Gorgeous planet

Zakopane i Tatrzański Park Narodowy - zima

2012-02-09T10:38:00.000+01:00

Luty 2012 - Moje pierwsze ferie w Krakowie i wyjazd do Zakopanego. Trafiła się dość mroźna pora, ale ubrałam się ciepło i niesamowicie się cieszę, że pojechałam ;) To moja druga wizyta w Zakopanem i okolicach, wcześniej byłam tutaj na wycieczce jeszcze w szkole podstawowej. Ładny widok na Tatry jest też z innych miejscowości, początkiem listopada byłam w Murzasichalu, ale góry podziwiałam wtedy tylko z balkonu domku. Kilka zdjęć tutaj, na drugim blogu -notenoughtofthisworld.

W Zakopanem dobrym miejscem z widokiem na Tatry jest Równia Krupowa. Tam też udałam się prosto po wyjściu z autobusu, na wschód Słońca. I dobrze trafiłam. Po godzinie góry zaszły mgłą i nie wyłoniły się już, aż do następnego dnia.

Zostawiłam bagaż w hostelu i pojechałam do Kir, skąd przeszłam Doliną Kościeliską do Hali Ornak. Chciałam właściwie przejść też nad Smreczyński Staw, ale w końcu nie znalazłam szlaku nad niego. Około półtoragodzinna droga była bardzo przyjemna ;)

Można też było alternatywnie do spaceru przejechać się saniami:

Schronisko na Hali Ornak:

Po powrocie do Zakopanego chciałam wyjść na Antałówkę - wzgórze w Zakopanem, skąd mógłby być ładny widok, ale widoczność tego dnia była bardzo słaba, wiec po prostu wybrałam się na spacer po mieści. Dość ciekawym dla mnie miejscem był kościółek i Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku, gdzie pochowani są artyści, ratownicy, taternicy. Nagrobki są bardzo ładne.

Nie opuściłam też spaceru po Krupówkach:

Wieczorem poszłam też do karczmy, zamówiłam grzane piwo z miodem i posłuchałam góralskiej muzyki na żywo.

A także nie przeszłam obojętnie obok zakopiańskich przysmaków, jakimi są oscypki.

Następnego dnia rano pojechałam do Palenicy, skąd wiedzie 9km droga nad Morskie Oko. Spacer jest dość długi, 2h20min w jedną stronę, ale droga na prawdę piękna!

Aż w końcu dochodzi się do celu ;)

Widok na schronisko ze środka zamarzniętego jeziora:

Przy samym schronisku zgromadziło się dość dużo głodnych orzechówek. Nawet polubionych z turystami ;)

Ze środka schroniska można coś zjeść, napić się, odpocząć i też podziwiać góry przez okna.

Z Krakowa do Zakopanego blisko, mam więc nadzieję zobaczyć następnym razem Zakopane w wiosennej odsłonie - z krokusami ;)

Bieszczady

2011-09-19T15:20:00.001+02:00

W Bieszczady wybrałam się w połowie września 2011roku, na 2 dni intensywnego chodzenia i podziwiania widoków. Byłam jeszcze wcześniej w tych górach, kilka lat temu na wycieczce szkolnej, tym razem namówiłam tatę, żebyśmy tam pojechali przed moim wyjazdem na studia.

Po drodze mijaliśmy kilka cerkwi i zatrzymywaliśmy się na chwilę, żeby je pooglądać z bliska. Zaleta wycieczki autem. Poniżej cerkiew w Komańczy.

Przy tej cerkwi znajdował się cmentarz, gdzie był też nagrobek Łemków.

Najpierw zatrzymaliśmy się w Majdanie, skąd pojechaliśmy kolejką do Balnicy. Była to dość dzika trasa i nie wywarła na mnie wielkiego wrażenia.

Pierwszego dnia zdobyliśmy także Tarnicę - najwyższy szczyt Bieszczad. Wybraliśmy najkrótszą trasę, z Wołosatego.

Spaliśmy w Wołosatem, a rankiem po przebudzeniu widziałam z okna zamglony las.

Po śniadaniu wybraliśmy się na Małą i Wielką Rawkę z Przełęczy Wyżnianskiej. To była najkrótsza trasa, ale niesamowicie męcząca! Cały czas pod górę, ale jak zawsze widok rekompensuje wysiłek.

Po zejściu postanowiliśmy wejść jeszcze na Połoninę Caryńską.

Austria, Wiedeń

2011-09-08T14:21:00.000+02:00

Udało mi się dopiąć swego i udać się do Wiednia przed 19urodzinami w celu darmowych wejściówek do muzeów ;) W Wiedniu byłam bowiem już wcześniej, w 2010r, na wycieczce zorganizowanej do Pragi, Wiednia i Morawskiego Krasu, podczas której tylko wstępnie zobaczyłam Wiedeń, odkrywając co oferuje to miasto i postanawiając tu wrócić. I wróciłam teraz, pod koniec sierpnia 2011, sama i gotowa na intensywne chodzenie.

Zabytkowe centrum Wiednia między innymi ze względu na budynki wzdłuż Ringstrasse, gotycką Katedrę św. Szczepana, pałac Hofburg, Muzeum Historii i Sztuki, a także pałac i ogrody Schönbrunn znajdują się na liście UNESCO.

Podczas pierwszej wizyty w Wiedniu, jego zwiedzanie rozpoczęliśmy od wzgórza Kahlenberg, gdzie znajduje się kaplica Jana III Sobieskiego oraz rozpościera się widok na Dunaj i miasto.

Stephansdom i jego kolorowe dachówki:

Sklepiki przy katedrze:

W samym centrum, blisko katedry św Szczepana znajduje się nowoczesny Haas Haus, odbijający budynki dookoła.

Spacer uliczkami Wiednia:

Mijając sklepy znanych marek...

I zabytki Ringstrassse - Parlament:

Ratusz, w wakacje odbywa się tu Filmfestival, stąd przygotowany ekran i krzesła.

Heldenplatz (Plac Herosów) z pomnikiem arcyksięcia Karola i Hofburg:

Krypty cesarskie rodziny Habsburgów. Tylko jedna osoba spoza rodziny trafiła tu na specjalną prośbę cesarzowej - gospodyni Fuks. Stąd też podobno powiedzenie, że ma się fuksa ;)

Volksgarten, to ogród z różami, każdej nadana jest nazwa:

Kościół św. Karola Boromeusza. Jak zwykle, podoba mi się efekt odbicia w tafli wody ;)

Zabytki secesji:

Schönbrunn - pałac, ogrody oraz taras widokowy Glorietty, całość zajmuje bardzo dużą powierzchnię.

W Wiedniu zobaczyłam też inny pałac, mianowicie Górny Belveder. W budynku odwiedziłam muzeum, bardzo bowiem chciałam zobaczyć kolekcję obrazów modernizmu. Oprócz "Pocałunku" Gustawa Klimta, zobaczyłam też prace Egona Schiele, jak "the Embrace". Z budynku można było też zobaczyć jak niesamowicie wygląda ogród przed pałacem, a w tle widać nawet katedrę św. Szczepana.

Z muzeów odwiedziłam także słynną Albertinę, z niesamowitą kolekcją grafik mistrzów, takicj jak Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Rubens, a także Klimta, Schiela, Kokoschki i wielu, wielu innych znanych. Utkwił mi w pamięci rysunek "Młody zając" Albrechta Dürera. Jest tu też sala sztuki współczesnej, z których też spodobało mi się kilka obrazów.

Skusiłam się także na muzeum sztuki stosowanej MAK. Było dość oryginalne, znajdowały się tam meble, krzesła, czy kanapy, np. ta w formie ust. Była tu także ceramika, czy przedmioty kultury azjatyckiej.

Podczas pierwszej wizyty w Wiedniu swój cały wolny czas spędziłam w Muzeum Historii Sztuki. Przed budynkiem znajduje się pomnik Marii Teresy. Było to wtedy pierwsze muzeum tego typu w moim życiu i byłam pod wielkim wrażeniem.

Jeśli chodzi o muzea, to Wiedeń oferuje ich całe mnóstwo. Znajduje się tu nawet specjalna Dzielnica Muzealna. Wydaje mi się, że wartym odwiedzenia byłby Leopold Muzeum czy Muzeum Sztuki Współczesnej MUMOK, które niestety w tym czasie było zamknięte przez renowację. Ale można tu też po prostu odpocząć.

A jeśli ktoś woli innego typu rozrywkę, to znajduje się tu Prater, nie tylko jeden z największych publicznych parków, ale też wielkie wesołe miasteczko.

Wstąpiłam też w Wiedniu na moją upragnioną wiedeńską kawę Wiener Melange, z dużą ilością mleka i pianki:

Niemcy; Bastei - Park Narodowy Szwajcarii Saksońskiej

2011-08-19T12:55:00.000+02:00

lipiec 2011
Do Parku Narodowego Szwajcarii Saksońskiej pojechałam sama, po skończeniu wolontariatu. Chciałam tam pojechać, bo Park znajduje się zaledwie godzinę drogi od Drezna, a przyciągnę mnie tam też fakt, że było to lubiane przez Caspara Davida Friedricha miejsce. Udało mi się zobaczyć tylko Bastei i choć miejsce było oblężone przez turystów to niesamowicie mi się podobało!

Ogólny widok na skały:

Bastei, w tle Lilienstein.

Tablica informacyjna z obrazem Caspara Davida Friedricha.

Widok na Lilienstein:

Widok na Łebę:

Niemcy; Pirna, Radebeul, Moriztburg

2011-08-18T09:52:00.000+02:00

lipiec 2011
Będąc w Dreźnie pozwoliłam sobie też na krótkie wycieczki niedaleko miasta.

Pirna, to miejsce gdzie pojechałam ostatniego dnia, tuż przed wyjazdem do domu, stamtąd udając się do Parku Narodowego Szwajcarii Saksońskiej, aby zobaczyć Bastei, ale zdjęcia stamtąd dopiero w kolejnym poście.

Radebeul to małe miasto znane z upraw winogron i to właśnie winnice przyciągnęły mnie do tego miejsca. Dzień nie był słoneczny, ale był jednym z ostatnich mojego pobytu w Dreźnie, więc pojechałam.

Zamek Wackerbarth i winnnice:

Wnętrze podpatrzone zza szyby. Pomyślałam, że na pewno organizowane są tu śluby, i że jest to fajne miejsce na taką uroczystość:

Widok ze wzgórza na miasteczko:

Nie daleok od Radebeul (chociaż spodziewaliśmy się krótszej drogi autobusem, przez co na miejscu nie mieliśmy prawie wcale czasu, bo trzeba było wracać do pracy) znajduje się Moritzburg. Tutaj zobaczyć chcieliśmy piękny pałac, którego zdjęcia z odobijającym się w wodzie obliczem widzieliśmy w różnych folderach. Niestety, brzydka pogoda zupełnie odebrała urok temu miejscu. Zobaczyliśmy więc tylko pałac od zewnątrz, a także małą wystawę - muzeum wewnątrz, przeszliśmy się troszkę ogrodami, których jest tu tak dużo, że można by spacerować cały dzień.

Niemcy, Leipzig

2011-08-13T12:03:00.006+02:00

lipiec 2011
Do Lipska (Leipzig) wybraliśmy się większą grupą w nasz wolny poniedziałek. Teraz przeglądając wikipedię google dowiaduję się, że urodzili się tu bracia Kaulitz z Tokio Hotel, czy powstała tu "Oda do radości" Schilera.

Miasto nie spodobało mi się jakoś szczególnie, może ze względu na trwające tam przebudowy. Dopiero Pomnik Bitwy Narodów wzbudził we mnie zachwyt. Budynek odbija się w wodzie niczym Taj Mahal! ;)

Postanowiliśmy wejść do środka i zobaczyć miasto z góry:

Już z wieży widzieliśmy ten budynek i postanowiliśmy tam pójść - nazywa się Krematorium:

W samym mieście zobaczyliśmy m.in. kościół św. Tomasza. W środku znaleźliśmy krzyż, na którym można było przywieszać swoje modlitwy/prośby/wiadomości. Było tam wiele w różnych językach, my dołączyliśmy swoje.

Wnętrze kościoła św. Mikołaja )St. Nikolai)

Pomnik Goethego i Bacha:

Opera:

A wieczorem wracaliśmy przez Rynek na stację tramwajową.

Ratusz w świetle zachodzącego Słonća:

Workcamp w Niemczech, festiwal Ostrale 011

2011-08-04T20:40:00.000+02:00

1.07 - 22.07.2011
Wakacje pomaturalne postanowiłam wykorzystać w nowy dla mnie sposób - wolontariat. Workcampy to krótkoterminowe projekty dla wolontariuszy z całego świata. Ja wybrałam workcamp w Niemczech, w galerii sztuki współczesnej Ostrale w Dreźnie. Wolontariat ten dał mi szansę na poprawienie swojej samodzielności, odpowiedzialności, podszkolenie angielskiego oraz szansę na poznanie niesamowitych ludzi z różnych stron świata - Rosji, Ukrainy, Turcji, Francji, Hiszpanii, ale także Meksyku, Kanady czy Korei Południowej.

Moim obowiązkiem było pilnowanie wystawy, nie dopuszczenie do jej kradzieży czy zniszczenia, a także informowanie techników o wszelkich usterkach i udzielanie odpowiedzi na pytania odwiedzających.

Samo miejsce wystawy jest interesujące, znajduje się bowiem w starym, zniszczonym budynku dawnej rzeźni.

Widok zza okna:

Wystawa w Ostrale bardzo nowoczesna, przez co niektóre eksponaty wydają się lekko dziwne, ale na pewno są ciekawe.

Zdarzało się kończyć pracę przy pięknym zachodzie Słońca:

W wolnym czasie zwiedzaliśmy grupą lub osobno Drezno, ale zdjęcia z miasta załadowałam już w poprzednim poście. Wspólnie gotowaliśmy, wybieraliśmy się na imprezy. W wolny poniedziałek wybraliśmy się też do Lipska, Radebeul i Moritzburga. A po skończeniu wolontariatu wybrałam się zobaczyć Bastei w Parku Narodowym Szwajcarii Saksońskiej, miejscu lubianym przez samego Caspara Davida Friedricha!

Niemcy, Dresden

2011-08-02T21:07:00.036+02:00

lipiec 2011

Spędzając w Dreźnie 3 pełne tygodnie, mogłam poznać to miasto głębiej, zobaczyć go o poranku i w świetle zachodzącego Słońca, w deszczu i przy słonecznej pogodzie. Pozwoliło mi to spokojnie zobaczyć najważniejsze zabytki, ale też poznać dalsze dzielnice miasta.

Najważniejszym i charakterystycznym dla miasta zabytkiem jest barokowy, protestancki kościół Frauenkirche.

Bardzo piękny jest Zwinger, barokowa budowla z dużym dziedzińcem.

Znajduje się tu Galeria Starych Mistrzów ze słynnymi obrazami,jak "Spiąca Wenus", "Madonna Sykstyńska", "Dziewczyna czytająca list", czy obrazami przedstawiającymi dawne Drezno malowane przez Canaletta.

W Albertinum znajduje się natomiast Galeria Nowych Mistrzów, przedstawiająca sztukę od romantyzmu do współczesności. Sztuka XIX i XX wieku bardziej przypada mi do gustu niż dostojne, klasyczne dzieła. Podziwiałam tu obrazy Moneta, Degasa. Moją uwagę przyciągnęły m.in. obraz Paula Gauguina "2 kobiety z Tahiti" oraz cała sala poświęcona obrazom Caspara Davida Friedricha.

Zwinger sąsiaduje z Operą Sempera:

W ścisłym centrum znajduje się natomiast katolicki kościół Hofkirche (Katedra Świętej Trójcy).

W pobliżu zobaczyć można też "Poczet książąt saksońskich" - obraz ścienny z porcelany.

Kolejne duże muzeum znajduje się w Zamku Rezydencyjnym. W cenie jednego biletu odwiedziłam Neues Grünes Gwölbe, Komnatę Turecką, wystawę obrazów Kokoshki oraz wyszłam na wieżę, skąd rozciągał się piękny widok na centrum Drezna:

Przechodząc przez Most Augusta można podziwiać zabytkowe centrum Drezna, szczególnie pięknie podświetlane nocą.

W niektórych miejscach znajdowały się specjalne ramy, dzięki którym można było porównać obecny widok z utrwalonym na obrazach sprzed lat.

Po drugiej stronie Łaby stoi natomiast Pałac Japoński, tzw. Pałac Porcelanowy. Nie przypomina bardzo japońskiego budynku, tylko forma dachu zapożyczona jest z japońskiej architektury. W środku pałacu, otoczonego ogrodem, znajduje się muzeum, gdzie oglądałam wystawę o mieszkańcach Amazonii.

Nowa Synagoga, jest obecnie jedną z najnowocześniejszych synagog na świecie:

Yenidze, restauracja w stylu neoorientalnym:

Dość blisko centrum znajduje się Grossen Garten. Ogród jak sama nazwa wskazuje jest duży, znajduje się tu teatr, zoo, ogród botaniczny, przez ogród jeździ też specjalna kolejka obsługiwana przez dzieci.

Neustadt zwany jest dzielnicą studencką. To tutaj znajduje się dużo barów i pubów czynnych w nocy, budynki są kolorowe, mury pokryte malowidłami i graffiti. Znajduje się tu też zabytkowy sklep z serami Molkerei Pfund.

Najfajniejsze w miastach jest jednak powolne spacerowanie przy zachodzie Słońca czy nocą.

Ciekawe miejsca znajdują się trochę dalej od ścisłego centrum miasta. Przy Schillerplatz, znajduje się most Blaues Wunder. Most nie wydaje się być tak cudowny, za to sama dzielnica bardzo przyjemna do spacerowania - dużo zieleni, spokój,kolejka linowa.

Już z mostu zobaczyłam te winnice i za wszelką cenę chciałam tam dojść. Przeszłam się ładną okolicą i nasyciłam tylko troszkę swój wzrok, bo bliżej dojść nie wiedziałam jak ;)

Niesamowicie piękny jest zamek Pillnitz. Składa się na niego barokowy Pałac Górny i Pałac Wodny nawiązujący do sztuki chińskiej. Całość otacza duży ogród.

W sobotnie poranki odbywa się w mieście nad rzeką pchli targ. Można tu znaleźć skarby, takie jak chociażby retro zegarki na rękę za 1 euro, czy nowe, drewniane koturny za 5 euro. Ale to nie ja wynalazłam te skarby. To co mi się rzucało w oczy było droższe.

Jednego deszczowego dnia odwiedziłam też Deutsches Hygiene Museum - muzeum nauki o człowieku, z wystawami dotyczącymi m.in: seksualności, umierania, żywienia. Bardzo ciekawe są gry, czy interaktywne eksponaty.

Sudety, Góry Stołowe; Błędne Skały

2011-07-24T15:30:00.002+02:00

czerwiec 2011
Do tej pory nie byłam w tych górach, więc zdecydowanie cieszyłam się na wizytę tutaj. W prawdzie w programie naszej zorganizowanej wycieczki były tylko Błędne Skały, ale zawsze jest to coś.

Nocowaliśmy w Polanicy Zdrój, gdzie panował spokojny klimat uzdrowiskowego miasteczka.

Wędrówkę w Błędnych Skalach dodatkowo urozmaicił deszcz, przez co przechodzenie przez ciasne tunele, labirynty i kładki otoczone błotem wydawało się wręcz ekstremalne. Miało to swój urok, chociaż nie sprzyjało to rozglądaniu się i podziwianiu, ani robieniu zdjęć. Mam ich tak niewiele, bo nie chciałam zamoczyć aparatu.

Czechy; Praga

2011-07-21T10:19:00.001+02:00

sierpień 2010, czerwiec 2011

W Pradze byłam jak na razie na dwóch wycieczkach. Miasto już za pierwszym razem zrobiło na mnie wielkie wrażenie, być może dlatego, że podobają mi się stare miasta. Praga ma wiele dzielnic pełnych zabudowań z czerwonymi dachami, zabytków, rzekę Wełtawę z wieloma mostami, a to wszystko nadaje temu miastu niepowtarzalny klimat.
Stare Miasto wpisane jest na listę UNESCO. Uliczki są klimatyczne, a na bardzo ładnym Rynku znajduje się kościół Marii Panny przed Tynem, pomnik Jana Husa (reformatora religijnego) i charakterystyczny zegar Orloj.

Zegar oprócz godziny, pokazuje też ruch planet dookoła Ziemi, Słońca i Księżyca w zależności od znaku zodiaku. O pełnej godzinie nad zegarem poruszają się figurki 12.Apostołów:

Brama Prochowa:

Miejski Dom Reprezentacyjny:

W położonej nad Wełtawą dzielnicy Mala Strana znajduje się Most Karola, zbudowany na miejscu poprzedniego mostu Judyty. To najstarszy most Pragi, a zarazem najbardziej reprezentatywny. Za pierwszym razem, kiedy przeszłam się tamtędy rano, byli już ludzie, ale przynajmniej widać było, że jest to most. Drugim razem tłumy ludzi ograniczyły możliwość widoku czegokolwiek, ale na moście pojawili się też artyści.

Piękne widoki z mostu:

Niesamowitą przyjemność sprawiało mi oglądanie miasta z góry. Pierwszej wizyty oglądałam miasto ze wzgórza Petrin z wieżą widokową:

Za drugim razem oglądałam miasto z tarasu widokowego, gdzie była także winnica:

Był tam też malarz:

W dzielnicy Hradczany oglądaliśmy Zamek Praski (obecna siedziba prezydenta Czech), gdzie codziennie w południe odbywa się uroczysta wymiana warty.

Katedra św. Wita:

Bardzo podobały mi się schody zamkowe, z których rozciągał się na prawdę śliczny widok :)

Jozefov to dzielnica żydowska.
Pani przewodniczka, która oprowadzała tez kiedyś turystów pochodzenia żydowskiego opowiadała nam też o niedogodnościach jakie napotkała między piątkiem a sobotą - podczas szabatu. W ten dzień wyrzekają się oni pracy, za którą uważają jednak także m.in: włączanie/wyłączanie światła (pstryczkiem), chodzenie powyżej 1000kroków, dzwonienie. Dla nas to żadna praca ;)
Synagoga Staronova:

Synagoga Maisela:

Ratusz z zegarem, którego wskazówki poruszają się w odwrotną stronę:

Spacerowaliśmy też po dzielnicy Nowe Miasto, ta już nie wywarła na mnie takiego wrażenia, gdyż jest to dzielnica sklepów, hoteli, restauracji.

Plac i pomnik Wacława:

Zobaczyliśmy też Pragę od strony Wełtawy, na statku.

Kilka zdjęć ze spaceru w czasie wolnym, i złapane podczas spaceru przez miasto ujęcia:

Wyjeżdżając z miasta zrobiłam jeszcze z autobusu zdjęcie mostu samobojców. Ma taką wysoką siatę, bo za dużo samobójstw z tego mostu popełniano.

Wrocław

2011-07-15T18:51:00.002+02:00

czerwiec 2011

We Wrocławiu byłam do tej pory 2 razy - pierwszy, kiedy jechałam do Danii (2009r). Była wtedy piękna pogoda, chodziłam długo po Rynku i zrobiłam dużo zdjęć, które potem przez przypadek usunęłam :/ Czekałam na powrót w to miejsce i doczekałam się ;) Pogoda była już gorsza i czasu mniej, ale zobaczyłam to czego chciałam najbardziej - ogród japoński!

Najpierw zobaczyliśmy od zewnątrz, zza bramy ogród botaniczny.

Potem przespacerowaliśmy się przez Ostrów Tumski, mijając m.in. Most Tumski. Było na nim przypiętych mnóstwo kłódek z imionami zakochanych.

Wreszcie przeszliśmy na Rynek, ale jakoś tego dnia nie zachwycił mnie tak jak wcześniej.

Ładny widok na miasto rozpościerał się z budynku Uniwersytetu Wrocławskiego:

"Obowiązkowym" punktem jest też zobaczenie Panoramy Racławickiej. Widziałam ją już przy pierwszej wizycie, więc drugi raz trochę mnie nudził. Szczególnie, że byłam śpiąca i zmęczona.

Tak jak wspomniałam, najbardziej cieszyłam się z wizyty w ogrodzie japońskim. Teraz tylko muszę zrealizować kolejne życzenie - wrócić tu w okresie kwitnienia wiśni...

Włochy; Krajobrazy z autobusu i nie tylko....

2011-07-08T10:22:00.000+02:00

Moje wspomnienia z włoskiej wycieczki (3.06 - 12.06.2011)

Trasa: Wenecja, Loreto, Lanciano, Manopello, San Giovanni rotondo, Sant' Angelo, Monte Cassino, Rzym, Watykan, Cascia, Asyż, Nursja, Padwa

Jedzenie:
Włoskie cappuchino, wypite w małej restauracyjce weneckiej przy barze:

Włoskie śniadanka w hotelikach - tosty z dżemem, croissant, kawa, sok pomarańczowy.

Na obiad był codziennie makaron, więc byłam niesamowicie zadowolona. Akurat kiedy był najładniej podany, nie miałam przy sobie aparatu. 2 razy piliśmy także do obiadu wino ;) Zjadłam tu też swój najdłuższy obiad, trwający prawie 2 godziny - Włosi celebrują posiłek, co mi się podoba, a wtedy nie spieszyli się też z jego podawaniem.

Krajobrazy z autobusu - przejechaliśmy dość sporą część Włoch, a krajobrazy zmieniały się poprzez niziny, wyżyny, góry oraz miasteczka czy winnice.

Moje ulubione - parujące drzewa w górach, zaraz po deszczu:

Górskie miasteczka i ich zwarta zabudowa.

Włochy; Asyż, Loreto, Padwa

2011-07-03T14:58:00.001+02:00

czerwiec 2011

Asyż:

Pomnik św. Franciszka:

Spacer miasteczkiem:

Bazylika św. Franciszka wpisana jest na listę UNESCO, jest cała wypełniona freskami przedstawiającymi sceny z życia św. Franciszka, wiele z nich jest już zniszczonych. Znajdują się tu też relikwie świętego.

W Bazylice nie można było robić zdjęć - zdjęcie pochodzi z wikipedi:

Blisko Asyżu, w Bazylice Matki Bożej Anielskiej znajduje się Porcjunkula - kaplica, którą odbudował św. Franciszek:

Jest tam też cela, w której zmarł święty:

Loreto:
Tu zatrzymaliśmy się aby zobaczyć sanktuarium Santa Casa - miejsce kultu Maryjnego z nazaretańskim domkiem Maryi.
To widok na marmurową obudowę domku, prawdziwy domek jest w środku:

Przy sanktuarium znajduje się też polski cmentarz, z którego rozciągają się piękne widoki.

Po drodze odwiedziliśmy także Lanciano - miejsce cudu eucharystyczny, gdzie do dziś przechowywane są jego dowody - przemienione wino i hostia. Można to zobaczyć przy ołtarzu, dodaję jednak zdjęcie z małego muzeum w podziemiach, gdzie wyraźniej wszystko widać.

A także Manoppello. Tu, w sanktuarium Volto Santo znajduje się całun z odbiciem twarzy Chrystusa.

Padwa:
Tu zobaczyliśmy tylko Bazylikę św. Antoniego w Padwie:

Włochy; Cascia, Nursja

2011-06-30T16:48:00.001+02:00

czerwiec 2011
Cascia to niesamowite miejsce. Zachwyciło mnie swoim spokojem i niesamowitymi widokami. Kolejna górska miejscowość, jeszcze bardziej dla mnie wartościowa, gdyż jest to miejsce związane ze św. Ritą. Nie słyszałam o niej nigdy wcześniej, dzień wcześniej oglądnęłam tylko film o niej i zafascynowałam się.

Można widzieć dużo minusów zorganizowanej wycieczki i jeśli chodzi o Wenecję i Rzym to zdecydowanie wolałabym być tam bardziej prywatnie i dłużej. Jednakże jeśli chodzi o to miasteczko, to sama pewnie bym go ominęła nie wiedząc nawet o jego istnieniu, a byłoby czego żałować ;)

Jeśli ktoś chciałby, tu jestr strona di filmu -> Historia świętej Rity

Obraz św. Rity w kościele:

Dla mnie niesamowite było też wejście do klasztoru, do którego została przyjęta po śmierci swojego męża Rita i oglądanie niesamowitego ogrodu różanego:

Relikwie:

Wcześniejsza trumna, w której spoczywała św. Rita. Teraz można zobaczyć ją przez przeszkloną szybę.

Spacer po miasteczku:

Byłam starsznie zadowolona, że były tu balkony widokowe. widok był po prostu niesamowity...

W Nursji byliśmy tylko na chwilkę, dlatego nawet nie zdążyłam poznać tego miasteczka. Też było ładne, położone w górach.

Włochy; Rzym

2011-06-27T11:51:00.001+02:00

czerwiec 2011
Rzym - wielkie miasto, zabytki. Pośpiech zdecydowanie temu nie służy. Musiałabym tu spędzić trochę czasu w spokoju, żeby poczuć i na prawdę polubić to miejsce.
Symbol miasta - słynne Koloseum. Widziałam go tylko z zewnątrz, udało mi się tylko podejrzeć trochę wnętrza.

Przy Koloceum znajduje się Łuk Triumfalny Konstantyna Wielkiego:

Forum romanum:

Kapitol - Piazza del Campidoglio:

Plac wenecki: Ołtarz Ojczyzny - pomnik Wiktora Emanuela II.

Fontanna di Trevi:

Schody hiszpańskie:

Panteon:

Piaza Navona - zapamiętam ją jako plac malarzy artystów:

Kilka zdjęć ze spaceru:

Nie tylko historyczne centrum, ale też bazylika św. Pawła za murami znajdują się na liście UNESCO. Tu spoczywa św. Paweł.

Watykan

2011-06-26T19:22:00.001+02:00

czerwiec 2011
Watykan to miasto-państwo, gdzie miałam okazję być w Muzeach Watykańskich, uczestniczyć we mszy św w Bazylice św. Piotra, wejść na kopułę, być na audiencji papieża.

Plac św. Piotra - puste krzesła dzień przed audiencją papieża.

Papieskie okno - na samej górze, drugie od prawej strony:

Gwardia Szwajcarska:

Wnętrze Bazylikii i znajdujący się tam grób Jana Pawła II:

Widok z kopuły Bazyliki św Piotra, na którą weszłam od samego dołu. Można też wjechać windą, ale na niecałą połowę, po czym czeka jeszcze ponad 300schodków do pokonania. I te właśnie są ciaśniejsze i bardziej straszne niż te początkowe, które na prawdę można pokonać bez większych obaw.

W środę byliśmy natomiast na audiencji, na której byli ludzie z tak wielu zakątków! Na Placu zbierają się wtedy tłumy.

W oddali widać już papieża, następnie przejeżdżał tuż obok nas:

W Watykanie odwiedziliśmy też słynne Muzea Watykańskie. Na początku nie byłam bardzo chętna tam iść, obawiałam się długich kolejek i tłumu ludzi. Ale ostatecznie przyszliśmy tuż na godzinę otwarcia, dlatego dużej kolejki jeszcze nie było, a tłumy przybyły dopiero później. Nie jestem fanką renesansu, ale miło zaskoczyła mnie wystawa poświęcona sztuce współczesnej. Były tu obrazy Salvadora Dali, Giorgio de Chirico, a także takie, których wcześniej nie znałam.

Spodobały mi się m.in te 2 obrazy:
Will Barnet, Four generations. A po kliknięciu w galerię google odkryłam, że malarz ten ma całą kolekcję niesamowicie fajnych dzieł! Zobaczcie sami!

Jose Clemente Orozco - El martirio de san esteban. Spodobała mi się ekspresja, ale też kojarzy mi się troszkę ze stylem Picassa:

Ale były oczywiście klasyczne rzeźby, mozaiki, malowidła czy witraże:

Podobnie jak w Muzeum Histroii Sztuki w Wiedniu tu też zachwycałam się biżuterią:

Bardzo ładne oprócz wystaw były też widoki na miasto widziane przez okna muzeum.

A takimi schodami wychodzi się z Muzeum:

Włochy; Monte Cassino

2011-06-23T17:57:00.004+02:00

czerwiec 2011
Monte Cassino:

Widoki podczas wjazdu na górę nad miastem Cassino są niesamowite.

Klasztor i dziedziniec:

Pachniało tam intensywnie kwiatami:

Polski cmentarz usytuowany jest niżej klasztoru. Podczas spaceru w dół mija się ładne widoki:

Cmentarz polski - grób Andersa i groby poległych:

Widok na klasztor z cmentarza:

Włochy; San Giovanni Rotondo, Monte Sant' Angelo

2011-06-19T13:06:00.006+02:00

czerwiec 2011

Po wizycie w Wenecji udaliśmy się na południe zwiedzając kilka mniejszych miasteczek. Jak na razie zdjęcia z San Giovanni Rotondo i Monte Sant' Angelo.

San Giovanni Rotondo:
Jest to miejsce związane z Ojcem Pio. Znajduje się tu m.in: jego sanktuarium i zbudowany przez niego szpital.

Jest tu także droga krzyżowa, prowadzi na nią dużo schodów. Im wyżej, tym ciekawsze widoki.

Znajduje się tu też muzeum:

Drzewo oliwkowe przed budynkiem nowego kościoła:

Wnętrze jest bogato zdobione pozłacanymi mozaikami:

A to po prostu jedna z urokliwych uliczek, ze spaceru:

Monte Sant' Angelo:
Jeśli chodzi o klimat i widoki to tu właśnie bardzo mi się podobało. Zobaczyliśmy sanktuarium św. Michała Archanioła, a resztę czasu spacerowałam po urokliwych zakątkach tego miejsca.

Miasteczko jest bardzo fotogeniczne :) Zwarta zabudowa na wzgórzu, białe budynki, rozwieszone pranie. Spacer tutaj to sama przyjemność.

A tu wyszła sobie z miską wody starsza pani:

Włochy, Wenecja

2011-06-14T10:20:00.012+02:00

czerwiec 2011
Wróciłam nasycona pięknymi widokami Włoch. Wenecja jest tak urocza, że można się w niej zakochać. Wąskie uliczki, kanały, gondolierzy... Pięknie! ;) I włoska atmosfera, którą mogłam poczuć będąc tu już o 6nad ranem - Włosi właśnie kończą swoje imprezy, wracają pijani do domów, śpiewają i chyba zastanawiają się co robimy tu tak wcześnie.

Na miejsce dojechaliśmy przed 4 rano, nie mogłam już spać, z parkingu widać było już miasto, a ja niesamowicie cieszyłam się, że za niedługo wyruszam w tamtą stronę.

Do Wenecji dotarliśmy jeszcze przed wschodem Słońca, a z samego rana udaliśmy się tramwajem wodnym na Plac św. Marka, skąd można było podziwiać wschodzące Słońce i samo miasto.

A na tym zdjęciu można też zwrócić uwagę jak woda traktuje budynki... Wszystko troszkę przygnite.

Zdjęcia z Placu:
Mozaika przed wejściem do Bazyliki św. Marka:

Samo wnętrze było bardzo ładne, ale ja na razie ciemnych bazylikach, kościołach itp. nie jestem w stanie zrobić ładnych zdjęć.

Pałac Dożów:

Przed jednymi z drzwi Bazyliki. Spodobał mi się kolor.

Jeszcze zakryte gondole, a w tle Plac:

Rzeźby na Placu, m.in:Lew św. Marka:

Most Rialto i widoki na kanał:

Łatwo się tu zgubić, po kilku skrętach w lewo i prawo zupełnie straciłam orientację. Wszystkie uliczki są podobne i porozcinane kanałami.

Im dalej od głównego kanału tym woda coraz brzydsza...

Włosi suszą sobie pranie ;)

Teraz kilka moich ulubionych zdjęć z gondolami i odbijających się w wodzie budynkami:

I wreszcie pojawili się gondolierzy.

A na koniec Weneckie maski. Nie podobają mi się, ale w końcu to symbol Wenecji.

Polska

2011-04-04T15:43:00.001+02:00

Moje, bo Polskie, a chętnie się podzielę z innymi :)

Przez pewien czas, bombardowana kinem i muzyką holywoodzką nie potrafiłam docenić sztuki polskiej, która przecież różni się bardzo od tej zagranicznej, ale wcale nie musi być gorsza.

Kino
Wspomnę o Kieślowskim i jego "Dekalogu" , który sama zaczęłam dopiero oglądać i udało mi się dopiero oglądnąć 5 pierwszych części.

Jest to 10 filmów, odwołujących się do Dekalogu. Filmy są dość stare, ale widać w nich artyzm ujęć, symbolikę, każdy z części Dekalogu pozostawia też widza w niedomówieniu, niedosycie.

Codzienne, życiowe, ale głębokie historie przedstawione zostały w wielu polskich filmach. Mogłabym nawet powiedzieć, że jak ktoś lubi kino skandynawskie, to polskie kino może przypaść tej osobie do gustu :)
Ja oglądnęłam i polecam:
Plac zbawiciela
Dług

Warto też przybliżyć sobie postać Jana Pawła II:
http://www.filmweb.pl/Karol.Czlowiek.Ktory.Zostal.Papiezem
http://www.filmweb.pl/Karol.Papiez.Ktory.Pozostal.Czlowiekiem

Pod względem historycznym Pianista to na prawdę warty obejrzenia film:
http://www.filmweb.pl/Pianista

Muzyka polska ma mnóstwo utalentowanych artystów, dbających nie tylko o muzykę, ale jej przekaz i słowa.

PERFECT
"Nie mogę ci wiele dać" to piosenka o bardzo ładnym tekście.

A czy jest dziś wiele osób, które potrafiłyby zaśpiewać tę piosenkę, tak jak zrobił to Czesław Niemen?
Dziwny jest ten świat

Niesamowity głos ma też wokalistka Agnieszka Chylińska, która teraz tworzy bardziej popularne piosenki, ale o tamtych nie da rady zapomnieć.
Kiedy powiem sobie dość

IRA "Nadzieja", to wciąż jedna z moich lubianych piosenek, do której mogłabym wracać co jakiś czas.

Myslowitz to wspaniały zespół. Tworzy piękne, choć smutne piosenki.

Chciałbym umrzeć z miłości
My

W głowie często mam też piosenkę Anity Lipnickiej
"Ona ma siłę"
oraz Janusza Radka "Kiedy umrę kochanie", do której to piosenki nie byłam na początku przekonana, a polubiłam za tekst.

Oryginalny jest też Czesław śpiewa i jego "Maszynka do świerkania"

Z nowszych piosenek niesamowicie lubię muzykę Moniki Brodki, której piosenki są bardzo żywe, instrumentalne.
Żoną miałam być"
I jej najnowsza oryginalna, swietna płyta - Granda i teledysk - Krzyżówka dnia.

Reggae słucham rzadko, ale zdecydowanie lubię Marikę.
Jej piosenki są bardzo żywe i optymistyczne, jak na reggae przystało.
"Moje serce"
"Uplifter"

Dobrej muzyki w Polsce jest sporo, a zdecydowanie wielkim plusem jest tekst i przesłanie. Warto poszukać więcej :)

Podróże kinowe po Japonii

2011-01-06T15:20:00.000+01:00

reż. Sofia Coppola Lost in Translation, Między słowami

Film to historia miłosna osadzona w obcym dla bohaterów Tokio. Wydaje mi się, że film niesamowicie prawdziwie oddaje nastrój i rzeczywistość Japonii, chociaż nie mogę tak twierdzić, bo nigdy w Japonii nie byłam. Główna bohaterka grana przez Scarlett Johansson wydaje się być zagubiona w tym innym świecie, ale obserwuje go i stara się zrozumieć. Film dlatego dobrze pokazuje ogólną rzeczywistość Japonii.

(c) zdjęcia pochodzą ze strony filwemb.pl

Lost in translation nakręcono w Japonii, w miastach Kioto i Tokio.

reż. Doris Dörrie Hanami - Kwiat wiśni; Kirschblüten - Hanami; Cherry Blossoms

Ten film dopiero od połowy przenosi się do Japonii, historia bowiem opowiada relacje w pewnej rodzinie, pokazuje też piękno miłości. Do Japonii akcja przenosi się po wyjechaniu głównego bohatera, który chce zgłębić w Japonii niezrozumiane dotąd marzenia żony. Ogląda rozkwitające na drzewach kwiaty wiśni, zgłębia tajemnice tradycyjnego tańca Butoh - taniec cieni, poznaje wreszcie bratnią duszę, z którą udaje się zobaczyć Fidżi.

Film podoba mi się ze względu na jego artystyczność - wolne sceny, piękne krajobrazy.

Podróże kinowe po krainie Tybetu

2010-11-23T23:51:00.000+01:00

Tybet zafascynował mnie przede wszystkim swoją historią, ale też swoją odmiennością, głęboką tradycją i religią. Oglądając poniższe filmy doznałam wspaniałych odczuć jakich dostarczyły mi też muzyka i krajobrazy tego niesamowitego miejsca. Dobrze jest też lepiej poznać osobę Dalajlamy.

reż. Jean Jacques Annaud
7 years in Tibet
biograficzny, dramat

zdjęcie pochodzi z: http://www.mountainsoftravelphotos.com/Tibet%20-%20Buddhism/Videos.html
Biograficzny film, który niesamowicie mi się spodobał, ze względu na to, że oglądając można tyle się dowiedzieć o innej kulturze, ważnych osobistościach, takich jak Dalajlama, religii, konfliktach politycznych.

(c) http://www.tibetsupport.org.uk

A po oglądnięciu 7 lat w Tybecie, nadeszła też pora na historię życia Dalailamy XIV
reż. Martin Scorsese
Kundun - życie Dalai Lamy

biograficzny, dramat
zdjęcie pochodzi ze strony: http://www.aems.illinois.edu/events/filmfestival/filmfest_2010.html
Do zrozumienia całej tej historii jeszcze wiele mi brakuje. Zaciekawił mnie ten fakt, że to właśnie cały ośrodek Buddyzmu był w Tybecie, a teraz to wszystko jest w Indiach. I jak prosto widać dobro i zło, bez względu na której półkuli ziemskiej.
Piękne muzyka i ujęcia.

Muszę przyznać, że Tybet na prawdę mnie zafascynował i na Mikołajki klasowe poprosiłam Mikołaja o książkę Beaty Pawlikowskiej - Blondynka w Tybecie. Historię już dobrze znałam, ale fajnie było przeczytać relację z krótkiej podróży, smakowania tybetańskich potraw i niesmacznej herbaty oraz oglądnąć zdjęcia ;)

Kraków (Cracow)

2010-11-08T22:36:00.001+01:00

Kraków to bliskie mojemu sercu miasto. Tutaj pracuje moja siostra i brat, a ja studiuję :) Za każdym razem będąc tu można na nowo się zachwycić, podziwiać uliczki, budynki. Stare Miasto Krakowa wraz z Rynkiem Głównym zostało wpisane na listę UNESCO :) Rynek Główny w Krakowie jest największym rynkiem w Europie. Na zdjęciach kilka ujęć Kościoła Mariackiego.

Kościół Mariacki w środku, ołtarz Wita Stwosza:

Pomnik Adama Mickiewicza, Sukiennice, pamiątki i gołębie :)

Inny widok na Rynek:

Przepyszny obwarzanek. Nie obejdzie się mojej wizyty w Krakowie bez niego :)

Stare Miasto:
Mały Rynek:

Obrazy do kupienia przy Bramie Floriańskiej - chyba moje ulubione miejsce:

Teatr Słowackiego:

Uliczki:

Wawel - Zamek Królewski, Katedra Wawelska, Smok Wawelski:

I smok wawelski ziejący ogniem :P

Nocą:

Kazimierz, dzielnica żydowska:

Synagoga Tempel i jej wnętrze:

Restauracja z wystrojem żydowskim na Kazimierzu:

Cmentarz żydowski:

Kilka wolnych ujęć:

Podróże kinowe po Skandynawii :)

2010-10-16T20:34:00.000+02:00

Kino skandynawskie to z całą pewnością kino dla wybranych - nie wszystkim się podoba. Jednakże uważam, że Skandynawia tworzy mistrzowskie dramaty, a stosując zasadę kina Dogmy, doskonale skupia się na emocjach bohaterów pozbywając się wszelkich efektów specjalnych, scenografii, statywów. I jakże mogłabym zaprzeczyć, że oglądając te filmy, nie odbywam wewnętrznej podróży do Skandynawii? Obserwuję skandynawskie realia, problemy, słucham ich języków ojczystych.

reż. Lukas Moodysson
Lilja 4-ever
dramat

zdjęcie - filmweb, więcej informacji na stronie, po kliknięciu.
Film opowiada smutną historię 16-letniej dziewczyny, którą zostawia matka. Samotna Lilja mieszka w ZSRR (obecnej Estonii), jej małe rodzinne miasto nudzi ją. Dziewczyna o niczym nie marzy tak bardzo jak o ucieczce z kraju. Zostawiona przez bliskich, musi sama zdobywać pieniądze i choć początkowo nie bierze takiej opcji pod uwagę, z czasem zostaje prostytutką. Pewnego dnia spotyka miłego chłopaka, w którym się zakochuje. Chłopak mieszka w Szwecji i oferuje dziewczynie pracę przy warzywach. Jednakże praca nie okazuje się taką, jaką miała być, a nieszczęśliwe życie Lilji nie kończy się po wyjeździe z ojczyzny.
Często przeczuwam co może się stać, dręczę się pytaniami, dlaczego główna bohaterka też niczego nie wyczuła. Wiem, że to kwestia tego, że jestem osobą postronną i nie jestem zakochana w oszuście, prawdopodobnie dlatego jest mi tak łatwo ocenić. Smutna jest jedna z ostatnich scen, kiedy Lilja ma szansę ucieczki, nie widzi jednak dla siebie żadnych możliwości i wybiera śmierć.
Film świetny.

Fucking Amal
dramat, romans

zdjęcie - filmweb, więcej informacji na stronie, po kliknięciu
Kolejna historia osadzona w małym miasteczku, gdzie nic wiele się nie dzieje, a wszyscy dobrze się znają. Agnes czuje się samotna, nie ma przyjaciół. Zakochuje się w koleżance ze szkoły - Elin, która z kolei prowadzi bardzo towarzyskie życie. Gdy Elin dowiaduje się, że Agnes jest lesbijką zakłada się z siostrą i postanawia to sprawdzić - całuje Agnes. W głębi duszy, Elin nie jest jednak osobą, za którą większość ją uważa i postanawia przeprosić Agnes. Dziewczyny okazują się mieć ze sobą wiele wspólnego i świetnie się dogadują. Elin ciężko jest jednak zaakceptować jej nowe uczucie, co więcej wie, że jej szkolni znajomi nie będą w stanie go zrozumieć. Gdy Agnes staje się obiektem plotek i wyśmiewań, Elin musi podjąć ważną decyzję. Końcowa scena pokazuje wygraną dla dziewczyn i ich uczucia.

reż. Susanne Bier
Bracia, Brothers; Brodre
dramat

zdjęcie - filmweb, wiecej na stronie, po kliknięciu.
Michael pracuje w wojsku, wyjeżdża do Afganistanu, gdzie helikopter, w którym leciał rozbija się. Żona i dzieci Michaela przezywają trudny czas, pomaga im brat Michaela, dotychczas nieodpowiedzialny, bierze na siebie zadanie by pomóc i wesprzeć. Po upływie czasu okazuje się jednak, że Michael żyje i wraca do domu. Przetrzymywany przez wroga, zmuszany był widzieć i robić straszne rzeczy, które zmieniły go wewnętrznie.
Dramat rodzinny, ukazujący jak jedno wydarzenie może zmienić psychikę człowieka. Niezwykle poruszający. Dokładnie ukazuje dramat żony, dramat dzieci, dramat rodziny, dramat brata i dramat samego Michaela, który dręczy się i wszystkich dookoła, dopóki nie wyzna, co wydarzyło się w obozie wroga. Film ten jest chyba najlepszym przykładem na to, jak dobre jest kino skandynawskie. Sukces Braci postanowili wykorzystać Amerykanie i możemy oglądać też ich wersję. Oglądałam obie i choć amerykańska ma lepszy obraz, to emocji więcej wzbudziła we mnie oryginalna wersja.

Tuż po weselu; After the wedding,
dramat, produkcja: Dania, Szwecja

zdjęcie - filmweb, więcej na stronie, po kliknięciu
Świetny film, w którym życie głównego bohatera - Jacoba,dyrektora sierocińca w Indiach - zmienia się bezpowrotnie. Co jest w stanie pokrzyżować wszystkie plany w życiu Peter'a? - wiadomość, że ma córkę. Dlatego główny bohater filmu musi dokonać przełomowej w swoim życiu decyzji. Nie może już wrócić do Indii, przez co zawodzi dzieci, z którymi się zżył. Poświęca się całkowicie na byciu ojcem, poznawaniu swojej córki i odnowieniu znajomości z jej matką.
Typowy skandynawski film. Historia jakby z życia wzięta, niby nic nadzwyczajnego, po prostu życie. Wzruszajacy, bardzo dobry.

Otwarte serca, Open hearts
dramat

zdjęcie - filmweb, więcej infromacji na stronie, po kliknięciu
Film o zdradzie, która przewraca życie Niels'a do góry nogami. Niels poznaje ukochaną osobę w dość nietypowy sposób, a uczucie które rodzi się między nimi to długotrwały proces. Niels ma już rodzinę, a żony nigdy dotąd nie zdradzał. Dla Cecilie gotowy jest by zostawić rodzinę. W prawdziwym życiu jednak nie wszystko kończy się kolorowo. Niels nie może być już z Cecilie, nie wraca do rodziny i zostaje sam. Mimo wszystko mówi, że gdyby była jeszcze raz taka szansa, a on wiedziałby jak to się skończy, postąpiłby jeszcze raz tak samo.
To też kolejna niezwykła, choć wzięta z codziennej rzeczywistości historia.

Czechy, Morawski Kras

2010-09-09T15:10:00.002+02:00

W krainie Morawski Kras spędziłam ostatni dzień 4-dniowej wycieczki, w sierpniu 2010.

Zobaczyliśmy jedną z kilku jaskiń - jaskinie Punkevni. W środku panowała prawie 100% wilgoc i temperatura 9-10 stopni. Płynęliśmy podziemną rzeczką i wysiedliśmy na dnie przepasci Macocha, żeby potem zobaczyć ją z samej góry.

Morawski Kras to raj dla miłośników wspinaczki.

Tablica przy jaskini:

Wnętrze jaskini:

A tu ze stalaktytu i stalagmitu powstanie za jakiś czas stalagnat ;)

Jedno z wyjść jaskini prowadziło na dno przepaści Macocha:

Przepaść Macocha widziana z samej góry. W prawym rogu jest to niebieskie jeziorko, które widać było z dołu. Właściwie, to nawet za długo nie byłam w stanie się patrzeć w dno przepaści, a robiąc zdjęcie trzymałam aparat z całych sił, żeby przypadkiem tam ie spadł ;)

I widok na niższy punkt widokowy: