ŻYCIE ME

ALPY: Wycieczka do Doliny Kaunertal, czyli lodowce, jeziora i Fernereggspitz

noreply@blogger.com (Karola) — Tue, 30 Jul 2024 12:28:00 +0000

Alpy i Tyrol to nieskończone bogactwo miejsc, które sprawiają, że urlop spędzany w tym regionie wchodzi na wyższy - nomen omen - poziom.

Gęsta sieć szlaków turystycznych - pieszych i rowerowych, krystaliczne jeziora, muzea, punkty widokowe z zapierającymi dech w piersi panoramami dostępne praktycznie dla każdego, lodowce nie pozwalają się nudzić i każdego dnia zapraszają do aktywności na świeżym powietrzu. A nic tak nie wietrzy głowy, jak alpejski wiatr 😊

Tym razem wybierzemy się do Doliny Kaunertal w Alpach Ötztalskich, leżącej po sąsiedzku z równie piękną Doliną Pitztal.

W Dolinach Kaunertal oraz Pitztal, nocując w obiektach partnerskich, otrzymujemy w sezonie letnim kartę gościa, w tym przypadku Pitztal Sommer Card, dzięki której już bez dodatkowych opłat korzystamy m.in. z działających kolejek/wyciągów, przejazdów autobusami czy drogami lodowcowymi (np. Kaunertaler Gletscherstraße). Warto mieć to na uwadze, wybierając nocleg.

Szlak na Fernereggspitz

Ścieżka na szczyt Fernereggspitz startuje z bezpłatnego parkingu przy restauracji Gletscherrestaurant, gdzie spokojnie zostawisz samochód po przejechaniu Kaunertaler Gletscherstraße, bo to właśnie tutaj, na wysokości 2750 m nad poziomem morza kończy się ta widokowa trasa samochodowo-rowerowa.

Wejście na szczyt Fernereggspitz nie zabiera dużo czasu, stanowi idealny rozruch po samochodowej przejażdżce i zdecydowanie zaostrza apetyt na więcej górskich aktywności😊

Po zejściu proponuję od razu wskoczyć do kolejki Karlesjochbahn i udać się jeszcze wyżej, po jeszcze lepsze widoki.

Platforma widokowa Dreiländerblick

Ten punkt widokowy to kolejne miejsce w alpach austriackich, dzięki któremu z wysokogórskim krajobrazem może obcować każdy.

Dostać się tam ( na ponad 3 tysiące metrów nad poziom morza) można wygodnie kolejką gondolową Karlesjochbahn (bilet w ramach wspomnianej wyżej karty gościa) i jak sama nazwa tego miejsca wskazuje, czekają tam na nas widoki na włoską, szwajcarską i - oczywiście - austriacką stronę Alp.

Poszarpane granie, lodowce i strome zbocza poprzecinane dolinami i rozrzuconymi weń przysiółkami i większymi miejscowościami. Znawcy regionu mawiają, że rozciągająca się z platformy Dreiländerblick górska panorama zalicza się do najpiękniejszych w Alpach. Osobiście za mało widziałam, ale kłócić się nie będę, bo widoki naprawdę wyrywają z butów.

Warty uwagi jest również fakt, że przez platformę widokową, leżącą na przełęczy Karlesjoch między szczytami Hintere Karlesspitze oraz Vordere Karlesspitze, przebiega granica włosko-austriacka. Możesz więc znaleźć się w dwóch miejscach jednocześnie 😉

Szlak nad jeziora Seeles Seen

Jadąc Kaunertaler Gletscherstraße, warto korzystać z licznych miejsc postojowych i wybrać się tu i ówdzie na mały lub większy spacer, na przykład nad jeziora Seeles Seen.

Szlak z parkingu, między 6 i 7 zakrętem, lekko się wznosi, a dojście do jezior zajmuje około pół godziny w bardzo urokliwych okolicznościach przyrody.

Jezioro zaporowe Gepatsch-Stausee i jezioro Weißsee

Seeles Seen to niejedyne jeziora na trasie tego dnia. Kolejne - Weißsee - leży tuż przy drodze i wręcz zaprasza, by się zatrzymać i przespacerować wokół. Jest naprawdę malowniczo.

Jezioro zaporowe Gepatsch-Stausee natomiast to już wyższa myśl inżynieryjna, by wykorzystywać to, co daje okolica.

Zaporę wybudowano w latach 1961-1964, zbiornik ma głębokość 111 m, powierzchnię 2,6 km² i kubaturę 138 mln m³, a działająca tam elektrownia wodna produkuje ok. 661GWh/rok energii elektrycznej.

W bliskiej okolicy jeziora Gepatsch-Stausee warto wybrać się do Nassereinalm, przejść się szlakiem sosnowym - Zirbenweg czy pójść na czerwone skały - Rote Felsen.

Dolina Kaunertal, podobnie zresztą, jak np. Stubaital, jest świetnym miejscem wypadowym dla każdego, a wiele miejsc stoi otworem zarówno dla wytrawnych outdoorowych wyjadaczy, jak i osób z niepełnosprawnościami, seniorów czy najmłodszych. Naprawdę warto korzystać. Jestem przekonana, że jeśli będzie to twój pierwszy letni urlop w Alpach, nabierzesz ochoty na więcej 😊

MORZE BAŁTYCKIE: Wycieczki rowerowe przez Mierzeję Wiślaną

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 17 Jul 2024 10:16:00 +0000

Wybrzeże Bałtyku niezmiennie przyciąga rzesze urlopowiczów. Tych leniuchujących i tych aktywnych, którzy pragną uciec od codzienności, zanurzając się w szumie fal, otulając miękkim piaskiem, rozkoszując zapachem sosnowych lasów czy wsłuchując się w kultowe wręcz zawołanie - "gooootooowaaanaaa kuuukuryyydzaaa!".

I choć sezonowy ścisk może przerażać i z pewnością nie jest dla każdego, tak pozasezonowo nadbałtyckie okolice czarują. Jeśli więc tylko masz możliwość, korzystaj z nadmorskich dobrodziejstw wiosną lub jesienią 😊

Mierzeja Wiślana - Idealna okolica na wycieczki rowerowe dla każdego

Urlop to doskonały czas na połączenie aktywnego odpoczynku i bliskich spotkań z naturą, a dla entuzjastów wycieczek rowerowych wytyczone ścieżki wiją się nad Bałtykiem w wyjątkowo urokliwych okolicznościach przyrody. Trasy rowerowe w dużej mierze prowadzą przez lasy, częściowo w bliskim sąsiedztwie linii brzegowej, co zdecydowanie sprzyja schładzającym kąpielom po rowerowym wysiłku 😊

Okolice Jantaru, Krynicy Morskiej czy Wyspy Sobieszewskiej to idealna destynacja dla wszystkich, którzy chcą połączyć przyjemne z pożytecznym - aktywność i zwiedzanie okolicy.

Na pewno znajdziesz ścieżki, które przypadną ci do gustu.

Polecane trasy rowerowe na Mierzei Wiślanej. Jantar, Krynica Morska, Wyspa Sobieszewska

Ja ze swojej strony polecam wybrać się w te miejsca:

💥 Jantar - Mikoszewo - Rezerwat przyrody Mewia Łacha - Wyspa Sobieszewska

💥 Jantar - Sztutowo - Krynica Morska - Piaski

Te trasy to nie tylko czysta aktywność pośród nadmorskich lasów, liczne punkty widokowe, ale też historia (Muzeum Stutthof) czy polska myśl inżynieryjna (Przekop Mierzei).

Rower daje nieskończone możliwości. Pozwala dotrzeć do miejsc, do których może być za daleko wybrać się na pieszo lub szybko zmienić lokalizację, jeśli w pobliżu zwiększy się zagęszczenie innych turystów. A gdy już ci się znudzi aktywność, to zawsze możesz zalec na plaży, skrywając się za kolorowym parawanem z książką w ręku 😊

JESIONIKI: Wieża widokowa Zlatý Chlum, czyli pomysł na wycieczkę w czeskich Jesionikach

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 24 Jan 2024 13:44:00 +0000

Sudety to bardzo wdzięczne góry, gdzie spokojnie można znaleźć trasy nieoblegane przez tłumy. Na uwagę zasługuje również fakt, że położone są nie tylko na terenie Polski, ale też Czech, co jest gwarantem tego, że każdy entuzjasta okołoturystycznych aktywności znajdzie coś dla siebie. Piesze wycieczki, biegówki, rower, wieże widokowe - proszę bardzo, dla każdego coś miłego 😊

Jeśli więc zastanawiasz się, gdzie tym razem się wybrać, podrzucam kolejną propozycję na przyjemną i niedługą, wręcz spacerową, wycieczkę, podczas której widoków z pewnością nie zabraknie. No chyba że pogoda nie zechce współpracować 😉

Szykuj plecak i ruszamy w Jesioniki (czes. Jeseníky), a dokładniej w Góry Opawskie (czes. Zlatohorská vrchovina), na szczyt i wieżę widokową - Zlatý Chlum. Wszak Jesioniki to nie tylko popularny Pradziad czy Šerák.

Szlak: Křížový vrch - Bílé skály - Zlatý Chlum - Křížový vrch

Nasz spacer rozpoczynamy na bezpłatnym parkingu pod hotelem i restauracją Křížový vrch, skąd kierujemy się ścieżką w stronę szlaku żółtego.

W tej okolicy jest mnóstwo leśnych dróżek, z których można korzystać, warto planować trasę z aplikacją mapy.cz, którą niezmiennie polecam 😊

Przy żółtym szlaku mijamy kilka źródełek, dzięki którym możesz uzupełnić zapas wody, jeśli planujesz dłuższą wędrówkę.

Po około czterdziestu minutach odbijamy z żółtego szlaku na leśną ścieżkę - Nad Čížkovým dolem, którą idziemy około dwudziestu pięciu minut, i z której, mniej więcej na wysokość widocznego nadajnika, odbijamy w kierunku szlaku czerwonego.

Po wejściu na szlak czerwony, po kolejnych plus-minus kilkunastu minutach docieramy do Białych Skał (czes. Bílé skály) /922 m n.p.m./, skąd na Zlatý Chlum /891 m n.p.m./ mamy kolejne pół godziny marszu w bardzo przyjemnych, leśnych okolicznościach przyrody.

Tuż obok szczytu wznosi się piękna, wysoka na 26 metrów, kamienna wieża widokowa (wstęp: 50 CZK - dorosły, 25 CZK - dziecko; w zimowych miesiącach otwarta w weekendy przy dobrej pogodzie) oraz niewielka chata turystyczna, sprzedająca proste jedzonko, piwo, kofolę, kiełbaski na ognisko czy drobne pamiątki.

Po pokonaniu krętych schodów, na szczycie wieży można doświadczyć skrętu szyi, bo rozciągające się stamtąd panoramy są naprawdę wyśmienite. Dostrzeżesz m.in. Biskupią Kopę, Wysoki Jesionik z charakterystycznym szczytem Pradziada, Góry Złote, Jezioro Otmuchowskie, a nawet majaczące na horyzoncie Opole.

Czerwonego szlaku trzymamy się praktycznie do końca wycieczki, dochodząc do rozwidlenia - Křížový vrch, skąd już niebieskim szlakiem po kilkunastu minutach docieramy na parking, z którego startowaliśmy.

Warto wstąpić do restauracji na małe, czeskie co nieco. Zupa czosnkowa była wyborna i bardzo rozgrzewająca, a borówkowy knedlik obłędny 😋

Jak widzisz, Jesioniki nie zawodzą i są doskonałą alternatywą dla bardzo popularnych sudeckich szlaków. Wybierz się w te okolice, choćby na krótką wycieczkę, a przekonasz się, że warto wpadać tam częściej 😊

ALPY: James Bond, lodowce i widoki, czyli sposób na każdą (nie)pogodę

noreply@blogger.com (Karola) — Tue, 31 Oct 2023 09:18:00 +0000

Alpy austriackie to doskonały pomysł na urlop nie tylko zimą, gdy królują narty, snowboard czy biegówki. Austria ma bowiem wiele do zaoferowania przez cały rok - szlaki piesze i rowerowe, via ferraty, ścianki wspinaczkowe, parki wodne, jeziora, wodospady, ścieżki edukacyjne, muzea, zabytki... Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Każdy, absolutnie każdy znajdzie tam coś dla siebie 😊

Super, jeśli zdecydował*ś się na tę właśnie destynację. Już same przygotowania dają mnóstwo frajdy. Sprawdzanie szlaków, planowanie wędrówek, wyszukiwanie atrakcji czy miejsc do zwiedzania i... zaklinanie pogody.

Właśnie! Pogoda!

Ta zwykle jest nad wyraz łaskawa, ale - nie oszukujmy się - bywają dni, kiedy aura jest niepewna i wysokogórskie wyjścia, całodniowe wędrówki granią z marną możliwością odwrotu czy szybkiego schronienia się musimy odłożyć na inny dzień.

Wtedy warto mieć w odwodzie miejsca, dokąd możemy się udać, gdy pogoda mniej lub bardziej nie sprzyja. Idealnie sprawdzą się tutaj muzea, baseny/termy czy punkty widokowe, na które dotrzesz kolejką gondolową.

Punkty widokowe przy słabej pogodzie? - Zapytasz - Tak, bo na górze może okazać się, że czeka na ciebie wyjątkowy spektakl, który wystawią przewalające się przez szczyty chmury. W dolinie może być szaro buro, a wyżej zadzieje się magia 😍

Nie zostawię cię tutaj oczywiście tylko z moim powyższym pitu-pitu, ale podrzucę, jak zwykle, kilka opcji, które być może zechcesz włączyć do swojego urlopowego planu.

W Dolinie Ötztal, podobnie jak w wielu innych regionach, nocując w obiektach partnerskich, otrzymujemy w sezonie letnim kartę gościa, w tym przypadku Ötztal Inside Summer Card, dzięki której już bez dodatkowych opłat korzystamy m.in. z działających kolejek/wyciągów, przejazdów autobusami czy wstępów do niektórych muzeów. Warto mieć to na uwadze, wybierając miejsce noclegu.

Tym razem zapraszam w miejsca, gdzie widoki przyprawiają o zawrót głowy, lodowce i trzytysięczniki zdają się na wyciągnięcie ręki, a wisienką na tym torcie górskiego dobra jest muzeum/wystawa 007 Elements, która będzie nie lada gratką dla fanów Jamesa Bonda.

007 Elements, Gaislachkogel & Gaislacher See

Tę wycieczkę rozpoczynamy w miejscowości Sölden, skąd wyjeżdżamy na górę gondolą Gaislachkogelbahn (z wyżej wspomnianą kartą gościa - bez dodatkowych opłat).

Tuż obok górnej stacji kolejki wzrok od razu przykuwa budowla ze szła i stali - panoramiczna restauracja: Panoramarestaurant ice Q, na której dachu mieści się taras widokowy. Bezkres potarganych górskich grani robi niesamowite wrażenie.

Od szczytu Gaislachkogel /3056 m n.p.m./ zwieńczonego krzyżem dzieli tylko przejście niedługim wiszącym mostkiem.

Z góry z pewnością dostrzeżesz też jezioro w kształcie serca - Gaislacher See, do którego prowadzi ścieżka, więc jeśli tylko zechcesz i pogoda będzie sprzyjać, możesz się wybrać na małą łaziorkę 😊

To oczywiście nie koniec wycieczki. Pora zanurzyć się w świecie Jamesa Bonda, do którego masz tam zaledwie krok. W pobliżu restauracji oraz szczytu Gaislachkogel mieści się wejście do dwukondygnacyjnego, wpasowanego w skały budynku z wyjątkową wystawą multimedialną, gdzie poczujesz się niczym agent specjalny w służbie jej królewskiej mości 😉

Ważne: Budynek nie jest ogrzewany, więc nawet latem weź ze sobą coś ciepłego do ubrania, bo gwarantuję ci, że spędzisz tam trochę czasu.

Wewnątrz czeka cię interaktywna podróż przez 24 filmy z popularnym agentem z naciskiem na Spectre, do którego zdjęcia kręcono właśnie m.in w Sölden i okolicach Gaislachkogel.

Platforma widokowa Schwarze Schneid

W tym przypadku również startujemy z Sölden, ale najpierw wsiadamy w autobus (również bez dodatkowych opłat, jeśli posiadamy wyżej wspomnianą kartę gościa), którym przejedziemy przez Ötztaler Gletscherstraße. Widoki podczas jazdy niczego sobie 😉

Dojeżdżamy na parking, gdzie przesiadamy się w gondolę Schwarze Schneid, z której możesz też wysiąść na stacji pośredniej, na przełęczy Rettenbachjoch, i np. przejść do schroniska Braunschweiger Hütte.

My jednak wyjeżdżamy dalej, by z górnej stacji kolejki, będącej najwyżej położonym punktem w Ötztal, do którego dotrzesz koleją linową, móc przejść (czas przejścia to około 20 minut) w kierunku platformy widokowej Schwarze Schneid.

Krótki spacer przez skalne rumowisko szybko wynagrodzi ci zapierająca dech w piersiach panorama. Przy dobrej pogodzie bowiem widoczność sięga i stu kilometrów, pozwalając dostrzec Dolomity na południu czy Zugspitze na północy. Górska potęga na wyciągnięcie ręki 😍

Tutaj też taka mała podpowiedź, odejdź kawałek od platformy, na której skupią się wszyscy, by w spokoju móc zachwycać się tym górskim światem. W takich warunkach podziwianie skrywającego się raz po raz w chmurach Wildspitze /3768 m n.p.m/ i okolicznych lodowców Seiter Ferner, Rettenbachferner, Tiefenbachferner czy Hangender Ferner smakuje wyśmienicie.

Wspomniane wyżej punkty widokowe - Gaislachkogel oraz Schwarze Schneid należą do alpejskiej wielkiej trójki w Sölden - BIG3, w skład której wchodzi też zawieszona na skałach platforma widokowa Tiefenbachkogel /3250 m n.p.m/, do której również dotrzesz kolejką.

Jak więc widzisz obcowanie z alpejskimi trzytysięcznikami nie jest zarezerwowane dla alpinistów i każdy może stanąć w środku tego górskiego bezkresu, a skoro jest taka możliwość, to trzeba korzystać. Wszak nikt nigdzie nie powiedział, że na górskim urlopie trzeba się zawsze zmęczyć 😉

ALPY: Szlak na Wetterkreuzkogel & Rossköpfe, czyli widokowa wycieczka w okolicy Hochötz

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 23 Oct 2023 10:17:00 +0000

Lubisz wysokie góry, strzeliste granie i bezkresną, zapierającą dech w piersiach przestrzeń? Planujesz urlop w Alpach i zastanawiasz się, który region wybrać i jakie szlaki odkryć na początek? - Dobrze się składa, bo mam dla ciebie propozycję kolejnej wycieczki w przepięknym Tyrolu, w Dolinie Ötztal.

Tym razem wybierzemy się w okolice miejscowości Ötz i podczas jednego wypadu wejdziemy na dwa szczyty - Wetterkreuzkogel /2591 m n.p.m/ oraz Rossköpfe /2399 m n.p.m./. Piękne widoki gwarantowane. Mam nadzieję, że skusiłam, więc nie czekaj dłużej, bo plecak sam się nie spakuje 😊

W Dolinie Ötztal, podobnie jak w wielu innych regionach, nocując w obiektach partnerskich, otrzymujemy w sezonie letnim kartę gościa, w tym przypadku Ötztal Inside Summer Card, dzięki której już bez dodatkowych opłat korzystamy m.in. z działających kolejek/wyciągów, przejazdów autobusami czy wstępów do muzeów. Warto mieć to na uwadze, wybierając miejsce noclegu.

Szlak na Wetterkreuzkogel oraz Rossköpfe przez schronisko Neue Bielefelder Hütte

Naszą wędrówkę rozpoczynamy przy górnej stacji kolejki Acherkogelbahn, z której, dzięki wyżej wspomnianej karcie, korzystamy bez dodatkowych kosztów.

Widoki towarzyszą nam w zasadzie od początku, ale im dalej i wyżej wchodzimy, tym bardziej otaczająca nas przestrzeń zdaje się powiększać 😍

Zmierzamy w kierunku schroniska Neue Bielefelder Hütte, w którym warto zatrzymać się na powrocie, a następnie wkraczamy na ścieżkę zwaną Besinnungsweg, odbijając w lewo (!). To ważne, bo pójście w prawą stronę poskutkuje tym, że zejdziemy, o ile się wcześniej nie połapiemy, do doliny. Uspokajam wszystkich żądnych rewelacji, poszliśmy dobrą trasą 😉

Szlak wznosi się dość łagodnie, miejscami wije się w kosodrzewinie, innym razem, na węższych odcinkach, zmusza do stawiania stóp jedna przed drugą. W pełnym lipcowym słońcu bucha wręcz ciepłem w twarz, więc posapywanie i upocone lico będą normą 😉

Miejsc do odpoczynku na trasie jednak nie brakuje i z powodzeniem można wybrać sobie jakiś głaz, który posłuży za fotel, lub kawałek łąki do zalegnięcia, o ile wcześniej jakaś muczy-zwierzyna nie zostawiła nań smrodliwego placka 😁

Polecam minąć odbicie na Rossköpfe i najpierw udać się na Wetterkreuzkogel. W ten sposób udaje się bardziej lawirować między grupkami ludzi i cieszyć szlakiem we względnej samotności, mimo że te szczyty są dość popularne i łatwo dostępne.

Pozostaje tylko sycić oczy widokami i zapełniać kartę pamięci w aparacie 😉

A jeśli należysz do grona osób, które niekoniecznie chcą lub lubią się zmęczyć, a może odkrywasz uroki gór z małym bombelkiem, któremu bardziej w głowie place zabaw niż łaziorki, to też nic nie stoi na przeszkodzie, by wykolejkować się Acherkogelbahnem na górę.

Tuż przy górnej stacji kolejki czeka bowiem na najmłodszych Widiversum-Hochötz, gdzie mogą szaleć do woli, a gdy już zgłodniejecie, to tuż obok o wasze brzuszki zadbają Panorama-Restaurant lub położona nieco dalej Kühtailealm Almhütte.

Powyższe miejsca to polecajka jedna z wielu. Sprawdź inne wpisy, np. Schwarzkogel czy Neunerkogel, by odkryć różnorodność alpejskich szlaków.

Alpy są bowiem cudowne z tego względu, że nie trzeba się wspinać czy być zaawansowanym alpinistą, by móc cieszyć się tym, co te góry mają do zaoferowania.

Szlaki są zróżnicowane, widokowe, mniej lub bardziej eksponowane, skaliste lub wręcz sielskie, wijące się wśród pastwisk i łąk. Dla każdego coś miłego, więc jestem przekonana, że i ty znajdziesz wśród tych alpejskich dobroci coś dla siebie. Nie daj się dłużej namawiać!

ALPY: Wejście na Schwarzkogel, czyli pomysł na wycieczkę blisko Sölden

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 22 Sep 2023 06:56:00 +0000

Austriackie Sölden dla wielu uchodzi za jedną z mekk sportów zimowych i ogólnego narciarskiego szaleństwa. Ot, taka zimowa Ibiza, z wiecznie rozkręconą śnieżną imprezą.

Okolice Sölden jednak, jak i cała Dolina Ötztal, to także świetny region, by zaplanować tam letni górski urlop, podczas którego atrakcji nikomu nie zabraknie 😊

Jeśli zdecydujesz się na pobyt w tej części Tyrolu, okazji do aktywnego wypoczynku będziesz mieć bez liku, a gdyby naszła cię niemoc w planowaniu i podejmowaniu decyzji, gdzie się wybrać, podrzucam "ratunkową" propozycję wycieczki.

Tym razem wybierzemy się na szczyt Schwarzkogel /3016 m n.p.m./, łatwo dostępny trzytysięcznik, na który wyruszymy z przełęczy Rotkogeljoch.

W Dolinie Ötztal, podobnie jak w wielu innych regionach, nocując w obiektach partnerskich, otrzymujemy w sezonie letnim kartę gościa, w tym przypadku Ötztal Inside Summer Card, dzięki której już bez dodatkowych opłat korzystamy m.in. z działających kolejek/wyciągów, przejazdów autobusami czy wstępów do muzeów. Warto mieć to na uwadze, wybierając miejsce noclegu.

Szlak na Schwarzkogel: przez schronisko Rotkogelhütte i jezioro Schwarzsee

Wędrówkę rozpoczynamy przy alpejskim schronisku Rotkogelhütte, na przełęczy Rotkogeljoch, gdzie mijamy niewielki zbiornik wodny Giggijoch (niem. Speicherteich Giggijoch). Można tam dojechać rowerem, a także wjechać wyciągiem Langeggbahn. Do dolnej stacji wyciągu docieramy po krótkim marszu od przystanku autobusowego Sölden Mautstelle lub małego parkingu zlokalizowanego tuż przed bramkami poboru opłat Mautstation Rettenbachtal.

Oczywiście z autobusu i wyciągu korzystamy już bez dodatkowych opłat dzięki wyżej wspomnianej karcie gościa 😊

Czeka nas wędrówka niedługa, ale w iście wysokogórskich okolicznościach przyrody, wśród licznych skał i surowego krajobrazu, a całości dopełni podeszczowa aura, goniąca nad naszymi głowami niezliczone masy chmur. Otaczająca nas okolica zmienia się dynamicznie, bywa mroczna, by za chwilę zachwycić przebijającym się przez chmury widokiem na lodowiec i pobliskie poszarpane górskie szczyty.

Od schroniska maszerujemy wąską ścieżką, trawersującą zbocza pobliskich szczytów. Z prawej strony wznosi się Rotkogel /2947 m .n.p.m./, a z lewej Schwarzseekogel /2931 m. n.p.m./

Około czterdziestu minut dzieli nas od dotarcia nad jezioro Schwarzsee, które pośród surowych skał błyszczy niczym alpejski klejnot, pozwalający przeglądać się chmurom w swojej tafli.

Znajdujące się mniej więcej w połowie drogi na szczyt jezioro już samo w sobie może być celem wycieczki lub dłuższej przerwy, do czego zdecydowanie zachęcają pomost oraz miejsca do siedzenia w pobliżu brzegu. Nic tylko przysiąść i kontemplować otaczający nas świat 😍

My jednak nie potrafimy usiedzieć w jednym miejscu zbyt długo, więc szybko zbieramy się do dalszego kopytkowania, tym bardziej że znad jeziora na szczyt Schwarzkogel nie jest już daleko.

Ze względu na pogodę, szczyt poskąpił nam widoków, ale i tak między chmurami było na czym oko zawiesić. Trzeba było tylko szybko patrzeć 😂

Uwieczniamy się w książce szczytowej i wracamy tą samą trasą, by na powrocie oczywiście wpaść do schroniska na małe, tyrolskie co nieco 😋

Jeśli zdecydujesz się na austriackie eskapady, Alpy pokażą ci niejedno swoje oblicze - od sielankowych dolin i rozległych pastwisk, przez wysokogórskie łąki, aż po surowe rumowiska skalne lizane jęzorem lodowca. Taka różnorodność jest gwarancją idealnego miejsca na urlop. Sprawdź, nie pożałujesz! 😊

ALPY: Szlak na Wildes Mannle, czyli wycieczka w krainie trzytysięczników i lodowców

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 08 Sep 2023 08:37:00 +0000

Czy Austria i Alpy to dobry pomysł na letni urlop? - TAK! Szczególnie jeśli należysz do grona entuzjastów wszelkich aktywności na świeżym powietrzu. Liczne szlaki piesze, trasy rowerowe, via ferraty, wodospady czy lodowce czekają na odkrycie i zachęcają do aktywnego spędzania czasu.

Jeśli od mnogości opcji właśnie rozbolała cię głowa, przychodzę z pomocą i podrzucam kolejny pomysł na jednodniową wycieczkę w Alpach Ötztalskich, gdzie możesz wybrać się na niezmiernie widokowy szczyt Wildes Mannle /3019 m n.p.m./.

Pakuj do plecaka, co niezbędne i ruszamy ku przygodzie. Będzie pięknie 😊

Szlak na Wildes Mannle z Vent

Starujemy z położonej na wysokości 1900 m n.p.m. miejscowości Vent, gdzie parkujemy samochód i przesiadamy się na wyciągi Wildspitze/Wildes Mannle, którymi dotrzemy bez dodatkowych kosztów (patrz informacja powyżej 😉) do właściwego punktu startu naszej wędrówki pośród surowych skał.

Przy dobrej pogodzie już na początku możemy zbierać szczękę z ziemi, bo panoramy są wybitnie smakowite, a bliskość potężnych szczytów wręcz wyzuwa z butów. Dodam jednak, że to jedynie przedsmak tego, co nas czeka 😍

Przy górnej stacji kolejki kierujemy się w prawo i pomału zaczynamy dreptać w górę. Wejście na szczyt nie powinno zająć więcej niż dwie godziny, nawet w przypadku robienia pierdyliona zdjęć.

Maszerujemy sobie spokojnie przez wysokogórskie pastwiska, na których raz po raz towarzyszą nam wełniani, beczący przyjaciele.

Im wyżej wchodzimy, tym teren robi się bardziej surowy, a ścieżka nieregularna i bardzo kamienista, miejscami stroma, wymagająca użycia rąk, by pokonać mniejsze i większe skalne stopnie czy załamania.

Szczytowe plateau, jak i sam wierzchołek są jednym wielkim głazowiskiem, co sprawia, że każdy znajdzie tam dla siebie wygodną skałę, na której przysiądzie, odpocznie, posili się i będzie podziwiać widok na lodowiec Rofenkarferner, a także wznoszący się na północnym zachodzie Wildspitze /3768 m .p.m./ - drugi pod względem wysokości szczyt Austrii.

Po skończonej, szczytowej posiadówie pora ruszać dalej.

Ze szczytu schodzimy w kierunku kotła polodowcowego - Rofenkar, w którym doskonale widać lodowcową działalność. Nim jednak znajdziemy się na jego dnie, musimy pokonać ubezpieczony liną fragment, gdzie osoby z krótkimi kończynami (#to_o_mnie) muszą się nieco nagimnastykować.

Szlak przecina morenę i meandrujący tam lodowcowy potok Rofenbach, nad którym przerzucono niewielki drewniany mostek.

Kierujemy się w stronę schroniska Breslauer Hütte, gdzie docieramy po pokonaniu dość stromego podejścia. Nie ma się temu co dziwić, wszak znajdowaliśmy się przy potoku, na dnie kotła.

Schronisko jest kolejnym doskonałym miejscem na odpoczynek oraz skosztowanie tyrolskich specjałów w pięknych okolicznościach przyrody, a także stanowi idealny punkt wypadowy w wyższe partie gór, z czego ochoczo korzystają na przykład osoby wspinające się.

Od schroniska do punktu, gdzie rozpoczynaliśmy naszą wędrówkę wracamy drogą wysokogórską Sonnberg-Höhenweg, kreśląc w głowie plany na kolejne eskapady, bo te są pewne jak to, że po poniedziałku jest wtorek 😉

Szczyt Wildes Mannle to oczywiście niejedyny cel, jak można obrać w okolicach miejscowości Vent. Cały region jest bowiem prawdziwą kopalnią atrakcyjnych miejsc i szlaków. Przekonaj się!

ALPY: Szlak na Neunerkogel, czyli wycieczka wśród jezior i pięknych widoków

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 21 Aug 2023 08:10:00 +0000

Lato w Alpach jest cudowne! Naprawdę! Jeśli więc do tej pory nigdy nie brałeś Austrii po uwagę w kontekście wakacyjnych wojaży, pora to zmienić. Gwarantuję ci, że jak raz pojedziesz, będziesz wracać, by odkrywać coraz to nowe miejsca, a tych jest tam pod dostatkiem 😊

A w razie problemów z decyzyjnością, podrzucam kolejny pomysł na jednodniową wycieczkę z pięknymi widokami ze szczytu, szlakiem wśród jezior i nierzadko w owieczkowym towarzystwie.

Tym razem wybierzemy się do Doliny Ötztal, w okolice miejscowości Kühtai.

Pakuj plecak i ruszamy na Neunerkogel /2640 m n.p.m./.

Szlak na Neunerkogel i nad 3 jeziora: Mittlerer-, Oberer- i Unterer Plenderlessee

Naszą wędrówkę rozpoczynamy od górnej stacji kolejki Drei-Seen-Bahn, którą wjechaliśmy bez dodatkowych kosztów dzięki wspomnianej wyżej karcie gościa. Stąd ruszamy w kierunku trzech jezior. Kolejność ich odwiedzania zależy od ciebie, bo żeby podejść do każdego, trzeba miejscami wrócić po swoich śladach. Niemniej, warto!

Ścieżka jest szeroka, początkowo wiedzie mniej więcej na jednej wysokości, miejscami znika wśród traw i rozrzuconych wokół jezior mniejszych i większych głazów, które wręcz zachęcają, by przysiąść nań i chłonąć chwilę. Szczyt wszak nie ucieknie.

Po mniej więcej dwóch godzinach (Alpy mają to do siebie, że czasy podane na znakach swoje, my swoje, więc to żaden wyznacznik 😀) docieramy do jeziora zaporowego - Speicher Finstertal - którego kolor przyprawia o zawrót głowy, a światło słoneczne dodatkowo tę barwę podkręca 😍

Znad jeziora zaporowego ścieżka zaczyna piąć się ostro, kluczy wśród skał, wymaga uwagi i ostrożności w stawianiu kopytek, żeby gdzieś nie wyjechać z luźnym kamieniem. Im bliżej szczytu jesteśmy, tym bardziej stromo się robi, ale pokonanie całego fragmentu zajmuje mniej więcej 45 minut. Nawet się człowiek nie zdąży mocno zasapać 😉

A na szczycie można zalec na trawie i w towarzystwie owieczek kontemplować alpejską panoramę, którą mamy podaną niczym na tacy.

Oczywiście wejście na Neunerkogel to nie jedyna opcja w pobliżu Kühtai, które śmiało może stać się twoją bazą wypadową.

Rzuć okiem na mapę, a z pewnością znajdziesz dla siebie kolejne cele - zarówno na wędrówkę np. na Die Mute, Schartenkopf, Gaiskogel czy Pockkogel, jak i na wspinaczkę którąś z licznych tam via ferrat.

Czyż to nie brzmi jak plan na udany alpejski urlop? 😊

JESIONIKI: Wycieczka z miejscowości Ramzová na Keprník, Šerák & Obří skály

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 14 Aug 2023 09:14:00 +0000

Sudeckich szlaków mamy prawdziwy dostatek. Zarówno u nas, jak i u naszych czeskich sąsiadów. Różnorodność krajobrazów, niezliczone leśne ścieżki, trasy rowerowe i rozrzucone wśród nich mniejsze i większe miejscowości, również uzdrowiskowe, sprawiają, że możemy wybierać z nich do woli.

Wystarczy rzut oka na mapę i już w głowie zaczyna materializować się plan malowany z kolorowych, szlakowych nitek, wijących się wśród mapowych poziomic.

Czasami jednak ciężko się zdecydować, innym razem odstraszają tłumy w tych zbyt popularnych miejscach.

Dlatego przychodzę z kolejnym gotowym pomysłem na udaną, jednodniową wycieczkę po sudeckich szlakach. Tym razem zapraszam w czeskie Jesioniki (czes. Jeseníky). Będą widoki, ciekawe formacje skalne, leśne ścieżki i czeskie jedzenie w schronisku na trasie.

Plecak spakowany? - No to ruszamy! 😊

Szlak: Ramzová - Keprník - Šerák - Obří skály - Ramzová

Wycieczkę zaczynamy z parkingu (w dalszym ciągu darmowego - jednak uwaga na parking od razu przy głównej drodze, bo tamten jest płatny) w miejscowości Ramzová, który znajduje się tuż przy wyciągu krzesełkowym na górę Šerák. Od razu możesz więc zdecydować, czy całą trasę idziesz z buta, czy wybierasz krzesełkową podwózkę 😊

Idziemy według znaków czerwonych w kierunku rozdroża Nad dobrou vodou i dalej do miejsca Čerňava. Trasa nie jest bardzo stroma, szlak wznosi się cały czas, ale równomiernie, więc wędrówka jest bardzo komfortowa, szczególnie że ten odcinek wiedzie w dużej części lasem, sprawiając, że letnie słońce nas nie przypieka.

Mijamy punkt widokowy - Koňská vyhlídka, który zdecydowanie pamięta lepsze czasy, bo teraz widać zeń jedynie czubki drzew - by w końcu, po niecałych 2,5 godzinach dotrzeć do rozwidlenia szlaków Pod Šerákiem. Stąd na szczyt Keprník /1423 m n.p.m./ mamy niecałą godzinkę marszu.

Na szczycie czekają przepiękne widoki i rozległe panoramy na sudeckie pagóry. Doskonale widoczny jest Praděd - najwyższy szczyt Jesioników, mierzący 1491 m n.p.m.., a wprawne oko z pewnością dostrzeże Śnieżnik z charakterystyczną wieżą na szczycie.

Miejsca jest dużo, spokojnie więc można zabawić tam dłużej i skonsumować drugie śniadanie przed dalszą wędrówką. Bywa jednak, tak jak nam się trafiło ostatnio, że wieje tam niemiłosiernie, więc nawet latem miej ze sobą coś cieplejszego, co na siebie założysz.

Ruszamy dalej, wracając do rozwidlenia Pod Šerákiem, skąd w kilka chwil dojdziemy do schroniska i na Šerák, gdzie możesz dojechać wspomnianym wcześniej wyciągiem.

Czy muszę dodawać, że schroniskowa przerwa ma smak Kofoli i czeskiej kuchni (tym razem wjechały bryndzové halušky)? Chyba nie muszę 😋

Najedzeni najchętniej zaleglibyśmy w jakimś hamaku, ale zaplanowana trasa sama się przejść nie chciała i zaczęła wołać, a że posłuszne duszyczki z nas, pokopytkowaliśmy dalej.

Spod schroniska ruszyliśmy za znakami niebieskimi, a znakowana nimi ścieżka szybko znikła wśród drzew. Ten odcinek jest zdecydowanie bardziej stromy (#moje_kolana_nie_lubią_tego) i kamienisty niż ten znakowany kolorem czerwonym, którym podchodziliśmy.

Zejście do formacji skalnej Obří skály zajęło nam jakieś dwadzieścia minut. To kolejne miejsce, gdzie spokojnie możesz odpocząć, a przy okazji wdrapać się na skały, by móc podziwiać jesionikowe widoki.

Ruszając dalej, trzymamy się ścieżki wyznaczonej przez kolor zielony. W większości lasem, miejscami również wzdłuż Vražednego potoku po 1,5 godziny docieramy do parkingu.

Jesioniki są doskonałą alternatywą dla turystów, którym nieco przejadły się popularne i zadeptane miejsca na przykład w Karkonoszach i szukają ścieżek, na których nie będą im towarzyszyć gwar i tłum ludzi. Jeśli więc jeszcze nie znasz tych rejonów, koniecznie weź je po uwagę przy planowaniu kolejnych górskich eskapad. Nie zawiedziesz się 😊

Muzeum Farmacji - Oryginalna i darmowa atrakcja na mapie Wrocławia

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 24 Jul 2023 10:09:00 +0000

Myśląc o popularnych atrakcjach turystycznych we Wrocławiu, z pewnością masz przed oczami Rynek, Halę Stulecia, Ogród Japoński i Botaniczny czy Panoramę Racławicką. Super!

Jest jednak pewne miejsce, które wielu pomija, a nawet nie ma o nim pojęcia, choć znajduje się w jednej z sąsiadujących z Rynkiem uliczek.

Mowa o Muzeum Farmacji, w którym wizytę polecam ci z całego serducha.

Muzeum Farmacji - Niecodzienne miejsce we Wrocławiu

Jest obok wrocławskiego Rynku kamienica jedyna w swoim rodzaju. Wyjątkowa dlatego, że to właśnie ona, ta przy ulicy Kurzy Targ 4, jest jedną z niewielu zachowanych w Europie, która przez ponad 700 lat była użytkowana jako apteka i dom aptekarza. W tym przypadku miało to miejsce od XIII wieku aż do lat pięćdziesiątych wieku XX. Kawał czasu i historii!

W roku 1995 obiekt przejął wrocławski Uniwersytet Medyczny i w kolejnych latach pozyskiwał środki na remont obiektu. Przedsięwzięcie się powiodło i tym sposobem zagospodarowana kamienica, której wnętrza odtworzono w renesansowym stylu mieszczańskim, została przeznaczona na muzeum, które otwarto w listopadzie 2011 roku.

Wizyta w tym miejscu to prawdziwa podróż w czasie przez niesamowitą historię śląskiej farmacji.

Zaczynając od piwnicy alchemika, pełnej ziół, minerałów i innych naturalnych specyfików, poprzez stare druki, apteczne słoje z łacińskimi opisami, aż po wagi, mikroskopy i inne zaawansowane przyrządy wykorzystywane w sztuce medyczno-farmaceutycznej.

Mnóstwo eksponatów z regionu opatrzone jest stosownymi informacjami, a całość uzupełniają tablice i tematyczne grafiki dotyczące nie tylko polskiej myśli farmaceutyczno-medycznej, ale też tej z kultury islamskiej czy arabskiej.

Muzeum Farmacji - Zwiedzanie

Wstęp do muzeum jest bezpłatny. Osoby indywidualne nie potrzebują rezerwacji.

Zwiedzanie możliwe jest od wtorku do piątku, o pełnych godzinach, pierwsze wejście jest o 10.20. Trzeba zadzwonić domofonem.

Grupy zorganizowane mogą umówić się telefonicznie na zwiedzanie z przewodnikiem.

Jeśli będziesz w okolicy, wybierz się koniecznie. Nie zawiedziesz się.

[RECENZJA] Polacy na emigracji. Dlaczego i po co wyjeżdżamy - A. Kołodziejska

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 24 Jul 2023 10:05:00 +0000

Jestem przekonana, że kojarzysz program radiowej Agnieszki Kołodziejskiej - "Polacy za granicą", a nawet jeśli nie, to z pewnością ten tytuł obił ci się o uszy.

Ciekawość świata i podróżniczo-dziennikarska dusza Kołodki sprawiły, że zaczęła wgryzać się w historie naszych rodaków za granicą jeszcze głębiej.

Czy można powiedzieć, że książka "Polacy na emigracji. Dlaczego i po co wyjeżdżamy" jest kontynuacją programu "Polacy za granicą"? - Można, choć będzie to spore uproszczenie.

Lektura ta to kawał świetnego reportażu, który, choć podany w lekkiej formie, skłania do myślenia czy przynosi wiele odpowiedzi na nurtujące pytania, i to nie zawsze te oczywiste.

Prawdopodobnie postawiłeś//postawiłaś swoją stopę za granicami naszego kraju. Czym innym jest jednak wyjazd wakacyjny czy szybka delegacja z pracy, a czym innym wyjazd może na całe życie i związane z nim strach i stres.

Emigracja to nigdy nie był, nie jest i nie będzie temat łatwy, a motywacji wyjeżdżających osób jest tyle, ile ich samych.

Decyzja o zostawieniu miejsca, które znamy od podszewki, nawet jeśli nie do końca je lubimy, to nie jest bułka z masłem, a gotowość do rozpoczęcia nowego życia wymaga samozaparcia i odwagi.

Każdy z Polaków żyjących na emigracji ma inną historię i prawie każdym kierowały inne powody, gdy opuszczał Polskę.

Agnieszka Kołodziejska zebrała tych historii wiele, zarówno pozytywnych, jak i tych z mniej lub bardziej dramatycznym i smutnym przebiegiem. Rozmowy z bohaterami pełne są emocji, osobistych przeżyć i anegdot, które często rzucają inne światło na ludzi i miejsca.

Traktują o kulturze, zwyczajach, możliwościach, codziennych problemach, niechęci - tak, tak - innych rodaków czy poczuciu bezpieczeństwa w danym kraju. A warto przy tym nadmienić, że Polacy emigrowali i emigrują nie tylko do państw z nami sąsiadujących, ale są rozsiani po całym świecie.

Reportaż Kołodki jest dla każdego - dla zainteresowanych wyjazdem, dla interesujących się historiami innych, dla rodzin czy przyjaciół tych, którzy opuścili nasz kraj z różnych przyczyn.

Przeczytaj, a przytoczone w książce rozmowy sprawią, że inaczej spojrzysz na emigracyjny świat i zagranicę, która jawi się nie tylko jako odskocznia i cel urlopowy.

[Tekst zawiera link afiliacyjny]

Park Mużakowski - Urokliwe miejsce polsko-niemieckiego pogranicza

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 03 Jul 2023 08:41:00 +0000

Polsko-niemieckie pogranicze jest prawdziwą kopalnią atrakcji. Zarówno tych turystycznych, jak i typowo przyrodniczych.

Tym razem zapraszam na wycieczkę do Parku Mużakowskiego, leżącego na obu brzegach granicznej rzeki - Nysy Łużyckiej. Proponuję połączyć ten wypad z wizytą na pobliskiej Ścieżce Geoturystycznej "Dawnej Kopalni Babina".

Park Mużakowski & Zamek Muskauer Schloss - Łęknica, Bad Muskau - na spacer, na rower, na piknik

Wybierając województwo lubuskie na dłuższe i krótsze wojaże, znajdziemy miejsca bardzo urokliwe, z dala od zgiełku, gdzie spokojnie pospacerujemy, zrelaksujemy się w cieniu drzew na kocu z książką czy objedziemy okolicę na rowerze.

Park Mużakowski (niem. Muskauer Park, Park von Muskau lub Fürst-Pückler-Park) wpisuje się w tę wyliczankę idealnie 😊

Jego powierzchnia po obu stronach rzeki Nysy Łużyckiej wynosi 728 ha, z czego po polskiej stronie leży 522 ha całego parkowego założenia. Centralna część parku, z reprezentacyjnymi zabudowaniami znajduje się po zachodniej stronie rzeki, na terenie Niemiec, w miejscowości Bad Muskau (Mużaków).

Warto podkreślić, że Park Mużakowski leży w granicach Parku Krajobrazowego "Łuk Mużakowa" oraz Geoparku "Łuk Mużakowa" (niem. Muskauer Faltenbogen), a ze względu na swoje przyrodnicze walory, w roku 2004, jako park transgraniczny, został wpisany na listę UNESCO. W tym samym roku polska część parku została uznana pomnikiem historii. Jest przy tym największym parkiem w stylu angielskim na terenie Polski i Niemiec.

Pomysłodawcą i fundatorem parku był książę Herman von Pückler-Muskau, który zakochany w parkach i krajobrazach Anglii, zapragnął mieć u siebie taką sielską oazę. Marzenie spełnił i tym sposobem w latach 1815-1844 założył nad Nysą Łużycką własny ogród, z wybranymi przez siebie i miejscowymi roślinami. Miał rozmach - trzeba to przyznać.

Na terenie Parku Mużakowskiego, zarówno po stronie niemieckiej, jak i polskiej, znajduje się wiele ciekawych miejsc i zaułków. Przepiękne mosty (m.in. książęcy, angielski czy podwójny), wiadukty, cieniste wąwozy (np. ścieżka Sary), malownicze wzgórza, wiele punktów widokowych.

Najbardziej charakterystycznym punktem parku jest jednak budynek Nowego Zamku - Schloss Muskau. Nie jest to jedyna budowla parkowa. Cały kompleks zespołu pałacowego Muskau składa się z kilku budynków, które są rozmieszczone w różnych miejscach Parku Mużakowskiego. Dlatego właśnie warto objechać sobie ten teren rowerem 😊

Parkowy kompleks zabudowań składa się m.in. ze wspomnianego już Nowego Zamku, a także Starego Zamku, pałacu ogrodowego, stajni czy oranżerii.

Na przestrzeni lat budynki przebudowywano i modyfikowano. Dawniej pełniły funkcje bezpieczeństwa, służyły jako siedziby administracyjne, reprezentacyjne i oczywiście mieszkalne.

Park Mużakowski - Zwiedzanie

Park można zwiedzać bezpłatnie przez cały rok, pieszo lub rowerem.

Na miejscu można wykupić przejazd konną bryczką, a nawet tematyczny spacer z przewodnikiem, botanikiem lub leśnikiem, co z pewnością pozwoli na jeszcze lepsze poznanie okolicy i roślinności.

Jeśli więc szukasz pięknych, leśnych zakątków, interesujesz się historią, lubisz spacery po parkach i cieszyć oczy ciekawą architekturą, koniecznie zaplanuj wizytę w Parku Mużakowskim. To świetny pomysł na niespieszną wycieczkę 😊

Ścieżka Geoturystyczna "Dawna Kopalnia Babina" - Miejsce idealne na spacer i rower

noreply@blogger.com (Karola) — Mon, 26 Jun 2023 12:09:00 +0000

Województwo lubuskie, jak i wiele innych zakątków naszego kraju, zachwyca przyrodą, zielenią lasów, bogactwem kulturowym i niezliczonymi zabytkami. Wybierając się w ten rejon Polski, nie będziesz cierpieć na nudę 😊

Jeśli należysz do grona osób, które lubią spędzać czas na świeżym powietrzu, proponuję ci wycieczkę do Parku Krajobrazowego "Łuk Mużakowa", który skrywa nie lada atrakcję - Geoturystyczną ścieżkę na terenie dawnej kopalni "Babina", której zakątki poznasz zarówno podczas wycieczki pieszej, jak i rowerowej. Wybór należy do ciebie 😊 Wybierz się do świata "kolorowych jeziorek".

Ścieżka Geoturystyczna "Dawna Kopalnia Babina" - Park Krajobrazowy "Łuk Mużakowa"

Na terenie dawnej kopalni węgla brunatnego i iłów ceramicznych znajduje się świetnie przystosowana do ruchu turystycznego ścieżka, którą pokonasz pieszo, rowerem, a nawet z wózkiem dziecięcym.

Podczas wycieczki zachwycisz się niecodziennym krajobrazem, dowiesz co nieco z licznych tablic informacyjnych, a także odpoczniesz w przystosowanych do tego miejscach z wiatami, stolikami i ławeczkami, idealnymi na piknik lub drugie śniadanie. To miejsce idealne, z dala od tłumów i zgiełku. Szczególnie, gdy wybierzesz się tam w tygodniu.

Poprowadzona ścieżka geoturystyczna jest jedną z wielu na terenie transgranicznego Geoparku UNESCO Łuk Mużakowa.

Na terenie parku zobaczysz zarówno krajobraz polodowcowy, jak i miejsca pogórnicze, związane z tamtejszym przemysłem wydobywczym.

Podziemne wyrobiska kopalni sięgały do maksymalnej głębokości 60 metrów poniżej powierzchni okolicznego terenu. Po zakończeniu wydobycia węgla, komory i korytarze likwidowano poprzez usuwanie ich obudowy, wsporników czy stempli. Na skutek tych działań puste przestrzenie uległy zawaleniu, a na powierzchni powstały zagłębienia - tak zwane niecki zapadliskowe, które z biegiem czasu wypełniły wody opadowe.

W ten sposób powstał teren z malowniczymi jeziorami o zachwycających, skrzących się w słońcu barwach, za których odcień odpowiadają rozpuszczone w wodzie związki i pierwiastki chemiczne.

Iły i piaski kwarcowe zabarwiły wody na turkusowo i bajecznie wręcz szmaragdowo, węgiel brunatny oddał wodom barwę brunatno-czerwoną.

Przy największym zbiorniku, "wyrobisku łuska C" - Afryka (nazwa ze względu na jego kształt) - stoi 29.5m, drewniana, zbudowana z drewna modrzewiowego, wieża widokowa z dwoma tarasami widokowymi, skąd, po pokonaniu 120 stopni i przy dobrej pogodzie, wypatrzymy nawet karkonoską Śnieżkę 😊

W granicach moreny Łuku Mużakowa znajduje się ponad 300 kolorowych i mocno zakwaszonych jezior o dużym stężeniu związków żelaza (np. pirytu) o łącznej powierzchni ok. 770 ha.

Całości dopełniają pagórki, skarpy, różnorakie nasypy i pozostałości po kopalnianych zabudowaniach.

Jeśli zechcesz odwiedzić to miejsce - a w to nie wątpię - kieruj się do miejscowości Łęknica lub Nowe Czaple, gdzie bezpłatnie, tuż przed wejściem na ścieżkę wygodnie zaparkujesz samochód.

Wycieczkę proponuję ci jednak rozszerzyć o wizytę w pobliskim Parku Mużakowskim, będącym prawdziwą perełką polsko-niemieckiego pogranicza i zachęcającego do aktywnego wypoczynku i poznawania historii tego obszaru. Naprawdę warto!

GÓRY IZERSKIE: Wycieczka rowerowa przez Dolinę Izery

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 16 Jun 2023 12:42:00 +0000

Góry Izerskie to miejsce sprzyjające aktywnościom na łonie natury. Gęsta siatka szlaków turystycznych wespół z trasami rowerowymi zachęca do wędrówek i wycieczek na dwóch kółkach.

Tym razem - dla odmiany - przychodzę z propozycją wycieczki rowerowej trasą Doliny Izery, która będzie idealna dla każdego, również dla osób, które wybierają się rowerem w góry pierwszy raz.

Gotowi? - No to pakujemy kask, przekąski, picie i coś ciepłego/przeciwdeszczowego w zależności od przewidywanej aury i ruszamy 😊

Dolina Izery - Trasa: Polana Jakuszycka - Rozdroże pod Cichą Równią - Jarzębcza Polana - Zielona Budka - Chatka Górzystów - Kralovský most - Jizerka - Kralovský most - Stacja turystyczna Orle - Rozdroże pod Działem Izerskim - Polana Jakuszycka

Trasa ma nieco ponad 40 kilometrów, wraca do punktu startu, a po drodze można ją jeszcze trochę modyfikować - skracać bądź wydłużać w razie potrzeby czy chęci 😊 Chcąc się trzymać głównej trasy, musisz jechać według oznaczeń nr 13 oraz wokół Koziego Grzbietu i Tkackiej Góry - 13A.

Startujemy z Polany Jakuszyckiej i w zasadzie od razu po przekroczeniu torowiska czeka na nas podjazd - akurat na rozgrzewkę 😊 Choć w głowie może pojawić się pytanie - Ale jak to?! Od razu pod górę?! 😂

Zanim jednak zdążysz się zasapać, szlak się wypłaszczy i zacznie prowadzić cię wygodnymi leśnymi ścieżkami Górnego Duktu, którymi dotrzesz do Rozdroża pod Cichą Równią. Mało tego, po kilkunastu minutach jazdy czeka cię przyjemny zjazd, którym dotrzesz do Ceglanej Drogi. Docenisz tutaj rower, bo to jeden z takich odcinków, na których podczas łaziorek narzeka się, że się strasznie dłużą 😉

Większość wycieczki upływa właśnie w takim leśnym klimacie, poprzetykanym podjazdami i zjazdami. Mniej lub bardziej kamienistymi, szutrowymi drogami i to wszystko w towarzystwie rozległych torfowisk, izerskich hal, szemrzących potoków i rzeki Izery.

Na uwagę zasługuje fakt, że graniczny odcinek Izery to jedyna rzeka w Sudetach, która zachowała swój naturalny charakter, niezaburzony przez budowle hydrologiczne.

Na obszarze torfowisk, przez które przebiega szlak, utworzono w roku 2007 Rezerwat "Torfowiska Doliny Izery" o powierzchni 529,36 ha, z czego torfowiska zajmują około 234 ha.

Do tej pory na tym obszarze zidentyfikowano 110 gatunków roślin, z których większość należy do gatunków rzadkich lub bardzo rzadkich i ginących, m.in. brzoza karłowata, bażyna obupłciowa, bagnica torfowa, bażyna czarna, turzyca bagienna.

W dolinie, szczególnie po czeskiej stronie, znajdziesz też malownicze wioski, gdzie zachowały się tradycyjne stare chałupy czy przydrożne kapliczki.

Dolina Izery, jak i całe Góry Izerskie zresztą, to doskonałe miejsce dla osób szukających spokoju i ucieczki od miejskiego zgiełku. A jeśli wybierzesz się tam poza szczytem sezonu, a na pewno poza weekendem, będziesz mieć te tereny praktycznie na wyłączność 😊

Jeśli więc szukasz miejsca, gdzie rozpoczniesz przygodę rowerową na górskich ścieżkach, Izery będą strzałem w dziesiątkę. Nie zawiedziesz się!

ALPY: Najwyższy wodospad w Tyrolu, czyli Stuibenfall w Umhausen. Możliwość przejścia via ferratą!

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 17 May 2023 11:10:00 +0000

Choć wielu kojarzy Alpy przede wszystkim z zimowym wypoczynkiem i narciarsko-snowboardowym szaleństwem, to nie można odmówić tym górom tego, że każdy entuzjasta aktywnego spędzania wolnego czasu i obcowania z naturą znajdzie w nich coś dla siebie i to niezależnie od pory roku.

Wędrówki, wspinaczka, via ferraty, rowery, sporty wodne, wąwozy czy ciekawe regionalne muzea sprawiają, że nie ma czasu na nudę. A to wszystko w oprawie z pocztówkowych i sielskich krajobrazów usianych urokliwymi wioskami czy miasteczkami i poprzecinanych krystalicznymi rzekami, jeziorami i wodospadami, które chce się chłonąć wszystkimi zmysłami, i obok których ciężko przejść obojętnie.

Tym razem wybierzemy się do Doliny Ötztal, sąsiadującej ze Stubaital, aby zobaczyć najwyższy wodospad w Tyrolu - Stuibenfall w miejscowości Umhausen.

Najwyższy wodospad w Tyrolu - Stuibenfall w Umhausen, Ötztal

Wysoki na 159 metrów wodospad Stuibenfall to czysta potęga natury na wyciągnięcie ręki, z którą możemy obcować dzięki specjalnie wytyczonej ścieżce, składającej się z około 700 stopni, 80 metrowego wiszącego mostu oraz platform widokowych rozmieszczonych na różnych wysokościach trasy.

A to wszystko w otoczeniu wyjątkowej alpejskiej roślinności i widm tęczowych kolorów wyczarowanych ze słoneczno-wodnej mieszanki 😍

Idealne miejsc, by zaznać orzeźwienia i ochłody w upalny, letni dzień, a to za sprawą wszechobecnego wodnego aerozolu, mającego również pozytywny wpływ na układ oddechowy (mój alergiczny nos potwierdza 😍). A według badań Prywatnego Uniwersytetu Medycznego Paracelsus w Salzburgu takie regularne wodospadowe sesje inhalacyjne mogą znacząco poprawić funkcjonowanie płuc u chorych na astmę.

A skąd w ogóle ten wodospad w tym miejscu? - Być może zapytasz, więc spieszę z odpowiedzią 😊

Wszystko zaczęło się dawno temu, jakieś 10 tysięcy lat wstecz, kiedy potężne lodowce wycofały się z doliny, zostawiając krajobraz mało przyjazny, surowy, wręcz niebezpieczny, pełen luźnych skał, głazów i postrzępionych górskich zboczy.

Następnie, na skutek topnienia wiecznej zmarzliny dwie trzecie góry runęło w dół doliny, tarasując przepływ potoku 'Horlachtal'.

Woda znalazła więc sobie inną drogę w dolinę, spadając z wysokich skalnych stopni i tworząc malownicze kaskady najwyższego tyrolskiego wodospadu - Stuibenfall.

Via ferrata przy wodospadzie Stuibenfall

Wodospad Stuibenfall to atrakcja nie tylko dla zwykłych turystów i piechurów, ale również dla tych bardziej usportowionych zapaleńców, którzy lubią, gdy serducho zaczyna bić im szybciej nie tylko za sprawą porannej kawy 😉

Bezpośrednio przy spadających wodnych kaskadach poprowadzono via ferratę o długości 450 metrów. Droga jest dobrze ubezpieczona, a dolny i środkowy odcinek określane są jako średnio trudne.

Przed naturalnym skalnym mostkiem wspinacze mają możliwość przekroczenia wodospadu na rozpiętej nad nim stalowej linie.

Via ferratę mogę też pokonać dzieci od 10 roku życia i mające powyżej 140 cm wzrostu. Przygoda dla aktywnej rodziny jak znalazł 😊

Wodospad Stuibenfall w Umhausen, Ötztal - Jak dojść? Gdzie zaparkować?

Do wodospadu można dostać się zarówno z dołu, jak i z góry.

Startując z dołu, parkujemy na parkingu Bischoffsplatz w Umhausen, w pobliżu Ötzi-Dorf i Greifvogelparku (również polecam wizytę w tych miejscach) i ruszamy przed siebie szeroką ścieżką, którą dotrzemy do stóp wodospadu.

Spacer tą ścieżką zajmuje około godziny, a trasa nadaje się również do przejścia z wózkiem dziecięcym.

Dalej wózkiem już nie przejedziesz, ale dla piechurów trasa się nie kończy i prowadzi dalej, tym razem wąskim odcinkiem, aż do metalowej konstrukcji stopni i kładek, biegnącej wzdłuż wodospadu.

Wchodzimy coraz wyżej, dochodzimy do wiszącego mostu, dzięki któremu możemy przekroczyć wodną kipiel, i możemy zmierzać dalej w kierunku Gasthofu Stuibenfall, gdzie coś na ząb na pewno się znajdzie 😋

Jeśli nie będziesz mieć ochoty na wspinaczkę po metalowych konstrukcjach lub na parkingu Bischoffsplatz nie będzie miejsca, możesz dostać się do wodospadu od góry.

W tej sytuacji samochód zostaw na parkingu Sennhof w Niederthai i przejdź szeroką leśną drogą wzdłuż potoku Horlachbach w kierunku Gasthofu Stuibenfall, skąd w prosty sposób dotrzesz do szczytu wodospadu.

Protip: Warto wybrać się do wodospadu w środę wieczorem, bowiem przez cały rok, w środy właśnie, wodospad jest podświetlany i taki świetlny spektakl trwa do północy.

Jestem przekonana, że spędzisz świetny czas w okolicy, a pomysł na wycieczkę do wodospadu zamieni się w całodzienną eskapadę połączoną z wizytą w Ötzi-Dorf i Greifvogelparku.

MORZE BAŁTYCKIE: Słowiński Park Narodowy - Wydma Czołpińska i Zatpiony Las

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 05 May 2023 08:30:00 +0000

Nad Bałtykiem jest co robić i wcale nie chodzi wyłącznie o oddawanie się czystemu plażingowi i orzeźwiającym, morskim kąpielom. Jeśli ponad zaleganie na ręczniku lub kocu cenisz sobie aktywny wypoczynek i możliwość zobaczenia czegoś ciekawego, Pomorze z pewnością dostarczy ci wrażeń zarówno estetycznych, jak i edukacyjnych.

Fantastyczne krajobrazy, niezliczone ścieżki spacerowe i rowerowe, interesujące, traktujące o regionie muzea sprawią, że swój pobyt zapamiętasz na długo, a i nie wykluczam, że zechcesz tam wrócić.

Co wybrać? Co zwiedzić? Co zobaczyć? Od czego zacząć? - Te pytania zadajesz sobie zapewne każdorazowo, planując swój wyjazd.

Tym razem przychodzę z pomysłem na przyjemną wycieczkę w Słowińskim Parku Narodowym w okolicach Czołpina, gdzie przejdziesz się na Wydmę Czołpińską oraz będziesz mieć możliwość zobaczenia na plaży pozostałości Zatopionego Lasu.

Wydma Czołpińska

Wydma Czołpińska jest drugą - obok Wydmy Łąckiej - w Słowińskim Parku Narodowym, na której wyznaczono turystyczne ścieżki, pozwalające na spacer w niecodziennych okolicznościach przyrody.

Fakt, że Wydma Czołpińska jest mniej popularna od swojej koleżanki Łąckiej, sprawia, że nawet w sezonie nie trzeba obawiać się wielkich tłumów, a poza sezonem można mieć okolice wręcz na wyłączność 😍

Spacer na wydmę zaczynamy na leśnym parkingu nieopodal Muzeum Słowińskiego Parku Narodowego. Początkowo ścieżka prowadzi szeroką, leśną drogą, miejscami przez drewniane kładki, by w końcu, po około 2 kilometrach doprowadzić nas do Wydmy Czołpińskiej.

Krajobraz, jaki ukazuje się naszym oczom, jest mieszanką bezkresnych łach piachu, piaszczystych wzniesień i miejscami kęp falujących traw.

Ścieżka doprowadza na szeroką, piaszczystą plażę.

Wrócić można tą samą drogą lub przejść plażą w lewo, następnie wejść na ścieżkę prowadzącą do Latarni Morskiej Czołpino i stamtąd wrócić na leśny parking.

Zatopiony Las koło Czołpina

Dawno, dawno temu - możemy mówić w tym przypadku o kilku tysiącach lat, na terenie m.in. dzisiejszej plaży między nadmorskimi miejscowościami - Rowami a Czołpinem rosła dębowo-bukowa puszcza. Zdania są podzielone, czy została spalona, czy wykarczowana przez ówczesnych miejscowych. Faktem jest, że jej pozostałości - resztki konarów i pni drzew w końcu zostały pochłonięte przez bałtyckie wody i tak konserwowane przez słoną wodę i zasypywane przez nanoszone zwał piasku trwały przez lata w ukryciu.

Kilka lat temu, po bardzo silnym sztormie, jaki nawiedził ten teren, morze odsłoniło to, co kiedyś zabrało i tym sposobem na szerokiej plaży z mięciutkim piaskiem "wyrosły" prastare pnie drzew, sprawiając, że okolica jawi się, jakby była z innego świata.

To tylko kilka sczerniałych konarów, ktoś powie - nic nadzwyczajnego. Te drzewne kikuty to jednak dowód na to, jak morze "pracuje" i jak bardzo na przestrzeni lat zmienia się linia brzegowa, a sam Bałtyk z roku na rok coraz bardziej wgryza się polskie wybrzeże, zabierając od 15 cm do nawet metra plaży.

"Zatopiony las" na razie się trzyma, nie znamy jednak dnia, ani godziny, kiedy rozszalały sztormem Bałtyk pochłonie go ponownie lub stare pnie pozbawione konserwacji i nieustannie narażone na kontakt z niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi po prostu się rozpadną.

Zatopiony Las & Wydma Czołpińska - Jak dojechać?

Wydma Czołpińska, jak sama nazwa wskazuje, leży w bliskiej odległości od miejscowości Czołpino, na zachód od Łeby. Można wyruszyć z Łeby plażą, ale wiąże się to z mozolnym ponad 20 kilometrowym marszem w jedną stronę, szkoda więc tracić na to czas i siły.

Najwygodniej podjechać do Smołdzińskiego Lasu, gdzie znajdują się dwa parkingi - Parking Czołpino leśny oraz Parking Czołpino Jednostka Wojskowa.

Z parkingu leśnego najłatwiej dostać się na Wydmę Czołpińską oraz do latarni morskiej. Z parkingu przy jednostce wojskowej najlepiej ruszyć, gdy planujemy dojść do Zatopionego Lasu.

Nieważne, co wybierzesz - wizytę na wydmie, w Zatopionym Lesie czy po prostu spacer po przepięknej, szerokiej, wręcz dzikiej w tej okolicy plaży - masz gwarancję wspaniale spędzonego dnia w bliskim kontakcie z przyrodą.

MORZE BAŁTYCKIE: Słowiński Park Narodowy & Ruchome wydmy - Wydma Łącka koło Łeby

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 21 Apr 2023 08:17:00 +0000

Pomorze zachwyca, a nadbałtyckie krajobrazy skradły już serca wielu osób, które wracają na północ naszego kraju, by ciągle odkrywać kolejne urokliwe zakątki.

I choć w szczycie letniego sezonu wielu dopada ból głowy za sprawą kolorowego parawaningu i tłumów przetaczających się przed nadmorskie plaże i miejscowości, to przed- i posezonowo miejsca zmieniają się nie do poznania.

Tym razem proponuję ci wycieczkę w bliskich okolicach Łeby. Wybierzemy się na Wydmę Łącką - jedną z ruchomych wydm w Słowińskim Parku Narodowym - miejsce nazywane przez niektórych polską Saharą. Brzmi ciekawie, prawda? A zapewniam cię, że będzie też pięknie 😊 Ruszajmy!

Ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym - Wydma Łącka koło Łeby

Ruchome wydmy znajdują się na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, leżą na Mierzei Łebskiej pomiędzy Bałtykiem, a Jeziorem Łebsko.

Ich "ruchoma" nazwa spowodowana jest faktem, że przemieszczają się na skutek wiejących zachodnich wiatrów. W tym miejscu warto zaznaczyć, że do ruchu piaskowych mas wystarcza wiatr wiejący z prędkością 18 km/h.

Wydmy wędrują na wschód z prędkością kilku (do 10) metrów rocznie, zasypując - ziarenko po ziarenku - sąsiadujące lasy oraz Jezioro Łebsko.

Okolice Łeby to największy wydmowy obszar o powierzchni około 500 hektarów, który na skutek wydmowych wędrówek stale się powiększa.

Najwyższym punktem, osiągającym nawet 42 metry wysokości (w zależności od pory roku i siły wiejących wiatrów) jest Łącka Góra, czyli kulminacyjny punkt na Wydmie Łąckiej, która swoją nazwę zawdzięcza zdarzeniu z przeszłości, kiedy to tamtejsze ruchome piaski zasypały wieś o nazwie Łączka.

Warto wdrapać się na ten nadmorski pagór, by móc podziwiać panoramę przecudnej urody, obejmującą Bałtyk, Jezioro Łebsko i oczywiście nieskończone wręcz, ciągnące się po horyzont połacie piachu 😍

Dla ruchu turystycznego udostępniono niewielki fragment tego wydmowego krajobrazu, a dostępne ścieżki wyznaczają poręcze z grubego sznura.

Przypomnę tylko, że schodzenie z wyznaczonej trasy, ze względu na teren ochrony ścisłej, jest surowo zabronione! Nie łazimy więc tam, gdzie nie powinniśmy, nie zrywamy roślin, nie płoszymy napotkanych zwierząt.

Wydma Łącka i Słowiński Park Narodowy - Jak się dostać? Ile kosztuje wstęp?

Będąc w Łebie, grzechem byłoby nie odwiedzić tego przepięknego zakątka. Tym bardziej że dostać się tam można stosunkowo łatwo.

Aby dotrzeć do Wydmy Łąckiej musimy udać się z Łeby do pobliskiej miejscowości Rąbka, skąd na ruchome wydmy prowadzi szlak, mijający po drodze również Muzeum Wyrzutni Rakiet (przed sezonem nieczynne).

Z Łeby do Rąbki dotrzesz piechotą, własnym samochodem (na miejscu znajduje się spory parking, ale w sezonie zapewne lepiej być tam wcześniej niż później 😉), meleksem lub rowerem (w Łebie i okolicach znajdziesz w sezonie kilka wypożyczalni).

W Rąbce przekraczamy bramy Słowińskiego Parku Narodowego. To też miejsce na uiszczenie opłaty (w okresie od 1 maja do 30 września; aktualnie: 8 zł za bilet dla osoby dorosłej, 4 zł za bilet ulgowy /uczniowie, studenci, emeryci i renciści, osoby niepełnosprawne z opiekunem/).

Słowiński Park Narodowy jest rejonem nie tylko pięknym, ale też ciekawym ze względu na bogactwo i zróżnicowanie flory i fauny.

Poznawanie tego wspaniałego miejsca umożliwia 170km siatka szlaków turystycznych, ścieżek edukacyjnych oraz rowerowych. Kontakt z przyrodą jest na wyciągnięcie ręki, a co ważne, można z nią obcować tak, by jej nie szkodzić i jej nie niszczyć. A to wszystko za sprawą licznych wież i platform widokowych czy pomostów, będących doskonałymi punktami obserwacyjnymi.

Przy odrobinie szczęścia dojrzysz nad głową szybującego orła bielika, kormorany nad brzegiem jeziora, a przy plaży, pośród traw niewielką sieweczkę obrożną.

Jeśli piękne krajobrazy i obcowanie z naturą z dala od zgiełku wywołują u ciebie szybsze bicie serca, koniecznie wybierz się nad Bałtyk przed sezonem. Nie pożałujesz!

ALPY: Niederer & Hoher Burgstall, czyli jednodniowa wycieczka na dwa szczyty. W pakiecie widok na lodowiec.

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 05 Apr 2023 07:30:00 +0000

Alpy nigdy nie zawodzą. Niezależnie od pory roku. Zimą nieustannie kuszą amatorów białego szaleństwa, a latem, jesienią, czy późną wiosną gęstą siatką szlaków pieszych przyciągają spragnionych wędrówek turystów.

A to wszystko oczywiście w obłędnych okolicznościach przyrody, pośród górskich łąk, potarganych grani, szemrzących potoków, huku wodospadów i skrzących się w słońcu jezior, z możliwością obcowania z lodowcami czy wizytą w jaskini lodowej.

Masz w planach urlop w Alpach? - Dobrze się składa, bo przychodzę z kolejnym pomysłem na świetną jednodniową wycieczkę w rejonie Doliny Sztubai (niem. Stubaital).

Tym razem naszym celem będzie wyjątkowo widokowy szlak na dwa szczyty - Niederer Burgstall /2436 m n.p.m./ oraz Hoher Burgstall /2611 m n.p.m./.

W tym miejscu dodam od razu, że Hoher Burgstall, podobnie jak Serles czy Elferspitze, wchodzi w skład sztubajskiej siódemki - Seven Summits, więc tym bardziej warto uwzględnić ten szczyt w swoich planach 😊

Szlak na Niederer Burgstall i Hoher Burgstall - Fulpmes, Stubaital

Wycieczkę rozpoczynamy na Przełęczy Kreuzjoch /2105 m n.p.m./, gdzie dotrzesz wygodnie dzięki kolejce kondolowej Kreuzjochbahn. I tutaj od razu mała, ale warta dużo euro uwaga:

W Dolinie Sztubai (niem. Stubaital), jak i w wielu innych regionach, nocując w obiektach partnerskich, otrzymujemy w sezonie letnim kartę gościa, w tym przypadku Stubai Super Card, dzięki której już bez dodatkowych opłat korzystamy m.in. z działających kolejek/wyciągów czy przejazdów autobusami. Warto mieć to na uwadze, wybierając nocleg.

Poranek, a właściwie wczesne przedpołudnie jest jeszcze dość rześkie, a to za sprawą padającego w nocy deszczu. Z każdą kolejną chwilą jednak słońce dochodzi do głosu i coraz cieplejsze powietrze wprawia w ruch leniwie unoszącą się warstewkę mgieł. Dzieje się prawdziwa magia, gdy raz po raz zza tej kurtyny wyłaniają się coraz śmielej sielskie, alpejskie widoki. Od razu staje się jasne, dlaczego ten odcinek szlaku nosi nazwę - Panoramaweg 😍 Nie sposób przejść obok takich obrazków obojętnie. Zatrzymujemy się wręcz co krok, by podziwiać i robić zdjęcia, wiedząc jednocześnie, że planowany czas wędrówki przekroczymy z nawiązką. Kto by się tym jednak przejmował 😁

W takich okolicznościach przyrody - z kosówką smyrającą po łydkach i słońcem świecącym prosto w twarz - docieramy do rozwidlenia ścieżek, gdzie skręcamy w prawo i zaczynamy piąć się na przełęcz Sennjoch /2190 m n.p.m./

Odcinek nie jest długi, ale rozkręcający się upał szybko weryfikuje nasze tempo. To też ten moment pierwszej większej zadyszki, kiedy zawsze sobie myślę - na ciul mi to było, po co się tak męczyć 😂

Na przełęczy wkraczamy na odcinek wysokogórskiego szlaku długodystansowego - Stubaier Höherweg. Idziemy nim zaledwie kawałek, by wkrótce odbić na podejście (I że niby znowu sapię jak stara lokomotywa? - Nie potwierdzam, nie zaprzeczam 😂) na szczyt Niederer Burgstall.

W nagrodę pierwsza dłuższa przerwa na jedzonko. Na szczycie miejsca jest sporo, więc spokojnie można przysiąść na trawie i być częścią tego cudownego krajobrazu. Aparat za to działa na pełnych obrotach, a dźwięk migawki przypomina o rejestrowanych na karcie pamięci zdjęciach.

Dość już tego siedzenia, pora ruszać dalej i wkopytkować jeszcze wyżej. Kolejne metry same się nie zrobią, a Hoher Burgstall czeka, prezentując się z perspektywy swojego niższego sąsiada całkiem zachęcająco.

Przy okazji mała ciekawostka - Hoher Burgstall był pierwszym alpejskim szczytem, na jaki wszedł Sir Edmund Hilary na cztery lata przed zdobyciem Everestu.

Przyszła pora, by opuścić całkiem wygodną ścieżkę i wejść na szlak iście alpejski, skalisty, prawdziwie wysokogórski. Miejscami stromy, nieoczywisty, ubezpieczony stalową liną, bez której niekiedy byłoby ciężko. Raz po raz wspieramy się dłońmi o skały, szukamy wygodniejszej pozycji dla stóp, a czasem uprawiamy - no dobra, ja uprawiam - wygibasy, gdy nogi zdają się być ciut za krótkie, by sięgnąć nimi do upatrzonego miejsca. Lubię jednak ten stan. I to bardzo! Satysfakcja i radocha po wgramoleniu się na szczyt jest zawsze olbrzymia.

Na szczycie miejsca nie ma za wiele, ale można spokojnie sobie przycupnąć na małą kanapko-piciu-przerwę i kontemplowanie widoku, który jest niczym nieograniczony 😍

Zejście ze szczytu do rozwidlenia ze Stubaier Höherweg to najgorszy punkt wycieczki, o czym świadczy stromizna i brak chęci współpracy ze strony coraz bardziej bolących kolan. Mogę iść w górę, sapać, ile wlezie, ale zejścia to nigdy nie było moje ulubione zajęcie 😂

W dole, całkiem niedaleko, widać schronisko Starkenburger Hütte. Nie jest ono naszym celem, więc nie zapuszczamy się niżej, a kierujemy w stronę punktu widokowego Naturschauplatz Gletscherblick.

Naturschauplatz Gletscherblick - Widok na lodowiec

Według miejscowych ten punkt widokowy - nomen omen Gletscherblick - uchodzi za najpiękniejszy w całej Dolinie Stubai. Porównania zbyt wielkiego nie mam, więc kłócić się nie będę. Tym bardziej że miejsce jest naprawdę piękne i można tam dotrzeć spokojnym spacerem, odpuszczając zupełnie wizytę na szczytach Niederer i Hoher Burgstall. Widzisz! Nie zawsze trzeba się nasapać, by dojść w ciekawe miejsce. Korzystaj więc!

Stojąc na tym punkcie widokowym, ma się wrażenie, że stoimy w samym sercu alpejskiego świata, otoczeni przez wysokie szczyty, z bezkresną panoramą wokół i widocznymi polami lodowcowymi.

Patrząc na wschód z pewnością dostrzeżesz kolejny ze sztubajskiej siódemki - Habicht i prawie sięgający jego szczytu lodowiec Mischbachferner. Na południu wznoszą się Zuckerhütl, Wilder Freiger oraz Wilder Pfaff. Na zboczach Zuckerhütl rozciąga się Sulzenauferner - największy lodowiec w Alpach Sztubajskich. Widok przy dobrej pogodzie jest naprawdę niesamowity 😍

Po wchłonięciu solidnej porcji lodowcowego widoku, niespiesznie ruszamy w drogę powrotną w kierunku przełęczy Sennjoch, skąd na przełęcz Kreuzjoch zejdziemy drugim fragmentem drogi panoramicznej - Panoramaweg.

To była jedna z tych wędrówek, podczas której każdy jej element stanowił o wspaniałości całości, pozwalając nam cieszyć się cudownym dniem w miejscu, które trafiło na listę naszych ulubieńców.

Wycieczkę możesz również uzupełnić wizytą na punkcie widokowym Stubaiblick, do którego dotrzesz w około 15 minut z przełęczy Kreuzjoch lub też podejść do punktu nad przełęczą zwieńczonego krzyżem. Możesz też wysiąść na pośredniej stacji kolejki i udać się nad jezioro Panoramasee.

To jednak żaden mus, by pójść wszędzie jednego dnia 😊 Tylko od ciebie zależy, jak zechcesz spożytkować swój czas - na całodniowej wycieczce czy może tylko na zaliczeniu co lepszych punktów widokowych i kontemplowaniu okolicy, zalegając na leżaku i podziwiając paralotniarzy wznoszących się nad Doliną Stubai.

W końcu to ma być twój urlop. Cokolwiek jednak nie postanowisz, nie zawiedziesz się 😊

ALPY: Wilde Wasser Weg, czyli wodospady Ruetz, Grawa i Langetaler na szlaku dzikiej rzeki

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 17 Mar 2023 08:00:00 +0000

Alpejskie szlaki są nie lada gratką dla miłośników wędrówek, wysokogórskiej wspinaczki czy po prostu osób, które kochają spędzać czas na łonie natury, chłonąc wszystkimi zmysłami to, co ma do zaoferowania.

Alpy to nie tylko poszarpane granie i via ferraty, ale również urzekające swą siłą i pięknem wodospady oraz krystaliczne jeziora, w których przeglądają się górujące nad nimi szczyty. Na każdym kroku towarzyszą nam pocztówkowe wręcz obrazki 😍 Szczególnie przy sprzyjającej pogodzie.

Co jednak w przypadku, gdy aura nie chce współpracować? Co robić, gdy nad głową kłębią się ciemne chmury, a przez okolicę bliższą i dalszą raz po raz przetaczają się burzowe pomruki i wyjście w wyższe partie gór nie wchodzi w grę? Czy czeka cię stracony dzień? Niekoniecznie 😊

Różnorodność alpejskich atrakcji sprawia bowiem, że każdego dnia znajdziemy sobie ciekawe zajęcie lub miejsce do odwiedzenia.

Tym razem przychodzę z propozycją szlaku, na którego znaczną część (poza odcinkiem wychodzącym wyżej) można się wybrać przy mniej stabilnej pogodzie. Co to za szlak? - Zapewne zapytasz.

Tym razem zapraszam na Szlak Dzikiej Rzeki (Wilde Wasser Weg) w tyrolskiej dolinie Stubaital.

Szlak Dzikiej Rzeki - Wilde Wasser Weg

Idealny przy niepewnej pogodzie oraz w upalne dni, kiedy szukamy wytchnienia. To prawdziwa perełka wcięta w dolinę, pozwalająca poznawać naturę w jej różnorodnych formach.

Szlak wije się w dolinie wąwozem/kataraktą Ruetz, mija bacówki z przepysznym lokalnym jedzeniem, gdzie nabierzesz sił przed dalszą wędrówką lub po prostu odpoczniesz, a w końcu stopniowo pnie się dalej, prowadząc piechurów aż do lodowca Sulzenauferner.

Szlak powstał z myślą o edukacji ekologicznej i poprowadzono go tak, by komponował się z otaczającym go krajobrazem naprawdę mało inwazyjnie. Wszystko zdaje się tam ze sobą współgrać.

Podzielono go na trzy etapy, które można przejść wedle upodobań lub wybrać się na całodzienną wycieczkę, odwiedzając wszystkie najważniejsze punkty na szlaku. Małym minusem jest to, że nie da się go zapętlić i trzeba wracać swoimi śladami.

Katarakta Ruetz

Ścieżka rozpoczyna się przy Arenie Dzikiej Rzeki (Wilde Wasser Arena) obok kamieniołomu w miejscowości Ranalt nad brzegiem rzeki Ruetz (stąd nazwa katarakty/wąwozu). Prowadzi nas, wijąc się wśród skał wąwozu Ruetz, w kierunku bacówki Tschangelair Alm i w końcu aż do Wodospadu Grawa, gdzie zaczyna się drugi etap szlaku.

Już sama wizyta w wąwozie i siła potoku Ruetz, z jaką toczy swoje wody, robią niesamowite wrażenie, a dzięki przewieszonym przezeń platformom mamy możliwość przystanąć wręcz w środku żywiołu. Coś wspaniałego!

Wodospad Grawa - Grawa Wasserfall

Szeroki (tak, szeroki, a nie wysoki😉) na 85 metrów Wodospad Grawa jest najszerszym wodospadem w Alpach Wschodnich. Taka ciekawostka!

Ciężko znaleźć odpowiednie słowa, by opisać wyjątkowość tego pomnika przyrody. Powiedzieć, że jest piękny, to tak, jakby nic nie powiedzieć.

Wodospad zmienia się w zależności od pory roku i opadów deszczu, które mają wpływ na ilość wody, jaka przelewa się kaskadami po skalnych stopniach. Największą siłę prezentuje wczesnym latem, gdy zasilają go wody z topniejącego wyżej śniegu.

Polecam ci zatrzymać się tam na dłuższą chwilę i poleżeć na przygotowanych leżankach. Nie tylko po to, by podziwiać tę wodną atrakcję, ale przede wszystkim, by zaczerpnąć nieco z jej prozdrowotnych właściwości. Tak, tak!

Jak bowiem pokazały badania na uniwersytecie Paracelsus Privatuniversität Salzburg, wodospady w dolinie Stubaital różnią się między sobą działaniem prozdrowotnym.

Wodospad Grawa charakteryzuje się wysokim stężeniem nanoareozoli, które dzięki maleńkości wodnych drobinek pozytywnie wpływają na nasz układ oddechowy.

Warto więc pooddychać tam głęboko. Mój alergiczny nos był bardzo zadowolony 😍

Gdy już zakończysz swoje seanse oddechowe przy wodospadzie lub jedzeniowe w bacówce Grawa Alm, czeka dalsza część wędrówki drugim etapem szlaku.

Ścieżka pnie się, mimo serpentyn, stromo i ze względu na bliskość wodospadu jest podmokła, bywa śliska, więc kroki trzeba stawiać bardzo czujnie.

Wodospad Sulzenaufall, schronisko Sulzenauhütte i lodowiec Sulzenauferner

Im wyżej, tym krajobraz staje się bardziej zróżnicowany, naznaczony działalnością wód potoków i wodospadów. Liczne meandry, dolinki, kotły oraz widok na lodowiec. W takich okolicznościach przyrody dotrzesz do kolejnej bacówki - Sulzenaualm, skąd już blisko do następnego wodospadu Sulzenaufall. Stamtąd, ścieżką wijącą się serpentynami wśród skał, dotrzesz do schroniska Sulzenauhütte, gdzie rozpoczyna się trzeci etap Szlaku Dzikiej Rzeki.

Szlak prowadzi od schroniska aż pod lodowiec Sulzenauferner, gdzie okolica zdominowana jest przez piargi, piaszczyste dolinki aluwialne, lodowcowe młyny i miejsca wygładzone przez lodowcową działalność. A to wszystko w pobliżu powiększającego się z roku na rok polodowcowego jeziora Blaue Lacke.

Wodospad Langetaler - Langetaler Wasserfall

Wodospad Langetaler leży w zasadzie na jednej z odnóg szlaku Wilde Wasser Weg i nie jest ujęty w żadnym z etapów. Jednak jego położenie w pobliżu wąwozu Ruetz sprawia, że koniecznie trzeba zajrzeć i tam. A jak się okazuje - warto!

Dojście doń zdaje się ukryte w leśnym gąszczu, jednak ścieżka prowadząca od drogi i parkingu wręcz każe za sobą podążać.

Kawałek dalej, powyżej zalesionego górskiego zbocza czeka na nas miejsce znacznie bardziej wypłaszczone, ale otoczone - wręcz zamknięte - przez skalne ściany. Znów towarzyszy nam wijący się kamienistym korytem potok, a po kilkunastu minutach wita nas znajomy huk wody, którego nie da się pomylić z niczym innym. Przed nami Wodospad Langetaler w całej swojej okazałości. Warto było przejść się tutaj na spacer 😊

Natura ze swoją wodną siłą jest nie tylko fascynująca, ale i działa na nas kojąco, ładuje energią, wodny aerozol przy wodospadach pozwala odetchnąć naprawdę głęboko. Polecam!

Wędrówka szlakiem, gdzie życiodajna woda towarzyszy nam na każdym kroku jest cudowna. Fantastycznie jest dotrzeć do źródeł i miejsc trwających na tych terenach i kształtowanych przez wodę już od tysięcy lat. Natura to cud i artyzm w czystej postaci.

Wybierz się do austriackiej doliny Stubaital, by tego doświadczyć. Na pewno się nie zawiedziesz 😊

MASYW ŚNIEŻNIKA: Zimowa wycieczka na Śnieżnik szlakiem z Kamienicy

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 03 Mar 2023 08:12:00 +0000

Sudecki Masyw Śnieżnika ma wiele do zaoferowania outdoorowym zapaleńcom. Niezależnie od pory roku jest tam co robić, a na turystów czekają różnorodne szlaki piesze, trasy rowerowe i narciarskie - idealne na biegówki czy skitury, a także wieże widokowe, pozwalające cieszyć się przyjemnymi panoramami. O ile akurat jakaś chmura nie postanowi spowić wszystkiego po całości 😉

Tym razem przychodzę z propozycją zimowej wycieczki na Śnieżnik /1425 m n.p.m./.

Odpuścimy jednak start z Międzygórza i wyruszymy szlakiem mało popularnym, ale dzięki temu dużo spokojniejszym. Naszą wędrówkę rozpoczynamy w Kamienicy.

Plecak spakowany? - No to start, widzimy się na szlaku!

Szlak na Śnieżnik: Kamienica - Głęboka Jama - Stříbnické sedlo - Pramen Moravy - Śnieżnik

Jedziemy na sam koniec miejscowości i zatrzymujemy się na bezpłatnym parkingu leśnym, obok wiaty turystycznej. Z tego miejsca od razu wkraczamy na szlak żółty, którym będziemy zmierzać nieco ponad godzinę aż do Głębokiej Jamy.

Początkowo szlak wznosi się łagodnie i byłby wręcz spacerowy, gdyby nie rozmiękły śnieg, w którym stopy skutecznie się rozjeżdżają i potykają. Marsz zdecydowanie nie należy do miarowych i rytmicznych. Ot, takie uroki zimy. Nie zawsze trafia się na taką bajkę, jakiej doświadczyliśmy podczas wędrówki na Kalenicę.

Z każdym kolejnym krokiem jesteśmy coraz wyżej, szlak również robi się bardziej stromy, a gdy już przekroczymy potok Kamienica, ścieżka zaczyna piąć się konkretnie. Przychodzi czas na pierwszą zadyszkę, a że temperatura nie jest na minusie, to podejście nas deczko rozbiera.

Od przejścia przez potok, właściwie do samego szczytu, wspomagamy się raczkami, które idealnie się sprawdzają na takich podejściach i zejściach.

Im wyżej wchodzimy, tym otoczenie zyskuje na tajemniczości, las spowija chmuro-mgła, oblodzone świerkowe gałązki delikatnie kołysze wiatr. Takie okoliczności przyrody towarzyszą nam w bliskiej okolicy Głębokiej Jamy, gdzie robimy sobie małą przerwę na zastrzyk z bułki i batonika oraz ciepłą herbatę. Trochę nas to śnieżne podejście zmęczyło, ale - jak się okazało później - był to jedynie wstęp do śnieżnej zabawy 😆

Tutaj zmieniamy też oznakowanie szlaku i podążamy za kolorem zielonym, który prowadzi wzdłuż granicy z Czechami. Jest bardziej stromo, miejscami śnieg jest zmrożony, miejscami nawiany, wręcz kopny, gdzieniegdzie zapadamy się konkretnie. Wg mapy dojście na przełęcz Stříbnické sedlo powinna nam zająć godzinę z kilkoma minutami, jednak przez śnieżne wygibasy idziemy nieco dłużej. Ośnieżone drzewa tworzą za to bajkową scenerię 😍

Z przełęczy na szczyt to też teoretycznie około godzina kopytkowania i bez śniegu zapewne tak jest. W warunkach, jakich doświadczyliśmy na tej wycieczce, czas dojścia zdecydowanie się wydłużył. Nie ma to jak zapadać się po tyłek i nie mieć siły się wybić na krótkiej nodze, by przedzierać się dalej. 😂 Z zazdrością patrzyliśmy na osoby wędrujące na rakietach śnieżnych. Chyba trzeba w końcu poczynić jakąś inwestycję.

Chciałoby się napisać, że trudy wędrówki wynagrodziły nam widoki ze szczytowej wieży. Otóż... nie. Cóż, nie mamy szczęścia do tego szczytu.

Chmura wisiała niewzruszenie, wiatr chłostał lodowymi drobinkami po twarzy, widoczność była na jedną, w porywach na dwie tyczki.

Jedyne przebłyski słońca i błękitnego nieba czekały na nas mniej więcej na wysokości między 1000 a 1200 m n.p.m. W ogólnym rozrachunku szału nie było, ale zawsze to coś 😊

Sama wieża widokowa, dostępna dla turystów od września 2022 roku, jest 34 metrową konstrukcją, zwaną przez wielu - za sprawą swego kształtu - blenderem. Czy była potrzebna w tym miejscu? Moim zdaniem - nie, bo akurat szczyt Śnieżnika należy do tych całkiem widokowych.

Z pewnością jednak jej obecność na szczycie będzie stanowić zachętę do odwiedzenia tego miejsca dla osób, które wcześniej by się tam nie wybrały. Coś za coś - zawsze. Niemniej jednak uważam, że tereny w Masywie Śnieżnika nie potrzebują dodatkowego magnesu, by przyciągnąć lubiących góry piechurów. Tam jest pięknie. Po prostu!

Do Kamienicy wracamy tą samą trasą, masz jednak możliwość zaplanowania tam szlaku w formie pętli, więc nie ma musu, by wracać po swoich śladach.

Jak widzisz, Sudety można odkrywać bez reszty i szlak wybierać tak, by zawsze miał dla nas porcję nowości. Nuda w górach? - Nigdy!

ALPY: Schaufelspitze, Top of Tyrol i jaskinia lodowa, czyli lodowcowy zawrót głowy

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 15 Feb 2023 08:00:00 +0000

Kto raz wybierze się w Alpy, temu ciągle będzie mało. Mało sielskich widoków, krystalicznych i mieniących się w słońcu jezior, bezkresnych panoram ze szczytów, lodowców czy nieprzebranej liczby szlaków na wędrówki.

Jeśli więc należysz do grona osób, które jeszcze nie zapoznały się z pięknem i majestatem tych gór lub po prostu nie wiesz, na co się zdecydować i jaki rejon wybrać, planując kolejny pobyt, podrzucam dziś jedną z propozycji wycieczek w rejonie Doliny Sztubai (niem. Stubaital).

To jedna z tych wycieczek, podczas której każdy, absolutnie każdy, będzie miał możliwość odetchnąć świeżym powietrzem na wysokości ponad trzech tysięcy metrów nad poziomem morza, a to wszystko za sprawą kolejki, która wywozi chętnych do jednej z największych okołolodowcowych atrakcji - Top of Tyrol.

Wizytę na tej platformie widokowej proponuję uzupełnić wejściem na Schaufelspitze oraz odwiedzinami w jaskini lodowej 😊 Brzmi zachęcająco? - No to ruszamy!

Platforma widokowa Top of Tyrol

Naszą lodowcową eskapadę rozpoczynamy na parkingu przy dolnej stacji kolejki 3S Eisgratbahn, którą wyjedziemy w górę. Na stacji pośredniej nie wysiadamy, chyba że masz w planach wyjście nad Mutterberger See lub wizytę w Dresdner Hütte, ale to pomysł na inny dzień 😊

Po dotarciu do górnej stacji kolejki 3S Eisgratbahn od razu zmieniamy środek lokomocji na kolejną gondolkę - tym razem Schaufeljochbahn, którą wyjedziemy do punktu wyjścia ku dzisiejszej przygodzie.

Z górnej stacji kolejki Schaufeljochbahn na wspomnianą platformę widokową "Top of Tyrol" jest raptem kilka minut. Zalecam ci jednak, by nań nie wbiegać, a wejść spokojnie. Szczególnie jeśli będzie to jeden z twoich pierwszych dni, a może i razów, w Alpach. Niespodziewana zadyszka lub zawroty głowy nie są ci tutaj do niczego potrzebne.

Wysunięta na ponad 9 metrów poza skały, 20 tonowa konstrukcja platformy widokowej "Top of Tyrol" znajduje się na wysokości 3210 m n.p.m. i każdemu, komu niestraszne są lęk wysokości i przestrzeni, gwarantuje panoramę Alp Sztubajskich oraz bezkresne widoki na ponad setkę alpejskich trzytysięczników z dolomickimi szczytami włącznie oraz sztubajski lodowiec (niem. Stubaier Gletscher).

Rzuć okiem przez zamontowaną na platformie lunetę, by zaznajomić się z opisanymi szczytami, które dostrzeżesz. Ciesz się chwilą, oddychaj głęboko cudownym powietrzem i podziwiaj to, co jeszcze podziwiać można, czyli lodowiec, który - niestety - niknie w oczach, mimo prób chronienia go przed topnieniem za pomocą specjalnej włókniny.

Jeśli porównasz sobie aktualne zdjęcia z takimi sprzed choćby kilkunastu lat, dostrzeżesz efekt skali, z jaką postępuje degradacja środowiska i tempo znikania lodowców.

Nasyciwszy oczy widokami, gdy już opadły lodowcowe emocje, zdjęcia znalazły swoje miejsce na karcie pamięci, a herbata w tych mimo wszystko pięknych okolicznościach przyrody została wypita, ruszyliśmy dalej, w kierunku Schaufelspitze /3332 m n.p.m./

Szlak na Schaufelspitze

Gdy stoimy przy górnej stacji kolejki Schaufeljochbahn, szczyt Schaufelspitze jest po prostu na wyciągnięcie ręki i aż się prosi, by się na niego wdrapać.

Mimo że oznaczenie szlaku jest wątpliwe lub żadne, to ścieżkę prowadzącą na górę widać wyraźnie pośród skalnego rumowiska.

5 minut od górnej stacji kolejki stoi niewielka górska kapliczka (niem. Bergkapelle), bo a nuż kogoś najdzie potrzeba na chwilę zadumy, medytacji czy modlitwy. Przyznaję, że w takich okolicznościach przeżycia duchowe muszą być wyjątkowe.

Przejście spod kapliczki na szczyt zajmuje około 30 minut, zejście to kolejne 20 minut skupienia przy stawianiu kroków na miejscami luźnych skałach.

Widok ze szczytu wart jest - jak to w Alpach bywa - każdego kroku. Schaufelspitze jest niczym wyspa pośród otaczających go lodowców: Schaufelferner, Fernauferner oraz Gaißkarferner, a ty, w zależności od zastanej pogody, będziesz mieć u stóp przelewające się przez granie chmury i widok na Dolinę Sztubai. Jest mrocznie, nieco surowo, ale pięknie bez dwóch zdań 😍

Po zejściu ze szczytu, zanim głód pogna cię w kierunku obiadu w postaci tyrolskich specjałów, koniecznie zajrzyj do jaskini/groty lodowej, do której wejście znajduje się nieco poniżej górnej stacji kolejki 3S Eisgratbahn.

Jaskinia/grota lodowa na lodowcu Sztubai (niem. Stubaier Gletscher)

Jaskinia lodowa znajduje się na około 3000 m n.p.m. i zaprasza do zapuszczenia się w głąb lodowca i poznania jego tajemnic na 200 metrowej trasie turystycznej.

Nawet jeśli na co dzień nie należysz do grona entuzjastów glacjologii, a przebywanie na lodowcu kojarzy ci się wyłącznie z jazdą na nartach, wizyta w tej grocie nie będzie czasem zmarnowanym. Szczególnie, jeśli alpejskie zakątki eksplorujesz z dziećmi. Takich atrakcji nie dostarczy im żadna lekcja geografii. Warto więc skorzystać 👍

Tylko nie zapomnij o ciepłym ubraniu, bo temperatura wewnątrz lodowca jest stała i wynosi 0°C - nawet w środku lata.

Przygotowane stacje na trasie pozwolą ci zrozumieć i poznać lodowiec od środka. To najlepsza powtórka z geografii na żywo, gdzie z bliska obejrzysz to, co skrywa lodowa skorupa.

Warstwy lodowca, morena, jęzor, mleko lodowcowe, rysy, szczeliny czy zakonserwowane w lodzie elementy roślin i organizmy nie będą już miały przed tobą tajemnic. To naprawdę fascynujący spacer, który zakończysz z głową pełną ciekawostek.

A jeśli szukasz pomysłów na kolejne wycieczki w okolicach Doliny Stubaital, sprawdź Elferspitze, wejście na Serles czy przyjemny spacer na Waldraster Jöchl. Alpy zadomowią się w twoim serduchu na długo 😊

GÓRY SOWIE: Zimowy spacer na Kalenicę. Bajkowa sceneria gratis!

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 01 Feb 2023 08:00:00 +0000

Jeśli chodzi o mnogość atrakcji i możliwości na spędzanie wolnego czasu, Góry Sowie należą w tej materii bez dwóch zdań do dolnośląskiej czołówki.

Tajemnicze podziemia od lat przyciągają i intrygują miłośników historii, trasy rowerowe to bajka dla miłośników dwóch kółek, a gęsta sieć szlaków turystycznych zachęca do wędrówek i małych, i dużych niezależenie od pory roku.

Gdy dołożymy do tego możliwość przerwy w schronisku i wejście na wieżę widokową, skąd rozpościera się niczym niezmącona panorama na sudeckie pasma, plany wycieczkowe robią się same.

Tym razem proponuję ci wejście na trzeci co do wysokości szczyt w Górach Sowich - Kalenicę /964 m n.p.m./, gdzie stoi również odnowiona 20 metrowa wieża widokowa. Bo Góry Sowie to nie tylko coraz bardziej zatłoczona Wielka Sowa 😊

Szlak na Kalenicę: Przełęcz Jugowska - Zimna Polanka - Słoneczna - Kalenica - Bielawska Polana - Schronisko PTTK "Zygmuntówka" - Przełęcz Jugowska

Naszą wycieczkę rozpoczynamy na Przełęczy Jugowskiej, skąd leśną ścieżką szybko dochodzimy do szlaku czerwonego, którym będziemy maszerować około 45 minut do Zimnej Polanki.

Z Zimnej Polanki na Kalenicę, idąc przez Słoneczną mamy jakieś 30 minut, maszerując szlakiem znakowanym kolorem żółtym i czerwonym.

Warunki są idealne - delikatnie szczypiący w nos mróz i niezliczona ilość białego, skrzącego się puchu pokrywającego szlak i gałęzie drzew. Im dalej i wyżej idziemy, tym robi się piękniej 😍

Las w zimowej odsłonie jest cudowny, a szlak prowadzi nas również przez rezerwat "Bukowa Kalenica" pełen skarłowaciałego bukowego drzewostanu. Natura wie, jak oczarować.

Na szczycie Kalenicy znajduje się wiata turystyczna z miejscami do odpoczynku. Akurat, by napić się czegoś ciepłego i posilić się przed dalszą wycieczkę i wejściem na wieżę widokową. Na jej szczycie bowiem konsumpcja może być utrudniona. Wszak ciężko jeść i pić z permanentnie otwartą z zachwytu paszczą 😁

W tym miejscu mała ciekawostka - Wieża widokowa na Kalenicy powstała w roku 1933 za sprawą Towarzystwa Sowiogórskiego [niem. Eulengebirgsverein] na 50-lecie ich działalności.

Gdy już pokonamy 70 (chyba, bo nie pamiętam) metalowych stopni, czeka nas najprawdziwszy panoramiczny zawrót głowy, a jeśli mamy szczęście, to i cudowna inwersja w pakiecie.

Z wieży rozciągają się widoki m.in. na Góry Wałbrzyskie, Bardzkie, Bystrzyckie, Złote. Doskonale widać karkonoską Śnieżkę oraz Ślężę. Bajka!

Nasyciwszy oczy zimowymi panoramami, schodzimy z wieży i zmierzamy w kierunku Bielawskiej Polany. Ten leśny, równie przyjemny jak wcześniejsze odcinek pokonujemy w plus minus 20 minut. Na Bielawskiej Polanie zmieniamy szlak na niebieski, którym w ciągu około 1,5 godziny dotrzemy do Schroniska PTTK "Zygmuntówka", gdzie polecam zatrzymać się na małe co nieco. Wszak uzupełnienie kalorii, szczególnie w porze obiadowej, to bardzo ważna rzecz 😊 Powrót na Przełęcz Jugowską, gdzie stoi nasz wycieczkowóz, to raptem kilkanaście minut. Można wracać i planować coś nowego.

Jak się być może domyślasz, szlak prowadzący z Przełęczy Jugowskiej to nie jedyna możliwość wejścia na Kalenicę. Zachęcam cię więc serdecznie do pochylenia się nad mapą i pokombinowania z innymi wariantami szlaków. Możesz też wystartować na przykład z Przełęczy Woliborskiej, przechodząc przez Jagodę czy Popielak. Wszystko w twoich rękach i pomysłach.

Wiem jednak, że cokolwiek sobie zaplanujesz, Góry Sowie cię nie zawiodą - odkrywane zarówno z perspektywy raźno kopytkujących kończyn, rowerowego siodełka czy nart biegowych 😊

GÓRY IZERSKIE: Bukovec & Osada Jizerka, czyli ekspresowa wycieczka dla każdego

noreply@blogger.com (Karola) — Wed, 18 Jan 2023 08:00:00 +0000

Góry Izerskie to doskonały wybór dla wszystkich, którzy czas wolny spędzany na łonie natury lubią wycisnąć jak cytrynę. Czego tam nie ma? - Chyba tylko tłumów, po sezonie na pewno (oby jak najdłużej) 😊

Za to do wyboru mamy mnóstwo szlaków pieszych, tras rowerowych, skalnych formacji, punktów widokowych, szczytów akuratnych na krótkie spacery i miejsc takich, w których czas zdaje się, że się zatrzymał.

Tym razem proponuję ci wycieczkę na Bukovec /1005 m n.p.m./ - szczyt górujący nad senną i wielce urokliwą Osadą Jizerka. Zarzucaj plecak na plecy i ruszamy 😊

Szlak: Pod Bukovcem - Pralouka - Bukovec - Langeho památník - Pod Bukovcem

Startujemy czerwonym szlakiem z parkingu, gdzie zostawimy nasz wycieczkowóz i zmierzamy w kierunku rozejścia Pralouka, skąd będziemy podążać szlakiem żółtym, a po chwili wejdziemy na zielony.

Moim zdaniem to idealne miejsce na krótki jesienny spacer, gdy powietrze jest rześkie, a liście mienią się jeszcze kolorami w święcącym słońcu.

Przy okazji warto przyjrzeć się występującej na tamtejszej hali roślinności. Według informacji dostępnych na ścieżce dydaktycznej, hala ta nie powstała na skutek wyrębu lasu, a istniała już dużo, dużo wcześniej, porośnięta naturalną roślinnością wysokogórskich łąk. Długo leżący śnieg, a tym samym krótki okres wegetacyjny sprawiły, że tylko niektóre gatunki upodobały sobie to miejsce - wilgotne i użyźniane nanoszonym przez wiatr pyłem organicznym. Rosną tam między innymi niebielistka trwała, gółka długoostrogowa czy arnika górska.

Sam Bukovec jest również pewną osobliwością geologiczną. Wieki temu bazaltowa lawa utorowała sobie drogę między izerskim granitem i wypełniła owalny komin. Miejsce uchodzi za jeden z najwyższych bazaltowych tworów w Europie.

Co ciekawe, to teren... starego kamieniołomu, gdzie wydobywano bazalt i jeszcze w okresie międzywojennym pozyskiwano stamtąd kruszywo.

Wejście na Bukovec nie nastręcza żadnych trudności. Po odbiciu ze szlaku żółtego czeka nas nieco strome, ale krótkie podejście, które wyprowadzi nas na kopułę szczytową.

Między drzewami raz po raz wyłaniają się nieśmiało widoki w kierunku m.in. Karkonoszy i Doliny Izery, niemniej najlepszy widok rozpościera się na położoną u stóp Bukovca Osadę Jizreka.

Osada Jizerka

Osada Jizerka, leżąca na wysokości 862 m n.p.m., jest jedną z najwyżej położonych wsi w Czechach. Ta założona w XVI wieku osada to prawdziwy unikat i miejsce niesamowicie urokliwe.

Czarno-białe fasady drewnianych budynków rozsianych na rozległej łące pośród otaczających ją torfowisk robią niesamowite wrażenie. Szczególnie wiosną, gdy zakwitają "dywany" żółtych żonkili.

W XIX wieku powstały tam dwie huty szkła, gdzie produkowano m.in. szkło dmuchane, a to przyczyniło się do stopniowego rozwoju wsi i faktu tego nie da się pominąć również dziś, patrząc chociażby na zachowane budynki starej huty, nowej huty czy szlifierni szkła.

Aktualnie miejsce cieszy się dużą popularnością w sezonie letnim (rowerowym) oraz zimowym, bo liczne trasy zachęcają również do uprawiania narciarstwa biegowego.

Nowo powstałe budynki, jak i stare zabytkowe budowle służą turystom, stanowiąc zaplecze noclegowe oraz gastronomiczne. Naprawdę warto tam zajrzeć i choćby rzucić okiem na Hnojový dům, Panský dům czy Pyramidę (dawną hutę szkła przebudowaną na pierwszą knajpę w osadzie).

Na powyższą wycieczkę możesz wybrać się, będąc zarówno po polskiej, jak i czeskiej stronie Gór Izerskich. Szlakiem dojdziesz tam lub dojedziesz rowerem m. in. z Jakuszyc. Z dalszych miejsc spokojnie dotrzesz samochodem.

Czy warto? - Ja odpowiadam, że tak, ale najlepiej przekonaj się na własnej skórze. Nawet jeśli ci się nie spodoba, w co wątpię, to czeska kuchnia i piwo na pewno uratują sytuację 😉

Dla urozmaicenia i przedłużenia pobytu w tym jakże malowniczym regionie, podrzucam jeszcze inne pomysły na wycieczki - na przykład na Smrk lub Wysoki Kamień oraz Jizerę.

GÓRY IZERSKIE: Jizera & Torfowisko na Čihadle - spokojny spacer z miejscowości Smědava

noreply@blogger.com (Karola) — Thu, 12 Jan 2023 12:59:00 +0000

Gęsta siatka szlaków turystycznych w Górach Izerskich już sama w sobie zachęca do poznania tych terenów, a jeśli dołożyć do tego liczne atrakcje przyrodnicze i możliwość oddawania się sportowym aktywnościom, region ten staje się strzałem w dziesiątkę, gdy przychodzi do planowania krótszych i dłuższych eskapad, wyjazdów weekendowych czy urlopowych.

Nie będzie czasu na nudę i każdy znajdzie coś dla siebie - mały, duży, rowerzysta i zapalony piechur.

Góry Izerskie są super i pozwalają na obcowanie z przyrodą bez konieczności przebywania w tłumie innych turystów. Jeśli więc cenisz sobie względny spokój, weź te tereny pod uwagę, szukając pomysłu na kolejny wypad 😊

Żeby nie zostawić cię z niczym i ułatwić planowanie, podrzucam pomysł na spokojną i przyjemną wycieczkę, która przy dobrej pogodzie zagwarantuje również rozległe widoki ze szczytu.

Tym razem wybierzemy się na Jizerę /1122 m n.p.m./. Pakuj się i chodź! 😊

Szlak na Jizerę: Smědava – Paulova paseka – Jizera

Naszą wycieczkę rozpoczynamy na parkingu w miejscowości Smědava (Parkoviště Smědava - koszt: 100 CZK/dzień/auto osobowe - stan na jesień 2022). Okazało się, że parkomat na miejscu przyjmuje tylko monety, więc mimo szczerych chęci, posiadając papierową stówkę, nie uiściliśmy opłaty. W październiku jednak nikt się naszym autem nie interesował. Czy przeszłoby to w sezonie - nie wiem.

Startujemy szlakiem czerwonym, który wiedzie nas łagodnie w górę, szeroką szutrową ścieżką. Po niecałych czterdziestu minutach dochodzimy do pierwszego rozejścia szlaków - Paulova paseka (można tutaj odbić na żółtą ścieżkę prowadzącą na Polední kameny i Frýdlantské cimbuří).

My idziemy jednak dalej, do rozejścia Pod Jizerou, gdzie wkraczamy na znakowaną na żółto, typowo górską ścieżkę. Ten odcinek jest zdecydowanie ciekawszy, przy mglistej aurze bardziej mroczny i tajemniczy, kamienisty, wznosi się delikatnie.

Od rozejścia na szczyt Jizery jest jakieś 30 minut marszu. Niewiele. A mniej więcej w połowie tego odcinka wkraczamy na teren Rezerwatu Przyrody Prales Jizera, obejmującego pozostałości pradawnej izerskiej puszczy świerkowej. To naprawdę bardzo malowniczy odcinek 😊

Szczyt Jizera jest trzecim co do wysokości wzniesieniem w Górach Izerskich w ogóle, a drugim po stronie czeskiej.

Jest to pagór kopulasty zwieńczony grupą granitowych skał i to właśnie one stanowią o atrakcyjności tego miejsca, bo gwarantują rozległe widoki, gdy się już na nie wdrapiemy i akurat żadna chmura nad nami nie zawiśnie i nie przesłoni panoramy.

Jak widzisz po zdjęciach, musimy tam wrócić, bo coś się te krajobrazy nie chciały poprawnie "załadować".😉 Musimy sobie tylko wyobrazić, że gdzieś tam widać m.in. Karkonosze, Osadę Jizerkę czy zaporę Souš.

Wejście na sam szczyt zajmuje kilka minut i nie nastręcza większych trudności, choć osoby o krótkich kończynach (jak ja) muszą trochę pokombinować przy wygibasach na zamontowanych tam drabinkach i wykutych w skałach stopniach. Stwierdzenia - "No i gdzie ja mam teraz postawić kopytko?!" - nie są mi obce 😁

Idziemy dalej na torfowisko: Na Knejpě – U Knejpy – Rozhledna na Čihadle

Z wierzchołka Jizery wracamy do rozejścia Pod Jizerou i kierujemy się dalej szlakiem czerwonym w stronę niewielkiej wieży widokowej Rozhledna na Čihadle, mijając mały kiosk/bufet Na Knejpě.

W okolicy można wybrać się dalej, zapętlając nieco szlak, i dojść na Sněžné věžičky /1063 m .n.p.m./ oraz szczyt Černá hora /1085 m n.p.m./.

My jednak, mimo szczerych chęci, ze względu na nieporywającą aurę, zaczynający siąpić deszcz i pizgający wiatr, nie szliśmy dalej i wróciliśmy na parking.

Sama wieża widokowa nie jest wysoka, ale wespół z drewnianymi kładkami pozwala rzucić okiem na 4,35 hektarowy teren Rezerwatu Przyrody Na Čihadle, obejmujący znajdujące się tam dość płytkie, ale tworzące małe oczka wodne torfowisko.

Miejsce leży w siodle wododziałowym zlewisk Bałtyku oraz Morza Północnego. Grubość torfu szacuje się na około 3 metry, a wiek rzeczonego torfowiska na około 4000 lat.

To prawdziwa enklawa dla wielu roślin. Rosną tam m.in. szczawik zajęczy, borówka brusznica, widłak wroniec czy rosiczka okrągłolistna.

Niestety wcześniejsze wyręby lasu oraz klęska ekologiczna z końcówki XX wieku sprawiły, że torfowisko coraz bardziej wysycha. Odwiedzajmy je i podziwiajmy, póki jest taka możliwość.

Mam nadzieję, że ten pomysł na mały wypad przypadnie ci do gustu, a jeśli mało ci będzie izerskich ścieżek, polecam wybrać się również na Ořešník i malownicze wodospady Malý Štolpich oraz Velký Štolpich.

GÓRY IZERSKIE: Hejnice, Ořešník i malownicze wodospady Malý Štolpich oraz Velký Štolpich

noreply@blogger.com (Karola) — Fri, 23 Dec 2022 08:00:00 +0000

Góry Izerskie to obszar dający wiele radości z jego eksploracji i outdoorowych aktywności tamże.

Choć po polskiej stronie wędrówki czy jazda rowerem odbywają się pod osłoną lasu, a szlaki i ścieżki nie są szczególnie widokowe, co niektórzy określą nawet mianem nudnych, tak po czeskiej stronie tych gór atrakcji i różnorodności nie brakuje.

Gęsta sieć szlaków pieszych i rowerowych, ciekawe formacje skalne i punkty widokowe, malownicze kaskady i wodospady na szemrzących potokach przeplatają się z urokliwymi zakątkami rozrzuconych tam miejscowości i przysiółków. O czeskiej kuchni nawet nie wspominam, bo to się rozumie samo przez się 😉

Na pierwszą eskapadę w tym regionie polecam okolice miejscowości Hejnice, nad którą wznosi się charakterystyczny szczyt Ořešník /800 m n.p.m./, oraz gdzie znajduje się Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (czes. Chrám Navštívení Panny Marie).

Hejnice w Górach Izerskich

Hejnice są miejscowością zupełnie niepozorną i niewielką, jednak od lat, za sprawą znajdującej się w ich centrum bazyliki, ściągają tam pielgrzymi.

Skąd taka budowla akurat w Hejnicach? - Być może zapytacie, więc opowiadam w wielkim skrócie 😉

Jak to w wielu podobnych przypadkach bywało, gdy miejsce zaczynało kojarzyć się miejscowym bogobojnym z jakimś cudem i boskim wstawiennictwem, stawiano tam krzyż lub inną świętą figurę.

Akurat kiedyś w Hejnicach pewien człowiek modlił się żarliwie o zdrowie dla swojej rodziny. Jego modlitwy zostały wysłuchane, a on sam, by się odpłacić za otrzymane dobro, postawił w miejscu swej modlitwy figurę Maryi.

Wieść się rozniosła, na miejsce zaczęli ściągać wierni, na początku XIII wieku stanęła tam drewniana kapliczka, a 40 lat później kamienny kościółek.

Mijają lata, na nawet stulecia, a owa budowla sakralna staje się obiektem sporów pomiędzy wpływowymi rodami i politykami (jak świat stary, tak pewne rzeczy się nie zmieniają...).

Dopiero druga połowa XVII wieku rzuca nieco światła na ten modlitewny przybytek. Nowy właściciel okolicznych ziem - Franciszek Ferdynand Gallas postanawia obiekt przebudować, dobudowuje klasztor, a po zakończeniu wojny trzydziestoletniej sprowadza tam franciszkanów.

W latach 1722-1759 kościół zostaje przebudowany w stylu barokowym i zyskuje kształt, który znamy obecnie, a na miejsce zaczynają ściągać kolejne tłumy pielgrzymów. Nie był to jednak koniec kłopotów, gdyż czasy rok po roku w zasadzie dalekie były od spokojnych. Zawsze działo się coś ze szkodą dla owego miejsca kultu. A to pożar, a to coraz bardziej aktywne walki "oświeconych" z "ciemnotą", zakazy procesji i pątniczych aktywności, etc., do tego wszelkiej maści konfiskaty i grabieże.

Sanktuarium odrestaurowano w roku 1900, jednak na tym jego burzliwa historia się nie kończy, bo już w roku 1950 klasztor zajęła Czechosłowacka Służba Bezpieczeństwa, wyrzucając franciszkanów, by na miejscu utworzyć miejsce internowania zakonników i zakonnic z całej Czechosłowacji.

Dość jednak smutnej historii, bo piękno okolicy dba o naszą równowagę, wzywając na szlak.

**Wodospad (czes. vodopád) Malý Štolpich**

Na dobry początek proponuję sympatyczną wycieczkę zapoznawczą.

Ruszając szlakiem niebieskim z parkingu w przysiółku Ferdinandov, po około półgodzinnym spacerze pośród pięknego lasu i szeleszczących pod stopami jesiennych liści docieramy do miejsca, gdzie na potoku tworzy się bardzo malownicza kaskada - Malý Štolpich III.

Idąc dalej szlakiem niebieskim, doszlibyśmy do kolejnych dwóch, jednak ten wodospad zlokalizowany najbliżej parkingu wydaje się najbardziej malowniczy i okazały.

Krótki i przyjemny spacer do bardzo fotogenicznego miejsca zaliczony 😊

Szlak na Ořešník: Ferdinandov - Pod vodopády - Velký Štolpich - Ořešník - Ferdinandov

Pora na pełnowymiarową wycieczkę. Ruszamy na Ořešník, dokąd można udać się, startując z parkingu w Hejnicach, tuż obok bazyliki lub z parkingu w miejscowości Ferdinandov.

My decydujemy się na Ferdinandov, by oszczędzić sobie nadmiernego kopytkowania asfaltem.

Podążamy szlakiem zielonym i już po chwili wkraczamy na przyjemną leśną ścieżkę, wiodącą nas przez piękny, bukowy las. Szlak Štolpišská cesta wkrótce zmienia kolor na żółty, a nam towarzyszy szmer potoku i pojawiających się na nim raz po raz większych i mniejszych kaskad.

Powiedzieć, że jest pięknie, to tak, jakby nic nie powiedzieć 😍 Musicie przekonać się sami, szczególnie jesienią!

Ani się obejrzeliśmy, jak dotarliśmy do krzyżówki ze szlakiem czerwonym, którym w pierwszym zamyśle chcieliśmy również zrobić pętelkę przez Ptačí kupy (Ptasie Kopy) /1013 m n.p.m./ i Holubník /1071 m n.p.m./. Aura tego dnia sprawiła jednak, że plany musieliśmy zweryfikować, a wędrówkę skrócić, co jak się okazało, było słuszne i pozwoliło wrócić na kwaterę suchą stopą. 😀 Wszak to nic straconego, nadrobimy innym razem.

Krzyżówka szlaku żółtego i czerwonego znajduje się tuż przy wodospadzie Velký Štolpich, którego wody z całą swą mocą obmywają rozrzucone, granitowe skały i powalone w potoku drzewa. Oddycha się cudownie, powietrze jest rześkie i czyste od unoszącego się wodnego aerozolu. Mój alergiczny nos był zdecydowanie na tak. Przyjemnie było przystanąć i zjeść przed dalszą wędrówką.

Czerwony szlak prowadzący na Ořešník to prawdziwa leśna bajka. Wygodny, praktycznie bez podejść. Po prostu idziesz sobie spokojnie gdzieś zboczem góry, ptaszki ćwierkają, raz po raz zawieje jesienny wiatr i jedyne, co nam towarzyszy, to zapach jesiennych liści i leśnej ściółki.

Jedyne "schody", mogące powodować pewien dyskomfort u osób z lękiem wysokości czy przestrzeni, to te wykute w granitowej skale i którymi, posiłkując się też kilkoma przymocowanymi tam klamrami i poręczą, wdrapujemy się ostatecznie na szczyt Ořešník zwieńczony drewnianym krzyżem postawionym tam w roku 1813 przez franciszkanów z hejnickiego klasztoru.

Na platformie widokowej miejsca jest niewiele, więc dość szybko się stamtąd zbieramy. Przestrzeń jednak jest cudowna - wrażenie leśnego morza pod stopami, nieba nad głową, a w oddali widoku na Hejnice i całą okolicę. Nawet pochmurny dzień nie był w stanie tego zepsuć 😊