi :P

Poniżej zdjęcie malowidła, które gdzieś już chyba widziałem. Nie mam pojęcia co oznacza.
Może ktoś podpowie?

Mamy dosyć prosty plan - chcemy wyjść jak najwyżej!
Skracamy sobie drogę przechodząc przez środek budynku.
Nawet toaleta zniszczona, Mariusz jest mocno zaniepokojony...
Zapomniałem zrobić foto, przepraszam.

W zamian zamieszczam dwie wersje innego zdjęcia:

Turystyczny Mariusz. Chyba przemawia przeze mnie zazdrość... mój tankbag nie ma szelek.

Myślimy jak wejść na samą górę, nigdzie nie ma jednak schodów. Za to jest winda! Tzn. była :)

Docieramy do schodów. Nie będę mówił kto najbardziej narzekał na swój lęk wysokości :P
Piętro po piętrze wdrapujemy się żądni widoków, przygód, wszystkiego.
Czasami tylko stajemy by odetchnąć i coś sfotografować.

Ach wspomnę jeszcze o wejściu na klatkę schodową :

Zaraz obok znajdowało się osobne wejście z lepszymi drzwiami.
Ktoś próbował je ominąć.

Musiał się solidnie wkurzyć kiedy zobaczył, że pod cienkim regipsem czeka warstwa betonu.
Wracamy jednak do naszej wspinaczki.
Każde piętro wyglądało podobnie - zwykle poszatkowane dziurami, przypominającymi zsypy.

Jedno wyróżniało się znacząco, to było to, na które chcieliśmy się dostać!
Ostrożnie przechodzimy obok otworów i dostajemy się na silosy.

Widoki:

Dziś już nic więcej nie potrafię napisać, prócz tego, że w drodze powrotnej objadaliśmy się pizzunia POLO w Proszowicach.

A teraz Wy, jedzcie moje ulubione zdjęcia, które zostawiłem Wam na koniec.

Przedostanie zdjęcie przedstawia szyb windy :P

A już tak całkiem na koniec pozostawiam anteny polkomtela, którego nie pozdrawiam, za to, że zablokował ostatnie piętro. Skandal. Komercja wygrała za turystami.

Rymanów Zdrój - Opuszczony Szpital Krystyna i Gozdawa

2013-08-18T12:49:00.001-07:00

Żądni przygód, pokrzepieni sukcesem ostatniej wycieczki, udajemy się do Rymanowa.
W tej uzdrowiskowej miejscowości za cel obraliśmy dwa - trzy szpitale.
Trzeci był zapasowym. Wiedzieliśmy, że jest niedostępny do "zwiedzania", został zatem rezerwowym.

Droga była wyśmienita - gorąca i pełna zakrętów. Szybko minęła :)

Dotarcie do pierwszego ze szpitali nie sprawiło nam większych problemów. Gorzej było z wejściem do środka.
Podobno miało być to proste i bezproblemowe. Okazało się inaczej. Obiekt jest zamknięty i zabezpieczony alarmem. Żadne okno nie jest otwarte. No cóż, tym razem nam się nie udało.
Cieszymy się z oglądania Gozdawy od zewnątrz...
Budynek jeszcze w całkiem niezłym stanie, być może dlatego, że w okolicy sporo zabudowań...

Lecimy dalej.
Mamy nadzieję, że może Krystyna stoi otworem ...
Zlokalizowanie drugiego szpitala, także nie było dużą trudnością.
Budynek kiedyś zapewne piękny, dziś nieco podniszczony i zapomniany.
Nadal wszystkie szyby całe. Farba w niektórych miejscach poodchodziła, ale i tak jest piękny.
Na szybach odnaleźliśmy kilka malunków i zdobień co wprawiło nas w niemałą konsternację. Czy to aby napewno szpital ?
Hmm, tabliczka jednoznacznie na to wskazuje. Był to szpital głównie dla dzieci, stąd te rysunki.

Po pierwszych oględzinach, przyszedł czas na dostanie się do środka. Mamy nadzieję, że tym razem ktoś zapomniał zamknąć choćby jednego okna, jednych drzwi...
Obchodząc budynek dookoła i każdorazowo naciskając na klamkę, musieliśmy wyglądać conajmniej dziwnie.
Niestety każde kolejne drzwi okazywały się być zamknięte.
Okna także. Zostały chyba przedostatnie. Iiiiiiiiiiiiiiii OTWARTE.
Wchodzimy. Robimy kilka zdjęć i i opuszczamy to przedziwne miejsce.
W środku atrakcyjność średnia, zostało kilka fajnych rysunków - jak choćby ten poniżej :

Godło na gryzie glebę.

Trochę danych osobowych:

Standardowo ubikacja. Papier obecny.

Toaleta jeszcze czysta ( zdjęcie robione przed wejściem Mariusza ).

Trochę prawa:

Dokumenty wskazują na aktywność szpitala w 2006 roku. Późniejszych nie znalazłem.

Nabrałem ochoty na herbatę. Mariusz nie. Czajnik został na swoim miejscu.

A tak bardzo chciałem pozmywać naczynia.

Wanna niemałych rozmiarów :)

Wzdłuż korytarza panele w dziwny sposób się wybulwiły.

Wszystkie pomieszczenia prawie puste. Praktycznie brak jakichkolwiek sprzętów.
Czasem tylko straszy jakaś lalka...

W końcu naszym oczom ukazują się drzwi z napisem magazyn. Nie licząc na wiele, wchodzimy do środka.
Kilka nowych igieł, atrament i kreda - to wystarczy bym zaczął się cieszyć :P

A po prawej stronie widzę - GŁÓWNA KSIĘGA CHORYCH. Chce zobaczyć co w środku. Mariusz oczywiście zgania mnie "Wiedziałem, że to otworzysz!".
Niestety środek pusty.

Na koniec jak zwykle kilka zdjęć:

W telewizji nic ciekawego. Do widzenia.

Dom Wczasowy Salamandra 11.08.2013 Kościelisko

2013-08-12T01:37:00.001-07:00

Tym razem wybór padł na opuszczony Dom Wczasowy Salamandra.
Obiekt znajduje się w Kościelisku, dosyć łatwo do niego trafić - jest przy samej drodze.
Wyruszyliśmy z Mariuszem około godziny 12.30. Po jednej przerwie na loda i dwa czisburgery makdonaldowe dotarliśmy do celu.
Trasa liczyła około 150 km, poprzez miłe zakręty i jeszcze milsze widoki.

Pierwsze zdjęcie:

Zaraz po zrobieniu tego zdjęcia czekał nas nawrót, a później już tylko 500 m jazdy i jesteśmy na miejscu.
Przypinamy motorki i szukamy możliwości by dostać się do środka obiektu.

Główne wejście zamknięte, strażnika jednak brak.

Zaciekawiły mnie pewne schody, więc poszedłem zobaczyć cóż ciekawego jest na górze.

Nic specjalnego. Tylko ubikacja.

Idziemy wzdłuż budynku, być może są jakieś drzwi, które nie są zamknięte.

Studzienki kanalizacyjne czekają na nasz błąd. Trzeba patrzeć pod nogi.
I oto co wypatrzyłem:

Skoro zapraszają... skorzystamy. Ale najpierw musimy wejść!

Naszym oczom ukazuje się podejrzana ścieżka. Jak się później okazało prowadzi ona do dyskoteki, która także należy do kompleksu. Ze względu na bujną roślinność, nie idziemy.

Salamandra z zewnątrz :

Drzwi na wprost zdają się być otwarte. Idziemy.
Wnętrze niewątpliwie pamięta tamtą epokę, ale klimat istotnie - jest.
Szukanie informacji okazało się być daremnym trudem. Na tablicy pusto.

Po lewej stronie widzimy okienko, w środku zapewne była kuchnia. Wszystko wyłożone ładnymi kafelkami.

Co podać?

A poniżej pewien osobliwy obrazek :)

Zostało nieco papieru dla Mariusza. Ciekawy jestem czy wziął sobie prośbę do serca ...

Oceńcie sami... ale moim zdaniem raczej nie potraktował jej zbyt poważnie.

Idziemy wyżej, podziwiając jednocześnie widoki z okna.
Każde następne piętro wygląda na coraz bardziej bogate.

Kolejne piętro wygląda na odcięte. Sprawdzimy czy jest może jakaś inna droga.
W końcu mamy zaproszenie na bilard.

Udało się znaleźć inne schody. Zaraz potem natknęliśmy się na pożar.

Okna są sporych rozmiarów, zastanawia mnie co znajdowało się w tym pomieszczeniu.
Uwagę zwracają haki na suficie. Może pokój dyrektora z dużym oświetleniem?

Mariusz postanowił nieco się odświeżyć po akcji gaśniczej:

Przed nami ostatnie piętro. Znajduje się na nim potężny taras widokowy oraz jakaś sala. Może odbywały się tutaj jakieś przedstawienia? Na podłodze leżał bilet wstępu - chyba komuś się nie podobało.

Powyżej zdjęcie baru. Ceny nadal są. Całkiem atrakcyjne. Gdzie barman?

Odnalazłem fakturę na napoje z 2004 roku. Cóż, jeszcze 9 lat temu być może udało by się coś chlapnąć...

A oto gwóźdź programu:

Na zdjęciu powyżej można dostrzec taras widokowy, o którym wcześniej pisałem.

Wspólne zdjęcie na tarasiku:

Na koniec pozostawiłem najlepsze teksty, no i oczywiście kartkę, która po otworzeniu okazała się grać!
Irytująca melodyjka towarzyszyła nam podczas eksploracji :)
Znalazłem też kilka kartek z tego miejsca, w idealnym stanie. Jak to możliwe, że obiekt w takim świetnym miejscu upadł?

Może ktoś nie zastosował się do zakazu?

W tle lista płac. Jakby ktoś potrzebował dane osobowe to zapraszam.

Plany zachowane w naprawdę niezłym stanie.

Grr, prześladuje mnie czy co?

Wracamy. Zatrzymujemy się jeszcze w Nowym Targu by zerknąć na opuszczony szpital.
Mamy miejsce na kolejną wyprawę.

Oczywiście po drodze obowiązkowo zaliczamy posiłek.
Tym razem był to dorsz z fryteczkami. Dobry.

Bayyyyy

Czas wycieczki - około 9h
Kilometrów - 300

Zamek Niedzica, Zamek Czorsztyn - 2 in 1

2013-07-23T07:06:00.001-07:00

To chyba pierwszy taki wyjazd, który w całości udało się zrealizować.
Kłódek brak, a jeśli już to otwarte, wszyscy uśmiechnięci - zapraszają nas do odkrywania tajemnic tych miejsc.

I tak też jesteśmy w Niedzicy. Chmurki zakrywały słoneczko, ale oczywiście dzięki nam się rozpogodziło :)
Ruch turystyczny spory, widać, że teren zagospodarowany więc i ludzi nie brakuje.
Przez to musiałem złamać przepisy i stanąć na zakazie :P
Najwyżej Kasia zapłaci.

Kupiliśmy wejściówki na zamek. Jednak zauważyłem też, że udostępniony do zwiedzania jest spichlerz - wydało mi się dziwne, że Pani bileterka odrazu nie zaproponowała by go obejrzeć...
później sami sprawdziliśmy dlaczego ... BO TO STRASZNY BADZIEW, najgorzej wydane 8 zł, grrr

Cofnijmy się do początku.
Jak to zwykle bywa człowiek po podróży głodnieje, przyszedł czas na posiłek.
Myśleliśmy, że zjemy coś dobrego w karczmie Hajduk w Niedzicy. Po szybkim przestudiowaniu karty i zorientowaniu się, że komuna i kolejki powróciły - idziemy do konkurencji.
Długie oczekiwanie na średnio rozgarniętą kelnerkę, a później na gołąbki i shoaremkę, umilało robienie foteczek.

Po obiadku obowiązkowy lodzik :D
Lekko wyboistą dróżką, wspinamy się pod górkę.

Jeszcze tylko odprawa biletowa i już zamek stoi otworem.
Po prawej strony można zobaczyć kaplicę.

Mijamy kapliczkę czy kościółek - nie pamiętam, pamięć już nie ta co kiedyś.
Może smaczny posiłek i kawa poprawi nieco pracę mojego mózgu.
Wszak wszystko było już dla nas przygotowane.

Jemy sobie jemy, aż tu nagle mistrzowskie ciasto Jana z Kałuży, spada mi na spodnie.
Ten nietakt musi zostać ukarany - rzekł król.
Tym sposobem dostaje się do lochów, które znajdują się w podziemiach zamku.

Zostałem uwolniony, ale tylko na moment - czekały już na mnie kolejne atrakcje:

Korzystając z okazji - uciekłem.

Po tych przygodach i jedzonku, przyszedł czas na zrzucenie kilku kilogramów.

Zaczęło się zmierzchać, może trochę snu?

Po przebudzeniu okazało się, że mamy towarzystwo.

Pytanie gdzie uciekać?
W prawo?

A może nie?

Na dół?

Uciekamy na górę. Tutaj też nie poprawia się nasza sytuacja.
Skaczemy?

Sytuacja jest patowa. Może po dachach?

Szukamy Robin Hooda, który ocali nas, biednych.
Może to on?

Bardzo trafnie!!!

Uratowani szybkim krokiem schodzimy i udajemy się do wozowni.
Następnym punktem zwiedzania jest spichlerz, o którym wspominałem wcześniej - szkoda klawiatury, na ponowne pisanie czegokolwiek na jego temat.

W oddali widzimy Zamek Czorsztyn, do którego niebawem się przeniesiemy.

Krótki spacer kończy się niezwykle szybko:

A poniżej zdjęcie jednego z elementów powyższej ścieżki:

Żegnamy się z Niedzicą.

Powolutku zaczął zapadać zmierzch, więc ogień na tłoki i do Czorsztyna, w nadziei, że jeszcze otwarte.

Ufff, jesteśmy 10 minut przed czasem. Nie mamy zbyt wiele do zobaczenia, bowiem po zamku w Czorsztynie pozostały tylko niewielkie ruiny.

Głód ponownie dał o sobie znać. Brakowało nam jedynie garnków, by coś przyrządzić.

Na koniec kilka widoczków.

A tak prezentuje się Zamek Niedzica :)

No to odlatujemy, pa pa !!

Ojców

2013-07-11T08:22:00.001-07:00

Wycieczka do Ojcowa była swego rodzaju kontynuacją w stosunku do poprzedniej.
Wyruszyliśmy dosyć późno, ale nie przeszkodziło to w cieszeniu się świetną pogodą i dobrą drogą.

Zaparkowaliśmy motorek, uzbroiliśmy się w offa ... i szturmem na zamek!
Mi trochę gorzej szło, jakoś tak w tyle zostawałem ...

Może lepiej by było gdybym się przysiadł, do którejś z dam?

Niewątpliwie, ta z lewej strony dobrze rokuje na przyszłość.

Dzięki błogosławieństwu jakoś się wspiąłem na tą góreczkę...

Całkiem miły ten zameczek z zewnątrz.

Widoczki:

Wszystko fajnie, ale gdzie są zdjęcia z zamku?
I tu pojawia się odwieczny problem, wszystko zamknięte.
Tym razem to nie wina złego duszka ani nowego gospodarza, ale nasza ...
nie zdążyliśmy, oczywiście mojej winy w tym wszystkim troszkę mniej.
Od zawsze wiadomo, że to na damy trzeba czekać :) [aaaaaaaa no dobra moja]

Kilka zdjęć czego się dało i idziemy dalej.

Teraz już będzie lżej. Schodzi się łatwiej i jakoś tak... szybciej. Ah te komary.

Wszędzie jakoś tak pusto.

Za to alergenów aż nadto!

Na powyższym zdjęciu można dojrzeć także dziewczyny i to jak prezentują się od frontu.
A na poniższym od drugiej strony :) :

I jeszcze jedno foto zameczka, z dalszej perspektywy :

Rwącym potokiem dopłynęliśmy do Proszowic, gdzie po raz kolejny zjedliśmy obiadokolację :)

Nie będę wspominać co jedliśmy, co by bloga nie zmieniać na bardziej kulinarnego niż motocyklowego.
Ale jak to mawiali moi przodkowie - jedzenie to gwóźdź programu każdej wycieczki !

Polecam wycieczkę do Ojcowa, jednak maksymalnie do 15.00 - wtedy można wejść nie tylko na zamek, ale także do muzeum vis a vis budynku na zdjęciu poniżej.

Już niebawem kolejna notka - tym razem Niedzica i Czorsztyn, zapraszam .

29.06.2013 Zamek Korzkiew + ruiny zamku Smoleń - Pilica

2013-07-01T04:30:00.001-07:00

Po dłuższej przerwie przyszedł czas, by na nowo odkrywać motocyklowe tajemnice.
Na początek wybraliśmy się w krótką wycieczkę - coś dla rozruszania kości.
Nasz szybki plan obejmował Korzkiew oraz Smoleń, w tych miejscowościach chcieliśmy zobaczyć zameczki.
Pogoda zapowiadała się całkiem nieźle, więc szybko przebraliśmy się w motocyklowe uniformy.
Wtedy nastąpiło coś niebywałego... suzuki postanowiło, że tym razem nigdzie się nie wybiera.
Cóż, zapomniałem naładować akumulator...
Wycieczka stanęła pod znakiem zapytania, jednak z pomocą przyszła najnowszej generacji impulsowa ładowarka, wyposażona w technologię plazmową wraz z duża ilością dział jonowych.
Jakaż była radość, gdy po niecałej godzinie moto zagadało.
Plus był taki, że przynajmniej zdążyliśmy zjeść naleśniki.

Zapakowaliśmy zatem nasze pośladki na siodło i w drogę.
Droga do zameczku w miejscowości Korzkiew prowadziła przez Kraków, a następnie trzeba było skręcić na Wolbrom. Bardzo przyjemna droga i słoneczko pozwalało troszeczkę się odprężyć.
Ten błogi stan został zakłócony przez niejakiego żyda, zwanego dalej rezerwą. Uprzedzony wcześniejszym strajkiem machiny, postanowiłem nie ryzykować i zatankowałem nieco.

Kolejne wyzwanie stanowił dla nas podjazd pod górę, na której umiejscowiony został zamek.
Błoto i kamienie niestraszne jednak szosuwce i jakoś się udało. Być może dlatego, że mam lekkiego pasażera :P

I oto pierwsze zdjęcia:

Niestety po raz kolejny okazało się, że budowla została przerobiona na hotel.
Nastawiliśmy się jednak na zwiedzanie, więc mimo niewielkich możliwości dla zwiedzających, coś zobaczyć musieliśmy.
Na początek zaświeciłem światło.

Później chciałem rozpalić w kominku, ale nie miałem zapałek.

Dlatego też nie zapaliłem.

Poniżej jedno z niewielu pomieszczeń, które zostały udostępnione:

Kolejne zdjęcie przedstawia Króla Golosława.

I Królową Golosławinę.

oraz ich jedyne dziecko:

Chciałem także zamieścić ogłoszenie w imieniu powyższego stwora. SZKLARZA !!!

Mieliśmy nadzieję, że zobaczymy okolicę z nieco wyższej perspektywy. Na próżno. Przyszło tylko rozczarowanie.

Musieliśmy się zadowolić takimi widokami, chyba całkiem niezłe ?

Ten przemiły Pan w białej koszulce, którego możemy zobaczyć na zdjęciu powyżej zachował się niczym prawdziwy rycerz.
Chcąc zrobić zdjęcie sobie i swojej rodzinie postanowił, że przebiegnie sprintem, zanim samowyzwalacz pstryknie fotkę. Patrzyliśmy z zaciekawieniem czy mu się uda. Niestety...poległ.
I oto Król Golosław przybył z odsieczą by ratować kobiety i dzieci !!!

I tu pojawia się moje pytanie:

Jeżeli ktoś wie, niech da mi znać.

Opuszczamy Korzkiew.
Następny cel - Smoleń-Pilica.

Myśleliśmy, że teraz może być już tylko lepiej. Na miejscu okazało się, że obiekt, który chcieliśmy zobaczyć praktycznie w ogóle nie nadaje się do zwiedzania.

Gopr nie kłamał. Głazy rzeczywiście spadały. Kto by się tam bał...
postanowiliśmy zrobić kilka zdjęć tak żeby przypadkiem nie dostać głazem (niektórym może by pomogło).

Myślałem, że to my jesteśmy niespełna rozumu wchodząc tam ( byłem prowodyrem, przyznaję się)... ale co można powiedzieć o tych gościach? Na dodatek z dzieckiem :))

Nie dało się w tej dziczy wytrzymać. Komary skutecznie utrudniały odczuwanie piękna przyrody.
Na zakończenie takie oto ładne zdjęcie:

Warto wspomnieć o niezłej knajpce w Proszowicach - Mezzani. Tam napełniliśmy nasze żołądki i udaliśmy się do domu.Wracaliśmy przez Miechów przez co trasa została urozmaicona :)
Kolejna wyprawa już niebawem.

Podsumowanie.
Czas wycieczki - około 4h.
Odległość ok. 200 km.

21.09 - 23.09 2012 Cieszyn - Ostrava - Bańska Bystrzyca

2012-09-29T05:31:00.001-07:00

Dzień dobry moi mili,
czas przerwać prawie dwumiesięczną absencję!
W dniu dzisiejszym opowiem Wam o wycieczce... buheeeee nic nowego, zawsze jest w sumie o tym samym. Jeżdżenie i jeżdżenie. Aż du boli.
Najprawdopodobniej była to ostatnia wyprawa w tym sezonie, nie lubimy już motojków, jest na nie za zimno :))

Składu nie trzeba przedstawiać, jak zwykle trójka nudziarzy, bo tylko nudziarze dotrzymują słowa i jak się umawiają to jadą :)
Oh koniec tych złośliwości. Przejdźmy do czegoś nieco bardziej merytorycznego.

Nasz wyjazd zakładał odwiedzenie głównie 3 miast - polskiego oraz czeskiego Cieszyna, Ostravy, oraz Bańskiej Bystrzycy. Odwiedzamy zatem aż dwóch sąsiadów i zakładamy zrobienie około 600 km. Jak się później okazało liczba ta wzrosła jeszcze o 200 km, a nasze portfele świeciły pustkami.
Nocleg planowany był w Bańskiej Bystrzycy oraz w Ostravie.

Zaczęło się od spóźnienia Marcina, co jakoś dobrze wróżyło wyjazdowi - zwykle bowiem to ja jestem tym spóźnialskim...

Zatankowaliśmy i pognaliśmy w kierunku Cieszyna.
Jazda była średnio przyjemna, chłód znacząco osłabiał nasze morale... wróg był blisko.
Dodatkowo zaraz zrobiłem się głodny...
W końcu jesteśmy w Cieszynie! Wspaniała pogoda i doskonałe pierwsze wrażenie.

Po krótkim odpoczynku na cieszyńskim rynku, równocześnie umilanym przez ciepłe napoje, ochoczo rozpoczęliśmy zwiedzanie. Posiadając w ręku przewodnik staliśmy się istnymi eksploratorami miasta. Na początek Muzeum Cieszyna - niestety mój wzrok nie dostrzegł napisu i trafiliśmy najpierw do cieszyńskiej Wenecji :

Wątpliwe wrażenia, nieprawdaż?

Skoro jesteśmy już przy wodzie, należy wspomnieć o pewnej studni :
wersja nr 1

wersja nr 2

Którą wersję wybierasz?

Spacerując udało nam się dotrzeć do zamku. Niestety nie spotkaliśmy nikogo przystojniejszego od nas samych, więc ze złością wydaliśmy kilka złotówek i po pokonaniu kilkudziesięciu schodów wdrapaliśmy się na szczyt Wieży Piastowskiej.
Widoki przedstawiam poniżej. A wcześniej kilka zdjęć z samej okolicy wzgórza.
W cenie biletu była możliwość obejrzenia rotundy, w której gościł onegdaj nasz duce Bronisław Komorowski.

Powyżej zdjęcie we wspomnianej rotundzie. A poniżej zamieszczam widok na Most Przyjaźni oraz rzeka na rzekę Olzę, oddzielającą Cieszyn polski, od Cieszyna czeskiego.
Kiedyś kontrola graniczna odbywała się właśnie na owym Moście Przyjaźni, dzisiaj można zobaczyć w jego okolicy dawne budynki celników, a przy wątpliwym szczęściu także i ich samych - zwłaszcza w dobie metanolowej afery.

Lęk wysokości daje nam się we znaki, schodzimy więc na dół i planujemy co robić dalej.
Wybór padł na muzeum drukarstwa, jednak ze względu na to, że nie mogliśmy od razu wejść - zrezygnowaliśmy. Zwiedzanie bowiem zaplanowane było jedynie o pełnych godzinach. Mając jeszcze 40 minut postanawiamy, że jeżeli się uda to wrócimy. Jak się później okazało nie wróciliśmy - znaleźliśmy bowiem pierwsze muzeum, do którego chcieliśmy się wybrać.
Przewodnik okazał się mało rozmownym człowiekiem, wyglądało jakby chciał nas jak najszybciej zbyć, trudno. Wyssaliśmy wszystko co się dało. Oto rezultat:

Na koniec trochę humoru :

Później udajemy się na obiadek, całkiem niezły, a następnie szybko wymieniamy forsę, dolary, miliony i tysiące, na czeskie kuruny i słowackie eurasy i zmierzamy zobaczyć co w czeskiej części Cieszyna warte jest naszej uwagi.
Niestety takich miejsc nie było zbyt wiele, ograniczyliśmy się jedynie do odwiedzenia okolic ratusza.
W okolicy sporo dziwnych "typów". Dziękujemy i jedziemy w stronę Ostravy.

Jest już dość późno, a do przejechania pozostało jeszcze sporo kilometrów.
W Ostrawie mamy nadzieję, na gorącą kąpiel i coś ciepłego, poza tym jesteśmy już mocno zmęczeni.
Drogi nie robią na nas większego wrażenia, jednak stacje benzynowe wynagradzają niedosyt.. Benzyna - 6, 70 zł. Na ten moment jeszcze nie tankujemy :)

Gps pokazuje jeszcze tylko 1,5 km do miejsca naszego ubytowania, a okolica jest krótko mówiąc niezwykle nieciekawa.
Niestety do samego hotelu sytuacja nie uległa zmianie i raz po raz mijamy stojących przy klatkach Rumunów. Na szczęście pensjonat dysponuje prywatnym parkingiem, co w tej sytuacji uważamy niemal za mannę z nieba. Po wejściu do hotelu jesteśmy niezwykle mało entuzjastycznie przywitani przez recepcjonistkę. Oczywiście nie oczekiwaliśmy rzucania się na szyje z krzykiem " ooooo polaczki polaczki dzień dobry dzień dobry... " Osobiście byłem jednak rozczarowany sytuacją, która nas spotkała. Hotel zapuszczony w jakiejś dziurze, daleko do centrum ( wedle opisu miało być blisko) . Na dodatek "miła" Pani żąda 3 dowodów osobistych. Przyzwyczajenie, że nie zabieram tego dokumentu gdy go wyraźnie nie potrzebuję, okazało się brzemienne w skutkach. Recepcjonistka odmawia nam zameldowania zasłaniając się "wysokimi pokutami". Ok nie płaczemy, i tak nam się nie podobało. Żegnamy.
Robiło się ciemno, zimno, głód doskwierał coraz bardziej, a my nadal pozostajemy bez noclegu.
Beznadziejna sytuacja. Jedziemy autostradą, szukając w okolicy miejsca, gdzie moglibyśmy odpocząć. Z ratunkiem przyszedł Hotel Nikolas, oddalony około 15 minut drogi pieszo od ścisłego centrum. Zadowoleni, że udało nam się zrobić świetny interes, idziemy na podbój Ostrawy!

Zmrok znacząco utrudniał zwiedzanie. Trafiamy na ulicę Stodolni - najsłynniejszą w Ostrawie.
Tam spędzamy kilka godzin w lokalu stylizowanym na motocyklowy, co bardzo nam odpowiadało.
Wypijamy kilka piw, idziemy spać, a nazajutrz w nieco gorszej pogodzie zwiedzamy miasto.

Powyżej widzimy ulicę Stodolni - za dnia bez życia.

Nie mamy zbyt wiele czasu , o godzinie 12 musimy opuścić hotel.
Znajdujemy rynek :

Herbatka w tak paskudną pogodę smakowała wybornie. Niektórym aż za bardzo....

Troszkę się Marcinowi rozlało :)
edit : Marcin za ten wpis ośmielił się sprawić mi przykrość stwierdzając, że miałem problemy z cytryną, co niewątpliwie jest prawdą, aczkolwiek nie musiał tego mówić. :(

Na koniec troszkę humoru :

Adam Małysz ciągle żywy :

Pojazd ślubny marki bawara :

Nienawiść wśród polityków - nie tylko w Polsce :

Jeden z rzadszych trolejbusów marki Skoda :

Ostrawa zrobiła na nas średnie wrażenie. Typowe robotnicze miasto, sporo seksszopów, masa ludzi stojących w klatkach i pijących tanie trunki. Mimo wszystko warto było tam zajrzeć.

Pogoda znacznie się poprawiła, co zachęciło naszą trójkę podróżników do obejrzenia okolicznych miejscowości. Przede wszystkim chcieliśmy zobaczyć Muzeum Górnictwa. Nie znajdowało się ono zbyt daleko, dojeżdżamy więc szybko i próbujemy przejechać przez bramę wjazdową by zaparkować motocykle blisko wejścia. Ku naszemu zaskoczeniu nie możemy wjechać. Ot konferencje zrobiły urzędasy i trzeba było zawracać.
Jednak posiadamy alternatywę - fortyfikację w miejscowości Hlucin - Darkowice.
Warto wspomnieć, że i tu mój wzrok zawiódł. Nie zauważyłem wielkiego napisu "MUZEUM" i przejechałem dalej :)))
Oto i on :

Tutaj także jesteśmy zmuszeni do czekania na przewodnika.
Nie tracąc czasu, oglądamy kilka miejsc w okolicy głównego bunkierka.

Tradycyjnie flaga kraju, który został przez nas odwiedzony :

Marcin usiłujący zrobić zdjęcie, za pomocą samowyzwalacza :

Jak można się spodziewać nic z tego nie wyszło.
O pomoc proszę Czecha. Efekt jego pracy:

I odpoczynek Marcina :

Następnie zwiedzamy wcześniej wspomniany bunkier. Zacna czeska mowa nie przypadła nam do gustu, raczej niewiele zrozumieliśmy z wykładu, ale obiekt sam w sobie bardzo ciekawy i bogato wyposażony.

Opuszczam Hlucin aby przez Harmaniec i piękne okoliczne krajobrazy dostać się do Bańskiej Bystrzycy.
Po drodze zatrzymujemy się by zrobić kilka zdjęć i nieco się rozgrzać :)
Zaraz za granicą ze Słowacją czekał na nas patrol policji, jednak nie tym razem panowie, nie tym razem :)

Dalej nie zatrzymujemy się już nigdzie, podziwiamy widoki i cieszymy się jazdą.
Późną porą jesteśmy w hotelu, spinamy motocykle łańcuchem i rozpakowujemy bagaże.
Szybko się przebieramy i mamy nadzieję, na skorzystanie jeszcze z oferty gastronomicznej Bańskiej Bystrzycy. Ceny nas przerażają tym bardziej, im bliżej jesteśmy serca miasta.
Wchodzimy do "Fishmena", nie jemy ryby bo za droga :D
Marcin raczej zadowolony z posiłku. Kasia wraz ze mną, jak sądzę - mniej.
Korzystamy z dobrodziejstw Bańskiej - słuchamy koncertu a'la Rammstein.
A następnie potwornie zmęczeni udajemy się do pokoi.

Nazajutrz rozpoczynamy intensywne zwiedzanie :

Przypadkiem zauważamy odbywający się maraton, zatem chwilę przystajemy, robimy zdjęcia i idziemy dalej.

Ależ pan zapjerdalasz... (Marcin się dołączył do biegu, jednak nie zjadł snikersa - stąd jego wygląd,
istotnie, nie był sobą.

Powyżej burzliwa dyskusja dowodząca o tym, że warto rozmawiać.

Matiuszka Rosija ciągle na Słowacji żywa. (patrz 5 zdjęć wyżej)

Uff i znowu o tym jedzeniu, no ale cóż - zgłodnieliśmy, a napewno ja, a że jestem egoistycznym samolubem to przechodzimy pół miasta w poszukiwaniu jedzenia.

Nieco inaczej niż w Polsce, na Słowacji handel nie jest tak powszechny... a przynajmniej nie od tak wczesnych godzin. I jak tu nie być głodnym?

Kolejny lokal zamknięty... otwarcie o 12.

Błe, szukamy, szukamy, przy okazji oglądając co się dało....

Ostatni punkt - obiad :)

A po obiadku w galerii przypominającej wszystkie inne, szybkim krokiem zmierzamy do wyjścia.

Powinniśmy już dawno opuścić hotel, ale po cichu liczymy, że nie będzie problemów :)

Tak też się stało, właściciel dał się przekupić bażantem, a my obieramy drogę na Zakopane.

Tu po raz kolejny mój gps wyprowadza nas w "pole". Zamiast skręcić w prawo, jedziemy prosto i co się później okazuje jest to autostrada, której gps nie miał zaznaczonej. Nadrabiamy ponad 40 km, ale było warto. Widoki są wystarczającą nagrodą.

Zmierzając ku końcowi wyprawy, odwiedzamy jeszcze Zakopane.

Spędzamy tam oczywiście kilka chwil na JEDZENIE, bowiem Daniel to grubas.

I tak wykorzystując cały dzień kierujemy się już do naszych domów.

Na koniec jeszcze miła niespodzianka :

ups, rozmazało się troszkę - miałem na myśli ZATOR DROGOWY

Tyle na dziś, do zobaczenia najprawdopodobniej w następnym sezonie!

Sanki, zamki, bunkry i hulanki - 27.07 - 29.07 Smardzewice, Konewka, Jeleń, Chęciny, Oblęgork, Operacja Południe - Bielsko-Biała

2012-08-04T12:14:00.000-07:00

Uf, w końcu znalazłem chwilę czasu by zebrać siły i napisać coś o ostatnim wyjeździe.

27 lipca roku pańskiego 2012, nastąpiła nieco dłuższa wycieczka.
W pierwszy dzień zrobiliśmy około 230 km, a miejscem, w którym postanowiliśmy odpocząć okazały się Smardzewice - miejscowość położona niedaleko Tomaszowa Mazowieckiego.

Wyjazd jak zwykle punktualnie z opóźnieniem półgodzinnym...
Czas jazdy około 2,5h, bez większych przerw - prócz małej na kawunię.
Na stacji orlenu "rozwalamy" się na trawce i obserwujemy brak ruchu na drodze, spokój i nigdzie nie spieszących się, wesołych ludzi.

Rozebrani do pomidorówki ,odpoczywamy tutaj kilka chwil.
Podróżowanie w kierunku Zalewu Sulejowskiego, okazało się bardzo miłą przygodą. Około 60 % pokonywanej nawierzchni było znakomitej jakości, pozostałe 40 % na tzw. biedę :)
Mały ruch i niewielka ilość większych miast, które mijaliśmy pozwalała na jazdę z większą i stałą prędkością. Po bezproblemowym dotarciu na miejsce zachwycaliśmy się wszechobecnymi emerytami, którzy patrzyli na nas ja na przybyszy z innej planety. Być może byliśmy w tym ośrodku jako jedyni w wieku produkcyjnym... pomijając recepcjonistkę, która nie była zbyt pomocna jeśli chodzi o obiekty warte uwagi.

Ośrodek położony w lesie, z dala od hałasu co bardzo nas ucieszyło.
Po wstępnych oględzinach pokoju, przyszedł czas na przyjemności...

Wcześniej zaopatrzeni w ekwipunek w pobliskim sklepie oraz po mało smacznym obiedzie postanawiamy, że trzeba zażyć kąpieli słonecznej :)

I tak nastąpiła dłuuga droga nad zalew...

Kolejną sprawą, o której zmuszony jestem wspomnieć to po raz kolejny BRAK LUDZI.
Ludzie, gdzie jesteście? Nastąpiła jakaś katastrofa? NIGDZIE NIE MA LUDZI!
I tak, jako niestrudzeni detektywi dowiedzieliśmy się czym jest to spowodowane.
Otóż Zalew Sulejowski jest cały zielony. Niestety nie dodaje mu to uroku, a jedynie pokazuje jak bardzo zbiornik jest zanieczyszczony. Wcześniej nie byliśmy tego świadomi... cóż - zagadka rozwiązana. Poopalać można się na balkonie, a darmowa kąpiel to już wyższa szkoła jazdy.
Chociaż niektórzy, mimo to kąpią się w tym bajorku i wydają z siebie dziwne dźwięki.
Ot uciecha, mała rzecz a cieszy..
My nie ryzykujemy. W związku z tym, idziemy zatopić smutki do pobliskiego baru.

Moje kolejne niespełnione marzenie....

Nieczynne to nieczynne... trudno.

Kolejny przystanek to pizzeria, no bo czymś trzeba się najeść. Gruby Daniel jest w raju, zostały tylko jakieś okruszki.
A ja pozmywam wam naczynia. Bożena Dykiel.

Mniam, aż mi ślinka leci gdy patrzę na to zdjęcie.

Rozochoceni idziemy na loda włoskiego, następnie zwabieni odgłosami muzyki oraz zaproszeniem badacza glonów idziemy na pobliski festyn pt."Żreć, upić się i zostawić dużo kasy - bo mamy 600 lat Smardzewic". Istotnie.

Organizatorzy zadbali byśmy się nie nudzili... łezka w oku się kręci.

Dobra, koniec tego. Trzeba uciekać do pokoju. W ciemnościach zmierzamy z powrotem...

Dzień drugi.

Jakimś cudem wstajemy. Podciągam brzuch. Idziemy.
Po drodze spotykamy samochody. Jednemu z nich robimy zdjęcie.

Wygląda na to, że się spóźniliśmy - w Borkach miał miejsce zlot samochodów rodem z USA.
Pozostał tylko opuszczony tor....

Szukamy dogodnego miejsca do opalania naszych jędrnych nóg.

Są dziewczyny... i jakiś koleś dziwnie się przyglądający...

AAAAAAAAAAAA ON IDZIE NA MNIE !!! Wolę nie wchodzić mu w drogę...

Jest z ekipą. Wywieszam białą flagę, ale na nic. Trzeba sposobem... knopers na chwilę go uspokaja.

Około godziny 13 opuszczamy hotelik.
Podczas drogi powrotnej zwiedzamy wszystkie możliwe miejsca.
Na początek Spała, tam jemy pyszny obiad, którego smak czuje do dziś (grubas).

Następnie żądni wrażeń trafiamy do Konewki (nie ogrodowej).
Tutaj znajdują się bunkry z czasów II Wojny Światowej. Kompleks składa się z kilku budynków, całkiem nieźle zachowanych. Inwestujemy 4 zł i oglądamy nie tylko militaria, ale także odnajdujemy naszych przyjaciół ze zlotu :

Fajne zabawki, teraz pora na coś starszego.

Wspaniale. Wartownika nie ma...

Właściwie to jest, tylko, że zmęczony ....

Podążamy w głąb długiego korytarza.

Spacerek umila niska temperatura oraz muzyka.

Zapewne odbieramy Berlin !

Bardzo ciekawie zagospodarowane miejsce, po bokach korytarza można zobaczyć kilka fajnych zabawek.

Niestety nie udało mi się zadzwonić do domu, a wiatrak okazał się bezużyteczny.
Napisałem jedynie pismo, efekt pracy widoczny na biurku.
Pożegnawszy się z bunkrem ruszamy na Moskwę!

To jeszcze nie koniec. W pobliskim lesie czekają jeszcze budynki zaopatrzenia, magazyny, maszynownia.

Może to właśnie w tym miejscu, stały potężne silniki Diesla?

Następny punkt trasy - Jeleń. W tej miejscowości ukryty jest podobny bunkier, także kolejowy.
Odnalezienie go sprawiło nam wiele trudności, ale jednak się udało.
Niestety jest opuszczony i pełno w nim śmieci, nie zachęca więc do zwiedzania.

Czas przenieść się w czasie jeszcze kilkaset lat wstecz, tym razem do zamku w Chęcinach.

Kolejny punkt programu to muzeum Henryka Sienkiewicza, w Oblęgorku.
Zdjęcia tylko z zewnątrz, ponieważ okazało się, że jest już zamknięte.

Brakuje mi tu czegoś istotnego...

Następny zamek :

W czasie naszego krótkiego zwiedzania spotkaliśmy około 3 panów młodych, tyle samo pań, a na dodatek jednego pazia.

Zapomniałbym - jeszcze jakiś niewolnik, który nie przejmował się zbytnio swoją sytuacją:

Zlitowałem się. Wypuściłem ofiarę.
Oto jej radość:

Muhhahahaaha

Poniżej jeszcze kilka zdjęć :

Wesele bez jedzenia i z plastikowymi kubkami :))

Za to bryczka jest...

Armata...

Oraz to czego brakowało mi u Pana z posągu.

I na sam koniec Operacja Południe. Cykliczna impreza w Bielsku - Białej.
Ot taki zlocik militarny. Malutki.

baju baju!

Niedomickie Zakłady Celulozy 14.07.2012

2012-07-14T13:31:00.003-07:00

Haj,
kolejny łikend, kolejna przygoda - tym razem odwiedzamy Niedomice.
Ta niewielka miejscowość położona w okolicach Żabna, do dnia dzisiejszego słynie z opuszczonej fabryki celulozy.
Trasa bardzo przyjemna, może poza małym wyjątkiem, kiedy to mój gps (jak dotychczas niezawodny) wyprowadził nas dosłownie "w pole".

Gdy dojechaliśmy już na miejsce, spodziewaliśmy się ogrodzonego terenu, strażników z karabinami i groźnymi minami... niestety nic z tych rzeczy. Spotkaliśmy tylko jednego człowieka, który popatrzywszy na nas i nasze skromne pojazdy stwierdził : "gdzie wy tu jedziecie, tu nie wolno jeździć". Uprzejmie odpowiedziałem, że "tylko jedno zdjęcie i spadamy". Korzystając z okazji, że poszedł w drugą stronę schowaliśmy motocykle w dyskretnym miejscu i szybkim krokiem popędziliśmy w stronę budynków.

Pierwsze zdjęcie :

Kolejne:

Widok od zewnątrz to zdecydowanie za mało... czas na środek!
Poniżej zdjęcia silosów, które znajdują się na parterze obiektu.

Powyżej wnętrze wspomnianego silosu. Nawiasem mówiąc idealnie nadaje się on, na łazienkę.
Płytki już mamy. Prysznic podczas deszczu - gwarantowany. Intymność - jak najbardziej.

W poszukiwaniu wejścia na wyższe kondygnacje, chodziliśmy różnymi ścieżkami..

Miałem czasem problemy z przejściem (gruby daniel).
W tym otworze chyba bym się zmieścił:

Mamy też basenik :

Prowizorycznie przygotowaną deską (najprawdopodobniej używali jej też poprzedni eksploratorzy), wspięliśmy się na pierwsze piętro.

Oto co zobaczyliśmy:

Szukamy schodów. Chcemy więcej. Znajdujemy. Idziemy jeszcze wyżej.

Zgodnie stwierdzamy, że lepiej byłoby z nich nie spaść.

Pierwsze niewielkie pomieszczenie. Domyślacie się, co się w nim znajdowało?

Zawiedzeni, że nie ma pisuarów idziemy dalej...a właściwie wyżej.

Lepiej nie spoglądać w dół.

Mocno wychylony pstrykam fotkę pozostałości z piętra, które dziwnie opadło...

Widok z okna :

Jesteśmy już bardzo wysoko, schody wydają się nie mieć końca. Natrafiamy na coś przypominającego okap kuchenny. Może robili jedzonko w wielkich garnkach?

Poniżej wersja premium - z zakręcanym wiekiem.

Musieli dużo jeść...

Kolejny budynek mogliśmy podziwiać jedynie z zewnątrz, możliwe, że da się do niego dostać z drugiej strony czego nie sprawdzaliśmy.

Szalony pomysł wyjścia na dach, okazał się strzałem w dziesiątkę.

Wszędzie czyhało na nas zło...

Sesja zdjęciowa ku pokrzepieniu serc :

Wszystko było jak w piosence.
Pojawiam się.....

I znikam :

UROSŁEM I ZMUTOWAŁEM :

Grunt zaczął palić się pod nogami, decyzja prosta - uciekamy!

Hmm, nie tędy droga...
Nie żebyśmy nie wierzyli, że ta paleta jest mało wytrzymała.

Można poćwiczyć dłonie kręcąc ...

... i pływając :

Jesteśmy znów na pierwszym piętrze. Jak sądzę najniebezpieczniejsza część budynku.
Roi się od niewidocznych dziur...

Wejście dla VIP-ów.

Tutaj kiedyś był wysokiej klasy, sprzęt przeciwpożarowy.

Udajemy się do nieco bardziej odosobnionej części zakładu.

Czemu ten pręt miał służyć?

Kolejny basenik.

Sporo haków, pomieszczenie wyłożone płytkami. Może to jakaś łaźnia?

Przygoda zmierza ku końcowi...

Żegnamy Niedomice. Miejsce polecam dla osób w miarę rozsądnych. W łatwy sposób można złamać nogę, nadziać się na wszechobecne elementy wystające ze ścian, a nierzadko zwisające nad głową.

Nie polecam wybierać się po alkoholu - sporo schodów bez barierek, które mogłyby podtrzymać delikwenta. Sporo dziur w podłodze, można polatać jak Adam Małysz.

Radzę się spieszyć, w okół stacjonuje trochę ciężkiego sprzętu. Być może już niebawem Zakłady Celulozy, będzie można oglądać już tylko na zdjęciach.

Z pozdrowieniami.

Do następnej wycieczki.

Zalew Klimkówka, Międzybrodzie Żywieckie oraz Kozubnik - wieś widmo. 07.07 - 08.07 2012

2012-07-09T13:16:00.001-07:00

Witajcie moi wierni czytelnicy,
po gorącym łikendzie, pragnę podzielić się z Wami, garścią pozytywnych emocji!

Tym razem w poszukiwaniu przygód udaliśmy się do Klimkówki.
Trasa okazała się czymś w rodzaju drogi mlecznej. Drogą płynęło się lekko, wiał chłodny wiatr, a ponieważ czasami otwierałem buzię - zdarzyło się mi zjeść coś z białkiem. Ot wspaniałe przeżycie, kiedy po dotarciu na miejsce, oddalone od Bochni o około 110 km, przywitała nas kobieta gotowa by oddać nam wszystko co ma najlepsze, a mianowicie swój pokój.
Zwykle nie pisałem o warunkach, w jakich przychodzi nam żyć - postanowiłem więc to zmienić.
Za cenę 50 zł od osoby otrzymaliśmy świetnie wyposażony pokój - 2 telewizory, spa, jakuzzi oraz wellness. Dodatkowo czas umilała koza samodojka, która wieczorem dawała soczyste mleko - wprost do szklanki. Polecam!
Ku naszemu zadowoleniu, zalew oddalony był zaledwie 50 metrów od tejże doliny rozkoszy.
Czy to nie cudowne, móc spojrzeć przez okno na piękne, lazurowe wybrzeże, które dodatkowo upiększały wspaniałe kobiety?
Oto one :

Z naszej romantycznej dwójki, o dziwo obydwoje zażywaliśmy kąpieli...
Na zdjęciu jestem tylko ja... przepraszam, jest jeszcze gość, którego proszę nie mylić ze mną, a dlaczego? No właśnie.. Ok! Dla tych, którzy mnie nie widzą - UWAGA JA TO NIE TEN CO CZYŚCI SOBIE USZKO :)

I jeszcze jedno zdjęcie - tym razem pokój wraz z garderobą :

Reszta zdjęć niestety nie nadaje się do zamieszczenia, z powodu upojenia fotografa.

Następny dzień był przyszedł po dniu poprzednim, podobnie jak i poprzedni, ten późniejszy był od poprzedniego cieplejszy, lecz nie na tyle by być najcieplejszy ze wszystkich poprzednich. Był jednak dniem szczególnym - ale o tym później mój Drogi Czytelniku.

Nadszedł etap, który nazwę - POWRÓT.
Otóż powrót nie do końca stał się powrotem, gdyż jakby początkowo mogło się wydawać polegać miał na powrocie, jednak powrotem sui generis nie był.
Po dotarciu do Nowego Sącza kilkakrotnie objechaliśmy rynek. Bezskutecznie. Lodów nie znaleźliśmy. Trudno. Za to lód znalazł nas. Leciał obficie z nieba, niczym plaga egipska.
Trzeba było uciekać. Bałem się. Katarzyna chyba też. Z pomocą przyszedł przydrożny bar, w którym posililiśmy się i odpoczęliśmy.

I tu następuje zmiana decyzji - nie jedziemy jednak do domu, a wybieramy się na piknik lotniczy do Międzybrodzia Żywieckiego. Do pokonania około 160 km.
Szczęśliwym trafem pogoda była łaskawsza i dopiero w Tresnej moja kurtka skapitulowała przed deszczem. W trasie minęliśmy sporo przyjaznych motocyklistów, dzięki którym nie dostałem mandatu od policjantki bawiącą się suszarką.
Nie obyło się bez małego strachu... suzi potrzebowała posiłku, jednak od dłuższego czasu próżno było szukać stacji. Poszukiwania zakończyły się sukcesem dopiero przed samym Międzybrodziem.

Na Górze Żar liczyliśmy na niezłe widowisko - od piątku do niedzieli odbywał się piknik modelarski, który jak co roku przyciągał tłumy pasjonatów.
Udało nam się "złapać" jeszcze kilku z najwytrwalszych.

Tak mnie od tych dmuchawców i latawców zazdrość wzięła, że postanawiam zmienić wątek.
Koniec. Ja też chce.

Czas pochwalić się czerwoną rakietą, na tle tych świetnych krajobrazów.
Na dokładkę dorzucę także hangar. Polecam przyjechać nieco wcześniej - można wtedy zobaczyć szybowce nie tylko w środku, ale także zaobserwować jak ciągnięte przez holownik nabierają wysokości, prędkości, a następnie odczepiają się by swobodnym lotem przecinać powietrze.
Coś wspaniałego, niezwykłego - tym bardziej, że widzimy to wszystko z odległości 10 metrów, bez płotu, bez krzyków ochrony, bo zwyczajnie jej nie ma.

Tym miłym akcentem zbliżamy się do końca... końca?
Żartowałem.
Z tego miejsca chce pozdrowić Artura, którego spotkaliśmy przed samym odjazdem.
I to dzięki niemu ta relacja przedłuży się o jeszcze kilka znaków.

Około 10 km od Międzybrodzia, znajduje się miejscowość Porąbka, a bezpośrednio przy niej Kozubnik. To opuszczone miejsce, nazywane niegdyś "Perełką PRL-u", dziś jest samotne i niszczejące. Sporej wielkości kompleks hoteli swoim wyglądem straszy odważnych, którzy muszą złamać przepisy by się doń dostać. Pierwszym pytaniem jakie sobie zadałem było "jak to możliwe ?". Nie mogłem zrozumieć jak to się stało, że położone w tak znakomitym miejscu hotele, po prostu upadły. Fatalne zarządzanie sprawiło, że w oknach pozostały już tylko resztki szyb, niedawne kwatery zamiast gościć bogaczy, goszczą już tylko szczury oraz zapaleńców żądnych przygód.
Niektórzy z nich wykazywali się niezwykłą głupotą, zdjęcia mówią same za siebie.
Nie będę już przedłużał... oglądajcie... oto polskie miasto duchów...

1) Ułańska fantazja...

2) Chwila konsternacji - może zostaniemy na noc?

Podsumowując - 500 km zrobione. Powrót w deszczu.

To tyle na dziś, żegnam się z Wami!

Słowacja - Jezioro Orawskie - Bobrov 30.06-01.07 2012 r.

2012-07-01T11:58:00.001-07:00

Dzień dobry moi mili,
nie bardzo mam ochotę pisać tego posta, ponieważ jestem krótko mówiąc obolały i spalony na piękny, czerwony kolorek, coś a'la Suzi.
Jednak chyba lepsze to, niż pomarańczowy - solariowy.
Koniec o wątpliwej opaleniźnie!

I tu po raz kolejny powtarza się sytuacja - "miało być nas więcej". Tym razem jest już pewien postęp, ponieważ przybył nam jeden członek załogi. Nieobecnych pozdrawiamy, zapraszamy następnym razem.

Wyprawa miała być jak najmniej obciążająca budżety, stąd też zabraliśmy namioty : ))
Ufff, svka niemiłosiernie załadowana podejmowała trudy podróży w 30 stopniowym upale.
Do przejechania niewiele ponad 100 km, więc jakoś daliśmy radę.
Foto z postoju :

Marcin udawał biznesmena, a prawda jest niestety smutna - rozmawiał z mamą, którą zapewniał, że da sobie radę i będzie dużo pił... w końcu gorąco. Czy spełnił pierwszą część obietnicy - to rzecz wątpliwa, natomiast z piciem mu się udało, szkoda tylko, że nie były to napoje bezalkoholowe, jak początkowo mówił mamie.
Poniżej jeszcze jedno zdjęcie z postoju :

We wspaniałych nastrojach postanowiliśmy, że nadszedł kres naszego odpoczynku - pora ruszać dalej!
Droga była wyśmienita, ruch niewielki, dodatkowo czas umilał śpiew ptaków, które tym razem oszczędziły moją kurtkę. W miejscu gdzie widoki były najlepsze, zatrzymaliśmy się i zrobiliśmy kilka zdjęć. Widoki nieprzeciętne umieszczam poniżej, przeciętne zostawiam dla siebie.

Schowali twarze... też bym schował...

(może tego nikt nie zauważy - hi hi ha ha )

Fajnie, że nie ma już granic, oszczędziliśmy sporo czasu... ale mimo wszystko jakiś taki zawód mnie ogarnął....
W miejscowości Bobrov - naszym punkcie docelowym, robiliśmy zakupy oraz ... pluliśmy sobie w brodę, że mijając polskie sklepy przed granicą, nie zaopatrzyliśmy się w nich.
Ceny kiełbasy stosunkowo wysokie - w Polsce znacznie taniej. Jeśli chodzi o alkoholowe - PIWO :D
porównywalnie, bez rewelacji. Chleb droższy. Kiełbaska polska znacznie lepiej smakuje, ot chyba zacząłem polskie narzekanie.
Wspomnieć należy, że o mały włos nie kupilibyśmy bezalkoholowych bażantów.
Cóż by to była za katorga...
Jakimś cudem te wszystkie smakołyki zapakowaliśmy na i tak, mocno już dociążone motocykle i ruszyliśmy "na równo" - za radą Pani sprzedawczyni.
Dojazd nad jeziorko utwardzony, zatem szybko i sprawnie przetransportowaliśmy się nad samą wodę. Na miejscu czekała nas miła niespodzianka, bowiem ludzi nie było zbyt wielu, a miejsce do urządzenia obozowiska dogodne.
Zmęczeni podróżą błyskawicznie ściągnęliśmy oporządzenie :)
Zimny Kelt i Bażant miło rozpływali się po jamach brzusznych. Na miejscu byliśmy około 12, pogoda dopisywała, aż do momentu kiedy z nieba zaczęły sypać się ogromne krople wody, niczym meteoryty spadające z nieba, ot poetycko zabrzmiało, ale tak też właśnie było.
Poganiani przez deszcz, momentalnie rozłożyliśmy namioty ( swoją drogą nie wiedziałem, że tak szybko potrafię ). Wniosek - nie kupujcie namiotów w decathlonie, mam na myśli te 15 sekundowce.
Istotnie - Marcinek znowu poszkodowany i walczący z przedsionkiem.
Z prawej strony można dostrzec jakąś sierotkę ukrywającą się pod ręcznikiem :)

Ooooo, a poniżej jeszcze dwie sierotki.
Zaiste ! Niebo wygląda niczym puszysty Big Milk.

Niektórych deszczowe krople nie zaspokajały...

Nazajutrz piękny poranek... :

I tym oto przemiłym akcentem pozdrawiam Was ja, wielmożny Redaktor Goleniowego Blogu Motocyklowego,
łączę pozdrowienia!

Ukraina, Lwów - 11.05 - 13.05 2012

2012-05-14T11:03:00.000-07:00

Mam przyjemność zaprezentować kolejną wyprawę, z serii "podróże na moturze".
Tym razem wybraliśmy się poza granicę naszego kraju, a konkretnie odwiedziliśmy Lwów.
Miasto to, położone jest około 300 km od Bochni. Sam pomysł wyjazdu zrodził się dość spontanicznie. Docelowo mieliśmy podróżować we czwórkę, jednak ze względu na różne okoliczności, pojechaliśmy we dwóch.
Początkowo planowaliśmy wyjazd o godzinie 6.00, jednak mała ilość snu spowodowana problemami zaśnięciem, nie pozwoliła na realizację tych zamierzeń... a problemy z zaśnięciem spowodowane były znowu podekscytowaniem, związanym z wycieczką.
Około 7.20 opuściliśmy stację Orlenu i pojechaliśmy drogą E4 w stronę Ukrainy!
Bagaże były dość mocno wypchane.. przynajmniej u mnie. :)
Parę zdjęć :

Znakomita pogoda i świetne nastroje towarzyszyły nam nieustannie, co widać powyżej :P

Przed Rzeszowem zjechaliśmy na drugie śniadanie do Mc. Posileni jajem z bekonem, żółwim tempem dotarliśmy do stolicy Podkarpacia. Z początku krótki spacer po tym mieście, zmienił się w prawdziwie zwiedzanie. Zadowoleni z wymiany złotówek na hrywny po korzystnym kursie, odpoczywałem trochę na ławce... ale nie wszyscy mieli tak dobrze...

To zdjęcie jest jednym z moich ulubionych, cóż niektórzy muszą pracować za dwóch :))))
Później szukaliśmy sklepu, którego jak na złość nigdzie nie było. W pełnym oporządzeniu, czułem się jak uczestnik bitwy pod Grunwaldem. Myślę, że Marcin podobnie, zwłaszcza dźwigając moje rzeczy :D

W Rzeszowie spotkaliśmy się z życzliwością mieszkańca, który z pełnym zaangażowaniem oprowadził nas po rynku i wskazał ciekawe miejsca, które mogliśmy obejrzeć.
Oto i on :

Idąc za jego radą, udaliśmy się do miejscowego muzeum.
Tym sposobem znaleźliśmy się kilka metrów pod ziemią, w tunelu biegnącym pod kamienicami.
Grupa zwiedzających była niezwykle liczna. Aż 2 osoby + przewodnik. Oczywiście, tymi dwiema osobami byliśmy my ! Dowiedzieliśmy się wielu interesujących rzeczy na temat Rzeszowa, a chłód podziemi zadziałał kojąco na nasze ciała. Uff , chyba zabrzmiało jak z filmu erotycznego!?
Nieważne.

Jako ciekawostkę dodam, że pod ziemią znajduje się średniowieczne pomieszczenie wraz z oknami.

Zastanawiasz się, mój Drogi Czytelniku po co okna pod ziemią ?

Otóż Rzeszów, kilkaset lat temu był znacznie niżej położony. Podobnie jak inne miasta.

Podniesienie terenu spowodowane było nagromadzeniem wszelkich nieczystości.

Następny przystanek - granica - Korczowa.

Był to nasz pierwszy przejazd przez granicę ukraińsko - polską, więc nasze obawy co nas na niej spotka były dość pokaźne. Wszelkiej maści opowieści o celnikach także dodawały smaczku.

Pierwsza bramka. Dziwne kamery patrzące na człowieka z góry sprawiały, że można było czuć się jak w domu wielkiego brata. Krótkie zatrzymanie przed sygnalizatorem. Sprzęgło. I ruszamy dalej. Stop. Ok, nie strzelają. Jedziemy. Naszym oczom ukazała się ogromna ilość, czekających na odprawę tirów. Na szczęście ta kolejka jest nie dla nas. Chwila konsternacji, mamy prócz tego jeszcze dwie kolejki. Intuicja motocyklisty podpowiadała by się pchać, rozum zakazywał... zwłaszcza, że większość rejestracji była ukraińska. Zauważyliśmy jednak, że kolejka, w której czekamy jest przeznaczona dla tzw. ALL PASSPORTS. Zmieniliśmy ją na EU. Przed nami tylko 3 samochody. Krótka rozmowa z polskimi celnikami i jedziemy dalej. Teraz ukraińska odprawa. Zauważywszy żołnierza, zatrzymuję się. Podchodzę niepewnym krokiem, on wydaje komendę "NOMER". Myślę, co to może znaczyć... czyżby rejestracja ? Trafiony zatopiony. Sympatyczny soldat podaje mi kartkę, pyta "ile jedzie" i czy "lubimy dziewczyny", a następnie przepuszcza dalej. Kolejne okno. Szybkie sprawdzenie paszportów. Następny zainteresowany celnik zagaduje i pyta dokąd jedziemy. Z nim rozmowa była nieco dłuższa. Wiadomo - wódka, piwo, dziewczyny. Jest ok, póki co opowieści o ich dziwnych manierach się nie sprawdzają. Kolejne okno. Kolejna rozmowa z celnikiem. Tematy podobne. Ok, myślimy - to wszystko. Przejechane około 500 m i następne bramki. Szlabany podniesione, zwalniam, gest "jechać", jedziemy więc.. nagle słyszę krzyk "stój!!!". Odwracam się, a tutaj ostatni żołnierz, już z ręką na pistolecie. I tak oto bym stracił swoje życie ledwo wjechawszy na Ukrainę :)

Wszystko w porządku. Droga pusta. Można jechać.

Taki obrazek towarzyszył nam aż do samego Lwowa, pomijając małe wyjątki. Pozwoliło to na szybkie dotarcie do centrum, w którym jazda wymagała już iśćcie cyrkowych umiejętności...

Ukraińcy poruszają się po tej miłej kostce z dużymi prędkościami, niebezpiecznie wyprzedzając i pchając się w każdy możliwy sposób. Do tego duża ilość pieszych sprawia, że trzeba mieć oczy dookoła głowy.

Do hotelu dotarliśmy zmęczeni i głodni. Chyba około godziny 16.

Odebraliśmy naszą rezerwację, szybki prysznic i wyjście na podbój Lwowa.

Obsługa bardzo sympatyczna, mówiąca po polsku (Lena, jeśli czytasz - pozdrawiam ) .

Hotel mieścił się praktycznie w samym centrum, dzięki czemu mogliśmy odstawić motocykle i poszukać miejsca, w którym moglibyśmy coś zjeść.

Trafiliśmy do pobliskiego baru/restauracji. Obsługa niestety nie mówiła po angielsku, a język polski też był problemem. Pozostaliśmy zdani na los, z kartą pełną znaków, których nie potrafiliśmy rozszyfrować. Z pomocą przyszła druga karta dań, z obrazkami - jednak niewiele mówiącymi.

Wspólnymi siłami zaoraliśmy jednak Koszalin i zjedzoną potrawą stał się stek.

Na szczęście, znacznie słowa "piwo" jest dokładnie takie samo, w języku ukraińskim.

Lekko wodniste, lecz smaczne.

Syci i napojeni zajęliśmy się zwiedzaniem.

Można zauważyć bardzo zdezelowane tramwaje, często prowadzone przez kobiety.

W czasie naszego pobytu we Lwowie, miały miejsce wydarzenia związane z nadchodzącym EURO 2012. Mogliśmy dzięki temu zobaczyć jak wygląda wieczorne życie w tym mieście.

Powyżej Opera. Chyba jeden z ładniejszych budynków.

Jeśli chodzi o samochody - występują duże skrajności :

Miasto w moim odczuciu jest zadbane i czyste. Boczne dróżki pokazują jednak, także drugą stronę medalu...

Resztę dnia spędziliśmy na chodzeniu po całym mieście, bez konkretnego celu.
Zobaczyliśmy, że Ukraińcy to bardzo otwarci ludzie o czasem świetnych zainteresowaniach.
Starsi ludzie zamiast siedzieć w domu, spędzają czas na wolnym powietrzu grając m.in w szachy czy warcaby. Przyznam, że w Polsce z podobną sytuacją nigdy się nie spotkałem.
I tak do późnych godzin.

Mimo chodzenia po wielu ciemnych, bocznych uliczkach, nie mieliśmy żadnych nieprzyjemnych sytuacji.
Co ciekawe, ludzie na pozór niewiele palą. Za to piwo można kupić praktycznie w każdej budce z pamiątkami. Jednak brak było zataczających się czy agresywnie zachowujących się osób... prócz nas :D

Na drugi dzień podjęliśmy się wspinaczki na High Castle. Widoki niesamowite co można zobaczyć na poniższych zdjęciach.

Szczęście nas nie opuszczało - w pobliskim kościele odbywał się ślub/chrzciny, nie jestem pewien.
Może ktoś mnie oświeci.Samochód jednak wskazuje na ślub. Stroje świetne. Oto zdjęcia :

Następnie zwiedziliśmy Cmentarz Łyczkowski - Orląt Lwowskich.
Dotarcie do niego zajęło nam sporo czasu i wymagało dużej odporności na ból... nóg.
Po drodze spotkaliśmy się z życzliwością starszej Pani chcącej wskazać nam drogę.
Niestety zrozumieliśmy tylko - "po prawo", "po lewo" :)
Udało się - jesteśmy. Bilety 10 hrywien bez legitymacji studenckiej, ale siła perswazji sprawiła, że skończyło się na 5 :)
Cmentarz bardzo ładnie zachowany i zadbany. Sporo turystów. Także z Polski.

Myślę, że udane zdjęcie :

Trochę humoru:

Zdjęcie z serii " coś mnie ugryzło!?!"

Jeśli chodzi o Sprite'a widocznego na zdjęciu, to było on całkowicie inny w smaku niż polski.

Kupiliśmy dwie sztuki, to chyba nie przypadek.

Potwornie zmęczeni zrobionymi kilometrami, skierowaliśmy swoje kroki w stronę hotelu.

Po drodze zatrzymaliśmy się przy uniwersytecie... nogi nie pozwoliły iść dalej bez odpoczynku.

Po krótkim odpoczynku w hotelu przyszedł czas na jedzenie. Podczas poszukiwania restauracji poznaliśmy dwie miłe dziewczyny - Julię i Sofię. Tym sposobem nie poszliśmy jeść, ale za to zyskaliśmy nowych znajomych na Ukrainie. Ponadto stały się one naszymi przewodniczkami.
Właściwie nie zwiedzaliśmy lecz zajmowaliśmy się rozmową przez co ... zgubiliśmy się.
Na szczęście udało się dotrzeć z powrotem. Było bardzo zimno, ale niesamowicie przyjemnie spędzony czas sprawił, że chcielibyśmy jeszcze wrócić i zaprosić na kawę w formie podziękowania :)
Niestety dziewczyny musiały udać się do domu. Zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie. Bardzo dziękujemy za oprowadzenie po parku oraz wesołym miasteczku... no i doprowadzenie z powrotem :)

W hotelu czekała już na nas Lena, które jak zwykle była uśmiechnięta i chętna do rozmowy.

Potem nadeszła niedziela, czas wyjazdu. Szkoda, ponieważ ludzie byli bardzo sympatyczni, atmosfera niezwykła, a czas mijał jakby wolniej...
Pożegnalne zdjęcie :

I Polska :

Do następnego!

09.04.2012 Galicyjskie rozpoczęcie sezonu 2012

2012-04-09T06:39:00.000-07:00

aaaaaaaaaaaa leeeeeeeeee ziiiiii mnoooooooooooo

dzień dobry,
oto nadszedł dzień Pański ..... dobra daniel, już. koniec. w końcu na bochnianinie napisali - "motocykliści to ateiści", więc nie wydurniaj się już, ok ?

Dzisiaj mieliśmy przyjemność uczestniczyć, w jakże mroźnym rozpoczęciu sezonu w Bochni.
I znowu gadam jak kapłan, ok, postaram się tego więcej nie robić.
Jeszcze raz - dzisiaj postaram się zrelacjonować naszą "wyprawę" na zlocik.
Nie mieliśmy zbyt długiej trasy do pokonania, zatem pozwoliliśmy sobie na przybycie na miejsce nieco wcześniej niż pozostali uczestnicy. Przyznam, że ciężko było znaleźć miejsce...

Żartowałem. Byliśmy mocno zaskoczeni niską frekwencją - jedynie 4 pojazdy, wraz z dwoma naszymi.
Jednak chwilę później przybyli kolejni wytrwali i niebojący się niskich temperatur, jeźdźcy bez głowy lub z głowami, jak kto woli.

Jak widać na załączonym obrazku, przyjechali sami ateiści, prawda ? :D

Organizatorzy zlotu zapewnili przyjezdnym ciepły żurek, który zawierał :
a) kiełbasę
b) śladowe ilości orzechów arachidowych
c) ziemniaki

Był smaczny :)
Dodatkowo czas umilał śpiew oraz gitarka, a skoro był już wokal to przydałyby się i dziewczyny.
Było i to i to ( patrz poniżej ) :

Dobrze, brakuje jeszcze tylko winka albo jakiegoś innego napoju wyskokowego dla tych, którzy maszyny nie dosiedli. Zapraszamy:

A dla kogoś, kto od alkoholu woli pluszaki :

Na koniec spotkaliśmy kilku dziwnie uśmiechających się gości...

I jeszcze jeden...

Temu ostatniemu, najprawdopodobniej zaszkodził żurek.

No to odjeżdżamy na obiad, pa pa.

2012.03.17 - bez celu..

2012-03-17T10:58:00.004-07:00

Witajcie zacni goście !
Sezon w pełni, postanowiłem zatem trochę odświeżyć bloga.
Żądnych motocyklowych historii zapraszam do lektury krótkiego opowiadanka z dzisiejszej objazdówki :)
Dzień rozpoczął się fatalnie... piękna pogoda, ciepły asfalt, a ja w ... PRACY. Jednakże po kilku godzinach udało się dorwać SVę i wymienić jej ogumienie :D
Kiedy już myślałem, że aby ściągnąć koło będę musiał trzymać motocykl na plecach, z pomocą przyszedł podnośnik... oto i on :

Po maminym obiadku zatelefonowałem do pięknego właściciela R6...
to ona czy tam on, bez różnicy :P

Prawda, że brzydka ?
Pozdrawiam Marcin.

Nie mieliśmy konkretnego planu na dziś, toteż objeździliśmy okolicę. Na początek Nowy Wiśnicz, potem dotarliśmy bez większych przeszkód do Bochni, po drodze zatrzymując się po napoje wyskokowe tj. etylinę. Dotarłszy na bocheńskie planty postanowiliśmy iść na lody ( cokolwiek to znaczy ).
Wtem zostałem zaatakowany przez jakąś gołębicę ...taki mały prezent z racji pierwszego wypadu :

Smacznego, dla jedzących : )

Po tym wspaniałym wydarzeniu nabraliśmy wraz z Marcinem ochoty na hamburgerki w Macu.. dziwne.

Na koniec chciałem powiedzieć, że motocykle prowadziły się jak księgowe z Zusu, a czerpanie przyjemności z turystyki wiązało się ściśle z muzyką...

A tutaj SV przed wjazdem do garażu :

Do następnego.

2012-01-22T12:36:00.000-08:00

Witam Was oto na moim przewspaniałym blogu, na którym zamierzam zamieszczać relacje z przygód motocyklowych po naszej mlekiem i miodem płynącej Ojczyźnie - i nie tylko.