radepaykhatereh :‌رد پای خاطره

در گذرگاه زمان
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند
…و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده به جا می مانند

“مهدی اخوان ثالث”

]]> http://googoosh.com/blog/2012/05/09/%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87/feed/ 2 http://googoosh.com/blog/2012/04/30/%d9%87%d8%ac%d8%b1%d8%aa/ http://googoosh.com/blog/2012/04/30/%d9%87%d8%ac%d8%b1%d8%aa/#comments Mon, 30 Apr 2012 20:55:24 +0000 admin http://googoosh.com/blog/?p=2838

بهار ۱۳۹۱ – پشت صحنه سالن پاورید سنتر در شهر تورنتو، در حال آماده شدن برای شب ترانه ای دیگر. تورنتو، شهری که همواره جای خاصی در نزد من دارد، چون نه تنها محل اولین کنسرت من پس از سالهای سکوت بود، بلکه جاییست که اولین سالهای خروج از ایران قبل از مهاجرت به لس آنجلس را در آن سپری کردم. در لحظات انتظار به گذشته باز می گردم

سالهای اول انقلاب – سالهای احضار، بازجویی، حبس، و قصه تنهایی ها. سالهای اجبار به تطبیق به واقیعت یک زندگی کاملا متفاوت…سالهایی که نه تنها ممنوع الخروج، بلکه ممنوع الحضور و ممنوع الچهره هم بودم، یعنی سعی می کردم که کمتر در محافل عمومی یا حتی در خیابانها دیده بشوم. شاید برای کسانی که آن روزها نبودند درک حال و هوای آن دوران، بخصوص آن سالهای اول، کمی دشوار باشد ولی کوچکترین عکس العمل یا استقبال مردم از من ممکن بود که برای من و آنان باعث دردسر شود. به همین دلیل مجبور شدم که کمتر با مردم در ارتباط باشم و ۲۱ سال در سکوت به سر ببرم. مانند همه مردم جنگ، سختی ها و کمبودها را تجربه و لمس کردم

روزها را اکثرا با مطالعه کتاب یا تماشای ویدیو سپری می کردم. افسرده بودم و به تدریج این افسردگی تبدیل به یک یاس عمیق شده بود و از فکر موسیقی و خواندن کاملا مایوس شده بودم. دلتنگی می کردم، صحنه دیگر برایم یک رویا بود و دیگر انگیزه و امکانی برای کار وجود نداشت. سالها گذشت. آزارها و فشارها به تدریج کاهش یافت، ولی حبس صدا هرگز

بهار ۱۳۷۹ – فرودگاه مهر آباد….روز خروج از ایران هیجان و احساسی داشتم که به راستی با کلام نمیشه گفت. پس از حرکت هواپیما هر لحظه فکر می کردم که آن را قبل از پرواز متوقف می کنند، پس از آن و حتی آن زمان که هنوز در آسمان ایران بودیم فکر می کردم ممکن است هواپیما را به تهران باز گردانند، و این حس ناامنی و وحشت تا زمانی که ساعتها از آسمان ایران خارج شده بودیم در من وجود داشت

تابستان ۱۳۷۹ – اولین کنسرت خارج از کشور در تورنتو را هرگز از یاد نخواهم برد. جمعیت عظیمی در بزرگترین سالن شهر گرد هم آمده بودند که گوگوش را بعد از ۲۱ سال ببینند ، و من نگران آن بودم که نتوانم روی صحنه جوابگوی آن همه انتظار و توقع مردم باشم، و با اضطراب شدید و با چشمان پر از اشک به روی صحنه رفتم، و با این کلمات شروع کردم: به نام ایران و ایرانی…سلامی چون بوی خوش آشنایی

لحظات و دقایق پس از این کلمات را دقیقا به خاطر ندارم، گویا مانند یک رویای پر هیجان ولی شیرین و لذت بخش بود. موج محبت و احساسات مردم مرا با خود برد، و در آغوش امن و صمیمی شان اعتماد به نفس و انرژی گرفتم. یادم میاید که پوستر بزرگی را در جمیعت دیدم که روی آن نوشته شده بود ‘مرسی برای همه خاطرات خوب’ ، و این دقیقا همان احساسی است که من آنشب و همواره نسبت به مردم داشته و دارم

آن شب و آغاز فصل تازه زندگی هنری ام در تورنتو را هرگز فراموش نخواهم کرد، و آن پوستر زیبا را هنوز در ذهن خود در میان جمیعت می بینم، و از همه عزیزان خارج و داخل میهنم برای اینکه همیشه جای کوچکی در قلبشان برایم حفظ کرده اند سپاسگزارم

حس عجیبی است. گرچه از هم میهنان داخل کشور دور شده ام، ولی خود را به نحوی به آنان نزدیک تر از آن سالهای سکوت که در میانشان زندگی می کردم حس می کنم. به راستی حرفهایی هست که با کلام نمیشه گفت

گوگوش

یک احساس دلنشین و پر از وجد، مدتیست با منست. روزی تقدیر ما را از هم جدا کرد و اینک تقدیر دوباره ما را به هم رسانده . همکاری من با حسن شماعی زاده به ترانه هایی چون غریب آشنا، مرداب، جاده، کوه، پیشکش، کویر و … باز میگردد که هر کدام برگی درخشان در کارنامه هنری هر دوی ما هستند

مدتها بود که منتظر فرصتی برای همکاری دوباره و زایش شاهکار دیگری بودم ، و هنگامی که ترانه “هیاهو” با شعر زیبای بابک صحرایی و اجرای خود شماعی زاده را شنیدم آنقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که از او تقاضا کردم که من هم این آهنگ را اجرا و ضبط کنم. چند روزی نگذشت که برای ضبط این ترانه به استودیوی او رفتم، با کوله باری پر از خاطره از آن روزهای دلنشین و زیبا، که با  شوق و یکدلی در کنار هم و برای مردم از گنجشکها و دشتهای دور و جاده می گفتیم، بی خبر از طوفانی که در راه بود و جاده ای که همواره پر غبارتر شد، و اسبهای سفید و مهربانی که در آن دشت غریب برای همیشه گم شدند

اینک که چند هفته از پخش این ترانه با صدای من می گذرد، با مهر شما عزیزان و استقبال تان از “هیاهو” یقین دارم که ما موفق به آفرینش یک ترانه بیاد ماندنی و زیبا شده ایم، و از شما برای تمام پیامها و حمایتتان بی نهایت سپاسگزارم. امیدوارم که در آینده دست تقدیر من و دوست قدیمی و عزیزم را بار دیگر در کنار هم قرار دهد

و شما…این مهر و عشق شماست که مرا هر روز در ادامه ی راهم استوارتر میکند و روحم را طراوت می بخشد. خوشحالم که در چند ماه آینده با دست پر و ترانه هایی که امیدوارم در قلب و روح شما جا باز کنند به خانه های شما می آیم . روزهای خوشرنگی در راه است

گوگوش

]]> http://googoosh.com/blog/2012/03/19/%d9%87%db%8c%d8%a7%d9%87%d9%88/feed/ 54 http://googoosh.com/blog/2012/03/15/%d9%be%d8%a7%d8%b4%d9%88-%da%af%d9%84%d8%af%d9%88%d9%86-%d9%88-%d8%a8%d9%8a%d8%a7%d8%b1%e2%80%a6-%d9%88%d9%82%d8%aa%d8%b4%d9%87-%d8%b3%d9%86%d8%a8%d9%84-%d8%a8%da%a9%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d9%85/ http://googoosh.com/blog/2012/03/15/%d9%be%d8%a7%d8%b4%d9%88-%da%af%d9%84%d8%af%d9%88%d9%86-%d9%88-%d8%a8%d9%8a%d8%a7%d8%b1%e2%80%a6-%d9%88%d9%82%d8%aa%d8%b4%d9%87-%d8%b3%d9%86%d8%a8%d9%84-%d8%a8%da%a9%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d9%85/#comments Thu, 15 Mar 2012 19:56:23 +0000 admin http://googoosh.com/blog/?p=2767

در آستانه سال ۱۳۹۱خورشیدی و نوروز باستانی صمیمانه ترین تبریکاتم را به همه ی شما تقدیم میکنم و از خداوند بزرگ سربلندی برای همه ایرانیان، و فارسی زبانان در سراسر گیتی خواستارم

با آرزوی سالی سرشار از امید به روزهای آفتابی، افکار زیبا، لبهای خندان، سلام عشق، سلامت تن، دستانی پر برکت، و لحظاتی پر از گرمی و دوستی

گوگوش

]]> http://googoosh.com/blog/2012/03/15/%d9%be%d8%a7%d8%b4%d9%88-%da%af%d9%84%d8%af%d9%88%d9%86-%d9%88-%d8%a8%d9%8a%d8%a7%d8%b1%e2%80%a6-%d9%88%d9%82%d8%aa%d8%b4%d9%87-%d8%b3%d9%86%d8%a8%d9%84-%d8%a8%da%a9%d8%a7%d8%b1%d9%8a%d9%85/feed/ 34 http://googoosh.com/blog/2012/03/02/%d8%a8%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%a7%d8%b3%d8%a8%d8%aa-%d8%b1%d9%88%d8%b2-%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%b2%d9%86/ http://googoosh.com/blog/2012/03/02/%d8%a8%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%a7%d8%b3%d8%a8%d8%aa-%d8%b1%d9%88%d8%b2-%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%b2%d9%86/#comments Fri, 02 Mar 2012 23:53:06 +0000 admin http://googoosh.com/blog/?p=2747

من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
میسایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را

آن داغ ننگ خورده که میخندید
بر طعنه های بیهده،من بودم
گفتم: که بانگ هستی خود باشم
اما دریغ و درد که زن بودم

روز جهانی زن (۱۷ اسفند) را به تمامی زنان ایران که در هر لباس و هر نام و موقعیتی مقام زن را به کمال رساندند و زندگانی را هستی بخشیدند ازصمیم قلب تبریک میگویم و امیدوارم همواره برای دسترسی به حقوق خود و برابری در زمینه های اجتماعی، مدنی، فرهنگی و ورزشی مبارزه کرده و موفق، خوشبخت و سربلند باشند

گوگوش

VANCOUVER -  03 March 2012
Queen Elizabeth Theatre
Information: (604) 841 8555

WASHINGTON DC - 17 March 2012
DAR Constitution Hall
www.ticketmaster.com

LONDON -- 20 March 2012
Theatre Royal Drury Lane
Information: 020 8202 9835

MONTREAL - 14 April 2012
Place des Arts
Information:
Tapeshmontreal.com (415) 223 3336
bia2ottawa.com (613) 292 6181

More information coming soon!

سپندارمذگان روز مهر، نیکوئی

 وعشق ایرانیان باستان، و

 ولنتاین روزعشاق بر شما مبارک باد

گوگوش

از خدای بزرگ می خواهم که سلامتی، آرامش، صبر و امید را همچون طلوع آهسته و آرامش بخش خورشید، بی صدا و آرام بر سرزمین قلب و زندگی همه شما عزیزانم جاری کند، و این متن را با شعر زیبایی از پرویز وکیلی از یکی از ترانه های قدیمی خود به پایان میرسانم

سینه من بستر نرم تو ای خورشید
این دل من خانه گرم تو ای خورشید
آه ای خورشید ای گل خوش رنگ دشت آسمان
یک روز، یک روز، من تو را از شاخه خواهم چید

گوگوش

این را بدانید که من با عشق مردم سرزمینم زندگی می کنم و وجود من پر از عشق و مهر شما دوستان نادیده ام است. به جرات باید بگویم که در هیچ دوره ای از زندگی ام اینهمه امواج توجه و عشق که در این چند سال اخیر از طریق بلاگ و فیس بوک دریافت کردم تجربه نکرده ام و البته امیدوارم این رابطه ها قطع نشود، ولی یادتان باشد که تا همین چند سال گذشته که خبری از فیس بوک و اینترنت و غیره نبود عشق و رابطه ما، حتی در طول ٢١ سال سکوت من، بر جا بود و بدانید که این عشق و حس زیبا با نبودن اینترت از بین نخواهد رفت و شما همیشه در قلب من جا خواهید داشت

به خدا می سپارمتان، با شعر زیبایی از زویا زاکاریان

پیر مشرق عزیز مهربونم
ای غزل گو زمین گل نشونم
خونهء من ایرانم، ایران عاشق
کاش که تا بهار تو زنده بمونم
زشت و زیبا تلخ و شیرین
گرم وسرخوش سرد و غمگین
تو به هر حال و هوائی که باشی
عاشقم تا همیشه عاشق تو
بسته با تو نفس من
اگه باشم یا نباشم لایق تو
پیشکش تو این ترانه
این صدای صادقانه
خاک من ای آشناتر
از صدای قلب مادر
بین ما هفت کوه و دریا
فاصله افتاده اما
به تو نزدیکترم امروز
قلب من میتپه با قلب تو اینجا

گوگوش

قدردانی

خدا را شکر می کنم برای وجود شما، شمایی که همواره از سن ۳ سالگی مرا حمایت و تشویق کردید. برای پدر بزرگها و مادر بزرگها، و بعد پدر و مادر شما و خود شما و اینک فرزندانتان میخوانم، و همواره از عشق شما انرژی و نفس می گیرم. از شمایی که بار دیگر در شب ترانه های هامبورگ و پاریس هم صدا و هم آوازم بودید و خاطرهٔ خوش دیگری برایم به یادگار گذاشتید و از عزیزانی که با عکس و پیام در فیس بوک جزییات این دو شب ترانه را برای آنها که نبودند و به راستی جایشان خالی بود به تصویر کشیدند سپاسگزارم

خدا را شکر می کنم برای این همه صداقت، وعشق که کیمیای زندگی است، و شمایی که همیشه حامی و یاور من درهمه حال بودید وهستید و مرا عضوی از خانوادهٔ خود  می‌‌دانید. دوست داشتم همهٔ احساسم را برایتان می‌‌ نگاشتم ولی‌ کلام و قلمم قاصر از بیان این حس است ، شاید با ترانه‌ هایم بتوانم این عشق را آواز کنم

این عکس یادگاری از آلبوم عکس آکادمی را هم که قبلا منتشر نشده به شما عزیزانم تقدیم می کنم و به امید دیدار تک تک شما به زودی زود هستم و به خدا می سپارمتان

سال ۲۰۱۲ بر همه مبارک باد

با آرزوی روز‌های شاد و آفتابی

گوگوش