Gradingthong

วัน "พ่อ" ๕ ธันวาคม ๒๕๕๕

2012-12-06T01:03:00.001+08:00

วันนี้ถือว่าเป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งสำหรับประเทศไทย นั่นคือ "วันพ่อ" ที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

ทั่วทั้งประเทศไทย (ก็ว่าได้) ต่างพร้อมใจ "จุดเทียนชัยเพื่อถวายพระพรในหลวงของเรา" และนัยหนึ่งก็ทำเพื่อ "บิดา" หรือ "พ่อ" ของเราเองด้วย

ที่ถือวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็ํนวันพ่อเนื่องจาก "ในหลวง" ของเราท่านประสูติวันนี้ และเป็นวันจันทร์ ดังนั้น...จึงได้ถือ "สีเหลือง" เป็นสัญญลักษณ์ของท่านด้วย

ครอบครัวเราก็ "ปฏิบัติ" ตามดังที่ทั่วประเทศทำด้วยเช่นกัน สิ่งสำคัญอย่างนี้ในหลายประเทศทั่วโลก "ไม่มี" จงภูมิในไว้เถิดว่า วันที่ ๕ ธันวาคม ทุก ๆ ปีของเมืองไทยนั้นยิ่งใหญ่และสำคัญเป็นยิ่งนัก

วันที่ ๕ ธันวาคม ถือว่า "เป็นธรรมเนียม" ปฏิบัติของคนไทยไปแล้วก็ว่าได้ คุณเอ๊ย....ความรู้สึกของวันนี้นั้น ....บอกกันลำบาก...ใช่ว่าจะบอกกันไม่ได้ ...แต่...ลึก ๆ ของความรู้สึกนั้น...ตื้ันตันใจ

ช่วงเย็น ๆ ของวันนี้ น้องนิ้งและน้องนนท์ จึงได้ปฏิบัติตามธรรมเนียม..โดย..เข้าไปกราบพ่อ และ มีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับพ่อ

สิ่งที่เจ้าให้นั้น..เป็นกำลังใจที่ดีมาก ถึงแม้เจ้าไม่ให้ก็ได้ไม่ต้้องแสวง เพียงแต่ "เป็นเด็กดีของพ่อและแม่และของสังคมและไม่ทำให้พ่อและแม่ต้องลำบากใจเท่านั้น" พ่อก็ดีใจแล้ว

ดังนั้น..จึงได้ "หอมแก้ม" ลูกทั้งสอง เนื่องจากลูกทั้งสองนั้นถือว่าไม่เคยทำให้ลำบากใจ และเป็นเด็กที่ไว้ใจได้ พูดไม่ต้องมาก และสามารถที่จะเข้าใจในสิ่งที่สังคมยอมรับได้ดี

จากนั้น...ลูกทั้งสองจึง "หอมแก้มพ่อ" บ้าง เป็นอารมณ์ที่บรรยายให้ฟังยากจังเลย ลูกทั้งสองก็ต้องทำหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างในเวลาเดียวกัน

เพราะว่า..คุณพ่อได้ฝึกไว้ตั้งแต่เด็ก ไม่เช่นนั้นเด็กจะหลงระเริงเพราะว่าช่วงของลูกทั้งสองคนนี้ได้ผ่านพ้นช่วงที่ลำบากไปแล้ว ฉะนั้นคุณพ่อจึงต้องฝึกเขาไว้จะได้รู้ในความลำบากด้วย

   ............,,,,,,,,,,,,................,,,,,,,,,,,,,................
เรียนผู้มีเกียรติที่ติดตามทุก ๆ ท่าน "เนื่องจากพื้นที่นี้..เต็ม.." ดังนั้น กระผมจึงต้องใช้พื้นที่อันใหม่ ท่านสามารถติดตามชมต่อได้ที่

   http://gradingthong1.blogspot.com

   โดยยังมีเรื่องราวที่ดี ๆ และน่าสนใจเช่นเคย

           ขอบคุณมากครับ

          ...กระดิ่งทอง...

CSR ที่โรงเรียนบ้านทุ่งม่วง จันทบุรี

2012-11-18T14:37:00.001+08:00

กลุ่มเพื่อน ๆ ทั้งสี่เหล่าทัพของ "กลิ่นกระวาน..บ้านสวน" ร่วมกันทำ CSR ที่โรงเรียนบ้านทุ่งม่วง ซึ่งตั้งอยู่ที่ ม.7 ต.ทับไทร อ.โป่งน้ำร้อน จ.จันทบุรี

CSR ย่อมาจาก Corporate Social Responsibility ความหมายก็คือ ความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมที่เราอยู่นั่นเอง เพื่อที่จะได้ไม่เสื่อมโทรมลงไปอีก หรือจะได้ดีขึ้นไม่ใช่แต่จะเข้ามาอยู่อาศัยหรือเอาเปรียบประการเดียว ตอบแทนให้กับสิ่งรอบด้านบ้าง

ความคิดที่ "บรรเจิด" นั้น เกิดจากคุณสุชาติ ครับ เนื่องจากว่ากลุ่มของเราทั้งสี่ครอบครัวได้มาซื้อที่ดินในเขต..ทับไทร อ.โป่งน้ำร้อน จ.จันทบุรี ไว้คนละประมาณ 5 ไร่

ดังนั้น..จึงได้เล็งเห็นว่าควรที่จะ "ผูกมิตร" หรือ "เชื่อมสัมพันธ์" กับชาวบ้านบริเวณที่ใกล้ชิดกับถิ่นที่เราได้เข้ามาซื้อที่ดินไว้ดีกว่า

เป็นความคิดที่ "สร้างสรรค์" มาก กลุ่มของเราจึงเห็นดีเห็นงามด้วย ความคิดนั้นเริ่มเมื่อซัก 2 ปี แล้วแหละ แต่..พึ่งจะเป็นรูปเป็นร่างก็เดือนพฤศจิกายน ปี 2555 นี่แหละท่าน

สี่ครอบครัวจึงระดมเงินครอบครัวละ ๑,๐๐๐ บาท เมื่อรวมแล้วจึงเท่ากับ ๔,๐๐๐ บาท คุณสุชาติ..อาสา..ออกแรงไปซื้อที่งาน "เครือสหพัฒน์" ซึ่งมีการจัดขายทุก ๆ ปีที่เขตชลบุรี

สินค้าก็เป็นประเภทของดีมียี่ห้อ..เพียงแต่ "มีตำหนิ" แต่คนซื้อไม่รู้หรอกเพราะเข้าใจยาก ซึ่งต้องคัดกันให้ตรงแบบ "QC" ได้สินค้ามาเป็น "ลูกฟุตบอล" "ลูกบอลเล่ย์บอล" "ลูกบาสเก็ตบอล" แต่ละประเภทก็มีอีกหลายลูกด้วยกัน

สมาชิกที่ร่วมเดินทางไปนั้นก็มีไม่กี่ท่าน โดยมีรายชื่อดังนี้ 1.กระดิ่งทอง 2.คุณสุชาติ 3.คุณเสมอ 4.เสี่ยล้อ 5.คุณนิธิ 6.คุณทอม

เนื่องจากไปแบบไม่เป็นทางการนั่นเอง สืบเนื่องจากว่า..โทรศัพท์ของโรงเรียนนั้นสายขาด จึงไม่สามารถโทรติดต่อกันได้

เพราะ..คุณสุชาติ ได้พยายามโทรติดต่อโรงเรียนอยู่เรื่อย ๆ แต่ไม่สามารถโทรติดต่อได้

ดังนั้น...จึงไปไปกันแบบ "ดุ่ย ๆ" โดยไปวันธรรมดาคุณครูและนักเรียนจะได้อยู่ที่โรงเรียน วันที่เป็น "ฤกษ์งาม..ยามดี" ก็คือ วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 ครับท่าน

เหตุที่กลุ่มเราเลือกโรงเรียนแห่งนี้นั้น..เพราะอยู่ใกล้กับที่เราไง สะดวก และก็ยังเห็นเด็ก ๆ แบบไร้เดียงสาด้วย

เมื่อเห็นนักเรียนแล้ว คล้ายกับเราอยู่บ้านนอกสมัยเด็ก ๆ เลย จึงชอบใจ

โรงเรียนบ้านทุ่งมุ่วงตั้งอยู่ที่ห่างจากสวนของกลุ่มเราประมาณ 1.5 กม. ก็ถือได้ว่าไม่ไกลนัก แม้แต่ป้ายชื่อโรงเรียนก็ยังเป็น "สีม่วง" เลย แหล่มซะจริง

ครั้นไปถึง คุณครูท่านก็ให้เขียนบันทึกลงในสมุดว่า ...คณะใดมาบริจาคสิ่งของ...จะได้เก็บไว้เป็น "บันทึกความทรงจำ" และเป็นประวัติแก่บุคคลนั้น ๆ ด้วย

จึงมอบหมายให้กับคุณสุชาติเป็นผู้ขีดเขียนลงสมุดไว้ ส่วนคุณเสมอก็พูดคุยกับครูไปเรื่อย ๆ ถามถึงว่า มีนักเรียนกี่คน, ครูมีกี่คน ,การเรียนการสอนเป็นอย่างไรบ้าง

นักเรียนมีไม่มากนัก แต่ ครูก็มีไม่มากด้วย ถึือได้ว่าดูแลได้ทั่วถึงน่ะ

วันที่มอบสิ่งของกันนั้น คุณครูก็ได้เกณฑ์นักเรียนมาต้อนรับกลุ่มของเรา (เพราะมีไม่กี่คน) ที่เห็นในภาพนั้นก็เกือบหมดโรงเรียนแล้วแหละ

คล้าย ๆ กับสมัยที่เราเป็นเด็ก เมื่อมีผู้ใหญ่มาบริจาคหรือมอบสิ่งของให้กับโรงเรียนเพื่อที่จะให้นักเรียนใช้ต่อไป นักเรียนก็จะ "ภูมิใจ" และ "ดีใจ" เป็นอย่างยิ่ง

สมัยผมอยู่ชั้นประถูมปีที่ 4,5,6 กระผมยังจำได้ว่า ช่วงกลางวันกระผมไปเบิกลูกฟุตบอลจากคุณครู ก็ได้ลูกฟุตบอลที่รั่วแล้ว (ลูกที่ชำรุดแล้วนั่นแหละ,ต้องทิ้งได้แล้ว แต่ คุณครูยังเก็บไว้ให้นักเรียนใช้งานไปเรื่อย ๆ เพราะมีลูกที่ดีไม่กี่ลูก และนักเรียนก็เล่นฟุตบอลเยอะด้วย)

จากภาพในความทรงจำแบบนี้ เมื่อเราโตและมีรายได้พอที่จะ "จุนเจือ" หรือ "ช่วยเหลือ" น้อง ๆ ได้ กลุ่มเราจึง "ไม่แล้งน้ำใจ" ปันความต้องการนี้ให้น้องใช้บ้าง

ไม่มีพิธีรีตรองอะไรมากมายครับ เมื่อนักเรียนพร้อม เราก็ยกสิ่งของนำไปวางที่โต๊ะเลย และเราก็กล่าวมอบสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับคุณครูและนักเรียนสั้น ๆ แต่ได้ใจความ

มันเป็นความภูมิใจลึก ๆ ของกลุ่มเราที่ร่วมกันทำกิจกรรมครั้งนี้ สำหรับท่านสมาชิกที่ไปด้วย คือ "เสี่ยล้อ" นั้น หุ่นอย่างไรก็อย่างนี้

แต่...ถ้ามีเรื่องทำบุญเข้ามาเกี่ยวข้อง พี่แกชอบที่จะไปร่วมกิจกรรมกับพวกเราเสมอ ๆ

อย่างเช่นวันนี้ แต่งตัวแบบสบาย ๆ ไม่มีอะไรมาก หุ่นผอมบาง ดูแล้วไม่น่าจะต้านแรงลมได้มากมายครับ แต่ขอบอก...ใจหนักแน่นมาก เป็นไงเป็นกัน ถึงไหนถึงกัน...สำหรับคนนี้

คนเรานั้น..อย่า..ดูที่ตัว ขอให้ดูกันที่ "จิตใจ" สิ่งที่ตาเห็นไม่ใช่อย่างที่คิด

เมื่อ..มอบสิ่งของให้เรียบร้อยแล้ว เราถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึกของทั้งสองฝ่ายอีกครั้ง เพื่อที่จะจำได้ว่า เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 ได้มีกลุ่ม ๆ หนึ่งเข้าให้การสนับสนุนสิ่งของบางอย่าง

กลุ่มนั้นชื่อว่า "กลิ่นกระวาน..บ้านสวน" เข้ามาบริจาคสิ่งของให้กับน้อง ๆ โรงเรียนบ้านทุ่งม่วงแห่งนี้ โดยเป็นความเต็มใจของกลุ่มที่เข้าไปบริจาคสิ่งของครับ

โอกาสต่อไปถ้า "เหมาะสม" กลุ่ม ..กลิ่นกระวาน บ้านสวน ก็จะแวะเวียนมามอบสิ่งของให้กับน้อง ๆ ณ.โรงเรียนแห่งนี้อีก เพราะว่าอยู่ใกล้เรามากที่สุด

..เรามาฟังน้อง ๆ กล่าวขอบคุณกลุ่มเรา ฟังสิว่าน้อง ๆ เขาพูดอะไรบ้างครับ..

ก่อนจาก กระผม "กระดิ่งทอง" และ "คุณนิธิ" ขอถ่ายภาพคู่กับป้ายโรงเรียนด้านในหน่อย จะได้เป็นภาพของความทรงจำว่า

ในอดีตนั้น เราก็เคยเข้าไปมอบสิ่งของให้กับน้อง ๆ ณ.โรงเรียนบ้านทุ่งม่วง 1 ครั้งแล้วนะ

มันเป็น "ความทรงจำ" ที่ดีมาก ผู้ให้ก็ "ปราบปลื้ม" ผู้รับก็ "ซาบซิ้ง" สิ่งแบบนี้อธิบายกันไม่ได้ ..แต่..ก้นบึ้ง มัน "สุดขั้ว" ...ขอรับ

ผมก็ยัง "บันทึกภาพน้อง ๆ" อีกนิดหนึ่ง เห็นความน่ารัก ๆ ของเด็ก ก็นึกถึงสมัยตัวเองเช่นกัน อันที่จริง.. น้อง ๆ เหล่านี้ก็อายุอานามใกล้เคียงกับลูกของข้าพเจ้านั่นแหละ

น้อง ๆ บางคนก็ "เขินอาย" ที่จะถ่ายภาพ แต่เราก็อยากได้ภาพที่เป็นธรรมชาติไว้ เมื่อน้อง ๆ เติบใหญ่เข้ามาค้นพบภาพตัวเองเมื่อวัยเด็ก คงจะดีใจไม่น้อยนะ

จำได้ว่า ตัวเองไม่เคยมีกางเกงในใส่จะถึง ป.5 พอขึ้น ป.6 น้าของกระผมจึงซื้อกางเกงในมาให้ใส่ ซึ่งที่ไม่มีใส่เพราะไม่รู้ว่าต้องใส่กางเกงในด้วย....แหม..ช่างโรแมนติกจัง

ต้องขอขอบคุณ "น้าหนู" ของกระผมมาก และยังจำได้ว่า เมื่อไม่ได้ใส่กางเกงนะ ครั้นที่ต้องไป "ปัสสาวะ" หรือ "ฉี่" หรือ "เยี่ยว" นั่นแหละ

เยื่ยวเพลิน ๆ แล้วรูดซิป แต่ "ปลายอวัยวะเพศ" ยังไม่ได้พ้นซิปกางเกง แต่รูดซิปเลย แล้วซิป "หนีบปลายอวัยวะเพศ" ....น้ำตาเล็ด..ครับพี่น้อง

ยังต้องถอยซิปคืนด้วยนี่สิ...โอ๊ย....ย ซิปสมัยนั้นเป็นทองเหลืองเน๊าะ เกินจะบรรยายครับ...

สำหรับน้องคนนี้ก็คงจะดีใจเป็นยิ่งนัก ที่มีกลุ่มเรามามอบสิ่งของที่เป็นประโยชน์ต่อโรงเรียนและนักเรียนให้ได้มีเครื่องกีฬาไว้ใช้

เืนื่องจากคุณครูบอกว่า เครื่องกีฬาที่มีอยู่ก็ชำรุดไปเยอะแล้ว งบประมาณที่ให้มาก็มีน้อยเพราะนักเรียนน้อย

จากที่เคยไปบริจาคมาหลายที่ คุณครูก็จะบอกเป็นเสียงเดียวกันคือ "งบประมาณได้มาน้อย"

ซึ่งรัฐบาลก็ตั้งกฏเกณฑ์ไว้เยี่ยงนี้อยู่แล้ว "นักเรียนน้อย..ก็ให้ทุนไปน้อย" ขึ้นอยู่กับว่า ครูเองต้องบริหารเงินก้อนนั้นให้ดีละกัน ต้องรู้จักใช้ว่าอะไรสมควรอะไรไม่สมควร และต้อง "ไม่เบียดบังงบประมาณ" นั้นด้วย

บริจาคสิ่งของเสร็จแล้ว กลุ่มเราก็นั่งพักและพูดคุยกันนิดหน่อย ด้วยใบหน้าที่อิ่มเอิบของทุก ๆ คนที่มาร่วมทำกิจกรรมกันในวันนี้

ถึงแม้นาย "กระดิ่งทอง" เพิ่งจะออกกะดึกก็ไปช่วยเพื่ออยากเห็นกับตาตนเอง และตอนเย็นต้องกลับมาทำงานกะดึกอีก กระผมก็ "ภูมิใจมาก" และพอใจเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากนั้นกลุ่มเราจึงเดินทางกลับระยอง ในช่วงบ่ายโมง ใช้เวลาเดินทางกันประมาณเกือบ 3 ชั่วโมง ระยะทาง 163 กม.

โดยปกติจะใช้เวลาไม่เกิน 2 ชั่วโมง ที่นานเนื่องจากว่า "รถยนต์เยอะมาก" รวมทั้งรถที่บรรทุกผลไม้ก็เยอะ อีกแรงหนึ่งก็ได้การหนุนรถคันแรกจากรัฐบาลด้วย

...ด้านล่างนี้ชมภาพที่เกิดขึ้นสำหรับวันนั้น...

(ขอให้โชคดีทุก ๆ ท่าน..นะจ๊ะ)

นักกีฬาโรงเรียนมัธยมตากสินระยอง ปี 2555

2012-10-15T22:59:00.003+08:00

ณ. ปัจจุบันโรงเรียนที่มีื่ชื่อเสียงของจังหวัดระยองอีกแห่งคือ "โรงเรียนมัธยมตากสินระยอง" เป็นโรงเรียนที่เปิดมาไม่นานนักประมาณ 3 ปี (ปัจจุบัน ปี 2555)

ถือว่าก่อร่างสร้างตัวมาได้ไม่นานนัก แต่..สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับจังหวัดระยองในระดับต้น ๆ เร็วมาก

แน่นอนถ้าจะ "ผลักดัน" ให้โรงเรียนใด ๆ ก็ตามให้มีชื่อเสียง "ไม่ใช่เรื่องยาก" ที่จะทำ ...เว้นแต่...ไม่ทำ

พื้นที่แต่เดิมของโรงเรียนแห่งนี้เป็น "สถานกักกัน" หรือ "เรือนจำ" ประจำจังหวัดระยองมาก่อน ย้อนหลังไปซัก 15 ปีเป็นต้นไป

บริเวณแห่งนี้จะไม่ค่อยมีผู้คนอาศัยมากนัก (น้อยมาก) เนื่องจากเป็นเรือนจำของจังหวัดระยองนั่นเอง

จะ "รกทึบ" และ "วังเวงวิเวกแว่ว" ด้านหลังจะมีที่ฝังศพของคนไทยเชื้อชาติจีนหลายจุด จึงทำให้ไม่มีคนบุกรุกป่ามากนัก สังเกตุได้จาก "ต้นยาง" ที่สูงใหญ่มีอยู่เป็นอย่างมาก

เมื่อความเจริญขยายเขตออกไปเรื่อย ๆ จำเป็นต้องย้ายสถานที่เรือนจำจังหวัดระยองออกห่างชุมชน โดยปัจจุบันย้ายไปอยู่ที่เขตรอยต่อระหว่าง กม.12 และ อ.ปลวกแดง หรือแถว ๆ หน้าอ่างเก็บน้ำดอกกราย

โรงเรียนแต่ละแห่งโดยส่วนใหญ๋จะมีกีฬาประจำโรงเรียน การแข่งขันนั้นมี "กีฬาสีประจำโรงเรียน" หรือ "กีฬาประจำจังหวัด" หรือ "กีฬาของเขต"

นักกีฬาโรงเรียนมีหลายประเภท เช่น เทควันโด, ฟุตซอล, ฟุตบอล, วิ่ง และอื่น ๆ อีก

"น้องนิ้ง" หรือ "ด.ญ.พนิตสุภา อยู่เย็น" ก็เป็น "หนึ่ง" ของนักกีฬาประจำโรงเรียนมัธยมตากสินระยอง ปี 2555

น้องนิ้งเป็นนักกีฬาประเภท "แบตมินตัน" ซึ่งก็มีทั้งตี "เดี่ยว" และ "คู่" การฝึกซ้อมก็เพิ่งจะเก็บตัวของนักฬาได้ 1 อาทิตย์นี่เอง

การฝึกนั้น "หนัก" และ "ยาวนาน" ...แน่นอน...ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ ต้อง "มานะ" และ "บากบั่น" เท่านั้นจึงจะเป็น "ที่หนึ่ง" ได้

ไม่เช่นนั้นใคร ๆ ก็ทำได้ล่ะซี เมื่อต้องการเป็น "ยอดคน" ก็ต้องทำในสิ่งที่คนทั่วไปไม่ทำกัน (ในทางที่ดีเท่านั้นนะจ๊ะ)

ครั้งแรก ๆ นั้น "น้องนิ้ง" ไม่ค่อยจะปฏิบัติได้ถูกต้องตามหลักการนัก เพราะว่า ...ไม่ได้เรียนการตีแบตมินต้นโดยตรง

จึงทำให้ภาคปฏิับัติทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร คือ..ไม่ถูกต้องตามหลักการที่แท้จริง หรือ "ตีโดยใช้ท่อนแขน" ฉะนั้นจึงออกแรงมากกว่าคนที่เขาเล่นเป็นจริง ๆ

คนที่เป็น "อาจารย์ฝึกสอน" เห็นเพียงตาข้างเดียวก็บอกได้เลยว่า "ต้องพัฒนาอีกเยอะ" แต่นี่เป็นปีที่สองแล้วนะที่น้องนิ้งเป็นนักกีฬาให้กับโรงเรียนมัธยมตากสินระยอง

ซึ่งปี 2554 นั้น "น้องนิ้ง" ก็ไปแข่งขันมาแล้ว ได้อันดับ 3 ของเขตภาคตะวันออกแน่ะ....

ในทางปฏิบัตินั้นเราลองมาชมว่า มีข้อบกพร่องอะไรตรงไหนบ้างซิ ที่จะต้องปรับปรุงกันต่อไป ในภาพวีดีโอนั้น "น้องนิ้ง..ฝึกซ้อม..กับ..น้องมาย"

...เรามาชมกัน...ฮะ

สรุป...น้องนิ้ง..นั้นยังต้อง "ฝึกฝน" และ "ปรับปรุง" ในอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการใช้ "ข้อมือ" แทนการใช้ท่อนแขน

เนื่องจากการใช้ท่อนแขนจะทำให้ใช้แรงงานมาก และแรงที่ส่งไปหาลูกแบตมินตันไม่แรงที่สุด หรือความเร็วและความแรงของลูกไปได้ไม่ไกลและช้า

เมื่อเทียบกับ "น้องมาย" ที่ตีคู่กันดังภาพเคลื่อนไหวด้านนั้น น้องมายจะทำได้ดีกว่า เพราะน้องมาย "เรียนกีฬาตีแบตมินตัน" มาโดยตรง

แต่ไม่เป็นไร ของแบบนี้เราเรียนรู้กันได้ คนที่เรียนมาโดยตรง ..ถ้าไม่พัฒนาไม่เรื่อยๆ ก็จะอยู่กับที่หรือถอยหลังไปเรื่อยก็ได้

เพราะว่า..มันเรียนรู้และพัฒนากันได้ไง โดยดูจากภาพที่เราบกพร่อง หรือให้ผู้ควบคุมการสอนเราบอกจุดที่เราบกพร่องเราก็พัฒนาตามที่ผู้ฝึกสอนแนะนำเรา ขอ...อย่า...เป็นเหมือน "น้ำเต็มแก้ว" ก็พอ

สำหรับน้องเมย์.. ก็เป็นคู่ซ้อมให้กับน้องนิ้งอีกคนหนึ่ง ลักษณะการซ้อมของทั้งคู่ก็มีข้อที่จะต้อง "ปรับปรุง" อยู่อีกหลาย ๆ จุด

สำคัญอีกอย่างคือ "ประสาทสัมผัส" ซึ่งเป็นการใช้สายตา และ มือ ,การเดิน, การวิ่ง ขณะที่ลงสนามฝึกซ้อม

การซ้อมอะไรก็แล้วแต่ "ต้องหมั่นสังเกตุการณ์" รอบด้าน ยิ่งถ้าได้ซ้อมก้ับคนที่เขาเก่งกว่าเราแล้ว เราจะเก่งไวมาก

เนื่องจาก..ถ้าสังเกตุลักษณะการตี และการชิงไหวชิงพริบจากคนที่เก่งกว่าเรา แล้วนำมาปรับปรุงกับตัวเองได้ อุปกรณ์ที่ใช้ไม่จำเป็นต้องแพงเลย เรียกว่า "ใช้ทักษะ" ที่ถูกต้องเท่านั้น

เพราะผมเห็นมาแล้ว คนที่มี "สตางค์" ใช้ไม้แบตราคา 10,000 บาท ซ้อมกับครูฝึกที่ใช้ไม้แบตมินตันราคาไม่เกิน 500 บาท

ครูฝึกตึหลอกให้คนที่ใช้แบตมินตันราคา 10,000 บาท วิ่งทั่วพื้นที่เลย "เหนื่อยซะ" แทบจะขายไม้แบตมินตันกันขณะนั้นเลย

ต่อจากนั้นเป็นการฝึกซ้อมการตีแบตมินต้นกับครูเอ้

ซึ่ง "ครูเอ้"....ได้สอนเทคนิคสำคัญให้กับน้องนิ้งหลายประการ

เนื่องจาก "ครูเอ้" เป็นพี่เลี้ยงอีกท่านหนึ่งที่คอย "จับผิด" และ "แนะนำ" สิ่งที่นักกีฬาจะต้องปรับปรุงและปฎิบัติให้ดีขึ้น และลบจุดด้อยของตัวเองลงไปเรื่อย ๆ

การฝึกซ้อมก็เริ่มตั้งแต่วันจันทร์-วันศุกร์ ซ้อมในเวลาปกติราชการนี่แหละ ถือได้ว่า "หนัก" เช่นกัน แต่ได้ความชำนาญกับคืนมาก นับว่าไม่เสียหลายเลย

...เรามาชมภาพที่..ครูเอ้..สอนน้องนิ้งซิ...

ภาพต่อไปภาพ "น้อยมาย" และ "น้องเมย์" ฝึกซ้อมการตีแบตมินตันนอกรอบ ระหว่างที่รอน้องนิ้งซ้อมตีแบตมินตันกับครูเอ้ไปพลาง ๆ ก่อน

เป็นการ "ฝึกปรือ" นอกรอบว่างั้นเถอะ ซ้อมมาก ปรับปรุงข้อบกพร่องไปเรื่อย ๆ ก็เก่งไปเรื่อย ๆ เองแหละ

การฝึกที่สามารถทำได้อีกอย่างคือ "นั่งสมาธิ" และนึกภาพขณะฝึกซ้อมไปด้วย เรื่องแบบนี้ผ่านการ "พิสูจน์" แล้วว่า ได้ผลเป็นยิ่งนัก ไม่ด้วยไปกว่าการซ้อมจริงเลย จะเสียก็เรื่อง "เรี่ยวแรง" เท่านั้น

....ลองชมภาพกันดีฝ่า....

น้องนิ้ง...หลังจากเก็บตัวนักกีฬาของโรงเรียนได้หนึ่งอาทิตย์แล้วก็กลับมาพักผ่อนที่บ้าน 2 วัน
เรามาฟังซิว่า ช่วงเวลาที่ฝึกซ้อมขณะไปเก็บตัวที่นั้น..เป็นอย่างไรบ้าง

....เชิญรับชมและรับฟังเลยครับ....

ปัจจุบัน (18 ตุลาคม 2555) นักกีฬาของโรงเรียนมัธยมตากสินระยอง กำลังเก็บตัวฝึกซ้อมกีฬาที่โรงเรียนเป็นอาทิตย์ที่สองแล้ว

น้องบางคนก็ "ระพึงรำพัน" เนื่องจากว่า การฝึกซ้อมนั้น "หนัก" เอาการ ขอให้ตระหนักว่า..ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ หรอก..นะจ๊ะ 555

สำหรับคู่ซ้อมแบตมินตันของน้องนิ้งนั้น ยังเป็นน้องเมย์เช่นเคย นอกจากนี้ยังมีอีกหลาย ๆ คนที่คอยหมั่นฝึกซ้อมเป็นคู่ซ้อมให้

ต้อง "อดทน" และ "ยอมเหนื่อย" เพื่อชื่่อเสียงโรงเรียนของน้องหนูนะ

นักกีฬา "เทควันโด" นี่เป็นอีกกีฬาหนึ่งที่ฝึกหนักเช่นกัน เป็นกีฬาประจำชาติของประเทศเกาหลี

ความนิยมเกาหลี..แพร่สะพัดมาถึงกีฬาประจำชาติของเขาเอง (เผยแพร่ได้ดีมาก) เป็นกีฬาต่อสู้ป้องกันตัวที่สำคัญอีกกีฬาหนึ่ง

ผู้เรียนก็ต้อง "ใจสู้" ด้วยเช่นกัน ไม่เช่นนั้น ได้ผลลัพท์น้อยมาก

...ชมภาพขณะฝึกซ้อมกันไปก่อน...

นี่เป็นอีกบทบาทหนึ่งที่ต้องซ้อมกับ "กระสอบทราย" ซึ่งในกระสอบนั้นไม่ใช่ทรายจริง แต่เป็น "เศษผ้า" และ...ผ้าอัดแน่น...

นักเรียนที่เรียนนั้นก็สนใจเรียนเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากท่านครูผู้ฝึก "เข้มงวด" กับการฝึก เห็นหลาย ๆ คน ...เหนื่อย.. และ หมดแรง

นักเรียนหญิงคนนี้ตั้งใจฝึกซ้อมเป็นอย่างมาก เตะทั้งซ้ายและขวา น่าจะรักในกีฬาชนิดนี้เป็นอย่างมาก สามารถพัฒนาเป็นอาชีพต่อไปได้เลย...ถ้าชอบแบบจริงจัง

       ...ลองชมภาพของน้องเค้าดู...

ต่อไปเป็นนักกีฬาชาย ที่ยังไม่ลงสนามจริง แต่ ต้องกระโดดเชือกเพื่อเก็บแรงไว้ก่อน ก็ซ้อมกระโดดเชือกไปเรื่อย ๆ

บางคนเก่งถึงขั้น "กระโดดเชือกกลับหลัง" ได้ ...แหม...นับถือมาก และกระโดดได้แบบ "ชำนาญ" ด้วยนะ

แต่อย่างไรหน้าที่หลักก็อย่างไรบกพร่อง ความสามารถที่ทำได้ก็พัฒนาต่อไป สิ่งที่เป็นหน้าที่หลักก็ต้องทำให้ดีควบคุ่กันไปด้วย

การบังคับใจของตนเองนี่เป็นเรื่องยากมาก ต้องฝืนกับความเหนื่อยเป็นที่สุด

    ...ชมภาพที่กล่าวไปแล้วกัน...

ก่อนที่ "น้องนิ้ง" จะกลับไปฝึกซ้อมต่อ น้องนิ้งก็ทราบแล้วว่าตัวเองจะต้องปรับปรุงตรงไหนบ้าง และสิ่งที่จะให้ข้อด้อยของตัวเองลดน้อยไปเป็นเรื่องอะไรบ้าง ฟังน้องนิ้งพูดซักนิดซิ

    ...หลังจากนี้ชมภาพ "นิ่ง" บ้าง...

ติดตามชม ..ผลงานต่อไป..เรื่อย ๆ ขอรับ

จาก..กระดิ่งทอง

พิธี..ปัจฉิม,ปฐมนิเทศน์ นักศึกษา X-mie R4,A2 ; R6,A4

2012-09-11T17:31:00.000+08:00

เมื่อวันที่ 14-15 กรกฏาคม 2555 เหตุการณ์ครั้งสำคัญได้ก่อกำเนิดขึ้นที่จังหวัดปราจีนบุรี นั่นคือ..พิธีปัจฉิมนิเทศน์นักศึกษา X-mie R-4,A2 หรือเป็นการร่วมยินดีำสำหรับการจบการศึกษาของเหล่านักศึกษา และ..พิธีปฐมนิเทศน์นักศึกษา X-mie R-6,A4 หรือ..ยินดีต้อนรับนักศึกษาชุดใหม่

สำหรับการมานะและบุกบั่นกับการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาการจัดการอุตสาหกรรม ช่วงระยะเวลา 2 ปีนั้น ถือได้ว่า "สุดยอด" มากครับ ได้อะไร ๆ หลาย ๆ อย่างทั้งคำว่า เพื่อน ,พี่ ,น้อง,ความรู้

และครั้งนี้เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่ต้องบอกว่า "ภาคภูมิใจ" อีกครั้งหนึ่งในชีวิตกับการร่วมยินดีสำหรับการ "จบการศึกษา" ถึงแม้จะมีบางท่าน "ติดขัด" อะไร ๆ บางประการ ..แต่..ก็ขอเป็นกำลังที่จะให้จบด้วยกันครับ

หนึ่งในนั้นที่พี่ท่านหนึ่งที่ "มารับ" ตั้งแต่วันเข้าเรียนเมื่อสองปีก่อน และ "มาส่ง" เมื่อวันที่กระผมหรือเพื่อนนักศึกษาที่เรียนจบ นั่นคือ "พี่จงกล" ครับ ...กระผมขอขอบพระคุณท่านเป็นอย่างสูงมา ณ.ที่นี้ด้วยครับ...

พี่จงกล..นั้น แท้จริงท่านเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี" ชื่อคือ อ.จงกล สุภารัตน์ ลิงท์ของมหาวิทยาลัยตามนี้ครับ http://www.rmutt.ac.th/

ท่านมีตำแหน่งถึง "หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ" ลิงท์ตามนี้เลย http://web.en.rmutt.ac.th/iee/

ในภาพนี้..กำลังสนทนาอยู่กับ "คุณใหม่" (คนนั่ง) ซึ่งก็ถือว่าเป็นอาจารย์ผมอีกคนละกัน มีความเก่งฉกาจใกล้เคียงกัน

คุณใหม่ไม่ได้เป็นอาจารย์สอนหรอก ทำงานเอกชนแห่งหนึ่ง แต่ความรู้ความสามารถ "ระดับพระกาฬ" ถ้าปัจจุบันจะเรียก "ขั้นเทพ"

ภาพต่อไปนั้นเป็นเพื่อน ๆ A-2 ที่จบการศึกษารุ่นเดียวกัน ที่ยิ้มแย้มแจ่มใสกับเหตุการณ์วันนี้ หลังจากที่ "ร่วมทุกข์..ร่วมสุข" กันมาร่วมระยะเวลาสองปีเช่นกัน

แน่นอนว่า..ความประทับใจที่ผ่านมา "ลืมยาก" สำหรับ A-2 นั้นที่กระผมสังเกตุ อยู่แบบ "ฉันท์พี่ฉันท์น้อง" จริง ๆ

อีกด้านขวามือ...เป็นบันทึกภาพแห่งความทรงจำของกลุ่มนักศึกษา A-2 ร่วมกับท่านอาจารย์ ดร.ดร.อรรถกร เก่งพล ท่านเป็นที่ปรึกษาของรุ่น A-2 ด้วย

เมื่อครั้งไปศึกษาดูงานที่แถบประเทศยุโรป ท่านอาจารย์อรรถกร เก่งพล ได้เป็นผู้นำเที่ยวให้กับกลุ่มเราด้วย และท่านก็ยังเล่าเรื่องต่าง ๆ ของสถานที่นั้นให้ฟังแบบไม่หวงความรู้ เสมือนกับหัวหน้าทัวร์คนหนึ่งเลย

ลิงท์ท่องเที่ยวยุโรปดูได้ตามนี้ครับ http://gradingthong.blogspot.com/search/label/%E0%B8%97%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%9B%2022-28%20%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A1%202554%20%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B9%8C

ต่อไป...ขอถ่ายภาพเดี่ยวเพื่อความเป็นสิริมงคลหน่อย หรือเก็บไว้เป็นที่ระลึกครับ

ในภาพนี้คือ "คุณสุทัศน์" นักศึกษาของ "อมตะ รุ่น A-2" ซึ่งคุณสุทัศน์เป็นหนึ่งที่ทำสารนิพนธ์กับท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร ร่วมกับกระผมและคุณวิเศษ โกรัตนะ

ช่วงที่ทำสาระนิพนธ์นั้นทั้งสามหน่อ..ก็ไป ๆ มา ๆ เพื่อที่จะแก้ไขสารนิพนธ์กันตั้งหลายรอบครับ "หืดขึ้นคอ" ก็รู้สึกได้ในคราวนี้แหละครับ

ภาพต่อไปเป็น "น้อง..อ๊าร์ต" ครับ เพิ่งจบ ป.ตรี มาหมาด ๆ เลย แล้วเข้าศึกษาต่อ ป.โท แบบต่อเนื่องเพื่อไม่ให้ขาดตอน

ดังนั้น..ความคิดความอ่านจึงยังสดอยู่ แหละน้องเค้าเองเป็น "ศิษย์เก่า มจพ." เมื่อศึกษาต่อสายเดิมจึงไม่ต้องปรับปรุงอะไรมากมาย เพราะคุ้นเคยอะไร ๆ อยู่บ้าง

น้องอาร์ต ..ถือได้ว่าเป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรงคนหนึ่งที่ผมพบเจอ มีอะไร ๆ ดี ๆ ที่แฝงอยู่ในตัวมากมาย

ภาพต่อไปคือ "พี่..ชิน" ครับ พี่ท่านเรียนนับครั้งนี้ได้ "ใบปริญญาโท รวมแล้ว 2 ใบ" ด้วยกันครับ ใบแรกเป็นเรื่อง "การบริหารจัดการ" จากมหาวิทยาลัยบูรพา ส่วนใบที่สองนี้เป็นเรื่อง "การจัดการอุตสาหกรรม" ครับ จากพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

จากความรู้ที่ได้ร่ำเรียนหนนี้ พี่ท่านสามารถนำไปใช้กับงานไ้ด้มากมาย และตรงกับสายงานมาก และท่านยังมีความคิดความอ่านที่ "ปราชญ์เปรื่อง" มาก ผมยังยอมรับในความคิดของท่านเลย

ซึ่งพี่ท่านไ้ด้ทุนคืนจากใบแรกไปแล้ว เพราะมีธุรกิจส่วนตัวที่ถอนทุนคืนได้เรียบร้อยแล้วครับท่าน

ช่วงบ่าย..เป็นงาน "รับน้อง" ของ "รุ่นพี่" ของวันที่ 14 กรกฏาคม 2555 ที่จังหวัดปราจีนบุรี ทั้งหมดมี 8 ซุ้มด้วยกัน

ซุ้มของรุ่นพี่นักศึกษาระยอง R-4 เป็นซุ้มที่ 5 ครับท่าน

งานสำคัญ ๆ แบบนี้ เราไ้ด้ "ช่างภาพฝีมือ" มาช่วยด้วย นั่นคือ "แฟนคุณชอร์ค" ครับ กระผมต้องขอบคุณเป็นอย่างมากที่ได้เสียสละเวลามาถ่ายภาพ

ซึ่งแฟนคุณชอร์คช่วยนักศึกษา มจพ. ระยองรุ่นที่ 4 แทบจะทุก ๆ ครั้งที่มีงานสำคัญ ๆ นับตั้งแต่การจัดสรรค์หาทัวร์เพื่อไปดูงานต่างประเทศรวมทั้งเส้นทางท่องเที่ยวในยุโรปที่น่าสนใจเมื่อครั้งนั้น

ความสนุำำกสนานได้เริ่มขึ้นครับ โดยมี "คุณโอ" เป็นโต้โผหรือแม่งานครั้งนี้ ความคิดออกมาจาก "พี่เล็ก" ครับ

เกมส์มีชื่อว่า "หน้าบอดหลังใบ้" หมายความว่าอย่างไร เมื่อเข้าแถวตอนนับตั้งแต่คนแรกไปจนถึงก่อนคนสุดท้ายต้องปิดตา และคนหลังสุดไม่ต้องปิดตา..แต่..ต้องเป็นใบ้หรือห้ามพูด ใด ๆ

โดยตกลงกันว่า..คนให้สัญญานจะเป็นคนหลังสุดเพราะมองเห็นสถานการณ์เพียงคนเดียวของเป้าหมาย

ฉะนั้น ถ้าจะรู้ว่าให้ เดินต่อไป, ให้หยุด, ให้เลี้ยวซ้าย, เลี้ยวขวา, ก้ม, นั่ง และอื่น ๆ จะใช้สัญญลักษณ์จากมือที่แตะบอกคนที่อยู่หน้าเราทราบได้อย่างไร (เพราะคนหลังสุดห้ามพูดไง)

ต้องไปตกลงและรู้รหัสกันเอง แต่ละกลุ่มก็จะไม่เหมือนกันในเรื่องสัญญลักษณ์ที่ส่งให้กัน เนื่องจากคนละห้วงเวลา ถามกันไม่ได้ ก็ไม่ต้องถามกันอยู่แล้ว เพราะคิดเองกันเป็น

ความต่อเนื่องของงานอยู่ที่ "คุณโอ" ครับ พูดตลอดเลย เสียงแหบเสียงแห้ง นี่ขนาดไม่ค่อยเต็มที่เท่าไรนะ

มีพี่เมศ, พี่เล็ก, พี่ชิน เข้ามาช่วยเสริมบ้างก็เพลาไป เพราะมีนักศึกษารุ่นน้องหลายกลุ่มที่เข้ามาในซุ้มของรุ่นพี่ จึงต้องแบ่งเบาภาระกันไป

เริ่มตั้งแต่ ชื่อกลุ่มอะไร, คำขวัญประจำกลุ่มว่าไง, ท่าเต้นประจำกลุ่มคือท่าไหน, และแนะนำชื่อพร้อมทำงานที่ใดให้ทราบ

เมื่อตกลงสัญญลักษณ์กันได้แล้วก็เริ่มเล่นเกมส์กันไปล่ะครับพี่น้อง ในภาพนั้นดูแสนจะธรรมดาเสียเหลือเกิน ..แต่..มีอะไร ๆ แปลกปลอมเข้ามาแทรกอีกสิท่าน

สัญญาณรบกวน..ครับ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อสมาชิกในกลุ่มเริ่มเดินเกมส์ไปสักพักเพื่อหาเป้าหมาย สัญญาณรบกวนจากรุ่นพี่ก็เข้ามาแทรก

โดยรุ่นพี่เข้าไปสกิดคนใดก็ได้ ทำให้มีสัญญาณเข้ามาที่คนรับถึงสองอย่าง และมีหลายคนเ้ข้าไปส่งสัญญาณนี่สิ

คนรับสัญญาณจึง "งง" กับสัญญาณที่เข้ามา "เป็นสัญญาณไหนกันแน่" คนที่ส่งสัญญาณต้องตัดสินใจเลือกสัญญาณเดียวเื่พื่อส่งต่อ นั่นล่ะครับความมันส์จึงเกิดขึ้น

รุ่นพี่ก็เหลือร้าย...กวนกันได้ คนที่ดูก็ "หัวเราะ" กันไป ได้อรรถรสของการเล่นเกมส์นี้มาก ได้แนวคิดอะไรกับเกมส์ที่ว่าไม่น่าจะมีอะไร

คนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่อยู่ด้านหลัง เมื่อคนคนหน้าสุดไปไม่ถึงเป้าหมาย เนื่องจากสัญญาณรบกวนมีมากเหลือเกิน

คนท้ายสุด...ส่งสัญญาณไปเท่าไร ๆ คนอยู่หน้าสุดก็หลงทิศทางของสัญญาณที่ตกลงกันไว้ทุกที

สัญญาณ "หลอก" จะมีมากมายอะไรขนาดนี้พี่ หนูล่ะงงแล้วนะ (น้องเค้าคงจะคิดเช่นนี้แหละ)

ภาพด้านขวามือ...เป็นเหล่ารุ่นพี่ X-mie R-4 ที่คอยให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังของเกมส์นี้ ดูกิจกรรมไป ขำกันไป รื่นรมภ์กับภาพที่ได้ปรากฎขึ้นต่อหน้า

วันปัจฉิมนิเทศน์ นักศึกษา X-mie R-4 มีบางท่านติดภารกิจสำคัญจึงไปร่วมงานไม่ครบ ไม่เป็นไรครับสิ่งใดสำคัญกว่าก็จัดลำดับให้ได้ละกัน (นี่เป็นการบริหารงานอย่างหนึ่ง)

ดังเช่นน้องสาวคนนี้ เป็นคนส่งสัญญาณให้กับด้านหน้า เมื่อเห็นรุ่นพี่เข้ามากวนเยอะ สัญญาณจากรุ่นพี่ของแต่ละคนอาจจะเป็นเศรษฐกิจไม่ดี, การเมืองไม่นิ่ง, คู่แข่งเยอะ และ ฯลฯ

น้องเค้าก็ส่งสัญญาณไป ขำไป จะทำไงดีล่ะเป้าหมายก็ออกห่างไปเรื่อย ๆ บอกซ้ายกลับไปไหนก็ไม่รู้แล้ว

ท้า่ยสุด...น้องเค้าต้องออกจากแถวเข้ามาจับมือคนที่อยู่หน้าแถวเองเลย แต่คนที่ถูกจับมือก็ไม่รู้หรอกครับว่าใครเป็นใคร

ยิ่งเนิ่นนานไป ความวุ่นวายก็ยิ่งเกิดขึ้น ความมันส์ก็ยิ่งมีต่อเนื่อง พิจารณาจากภาพคงเดาว่า ดูสิคนที่ถูกดึงจะเชื่อใครมากกว่ากัน

ความหมายของเกมส์นี้คือ การทำงานทุกอย่างเรามีเป้าหมายที่จะต้องสำเร็จ ถึงแม้ว่าจะตกลงหรือเผื่อทุกอย่างแล้วว่าจะต้องประชุมกันทุกเช้าว่าจะเริ่้มงานอะไรบ้าง และตอนเย็นก็จะประชุมกันอีกรอบว่าทำอะไรสำเร็จไปบ้าง

แต่..ขณะทำงานก็จะมีอุปสรรคต่าง ๆ เข้ามาแทรกอยู่เรื่อย ๆ อาจจะไม่ตลอดเวลา บางครั้งเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย บางครั้งอาจจะเป็นเรื่องใหญ่ เช่น การเมือง, เศรษฐกิจที่ตกต่ำ, ปัญหาประท้วงของคนงาน ,ประท้วงเีกี่ยวกับการเมือง แต่ทำให้เราเดินทางไปทำงานไม่ได้, คู่แข่ง , ราคา

สัญญาณรบกวนเหล่านี้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา เีพียงแต่คนที่วิเคราะห์สัญญาณรบกวนนั้น วิเคราะห์ได้ถูกต้องหรือไม่ วิเคราะห์ได้ถูกต้องแล้วหาวิธีแก้ไขได้ถูกต้องอีกหรือไม่ ปัจจัยเหล่านี้ผู้ตัดสินใจต้องเชี่ยวชาญ

...เราลองมาชม "ภาพเคลื่อนไหว" กันครับ...

พลบค่ำ...

เป็นงานเลี้ยงฉลองงานปัจฉิมนิเทศน์และงา่นปฐมนิเทศน์ของนักศึกษาทุกกลุ่ม บางกลุ่มก็สอบสารนิพนธ์วันนี้แหละ

งานเลี้ยงค่ำคืนนั้นกลุ่มนักศึกษา X-mie ทำกลุ่ม ก็ปลดปล่อยความสุขกันเต็มที่

ส่วนนักศึกษา X-mie R-4 ; A-2 ถือโอกาสนี้แสดงความยินดีซึ่งกันและกัน เพราะถือได้ว่า "สำเร็จการศึกษา" แล้ว

ในภาพนี้เป็นนักศึกษาปริญญาโทศูนย์ระยอง หรือ X-mie R-4 ต่างได้ร่วมแสดงความยินดีกับทุก ๆ ท่านที่ประสบความสำเร็จกับตามเป้าหมาย

ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน 2 ปี ถือได้เป็นความผูกพันธ์อีกวาระหนึ่งที่ดีต่อกันมาก

อีกกลุ่มหนึ่งนั้นเป็นนักศึกษาปริญญาโทศูนย์อมตะ หรือ X-mie A-2 ซึ่งไ้ด้ถ่ายภาพร่วมกันท่านอาจารย์ ดร.ดร.อรรถกร เก่งพล ซึ่งเป็นเป็นที่ปรึกษาของรุ่นนี้โดยตรงด้วย

ภาพด้านล่างนั้น...กรึ่ม..กันแทบทุกคนไม่เชื่อให้ดูบรรยากาศวันนั้นครับ....

ต่อไปลองชมภาพเคลื่อนไหว ณ. เวลานั้นของนักศึกษาศูนย์อมตะ รุ่น A-2 กันซักหน่อย

ทั้งนี้...เพื่อย้อนบรรยากาศในงานวันนั้นกันอีกครั้ง

ยังตอกย้ำ...บรรยากาศที่ต่อเนื่องกันอีกเหมือนเคย กระผมได้พูดคุยแบบสบาย ๆ กับกลุ่ม A-2 ไปเรื่อย ๆ แสดงถึงทุก ๆ คน "ดีอกดีใจ" ที่ประสบความสำเร็จดั่งที่ได้ตั้งใจกันไว้

ขณะนั้น..งานเลี่้ยงก็ใกล้จะเลิกแล้วแหละ จึงมีแยกย้ายออกมาพูดคุยกันนอกห้องบ้างสำหรับบางกลุ่ม คุยกันอยู่นาน จึงบันทึกบรรยากาศแบบนั้นไว้อีกครั้งหนึ่ง

...ชมภาพแบบนั้นอีกหน ขอรับ...

เมื่อเลิกจากงานแล้ว กระผม "นาย..กระดิ่งทอง" ตามไปติด ๆ กับกลุ่ม A-2 ไปไหนกันเหรอครับ ..นั่งที่ริมขอบสระน้ำ เพราะขณะนั้นเวลาซัก 23:30 น.แล้ว งานเลิกแล้วว่างั้นเถอะ

จึงต้องไปนั่งดื่มต่อกันที่ขอบสระน้ำของโรงแรม ก็ได้พูดคุยกันไปเรื่อย และยังมีเสียงเพลง ซึ่งบรรเลงฝีมือโดย "คุณเต๋า" เจ้าเก่า

โดยบรรยากาศวันนั้น หลายท่านก็ดื่มเข้าไป "มากโข" อยู่ จึงได้เห็นภาพที่ "แปลกตา" อีกภาพหนึ่ง เป็นภาพอะไรเหรอครับ "นั่งหลับในขณะเมา" ขอรับท่าน

จวบจนเวลาเกือบ 02:00 น. "กระดิ่งทอง" ไม่ไหวครับ รู้สึกเมามาก ๆ จึงต้อง "ขอตัว" ไปนอนก่อน

สำหรับกลุ่มของ A-2 นั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงเวลาประมาณ 04:00 น. โอ้..โฮ ดุมาก จนรุ่งเช้า 07:00 น. ก็ลุกมาทานอาหารเช้ากันทุกคน เก่ง ๆ จริง ยอมรับเลย

ในภาพนี้เป็นการบันทึกภาพร่วมของ "ก๊วน irpc" รวมทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่มาศึกษาที่ มจพ. ศูนย์ระยองด้วยกัน

เมื่อมาอยู่รวมกันแล้วก็บันทึกภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อย สำหรับท่านที่จบแล้วก็ "สบายตัว" ไป ท่านที่กำลังเข้ามาเรียนใหม่ก็ต้อง "พยายาม" กันต่อไป

ครั้งนี้ผมไ้ด้พบกับ "เพื่อนเก่า" ครับ ซึ่งเป็นเพื่อนที่เคยทำงานที่เีดียวกันคือ TPI หรือ irpc ในปัจจุบันนี้

และเป็นเพื่อนที่เรียนระดับปริญญาตรีด้วยกันอีกด้วย ทั้งหมดจะมีด้วยกัน 4 ท่านด้วยกัน

เริ่มจากในภาพด้านซ้ายมือคือ กระดิ่งทองกับคุณศุภชัย พระเมืองคง
โดยคุณศุภชัย พระเมืองคง เข้ามาเป็นนักศึกษาใหม่ของรุ่น X-mie R-6

ภาพต่อไป...เป็นการถ่ายภาพคู่กันระหว่างคุณศุภชัย พระเืมือง กับคุณไพศาล แก้วทันคำ หรือ คุณกุ๊ก

ซึ่่งคุณกุ๊กเป็นนักศึกษาศูนย์ระยองรุ่นที่ 2 หรือ X-mie R-2 ร่วมกับพี่วิชาญ งานนี้พี่วิชาญติดธุระส่วนตัวจึงไม่ได้มาร่วมงานด้วย ปกติพี่วิชาญจะมาร่วมงานแทบทุกครั้ง

สมัยที่เรียนระดับปริญญาตรีนั้นเราจบปี 2542 และรับปริญญาในปีเดียวกันด้วย ผมก็ัยังจำบรรยากาศวันไปรับปริญญาได้เลย ผมไปเพียงคนเดียวกับคุณศุภชัย เพียงแต่คุณศุภชัยไปกับครอบครัวพร้อมกับแฟน

ผมไปคนเดียวเพราะเห็นว่า "คนเยอะมาำก" กลัวลำบากเรื่องห้องน้ำ และอาหารการกิน วันรับปริญญาจริง...มันก็เป็นตามนั้น แต่กระผมเองก็ถ่ายภาพตั้งแต่วันซ้อมรับปริญญาแล้วแหละ จึงตัดปัญหาไป

รุ่งเช้าของวันอาทิตย์ที่ 15 กรกฏาคม 2555

หลายท่านยังอยู่ที่งาน แต่ก็มีหลายท่านกลับบ้านไปก่อนแล้ว เนื่องจากมีกิจส่วนตัวต้องทำ ท่านที่พาครอบครัวไปก็มี "พี่เมศ" ครับ

ต่างก็สนุกสนานกับกิจกรรมที่ได้จัดไปเมื่อวานตอนบ่าย ตกกลางคืนก็สนุกสนานกันจนดึกดื่น

ก็ถือว่า...ได้ไปพักผ่อนนอกสถานที่ไปในตัว เนื่องจากพี่เมศเองก็ำทำงานตลอดเลย ไม่ค่อยได้พาครอบครัวไปพักผ่อนที่ใดซักเท่าไหร่

สาย ๆ หน่อย "คุณวิเศษ" ก็ลงมาทานข้าวด้วยกัน ซึ่งกระผมเองลงมานั่งทานนานแล้ว ก็รับประทานไปเรื่อย ๆ

ส่วนคุณวิเศษนั้นครั้งนี้ไม่ได้พาครอบครัวมา เนื่องจากว่าครอบครัวไม่สะดวกที่จะเดินทางด้วย

งานนี้เลยบรรทุกเอาเพื่อนมาด้วยละกันงั้น ขับรถมาคนเดียวก็เหงาเนอะ

ภาพต่อไปเป็นภาพ "พี่เล็ก" ครับ พี่เองนี่แหละเป็นคนหาชื่อเกมส์มาเล่น และก็มีประโยชน์มากสำหรับเกมส์ที่หามา

พี่เล็กก็เดินทางมาคนเดียวเช่นกัน ครอบครัวมีภาระกิจจึงเดินทางมาร่วมสนุกด้วยไม่ได้
พี่เล็กเองก็ใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาใช้กับกิจการส่วนตัวได้อย่างลงตัวมาก

ภาพถัดไปนั้นคือ "คุณโอ" เช้านี้คงจะเสียงดีขึ้น หลังจากที่เมื่อวานเสียงหายไปเลยหลังจากเสร็จกิจกรรมรับน้องใหม่ เพราะพี่แกต้องใช้เสียงตลอดเวลา กล่องเสียง "ฟื้นตัวไ้ด้เร็ว" เนื่องจากมี "เบียร์ลีโอ" คอยหล่อเลี้ยงเส้นเสียงไว้เรื่อย ๆ นั่นเอง

เอ๊ะ...หรือว่าในกระแสเลือดมีเบียร์เป็นส่วนประกอบหนึ่งด้วยนะ..คุณโอ

ผมนั่งอยู่กับคุณเต๋าน๊าน นาน โดยคุณเต๋าก็ทานอาหารกับกระผมไปเรื่อย ๆ เนื่องจากว่าเมื่อคืนคุณเต๋าได้พักผ่อนเพียง 3 ชั่วโมงเอง

ดังนั้น...จึงออกอาการ "มึน ๆ" หรืออาการ "เมาค้าง" นั่นเอง แต่ไม่มีการ "ถอน" นะ เพราะทานหมดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ดูภายนอกแล้วยังรักษาอาการต่าง ๆ ได้ดี ดังนั้น กระผมจึงได้พูดคุยถึงเรื่อง "ภาษาและรากศัพย์ภาษา" ต่าง ๆ ของอังกฤษและไทยกันไปเรื่อย ๆ

....เราลองมาฟังกันสิ ว่าพูดคุยอะไรกันบ้างเรื่องภาษาน่ะ....

ก่อนที่จะมีการบรรยายพิเศษ ท่านผู้ช่วยศาสตราจารย์สมชาย พรชัยวิวัฒน์ ซึ่งสอนวิชาความปลอดภัยที่มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (สอนกระผมนั่นแหละ) ได้กล่าวเพื่อเป็นปฐมฤกษ์ไปพลาง ๆ ก่อน โดยท่านอาจารย์ได้เล่าถึงเรื่อง "ทวาย" ในพม่าเกิดขึ้นได้อย่างไร

ท่านอาจารย์สมชาย พรชัยวิวัฒน์ เป็นผู้สำรวจโครงการนี้เมื่อปี 2548 เพื่อหาว่าประเทศใดเหมาะสมที่จะก่อสร้างโครงการอุตสาหกรรมใหญ่ในเอเซียได้ มีประเทศ ลาว, พม่า, กัมพูชา, ไทย, ฯ

ท้ายสุดมาลงตัวที่ประเทศพม่า เนื่องจากสะดวก ,ติดทะเล ,การขนส่งมาถึงได้ง่าย ,ปัญหาการเมืองมีน้อยและมีแนวโน้มสงบ ,รัฐบาลตั้งมั่นและให้สัญญากับกลุ่มประเทศที่จะมาตั้งโรงงานผลิตในพม่าว่า...จะพัฒนาประเทศ

โครงการที่จำได้คร่าว ๆ ประเทศพม่าได้เรื่องสถานที่ตั้งโรงงานต่าง ๆ ประเทศไทยได้เรื่องการขนส่ง ซึ่งการขนส่งนั้นจะทำถนนจากพม่าผ่านจังหวัดกาญจนบุรีเข้ามาถึงแหลมฉบัง ส่วนเวียดนามได้เรื่องข้าว อื่น ๆ จำไม่ค่อยได้..ขอรับ

เมื่อถึงเวลา 09:00 น. ท่านรองศาสตราจารย์ ดร.สุธี อักษรกิติ์ ได้ให้เกีียรติมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับ "ต้องเตรียมตัวอย่างไรเมื่อ AEC มาถึงประเทศไทย"

ครั้งก่อนท่านอาจารย์ใ้ห้เกียรติมาเล่า "เรื่องเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์แหละน้ำท่วม" ให้ฟัง ติดตามได้ตามลิ้งท์ด้านล่างนี้ http://gradingthong.blogspot.com/search/label/%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%20%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%98%E0%B8%B51%20%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%B5%E0%B8%98%E0%B8%B52

ส่วนหนึ่งท่านอาจารย์ได้เล่าว่า เครื่องวัดความชื้นข้าวเปลือก ให้ฟังว่า...เครื่องมือนี้ท่านอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าคุณทหารลาดกระบัง เป็นผู้คิดค้นขึ้น

สำคัญคือ "เครื่องมือนี้สามารถที่จะตั้งค่าเท่าไรก็ได้เมื่อจะทำการวัดค่าความชื้นของข้าว และตั้งได้ทุกขณะ"

...ผมกำลังคิดว่าพ่อค้าที่รับซื้อข้าวกำลังทำอะไรกับข้าวของชาวนา,,ซึ่งเกี่ยวกับเรื่องเงินต่อไป

ท่านอาจารย์แนะนำว่า ทำไม อบต.ไม่ซื้อไว้ประจำตำบลเลย ราคาเครื่องก็ไม่แพง เป็นของคนไทยด้วย ชาวนาจะได้กำหนดความชื้นของตนเองได้เพราะเครื่องมืออยู่ใกล้ หยิบยืมได้สะดวก สอนการตั้งค่าวัดความชื้นที่เครื่องให้กับชาวนาเลย ง่าย ๆ ...แล้วทำอะไรอยู่

(ผู้คิดค้นคือ ศาสตราจารย์โมไนย ไกรฤกษ์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ และสำนักวิจัยการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศ)

รายละเอียดติดตามได้ตามลิ้งท์นี้ครับ http://www.google.co.th/imgres?imgurl=http://www.thainewsland.com/inline/thainewsland/th/892b5a669accfd0c25a6d29b570c6b08.jpg&imgrefurl=http://www.thainewsland.com/a26744-%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%2594%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B8%258A-%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2594-%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A5-%25E0%25B8%2599%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%25A1%25E0%25B9%2582%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25AF-%25E0%25B8%25A7-%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25AB%25E0%25B8%25A5-%25E0%25B8%2587%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2581-%25E0%25B8%259A%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2581-%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%2582-%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A7%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%259B%25E0%25B8%25A5-%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%2581&usg=__yMyrN4UWT8BXxMFLXmho_QbUmvU=&h=197&w=250&sz=11&hl=en&start=11&zoom=1&tbnid=TJFxTjPUwm3NZM:&tbnh=87&tbnw=111&ei=c7tpUKu0FMbNrQf02YGICg&prev=/search%3Fq%3D%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B7%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2594%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B8%258A%25E0%25B8%25B7%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2582%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A7%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%259B%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%25B7%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%2581%2B%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2594%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B0%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587%26hl%3Den%26gbv%3D2%26rlz%3D1R2NCLR_enTH499%26tbm%3Disch&itbs=1

เรามาฟังในรายละเอียด ซึ่งมีอยู่ 4 ตอนด้วยกัน

...เริ่มกันด้วยตอนที่หนึ่งกันครับ...

...ต่อกันด้วยตอนที่สอง ครับ...

...ตามมาติด ๆ ด้วยตอนที่สาม ครับ...

   ...ตอนสุดท้ายเลยละกัน...

ฟังการบรรยายของท่านอาจารย์สุธี อักษรกิติ์ จบแล้วก็จะแยกกับกลับภูมิลำเนาแล้วละคราวนี้ สำหรับชาว X-mie R-4 (ส่วนใหญ่) ก็ถือได้ว่าจะ "บริบูรณ์" สำหรับการศึกษาครั้งนี้แล้ว

นาย..กระดิ่งทอง..ก็อยากจะเล่าความรู้สึกอะไรบ้างบางอย่างที่ "สู้" มาทั้งสองปีการศึกษา

กว่าจะจบการศึกษาครั้งนี้ได้ และในระยะเวลาสองปีนั้นมีอะไร "แอบแฝง" อยู่บ้าง

..ลองฟังกันครับ..

จากนั้นลองมาฟัง "คุณโอ" บ้างละกัน หลังจากที่เสียงแหบเสียงแห้งไปเมื่อวันเสาร์ วันนี้อาการดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง

ตอนเช้าที่ออกมาทานข้าวเช้า ยัง "สลึม สลือ" อยู่เลย คงหนักน่ะเมื่อคืน

และความรู้สึกในใจลึก ๆ นั้นเป็นอย่างไรกันบ้างที่ "สู้ฟันฝ่า" มาด้วยกันทั้งสองปี วันนี้มีอะไรจะเล่าบ้าง

...ฟังกันอีกครั้ง..ขอรับ...

ท้ายสุดนั้นเป็น "คุณเบิร์ด" ครับ คนนี้ "เงียบ ๆ ขรึม ๆ" แต่มีอะไร ๆ ลึก ๆ ที่ดีมาก สมัยเรียนก็คอยช่วยเหลือเพื่อน ๆ อย่างมากมาย

สมัยที่เรียนนั้นหลังคารถพี่เค้า "สีด่าง" (ลอกด้วย) ผมถามว่า "จะทำสีรถเมื่อไร" พี่แกตอบว่า "เรียนจบก่อน" ไม่ทราบปัจจุบันทำสีรถแล้วหรือยังก็ไม่ทราบ

...มีอะไรจะเล่าบ้างก็ลองฟังกันนะ...

...ต่อไปเป็น "ภาพวีดิทัศน์รวม" ของกิจกรรมที่เกิดขึ้นครับ...

...ด้านล่างนี้เป็นภาพที่รวบรวมไว้ชม..ขอรับ

...ขอให้มีความสุขกับการชม..นะครับ จาก...gradingthong.blogspot.com

วันแม่แห่งชาติ 2555

2012-08-17T01:06:00.000+08:00

สำหรับ "วันแม่แห่งชาติ" เดือนสิงหาคม ปี พศ. 2555 ครอบครัวอยู่เย็น "สนุก" และ "มีความสุข" มากเป็นพิเศษ

เนื่องจากว่า...ปีนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบถ้วนหน้า

ห่างหายไปนานเกือบ 4 ปี ที่ "ครอบครัวอยู่เย็น" ไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นกลุ่มใหญ่

..แต่..ความห่วงใย,ความคิดถึง..และความสนุกสนานยังมีอยู่เช่นเคย มีการติดต่อสื่อสารกันอยู่เรื่อย ๆ เสมือนว่าอยู่ในประเทศไทยนี่แหละ

เพราะว่าน้องชายคนกลางที่่ไปศึกษาหาความรู้จาก "ท่านฤษี" ของประเทศญี่ปุ่น ได้กลับมาเยี่ยมเยือนพ่อและแม่แหละญาติ ๆ กันทั้งครอบครัว

ครอบครัวของหรั่งนั้นประกอบไปด้วย น้องฟูจิ ,น้องอิคิว ,หรั่ง และ สาว ซึ่งเป็นภรรยา

ก่อนหน้านี้ได้ไปเสนองานวิทยานิพนธ์ที่ "เมืองเซี่ยงไฮ้" โดยปกติแล้วมาตรฐานทั่วไป นักศึกษาที่จะจบการศึกษาระดับปริญญาเอกได้..ต้องนำเสนอผลงานของตัวเองในประเทศ 2 ครั้ง และนำเสนอผลงานของเองที่ต่างประเทศ 2 ครั้ง เป็นอย่างน้อย

มหาวิทยาลัยใดนำเสนอผลงานต่างประเทศมากและได้ตีพิมพ์ยังนิตยสารที่อยู่ในเครือข่ายได้มาก อันดับของมหาวิทยาลัยนั้นก็จะเรียงอันดับอยู่ต้น ๆ (Ranking)โดยนับเรียงจัดอันดับโลก

มหาวิทยาลัยที่ "นายหรั่ง" เรียนอยู่จวนจะจบชื่อว่า "มหาวิทยาลัยมิเอะ" ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง "ซึ" Tsu (สำเนียงเขา...เวลาที่เราบอกชื่อเมืองเขามักจะบอกว่า..สึ.. เขาฟังก็ไม่ค่อยเข้าใจ กว่าจะซื้อตั๋วรถไฟกันได้ เมื่อยทั้งปากและมือ) เว็บไซค์ของมหาวิทยาลัยก็ตามนี้ http://en.wikipedia.org/wiki/Mie_University

เมือง "ซึ" อยู่ในเขตของเมือง "นาโงย่า" จังหวัดไอจิ (เราก็จะคุ้นกับชื่อ..นาโงย่า มากกว่าจังหวัดไอจิ คล้ายกับเมืองไทยคุ้นชื่อกับ "หาดใหญ่" มากกว่าจังหวัดสงขลา)

สถานที่สำคัญ ๆ ที่ึขึ้นชื่ออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมิเอะคือ หินแต่งงาน เมื่อ 4 ปีที่แล้วครอบครัวกระผมไปญี่ปุ่นครั้งนั้นไม่ได้ไปชมหินแต่งงาน คาดว่าปีหน้า(2556)จะได้ไปชมแน่ ๆ

หินแต่งงานแห่งนี้ เข้ามาประกอบฉากของภาพยนต์ไทยที่ไปถ่ายทำที่ญี่ปุ่นก็หลายเรื่อง รวมทั้งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญอีกแห่งของเขา และภูมิทัศน์ก็สวยงามด้วยเช่นกัน

จากนั้น..ก็จะนำมาถึงความมีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยนั้นนั่นเอง เปรียบเสมือนการนำชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยของตัวเองไปนำเสนอให้เขารู้จักกันทั่วโลก โดยใช้เงินลงทุนไม่มากนัก แต่เป็นการโฆษณาชื่อตัวเองให้เขาทราบด้วยการนำเสนอผลงานของตัวเองอยู่บ่อย ๆ

เมื่อเสร็จภารกิจแล้วจึงได้เดินทางต่อมาที่เมืองไทยเป็นเวลาประมาณ 2 อาทิตย์

โดย "นายตึง" (ภาพขวามือ) ได้ไปศึกษากับท่านฤษี ณ. มหาวิทยาลัยมิเอะแห่งนี้ด้วยเช่นกันเมื่อสมัยเรียนปริญญาตรี ในภาพนี้..นายตึง..ได้หอมแก้มคุณแม่เนื่องในวันแม่แห่งชาติประจำปี 2555 เพื่อเป็นของขวัญให้กับคุณแม่ด้วยเช่นกัน

ก่อนนั้นหุ่นไม่อย่างนี้หรอกท่าน...กลัวขาดทุน กินแต่เบียร์ อาซาฮี ของเขามาก เนื่องจากราคาก็ไม่แพงและอากาศก็หนาวเหน็บ เพราะบรรยากาศเป็นใจนั่นเอง หุ่นจึงได้เปลี่ยนไป

ก่อนจะถึงสนามบินสุวรรณภูมิที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสนามบินที่มีชื่อเสียงและสวยงามมาก ๆ ของเมืองไทย ญาติ ๆ เกือบทั้งหมดจึงได้ชื่นชมกับเครื่องบินที่บินขึ้นบินลงที่สนามบิน โดยประมาณนาทีละ 1 ลำ

ชมเครื่องบินอยู่เป็นเกือบครึ่งชั่วโมง มีทั้งเครื่องบินที่ใหญ่มาก จนถึงใหญ่มาก ๆ แบบสองชั้น นั่นเพราะเมืองไทยเราไม่สามารถผลิตใช้เองได้ จึงต้องคอยแต่ชื่นชมกับความสำเร็จของเขา

คนที่มีความรู้เรื่องเครื่องบินมีมาก และสามารถที่จะสร้างเครื่องบินได้ แต่ หลาย ๆ อย่างไม่เอื้อที่จะให้ผลิตเองได้ ดังนั้น คนที่มีความรู้จึงต้องไปทำงานให้กับบริษัทที่สร้างเครื่องบิน เพื่อหารายได้ให้กับครอบครัวตัวเองต่อไป

มันเป็นความสุข และความสนุกของทุก ๆ คนที่ได้ไปต้อนรับการกลับมาเยี่ยมเมืองไทยของครอบครัว "อาหรั่ง" ในปี 2555 นี้

เมื่อถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ก็เข้าไปเดินเล่นและถ่ายรูปภายในสนามบินรอเวลาเรื่อย ๆ

เราได้นั่งรถที่ชั้นสามบริเวณใกล้กับทางออก เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินไกลเมื่อ "ครอบครัวหรั่ง" มาถึง

สาเหตุที่ต้องขึ้นมานั่งชั้นสามเนือ่งจากชั้นสองบริเวณที่รอรับผู้โดยสายขาเข้าจะไม่มีที่นั่งรอ ฉะนั้นก่อนถึงเวลาจริงก็ขึ้นมานั่งรอบริเวณชั้นที่สามก่อนละกัน

การเดินทางไปรับหรั่งที่สนามบินสุวรรณภูมิ เราใช้รถยนต์ไปรับถึง 3 คัน โดยใช้อีกคันหนึ่งเป็นรถที่บรรทุกสัมภาระกลับ

เนื่องจากว่าครอบครัวหรั่งก็ต้องเตรียมสิ่งของที่จำเป็นกลับเมืองไทยหลายอย่างเพราะจะจบการศึกษาในเดือนเมษายนปี 2556 หน้านี้แล้ว

อาจจะมีคำถามว่า ทำไมมีคนไปเยอะ แหม "บ้านนอก" จัง และก็นำรถไปเยอะด้วย ถ้านั่งรวมกันแล้วจะ "อึดอัด" ถ้ารถน้อย พร้อมกับมีสิ่งของด้วย

อีกกรณี ถ้าเราไปไหนมาไหน แล้วไม่มีคนสนใจที่จะไปรับไปส่งเลย จะไปไหน ๆ ก็ต้องจ้างหรือร้องขอ แบบนี้ "น่าจะพิจารณา" ตัวเองซะแล้วมั๊ง

วันที่เดินทางกลับมาเมืองไทย ตารางเวลาเดิมจะถึงเมืองไทยวันที่ 27 กรกฏาคม 2555 เวลา 21.30 น. ช่วงนั้นมีพายุที่ก่อตัวแถบเมืองจีนและมีความรุนแรงมาก ทำให้ไม่สามารถนำเครื่องขึ้นบินได้ตามกำหนดเวลาเดิม จึงเลื่อนเวลาออกไปอีก 2 ชั่วโมง

ครั้นใกล้เวลาจะ 01:00 น. น้องนิ้งและญาติ ๆ ก็ย้ายจุดจากที่นั่งรอ เป็นผู้โดยสารขาเข้าซึ่งเป็นช่องที่สามที่ได้นัดกันไว้ เพื่อจะได้พบกันสะดวก ไม่ต้องพลัดหลงกัน

ถ้านับเวลารอตั้งแต่เย็นเลย รวม ๆ ก็ 7 ชั่วโมงแล้ว มันเป็นการรอที่ยาวนานเสียเหลือเกิน แต่ทุกคนก็สนุกสนาน

มิหนำซ้ำ มีการตั้งวง "เบียร์" อีกด้วย กินไปหลายขวดสำหรับการรอครั้งนั้น สอบถามแล้วทำให้เวลารอมันเร็วขึ้น (เร็วตรงไหน)
....ดูน้องนิ้งพาเราไปรอพบอาหรั่งกัน...

ดังนั้น.. ทำให้มาถึงเมืองไทยประมาณ 1 นาฬิกาของวันวันที่ 28 กรกฏาคม 2555 กว่าจะมาเจอกันได้ก็ 01.19 น. เมื่อเดินทางกลับระยองทำให้ถึงบ้านราว ๆ 04.11 น.

โอ๊ว...ว ความแน่นอนคือความไม่แน่นอนเสียจริง ๆ ธรรมชาตินี่บางครั้งก็ยิ่งใหญ่เสียจริง ๆ

..จากนั้นเราชมบรรยากาศต้อนรับเมื่อมาพบกันที่สนามบินดีฝ่า..

ด้วยความที่หลาน ๆ ฟูจิ และ อิคิว ไม่ค่อยได้พบปะกับผู้คนเยอะ ๆ จึงทำให้หลานทั้งสองคน "ตื่น" หรือ "ตกใจ" และ "กลัว" ใครจับก็ไม่ได้ร้องไห้ เข้าหาพ่อและแม่ของตนเอง

เป็นเรื่องปกติ แุทบจะกล่าวได้ว่าทุกครอบครัวที่ไปอยู่แบบครอบครัวเดี่ยว ๆ เมื่อกลับไปหาญาติพี่น้องลูก ๆ ก็กลัวที่จะเข้าหาผู้คนที่มาต้อนรับ

พอทักทายกันแบบหอมปากหอมคอแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางกลับบ้านล่ะทีนี้ ...น้องนิ้งเป็นคนที่ชั่งสังเกตุ มองเห็น "อาหรั่ง" ของตนแต่งตัวแล้ว ..อดขำไม่ได้..

...แหม...ทำไมแต่งตัวได้ตามสบายซะแบบนี้ ลูกศิษย์ "เทพ โพธิ์งาม" หรือเปล่าเนี้ย ใส่รองเท้าแต่ไม่ใส่ถุงเท้า

...มาดูภาพระหว่างที่กำลังเดินทางออกจากจุดนัดพบกันหน่อย...

เดินมาได้ซักพัก จากความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ก็ทำให้สนิทสนมกันขึ้นเรื่อย ๆ นั่นเพราะเด็ก ๆ สามารถเข้ากันได้กับทุก ๆ คน

อาจจะเป็นเพราะว่า เมื่อเด็ก ๆ ไม่เกิดความกลัวเพราะผู้่ใหญ่ไม่ทำให้เด็กกลัว

ฉะนั้น..ก็เลยทำให้ความเป็นมิตรต่อกันดีขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำให้มีความไว้วางใจซึ่งกันและกัน น้องฟูจิและอิคิวจึงได้จูงมือเดินกับย่าได้

เดินคุยกันมาเรื่อย ๆ เนื่องจากไม่ได้พบกันนานหลายปี ทุก ๆ คนก็มีความสุข ต่างเห็นการเปลี่ยนแปลงของแต่ละฝ่าย

ญาติเมืองไทยได้เห็นหลานที่โตและเดินได้แล้ว สืบเนื่องจากไม่ได้พบหน้ากัน 4 ปี แล้ว ได้เห็นก็แต่ใน "ยูทูบ" เพราะผู้เป็นพ่อได้ฝากไฟล์ไว้ แล้วญาติที่เมืองไทยก็คอยเปิดดูภาพหลาน ๆ ยามคิดถึง

เมื่อมาพบตัวจริงก็ "ตื่นเต้น" และ "ดีใจ" กันทุก ๆ คน

แม้...เหตุการณ์จะผ่านมาได้ประมาณ 1 เดือน แต่ ในความทรงจำยังคล้ายกับเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

เราได้เดินคุยกันไปเรื่อย ๆ จนมาถึงจุดที่ต้องขึ้นรถกลับบ้านกัน ถึงแม้มันจะดึก ความง่วงก็ไม่มีอุึปสรรคใด ๆ กับความตื่นเต้นที่มีมากกว่า

...ชมภาพแห่งความชื่นมื่นละกัน..

ช่วงที่อยู่เมืองไทยสองอาทิตย์ ก็ไม่ค่อยได้สังสรรค์กันเท่าไร เนื่องจากหลาน ๆ สองคนทั้ง ฟูจิ และ อิคิว ป่วยทั้งคู่ รวมทั้งอาสาวด้วย ต้องไปนอนพักรักษาที่โรงพยาบาลสิริกิติ์ อาการจึงจะดีขึ้น

เมื่อออกจากโรงพยาบาลก็ให้มาพักผ่อนกับญาติ อาการจึงดีขึ้นเป็นอย่างมาก เพราะได้สนุกสนานขี่รถเล่น ทำให้ลืมความเจ็บป่วย

มันเป็นวิถีชีวิตของเด็ก ๆ อยู่แล้ว ถ้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่่ค่อยได้เปื้อนฝุ่นหรือดินสุขภาพก็จะไม่ค่อยแข็งแรงซักเท่าไร เด็กบ้านนอกเลอะเทอะมอมแมมร่างกายแข็งแรงไม่ค่อยป่วยไข้เท่าไร

นั่นเพราะว่าในดินมีแบคทีเรียที่คอยฆ่าเชื้อไวรัสให้อยู่แล้ว การเปื้อนดินจึงไม่ทำให้เสียหายอะไร ยิ่งสมัยก่อนนะ บรรพบุรุษเราก็ให้เด็กคลุกดินคลุกฝุ่นนี่แหละ ร่างกายจึงแข็งแรงไง

ยิ่งเมื่อได้ขี่รถ ATV ด้วยแล้วก็สนุกสนานไปกันใหญ่ (go so big) เห็นรถ ATV เมื่อไรเป็นชี้ใส่แทบทุกครั้ง ก็มีน้องนนท์เป็นสารถีให้นี่แหละ

ช่วงที่หรั่งอยู่เมืองไทย คืนหนึ่งได้นั่งดื่มเบียร์กินกันไปพลางก่อน และหรั่งเองก็ได้เล่าประสบการณ์ในเมืองจีนช่วงที่ไปนำเสนองานวิทยานิพนธ์ให้ฟัง ความสนุกสนานก็ตื่นเต้นขึ้นเมื่อ "คนเล่าเรื่อง" และ "คนชงเรื่อง" ทำงานร่วมกัน

...ลองฟังประสบการณ์ในเมืองจีนครั้งนั้นพร้อม ๆ กัน....

ก่อนถึงวันแม่แห่งชาติ โรงเรียนวัดมาบข่า ที่น้องนนท์ล่ำเรียนอยู่ จัดงานวันแม่ขึ้นมาก่อนตอนวันศุกร์ที่ 10 สิงหาคม 2555 เพราะโรงเรียนยังเปิดทำการอยู่

โรงเรียนได้เชิญผู้ปกครองมาร่วมงานด้วยในวันนั้น กิจกรรมก็เป็นการไหว้ขอบคุณมารดาที่ได้เลี้ยงและดูแลลูกให้เติบใหญ่มาจนถึงทุกวันนี้ เพื่อจะให้เด็ก ๆ รู้สำนึกบุญคุณของแม่เรา

"น้องตาล" คือเพื่อนของน้องนิ้ง ปัจจุบันเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ 2 โรงเรียนวัดมาบข่า ปีนี้น้องตาลได้ออกไปหน้าห้องประชุมเพื่อกล่าวร้อยแก้วถึงความดีของแม่

ซึ่ง "น้องตาล" คนนี้ปัจจุบันอยู่กับยายไม่ได้อยู่กับแม่ แม่ของเขาขณะนี้..ต้องจำคุก..อยู่ กระผมเองไม่ทราบสาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น

น้องเค้าเล่าว่าทุก ๆ วันก็เห็นหน้าแม่เหมือนกับเพื่อน ๆ ทุกคนนั่นแหละ แต่..พอเช้าวันหนึ่งเมื่อตื่นขึ้นมาไม่เห็นหน้าแม่แล้ว นึกว่าแม่ออกไปตลาด แต่ยังสงสัยว่าทำไมไม่กลับบ้านซักที

จนมืดค่ำก็ยังไม่กลับมา พอนานวันเข้าจึงได้ทราบว่าแม่ไม่กลับมาหาเราในระยะอันสั้นแล้ว..แน่นอน....ความคิดถึงแม่ของน้องเขามีแน่ ๆ

ด้วยบรรยากาศรอบด้านมีแต่ญาติผู้หญิง ดังนั้น น้องตาลจึงมีจิตใจที่เป็นหญิงมากกว่าชาย และน้องเค้าก็ยอมรับว่า เขามีร่างกายเป็นชาย..แต่..ใจเป็นหญิง

ถึงแม้จะถูกเพื่อนล้อเลียนในบางครั้ง แต่น้องเค้าก็ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขาแบบเต็มใจ

น้องเค้า...ถึงขนาดตั้งใจเรียนเป่าแซกโซโฟนเพลง "ค่าน้ำนม" ซึ่งคุณครูบอกว่า น้องเค้าใช้เวลาเรียนสั้นนิดเดียวสามารถเป่าได้จบเพลง แสดงว่า...เขามีความตั้งใจที่จะมอบเพลงนี้ให้กับคุณแม่ของเขา

เสียงเพลงที่ผู้ปกครองได้ฟังกันวันนั้น "เรียกน้ำตา" ให้ไหลออกมาโดยไม่รู้สึกตัวเลยทีเดียว ฉะนั้น..ใครที่ยังมีคุณแม่อยู่ในปัจจุบัน โปรด..ดูแลท่านให้ดีที่สุด

...เราลองมาฟังเพลงนี้กันดูครับ...

น้องนนท์...ซึ่งได้ไหว้แม่ด้วยเช่นกัน การจัดกิจกรรมวันแม่ของทางโรงเรียนวัดมาบข่า ได้จัดขึ้นทุก ๆ ปี ฉะนั้น..น้องนนท์ก็ได้ไหว้แม่กว่า 6 ครั้งแล้ว

แม้การไหว้แม่จะเป็นเพียงกิจกรรมแบบธรรมดา ๆ แม่ "อริยบท" ทำให้ต่างคนต่างซาบซิ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น "น้ำตา" แห่งความภาคภูมิใจก็ "หลั่งริน" ณ.เวลานั้นทันใด

บรรยากาศเช่นนี้ ใคร ๆ ก็ต่าง "ซาบซิ้ง" เป็นแน่แท้ รักใด ๆ ย่อมไม่เท่ารักจาก "พ่อและแม่" ความรักแบบนี้ท่านจะรู้ก็ต่อเมื่อ "ท่านมีลูก"

บางครั้งสิ่งที่กำลังจะกิน ลูกบอกอยากกิน ท่านก็ต้องให้ลูกกินให้อิ่มก่อน แล้วคนที่เป็นพ่อและแม่จริงกินเมื่อลูกอิ่ม

แม้จะเป็นวันแม่แห่งชาติ เสมือนหนึ่งว่าเป็น "วันครู" ด้วย เพราะเด็กนักเรียนก็จะ "ไหว้คุณครู" ด้วยเช่นกัน

ด้วยความน่ารักของ "เด็กไทย" ทำให้ชาติใดก็ไม่เหมือน หรือหาเทียบได้ยาก

ฉะนั้น คนได้จึงเรียกได้ว่า "ศิษย์มีครู" แน่นอนเมื่อศิษย์น่ารักและอ่อนน้อมคุณครูก็ปราณี ฉันใดก็ฉันนั้น

ด้วยวัฒนธรรมของชาติไทยที่มีมาตั้งแต่นมนาน ทำให้ประเทศไทยเป็นบริเวณที่ "สงบ" ไม่ก่อความรุนแรง

เมื่อมีปัญหาอะไร "การพูดคุย" สามารถจบได้ ต่างกับหลายชาติที่ต้องใช้ความรุนแรงเพื่อจะให้มีความสงบเกิดขึ้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ จะเป็นความทรงจำสำหรับหลาย ๆ คนไปจนชั่วชีวิต แหละภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ถูกบันทึกไว้อีกหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์สำหรับหลาย ๆ คน

หวังว่า...คงมีประโยชน์สำหรับคนในภาพในคราวต่อ ๆ ไป

สำหรับคุณครู (เสื้อฟ้า) ท่านนี้ ...เมื่อสองปีก่อนท่านเคยสอนน้องนิ้งหรือ ดญ.พนิตสุภา อยู่เย็น และเพื่อน ๆ "รำ" จนได้รับรางวันชนะเลิศประจำภาคตะวันออกมาแล้ว (เก่งจริง ๆ ครับสำหรับคุณครูท่านนี้)

เพราะการทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดแล้วทำให้ชนะเลิศได้นั้น ยากแสนยาก สิ่งที่ได้มาไม่ใช่เพราะความบังเอิญ เนื่องจากคุณครูฝึกนักเรียนหลังเลิกเรียนตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ และยังมีเต็มวันในวันเสาร์อีก รวมเวลากว่า 2 เดือน

ท่านสามารถติดตามเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ตามลิ้งท์นี้ได้เลย

http://gradingthong.blogspot.com/2011/01/blog-post_23.html

ภาพนักเรียนโรงเรียนวัดมาบข่ายืนถ่ายภาพแขวนเครื่องดนตรี "แซกโซโฟน" เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกสำหรับงานวันแม่แห่งชาติปี พ.ศ. 2555 กับคุณครูผู้ฝึกสอน

ดนตรีสามารถ "ขัดเกลา" นิสัยใจคอของคนให้ "เยือกเย็น" และ "สุขุม" ได้เป็นอย่างดี ดั่งตอนหนึ่งของรัชกาลที่ 6 ท่านได้กล่าวไว้ว่า ...ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก....

เมื่อถึงวันที่ 11 สิงหาคม 2555 ครอบครัว "อยู่เย็น" ได้จัดเลี้ยงทั้งต้อนรับและเลี้ยงส่ง "ครอบครัวหรั่ง" ในคราเดียวกัน

เริ่มจากเย็นนั้นได้ช่วยกันคนละไม้คนละมือทำกับข้าวเพื่อจะรับประทานในเย็นวันนั้น กับข้าวก็เป็นแบบธรรมดา ๆ นี่แหละ เช่น หมึก, กุ้ง ,ปลา, ปู

การทำอาหารหลาย ๆ คนก็ทำให้สนุกสนานได้เช่นกัน ทำกับข้าวกันไป พูดคุยกันไป มันช่างสุขอะไรเช่นนี้ เมื่อทำเสร็จแล้วก็มีการ "ชิม" เกิดขึ้น แหม....อาหารหายไปก็ปริมาณมากเช่นกัน เพราะรสชาดยังไม่เข้าทางซักที จึงต้องชิมบ่อย

เมื่อชิมบ่่อย ก็เกิดอาการ "อิ่ม" ก่อนกำหนด ...แหม..เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละครับท่านสำหรับคนทำครัว

นั่นก็เป็นการ "แซว" กันเล่นนะครับ เพื่อความสนุกสนาน อาหารอร่อยมากครับสำหรับค่ำคืนนั้น

และแล้วงานก็เริ่มขึ้น จิบเบียร์กันไปเรื่อย ๆ ฉันท์พี่-น้อง เมื่อได้เวลาเราก็ "ฉายวีดีทัศน์" กัน ความยาวประมาณ 30 นาที ...เพื่อจะได้ "รำลึก" บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตจนถึงปัจจุบันว่ามีอะไรกันบ้าง

....ติดตามชมกันได้เลย....

นับจากนั้น....ความบันเทิงจึงได้เกิดขึ้นเรื่อย ๆ ท่านผู้ชมครับ...ใครล่ะจะคิดว่าการอยู่ร่วมพี่ร่วมน้องเช่นนี้มีความสนุกสนานเป็นอย่างมาก เพลงที่แต่ละคนชอบต่าง "ขุด" ขึ้นมาร้องของใครของมัน

ช่างเป็นความสุขโดยแท้...ผู้เป็นพ่อและแม่ ต่างก็ "ดีใจ" กับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกคนนั่งทานไปเรื่อย ๆ และฟังเพลงของแต่ละคนไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็หัวเราะกับบรรยากาศที่ชวนทำให้ "ขัน" เป็นยิ่งนัก

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด "ลาย" ยิ่งออกครับท่านผู้ชม ความบันเทิงยิ่งทวีคูณขึ้น เมื่อเห็นภาพแล้วยัง "ขำ" ไม่หายเลย เป็นความประทับใจอย่างยิ่ง

นายหรั่ง..ของเราท่าทางเช่นนี้ สบาย ๆ เป็นอย่างยิ่ง ปลดปล่อยได้ตามอารมณ์ ความเครียดที่มีกับการเตรียมเสนอวิทยานิพนธ์นั้น "ลืมไปชั่วคราว"

สำหรับความบันเทิงช่วงกลาง ๆ สนุกกันปานใด ปลดปล่อยกันเพียงไหน

...เชิญชมด้านล่างนี้ได้เลยครับ...

เมื่อถึงเวลาซักสี่ทุ่มหรือ 22:00 น. ก็เราก็ทำพิธีไหว้ "คุณแม่" รวมทั้งไหว้ "คุณพ่อ" ในคราเดียวกันเลย (ไม่ต้องน้อยหน้ากัน)

เพื่อ..ระลึกถึงพระคุณของท่าน และขอบพระคุณที่ท่านได้ "อบรม" และ "บ่มนิสัย" ของเราให้เป็นคนดี รวมทั้งในสิ่งที่ดี ๆ รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน

คนเราถึงแม้จะมีตำแหน่งใหญ่โตขนาดไหน ยิ่งถ้าอ่อนน้อมถ่อมตนด้วย คุณก็มีเกียรติจะสูงขึ้นไปอีก ยิ่งทำตัวให้ต่ำคุณก็ยิ่งสูง คล้าย ๆ กับคนจีนที่ไปบริจาคสิ่งของ จะก้มต่ำกว่าคนที่รับซะอีก

จากนั้น "คุณพ่อและคุณแม่" ก็อวยพรอะไรเล็ก ๆ น้อย (แล้วแต่จะนึกได้) ให้กับพวกเราเพื่อความเป็นสิริมงคล ท้ายสุดก็ให้เราเป็นคนดีของพ่อและแม่ ของสังคม และต้องตอบแทนคุณของแผ่นดิน ตอบแทนคุณของ "ในหลวง" ท่าน

วันนั้นก็ "คล้ายวันเกิด" กันหลายคน เพื่อให้ทุก ๆ คนมีส่วนร่วมจึงจัดวันเกิดในคราเดียวกันเลย บุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องก็เช่น น้องนนท์, น้องนิ้ง, อาตึง, อาหรั่ง, น้องโย

โดยใช้เค๊กก้อนเดียว...เนื่องจากว่าถ้าใช้หลายก้อนคงทานกันไม่หมดเพราะกับข้าวก็เยอะแยะแล้วในวันนั้น แม้กระนั้น ...เค๊กก้อนเดียวก็ยังทานกันไม่หมดครับ คล้าย "กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่" เลย

เสร็จพิธีแล้ว เราถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึกในวันแม่แห่งชาติ ปี 2555 กันหน่อย เนื่องจากไม่ได้ถ่ายภาพรวมกันแบบนี้นานมากแล้ว ส่วนใหญ่ก็ถ่ายแบบเดี่ยว ๆ ต่าง ๆ นานา เอาแบบเป็นกิจลักษณะหน่อยสิ

ถ้าถ่ายดึกมากกว่านี้ เดี๋ยวจะยืนกันไม่อยู่ เพราะเบียร์ 3 ลัง มันก็มากโขอยู่ จนดึก ๆ ผมมองเห็นขวดเบียร์ที่นอนอยู่ชักจะอ่านว่า "เบียร์ 037"

ครั้งแรกก็นึกว่า...เอ๊ะ.."เบียร์อาราย 037 เบียร์ใหม่หรือเปล่า จนซักพัก...เห็นอีกขวดหนึ่งที่ตั้งอยู่ ...อ้อ...เบียร์ LEO นี่เอง โอ๊ว...ตู เมาเยอะแล้วนี่

ความบันเทิงก็ยังมีต่อไปครับ ร้องกันต่อ เพลงใครเพลงมัน....กรอกรายชื่อเพลงเข้าไป...ยิ่งดึกลายก็ยิ่งออก

วันนั้น "คุณพ่้อ" ร้องเพลงประจำใจ "คนขี่หลังควาย" ซึ่งเป็นเพลงต้นฉบับคือคุณ "ดาวบ้านดอน" คุณพ่อเป็นคนร้องเอง ยิ่งทำให้นึกถึงความหลังเข้าไปอีก

คืนนั้นเราจบคอนเสิร์ตกันประมาณตีสอง หรือ 02:00 น.

วันรุ่งขึ้นวันอาทิตย์ที่ 12 สิงหาคม 2555 จะต้องไปส่งครอบครัวหรั่งกลับญี่ปุ่น แต่ช่วงบ่ายเราไป "เล่นสเก็ตน้ำแข็ง" รอที่ "อิมพีเรียลเวิล์ดบางพลี" รอเที่ยวบินของครอบครัวอาหรั่งจะขึ้นเครื่องตอนประมาณสามทุ่มครึ่ง หรือ 21:30 น.

มีหลายคนเลยที่ต้องหัดเล่น รวมทั้งตัวกระผมเองด้วย ซึ่งไม่เคยเล่นสเก็ตใด ๆ ทั้งประเภทล้อเลื่อนและแบบบนน้ำแข็ง ที่เริ่มหัดเล่นเลยก็ อาติ๋ว, ป้าอ้อย ,ลุงโต้ง

ส่วน น้องโย, น้องญา , น้องนิ้ง, น้องนนท์ เคยเล่นแล้ว เมื่อสวมรองเท้าได้ เขาก็เล่น "ปร๋อ" เลย (อายเขามั้ยล่ะ) เอาเป็นว่า การเล่นสเก็ต นำไปไว้เล่าครั้งหน้าดีกว่า ...เน๊อะ

เราออกจากลานสเก็ตน้ำแข็งประมาณ 19:00 น. จึงออกเดินทางมาสู่สนามบินโดยแวะเข้าด้านหลังของสนามบิน เพื่อ "ชมเครื่องบิน" ขณะเครื่องบินกำลังบินขึ้นจากทางวิ่ง

กลุ่มเราได้เย็นบรรยากาศตอนมืดของสนามบินที่ประดับประดาไปด้วยไฟ ทำให้ "สวยงาม" ยิ่งนัก และเครื่องบินลำใหญ่ที่บินขึ้นสู่ท้องฟ้าจึง "ตื่นเต้น" กันใหญ่

ถ้าเป็นยามเย็น ๆ จะถ่ายของเครื่องบินจากด้านล่างได้สวยงามมาก เพราะอยู่ด้านล่างของเครื่องบิน จึงเห็นภาพได้แบบเต็ม ๆ ตา

บริเวณด้านข้างของสนามบินเขาห้ามจอดรถดู (ไม่ทราบเหตุผลเช่นกัน) แต่บริเวณนี้ให้จอดรถชมเครื่องบินได้ และชมบรรยากาศได้อีกอรรถรสหนึ่งด้วย

เมื่อมาึถึงสนามบินซักประมาณสามทุ่มครึ่งหรือ 21:30 น. ญาติที่มาสมทบภายหลังพร้อมกับครอบครัวหรั่งได้รออยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว

ช่วงนั้นหลาน ๆ ก็เข็นรถเข็นของสนามบินเล่นกันอย่างสนุกสนานเหลือเกิน (ตามประสาเด็ก ๆ แหละท่าน) โดยมี "น้องญา"..เป็นผู้เข็น

ก็ปล่อยให้เด็ก ๆ เล่นกันไป เมื่อเด็ก ๆ กับเด็กมาเจอกันความสนุกก็เกิดขึ้นทุก ๆ ที่นั่นแหละ

....ชมภาพบรรยากาศขณะนั้นดูสิ....

พอนักรอได้ซักเกือบจะสี่ทุ่ม เจ้าหน้าที่ประกาศว่าเครื่องบินที่จะไปจีน "ล่าช้า" เนื่องจากมีพายุในแถบเอเซีย ปกติเครื่องจะออกจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา 23:30 น. เขาขอเลื่อนเวลาออกเป็น 03:00 น.

ฉะนั้น..เราจึงต้องนั่งรออีกแล้วครับท่านผู้ชม (เจอเครื่องบินล่าช้าทั้งขาไปและขากลับ) ไม่เป็นไร ก็นั่งเสวนากันต่อ จะได้อบอุ่นขึ้น

..แต่..ที่ไหนได้ ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นเนื่องจากผู้คนไปกันเกือบหมดแล้ว (แหล่งความร้อนมีน้อยลง) จึงทำให้เราหนาวได้เช่นกัน

พอได้เวลาเกือบจะห้าทุ่ม หรือ 23:00 น. หรั่งก็จะนำกระเป๋าเข้าไปเช็ค-อิน เพื่อจะให้กระเป๋าเดินทางไปขึ้นเครื่องบินก่อน เดี๋ยวจะไปทันนะ เพราะกระเป๋าต้องติดป้ายอีก วันนั้นคนที่จะไปจีนก็เยอะเสียด้วย

....ชมบรรยากาศกันอีกครั้งขณะนั่งรอ....

คณะเรานั่งเป็นเพื่อนกับครอบครัวหรั่งจนกระทั่ง 00:30 น. ของอีกวัน เหตุผลที่นั่งรอกันจนดึกดื่น เพื่อ คนเดินทางก็จะได้ไม่เหงา ตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ กว่าเครื่องบินจะออก

ประจวบเหมาะกับว่าวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดชดเชยวันแม่ซะด้วย คณะผู้ไปส่งจึงไม่ค่อยกังวลอะไรเท่าไหร่ จวนจะเวลาตีหนึ่ง (01:00 น.)

ครอบครัวหรั่งก็จะต้องเข้าไปภายในที่นั่งพักผู้โดยสารภายใน โดยรอที่ช่องของสายการบินของประเทศจีน การพบกันก็ต้องมีการจากลา แต่ก็ไม่นานหรอก..ก็จะต้องกลับมาพบกันอีก หรือปีหน้าเดือนมีนาคม 2556 คณะเราก็จะ "ยกโขยง" ไปท่องเที่ยวญี่ปุ่นที่หรั่งอยู่อีกหนนั่นแหละ รอเวลานั้นละกัน

...ดูเหตุการณ์วันนั้นอีกเน๊าะ...

เมื่อครอบครัวหรั่งเดินเข้าไปยังชานชาลาผู้จะเดินทางออกนอกประเทศแล้ว "คณะลูกหมู" ของเราก็จะเดินทางกลับระยองกันบ้างล่ะ ทุกคนก็ยังมีความสุขและสนุกสนานกันเหมือนเดิม

พายุรอบโลกปีนี้รุนแรงเสียเหลือเกิน ลำบากเรื่องการบินอีกด้วย พบเหตุต้องเลื่อนการบินออกไปตั้งหลายชั่วโมง

...ดูช่วงเวลากำลังจะกลับบ้านแล้ว...

เดินออกมาเรื่อย ๆ ก็ถ่ายภาพอีกซักภาพหน้าป้ายชื่อสนามบินที่มีื่ชื่อเสียงของประเทศไทยอีกหน..ดิ๊ แม๊...มากี่ครั้ง ๆ ถ่ายภาพอย่างไรก็ไม่ค่อยเบื่อเลยนะสถานที่นี้ มาบ่อยแต่ทุก ๆ คนก็อยากมาอีก

ครั้งนั้น..ข้าวเหนียวและหมูทอด ที่คุณแม่เตรียมไปทานก็ "ควัก" กันทานระหว่างทางเกือบครึ่งกระติ๊บ มันช่าง "เอร็ดอร่อย" อะไรเสียอย่างนี้

...เป็นการรวมภาพจากเหตุการณ์ต่าง ๆ มา "โฮม" กันไว้...

ขอให้ทุก ๆ คนจงมีแต่ความสุขความเจริญ..ตลอดไป

English 2 with Arjarn ANNA

2012-07-12T23:06:00.005+08:00

เรียนภาษาอังกฤษภาคที่ 2 ....กับท่านอาจารย์แอนนา

ครั้งที่เรียนภาษาอังกฤษเมื่อเดือน พฤศจิกายน 2554 นั้นผมสังเกตุหลายท่าน "พูดอังกฤษปร๋อ" เลยครับ

นั่นแสดงว่าตอนทดสอบภาษาอังกฤษนั้นตอบคำถามไม่ครบทุกข้อ และหรือไม่ได้ตั้งใจที่จะตอบคำถามที่แท้จริง

เท่าที่สอบถามกับบางท่านนั้น พบว่าเขามีเวลาน้อยคือมาถึงห้องสอบสายมาก

ดังนั้น...ก่อนหมดเวลาก็เลยต้อง "บรรเลง" เพลงเร็ว แต่กระนั้นก็ยังกาข้อสอบได้ไม่ครบ เนื่องจากเวลาหมดซะก่อน บุคคลที่ผมถามนั้นคือ คุณจำนงค์ใจ ครับ

แต่สำหรับครึ่งห้องก็พยายามสุดความสามารถแล้ว ก็ยัง "ไม่ผ่านเกณฑ์" ของมหาวิทยาลัยตั้งไว้

ฉะนั้น...จึงต้องเรียนด้วยความจำนน

บทเรียนนั้นก็จะต้องมี "การนำเสนอ" งานหน้าชั้นด้วย กระผมเองก็จับคู่กับคุณวิเศษ นำเสนองานเรื่อง "ทัวร์การท่องเที่ยวประเทศญี่ปุ่น" ภาพไม่มีนะครับ (นั่นเพราะกระผมก็ "อาย" แฮะ)

แต่....กระผมก็มีภาพของท่านอื่น ๆ ให้ดูนะ เรามาฟังเพื่อนร่วมห้องเสนอผลงานละกันครับว่าเป็นอย่างไรบ้าง ชื่อเสียงเรียงนามนั้นดูกันเองละกันนะ

มีไม่กี่ท่านที่ไม่ต้องเรียน ถ้าจำไม่ผิดนะจะมีไม่เกิน 6 ท่าน ที่ไม่ต้องเรียนภาษาอังกฤษ นั่นเพราะ "เก่ง" หรือ "กาถูก" ก็ไม่ทราบนะ 555

อย่างเช่น พี่ป๊อก, คุณน้อง , คุณตุ๊ก , คุณเบิร์ด , คุณกุ้ง ,คุณวิบูรณ์

ผมว่า "อาจจะ" ความสามารถล้วน ๆ ก็เป็นได้ (แซวเล่น..ขอรับ คงเก่งจริง ๆ นั่นแหละน่า)

ช่วงที่เรียนนั้น กระผมเองก็ "รื้อฟื้น" ได้เยอะทีเดียว และได้สิ่งที่ไม่ได้ฝึกหรือไ้ด้ยินเพิ่มเติม นั่นอาจจะเพราะว่ากระผมเองใช้คำไม่มาก หรือในชีวิตประจำวันก็ไม่ค่อยได้ใช้คำมากมายซะเท่าไร

ในภาพนี้ "คุณน้อง" (คนขวามือ) หนึ่งในจำนวนที่ไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษ แต่ก็เข้ามาช่วยอธิบายให้เพื่อน ๆ ฟังว่า คำบางคำต้องใช้อย่างไร และมีความหมายอะไรบ้าง

นั่นเพราะว่า "คุณน้อง" ใช้ภาษาอังกฤษบ่อย และยังเดินทางไปต่างประเทศบ่อยอีกด้วย

ฉะนั้น...เรื่องภาษาอังกฤษของคุณน้องจึงแม่นมาก

แถม...ตอนที่เพื่อน ๆ นำเสนองานหน้าชั้น ยังสอบถามปัญหากับเพื่อน ๆ ซะอีก ก็ทำให้การนำเสนอผลงานของเพื่อน ๆ ที่เรียนภาษาอังกฤษมี "อรรถรส" ที่ดีขึ้นไปอีก

ถึงขั้นท่านอาจารย์แอนนา เอ่ยชมคุณน้องว่า ภาษาอังกฤษของคุณน้อง "ดีมาก" เลยทีเดียว นั่นน่ะสิ คุณน้องถึงไม่ต้องลงเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมไงล่ะ

เอาหละ...อีกภาพเรามาชม "พี่เมศ" นำเสนอผลงานหน้าห้องอีกภาพกันดีกว่า ซึ่งเมื่อท่านได้ชมแล้ว....ต้องพิจารณาเอาเองนะ ...ชมได้เลยครับ....

ช่วงพัก..เราไ้ด้พูดคุยและสอบถามเรื่องราวสาระทุกข์สุขดิบทั่ว ๆ ไปกับอาจารย์ บังเอิญว่าช่วงเดือนพฤศจิกายน 2554 มีเหตุการณ์น้ำท่วมกรุงเทพมหานครครั้งใหญ่ โดยห่างจากอดีตประมาณ 70 ปี ไม่น่าเชื่อครับว่า ปัจจุบันน้ำจะกลับมาท่วมกรุงเทพฯได้อีกครั้ง (ทำเป็น "ดาวหางฮันเล่ย์" ไปได้ จะมาใกล้โลกทุก ๆ 70 ปี)

ฉะนั้น..เราจึงได้ไถ่ถามความเดือดร้อนของท่านอาจารย์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

,,,เชิญรับชมได้เลยครับ,,,

ในภาพนี้เป็น "น้ำท่วมกรุง" เมื่อปี 2485 เป็นเวลา 70 ปีแล้วที่กรุงเทพมหานครห่างเหินจากน้ำท่วมครั้งใหญ่

อดีตนั้น..น้ำท่วมเป็นเรื่องไม่ใหญ่มากนัก เพราะป่าไม้เยอะ ฝนตกถูกต้องตามฤดูกาล และถ้าผสมกับมรสุมอีก โอกาสที่จะเกิดน้ำท่วมก็มีมากขึ้น

ส่วนภาพเคลื่อนไหวด้านล่าง...เป็นของท่านที่เกี่ยวข้องกับวงการวิทยุโทรทัศน์ของประเทศไทยได้ทำไว้ นับว่าเป็นภาพที่น่าดูน่าชม กระผมจึงไ้ด้สรรหาเก็บไว้ ส่วนบุคคลในภาพปัจจุบันจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็เป็นสิ่งที่น่่าคิด

นั่นเพราะไม่ว่าใครถ้าได้เห็นภาพของตัวเองที่ยังไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน โดยถูกบันทึกภาพไว้ด้วยคนอื่น และปรากฏให้เห็น จะเป็นเรื่องที่ "ประทับใจ" มาก

....เชิญชมภาพน้ำท่วมกรุง เมื่อ 70 ปีที่แล้วได้เลย...

สำหรับภาพในอดีตต่าง ๆ ที่กระผมทำไว้ ตามด้านหลังนี้เลยครับ (น่าสนใจเช่นกัน) http://gradingthong.blogspot.com/2010/09/blog-post_17.html

หลังจากที่ร่ำเรียนภาษาอังกฤษ 2 ประมาณ 2 เดือน ก็จบหลักสูตร (เสียที) ความรู้ก็ได้รับเพิ่มเติมกันมากมาย และอาจารย์ท่านก็ฝากให้เราไป "ฝึกปรือ" กันต่อไป เพื่อจะได้มีทักษะที่ดีเพิ่มขึ้นไปอีก

จากนั้น...ก่อนที่จะจบการเรียนการสอน เราจึงได้ "มอบของที่ระลึก" บางสิ่งบางอย่างให้กับอาจารย์ ซึ่งเป็นนาฬิกาที่ซื้อมาจากประเทศสวิสเซอร์แลนด์โดยตรง เพราะช่วงก่อนหน้านั้น เราได้ไปดูงานฝั่งประเทศแถบยุโรป ดังนั้น..จึงได้มีของติดไม้ติดมือมาฝากอาจารย์ด้วยครับ

การกล่าวนั้น "พี่โจ้" ครับ ได้กล่าวขอบคุณท่านอาจารย์ที่ได้แบ่งปันความรู้ต่าง ๆ ตั้งแต่ภาษาอังกฤษที่เป็นแบบท้องถิ่น และวัฒนธรรมของชาวอังกฤษแบบดั้งเดิม หรือความหมายของภาษาอังกฤษที่เราตีความไม่ถูก

เนื่องจากว่า..อาจารย์แอนนา ไปทำวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาัอังกฤษที่ประเทศอังกฤษให้ดีขึ้น ดังนั้นจึงไ้ด้ประสบการณ์ด้านนี้มากขึ้นนั่นเอง

...มาดูกันสิว่า อาจารย์..ฝากอะไรกับเราบ้าง...

ในภาพ "คุณน้อง" ซึ่งไม่ไ้ด้เรียนกับเขาหรอก แต่มาให้กำลังใจเพื่อน ๆ และอธิบายแกะนาฬิกาให้อาจารย์ พร้อมอธิบายว่าร้านที่ซื้อนั้นเป็นร้านอะไร อยู่บริเวณไหนของประเทศสวิสเซอร์แลนด์

นาฬิกาเรือนนี้ กระผมเองก็จำไม่ได้ว่าเป็นยี่ห้ออะไร เพราะประเทศนี้ทำนาฬิกาหลายยี่ห้อมาก เรียกได้ว่าเป็น "แหล่งนาฬิกา" ก็ว่าได้

ในภาพ(ขวามือ)คือ "นาย..กระดิ่งทอง" พร้อมกับร้าน..บุคเลอร์..ซึ่ง ตั้งอยู่ด้านซ้ายมือ และโดยรอบนั้นก็เป็นร้านจำหน่ายนาฬิกาชั้นนำ คล้าย ๆ กัน บางร้านถูกกว่าบ้าง..แพงกว่าบ้าง ถ้าไม่กลัวเหนื่อยก็สืบค้นราคาได้ในแต่ละร้านครับ

เพียงแต่...เป็นของแท้ ๆ ซึ่งมีแท้เดียวครับ ไม่มีแท้ห้าง หรือ แท้ ๆ หรือ แท้เทียม ๆ ใด ๆ ทั้งสิ้น

นาฬิกาที่ซื้อมาฝากอาจารย์ซื้อจากห้าง "บุคเลอร์" ตั้งอยู่ที่ "เมืองลูเซิน" ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นห้างที่ใหญ่และมีชื่อเสียง

ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก ...ร่วมกับอาจารย์แอนนา แน่นอนครับว่า สิ่งที่ควรจดจำและหวนดูได้ง่ายที่สุดนั่นคือ การถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึกครับ

อาจารย์ต้องชวนนักศึกษานะ ท่านอาจารย์ท่านคงคิดว่า นักศึกษาคงจะเกรงใจ ท่านอาจารย์จึงชวนนักศึกษาถ่ายภาพซะเองเลย ครับต้องขอบคุณอาจารย์มากครับที่ให้ความเป็นกันเอง

...ดูภาพเคลื่อนไหวที่ได้บันทึกไว้ก็ได้ครับ...ว่าจริงไหม...

ภาพที่บันทึกออกมา ก็เป็นด้วยประการฉะนี้แล... คงครบทุก ๆ ท่านเนอะ

ภาพถ่ายที่ระลึกอาจารย์ และ นักศึกษา มจพ. X-mie R4

นักศึกษา มจพ. สาขาการจัดการอุตสาหกรรม ระยองรุ่นที่ 4 ได้ร่วมถ่ายภาพกับอาจารย์แอนนา วันใดครั้งหน้า เมื่อหวนคิดถึงอาจารย์เราก็ยังกลับมาดูภาพที่ได้ "บันทึกภาพ" กับอาจารย์ได้ครับ

อาจจะคิดถึงบรรยากาศการเรียนเมื่อเดือน พฤศจิกายน 2554 และน้ำท่วมกรุงเทพมหานคร ร่วมด้วย บางครั้งก็อาจจะ "นั่งยิ้ม" อยู่คนเดียวก็ได้...ครับ

ภาพสุดท้าย...แต่...ไม่ท้ายสุด เป็นการสนทนาบางส่วนที่บันทึกได้ เป็นการ "เก็บบรรยากาศ" ไว้เป็นที่ระลึก ยามใดที่คิดถึงกันก็เข้ามาเปิดดูได้ตลอดครับ

...เชิญชม...ว่ามีอะไรน๊า...

ขอบคุณสำหรับการเป็นกันเองของทุก ๆ ท่านครับ

จาก...กระดิ่งทอง X-mie R4

ทำบุญ "กุดน้ำใส" จังหวัดขอนแก่น

2012-06-18T00:15:00.000+08:00

วันที่ 26-27 พฤษภาคม 2555 นาย..กระดิ่งทอง..มีโอกาสไปทำบุญกับท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร รวมทั้งคุณวิเศษ โกรัตนะ และครอบครัว

ขณะที่เรียน ป.โท ท่านอาจารย์ยังเป็น "ที่ปรึกษาในการทำวิทยานิพนธ์" ให้กับเราทั้งสองอีกด้วยครับท่าน

...และท่านอื่น ๆ ที่ไปร่วมงานทำบุญครั้งนี้ ซึ่งเดินทางจาก..กรุงเทพมหานคร..มีด้วยกันหลายท่าน

เช่น คุณใหม่..คุณซัน,พี่อารักษ์ ส่วนท่านอื่น ผมก็จำชื่อได้ไม่หมด (ต้องขอ..อภัยเป็นอย่างสูงเลยขอรับ)

ท่านเหล่านี้จองที่พักของการไฟฟ้าของเขื่อนอุบลรัตน์ ตอนที่เล่าให้ฟังนั้นบอกว่า บรรยากาศสวยมาก

...แถม...เฉลี่ยค่าห้องกันคนละประมาณ 50 บาท อีกซะด้วย

คุณใหม่บอกว่า..ก็ใช้สวัสดิการของการไฟฟ้าจากเพื่อนสมาชิก X-mie เรานั่นแหละ

สถานที่ที่ได้เลือกไปทำบุญนั้นก็คือ สำนักสงฆ์สามัคคีศิลาวัน ซึ่งตั้งอยู่ที่ ต.กุดน้ำใส อ.น้ำพอง จังหวัดขอนแก่น

คำว่า "กุด" นั้นเป็น "ภาษาอีสาน" โดยแท้ หรือ "ภาษาลาว" ก็ว่าได้ แปลว่า "บ่อ" หรือ "บ่อน้ำ" หรือ "ส่าง" ในภาษาอีสานปัจจุบันนั้นเอง

กุดน้ำใส จึงแปลความหมายได้ว่า บ่อน้ำที่ใส (ไม่ขุ่น) โดยบ่อน้ำ...จะใช้ทั้งดื่มกินและอาบน้ำหรือซักผ้า ลองนึกภาพว่า

อดีตนั้นคนทั้งหมู่บ้านตอนเย็นเวลาอาบน้ำจะรวม ๆ กันมาอาบน้ำด้วยกัน ซึ่งจะสนุกสนานมาก

คำว่า "กุด" จะซ้ำกับอีกคำหนึ่งคือแปลว่า "กุฏิ" ซึ่งเป็นที่พระท่านไว้พำนักอาศัย แต่ คำว่า "กุด" นี้จะอธิบายเกี่ยวข้องกับคำว่า "กุดน้ำใส" เท่านั้น

การทำบุญครั้งนี้ผู้ที่ "ริเริ่ม" คือท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร ท่านอาจารย์ปรารถนาจะทำบุญไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะไม่มีแรง (ว่างั้นเถอะ) และท่านอาจารย์ทำบุญมาหลายที่มาก ซึ่งก็ได้ศิษย์ยานุศิษย์ให้แรงสนับสนุนร่วมอีกหลายแรง

ท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร สอนวิชาสถิติที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรม

ฉะนั้น ท่านอาจารย์จึง "เก่ง" ในเรื่อง "สถิติ" มาก ๆ สามารถนำวิชาสถิติมาใช้สำหรับการเรียนการสอน และนำมาใช้กับชีวิตประจำวัน หรือแม้แต่นำสถิติมาใช้ร่วมกับงานได้ตรงมากที่สุด

วันที่จะเดินทางไปนั้น ผมนัดกับครอบครัวคุณวิเศษ หรือ "พี่เอ๋" ของผม โดยจะเดินทางวันเสาร์เช้าซัก 06:00 น.

..แต่.. มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น นั่นคือ ทราบข่าว "คุณยายเสียชีวิต" ดังนั้นคุณวิเศษ จึงต้องเดินทางไปงานศพคุณยายที่จังหวัดอยุธยาในวันศุกร์ แล้วจึงไปทำบุญที่ อ.น้ำพอง จ.ขอนแก่น อีกทอดหนึ่ง

ฉะนั้น...กระดิ่งทอง..จึงต้องขับรถยนต์ไปทำบุญคนเดียวตามที่ได้นัดหมายไว้ คือบ้านกุดน้ำใส เส้นทางที่ขับรถไปนั้นเป็นช่วงหน้าฝนด้วย จึงทำให้ต้นไม้สองข้างทาง "เขียวชอุ่ม" มองแล้วสบายสายตายิ่งนัก

แหละ..เพลิดเพลินกับสิ่งก่อสร้างที่แสดงให้ทราบถึงการพัฒนาที่รวดเร็วทางด้านวัตถุ ทั้งบ้านเรือน และปั๊มแก๊สทั้ง CNG และ LPG โดยเฉพาะปั๊มชนิดหลังนั้นมีมาก..อย่างดาดดื่น บางปั๊มเพียงเติม LPG แค่ 100 บาท แถมน้ำดื่มขนาด 1.5 ลิตรให้ด้วย (การแข่งขันสูง)

ระหว่างทางนั้น ผมเองพบเห็นกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทั้งเล็กและใหญ่เฉพาะ "ขาไป" รวม 4 เหตุการณ์ด้วยกัน

บางแห่งก็ทั้งถนนที่เปียกปอน ทำให้ขณะเบรครถ "อาจจะ" ลื่นไถล หรือบางที่ "เบียด" กันลงข้างทางทั้งคู่ ไปรวมกันอยู่ในคลองก็มี ทั้งนี้เกิดขึ้นเพียง "เสี้ยววินาที" เท่านั้น

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ทั้ง "ขับรถเร็ว" และ "ไม่เร็ว" โดยส่วนใหญ่จะใช้คำว่า "คาดไม่ถึง" หรือ "คาดเกิน"

ภาพที่ปรากฎด้านข้างซ้ายมือนั้น สถานที่คือทางขึ้นเขาปักธงชัย (วิ่งจากระยองไปขอนแก่น) เป็นรถพ่วงที่ตกข้างทางขณะขึ้นเขา ผมยัง "งง ๆ" กับเหตุการณ์ว่า เกิดขึ้นได้อย่างไร ส่วนใหญ่จะเกิดขณะขับรถยนต์ลงเขา

ระหว่างทางที่ขับรถไปทำบุญพบว่า รถยนต์ส่วนใหญ่ของเมืองไทยนั้นจะ "ขับรถชิดขวา" และก็ "แซงซ้าย" ซึ่งเมืองไทยจะเป็นรถที่มีพวงมาลัยอยู่ด้านขวามือ

ดังนั้น..ต้องขับชิดซ้ายแซงขวาแน่ ๆ แต่ในความเป็นจริงต้องขับชิดขวาและแซงซ้าย ทำให้ผม "งง" ว่ากำลังขับรถใน "ประเทศลาว" หรือเปล่าเนี๊ยะ

เท่าที่สังเกตุ..ก็อาจจะเป็นจากถนนด้านซ้ายมือไม่ค่อยดีนัก ก็ยังพบว่าเมื่อถนนด้านซ้ายดี..ก็ยังขับเลนขวาเช่นเคย

ลองชมภาพจริงดูกัน ขณะที่บันทึกความเร็วประมาณ 118 กม./ชม. ขับก็ไม่เร็วมาก เพราะ CNG ก็แพง และหาเติมยากซะด้วยสิ ทั้งเวลาก็กระชั้นชิด จะถึงเวลานัดหมายแล้วด้วย

ขณะที่ไปถึงวัด ท่านอาจารย์สมเกียรติ ถึงที่หมายก่อนแล้ว เวลาประมาณซัก 17:13 น. ระหว่างเส้นทางฝนก็ตกมากอีกด้วย บางช่วงฝนตกหนักถึงกับต้องขับช้ามาก ๆ

ห่างกันนิด ๆ คุณวิเศษก็เดินทางมาถึง เราจึงได้สนทนากับท่านอาจารย์บ้างเล็กน้อย

..เรามาชมภาพที่ได้สนทนากับท่านอาจารย์กันเลย ..

คุณวิเศษ ..ขับรถยนต์จากขอนแก่นมา..กุดน้ำใส อ.น้ำพอง คนเดียวครับ ลูก..เมีย ขอท่องเที่ยวห้างเซ็นทรัลในเมืองรอก่อนละกัน รุ่งเช้าจึงจะมาทำบุญด้วย จึงเห็นว่า "โสด" ในเย็นวันนั้น

เราได้เที่ยวชมบรรยากาศ ของ "บ้านนอก..คอกนา" ไปเรื่อย ๆ จนมืด

การต้อนรับก็เป็นไปด้วยดี มีอาหารและวงสนทนาแบบชาวบ้าน ทำให้ "อบอุ่น" อย่างบอกไม่ถูก

ด้วยการต้อนรับที่เป็นแบบ "บ้าน ๆ" ทำให้นึกถึงประเพณีของคนไทยที่กล่าวว่า "แขกมาถึงบ้านถึงเรือนต้องต้อนรับ"

หมู่บ้านก็ไม่ใหญ่มาก โตกว่าหมู่บ้านจัดสรรค์เพียงเล็กน้อย แต่รู้จักกันทั่วถึง น้ำใจไมตรีที่ดีต่อกันทำให้ความสัมพันธ์ก็มีมากยิ่งขึ้น

จวบจนกระทั่ง 20:34 น. เราจึงเดินทางเข้ากรุงเำพื่อพักผ่อน รอรุ่งสางต้องเดินทางมาวัดอีกครั้งเพื่อทำบุญอย่างเป็นทางการ

ค่ำคืนนั้น กระผมเอง,ครอบครัวคุณวิเศษรวมทั้งท่านอาจารย์อาจารย์และญาติ ๆ กลับมานอนพักผ่อนในตัวเมืองขอนแก่น

กระผมเองรวมทั้งท่านอาจารย์สมเกียรติและญาติๆ ของท่านอาจารย์นอนที่โรงแรงโฆษะ ส่วนครอบครัวคุณวิเศษนอนโรงแรมใกล้เคียงเพราะต่างคนต่างจองห้องพักไว้ สนนราคานั้นสำหรับเตียงคู่ก็ 1,500 บาท พร้อมกับอาหารเช้า (รูปห้องจริง)

กระผมเองก็เดินท่องเที่ยวกับสถานที่ใกล้ ๆ โรงแรมเรื่อย ๆ ไปเจอบริเวณหน้าตึกคอมขอนแก่นกำลังมีงานประกวดดนตรีสำหรับประชาชน เป็นที่สนใจของประชาชนโดยทั่วไป

แต่อาจจะดูบางตาเพราะว่าขณะนั้นฝนก็ตกปรอย ๆ ทำให้บริเวณที่นั่งไม่สามารถทำหน้าที่ได้ตามที่ออกแบบไว้

คณะกรรมการและผู้ชมก็สู้ไม่ถอยอยู่ให้กำลังใจกันจนวินาทีสุดท้าย

ผู้คนจึงต้องหลบฝนด้านข้าง วงดนตรีที่เข้าประกวดสำหรับคืนนั้นมีจำนวน 21 วง ด้วยกัน ซึ่งได้คัดกรองจากหลายคืนมาแล้ว

ดังนั้น จึงทำให้อรรถรสสำหรับการประกวดน่าชมยิ่งขึ้น

แทบทุก ๆ วงที่เข้าประกวดมีเอกลักษณ์และการนำเสนอที่น่าสนใจทุก ๆ วงเลย เป็นที่น่ายินดียิ่งที่เยาวชนไทยให้ความสนใจเกี่ยวกับดนตรี รวมทั้งฝีไม้ลายมือขณะเล่นดนตรีก็ "เยี่ยม" มาก

โดยเฉพาะวงดนตรีที่มีนักร้องหญิงที่น่ารัก จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ทำให้เป็นสีสันของการประกวดดนตรีขึ้นไปอีก ทำให้ผู้ชมและผู้เข้าประกวดต่างสนุกสนานร่วมกัน

การจัดกิจกรรมแบบนี้เป็นที่น่า "ชื่นชม" และสามารถคัดนักดนตรีรุ่นใหม่เข้าสู่วงการได้อีกทางหนึ่ง ดังนั้นเราอาจจะเป็นการจัดประกวดดนตรีแบบนี้อยู่ทั่วไปของประเทศไทย

สำหรับกลุ่มวัยรุ่นที่ชื่นชอบวงใด หรือวงดนตรีใดขึ้นประกวด ก็จะออกไปให้กำลังใจกันกลางสายฝน ทำให้ผู้เข้าประกวดไม่เหงา และสนุกยิ่ง ๆ ขึ้นเพราะได้กำลังใจจากเพื่อน ๆ นั่นเอง

สำหรับภาพที่ได้บันทึกมาด้านล่าง เป็นของนักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่นเอง นำเสนอเสียงเพลงใน "แนวร๊อค" ซึ่งได้กำลังใจจากเพื่อน ๆ กลางสายฝนเป็นอย่างมาก เพราะสถานที่ก็ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยขอนแก่นนั่นเอง

...ชมภาพกันเลยละกัน...ขอรับ

รุ่งเช้าที่วัด...ชาวบ้านในระแวกนั้นต่างมารวมกัน ก็ไม่มากเท่าไร เพราะเป็นช่วงเดียวกันที่หมู่บ้านมี "งานบุญบั้งไฟ"

ฉะนั้น..ครึ่งหนึ่งจึงต้องไปร่วมงานบุญบั้งไฟด้วย ก็หวั่น ๆ เช่นกันว่าบั้งไฟจะตกใส่กระบาลหรือไม่ เพราะบั้งไฟมันบังคับทิศทางไม่ได้เมื่อขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว

จุดประสงค์ของท่านอาจารย์ต้องการจะสร้าง "สถูป" หลังนี้ให้สำเร็จ โดยงบประมาณที่ได้ตั้งไว้นั้นประมาณ 300,000 บาท

ด้านล่างจะเป็นคล้าย ๆ ห้องสมุด หรือที่เก็บหนังสือพระไตรปิฏกและหนังสือต่าง ๆ ที่มีคุณค่าแก่การเรียนรู้

ด้านบนจะเป็นพระพุทธรูปยืนโดยทั่วไปเป็นพระพุทธรูป "ปางห้ามญาติ" และมีบันไดเดินขึ้นสู่ด้านบนด้านหน้า

ขณะนี้ฐานของสถูปนั้นเสร็จก็เยอะแล้ว เพียงแต่ยังไม่สมบูรณ์เพราะรองบประมาณเพื่อมาต่อยอดอีก

ผู้ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบเรื่องอาหาร,สถานที่,หรื่อเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการทอดกฐินในครั้งนี้คือ "พี่อ๊อด" ครับ

ซึ่งพี่อ๊อดก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ของหมู่บ้านตั้งแต่ในอดีตให้กับกระผมฟังจนนึกภาพในอดีตออก ทั้งนี้ทั้งนั้นพี่อ๊อดเองเป็นคนอีสานบ้านเฮานั่นแหละ ดังนั้นการ "เสวนา" จึงเป็นได้อย่างราบรื่น

ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างมาก ซึ่งท่านอาจารย์สมเกียรติ ท่านก็ไว้เนื้อเชื่อใจสำหรับการทำงานชิ้นนี้เป็นอย่างมาก

ช่วงเช้าจนถึงสาย ๆ หลังจากรวมตัวกันได้สักพัก ชาวบ้านและบุคลากรที่ไปร่วมงานก็รับประทานอาหารว่าง กันไปเรื่อย ๆ พร้อมทั้งจัดตั้งกองผ้าป่าเพื่อที่จะ "แห่รอบโบสถ์" ก่อนถวายวัด

จวบจนใกล้ "เพล" (ก่อนเที่ยง) แล้วเราก็ต้องให้พระท่านฉันเพลเสียก่อน ส่วนคนที่จัดกอนกฐินก็จัดกันไป เมื่อพระท่านสวดมนต์เสร็จก็ถึงเวลา "ประเคน" อาหารให้กับพระท่านเพื่อที่จะได้ "ฉันเพล"

เมื่อพระท่านฉันเพลเสร็จแล้วก็เป็นหน้าที่ของ "ฆาระวาส" หรือบุคคลที่ไปร่วมทอดกฐินในงานต้องรับประทานอาหารเที่ยงหลังจากได้รับพรจากพระเรียบร้อยแล้ว

"วงกับข้าว"ลักษณะนี้กระผมเองก็ไม่ค่อยได้เห็นนานแล้ว เป็นความอบอุ่นของชาวไทยยิ่งนัก มีความปรองดอง และเป็นกันเอง

โอกาสที่จะได้เห็นการนั่งทานข้าวแบบชาวบ้าน ๆ อย่างนี้ในเมืองมีน้อยมากนัก โดยเฉพาะ "ครอบครัวของ..พี่เอ๋..นั้น" นั่งทานข้าวแบบได้อรรถรสเป็นอย่างมาก คงจะเอร็ดอร่อยกับรสชาดของอาหารพื้นบ้านเป็นแน่แท้

อาหารการกินนั้นก็แบบ "ง่าย ๆ" และ "บ้าน ๆ" ที่เรารู้จักและขาดไม่ได้นั้นคือ "ส้มตำ" กับ "ข้าวเหนียว" อาหารประเภทนี้ภาคอีสานขาดไม่ได้แน่นอน และ "อร่อย" ด้วยซี

ส้มตำของคนอีสานที่ตำเองนั้นเครื่องปรุงไม่มากเหมือนที่เรากินตามข้างถนนหรือร้านนอกเหนือจากภาคอีสานหรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งพิจารณาที่สีแล้วน่าจะ "จีดชืด" แต่เมื่อได้ลิ้มรสแล้ว "สุดยอด" มากครับ

สำหรับ "คุณใหม่" นั้น ดูที่ท่าทางการนั่งรับประทานอาหารแล้ว "ถูกใจ" ผมเป็นยิ่งนัก ยิ่งคนที่นั่งทานข้าวร่วมกันเยอะ ๆ ความอร่อยก็จะบังเกิดขึ้นเอง

...เวลาที่มี "งานบุญ" อย่างนี้ชาวอีสานบ้านเฮาจะร่วมแรงร่วมใจกันทำงานหรือทำบุญแบบเต็มใจ ไม่มีค่าแรง ช่วยกันคนละนิดคนละหน่อยงานก็เสร็จลุล่วงได้ด้วยดี เพราะถือว่า "ได้บุญ" กันทุก ๆ คน

เพราะว่าทำบุญให้กับวัดของหมู่บ้านตัวเอง บุญกุศลนั้นก็ยิ่งทำให้อิ่มเอิบในจิตใจขอคนที่มาทำบุญเอง

ยิ่งกับ "พี่อารักษ์" แล้วด้วย ไม่ต้องบรรยายครับ เป็นของที่ "ถนัด" เอามาก ๆ บรรยากาศแบบนี้พี่อารักษ์ของเรายิ่งชอบ ได้บรรยากาศชื่นมื่นแบบบ้าน ๆ ดี (ท่านกล่าวปิดท้าย)

งานบุญไม่ว่าจะเป็น "ทอดผ้าป่าสามัคคี" และหรือ "ทอดกฐิน" นั้น สำหรับชาวอีสานแล้วเป็นงานที่ถือว่า "งานใหญ่และได้บุญมาก ๆ"

ซึ่งเราเห็นว่าจะมีผู้หลักผู้ใหญ่ทุก ๆ ท่าน รวมทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในหมู่บ้าน ที่ว่างเว้นจากงานหรือไม่ว่างก็ต้องทำตัวให้ว่างเพื่อจะมางานแบบนี้ให้ได้ นั่นก็เพราะว่าจะมีงานแบบนี้เพียงปีละครั้งเท่านั้น

ความสนุกสนานที่ได้รวมตัวแบบเยอะ ๆ เช่นนั้นมีไม่บ่อยนัก ได้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ ในหมู่บ้าน เรื่องงานอื่น ๆ ที่ใกล้จะทำต่อไป

หรือเรื่องบุญต่าง ๆ ,เรื่องนาใครได้ข้าวมากและน้อยอย่างไรก็จะได้พูดคุยกันในงานเช่นนี้ไปด้วยในคราเดียว

ยิ่งไปกว่าคือ คนที่จะเป็นเจ้าภาพสำหรับการหาเงินมาถวายวัดหายากยิ่งนัก และ ประเภทไม่ต้องหักค่าต่าง ๆ สำหรับการเดินทางด้วยแล้ว ยิ่งหายากเข้าไปอีก

เพราะส่วนใหญ่ก็จะมีค่ารถ,ค่าเดินทาง,ค่ากินระหว่างทาง ..แต่..สำหรับงานนี้ ไม่หักค่าใช้จ่ายใดๆ ในส่วนนี้เลย (ออกเองว่างั้นเถอะ) เพราะตั้งใจไปถวายเงินสำหรับกอบผ้าป่าแบบเต็ม ๆ

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จและเตรียมกองผ้าป่าเสร็จแล้ว จากนั้นถึงเวลาที่ต้อง "แห่ผ้าป่าสามัคคี" รอบโบสถ์กันแล้ว

เราจึงเวียนรอบโบสถ์ก้นสามรอบ เพื่อปฏิบัติให้เหมือนกับประเพณีที่ได้ดำเนินต่อ ๆ ก้ันมาจาก ปู่,ย่า,ตา,ยาย ที่ได้ฝากไว้เป็นวัฒนธรรมให้เราสืบสานปฏิบัติกันมา

ขณะที่แห่ผ้าป่าสามัคคีนั้น ก็ต้องเปิด "เพลงบรรเลง" ประเภท "พิณ" ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบ 3 รอบ ทำให้บรรยากาศการแห่ผ้าป่าสนุกสนานเป็นยิ่งนัก เพราะชาวบ้านได้ "ฟ้อนรำ" ไปเรื่อย ๆ

จึงถือได้ว่า งานแบบนี้ทั้ง "สนุกสนาน" และ "ได้บุญ" ไปด้วยในคราเดียวกัน และช่วงที่กำลังแห่ผ้าป่าอยู่นั้น กรุณา "อย่า" ทำให้เสียงเพียงต้องหยุดชะงักกลางครันนะ "เดี๋ยวโกรธ" เป็นแน่แท้

เมื่อแห่ผ้าป่าสามัคคีรอบโบสถ์ครบจำนวนสามรอบแล้ว บัดนี้ก็นำกองผ้าป่ามารวมกัน เพื่อรอถวายกับพระสงฆ์

ภาพจากที่ได้บันทึกไว้นั้น ช่างเป็นภาพที่ตกแต่งได้สวยงามเป็นยิ่งนัก เราได้กองผ้าป่าตั้งหลายต้น ซึ่งก็ได้มาจากหลายสายด้วยกัน

สำหรับกองผ้าป่าที่ได้มากที่สุดนั้นเป็นของท่านอาจารย์สมเกียรติ

เมื่อนับรวมกันทุก ๆ กองแล้ว ได้เงินรวมกันจำนวนประมาณ 280,000 บาท ...และแล้ว...ก็มีบางท่านเอ่ยขึ้นว่า ...ควรจะเติมให้เต็ม หมายถึงเติมให้เต็ม 300,000 บาท

ฉะนั้น จึงต้องออกแรงกันอีกหน่อย เติมคนละนิดคนละหน่อย รวม ๆ นับแล้วก็ยังได้ 292,000 บาท ขาดอีก 8,000 บาท

เท่าที่สังเกตุ (ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ) ผมเห็นพี่อารักษ์ "ควัก" ส่วนที่เหลือ 8,000 บาท จึงรวมได้ 300,000 บาท พอดิบพอดี

หลังจากนั้นท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร จึงประเคนผ้าไตรให้กับพระสงฆ์ สำหรับท่านอื่น ๆ ก็ช่วยกันรวบรวมเงินจากของแต่ละฝ่ายให้เรียบร้อย

ชมภาพประกอบขณะประเคนผ้าไตร..ได้เลยครับ

สำหรับ "คุณซัน" นั้น เมื่อนับจำนวนยอดเงินที่ได้มาจากการทำบุญของสายท่านอาจารย์สมเกียรติแล้ว ก็เดินออกมาพักผ่อน เมื่อเจอะเจอกับผม ได้พูดคุยกันอยู่ัพักหนึ่ง

ก็ยัง "อัธยาศัย" ดีเช่นเคยล่ะครับสำหรับท่านนี้

หลังจากนั้น กระผมจะขอถ่ายภาพเพื่อบันทึกเป็นความทรงจำกับการทำบุญครั้งนี้หน่อย คุณซันก็ยกมือขึ้นทันที ไม่ทราบว่ามี "ความนัย" อะไรหรือไม่ ซึ่งผมตีความเกี่ยวกับ "แหวน" ที่นิ้วนางนะ

ผมแค่จะถ่ายภาพคุณซัน...เท่านั้นเอง...ขอรับ ส่วนแหวนก็อยู่ของมันอย่างนั้นแหละ ...เฮ้อ จึงได้ภาพมาให้เห็นเท่านี้แหละ

หลังจากนั้น "หลวงพ่อ" ท่านได้ "ประพรมน้ำมนต์" ให้กับเหล่าประสกนิกรที่เดินทางมาทำบุญกับวัดในครั้งนี้ เพื่อความเป็นสิริมงคลกับทุก ๆ คน สำหรับที่ต้องเดินทางมาไกลก็ขอให้เดินทางด้วยความปลอดภัย สำหรับคนที่อยู่ใกล้ก็ให้ "แคล้วคลาด" จากสิ่งที่เป็นภัยทั้งปวง

ก่อนจากกัน หลวงพ่่อก็ไม่มีอะไรให้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางด้านจิตใจ และความหมายของศาสนาพุืทธ หลวงพี่จึงได้มอบสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ กับทุก ๆ คนที่มาร่วมงาน

อย่างเช่น พระองค์เล็ก 1 องค์ สายสิณผูกมัดข้อมือ ผ้าขาวม้า และ หมอน เพื่อเป็นสิ่งตอบแทนกับผู้ที่มาทำบุญ

ในภาพด้านซ้ายมือนี้ก็คือ "คุณใหม่" แห่ง X-mie 12 คร้บที่ได้รับมอบสิ่งของจากหลวงพ่อเพื่อเป็นสินน้ำใจจากคนที่เดินทางมาไกล

และีอีกภาพทางด้านขวามือคือ "พี่อารักษ์" แห่ง X-mie 12 เช่นกันครับ ซึ่งกำลังให้ผู้หลักผู้ใหญ่ "ผูกผ้าขาวม้า" คาดเอวให้โดยเฉพาะเลย

นับว่า "อิ่มเอิบ" ทั้งกายและใจกันทุก ๆ คน

สำหรับครอบครัวของคุณวิเศษ สนุกสนาน และเป็นปลื้มกับการทำบุญครั้งนี้มาก เพราะได้ท่องเที่ยวด้วย ได้ทำบุญด้วย และเดินทางไกลด้วย

เท่าที่ได้พูดคุยกันนั้นพี่ท่านก็อยากมีกิจกรรมทำบุญกับท่านอาจารย์อย่างนี้อีก งานหน้าเป็นงานที่ "สนใจ" เป็นอย่างยิ่งเพราะได้เดินทาง "ไปต่างประเทศ" ด้้วย

ท่านอาจารย์วางแผนไว้ว่า จะไปทำบุญที่ประเทศลาว พี่ท่านก็ "จอง" ไว้แล้ว

ก่อนเดินทางกลับระยอง เรามาฟังกันว่า "ประทับใจ" อย่างไรบ้าง

สำหรับท่านอาจารย์ก็ร่ำลากับลูกศิษย์ลูกหา ท่านอาจารย์ก็ขึ้นรถตู้กลับ กทม. พร้อมกับญาติ ๆ ที่เดินทางมาด้วยกัน

กระผมสอบถามกับท่านอาจารย์ว่า "ไม่อยากสลักชื่อไว้ที่สถูปเพื่อเป็นเกีียรติประวัติหรือ" ท่านอาจารย์ตอบว่า "ไม่หรอก" เพราะเราไม่ได้ทำคนเีดียว แต่เรา "ภูมิใจ" ในสิ่งที่เราได้ทำแล้วไง

สำหรับ..นาย..กระดิ่งทอง..เองก็ "ยินดี" ถึงแม้จะขับรถคนเดียว แต่ก็ "ภูมิใจ" กับการทำบุญครั้งนี้ ระยะทางประมาณ 700 กิโลเมตร ระบบนำทางบอกประมาณ 8 ชั่วโมง. โอ๊ว..ว พระเจ้า ก็จริงตามนั้น ...แม่นจริง ๆ

ท้ายสุด ก็ขอให้ทุก ๆ ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ

ฟังดูซักนิดซิ....พูดอารายไปบ้าง

ชมภาพประกอบการทำบุญครั้งนี้..ได้เลย (มีทั้งหมด 21 กรอบ)

ขอได้รับความปรารถนาดีจาก.....กระดิ่งทอง

ท่องเที่ยวภูเก็ต

2012-05-25T00:18:00.002+08:00

การท่องเที่ยวที่สนุกสนานของครอบครัว "อยู่เย็น" ของปี 2554 นั้น ได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2554 จนถึง 01 พฤษภาคม 2554

สถานที่ที่ได้เลือกไปนั้นคือ จังหวัดภูเก็ต เราใช้วิธี "ขับรถยนต์" ไปเอง เราเลือกเวลาเดินทางตอนประมาณหนึ่งทุ่มเพื่อจะให้สว่างก่อนเข้าภูเก็ต

เมื่อรวมเวลาสำหรับการเดินทางแล้ว 13 ชั่วโมง (หย่อนนิด ๆ) ใช้รถยนต์เพื่อเดินทางจำนวน 2 คันด้วยกัน

ขณะเดินทางก็มีอุปสรรคบ้าง ทั้งยางรถ "แตก" และยางรถ "บวม" ยังดีว่าช่วงนั้นขับรถยังไม่เร็ว ช่วงที่ยางรถแตกนั้นประมาณช่วงเวลา 02:00 นาฺฺฬิกา หรือตีสอง จากนั้นเปลี่ยนยางเสร็จสรรพประมาณเวลา 09:07 น. ยางที่เปลี่ยนก็บวมอีก

ฉะนั้น...เราจึงได้ใช้สถานที่ราชการแห่งหนึ่ง นั่นคือ สายตรวจทุ่งสวรรค์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ อ.ละแม จ.ชุมพร

กลุ่มของเราต้องขอ "ขอบคุณ" ท่านเจ้าหน้าที่ตำรวจทุก ๆ ท่านไว้ ณ. ที่นี้เป็นอย่างยิ่ง ที่ให้การต้อนรับ ชวนทานกาแฟ , และพักผ่อนก่อนสักครู่ แล้วจึงค่อยเดินทางไปต่อ (่ท่านแนะนำ)

เราก็พูดคุยกับท่านอยู่เป็นเวลานาน เพราะต้องพักเหนื่อยไปด้วย และท่านก็ได้แนะนำสถานที่เพื่อเปลี่ยนยางด้วย ซึ่งเราก็ได้ดูในระบบนำทางแล้ว หรือที่เรียกว่า gps ...แต่...ระบบนั้นก็บอกว่า อีกตั้ง 20 กม. ย้อนหลัง นั่นคือใกล้สุด ถ้าเดินหน้าต่อ ก็ประมาณ 30 กม. เราจึงเลือกเดินทางไปด้านหน้าต่อ

(ภาพเคลื่อนไหวขณะเปลี่ยนยางรถ..เส้นที่สอง)

เมื่อย่างก้าว..เข้าใกล้สู่เมืองภูเก็ต กลุ่มเราก็เข้าไปนมัสการ "พระทอง" หรือ "พระผุด" สถานที่ตั้งของวัดจะอยู่ด้านซ้ายมือ เข้าไปในซอยอีกซักประมาณ 300 เมตร

โดยวัดพระทองแห่งนี้จะอยู่ก่อนถึงอนุสาวรีย์ท้าวสุระนารีและท้าวศรีสุนทร ขณะวิ่งรถก็ต้องชลอ ๆ หน่อย เพราะถ้าวิ่งเร็วก็จะเลยซะง่าย ๆ

สถานที่วัดพระทอง..มีประวัติเล่าลือมานาน และเป็นประวัติศาสตร์ที่ควรเล่าสู่กันฟังกับทุก ๆ คนของจังหวัดภูเก็ตอีกเรื่องที่น่าสนใจ

บริเวณวัดนั้น จอดรถได้หลายคัน และมีสิ่งที่ประทับใจกับผู้มาเยี่ยมชมอย่างมากมาย สถานที่นี้ในหลวง ร.๖ ท่านได้เสด็จมาเยี่ยมแล้วด้วย

สำหรับท่านที่มาท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ต วัดแห่งนี้เป็นสถานที่อีกแห่งที่ควรเข้ามาเยี่ยมชมเป็นอย่างยิ่ง

และมีวัตถุอีกชนิดหนึ่งที่เราได้ไปพบเจอ นั่นก็คือ รถกระบะเปอร์โย รถยี่ห้อนี้หยุดจำหน่ายจากเมืองไทยนานแล้ว หลัง ๆ นี้จะนำมาจำหน่ายเฉพาะรถยนต์นั่งส่วนบุคคล หรือ รถเก๋ง นั่นเอง

สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นก็อาจจะคิดว่าเป็นของแปลก จากสภาพแสดงว่าเคยทำเป็นรถโดยสารในจังหวัดภูเก็ตมาก่อน

ภูเก็ต เป็นเกาะที่ใหญ่อันดับหนึ่งของประเทศไทย พื้นที่เป็นที่ราบและภูเขา อยู่ฝั่งทะเลอันดามัน ด้านทิศใต้ของประเทศไทย

มีชายหาดที่สวยงามอยู่หลายแห่ง ดังเช่น หาดทรายแก้ว หาดไม้ขาว หาดในยาง หาดในทอน หาดบางเทา หาดกมลา หาดป่าตอง หาดกะรน หาดกะตะ หาดในหาน

แหล่งท่องเที่ยวที่นักท่องเที่ยวนิยมมากที่สุดคือ หาดป่าตอง หาดป่าตองจะมีแหล่งท่องเที่ยวยามค่ำคืนเยอะมาก อาทิเช่น บาร์เบียร์ ผับ แหล่งชอบปิ้งต่างๆ นักท่องเที่ยวมีทั้งฝรั่ง จีน ไต้หวัน ฯลฯ

เรามี "ญาติ" อยู่ที่ภูเก็ตด้วย ฉะนั้นเราจึงได้ที่พักที่บ้าน "คุณอา" เป็นที่พูดคุยสนทนา และพักผ่อน ...ในบริเวณนั้นก็มีเรื่องเล่าให้ประทับใจอีกแล้ว

จากนั้นเข้าสู่สถานที่สำคัญอีกแห่งคือ "แหลมพรหมเทพ" แหลมพรหมเทพแห่งนี้ใช้บอกเวลาพระอาทิตย์ตกดินของประเ่ทศไทย เช่น...จะบอกว่า พระอาทิตย์ตกดินที่แหลมพรหมเทพเวลา 18.33 น.

เมื่อ พ.ศ. 2539 สถานที่แห่งนี้ยังปล่อยเป็นแบบธรรมชาติ คือเป็น "ดิน" ส่วนใหญ่ ร้านรวงที่ขายสิ่งของไม่เยอะ แต่ 28 เมษายน 2554 ได้ "รุ่งเรือง" ไปเยอะมาก

ครั้งนี้เราเดินลงไปสู่ด้านล่างด้วย ถึงแม้เรายืนมองจากด้านบนจะคล้ายว่าใกล้ แต่พอเดินจริง ๆ ระยะทางก็ไกลเช่นกัน

วันรุ่งขึ้นเราออกไป "ท่องเที่ยวทะเลภูเก็ต" โดยใช้บริการ "ทัวร์คนภูเก็ต" ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของชาวภูเก็ตเอง

โดยเป็นการกระจายรายได้สู่ท้องถิ่นโดยตรง ไม่ต้องแย่งกัน มีการจัดการที่ดี

การจัดการแบบนี้เป็นสิ่งที่ดี ซึ่งเป็นการจัดการจากกลุ่มเล็ก ๆ กระจายไปสู่กลุ่มใหญ่ เป็นการลดปัญหาทะเลาะเบาะแว้งให้เหลือน้อยที่สุด

รายได้ที่มีมากและง่ายจากการท่องเที่ยวของจังหวัดนั้น ทำให้ "อาชีพปลูกยาง,กรีดยาง" น้อยลง

เพราะจังหวัดภูเก็ตเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวระดับต้น ๆ ของเมืองไทย จึงทำให้มีการเปลี่ยนแปลงการประกอบอาชีพไปตามการเวลา

สถานที่่ท่องเที่ยวก็มี "ถ้ำ" เื่มื่อถึงสถานที่ท่องเที่ยวแต่ละแห่งก็จะลงไปนั่ง "เรือแคนนู" เข้าไปท่องเที่ยวยังสถานที่ต่าง ๆ

เราก็นั่งเฉย ๆ แหละ เพราะว่าพายไม่เป็น โดยคนที่พาท่องเที่ยวจะชำนาญมากกว่าเรา

วันนั้นนักท่องเที่ยวก็มีมาก และแย่งกันเข้าไปชมยังสถานที่ภายใน ซึ่งทำให้ไม่เป็นระเบียบบ้าง แต่ทุกอย่างก็จบไปได้ด้วยดี

ท่องเที่ยวไปหลา่ยเกาะด้วยกัน การบริการถือได้ว่า "ดีมาก" และ "ประทับใจ" คนที่พาท่องเที่ยวก็บริการดี พร้อมที่จะให้บริการ อธิบายสิ่งต่าง ๆ ให้ฟังจนทราบเกือบจะทุกเรื่อง

เกาะใหญ่ ๆ และสำคัญแต่ก็อยู่ไกล นั่นคือ "เกาะราชา" เรานั่งเรือเร็วไปก็ประมาณ 30 นาที จากเกาะเฮ เรือก็กระแทกน่าดู

เรานั่งอยู่หัวเรือ ต้องเสียวและส่งเสียงลั่นขณะนั่งเรือไปด้วย คล้ายไปเล่นที่สวนสนุกก็ไม่ปาน

การลอยน้ำดูปะการังน้ำตื้นนั้น เป็นเรื่องที่ "ตื่นเต้น" และ "สนุกสนาน" มาก เพราะหลายคนของกลุ่มเราเองก็ไม่เคยไ้ด้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้

ปะการังที่กำลังชมก็สวยมาก เพราะแสงแดดดี แต่ก็แฝงไปด้วยความร้อน ต้องแลกกันแน่ล่ะ ถ้าไม่มีแดด การมองเห็นปะการังในน้ำก็จะไม่เปล่งปลั่งเท่่าที่ควร

ไปท่องเที่ยวแต่ละที่นั้นก็มักจะมี "เรื่องเล่าสู่กันฟัง" ในขณะที่ลอยน้ำดูปะการังนั้น มีบางคน "สำลักน้ำ" เพราะว่าอมท่อหายใจไม่ถูกทาง จึงทำให้ขณะหายใจมีน้ำเข้าไปในปากด้วย นั่นคือ "ตึง...ครับผม"

ตึง..นั้นคนไหนเหรอ ก็คนซ้ายมือใส่แ่ว่นดำนั่นแหละฮะ

คน ๆ นี้มี "ดีกรี" เป็นถึงนักเรียนนอกนะครับ ไปเีรียนที่ญี่ปุ่น เท่าที่สอบถามนั้น

สมัยไปเรียนที่ญี่ปุ่นก็ไม่่ได้ไปฝึกว่ายน้ำหรือเล่นน้ำทะเลหรอก ก็น้ำมันเย็นขนาดนั้นจะไปเล่นได้อย่างไร "กินเบียร์ดีฝ่า"

อาจจะเป็นสิ่งที่จะต้องจดจำสักนิด สิ่งใดที่เราไม่เคยปฏิบัติ ก็ควรจะ "ถาม" คนอื่นที่คิดว่าเขามีประสบการณ์เรื่องนั้นสักหน่อย จะได้ไม่ต้อง "ค้นพบ" ด้วยตัวเอง ซึ่งจะทำเร็วและไม่ต้องเสียเวลาค้นหาด้วย

จังหวัดภูเก็ตมี "พระใหญ่" ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนเขาที่สูงและเด่นมาก คล้ายของประเทศฮ่องกง แต่ถนนที่จะขึ้นไปสู่ด้านบนมีป้ายบอกทางไม่ค่อยชัดเจน

ป้ายที่บอกทางไปหาพระใหญ่ก็มีไม่มาก นี่ผมเป็นคนไทยเองยังลังเลกับทิศทางที่จะไปเลย ยังดีที่มี "ระบบนำทาง" พาไป ไม่งั้นก็คงไม่ได้เห็นภาพสวย ๆ บนเขาพระใหญ่แน่

ด้านบน ณ. สถานที่พระใหญ่จะมองเห็นทิวทัศน์ได้รอบ 360 องศาของเมืองภูเก็ตเลย ยิ่งยามค่ำคืนเมื่อมีแสงไฟแล้วยิ่งสวยงามขึ้นไปอีก ยิ่งดูก็ยิ่งเพลิดเพลินใจ สบายอุรา

ถ้าได้ "เบียร์" สักกระป๋องนะคุณเอ๊ย...ย go so big หรือแปลเป็นไทยว่า "ไปกันใหญ่" คำกล่าวนี้ผมได้มาจาก "พี่เิบิร์ด" ธงไชย แมคอินไตย ครับ (ก็เรียกพี่เบิร์ดตลอดแหละคนนี้ ...แก่ไม่เป็น เพราะไม่มีใครเรียก "ลุงเบิร์ด" เลย ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะอายุ 54 ปี แล้วก็ตาม นับถึงวันที่ 10 มิถนายน 2555)

"งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา" ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อท่องเที่ยวกันเสร็จสมบูรณ์แล้ว ก็ถึงวันต้องเดินทางกลับ

เราได้ความประทับกับสถานที่ท่องเที่ยวของเมืองไทยที่มีมาก และสวยงามเป็นอย่างยิ่ง แต่...ยัง ...งง...อยู่ว่า รายได้มากที่สุดและคนที่ท่องเที่่ยวมากที่สุดกลับไม่ใช่ประเทศไทย เป็นประเทศสิงคโปร์ไปซะได้

ท้ายสุด...ต้องขอขอบพระคุณ "อานู" และครอบครัวเป็นอย่างสูงที่้ได้เอื้อเฟื้อสถานที่พักและนำท่องเที่ยวสถานที่สำคัญ ๆ ของจังหวัดภูเก็ต

โอกาสหน้าถ้าครอบครัวคุณอาได้มาท่องเที่ยวยังจังหวัดระยอง กระผมและครอบครัว "ยินดี" พาท่องเที่ยวและต้อนรับครับ

ขอให้ครอบครัวคุณอาจงประสพโชคดีตลอดไปครับ.....จากครอบครัว "อยู่เย็น"

(ชมภาพครัวครอบ..คุณอานู..กันซักหน่อย)

เป็นภาพที่ "ประทับใจ" สำหรับการท่องเที่ยวครั้งนี้ ..(ชมได้เลย)..

ต่อไปเป็น "ภาพเคลื่อนไหว" จากการท่องเที่ยวมีทั้งหมด 4 ตอน...ขอรับ....

ต่อกันด้วยช่วงที่ ๒

ช่วงที่ ๓

ต่อด้วยช่วงที่ ๔

The 33rd Bangkok International Motor Show 2012

2012-04-24T17:35:00.025+08:00

งาน..บางกอก อินเตอร์เนชั่นแนล มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 33 ที่เมืองทองธานีของปี 2555 ช่วงของการจัดงานนั้นเริ่มตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคม ถึง 8 เมษายน 2555

ครอบครัว "กระดิ่งทอง" ก็เดินทางไปชมงานครั้งนี้ด้วย ไม่ได้ไปวันธรรมดา..แต่..เป็นวันหยุด ดังนั้นจึงทำให้มี "คนเยอะมาก" การจราจรก็ติดขัด จอดรถก็ยาก กว่าจะจอดรถได้ใช้เวลากว่าชั่วโมง และกว่าจะ
ออกได้ก็กว่าชั่วโมง

นั่นก็เพราะว่า "การขนส่งมวลชน" ของเมืองไทยยัง "ไม่ดี" และ "ไม่ทั่วถึง" นั่นเอง ทั้ง ๆ ที่เรารู้ว่า จะให้ดีทำอย่างไร และประเทศที่พัฒนาแล้วเขาทำอย่างไร เราก็เพียงแค่รับทราบ..แต่..ไม่ทำตาม จึงทำให้ "ทรง ๆ" มาเรื่อย ๆ จนประเทศรอบข้างก็ "แซง" เราไปทีละนิด ๆ

การจัดงานแสดงรถยนต์ชื่อนี้ไม่ใช่ที่ "ไบเทคบางนา" เป็นเวลาสองปีแล้ว จึงทำให้ "ครอบครัวกระดิ่งทอง" ต้องเดินทางข้ามฝั่งของกรุงเทพมหานคร จากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทำให้ต้องเพิ่มระยะทาง เพิ่มเวลา เพิ่มค่าใช้จ่ายในเรื่องของค่าทางด่วน สำหรับค่าบัตรผ่านประตูก็ยังคงสถานะที่ 100 บาท เช่นเดิม (สำหรับผู้ใหญ่)

เมื่อเข้ามาในงานบริเวณตรงกลาง ๆ ก็จะพบกับอุปกรณ์ตกแต่งของรถยนต์ยี่ห้อ "เมอซิเดส เบนซ์" เป็นยี่ห้อ
"คาร์ลสัน" ทำให้สำเนียงคล้ายกับ "ถุงเท้าคาร์สัน"

คาร์ลสัน..เป็นอุปกรณ์ตกแต่งรถยนต์ที่มีชื่อเสียงจากเยอรมันอีกยี่ห้อหนึ่ง สำหรับรถยนต์ยี่ห้อ "เบนซ์" โดยมีหลายรายที่ทำอุปกรณ์ตกแต่งให้กับรถยนต์ยี่ห้อนี้

การเปิดตัวนั้นก็สร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก ทำเอา "บรรดาหนุ่ม ๆ " นั้น "กระปี้กระเปล่า" มีชีวิตชีวิตอีกครั้ง ทำให้บรรยากาศในขณะที่ชมงานนั้น มีการสูบฉีดของเลือดและหัวใจเต้น "อย่างแรง"

ซุ้มที่สอง...นั้นเป็น "ฮุนได" หรือภาษาเกาหลีเรียกว่า "ฮึนเด" รถยนต์ฮุนไดเป็นรถยนต์เบอร์หนึ่งของเกาหลีใต้ หลัง ๆ นี้การออกแบบของรถยนต์จะเน้น "โค้งมน" และ "สวยงาม" มาก

นั่นเพราะว่าประเทศเกาหลีใต้มีโรงเรียนสำหรับการออกแบบรถยนต์ที่ดีและสวยงามด้วย จึงทำให้นักศึกษาของเกาหลีใต้เองมีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับเป็นอย่างมาก หลาย ๆ คนมีโอกาสได้ทำงานออกแบบรถยนต์ในประเทศแถบยุโรป

สำหรับรุ่นที่ดัง ๆ และมีชื่อเสียงจะมีอยู่ด้วยกันสองรุ่น และออกแบบได้สวยงามมากนั่นคือ รุ่น "โซนาต้า" และรุ่น "อีลันตร้า"

ภาพด้านซ้ายมือ..คือรถยนต์ฮุนได รุ่น โซนาต้า ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาที่บาดตา,บาดใจมาก การออกแบบก็ สวยงาม สดุดตา

และภาพด้านขวามือ..คือรถยนต์ฮุนได รุ่น อีลันตร้า การออกแบบก็ละม้ายคล้ายกัน นั่นคือเน้นที่รูปทรงโค้งมน มีเส้นสายในการออกแบบของตัวรถ บอกได้ว่า ถูกใจทั้งสองรุ่น เลือกรุ่นใดก็เสียดายอีกรุ่น หรือประเภท "รักพี่เสียดายน้อง"

เมื่อดูจากภาพที่ได้เห็นนั้น สวยงามและเด่นมากสำหรับการออกแบบ

ภาพซ้ายมือนี้คือเป็น "บั้นท้าย" ของรถยนต์ฮุนไดรุ่น อีลันตร้า เมื่อแรกพบแล้ว ต้อง "สดุด" กับสายตาเป็นอย่างมาก

สำหรับ "รถยนต์ฮุนได" นั้นเริ่มแรกได้ซื้อลิขสิทธิ์จากบริษัทมิตซูบิชิ เพื่อมาเป็นต้นแบบ จนบัดนี้ได้พัฒนาเทคโนโลยีเป็นของตัวเองแล้ว

แม้แต่ "สาวงาม" ที่ประจำบู๊ทของฮุนไดเองก็สวยและงามยิ่งเหลือเกิน คงจะถูกอกถูกใจสำหรับท่านที่ชอบแนว "เกาหลี" เป็นอย่างยิ่ง บริษัทฮุนไดนั้นไม่ได้มีเฉพาะรถยนต์ที่มีชื่อเสียงเท่านั้นนะคุณ ยังมี "อู่ต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก" อีกด้วยตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลด้านทิศตะวันออกของประเทศ

ซุ้มที่สาม คือซุ้มรถยนต์ "ฮอนด้า" หรือสำเนียงญี่ปุ่นออกเสียงว่า "ฮันดะ" ครั้งนี้ได้นำรถยนต์รุ่นใหม่เปิดตัวมีจำนวนสองรุ่นด้วยกัน

หนึ่งในนั้นก็แนะนำรถนั่งคล้ายรถตู้อีกรุ่นนั่นคือ "สปาดะ" รถยนต์รุ่นก่อนที่มีรูปร่างตัวตนคล้าย..ฮอนด้า..รุ่น สปาดะ นั่นคือรุ่น Freed (ฟรีด) ความคล้ายที่มีอยู่ เมื่อมองแล้วก็สวยงามกันไปคนละแบบ

และอีกรุ่นเป็นรถยนต์นั่งส่วนบุคคล นั่นคือรุ่น "ซีวิค" แต่หน้าตาจะออกมาละม้ายคล้ายกับรุ่น "ซิตี้" ที่ทำตลาดอยู่ในขณะนี้ โดยถ้ามองแบบผ่าน ๆ นั้นจะบอกว่าเป็นรุ่นเดียวกันเลย

ส่วนรุ่นที่เป็นรถประหยัดหรือสนับสนุนโครงการของรัฐบาลไทย นั่นก็คือรุ่น "บริโอ" ก็ยังเป็นที่นิยมและได้รับการ "จอง" อย่างไม่ขาดสายอยู่ตลอดเวลา

ด้วยรถประเภทนี้ก็จะมีความจุกระบอกสูบไม่มาก ไม่ต้องการให้วิ่งเร็ว เพราะต้องการประหยัด แต่เท่าที่เห็นบนท้องถนนก็ขับกันเร็วไม่น้อย

ซุ้มที่สี่..คือซุ้ม มาสด้า โดยมีสโลแกนเดิม ๆ ว่า "มาสด้า..แหม.. มันน่าใช้ดีจัง" แต่สโลแกนใหม่นี้จะใช้คำว่า Zoom Zoom (ซูม ซูม) หมายความว่า รู้สึกเร้าใจ และเป็นอิสระ

เมื่อกล่าวถึงตอนนี้ก็จะมีรุ่นที่ติดตลาดอยู่สองรุ่นคือ มาสด้า3 และ มาสด้า2

สำหรับมาสด้า2 นั้นจะเน้นไปที่ "วัยสะรุ่น" หรือ "คนยุคใหม่" ที่เพิ่งจบและได้งานทำ รวมไปถึงวัยที่ทำงานแล้วและต้องการมีรถเป็นคันแรก ดังนั้น..จึงตรงใจกับคนหลายคน

อุปกรณ์ตกแต่งของทางห้างมีให้นั้น ปัจจุบันก็จะนิยมเป็นแสงไฟที่เรียกว่า "เดย์ไลท์" (แสงไฟกลางวัน) แสงไฟประเภทนี้จะใช้ในเขตประเทศหนาว..โดยเฉพาะยุโรป การใช้งานคล้าย ๆ ไฟตัดหมอก แต่ไฟเดย์ไลท์ จะเป็นเพียงแค่บอกว่า "มีรถวิ่งอีกคันนะ" ไม่ได้ต้องการการส่องสว่าง

เดิมนั้นจะต้องเปิดไฟดวงใหญ่หน้ารถ แต่ให้แสงสว่างมากเกินไปและสิ้นเปลืองพลังงานมากจนเกินไป ปัจจุบันหลอดไฟชนิด LED ก็ให้แสงสว่างได้ไม่แพ้หลอดไฟโคมหน้ารถ ทำให้เป็นที่นิยมใช้หลอดไฟชนิด LED กันมาก สิ่งหนึ่งก็เพื่อต้องการลดการใช้พลังงาน

ขณะนี้หลอดไฟชนิด LED พัฒนาถึงขึ้นใช้แทนโคมไฟหน้ารถได้แล้ว ส่วนใหญ่จะใช้กับรถยนต์ราคาแพง ๆ ความส่องสว่างทำได้เท่ากัน กินไฟน้อยมาก ๆ ..แต่..ราคายังแพง คงต้องรอให้จีนผลิตได้ก่อน แล้วราคาจะถูกลงอีกเยอะ

ซุ้มที่ห้า..คือซุ้ม "นิสสัน" ซุ้มนี้จะมีสาวสวยนั่งต้อนรับที่ด้านหน้าบู๊ททั้งหมด 5 สาวงามด้วยกัน สำหรับรถใหม่ที่แนะนำนั้นจะมีทั้งประเภททั่วไปและรถประหยัดพลังงานหรือ Eco Car ซึ่งได้แก่ นิสสัน รุ่น อัลเมร่า และ มาร์ช

รถยนต์รุ่นนี้จะมีความจุประมาณ 1200 CC. มีจำนวนกระบอกสูบ 3 สูบ

และสำหรับรุ่นใหญ่ที่เป็นรถยนต์นั่งส่วนบุคคลจำนวนที่นั่งไม่เกิน 7 ที่นั่งนั้นจะเป็น "นิสสัน เทียน่า" เป็นรถที่ออกแบบได้สวยงามมาก และ "ไดัรับรางวัลดีเด่นด้านความเสียดทานน้อยที่สุดที่ชุดเพลาข้อเหวี่ยง" อีกด้วย (เมื่อหลายปีก่อน)

รถกระบะนั้นก็มีเป็น "นิสสัน นาวารา" ซึ่งเป็นรถยนต์ยี่ห้อแรกในประเทศไทยที่มี 6 เกียร์ เดินหน้า (สำหรับคนที่ยังไม่เคยขับ..ก็คงมี "ยัก" ไว้ซักเกียร์แหละน่า)

ซุ้มที่หก...คือ "โรลล์สรอย" โรลล์สรอยเป็นพี่ใหญ่ของค่ายเมอร์ซิเดส เบนซ์ และโรลล์สรอย..ยังผลิตสินค้าที่สำคัญระดับโลกนั่นคือ เครื่องยนต์เจ็ต ที่ใช้กับเครื่องบินขนาดต่าง ๆ ทั่วโลก

ผลิตภัณฑ์ที่เป็นรถยนต์นั้น เป็นสินค้าอีกแขนงหนึ่งที่ผลิตขึ้นมาโดยเป็นสินค้าระดับบน จะเป็นในแนว "สุภาพ" "นุ่มลึก" "หรู" สำคัญคือ "แพง" ทั้งคันจะประกอบขึ้นด้วย "มือ" ใช้เครื่องจักรผลิตน้อยชิ้นมาก

การผลิตจะผลิตขึ้นมาไม่มากในแต่ละรุ่น ดังนั้นราคาจึงแพง แต่ก็เป็นที่สนใจของคนมือหนัก หรือจะถูกครอบครองโดย "เจ้าขุน..มูลนาย" ซะเป็นส่วนใหญ่ ในแต่ละรุ่นจะมีซัก 300 คัน เท่านั้น

สนนราคานั้นก็จะเริ่มตั้งแต่ 30,000,000 บาท ขึ้นไป ถ้าเรียกอีกอย่างก็จะเป็นได้ว่า "เป็นสินค้าคนรวย..ที่คนสูงอายุชอบ" เป็นสินค้าของประเทศเยอรมัน

รถยนต์เหล่านี้ไม่ใช่แพงแล้วไม่มีดี จะใช้อุปกรณ์ที่พิเศษแทบจะทั้งหมด กระจกชนิดสองชั้น..กันเสียงได้เป็นอย่างดี และสามารถกันกระสุนปืนยาวได้

ซุ้มที่เจ็ด..คือ โวลโว่ ดั้งเดิมนั้นเป็นสินค้าของประเทศสวีเดน ฉายานามที่คุ้น ๆ กันคือ เป็นรถที่ใช้เหล็กที่ดีที่สุดในโลก เนื่องจากเมื่อหลายสิบปีก่อน ถ้าพูดถึงเนื่อเหล็กที่ดีที่สุดจะต้องเป็นที่ประเทศสวีเดน

การทดสอบรถของ "โวลโว่" นั้น จะนำรถยนต์กลิ้งลงจากเขาเลย สภาพของรถนั้น "ไม่ยับ" จึงทำให้เป็นสโลแกนของโวลโว่ว่า "ทุกชีวิตปลอดภัยในโวลโว่"

โวลโว่..ทำสินค้าที่เป็นรถยนต์ประเภทรถบรรทุกด้วย ส่วนสินค้าที่เป็นรถยนต์นั่งนั้นปัจจุบันได้ขายลิขสิทธิ์ไปให้ ประเทศจีน แล้ว โดยยี่ห้อรถยนต์็ของจีนชื่อ "จีลี่" ซื้อไป

จึงทำให้เราเห็นรถยนต์โวลโว่รุ่น V60 ทำราคาได้ที่ 2,246,000 บาท ได้ ภาพที่น่าสนใจดูได้ที่นี่เลย http://men.mthai.com/car/content/6219
ความแข็งแรงก็ยังดีเช่นเดิม รูปลักษณ์ก็สวยงามขึ้นมาก

ซุ้มที่แปด..คือ เมอซิเดส เบนซ์ เป็นค่ายรถที่คนไทยรู้จักดี คนสูงอายุส่วนใหญ่ต้องการครอบครอง เป็นรถยนต์ที่ "หรูหรา" "สง่า" "เนิบ ๆ" "ไม่เน้นแรง" แต่ด้วยแรงม้าที่มีเยอะจึงทำให้กระฉับกระเฉงอยู่พอตัว

เป็นรถยนต์ของประเทศเยอรมัน มีทั้งเครื่องยนต์ ดีเซล..และ..เบนซิน ถือได้ว่าเป็นสินค้าที่คนพร้อมจ่ายที่ราคาไม่เกิน 5,000,000 บาท สามารถเป็นเจ้าของได้

เมอซิเดส เบนซ์ แต่ก่อนได้ฉายาว่าประกอบรถยนต์ทั้งคันแล้วมีจุดที่ต้องเข้าไปแก้ไขน้อยที่สุดคือ 6 จุด เท่านั้น ..แต่..

ปัจจุบันนี้ Lexus (เล็กซัส) ของญี่ปุ่นทำได้ดีกว่าคือเหลือแค่ 4 จุด เท่านั้น

รถยนต์ของประเทศเยอรมันนี จะมีความจุกระบอกสูบไม่มาก แต่.."ให้แรงม้ามาก" นั่นเพราะเทคโนโลยีที่ทันสมัยและก้าวไกลมากนั่นเอง

เมอซิเดส เบนซ์ เป็นสินค้าของเมือง "สตุ๊ดการ์ด" คล้ายสินค้า "โอทอป"แต่เป็นอุตสาหกรรมใหญ่ของประเทศ ด้วยความที่เป็นรถที่หรูหรา ทำให้ค่ายญี่ปุ่นพยายามจะเลียนแบบรุ่นไปด้วย

ทั้งคู่เป็นพันธมิตรกันมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองแล้ว ดังนั้น อะไรที่มีที่เยอรมัน ก็จะพบเห็นได้ที่ญี่ปุ่นเช่นกัน

ซุ้มที่เก้า คือ "บีเอ็มดับเบิลยู" (ฺBMW) เป็นสินค้าของประเทศเยอรมันเช่นกัน เป็นสินค้าโอทอปของเมือง "บาเยิร์น" หรือภาษาพื้นบ้านคือ "มิวเชี้ยน" คนทั่วไปรู้จักในนาม "มิวนิค" หรือ บาเยิร์นมิวนิค

บาร์เยิร์น ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศเยอรมัน เมืองแห่งนี้จะเป็นเมืองของ "คนขยัน" และ "คนรวย" สินค้าอื่น ๆ ก็มีผลิตภัณฑ์ "ซีเมนต์" รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูเป็นสินค้าที่ "มีระดับ" "มาตรฐานสูง" "หรูหรา" "มีความคล่องตัวสูง" และฉายาของเขาอีกอย่างคือ วิ่งเร็วที่สุดบนถนนออโต้บาร์น

บีเอ็มดับเบิลยู จะมีสถานที่ "รับรถ..ส่งรถ" ที่มีชื่อเสียงมากที่เมืองบาเยิร์น ชื่อ BMW Welt แปลว่า "โลกของบีเอ็มดับเบิลยู" สถานที่นี่ยังเป็นที่แสดงผลิตภัณฑ์ของบีเอ็มดับเบิลยูตั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบันอีกด้วย

ตัวอาคารที่ทันสมัยมาก ผลิตกระแสไฟจากโซล่าเซลที่ติดตั้งอยู่บนหลังคาขนาดกว่า 800 kW สามารถเลี้ยงอุปกรณ์ไฟฟ้าของตัวอาคารได้เกือบทั้งหมด

และอีกอาคารหนึ่งจะเป็นสำนักงานใหญ่ของ "บีเอ็มดับเบิลยู" ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ ๆ กัน รูปทรงจะเป็นคล้ายกระบอกสูบสี่ลูกติดกัน สูงเด่นมองเห็นได้แต่ไกลเลย

ซุ้มที่สิบ...คือ ซันยอง นี่เป็นรถยนต์ประเทศเกาหลี เริ่มแรกก็ซื้อเทคโนโลยีของรถยนต์เมอซิเดส เบนซ์ จากนั้นก็พัฒนาเป็นของตัวเองมาเรื่อย ๆ

ซันยอง..นั้นเป็นบริษัทที่ใหญ่มาก คล้ายกับ "ทาทา" ของประเทศอินเดีย หนึ่งในนั้นคือ เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างโรงงานขนาดใหญ่ ..รับงานไปทั่วโลก..

โดยเมื่อเกือบยี่สิบปีแล้ว ได้ก่อสร้าง "บริษัท อะโรเมติกส์(ประเทศไทย) จำกัด" โดยใช้ชื่อในตลาดหุ้นว่า ATC นั่นเอง ภายหลังรวมกับโรงกลั่นน้ำมันก็เปลี่ยนชื่อเป็น pttAR หรือ บริษัท ปตท.อะโรเมติกส์และการกลั่น จำกัด (มหาชน)

เมื่อครั้งนั้น วัฒนธรรมของประเทศเกาหลี เมื่อเข้าห้องน้ำ (ถ่ายหนัก หรือ อึ) เมื่อนั่งถ่ายนั้นจะต้อง "เบ่ง" หรือ "ออกเสียง..ดัง ๆ " เขาชี้แจงว่า จะได้มีแรงเบ่ง และ จะได้ขับถ่ายรวดเร็ว ซึ่งไม่เป็นการ "อาย" แต่เป็น "ธรรมชาติ" หรือเรื่องปกติเลย แต่คนไทยอย่างผม "ไม่คุ้น"

หนักกว่านั้น "ขึ้นไปนั่งยอง ๆ บนชักโครก" นี่สิตัวแสบ ทำให้ฝาชักโครก "แตก" พอคนไทยไปนั่งต่อนะ "หนีบก้น" จึงต้อง..โวยวาย..กันหน่อยว่า..ฝาชักโครกมันแตกได้อย่างไรถ้าไม่มีอะไรพิศดาลจากปกติ

จึงหาสาเหตุกัน..ท้ายสุดได้ความจริงว่า "คนเกาหลี" นี่เอง ทั้งส่งเสียงดัง และ ขึ้นไป "นั่งยอง ๆ" บนฝาชักโครกด้วย เพราะมีรอยรองเท้าที่เช็ดไม่หมดหลงเหลือให้เห็นไง

ปัจจุบันนี้เขาก็ได้งานก่อสร้างโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุดอยู่บ่อย ๆ และอีกมากนะ แม้กระทั่งโรงงาน ที่เพิ่งเสร็จไปที่ชื่อ บริษัท ปตท.โกลบอลเคมิคอล จำกัด (มหาชน) หรือ pttGC เขาก็ได้งานเช่นเดิม เพราะการก่อสร้างก็คล้าย ๆ โรงงานอันเก่า คนที่มาสตาร์ทโรงงานครึ่งหนึ่งก็ยังเป็นคนเดิม ๆ เพราะผมและเขาก็ยังจำกันได้อยู่

แปลกใจตรงที่ว่า บริษัทที่เป็นของคนไทยใหญ่ ๆ ก็มี..แต่..ทำไม "ประมูล" งานไม่ได้ เพราะเงินจะได้หมุนเวียนอยู่ในเมืองไทยไง และโรงงานนี้ก็เป็นบริษัทของคนไทยด้วย...

ซุ้มที่สิบเอ็ด...คือ ฝอร์ด ฝอร์ด..เป็นสินค้าของประเทศอเมริกา และปัจจุบันนี้ถือเป็นสินค้าประจำชาติของอเมริกา สำคัญเมื่อปี 2550 เกิดเศรษฐกิจซบเซาไปทั่วโลก หรือที่เรียกว่า "วิกฤติแฮมเบอร์เกอร์" รถยนต์หลายยี่ห้อต้องปิดตัวเองลงเพราะสู้พิษเศรษฐกิจไม่ไหว

แต่ชาวอเมริกันจะไม่ยอมให้รถยนต์ยี่ห้อ "ฝอร์ด" ล้มตามไปด้วยด้วยเด็ดขาด เพราะถือเป็นรถยนต์ประจำชาติของอเมริกา และถ้ารถยนต์ยี่ห้อนี้จะล้มจริง ๆ ชาวอเมริกันจะช่วยกันซื้อรถยี่ห้อนี้เพื่อให้ดำเนินกิจการต่อไปได้

เมื่อประมาณปี 1910-1911 ชนชาติอเมริกันพร้อมใจกันสร้างชาติอีกครั้ง และมีการตกลงที่จะผลิตรถยนต์เพื่อจำหน่าย รวมทั้งหมด 67 ยี่ห้อ

ในจำนวนรถที่ผลิตนั้นมีทั้งที่เป็นชนิดเครื่องยนต์ที่ใช้ "น้ำมัน" เป็นเชื้อเพลิง และใช้ "ไฟฟ้า" ซึ่งก็แล้วแต่ว่าใครจะถนัดทางใด ส่วนสินค้าของใครจะอยู่ได้ก็แล้วแต่ยอดขาย

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ยี่ห้อรถยนต์ต่าง ๆ ก็ล้มหายตายจากไปตามรายทางเรื่อย ๆ (ติดตามเพิ่มเติมได้ที่ http://gradingthong.blogspot.com/2010/09/blog-post_17.html) จนเมื่อปี 2011 "ฝอร์ด" ก็มีอายุครบ 100 ปี ...แต่...ฉลองการครบ 100 ปี แบบไม่สวยนัก

รถยนต์ฝอร์ดปีนี้มีรุ่นกระบะชื่อ "Ranger" มีรูปทรงที่ใหญ่กว่ารุ่นเดิม และสวยงามกว่าด้วย ใช้เทคโนโลยีร่วมกับยี่ห้อ "มาสด้า" กระบะ BT-50 เพื่อเป็นการลดต้นทุน และต่อ ๆ ไปยิ่งจะใช้อุปกรณ์ร่วมมากขึ้นสำหรับชิ้นส่วนรถยนต์

สำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 คน (รถเก๋ง) จะมีที่ดัง ๆ และสวยงามก็คือรุ่น เฟียสต้า (Fiesta) โดยโครงสร้างของตัวรถจะใช้โลหะชนิด "โบรอน" ซึ่งมีความแข็งแรงมากกว่าเมื่อเทียบกับน้ำหนักที่เท่ากับเหล็ก..แต่ไม่นับรวมราคาต่อน้ำหนัก

ฉะนั้นเมื่อแข็งแรงมากกว่า จึงลดน้ำหนักของตัวรถได้ และนับรวมถุงลมสำหรับความปลอดภัยรอบคันถึง 7 จุด สำหรับรูปทรงของตัวรถนั้น "สวยงาม" "โฉบเฉี่ยว" "ต้องตา..ต้องใจ" เมื่อพบเห็น

ปัจจุบันนี้(2555) ก็มีชื่อที่เรียกกันว่า "บิ๊กทรี" (ฺBig Three) เพราะว่าเหลือเพียงสามยี่ห้อเท่านั้นที่ใหญ่ ๆ คือ Ford ,Chevrolet, Gm นอกจากนี้มักมีความสั่นคลอนด้านการเงิน

ซุ้มที่สิบสอง..คือ มิตซูบิชิ เป็นค่ายรถของประเทศญี่ปุ่น
จากทั้งหมด "แปดยี่ห้อ" ที่ช่วยกัน "ฟื้นฟู" ประเทศของเขา

สำหรับในงานนี้รุ่นรถที่เป็นดาวเด่นคือ มิตซูบิชิ "มิราจ" เป็นรถนั่งส่วนบุคคลที่เน้นประหยัด มีส่วนช่วยสนับสนุนโครงการรถเล็กของรัฐบาลไทยด้วย ขนาดเครื่องยนต์ 1200 CC. จำนวน 3 สูบ มีหลายสีให้เลือก

ความหมายของ "มิราจ" คือ เมื่อเราอยู่บนท้องถนนตอนกลางวัน และมีแสงแดดมาก ๆ แล้วมองไปข้างหน้าจะเห็นเงาสะท้อนคล้ายมีน้ำบนท้องถนน

ตีความได้ว่า เราไม่สามารถจะตามเงานั้นทันได้เลย หรือ ไม่มีใครตามรถรุ่นนี้ได้ทัน..นั่นเอง

สำหรับปีนี้มีรุ่นใหญ่เข้ามาจำหน่ายในชื่อ "ปาเจโร่" ด้วย โดยใช้เครื่องยนต์เบนซินขนาด 3,000 CC. จำนวน 219 แรงม้า

เหตุผลหนึ่งที่ไม่เกิน 220 แรงม้า เพราะประเทศไทยจะต้องให้เสียภาษีขึ้นไปอีกระดับ ซึ่งจะแพงกว่ามาก

มิตซูบิชิ เข้ามาขายสินค้าในประเทศไทยเป็นเวลานานมาก ใกล้เคียงกับหลาย ๆ บริษัทรถของญี่ปุ่น ดังนั้น จึงทำให้เป็นที่เชื่อถือของคนไทยโดยทั่วไป

กระนั้น..ยังมีรถกระบะเครื่องยนต์เบนซิน รุ่น..ไทรทัน เพื่อตอบสนองผู้ขับขี่ที่ต้องการความเงียบ แต่ ต้องการความสามารถด้านการบรรทุกมาให้อีกด้วย

ปัจจุบันนี้การติดตั้งระบบแก๊สให้กับรถยนต์เป็นไปอย่างง่ายดาย (เฉพาะแก๊สชนิด cng เท่านั้น) และหลายบริษัทรถหลักก็ไว้วางใจให้มาติดตั้งเป็นประเภทออกจากโรงงาน (ติดตั้งภายหลังจากสั่งซื้อแล้ว ไม่ได้ติดตั้งมาจากโรงงานโดยตรง)

นั่นคือการติดแก๊สจากที่ scg autogas โดยเข้าไปดูผลงานการติดตั้งได้ที่ www.flazhautogas.com ไม่ต้องกังวลใจกับการติดตั้ง เพราะบริษัทรถสามารถรับประกันชิ้นส่วนทั้งหมดพร้อมกับรถยนต์ตลอดการใช้งาน 3 ปี หรือ 100,000 กิโลเมตร หรืออย่างใดอย่างหนึ่งถึงก่อน

โดยคิดค่าบริการติดตั้งแก๊สเพิ่มในราคา 65,000 บาท เมื่อตกลงซื้อรถและให้ติดแก๊สด้วย รถยนต์เมื่อออกจากบริษัทผลิต ก็จะวิ่งตรงเข้าไปติดแก๊สเลย ใช้เวลาประมาณ 7 วัน (เพราะต้องรอคิว) จากนั้นท่านก็มารับรถได้ที่โชว์รูมที่ท่านจองรถเลย

ถังแก๊สที่ติดตั้งมาให้จากบริษัทที่รับติดตั้งแก๊สนั้นจะใช้ถังแก๊ส "ประเภทที่สอง หรือ Type 2" คือใช้โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นเหล็กแล้วใช้ใยไฟเบอร์ที่แข็งและเหนียวซึ่งมีน้ำหนักเบาห่อหุ้มถังแก๊สอีกชั้น โดยข้างถังจะ "ปั๊ม" ตัวอักษรไว้ว่า "ชนิด" หรือ "Type" ไหน

ถ้าเป็นปั๊มไว้ว่า "Type 2" จะต้องมีใยไฟเบอร์ห่อหุ้มไว้อีกชั้นด้วยเสมอ ถ้าไม่มี "ห้ามใช้เด็ดขาด" เพราะจะทนแรงดันเมื่อเติมก๊าซไม่ได้

ประเทศไทยจะบรรจุความดันแก๊สชนิดอัด (CNG) เมื่อใช้งานที่ความดันประมาณ 200 BarG. หรือ 3,000 psig ถังถูกออกแบบให้แตกที่ความดันประมาณ 9,000 psig. หรือ ประมาณ 612 BarG.

ถ้าข้างถังบอกว่าเป็นถังประเภทสอง แล้วไม่มีใยไฟเบอร์ห่อหุ้มไว้ แสดงว่าถังนั้นจะรับแรงดันได้ไม่ถัง 200 BarG. ผลจะทำให้ "ถังแตก" ทันทีเมื่อแรงดันเข้าใกล้ 200 BarG. ถังแก๊สสามารถกันกระสุนปีนยาวได้ กระสุนจะทะลุถังเพียงฝั่งเดียวโดยถังไม่แตก แก๊สจะรั่วและไม่ติดไฟ ถ้าปีนสั้นจะยิงไม่ทะลุเลย สามารถเป็นเกราะกำบังให้ท่านได้ (เมื่อต้องการ)

ภาพที่เห็นเป็นกอง ๆ นี้ คือ "ตัวถังรถยนต์หลายรุ่น ทั้ง ไทรตัน (ทั้งรุ่นแค็บ..และ..สีประตู), ปาเจโร" ที่ไม่ผ่านคุณภาพ ทางบริษัีทก็จะนำมาทิ้ง เพื่อรอทำลายต่อไป โดยสถานที่นี้อยู่ที่โรงงานประกอบรถยนต์ที่แหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี

ผมเห็นพนักงานขับรถของบริษัทมิตซูบิชิ ตอนที่จะเคลื่อนย้ายรถไป ณ. ลานจอด..จะต้อง..เมื่อมองซ้าย-ขวาจากนั้นจะ "บีบแตร" ซึ่งก็เป็นข้อดีที่คนญี่ปุ่นก็ปฏิบัติอย่างนี้ตลอด นี่คือกฏระเบียบการขับรถที่ปลอดภัย

ภาพด้านล่างเป็นการโฆษณารถรุ่น "มิราจ" โดย ..นิชคุณ..

ตอนนี้เป็นตอนที่เห็นขณะทำ "โฆษณารถมิราจ"

ซุ้มที่สิบสาม..คือ ซูซูกิ เป็นรถยนต์ของประเทศญี่ปุ่นอีกค่ายที่สำคัญ ส่วนใหญ่ที่จะทำรถที่ไม่ค่อยใหญ่มากนัก

ค่ายรถยนต์ซูซูกิเข้ามาเปิดตัวในเมืองไทยก็นาน เีพียงแต่ไม่ "รุก" หน้าแบบเต็มตัวเท่าใดนัก

ปัจจุบันนี้เริ่มที่จะรุกหน้าด้านรถยนต์มากขึ้น และรูปลักษณ์ของรถยนต์ออกแบบเป็นที่ถูกตาต้องใจของประชาชนชาวไทยด้วย

ดังนั้น..ยอดจองในงานมอเตอร์โชว์ปี 2555 จึงมีมากแบบล้นหลาม ถึงขั้น "หยุดสั่งจอง" เป็นการชั่วคราว กลัวจะผลิตให้ไม่ทัน

เนื่องจาก..หลาย ๆ ท่านที่สั่งจองนั้นก็ต้องการ "ลดภาษีรถยนต์คันแรก" จากโครงการของรัฐบาลที่มีให้นั่นเอง

ซึ่งถ้าผลิตให้ไม่ทันกับที่ประชาชนต้องไปขึ้นทะเบียนขอคืนภาษีซื้อรถเป็นคันแรก จะทำให้ผู้ซื้อไม่ได้คืนภาษีตามที่ตั้งใจไว้จากรัฐบาล คราวนี้ล่ะปัญหาก็คงจะมีให้เห็นบ้าง

รุ่นที่เป็นยอดนิยมก็คือรุ่น สวิฟ ส่วนรุ่น sx4 นั้นจะมีรถจีนยี่ห้อ "เชอรี่" นำไปทำเลียนแบบได้สวยมาก ๆ

โชว์รูมของรถยนต์ซูซูกินั้นก็เปิดให้บริการอยู่หลายจังหวัดทั่้วประเทศไทย อาจจะไม่ใหญ่เท่ากับบริษัทยนต์ที่มียอดขายเติบโตมาก ๆ ในเมืองไทย แต่ก็ไม่ถึงกับอึดอัด

ส่วนท่านที่ชื่นชอบในรถรุ่นใดก็เชิญเข้าไปแวะชมได้..

ซุ้มที่สิบสี่...คือ...โตโยต้า เป็นบริษัทรถยนต์ของประเทศญี่ปุ่น "เจ้าใหญ่ที่สุด" ปัจจุบันนี้ถือได้ว่า "ใหญ่เป็นที่ 1 ในยุทธจักรด้านรถยนต์"

เริ่มต้นด้วยการผลิต "เครื่องจักรทอผ้า" แล้วจึุงมีแนวคิดทำเป็นรถยนต์ใช้งานเอง และเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นับรวมอายุอานามตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทรถยนต์มาเรื่อย ๆ จนถึงบัดนี้ (2555) รวม 75 ปีแล้ว

นับเริ่มตั้งแต่ก๋อตั้งบริษัทรถยนต์มานั้น ตลอด 70 ปี กำไรทั้งหมด พอเข้าปีที่ 71 ขาดทุน เนื่องจากเศรษฐกิจแฮมเบอร์เกอร์ของอเมริกา ทำให้ต้องเกิดวิกฤษไปทั่วโลก สิ่งของจากที่เคยแพง ราคาตกต่ำเป็นประวัติการ

ก่อตั้งโดยนาย คิชิโร โตโยดะ ถือว่าก่อตั้งบริษัทในช่วงคาบเกี่ยวสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง รถยนต์ในเครือของโตโยต้ามีหลายยี่ห้อด้วยกัน เช่น ไดฮัทสุ, ฮีโน่, เล็กซัส, และ ไซออน

ไซออน..เป็นชื่อใหม๋ใช้ในประเทศอเมริกา โด่งดังในกลุ่มวัยรุ่น เป็นรถที่ทันสมัย เหมาะกับวัยเพิ่งเรียนจบและเข้าทำงานใหม่ ๆ เป็นรถที่เจาะตลาดโดยเฉพาะ

ก่อตั้งบริษัทได้ 25 ปี ก็ขยายอาณาเขตออกนอกประเทศ ดังนั้น..ปี 2555 บริษัทโตโยต้า(ประเทศไทย) จำกัด จึงมีอายุครบ 50 ปี พอดีเลย

ปีที่ 49 ส่งรถให้กับลูกค้าไม่ทัน เพราะว่าผู้ส่งอะไหล่ถูก "น้ำท่วม" ทั้งในไทย และญี่ปุ่นเองโดนน้ำท่วมเพราะ "สึนามิ" ทำให้ส่ง "สมองกล" หรือ "ECU" ให้ไม่ได้ ต้องชะงักการผลิตไปชั่วคราว

ดังนั้น...เพื่อเป็นการ "กวาดรายได้คืน" จึงต้องทำอะไรให้เด่นมาก ๆ เช่น ครบรอบ 50 ปี ก็ต้องออกรุ่นรถเยอะ ๆ และทำโปรโมชั่นแยะ ๆ จึงได้ตั้งชื่อว่า "ร่วมทางตลอดมา เคียงข้างตลอดไป"

ดังเช่น เปิดตัวรุ่น "พริอุส" ทีีมี "แผงโซล่าเซลล์" บนหลังคารถ ทำหน้าที่ปั่นกระแสไฟไว้ควบคุมอุณหภูมิภายในรถยนต์เมื่ออุณหภูมิสูงถึงค่าที่ตั้งไว้ โดยจะ "เปิดหลังคา" ไว้บางส่วนเพื่อระบายอากาศร้อนออกสู่ภายนอก มักจะเป็นกรณีที่จอดรถตากแดด

แต่..ในอเมริกาจะออกแบบให้สามารถผลิตกระแสไฟจากแสงอาิทิตย์ขณะวิ่งได้แล้ว ในอนาคตแผงโซล่าเซลล์นี้จะผลิตกระแสไฟได้เร็วมาก และผลิตได้ตลอดเวลาจากคลื่นวิทยุ (รอทุนจากผู้ซื้อเยอะ ๆ ก่อนเพื่อนำไปพัฒนา..ไง)

ยังมีรถ "กระบะ" ที่ติดตั้งแก็ส CNG จากโรงงานโตโยต้ามาด้วย เนื่องจากปัจจุบันรถกระบะที่ใช้งานมีต้นทุนที่สูง และบริษัทต่าง ๆ ได้จำหน่ายรถกระบะเครื่องยนต์เบนซิน เพียงแต่ไม่ได้ติดแก็สจากโรงงานรถยนต์มาให้เลย

ผู้ซื้อจึงต้องนำรถยนต์ไปติดแก็สเอง บางคนติดแก็สแล้วต้อง "ลำบากใจ" เพิ่มขึ้นอีก ครั้งนี้โตโยต้าติดแก็สมาให้ด้วยเลย (ต้องสั่งในใบจองรถ) และยังรับประกันทั้งหมดให้ถึง 3 ปี หรือ 100,000 กม. ด้วย แล้วแต่ว่าอย่างใดอย่างหนึ่งถึงก่อนจึงหมดการรับประกัน

โตโยต้า..มีกฏดัง ๆ มากมายที่บริษัทใหญ่ ๆ ทั่วโลกที่ต้องการพัฒนาต้องนำไปใช้ และอยู่ในบทเรียนระดับปริญญาโทและเอกที่ต้องเรียนรู้ ชื่อว่า TPS หรือ (Toyota Production System).

ซุ้มที่สิบห้า...คือ เซฟโรเลต เป็นรถยนต์ของอเมริกา แต่..ประกอบรถในประเทศไทย ใช้อะไหล่ในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ อ.ปลวกแดง จ.ระยองนี่เอง

เป็นรถยนต์ที่ออกใหม่เมื่อปี 2554 ก็คือรถกระบะรุ่น โคโรลาโด้ (ก่อนหน้านั้นมีชนิดที่แถมพิเศษ..สามารถใช้ร่วมกับแก๊ส CNG ได้ด้วย) เป็นรถที่คนไทยนิยมใช้เช่นกันเพราะมีเฟืองท้ายที่ป้องกันการหมุนฟรีเมื่อตกหล่ม

ส่วนรถเก๋งนั้นก็ยังเป็นที่นิยมของชาวไทยด้วย เพราะติดแก๊ส CNG มาจากโรงงานในรุ่น Aveo

สำหรับรถประเภท SUV รุ่น Captiva ก็เป็นที่นิยมไม่น้อยเช่นกันเพราะขนอุปกรณ์อำนวยความสะดวกให้เพียบเลย

เมื่อขึ้นเขาลงเขาจะควบคุมให้เองได้ด้วยเป็นบางส่วน ทำให้มีความปลอดภัยเพิ่มขึ้นเมื่อขับขี่ในที่ทุระกันดาน

ซุ้มที่สิบหก...คือ มิตซูโอกะ เป็นรถสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ คศ. 1968

คนไทยเองจะไม่ค่อยได้ยินชื่อนัก ถึงแม้จะเข้ามาจำหน่ายในเมืองไทยนานแล้ว

รถที่นำเข้ามาจำหน่ายมีอยู่หลายรุ่น เน้น ๆ นั้นจะเป็นรุ่น "วิว"

โดยรุ่น "วิว" นั้นจะเป็นรถในรูปทรงโบราณ แต่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกมากมาย อยู่ในรถระดับหรู จะถูกใจสำหรับคนที่รักรถประเภทโบราณ

ส่วนอีกรุ่นจะเป็น "รถสปอร์ต" เน้นความเร็วและนั่งน้อยคน เป็นรถสมัยใหม่ โดยยี่ห้อมิตซูโอกะ จะทำรถไม่ค่อยมากรุ่น และทำไม่เยอะ เพราะตลาดภายนอกประเทศยังไม่โตมากนัก

ฉะนั้น...เราอาจจะเห็นรถยี่ห้อนี้ในเมืองไทยยาก

ซุ้มที่สิบเจ็ด...คือ ลัมโบกินี เป็นรถของอิตาลี ในอดีตนั้นเป็นแชมป์สนามรถสูตร 1 ด้วย

ปัจจุบันกิจการถูกขายไปให้กับออดี้ แต่ก็ยังขายในชื่อเดิม โดยเป็นรถสปอร์ตที่แท้จริง ในงานนี้นำมาสองสี คือ สีเทา-ดำ และ สีขาว

เมื่อเห็นแล้วถูกตาต้องใจสำหรับคนที่ชอบรถสปอร์ตเป็นยิ่งนัก แต่ละรุ่นผลิตออกมาไม่มาก

และนาน ๆ จะทำออกมารุ่น ซึ่งก็คล้ายกับรถยนต์ยี่ห้อต่าง ๆ เมื่อครบวาระก็จะทำรุ่นใหม่ออกมายั่วตลาดตามแผนการตลาด

รถยนต์ลัมโบร์กินีใช้รูปวัวกระทิงเป็นสัญสักษณ์ เนื่องจากสัตว์ชนิดนี้เป็นสัญลักษณ์ปีเกิดของผู้ก่อตั้งกิจการรถยนต์ยี่ห้อนี้นั่นเอง เขาคือ เฟร์รุชชิโอ สัมโบร์กินี (FERRUCCIO LAMBORGHINE)

สำหรับมอเตอร์โชว์ครั้งที่ 32 ชมได้ตามนี้ http://gradingthong.blogspot.com/2011/03/32nd-bangkok-international-motor-show.html

ด้านล่างนี้เป็นภาพที่บันทึกในงาน "เชิญชม" ได้ขอรับ..

ด้านล่างนี้เป็น "ภาพเคลื่อนไหว" สำหรับงานมอเตอร์โชว์ปี 2555

Dr.Suthi & Mr.Gradingthong

2012-03-21T15:03:00.023+08:00

ช่วงวันที่ 29 มกราคม 2555 นาย..กระดิ่งทอง ได้มีโอกาสรับฟังการบรรยายของท่านอาจารย์ ดร.สุธี อักษรกิติ์ ซึ่งท่านก็ได้เล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังมากมาย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการทำเสาอากาศวิทยุที่มีกำลังสามารถส่งสัญญาณตั้งแต่ "สวนจิตรลดาไปจนถึงเขาภูพิงศ์ราชนิเวศน์" ตั้งแต่ต้นปี พศ. 2517

นั่นคือ "เสาอากาศสุธี1" และตามมาด้วย "เสาอากาศสุธี2" แล้วเสาอากาศนี้ทำให้ใครกัน ทำให้ "ในหลวง" ของเราครับ

ซึ่งท่านก็จะ "ทรงงาน" ได้ตลอดเวลาและไม่ต้องเสียค่าบริการอื่นอีก โดยใช้ความรู้ความสามารถจากคนไทยที่มีอยู่นี่แหละ เพราะคนไทยก็ทำได้เช่นกัน

ซึ่งเสาอากาศสุธี 1 และ สุธี 2 นั้น ต่อมาได้รับเกียรติให้นำรูปไปตีพิมพ์บนแสตมป์ เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านอาจารย์ ดร.สุูธี อักษรกิติ์ เองด้วย

แน่นอนคนไทยมีอีกเยอะที่ทำอะไร ๆ ได้ดีมากแต่ไม่เปิดเผยให้ทราบ และมีอีกหลายคนที่ทำแล้วไม่หวังผลตอบแทน และยังต้องการเผยแพร่ความรู้ที่มีอยู่ให้ฟรี ๆ อีก เพราะต้องการจะ "ตอบแทนแผ่นดินเกิด"

หลายคนที่ทำเช่นนี้ก็กล่าวเช่นกันว่า ที่ผมทำนั้นยัง "น้อยกว่าในหลวง" ที่ท่านทำให้กับประชาชนซะอีกแบบเทียบกันไม่ได้เลย

ซึ่งถ้าท่านเห็นในหลวงเราไปหนแห่งใดก็มักจะเห็นวิทยุอยู่ข้างพระองค์ท่านตลอด วิทยุที่ในหลวงถืออยู่ในมือนั้น ท่านก็แก้ไขเอง ซ่อมเอง ปรับปรุงเอง และให้คนที่มีความรู้ช่วยแนะนำด้วย (เพราะเราไม่ได้เก่งทุกอย่างไง)

จะเห็นว่าไม่ว่าในหลวงเราจะไปไหนก็จะพกพาวิทยุไปด้วยเสมอ พร้อมกับกล้องถ่ายรูปน้อยสุดคือ 1 ตัว บางครั้งมี 2 ตัวเลย และ "แผนที่" อีก 1 ฉบับใหญ่ ๆ

...ซึ่งแผนที่ที่ในหลวงท่านถือไปนั้น ท่านได้ทำขึ้นมาใช้งานเอง หรืออาจจะกล่าวได้ว่า ผืนแผ่นดินนี้ท่านไปสำรวจและพัฒนาจนได้โครงการพระราชดำริกว่า 10,000 โครงการ อยู่ทั่วประเทศไทยแล้ว

โครงการที่รู้จักและมีคนท่องเที่ยวมาก ๆ ก็เ่ช่น โครงการหลวงดอยอ่างขาง อยู่ที่จังหวัดเชียงราย โครงการหลวงดอยอินทนนท์ อยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่

เมื่อครั้งก่อนนั้นชาวดอยจะปลูกฝิ่นและกัญชา ซึ่งถือได้ว่าเป็น "สารเสพติด"

แต่คนทำไม่รู้หรอกว่าทำอะไรได้บ้าง ในหลวงท่านก็เข้าไปเปลี่ยนวิถีการปลูกใหม่โดยให้ปลูกผักและส่งเสริมสิ่งทีี่มีคุณค่าอื่น ๆ ที่ชาวโลกยอมรับ

ทุก ๆ ครั้งที่ได้ไปก็พัฒนาและนำรูปภาพที่ถ่ายไว้กลับมาวิเคราะห์และหาหนทางช่วยเหลือและพัฒนาประชาชนของท่านให้อยู่ดีกินดีและช่วยเหลือตัวเองในทางที่ถูกต้องให้ดีขึ้น

และเมื่อหลายปีก่อนท่านก็ได้รับฟังความทุกข์ร้อนของตำรวจจราจรในกรุงเทพฯ ทางวิทยุ....

จนท่านต้องพระราชทานตู้เย็นให้ และมีอีกหลายเรื่องมากครับที่วิทยุและเสาวิทยุได้ถูกนำไปใช้ประโยชน์

ยิ่งในหลวงเราออกไปเยี่ยมราษฎรยังชนบทที่ห่างไกลนั้นต้องใช้การติดต่อกับพระสหายตลอด

สิ่งหนึ่งที่กระผมทราบคือ "ในหลวงท่านรู้จักภาษาอินเดียซึ่งเป็นภาษาที่ตายแล้ว" (ไม่ได้ใช้สื่อสารกันแล้ว) เป็นเรื่องที่ประหลาดใจยิ่งนักครับ

กลับมาที่เรื่องของ ท่านอาจารย์ รศ.ดร.สุธี อักษรกิตติ์ ท่านจบจากประเทศสหรัฐอเมริกา ด๊อกเตอร์เกี่ยวกับเรื่องวิทยุและการบิน

ปัจจุบันท่านตำรงตำแหน่งประธานอำนวยการหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการบิน มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี

ดร.สุูธี ท่านเกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ซึ่งตรงกับวันเกิดของนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังนั่นคือ "ไอสไตร์" นั่นเอง

ก่อนที่จะสร้างเสาวิทยุจนสำเร็จนั้นมีเรื่องเล่ามากมายครับ เช่น ก่อนที่จะจบด๊อกเตอร์นั้นท่านจะต้องนำเสนองานวิจัยก่อนจบ

ช่วงที่กำลังเสนองานวิจัยก่อนจบนั้น ท่านใช้เวลาสอบเพียงแค่ 5 นาที ปกติหลาย ๆ ท่านจะใช้เวลาประมาณคนละ 30 นาที

ท่านอาจารย์สุธีเสนองานวิจัยไปได้เพียง 5 นาที จากนั้นอาจารย์ก็เชิญท่านออกจากห้องสอบ

โดยในห้องที่ท่านอาจารย์ ดร.สุธี สอบอยู่นั้นจะมี ปรมาจารย์ ดักลัส ซี. มอนโกเมอรี่ นั่งฟัง (ท่าน..มอนโกเมอรี่ นี้จะไม่ค่อยไปนั่งฟังใคร นอกจากสนใจจริง ๆ หนังสือที่ระดับสูง ๆ ทั่วโลกและในอเมริกา คนนี้แหละเขียนให้เรียน)

ท่านอาจารย์สุธี...ถึงกับใจเสีย แต่...หลังจากนั้นท่านอาจารย์ทั้งหลายก็เข้ามาร่วมความยินดี พร้อมทั้งพูดว่า ...คุณควรจะจบตั้งแต่ปีที่แล้วนะ........

เรื่องสำคัญของท่านอาจารย์ ดร.สุธี นั้นคือ ท่านได้ร่วมกับนักศึกษาปริญญาโท ของท่านเอง สร้างเครื่องบินไร้คนขับ

ซึ่งเครื่องบินแบบนี้ประเทศอิสราเอล นำเสนอขายให้กับกองทัพอากาศของไทยเราราคาเีครื่องละ 26 ล้านบาท

ท่านอาจารย์บอกว่า ให้กับคนไทยขอแค่ลำละ 1 ล้านบาทพอ เพื่อจะได้พัฒนาเครื่องบินต่อ เมื่อน้ำ "ท่วมไทยปี 2554" นั้นท่านก็นำเครื่องบินไปสำรวจ รวมทั้งกรณีที่ "ฆ่าช้างนั่งยาง" ด้วย

ความยากของนัักศึกษาคนที่ทำเครื่องบินไร้คนขับนั่นคือ ต้องบินไปและต้องบินกลับที่เดิม และบังคับให้ทำงานได้ทั้งหมด และนั่งควบคุมกับอาจารย์ที่ห้องทดสอบ

ถ้าทำไม่ได้ทั้งหมดไม่ว่าเงื่อนไขใด คือ...ไม่จบปริญญาโทนี้ทั้งนั้น ...สำเร็จมากว่าสองปีแล้วครับ แล้วจะทำอย่างไรต่อดี..

ในการร่วมฟังครั้งนั้นก็มี คุณเบริ์ด, คุณเอ๋, และนาย..กระดิ่งทอง พร้อมกับนักศึกษารุ่นอื่น ๆ อีกด้วย เพราะเวลาเราเหลือเฟือ

และอยากจะฟังสิ่งที่ไม่เคยได้ยินจากคนที่มีประสบการณ์สูง ๆ

ในความรู้ครั้งนั้น กระดิ่งทองก็ได้รับ "ความรู้ด้านดาราศาสตร์" และ "ด้านวิทยาศาสตร์" เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย รวมทั้งรู้ว่าการดำเนินงานของรัฐบาลนั้นคิดอะไรอยู่

เรามาฟัง "พี่เอ๋" ของเรากล่าวอะไร ๆ ก่อนที่จะไปรับฟังท่านอาจารย์ ดร.สุธี บรรยายให้ฟังดีกว่าครัีบ....

จากนั้นเรามาฟังท่านอาจารย์ ดร.สุธี บรรยาย มีทั้งหมด 6 ตอน ครับ เรื่องสำคัญ ๆ อยู่ในนี้หมด.. เริ่มกันด้วยตอนที่ 1 กันเลย

ต่อกันตอนที่สองได้เลย

ต่อกันตอนที่สาม...เลยนะ

ต่อกันด้วย ตอนที่สี่

ต่อกันอีก ด้วยตอนที่ห้า

อ้า.....ตอนที่หก จนได้ ชมกันต่อ

เมื่อฟังหัวข้อบรรยายดี ๆ แล้ว เรามาฟังเรื่องอื่น ๆ บ้าง เริ่มด้วย เรื่องแก้ปัญหาน้ำท่วม กทม. ปี 2554 ก่อนละกัน...มีอะไรที่แอบแฝงบ้าง

ต่อไปก็เป็นเรื่องการ "เล่าสู่กันฟัง" ต่อไป...ขอรับ

ตอนนี้สำคัญอีก เป็นการแนะนำเรื่องเกี่ยวกับน้ำของในหลวงท่าน ซึ่งแนะนำไว้เมื่อปี พศ. 2538 เชิญสดับรับฟังแนวความคิดกันครับ

เป็นรายการของคุณชิบ จิตนิยม นำเสนอเรื่องราวของ ดร.สุธี ไว้ มีสองตอน เริ่มตอนแรกเลยครับ

ต่อกันตอนที่สองเลย ซึ่งเป็น เรื่องราวที่ประทับใจ มาก

ขอให้ท่าน "ทำในสิ่งที่ดี" และ "ตอบแทนคุณของประเทศ" เมื่อเวลาเหมาะสม....ขอรับ

จาก....กระดิ่งทอง

สอบก้าวหน้า..ครั้งที่ ๒

2012-02-13T15:20:00.045+08:00

วันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๕๕ "นาย..กระดิ่งทอง" และเพื่อนสมาชิกนักศึกษาศูนย์ระยอง รวมทั้งหมด ๒๙ ชีวิต ต้องไป "สอบความก้าวหน้า" ของการทำสารนิพนธ์ ครั้งที่ ๒ ที่ "สีดารีสอร์ท" จังหวัดนครนายก กันอีกรอบ

งานนี้ก็หลาย ๆ ท่านก็เกือบจะสำเร็จแล้ว และมีบางท่านที่สำเร็จ คือ ได้ผลการทำวิจัยหลายท่าน

ดังนั้น..การนำเสนอก็จะ "ราบรื่น" สำหรับบางท่านที่ยังจับทิศทางไม่ถูกและเล่าความสัมพันธ์ไม่ได้ก็ "อาจจะ" ต้องรอเวลาอีกนิด...ครับ..

การสอบความก้าวหน้าครั้งนี้แบ่งออกเป็น 4 ห้อง โดยจะรวมนักศึกษาของศูนย์ระยอง รุ่นที่ 4 และศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2 ไ้ว้ด้วยกัน สำหรับ "กระดิ่งทอง" นั้นนำเสนอสารนิพนธ์กลุ่มที่ 3

ห้องนี้ก็มีนักศึกษาด้วยกันทั้งหมด 14 ท่าน (แต่ละห้องไม่เท่ากัน แล้วแต่ว่าการทำสารนิพนธ์นั้นเป็นเรื่องเกี่ยวอาจารย์ท่านใด)

เริ่มต้นนั้น ท่านอาจารย์ ดร.วิชัย รุ่งเรืองอนันต์ นำกล่าวแนะนำอะไร ๆ ให้นักศึกษาได้ทราบสักนิด รวมทั้งขั้นตอนและวิธีการนำเสนอสารนิพนธ์

...ลองฟังกันครับ...

หลังจากนั้น ท่านอาจารย์ สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร จึงได้นำเปิดการนำเสนอสารนิพนธ์แบบเป็นทางการ

และท่านก็ได้ "ชี้แนะ" เพิ่มเติมสำหรับท่านที่ต้องการจะนำเสนอผลงานบนเวทีใหญ่ เพื่อรองรับกับการเรียนปริญญาเอกต่อ

....ติดตามชมกัน... ขอรับ...

สำหรับท่านที่ต้องนำเสนอสารนิพนธ์ท่านแรกนั้นคือ คุณวิเศษ โกรัตนะ เป็นนักศึกษาของศูนย์ระยองรุ่นที่ 4

นำเสนอเรื่อง การศึกษาการนำสารทำความเย็นที่ใช้แล้วนำกลับมาใช้ใหม่ เพราะเมื่อนำสารทำความเย็นมาทดสอบแล้วก็ต้องทิ้งไปเลย จึงมองเห็นช่องว่างสำหรับการทำกิจกรรมนี้

...ติดตามในรายละเอียดกัน...

ท่านที่สองนั้นคือ คุณจักรภูมิ พึ่งวิรวัฒน์ เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2 นำเสนอเรื่อง การประยุกต์ต้นทุนฐานกิจกรรม สำหรับการตรวจวิเคราะห์น้ำมันหล่อลื่น

สำหรับท่านนี้ก็มองเห็นช่องว่างของนำมันที่ใช้แล้วจากรถยนต์ที่ต้องทิ้งไปเลย

แต่ก็มีบางบริษัทที่รับซื้อน้ำมันเครื่องเก่าไป "สลัด" เศษขยะออกแล้วปรับปรุงคุณภาพน้ำมันใหม่ จากนั้นจึงนำมาขายสำหรับอีกเกรดหนึ่ง (มีทำแล้ว)

...ฟังรายละเอียดครับ...

สำหรับท่านที่ 3 คือ คุณเจริญ เจริญศุภโชคกุล หรือ "คุณชอร์ค" นั่นเอง ท่านนี้เป็น "ฝ่ายวิชาการ" ของนักศึกษาศูนย์ระยอง รุ่นที่ 4 ครับ เก่ง และ เสียสละสำหรับทุก ๆ ท่านเลย

โดยจะนำเสนอเรื่อง การจัดการวัสดุคงคลังของอะไหล่ โดยพิจารณาความผันแปรของความต้องการและเวลานำในการจัดส่ง

โดยใช้หลายทฤษฎีมากครับ บางครั้ง "งง" กับการนำเสนอเช่นกัน เพราะมีหลายปัจจัย ...แต่...ได้ความรู้เพิ่มเยอะน่ะ

....ติดตามชมกัน...

ท่านที่ 4 คือ คุณบรรลือศักดิ์ จำเหล่ เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2 นำเสนอเรื่อง การศึกษาปัจจัยที่เหมาะสมเพื่อลดปัญหากระจกบิดเบือนของผลิตภัณฑ์กระจกมองข้างรถยนต์ โดยวิธีการออกแบบการทดลอง

เนื่องจากกระจกมองข้างของรถยนต์ที่ผลิตได้จะ "บิดเบือน" จากความเป็นจริง ดังนั้นเมื่อนำไปใช้งาน คนขับจะงง และไม่ปลอดภัยเมื่อขับขี่

ซึ่งขั้นตอนนี้เป็นตั้งแต่เริ่มการผลิตจึงต้องแก้ไข แต่วิธีการวิเคราะห์ปัญหานั้นใช้วิชาชั้นสูงเพื่อหาว่าเกิดจากอะไร จะได้แก้ไขถูกทิศทาง
...ติดตามในรายละเอียด...

ท่านที่ 5 คือ คุณศุภณัฐ อยู่เย็น หรือ "กระดิ่งทอง" นั่นเอง โดยผมนั้นเป็นนักศึกษาของศูนย์ระยอง รุ่นที่ 4 ก็ทำหน้าที่ "เขียนประวัติศาสตร์" เก็บไว้ให้ลูก-หลาน หรือ อีกหลาย ๆ ปีเมื่อมาเปิดดูว่าตนเองได้ทำอะไรไว้

..ภาพในอดีตนั้นเป็นอย่างไร โดยไม่ต้องเล่าครับ เปิดดูเลย..

นำเสนอเรื่อง การเพิ่มประสิทธิภาพการฉีดน้ำเพื่อระบายความร้อนที่แผงคอนเดนเซอร์ เป็นการมองเห็นถึงความสิ้นเปลืองในการใช้ทรัพยากรโดยเปล่าประโยชน์ ทั้ง ๆ ที่ใคร ๆ ก็พูดว่า อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ

ดังนั้น..กิจกรรมนี้จึงเกิดขึ้นครับ ผมนำเสนอมีสองตอน นี่คือตอนแรกครับ

...ติดตามชมกัน...

นี่คือตอนที่สอง ที่ต้องนำเสนอติดต่อกันกันครับ เพราะสไลด์นำเสนอนั้นมีทั้งหมด 121 หน้า จึงนาน

สำหรับท่านที่ 6 นั้นคือ คุณธันยพัฒน์ ยิ้มประเสริฐ หรือ "คุณอี๊ฟ" สำหรับคนนี้นั้นทำเรื่องใหญ่ครับ "ถกกันนานเลย" เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2

นำเสนอเรื่อง การศึกษาโครงสร้างความเสี่ยงในโครงการก่อสร้างงานประกอบโครงสร้างขนาดใหญ่ในมุมมองของผู้รับเหมา

ฟังการนำเสนอแล้ว "ยังคาใจ" ครับว่าจะ "ลงเอย" แนวไหน สาระสำคัญนั้นใหญ่มาก เป็นองค์ความรู้แบบบริหารเลย ..แต่.. ต้องนำเสนอในแนว IE สำหรับท่านนี้มีนำเสนอด้วยสองตอนเช่นกัน นี่คือตอนแรกเท่านั้น

...ติดตามกันในรายละเอียดครับ...

ช่องนี้เป็นช่วงที่สอง ของการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "คุณอี๊ฟ" ติดตามกันต่อ

ท่านที่ 7 คือ คุณณรงค์ชัย พิมพ์ปรุ หรือ "คุณชัย" เป็น "นักกอล์ฟ" ของนักศึกษาศูนย์ระยอง รุ่นที่ 4

นำเสนอเรื่อง ศึกษาการปรับลดปริมาณสารเคมีกรดและด่างเพื่อลดต้นทุนการบำบัดน้ำเสียในโรงงานผลิตสารให้ความหวาน

การนำเสนอมีสองช่วง นี่คือช่วงแรก...ติดตามชมกันเลย..

นี่คือช่วงที่สอง ก็ขอเป็นกำลังใจให้กับ "คุณชัย" ด้วยครับ การสรรหาเนื้อความ "ยาก" เช่นกัน .

สำหรับท่านที่ 8 คือ คุณธานินทร์ บัวบาน เป็นนักศึกษาอมตะ รุ่นที่ 2 บุคลิคนั้น..สุขุม..นุ่มลึก..ครับสำหรับท่านนี้

นำเสนอเรื่อง การปรับปรุงวิธีการทำงานของการผลิตข้อต่อในชุดปั๊มพวงมาลัยเพาเวอร์ เป็นชิ้นส่วนหนึ่งของส่วนประกอบรถุยนต์ซึ่งยังใช้ระบบส่งกำลังแบบ "น้ำมัน"

ในอนาคตนั้นจะเป็น "ไฟฟ้า" กันหมด เพราะประหยัดพลังงานเชื้อเพลิงเป็นตัวตั้ง

...เชิญชมในรายละเอียด...

ท่านที่ 9 คือ คุณสุทัศน์ ตั้งมั่น หรือ "หนุ่มอารมณ์ดี " เ็ป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2

วันนี้นำเสนอสารนิพนธ์เรื่อง การศึกษาแผนการสั่งซื้อและการคงคลังอะไหล่เครื่องทำความเย็น เป็นแนวอะไหล่ไม่คงที่อาศัยการ "หยิบยืม" จากบริษัทอื่น ก็แสดงมามี "บารมี" หรือ "ความเชื่อใจ" เป็นอย่างสูง แต่ถ้าเมื่อไรเขาไม่ให้ยืม น่าจะเป็นห่วงครับ

...ติดตามชมกัน...

หลังจากผ่านไป 8 คนแล้ว (กำลังนำเสนอคนที่ 9) "คุณวิเศษ" หรือ "พี่เอ๋" ของเรา

นัยว่ามีอะไรจะเล่าให้ฟังเล็กน้อย หรือว่ามีความรู้สึก "โล่ง" แล้ว เพราะว่านำเสนอผลงานไปแล้วนี่

...รับฟังกันหน่อยซิ..

สำหรับท่านที่ 10 คือ คุณเสาวพรรณ ชาญสมุทร หรือ "คุณน้อง" เป็นนักศึกษาของศูนย์ระยอง รุ่นที่ 4 ตัวบาง ร่างน้อย

่ก่อนที่จะขึ้นนำเสนอผลงานนั้น ผมได้สัมภาษณ์กับคุณเสาวพรรณ ว่า มั่นใจขนาดไหนก่อนนำเสนอจริง

ผลนั้น ไม่น่าเชื่อเลย ...ฟังซักนิดละกัน...

วันนี้นำเสนอผลงาน การจัดการระบบเบิก-จ่าย สารเคมีในห้องปฏิบัติการทดสอบของโรงงาน กรณีศึกษา อุตสาหกรรมเคมี คล้ายเบิกของแล้วไม่ค่อยลงเบิกทำให้ "หาย" ไปจากระบบ ดัีงนั้นจึงต้องจัดการใหม่

ครั้นถึงคราวนำเสนองานจริง จะเป็นอย่างไร พกความมั่นใจซักแค่ไหน ประหม่าหรือไม่ สั่น ๆ หรือเปล่า เรามีภาพนำเสนอตามนี้

...ติดตามการรายงาน...

สำหรับท่านที่ 11 คือ คุณนนทกร แสวงลาภ เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2 คราวที่แล้วก็ "เปิดโรงพิมพ์" กันสด ๆ คราวนี้จะเป็นอย่างไรกัน

นำเสนอเรื่อง ศึกษาความเป็นไปได้เชิงเศรษฐศาสตร์วิศวกรรมของโครงการสร้างถังเก็บโมโนเมอร์ เป็นการหาดูว่า ถ้าเปลี่ยนจากถึงชนิด 200 ลิตรเป็นถังใหญ่จะคุ้มกันหรือไม่สำหรับการลงทุน

...ติดตามผลงานกันได้เลย...

ช่วงนี้เป็นการ "คลายเคลียด" เพื่อ "ผ่อนคลาย" กันก่อน เราจึงออกมานอกห้องสอบสารนิพนธ์กัน แล้วมาสัมภาษณ์คุณชอร์คถึงที่ผ่านมากันดีักว่าว่า "รู้สึกอย่างไร" กับที่ได้สอบผ่านไปแล้ว

น่าจะ "โล่งใจ" นะ เอ๊ะ...หรือว่าจะเป็นอย่างอื่น

...เชิญฟังกันดูสิ...

ท่านที่ 12 คือ คุณณรงค์ฤทธิ์ มาลาสาย หรือ "หมาก" นั่นเอง ทำงานในสายโรงกลั่น ทำในส่วนของห้องทดสอบ

วันนี้นำเสนอเรื่อง การวิเคราะห์ระบบการวัดค่าความเข้มข้นสารละลายแอคทิเวเตด เมทิลไดเมธาโนลามีน ซึ่งอาจจะเป็น "ความลับ" ของบริษัทต่างชาติที่ขายสินค้าให้ แต่เราก็ค้นหาว่า วิธีอะไรที่จะสอบเทียบได้กับของต่างชาติได้

...ติดตามในรายละเอียดได้เลย...

ท่านที่ 13 คือ คุณสาวิตรี ทับเลิก เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะ รุ่นที่ 2 ครั้งที่แล้วก็ "งง" กับทฤษฎีที่คุณชอร์คนำเสนอไปแล้ว งานนี้ก็คงจะเข้าใจเพิ่มขึ้นแล้วล่ะ (นานแล้วเนอะ)

สำหรับวันนี้นำเสนอเรื่อง การกำหนดกำลังการผลิตที่เหมาะสมสำหรับการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์โดยประยุกต์ใช้ตัวแบบทางคณิตศาสตร์

เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการประเมินการผลิตที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ของคำสั่งซื้อชิ้นส่วนรถยนต์ครับ อย่างว่า...เป็นการ "ผูก" กับตลาดของประเทศและโลก ดังนั้นจึง "แกว่งไกว" ไปตามเศรษฐกิจ

...ชมกันตามนี้เลย...

สำหรับท่านสุดท้ายคือ คุณสุขสวัสดิ์ อธิปัญญาพันธุ์ หรือ "พี่ป๊อก" ของเรานั่นเอง เป็นผู้ใหญ่..ใจดี..สมองเลิศ อยู่ในวงการ "โรงไฟฟ้า" ระดับต้น ๆ ของประเทศครับ

นำเสนอเรื่อง การศึกษาผลตอบแทนของการลงทุนปรับปรุงระบบสายส่ง 115 KV จากระบบเรเดียลเป็นระบบลูป กรณีศึกษา โรงงานอุตสาหกรรมปิโตรเคมี

ถ้าเกิดเหตุการณ์ไฟฟ้าดับนะคุณ โรงงานในเครือของพี่ป๊อก "เสียหายหลายล้าน" ครับ ดูซิว่าพี่เค้าจะต้องป้องกันและตรวจสอบอย่างไร

...ติดตามกันได้เลย...

ต่อไปมาสอบถามถึง "แนวสอบ" Comprehensive ซักหน่อยสิว่า น่าจะมี "แนวทาง" อย่างไรกันบ้าง

เพราะแทบจะทุกคน "หวั่นใจ" มาก หนังสือทั้งเล่มจะออกสอบอย่างไรก็ได้ ออกวิธีไหนก็ได้

ดังนั้น...จึงต้องตามกันล่ะว่า มี "เคล็ดลับ" อะไรบ้างไหม

..ผลเป็นดังนี้...

ต่อไป "นาย..กระดิ่งทอง" จะเล่าถึงความรู้สึกสำหรับการสอบสารนิพนธ์ซักเล็กน้อย

และพูดถึง "สีดารีสอร์ท" ที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดนครนายกแห่งนี้ด้วย

...ดังนี้ครับ...

ต่อไปนี้ก็เป็น "ข้อแนะนำ" จากท่านอาจารย์ที่ได้รับฟังเราแล้ว มีอะไรที่ต้องเพิ่มเติม และแ้ก้ไขจุดใดบ้างสำหรับการเขียนบทความ ณ. เล่มสารนิพนธ์

คุณน้อง และ คุณวิเศษ จะเล่าให้ฟังว่า ณ.จุดใดที่ต้องแก้ไข และ ผิดกันทั้งหมดแทบทุกคนเลย

การเขียนให้ถูกต้องนั้นเป็นสิ่งจำเป็น เพราะเป็นการ "เผยแพร่" ไม่ได้เก็บ "บนหิ้ง" ดังนั้นถ้าไม่ถูกต้องก็จะบ่งบอกถึงสถานที่ที่ได้ร่ำเรียนด้วย ..ดังมีชี้แจงตามนี้...

ภาพต่อไปนี้ สงสัย "คุณวิเศษ" จะเบลอหรือไม่ สอบถามว่า "น้อง..เมื่อเช้ามาอย่างไร" ก็นั่งรถมาด้วยกันแท้ ๆ "ลืม...กันได้" น่าจะ "หลงทิศ" เสียแล้วสำหรับพี่ท่าน

เรามีภาพ "ยืนยัน" ครับ แก้ตัวไม่ได้ ศาลตัดสินแล้ว "ผิด" อย่างร้ายแรงแก้ตัวไม่ได้ ...เว้นแต่... คนหน้าตาเหมือน (คล้ายที่เขาแก้ตัวกันน่ะ)....

ท้ายสุดนี้ ท่านอาจารย์กฤษดา และ ท่านอาจารย์สมเกียรติ มีคำแนะนำเกี่ยวกับการทำสารนิพนธ์ครั้งสุดท้ายว่าควรจะทำอะไรบ้าง เพราะเวลาก็เหลือน้อยเต็มทนแล้ว

ฉะนั้น...ท่านใดที่ยังเหลืออยู่เยอะ ก็ต้องเร่งกันยกใหญ่แล้ว ...เรามาฟังอาจารย์ท่านกล่าวดีกว่า...

โชคดีทุก ๆ ท่าน ...จาก...กระดิ่งทอง...

สอบก้าวหน้า "สารนิพนธ์" ของ A2,R4

2012-01-17T09:58:00.061+08:00

สวัสดีปีใหม่ 2555 สำหรับคนไทยนะครับ ต้นปีใหม่นี้นาย "กระดิ่งทอง" ก็จะนำเสนอสิ่งสำคัญที่เคยได้ทำกันมา นั่นคือการ "สอบก้าวหน้า"

ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการทำสารนิพนธ์ก่อนจบการศึกษาของทุก ๆ คนที่จะจบได้แบบจริงจังและสมบูรณ์

ในระหว่างที่สอบสารนิพนธ์นั้น "เข้มข้น" เพียงใด ท่านสามารถ "รับชม" ได้ตามด้านล่างต่อไปครับ

เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2554 นักศึกษา ป.โท(มจพ.) สาขาการจัดการอุตสาหกรรม ของระยองรุ่นที่ 4 และ อมตะรุ่นที่ 2 ได้ทำหน้าที่สำคัญคือการนำเสนอหัวข้อสอบของการทำสารนิพนธ์ แปลว่า "นิพนธ์ที่มีสาระ"

วิทยานิพนธ์ และ สาระนิพนธ์ นั้นความสำคัญไม่ได้แตกต่างกัน สำคัญอยู่ที่ "เนื้อหา" แต่ถ้าพิจารณาที่ชื่อแล้ว "สารนิพนธ์" จะเป็นรองเพราะใช้เวลาทำน้อยกว่า แม้กระนั้นให้พิจารณาที่ "เนื้อหา" จะดีที่สุด

เริ่มแรกนั้นเรามาดู "คุณกุ้ง" และ "คุณก้อย" กล่าวทักทายกันก่อน เพราะในช่วงเช้าเป็นช่วงที่กำลังเตรียมตัวกันเลย

ซึ่งบางคนก็อาจจะพร้อมที่จะนำเสนอและมีน้อยท่านที่ "ยังไม่พร้อม" ที่จะนำเสนอ ก็เนื่องมาจากภาระกิจส่วนตัวที่ต้องรับผิดชอบเยอะนั่นเอง ...เรามาชมภาพกัน...

จากนั้นเรามาชม "คุณทัศ" นักศึกษาของศุนย์อมตะ รุ่นที่ 2 ที่ "อารมณ์ขัน" ตลอดเวลา (เพราะผมยังไม่เคยเห็นเค้า "เคร้า" เลย)

คุณทัศ...ก็จะพาเราไปสัมภาษณ์นักศึกษาของ "อมตะรุ่นที่2" กันบ้างว่าก่อนที่จะมาสอบวันนี้นั้น เมื่อคืนได้ทำอะไรบ้าง ได้นอนมั้ย,นอนหลับดีมั้ย และมีความพร้อมที่จะนำเสนอได้มากน้อยเพียงใด

และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งท่านที่เป็นนักศึกษาของ "อมตะรุ่นที่ 2" ที่จะต้องนำเสนอหัวข้อของการสอบก้าวหน้า

นักศึกษาของ "อมตะ" นั้นก็มีหลาย ๆ ท่านที่ "เก่ง" และ "ตำแหน่งการงานที่ดี" หลายท่าน แถมยังหน้าตาดีและฉลาดล้ำเลิศอีกด้วย
...เรามาดูคุณทัศสัมภาษณ์กันดีกว่า....

เท่าที่ผมสังเกตุนั้น นักศึกษา "อมตะรุ่นที่ 2" ไม่ค่อยเครียดเลย ต่างกันกับนักศึกษาของ "ระยองรุ่นที่ 4" ที่ "เครียด" กันซะจริง ๆ

นักศึกษาหญิงทั้งสองท่านนี้ "ยิ้มแย้ม" และ "แจ่มใส" อยู่ตลอด คุยกัน "สวนเส" และ "เฮฮา" เหมือนว่าไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา

กลุ่มนี้ยัง "จับเข่าคุยกัน" ไปเรื่อย ๆ เพื่อที่จะให้ ผ่อนคลาย มากที่สุด ...แถม...ยัง "หัวเราะ" กับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่าง "สบายใจ"

อย่าง "หนุ่ม A2" ท่านนี้ก็ยกนิ้่ว "สู้ ๆ" เหมือนหนังเกาหลีที่ต้องให้กำลังใจกันเมื่อยามที่ "ท้อแท้" แทบจะทุกเรื่องเลย และยังบอกว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิด..ก็ต้อง..ลุย..แล้ว"

ใช่แล้ว....ก็จะไปเครียดมันทำไมล่ะ เพราะการทำอะไรก็ตาม...มันอาจจะไม่ถูกใจคนฟัง คนฟังก็ "ติ" เพื่อจะปรับปรุงเท่านั้นแหละ ...อิอิ...

        ...ไม่เชื่อลองดูครับกับภาพด้านล่างนี้...

จากนั้น "นายกระดิ่งทอง" นักศึกษาของศูนย์ระยองรุ่นที่ 4 ซึ่งทำหน้าที่หลายอย่างด้วยกัน หนึ่งในนี้ก็จะเขียนประวัติฝากไว้ที่ "อากาศ" โดยอยากดูเมื่อไรก็ "ดึงข้อมูล" ลงมาดูได้ เพียงขอให้มี "อินเตอร์เน็ต" เท่านั้นแหละ

แต่โดยส่วนมากผมเองก็ไม่ได้รู้หมดทุกอย่างหรอก อยากรู้ก็ถามคนโน้นคนนี้เอา ซึ่งเขารู้มากกว่า และเราก็จะรู้ตามเขาไป สิ่งที่ผมรู้ก็ "ชี้แนะ" คนอื่นไป เป็นการแลกเปลี่ยนซะมากกว่า

คราวนี้ขอกล่าวอะไรบ้างก่อนที่จะมีการเริ่มงานอย่างเป็นทางการ
ซึ่งก่อนที่จะถึงวันสอบนั้นก็ "หนักหนา" และ "สาหัส" เช่นกันครับ
                     ...ลองฟังดู...

หวนกลับมาคุยกับนักศึกษาของศูนย์อมตะอีกครั้งครับ ซึ่งเป็นคน "บ้า่นเฮา" ที่ "ระหก-ระเหิน" (เดินอากาศไม่ได้เท่านั้น)

บุคคลท่านนี้ก็เข้ามาหากินทางภาคตะวันออกอย่างเช่นตัวกระผมนั่นแหละ
มี "ฝีมือ" ในการ "เล่นกีต้า" แบบ "ขั้นอินทร์" ให้ความสนุำกสนานกับเพื่อนๆ ยามออกท่องเที่ยวตามที่ต่าง ๆ

ผมไปร่วมงานสังสรรค์เพียง 2 ครั้ง ก็ยังประทับใจในฝีไม้ลายมือของเขาเลย มาฟังว่ามีอะไรจะเล่าบ้าง ...ติดตามครับ...

ต่อไปดู "คุณกุ้ง" (ขวามือ) กับ "น้องธี" (ซ้ายมือ) ให้สัมภาษณ์ ถึงความลำบากยากเข็นของการทำ "สารนิพนธ์" ก่อนที่จะออกมาเป็นเล่มได้อย่างไร

ทั้งสองท่านนี้ทำงานที่เดียวกัน และยังอยู่ใกล้กันด้วยนะ ฉะนั้นทั้งสองก็จะ "แซว" และ "ปรึกษา" กันเล่นได้เรื่อย ๆ

คุณกุ้ง ..เก่งขั้น "โคตรเซียน" ผมล่ะ "นับถือ" จริง ๆ ส่วนน้องธีนั้นก็แบบ "ชิว ๆ " ไม่เดือดไม่ร้อน แบบไหนก็ได้ ไม่ขัด ...แต่..แฝงไว้ด้วยความเชื่อมั่นที่ค่า p> 0.05 ครับ

....ติดตามดูเขาจะกล่าวอะไร....

กลับมาสัมภาษณ์กับ "สาว ๆ" อมตะ รุ่นที่2 กันอีกครั้งว่า รู้สึก "ตื่นเ้ต้น" เพียงใดก่อนที่จะขึ้นไปยืนบนโพเดียม

และจากที่สังเกตุตั้งแต่แรกนั้น ไม่ "หวือหวา" เท่าไร หรือว่าจะ "ทำใจ" ได้แล้ว ขอให้ทำใจแบบ "สบาย ๆ " ดีกว่า

ต่อไปก็มี "สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ " เท่านั้่นแหละค่ะ....พี่ (จะเครียดทำไมล่ะค่ะ)

              ....เชิญชมกัน...

ช่วงของการเปิดงานจริง มีท่านอาจารย์ ดร. ยุทธชัย เป็นคนกล่าวเิปิดงาน และได้แนะนำประวัติของมหาวิทยาลัยว่า "กำเนิด" เกิดมาได้จากอะไร ก่อนที่จะมาเป็นชื่อนี้ ก่อนนั้นชื่ออะไร
               ...ติดตามครับ...

เราเริ่มกันที่คนแรกเลย "คุณเจริญ" หรือ "คุณชอร์ค" เรานี่เองครับ ท่านนี้เป็น "หัวหอก" สำคัญทางด้านวิชาการ กระผมมีข้อสงสัียอะไรก็จะถามกับท่านนี้ด้วย และก็ตอบได้ "ทุกอย่าง" ที่เกี่ยวกับที่เรียนครับ

เพราะคุณชอร์คนั้นก็เป็นคนที่ "ทุ่มเท" เวลา "ตีสอง" บางวันก็ยังไม่หลัีบเพราะผมเห็น "เมลย์" ยังส่งมาให้เพื่อน ๆ อยู่ กระผมจึงโทรถามข้อสงสัยซะ

(ต้อง "ขออภัย" ไฟล์ที่ผมบันทึกไว้ "เสียเป็นส่วนใหญ่" จึงไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับการนำเสนอเท่าไร

             ...เชิญชมตามด้านล่างครับ...

มาฟังเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ด้านล่างหลังจากที่ได้นำเสนอสารนิพนธ์ไปแล้วหนึ่งคนนั่นคือคุณชอร์ค

เรามาฟัง "คุณสาวิตรี" พูดถึง "ความรู้สึก" จากที่อาจารย์ได้สอบถามปัญหาและที่มาที่ไปอย่าง "นานแสนนาน" คุณสาวิตรีรู้สึกอย่างไรบ้าง....ดีกว่า หวั่น ๆ หรือ ระแวง ๆ เอ๊ะ...อย่างไรกัน

             .....ตามนี้ครับ.....

จากนั้นเป็นคิวของคุณ "จักรภูมิ" ท่านนี้เป็นนักศึกษาของศูนย์อมตะรุ่นที่ 2 ขึ้นนำเสนอสารนิพนธ์ก็คนที่ 2 แต่ดูมาดภายนอกนั้น "ไม่หวัน" แม้แต่ครับ "ยิ้มแย้ม" และ "แจ่มใส" พร้อมที่จะรับ "คำติ-ชม" ได้ทุกเมื่อ (ว่างั้นเถอะ)

การนำเสนอเป็นไปอย่าง "ราบรื่น" แต่พอจบแล้ว "เท่านั่นแหละ" คำถามขนมาเป็นกองทัพ

...เชิญติดตามชม... (ตอนแรก, มีทั้งหมด 2 ตอน)

การนำเสนอสารนิพนธ์ของคุณจักรภูมิ (ตอนที่ 2)

จากนั้นมาฟัง "คุณวิเศษ" (ขวามือ) รำพึงรำพันเพื่อระบายความในใจบ้างว่า จะเป็นอย่างไร เพราะยังไม่ได้ขึ้นไปนำเสนอ ตัองรอคิวอยู่อีกตั้งหลายคน

รวมถึง "พี่ป๊อก" (ซ้ายมือ) ครับ ดูหน้าซีดหน้าเซียว (เชียว) แต่ด้วยประสบการณ์ที่ช่ำชองทั้งสองท่านนั้นไม่น่าจะ "สะพรึงกลัว" นะครับ

กระผมก็ต้องขอขอบคุณทั้งสองท่านด้วย เพราะกระผมก็เข้าไปปรึกษาหาความรู้ตั้งเยอะแยะและหลายครั้ง

พี่ป๊อก...นั้น "สุดยอด" มาก ทั้ง "คารมย์" และ "ความรู้" ชนิด "ขอมดำดิน" โผล่่มารู้เรื่องเลย แหม...ล้ำลึกมาก (ถึงกับกินยาเลยเหรอพี่)

ด้วยท่าทางนั้น แล..ว่าจะ "หวั่น ๆ " อย่างไรชอบกล


...ลองมาฟังความรู้สึก...

ต่อไปเป็นคิวของ "คุณนนทกร" ท่านนี้ถึงกับ "ยก" โรงพิมพ์มาด้วยเลย แหม..ประทับใจมาก คิดกันตอนนั้นเลย ประเภท "just in time" หรือ "ทันเวลา" พอดีเลย (อยู่โรงงานญี่ปุ่นหรือเปล่าเนียะ)

ซึ่งผมเองก็เห็นท่านนี้ "ง่วน" อยู่ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ การจัดลำดับที่ดีก็ทำให้ประสบความสำเร็จไปบ้างแล้ว นี่ดีนะที่นำเสนอคนกลาง ๆ ถ้าเป็นคนแรก ๆ น่าจะ "จ้าละหวั่น" เป็นแน่แท้ ...ลองดูครับ...

       ต่อไปเป็นการนำเสนองานของ "คุณนนทกร"

ต่อไปเป็นช่วงเวลาการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "คุณวิเศษ" การนำเสนอจะออกมาในรูปแบบของ "การออกแบบการทดลอง" หรือ "DOE" ตามที่ได้ร่ำเรียนมา

จากภาพที่เห็นนั้นสื่อได้ว่า "จิ๊บ จิ๊บ" แสดงว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่แน่ ๆ

ทำเรื่องเกี่ยวการนำสารทำความเย็นที่ทดสอบแล้วกลับมาใช้ใหม่อีกเพื่อลดต้นทุน อาจารย์ที่ปรึกษาคือท่านอาจารย์สมเกียรติ จงประสิทธ์พร

...ติดตามชมกันได้เลย...

ลำดับต่อไปก็เป็นคิวการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "ศุภณัฐ" หรือ "กระดิ่งทอง" เรื่องที่นำเสนอนั้นก็เป็น "การออกแบบการทดลอง" หรือ "DOE" เช่นกัน

ครั้งแรกนั้นเป็นการนำเสนอแบบ One way ANOVA เป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการฉีดน้ำเื่พื่อระบายความร้อนที่ชุดแผงคอนเดนเซอร์ จุดประสงค์หลักคือ การลดปริมาณน้ำที่ใช้ฉีดระบายความร้อน โดยยังคงรักษาอุณหภูมิด้านขาออกให้ได้เท่าเดิม

แต่ว่า ก่อนหน้านั้นไปหาแซวเขาทั่วไปหมด..รับชม..

   ต่อไปเป็นการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "คุณศุภณัฐ"

สำหรับท่านต่อไปคือ "คุณณรงค์ชัย" การนำเสนอก็เป็น "การออกแบบการทดลอง" โดยใช้ One way ANOVA เพื่อทำการทดสอบเช่นกัน ซึ่งจะลดปริมาณสารเคมีที่ใช้ฉีดเข้าไปในระบบ

แต่ก่อนที่จะขึ้นสอบนั้น "หวั่นไหว" มากเลย มาถึงก็ช้า เก้าโมงเช้าเขาบอกยังอยู่ที่ระยองอยู่เลย โถ ๆ ๆ ท่าน คิดว่า...เขานำเสนอตอนบ่าย นี่ถ้าโดนนำเสนอตอนเช้าคนแรก ๆ "จุก" ครับ ไม่รู้ว่าจะออกมารูปแบบใด

...ลองชมภาพกัน...

ต่อไปเป็นการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "คุณณรงค์ชัย"

ลำดับต่อไปคือคุณ "ณรงค์ฤทธิ์" หรือ "น้องหมาก" ของเรานี่เอง การนำเสนอนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรค

...แต่...พอนำเสนอจบเท่านั้นแหละท่าน คำถามตามเป็น "กระบุง" ตอบแทบไม่ทัน

ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นคำถามเพื่อที่จะให้เรายืนยันด้วยความมั่นใจว่า "ใช่" ไม่ได้ "ลอก" เขามานะ ตอบได้ไม่ "ตะกุกตะกัำก" และ "ไหลลื่น" นั่นคือ "ทำเอง" สำคัญคือ "อย่าลอก" เขามา

         ...ชมภาพกัน...

ต่อไปเป็นการนำเสนอสารนิพนธ์ของ "สาวงามคนสวย" ของ A2 นามว่า "สาวิตรี" (นางในวรรณคดีหรือเปล่า) ซึ่งก่อนที่จะขึ้นไปนำเสนอสารนิพนธ์นั้นก็หนักใจไปแล้วครั้งหนึ่ง

และต่อไปนี้ก็ต้องขึ้นไปนำเสนอสารนิพนธ์ของตัวเองที่ได้ทำไว้ ช่วงที่นำเสนอนั้นก็ว่ากันไป ครั้นเมื่อจบแล้วก็มีคำถามมาอีก "กระบุงโกย" เฮ้อ...อ ก็ว่ากันตามธรรมเนียมน่ะนะ

              ...ลองชมกัน...

ต่อไปนั้นเป็นลำดับของ "คุณวิบูรณ์" สายนี้จะเป็นในแนว "ระบบสารสนเทศน์" การนำเสนอจะนิ่งมาก (ประสบการณ์มาก)

การนำเสนอไปเรื่อย ๆ ออกมาแบบ "พระเอก" รูปหล่อเสื้อหนัง (ว่าไปนั่น) เนื่อหาสาระนั้นก็ยัง "เข้มข้น" เ่ช่นเดิม

      ...ติดตามชมภาพกัน...

ลำดับต่อไปเป็นการนำเสนอของ "คุณสุทัศน์" A2 พ่อหนุ่มอารมณ์ดี เพราะผมยังไม่เคยเห็นเขาเครียดซักครั้งเลย สุขตลอด

การนำเสนอก็ออกไปในแบบ "การออกแบบการทดลอง" หรือ DOE นำเสนองานไปเรื่อย ๆ ครับ ไม่ค่อยหนักใจเท่าไร (ตามประสาคนอารมณ์ดี)
ตอนท้ายก็เจอคำถามบ้างเล็กน้อย (พอเป็นกษัย) หรือว่าทำมาดีก็ไม่รู้นะ
            ...ชมภาพกัน...

ต่อไปเป็นการนำเสนอของคุณ "สหรัส" งานที่นำเสนอออกมาในแนว "ระบบสารสนเทศน์" สื่อด้วยข้อมูลที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

โดยการใช้โปรแกรม "ไมโครซอฟแอคเซส" เขียนขึ้นมา โดยนำเอาข้อมูลที่ยังไม่เคยมีขึ้นมาใช้ในที่ทำงาน ความยากง่ายก็อยู่ที่คนทำครับ (ผมเคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวนิด ๆ ก็ว่า "เอาการ" อยู่น่ะ) ก็มีท่านอาจารย์ ดร.ดร.อรรถกร เก่งพล เป็นที่ปรึกษาครับ (สุดยอดแล้ว)

           ...ติดตามชมครับ...

ท่านต่อไปคือ "พี่หมู" ครับ สำหรับท่านนี้ก็นำเสนองานต่อผู้ใหญ่เยอะ ฉะนั้นการนำเสนอก็จะ "นิ่ง" เป็นเรื่องปกติ ประสบการณ์สำหรับการนำเสนอมาก ก็จะนิ่งหน่อย

ส่วนเนื้อหานั้นก็ได้ยินว่า "ไม่ค่อยลงตัว" อยู่บ่อยครั้ง แต่ท้ายสุดก็คง "ลงตัว" น่ะ (ง่ายกว่านี้ยังทำมาแล้วเลย...ใช่มั้ยพี่) 55

         ...มาชมภาพกัน...

สำหรับท่านต่อไปคือ "น้องธี" ครับ เด็กหนุ่มไฟแรง (แซงตลอด) งานนี้ "น้องธี" ก็นำเสนอดีครับ ...แต่..เป็นงานใหญ่ ท่านอาจารย์จึง "กังวล" ว่าถ้าเขาไม่นำมาใช้ เราก็ไม่จบ

งานสารนิพนธ์นี้ไม่ใช่แค่นำเสนอไว้เฉย ๆ ต้องทำได้ด้วย และพิสูจน์ได้ ไม่อย่างนั้น "ไม่จบ" ครับท่าน น้องธีจึงต้องเปลี่ยนหัวข้อไป (ลำบากอีกเยอะเลย)

             ...ชมภาพกัน...

ท่านสุดท้ายคือ "น้องอี๊ฟ " คนงามของ A2 ต้องสวยตลอดครับ นี่ขนาดจะขึ้นบนเวทีแล้วน่ะเนี๊ยะ 555

สาวงามคนนี้ก็เสนอเรื่องที่ "ใหญ่" เช่นกัน และ "ควบคุมยาก" เรียกได้ว่า "ไกลตัว"

ดังนั้นวันที่ได้เสนอสารนิพนธ์จึงถูกสอบถาม "เยอะ" และใช้เวลานาน ซึ่งผู้ฟังก็เกรงว่าจะ "เอาไม่อยู่"

...ลองชมบรรยากาศกัน...

สุด ๆ แล้วดูว่า ระหว่างนักศึกษาศูนย์ระยอง R-4 กับนักศึกษาของศูนย์อมตะ A-2 ใคร "เครียด" กว่ากัน

เท่าที่ดูจากภาพนั้น "คุณน้อง" (คนในภาพ) ขมักเขม้นซะจริง ๆ ก่อนที่จะขึ้นจะ "ต้อง" จำให้ได้ทุกตัวอักษร ...เอากับเขาสิ...

...ก็ดูได้ตามภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหวนี้ละกันครับ...

ต่อไปเป็นการกล่าวปิดงานของท่านอาจารย์ อรรถกร เก่งพล และ ท่านอาจารย์สมเกีียรติ จงประสิทธิ์พร

บันทึกการท่องเที่ยวยุโรป ปี 2554

2011-12-14T22:28:00.064+08:00

ครั้งหนึ่ง นาย...กระดิ่งทอง ได้ไปเยี่ยมเยือน "ยุโรป" มาแล้ว แน่นอน "ยุโรป" นั้นเป็นอีกหนึ่งความไฝ่ฝันของหลายต่อหลายคน

คล้าย ๆ กับศาสนาอิสลามที่บอกไว้ว่า ...ในช่วงหนึ่งของชีวิตจะต้องไปกรุงเมกกะให้ได้... การเดินทางเริ่ม 22-28 ตุลาคม 2554

ฉันใดก็ฉันนั้นครับ ตัวกระผมเองก็ใฝ่ฝันไว้เช่นกัน นั่นเพราะอะไรเหรอ (ถามในใจ)

ด้วยความเจริญที่อยู่ในดินแดนของยุโรปนั้นมีมานานและยังดำรงคงอยู่และผู้คนก็อาศัยในที่นั้น ๆ ด้วยนั่นเอง

และปัจจุบันนี้ "ยุโรป" ก็เป็นทวีปที่ได้ชื่อว่า "พัฒนาแล้ว" เกือบทั้งหมดยกเว้นเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้น

การเดินทางในแถบยุโรปนั้นก็สะดวกและรวดเร็วยิ่งนัีก ไม่ว่าจะเป็น เครื่องบิน,รถไฟ,หรือรถยนต์ก็ตาม

และอัตราการใช้เงินก็ไม่ค่อยแตกต่างกันมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นเงินสกุล "ยูโร" และจะรู้จักกันเกือบทั้งหมด

การท่องเที่ยวครั้งนี้จะมีทั้งหมด 3 ประเทศ คือ สวิสเซอร์แลนด์,ออสเตรีย,และเยอรมัน

แน่นอนเราอาจจะได้ิยินคำกล่าวที่ว่า "สวิสเซอร์แลนด์ดินแดนในฝัน" มาไม่มากก็น้อย

หรือการสร้างบ้านตามหุบเขาที่ร่่มรื่นและเย็นก็จะนำคำกล่าวอ้างนั้นมาเสนอขายด้วยว่า เป็นสวิสเซอร์แลนด์เมืองไทย ประมาณนี้นั่นเอง

การเดินทางครั้งนี้ไปกัน "ยกโขยง" ใหญ่ เพราะว่าเป็นนักศึกษาปริญญาโทพระนครเหนือ สาขาการจัดการอุตสาหกรรมของศูนย์ระยองรุ่นที่ 4

ซึ่งไปพร้อมกับท่านอาจารย์อีกหลายท่าน เหตุผลการไปครั้งนี้ก็เพื่อการศึกษาดูงาน

แต่หนึ่งในนั้นคือ ท่านอาจารย์ ดร.ดร. อรรถกร เก่งพล ซึ่งท่านได้ไปศึกษาอยุ่ที่เมือง "อินบรู๊ค" ประเทศออสเตรีย

ดังนั้น..ท่่านอาจารย์จึงมีความรู้เกี่ยวกับเมืองต่าง ๆ ในดินแดนยุโรปมากมาย

แหละท่านอาจารย์ยังเป็น "มัคกุเทศน์" พานำเราเที่ยวและเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟังแบบละเอียดและได้ความรู้เพิ่มเติมอย่างมากมายด้วย

คุณรู้มั้ย.....คนไทยกับการเดินทางด้วยเครื่องบินนั้น "สำคัญและยิ่งใหญ่มาก"

ดังนั้น ถ้ามีใครที่ต้องเดินทางด้วยเครื่องบินแล้วล่ะก็....ญาติ ๆ ก็จะยินยอมพร้อมใจก้นไปส่ง แต่ขอโทษฮะ....ไม่ค่อยมีเก้าอี้นั่ง (บรรเจิดมาก)

ฉะนั้น...จึงต้องยืนไงจะได้เมื่อย ใช่....มีน้อยมากที่อาจจะมีคนถามว่า ...จะไปส่งกันเยอะแยะทำไม... เรายังสังคมแบบ "คนไทย" ฝรั่งไปคนเดียวได้...แต่...ชีวิตจริงฝรั่งก็อยู่คนเดียวไง

สนามบินสุวรรณภูมินั้นใหญ่โตมาก มีเครื่องบิน บินขึ้นและบินลงทุก ๆ 1 นาที

แต่สนามบินของคนไทยนั้น "ยาก" ที่จะเข้าไปดู "เพราะไม่มีที่ดูเครื่องบิน" และ "จอดรถยาก" ซ้ำยัง "ค่าเช่าจอดรถก็แพง" สำคัญคือ "เก้าอี้" ที่จะให้ญาติ ๆ ที่ไปส่งนั่งนั้นมีน้อยมาก

เอาล่ะ....เล่ามายืดยาว ก็มาเริ่มเดินทางกันดีกว่า เราเริ่มกันที่ "สนามบินสุวรรณภูมิ" ของไทยเราซึ่งว่ากันว่าเป็นสนามบินอีกแห่งที่สวย,ใหญ่และทันสมัยที่สุดก็ว่าได้ แถมยังเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจของคนไทยทั้งชาติด้วย

เราก็ดูเพื่อ "รำลึก" เหตุการณ์ครั้งนั้นกันดีกว่า

จากนั้นเราก็ไปถึงสนามบินเมือง "ซูริค" ของประเทศสวิสเซอร์แลนด์กันแล้ว

ช่วงบ่าย ๆ ก็ได้ขึ้นไปชมยอดเขาที่มีชืื่อเสียงของโลกนั่นคือ "ยอดเขาทิตลิส"

ถือได้ว่าเป็นความยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้มาโอกาศ "พิชิตยอดเขา" ที่สูงมาก ๆ อีกแห่งหนึ่ง

อะฮ่า...เป็นยอดเขาที่สูงจากระดับน้ำทะเลถึง 3020 เมตร เลยทีเดียว

เป็นความประทับใจของคณะเราเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาสัมผัส

เราำ้ก็ได้ "ถ่ายภาพหมู่" เพื่อเป็นที่ระลึกกันที่นี่ครับ..

...ชมภาพเคลื่อนไหวประกอบกัน...

ช่วงเย็นนั้น...เรามาท่องยามราตรีที่เมือง "ลูเซิร์น" ของประเทศสวิสเซอร์แลนด์กัน หาร้านเบียร์แท้ ๆ ของเมืองลูเซิร์นดื่มเพื่อความรื่นรมภ์

ในใจลึก ๆ คืออยากที่จะเดินชื่นชมเมืองนั้น ๆ แบบนาน ๆ เพราะว่าเราเองไม่ได้มาบ่อย หรืออาจจะไปเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น การเดินชมเมืองจึงทำได้ในราคาที่ถูก

นาย..กระดิ่งทอง..ได้ดื่มด่ำกับรสชาดของเีบียร์อย่างถึงพริกถึงขิงกับคุณธนะประสงค์กันสองคน เพราะคนที่ไปด้วยไม่ดื่มฮะ..จึงไม่รู้ถึงรสชาดของเบียร์เมืองลูเซิร์น

ในภาพนี้...ช่างดูเหมือนนักดื่มมืออาชีพเสียจริง ๆ ร้านที่เข้าำไปดื่มนี้ ตั้งอยู่ข้าง ๆ กับสะพานชาเปลที่มีอายุร่วม 600 ปี

...ชมบรรยากาศกัน...

รุ่งขึ้น..เรา็ก็เดินทางไปที่เมือง "อิ๊นบรู๊ค" ด้วยความหมายที่แยกกันออกมาคือ "อิ๊น=แม่น้ำ" ส่วน "บรู๊ค=สะพาน" รวมกันจึงได้คำว่า "สะพานข้ามแม่น้ำ"

เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศออสเตรีย ล้อมรอบไปด้วยหุบเขา มี "คาสิโน" ให้เล่นด้วยถ้า "ดวง" ไปทางนี้ก็ "นิมนต์" ได้ขอรับ

เมืองนี้ "ท่านอาจารย์อรรถกร" เล่าให้ฟังว่า เขาเข้ามาเมืองไทยเพื่อหาซื้อ "คัมภีร์ใบลาน" ที่ทิ้ง ๆ จากบ้านเรา แล้วให้นักศึกษาไทยแปลเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อจะได้รู้ว่าเราเขียนอะไรไว้บ้างในใบลานนั้น

สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือ "ตำรายาสมุนไพรไทย" ที่เขียนอยู่ในนั้น แล้วเขาก็ทำการวิจัยว่าเป็นจริงหรือไม่ สุดท้ายคือ "จริง" ครับ

และสุดยอดยาที่สกัดได้ก็ออกมาจากเมืองอิ๊นบรู๊คนี่เองซึ่งได้สูตรมาจากใบลานของคนไทยที่ิทิ้งแล้วนั่นเอง

และเมื่อเขาขายก็จะขายเป็น "โดส" หรือ "หยด" ตามประสาคนไทยทั่วไปเรียกกัน ..แหละราคายานั้น "แพงมาก" เสียด้วยซี

ท่านอาจารย์ยังนำพาเราท่องเที่ยวอีก ..มาฟังกันดีฝ่า...

ล่วงล้ำเข้าสู่ประเทศเยอรมัน ก็เข้าไปท่องเที่ยวปราสาทที่สำคัญ ๆ นั่นคือ "ปราสาทนอยชวานสไตน์"

ลักษณะการสร้างจะเป็นแนว "วรรณกรรม" ของทางยุโรป

เมื่อเห็นปราสาทแห่งนี้ทำให้นึกถึงภาพยนต์การ์ตูนหลาย ๆ เรื่อง เช่น สโนว์ไวท์และคนแคระทั้งเจ็ด หรือ เจ้าหญิงนิทรา

ซึ่งเป็นปราสาทที่สวยงาม,มีืชื่อเสียง,ยิ่งใหญ่ และนำเงินเข้าประเทศเยอรมันเป็นอันดับต้น ๆ เสียด้วย

แต่....ก็ยังมีคนบางคนถึือว่าเป็นโอกาสสำหรับการกลับบ้านเกิด

...เรามาดูกันสิว่าจะเป็นใคร...

เราไปชม "เมืองแห่ง BMW" กัน ถือได้ว่าเป็นเมืองแห่ง BMW เลยก็ว่าได้ โลกแห่งบีเอ็มดับเบิลยูนั้นตั้งอยู่ที่แคว้น "บาวาเรีย"

ซึ่งมีธงประจำรัฐเป็นสีฟ้าขาวสัญญลักษณ์ของ BMW นั้นหมายถึงการขับเคลื่อน สถานที่ตั้งอยู่ที่เมือง "มิวนิค" ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ บาเยิร์น

BMW Welt เป็นภาษาของเยอรมัน ถ้าเป็นภาษาอังกฤษคือ BMW World แปลว่า โลกของบีเอ็มดับเบิลยู

BMW Welt เป็นสถานที่ใช้รับรถส่งรถให้กับลูกค้า ยังเป็นสถานที่นัดหมาย,ประชุมและสัมมนาก็ยังได้เพราะมีห้องให้เช่าด้วย

อาคารของ BMW Welt ทำจาก stainless steel clad ตามสถิตินั้นสถานที่แห่งนี้มีการมอบรถให้กับลูกค้าไม่ต่ำกว่า 100 คันต่อวัน

ด้านบนที่เป็นหลังคา มีระบบพลังงานแสงอาทิตย์ขนาด 800 kWatt เรียกได้ว่า ผลิตเองใช้เอง สถานที่นี้ตั้งอยู่ที่ถนน Am Olympiapark 1 ด้านตรงข้ามถนนก็จะเป็นตึกรูปทรงกระบอกติดกัน โดยใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของ BMW

...ดูภาพเคลื่อนไหวว่ามีอะไรบ้าง...

ด้วยความบังเอิญ....กระดิ่งทองกับคุณชอร์คมาเจอคนไทยด้วยกัน (ผู้หญิง) นั่นคือ พี่สมลักษณ์ครับ

พี่เค้าเป็นคนโคราชเมืองย่าโม พี่สมลักษณ์จึงพาเราท่องเที่ยวไปเรื่อยจนไปดูที่เก็บพระศพของกษัตริย์ลุดวิคที่2 เข้าให้

ฉะนั้น จึงจะเสียเวลาอยู่ใย ค่าเข้าชม 2 ยูโร จึงเข้าไปชมดูสิว่ามีจริงหรือไม่

โอ...พระเจ้า ของจริงครับ กลิ่นยังอบอวนอยู่เลย และเก็บศพมากมายซึ่งเก็บอยู่ในโลงเหล็ก เท่าที่ดูด้วยตานั้น มีตั้งแต่เด็กจนถึงผู้ใหญ่ครับ

น่าจะล้างราชวงศ์อะไรประมาณนี้ คิดว่าคงจะเกิดเหตุการณ์ใกล้เคียงกับกษัตริย์ลุดวิคที่2 เสียชีวิตด้วยการจมน้ำ

(ภาพด้านซ้ายมือคือบัตรเข้าชมพระศพลุดวิคที่2 ราคา 2 ยูโรป)

...มาดูสถานเก็บพระศพกัน...

สิ่งที่อยากจะสัมผัสอีกสิ่งหนึ่งคือ "โรงเบียร์เยอรมัน" ซึ่งเป็นโรงเบียร์ที่มีอายุยืนยาวมากกว่า 400 ปี

โดยเริ่มแรกนั้นโรงเบียร์แห่งนี้จะผลิตส่งแต่เฉพาะพระราชวัง

..ครั้นเมื่อ..กษัตริย์เสียชีวิตหมดแล้ว โรงเบียร์นี้ก็ถ่ายทอดอำนาจไปอีกหลายต่อหลายคน

แต่ยังคงผลิตเบียร์และเปิดบริการให้กับคนทั่ว ๆ ไปได้เข้ามาดื่มด่ำกันอยู่ตลอดเวลาจนถึงปัจจุบัน

เสน่ห์ของที่นี่คือ ส่งเสียงดังได้ แต่ ห้ามทะเลาะกัน ซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยจะเห็นเขาทะเลาะกันมีแต่มาสนุกกันซะมากกว่า

ข่าวคร่าว ๆ นะ....วันหนึ่ง ๆ มีคนมาดื่มและกินขาหมูที่นี่ไม่ต่ำกว่า 1,000 คน เมื่อเข้าไป "สัมผัสบรรยากาศแล้วสนุกมาก"

..."รายได้" จะเท่าไรนะ และ "หมู" ต้องตายเท่าไหร่นะ...

วันที่ได้เดินทางไปเยี่ยมสถานที่แห่งนี้นั้น มันตื่นเต้นมาก ผู้คนสนุกสนานเหมือนมีงานรื่นเริงอะไรบางอย่าง

และผมเห็น "ผู้เฒ่า" สองคนแต่งตัวย้อนยุคเมื่อ 400 ปี เลย ผมยิ่งตื่นเต้นใหญ่

สถานที่โรงเบียร์ที่ใหญ่และคล้ายๆ กันจะมีอยู่ที่ญี่ปุ่นบนเกาะฮอกไกโด ตรงนั้นเอาไว้โอกาสหน้าฮะ

ซึ่งแน่นอน คนเยอรมันสามารถดื่มเบียร์ขณะทำงานและขับรถได้

...เรามาชมบรรยากาศกัน...

แล้วก็ถึง "วาระสำัคัญ" นั่นคือการ "ดูงาน" ซะที การดูงานนั้นก็มี 2 สถานที่

นั่นคือ โรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ และ มหาวิทยาลัยแลงท์ชู้ท ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองมิวนิคนั่นแหละ

เราก็ได้ทราบว่าโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์นั้นให้ความปลอดภัยมากที่สุด (ถ้าอุปกรณ์สมบูรณ์) โดยสามารถกักเก็บรังษีได้มากกว่า 99.9 %

เรียกว่า มีรังษีน้อยกว่าวิทยุสื่อสารกันซะอีก

โดยมีรังษีที่รั่วไหลน้อยกว่าบนเครื่องบินซะอีก (ช่วงที่ไปยุโรปนั้น..ญี่ปุ่นเกิดสึนามิและโรงไฟฟ้านิวเคลียร์กำลังเจอศึกหนัก จึงเป็นข่าวไม่ดีกับคำว่านิวเคลียร์)

....ดูภาพการเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยกัน....

ด้านล่างนี้จะเป็นการรวบรวมภาพที่ได้บันทึกไว้ มีทั้งหมด 77 กรอบ
ซึ่งเป็นความประทับใจของทุก ๆ คน ...ควรค่าแห่งการจดจำ...
แหละต่อจากรูปภาพจะเป็น "ภาพยนต์" แห่งความทรงจำที่ได้ไปยุโรปกันรอบนี้

....ติดตามชมกันได้เลย....

ต่อไปนี้เป็น "ภาพยนต์" ของกลุ่มเรา เชิญชมกันได้เลย..

ขอให้โชคดีทุก ๆ คน จาก ...กระดิ่งทอง...

เชื่อมความสัมพันธ์...ฉันท์ พี่ ๆ น้อง ๆ R-4,R-5...

2011-11-13T12:11:00.059+08:00

เสาร์ที่ 12 พฤศจิกายน 2554 นักศึกษา ป.โท มจพ. ของ "ศูนย์ระยอง รุ่น R-4 และ R-5" ได้มีโอกาสพบปะสังสรรค์ที่ "ร้านอาหารหาดแสงจันทร์ซีฟู๊ด...ระยอง" (กระดิ่งทองจะเล่าให้ฟัง)

เริ่มต้นนั้นรุ่น R-5 ได้ริเริ่มโครงการนี้ให้เกิดขึ้นจริงจังโดยได้ทำรายการตามภาพดังนี้ครับ

ภาพประกอบของรุ่น R-5 ทำขึ้น
ซึ่งทำได้แบบมืออาชีัพมาก

โดยมีวัตถุประสงค์ของกิจกรรมคือ
1. เพื่อสร้างประเพณีประจำปีระหว่างพี่-น้อง ศูนย์ระยอง
2. กระชับความสัมพันธ์ระหว่างพี่-น้องให้เหนียวแน่น
3. เลี้ยงขอบคุณ และต้อนรับกลับบ้าน หลังจากดูงานต่างประเทศของรุ่นพี่
4. เปิดเวทีสำหรับนักกีฬาดาวรุ่งได้แสดงความสามารถ

สถานที่จัดเลี้ยงนั้นอยู่ที่ใดกัน จัดงานกันที่ "หาด pmy" ขอรับ

ปัจจุบันนี้หาด pmy เองได้รับการปรับปรุงให้ดีและสวยจากเดิมเป็นอย่างมาก

ดังนั้นจึงได้รับความนิยมสำหรับการนั่งดื่มบนชายหาด และสังสรรค์ต่าง ๆ แม้กระทั่งงานลอยกระทงของหลายปีที่ผ่านมากก็จัดขึ้นที่นี่

ชื่อร้านนั้นคือ "ร้านอาหารหาดแสงจันทร์ซีฟู๊ด" สถานที่ของร้านก็จัดแต่งไว้อย่างสวยงาม ซึ่งสามารถสัมผัสกับธรรมชาติได้อย่างใกล้ชิดตลอดเวลา

รายการอาหารนั้นก็ไม่ถือว่าแตกต่างจากร้านอื่นเท่าใดนัก สนนราคาก็ถือว่าใกล้เคียงกัน

กิจกรรมของรุ่น R-5 ที่จัดขึ้นมี กอล์ฟในช่วงเช้า และช่วงบ่ายมี ฟุตบอล และเปตอง ตลอดการแข่งขันเป็นไปอย่าง "สนุกสนาน" ทั้งงาน เพลินจนเลยเวลาที่กำหนด

จากนั้นจึงมารวมตัวกันที่ร้านอาหารหาดแสงจันทร์ในยามเย็น

และแล้วความมันส์ก็เริ่มระเบิดขึ้นประมาณช่วงเวลา
18: 00 น.

โดยมีสองหนุ่มของ R-5 กล่าวเปิดงาน

จากนั้นจึงเชิญ อ.สมเกียรติ ขึ้นกล่าวและให้ความช่วยเหลือกับผู้ประสบภัยน้ำท่วม

โดยได้ประกาศความ "พ่ายแพ้" ของอีกฝ่ายให้ทราบด้วย อยากรู้มั้ยว่าฝ่ายใด.....

หลังจากนั้นจึงได้ "มอบรางวัล" สำหรับผู้ชนะครับ นั่นคือ R-5 ครับที่เป็นผู้ชนะ

หมายความว่า ฝ่ายแพ้นั้นเริ่ม "โรยรา" ไปกับ "สังขาร" ซะแล้ว 5555+ (เอ๊ะใครกัน) คงเป็นดังคำกล่าวที่ว่า "อดีตนั้นเคยแรง"

ต่อจากนี้ไป เป็นการประกาศการรับรางวัลหลังจากที่ได้เหน็ดเหนื่อยกันมาเกือบทั้งวัน และแล้ว ผลก็สู้แรงหนุ่ม ๆ ไม่ได้ ....ว้า.....

....เชิญชมภาพได้เลยเพื่อความสนุก...

ต่อไปก็เิปิดศักราชการประกวดร้องเพลงครับ เพราะว่า R-4 แพ้เกือบทุกประตูแล้วนี่ ยังเหลืออีกเรื่องเดียวที่จะกู้คืนได้นั้นคือ "การประกวดคาราโอเกะ" เท่านั้น

เริ่มต้นด้วย "คุณต้น" หรือ "สมิงคนอง" ครับท่าน มาในเพลง...รักสาวนครสวรรค์

จากนั้นเป็นคิวของ R-5 ก็ส่งเข้าประกวดบ้างครับ
....เสียงนี้เพราะพริ้งกินใจมาก...จนนึกว่า "ลิปซิ้ง" ฟังครั้งแรกผมก็ตะลึงครับ

ร้องได้เหมือนมาก คิดว่ามาจาก AF รุ่นใดซักรุ่นเถอะ ต้องรีบตรวจสอบกับคณะกรรมการกันยกใหญ่เลยว่า "ปลอมตัวมาหรือเปล่า"

รู้สึกว่าจะส่ง "ต้นเสียง" เข้าประกวดเลย ทำให้ R-4 เสียขวัญไปเลยแฮะ เอาไงดีงานนี้ฮะ

ฟังเสียงกันได้ครับ

ไม่ได้แล้วครับไม่ได้แล้ว ...เสียงร้อง+หน้าตาของ R-5 ดีเหลือเกิน "คุณน้อย" หรือ ....ต้องร้องแก้ตัวให้กับ R-4 ซะแล้วครับ

ไม่งั้น "ทิ้งกันขาด" แน่ ๆ ว่าแล้วคุณน้อยก็คว้าไมค์มาเลยครับร้องด้วยเพลงของ "ต้อมเรนโบว์" ในบทเพลง...ความในใจ..

โอ๊ว....ว ไม่เบาครับ "ลิปซิ้ง" เกินจริง ต้องหาว่าเปิดแผ่นจากที่ใด หรือ "ปลอมตัวหรือตัวปลอมมา"

ไม่ใช่ครับ เสียงของพ่อหนุ่มรูปหล่อจริง ๆ เพราะเขาได้ฉายาว่า "เปิดฟลอร์ทุกสถานที่อยุ่แล้วเพราะเสียงดีและกล้าด้วยซี"

ฟังเสียงของพี่เขาดูครับ

ทิ้งกันไม่ไกลครับ R-5 "ฉีกแนว" ด้วยการส่ง "หมอรำ" ดินแดนอีสานขึ้นประกวดครับ เพื่อตอกย้ำให้หนักแน่นกว่าเก่าอีก เล่นซะเฮกันทั้งห้อง เสียงเหมือนและเพราะมาก ทำให้คะแนนฉีกออกไปเยอะอีกแล้ว
เรามา ..ฟังกัน..

งานนี้ทำให้ "คุณกุ้ง" อดรน-ทนไม่ไหวครับ ต้องเปิดฉากเองโดย "ขึ้นมาร้องพร้อมกับแดนซ์เซอร์" เต็มเวทีครับ

งานนี้เล่นกันแบบ "สนุกและเฮฮา" มาก ......ร้องและเต้นเต็มเวที (สงสัยจะได้คะแนนจากครั้งนี้ซะเยอะเลย)

ให้ตายเถอะโรบิ้น ไม่อยากเชื่อสายตาเลย

...ฟังกันครับ...

R-5 ต้องใช้ "กลยุทธพิเศษ" เพื่อปรึกษากันเนื่องจากเห็น "คุณกุ้งและทีมงานเต้น" แล้วน่าจะสู้ไม่ได้ต้องปรับกันใหม่ (นาทีต่อนาที) ผลงานจึงออกมาเป็นดังนี้ครับ ....ลองฟังกันดู

คุณกุ้งเห็นกลยุทธนี้ี้ "ใช้ได้ผลดี" ดังนั้นจึงต้องดันต่อครับ ก็เป็นที่คาดไว้ ได้คะแนนอย่างท่วมท้น

...ลองชมกันได้ครับ...

R-5 มีไม้ตายครับโดยส่ง "นักร้องสาวและสวยด้วย" เป็นไม้เด็ดสุดท้าย

ดังนั้นทาง R-4 เห็นไม้ตายนี้ "คุณน้อง" จึงต้องเข้าไป "ร่วมร้องเพลง" โดยด่วน หรือ ให้เป็นฝ่ายเดียวกันดีกว่าไม่งั้น "แพ้ทุกอย่าง" แน่ ๆ

ท้ายสุดนั้นถ้าสู้กันไปเรื่อย ๆ ก็ไม่มีประโยชน์ อย่ากระนั้นเลยเรามา "ปรองดอง" กันดีกว่า ...แต่... R-5 ก็ยังเป็นว่า "เอาอยู่"

....ชมกันอีกครั้งขอรับ....

สำหรับนักร้องคนเก่งนั้นก็เป็นแฟนของ R-5 นั่นเองครับ

สงสัยจะบอกว่า "นี่แค่หนูร้อง2เพลงเท่านั้นนะคะ" พี่ ๆ ยังต้องยอมแพ้เลย ก็แน่ล่ะจ้า "ทั้งร้องเพลงไพเราะและสวยอย่างนี้" ใคร ๆ ก็ต้องยอมจ้า

ไม่ยอมก็ใจร้ายไส้ระกำมากเิกินไปแล้วล่ะมั้ง...

ต่อจากนี้ไปเราจะไม่แข่งกันแล้วครับ "ไปด้วยกันมาด้วยกันดีกว่า สองหัวดีกว่าหัวเดียว" และต่อจากนี้ไปจึงเป็นภาพแห่งความ "ปรองดอง" และ "เอาอยู่" ทุกอย่าง

ดังนั้น....การรวมพลังเป็นหนึ่งเดียวจึุงเป็นหนทางแห่งความสำเร็จ (แทบ) จะทุกอย่างเลยก็ว่าไ้ด้ (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะครับ)

....เชิญชมความสนุกได้เล้ย....

....จากนี้เป็นการรวมรูปไว้ให้ดูบ้างเล็กน้อยครับ....

ชมภาพเคลื่อนไหวอื่น ๆ กัน

จบข่าว ....ปรีชา ทรัพย์โสภา ..อ่าน.. (เขาตายไปแล้วครับ)

....ถ้าอย่างนั้น....ก็....

กระดิ่งทอง....ก็ขอจบรายงานเท่านี้ครับ (จริง ๆ ฮะ)

ท่องเที่ยว สวิส,ออสเตรีย,เยอรมัน 7 วัน 4 คืน

2011-10-19T18:01:00.059+08:00

ช่วงวันที่ 22-28 ตุลาคม พ.ศ.2554 "นาย กระดิ่งทอง" ต้องไปพักผ่อนและดูงานที่ "แถบยุโรป" บริเวณประเทศ สวิสเซอร์แลนด์ , ออสเตรีย และ เยอรมันนี

การไปครั้งนี้ก็มีด้วยกันเยอะมากครับเป็นทีมของ นักศึกษาปริญญาโทพระจอมเกล้าพระนครเหนือ สาขาการจัดการอุตสาหกรรม ของระยองรุ่นที่ 4 และ อมตะรุ่นที่ 2

เพื่อนสมาชิกที่ไปด้วยก็มีดังนี้ครับ จากรูปด้านซ้ายมือ (นับเรียงจากซ้ายไปขวา) พี่เอ๋,คุณโอ,คุณน้อง,คุณชอร์ค,คุณน้อย

สำหรับคุณชอร์คนั้นมีตำแหน่งเป็น "หัวหน้าห้อง" ครับ มีข่าวคราวอะไร ก็จะบอกกล่าวและแนะนำกับสมาชิกในห้องตลอดครับ

และถ้า "นายกระดิ่งทอง" มีปัญหาเรื่องเรียนคราวใดกระผมก็จะ "รบกวน" ทั้งคุณชอร์คและคุณเอ๋ตลอดเวลาเลยครับ ต้องขอขอบคุณทั้งสองท่านด้วย

ภาพทางขวามือ (จากซ้ายไปขวา) คุณกุ้ง และ พี่ป๊อกครับ
สำหรับคุณกุ้งนั้นเป็นคนที่ "ปราชญ์เปรื่อง" มาก..ใช้เวลาทำความเข้าใจกับวิชาที่เรียนไม่มากก็ "บรรลุ" ครับ แทบจะทุกสิ่งทุกอย่างเลย นับถือจริงๆ...

ส่วนพี่ป๊อกนั้นก็ใช่เล่นครับดีกรี "มหาลัยเชียงใหม่" นั้นรับประกันอยู่แล้ว ขนาด "นั่งหลับ" ตื่นขึ้นมาแล้วถามอาจารย์ผู้สอนสักพักก็ "เข้าใจ" แล้ว

ผมยัง "งง" อยู่เลย ต้องถามหรือให้พี่ป๊อกนี่แหละอธิบายให้ผมฟังเพิ่มเติมครับ ต้องขอขอบคุณพี่ป๊อกมาก ๆ ครับ

ภาพทางซ้ายมือ (เริ่มจากซ้ายไปขวา) พี่เล็ก, พี่เอ๋, คุณไกด์ ,คุณธี,คุณอ๊ารต,คุณโอ,คุณเบิร์ด,คุณส้ม

ครั้งนี้ต้องเต็มยศครับเพราะเป็นงานใหญ่และสำคัญมาก ๆ และครั้งนี้ R-4 และ A-2 เป็นแม่งานใหญ่ซะด้วย

รูปทางขวามือ (จากซ้ายไปขวา) คุณต้น และคุณวิบูรณ์

ภาพด้านซ้ายมือ (เริ่มจากซ้ายมือ) พี่เมศ, คุณน้อง,และคุณหมาก

รุ่น R-4 นั้นยังมี คุณตุ๊ก ,น้องหญิง,คุณจำนงค์ใจ,คุณชัย และอีกมากมายครับ (รูปไม่ครบ) ต้อง "ขออภัย" ถ้าไม่ได้เอ่ยนาม

รูปหล่อทางขวามือคนนี้คือ "คุณธี" ครับ เป็นช่างภาพอีกคนหนึ่งที่ตามเก็บภาพให้สำหรับทุก ๆ ท่านและทุก ๆ สถานที่ที่ได้ไปกัน

ส่วน "คุณส้ม" นั้นพาศรีภรรยาไปด้วยครับ ...แต่...ไม่พาลูกไปด้วย สงสัยต้องการ "ฮันนีมุูน" งานนี้ซะแล้วครับท่าน (อิจฉาจัง)......

ส่วน "อมตะ" รุ่น A-2 เท่าที่มีภาพนั้นก็มีดังนี้

ต้อง "ขออภัย" อีกหลาย ๆ ท่านด้วยที่ไม่มีภาพ

การเดินทาง

วันแรก.. ณ. อาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ ชั้น 4 ทางเข้าที่2 แถว D เคาน์เตอร์สายการบินไทย เราต้องไปเช็คอินที่นั่น

นายกระดิ่งทอง จะไปด้วยสายการบินไทยคืนวันที่ 22 ตุลาคม 2554 เวลา 23.56 น. จากสนามบินสุวรรณภูมิ เที่ยวบินที่ TG 970

ไปถึงเมืองซูริค ประเทศสวิสเซอร์แลนด์เวลาประมาณ 07.27 น. ใช้เวลาบนเครื่องบินประมาณ 11 ชม. (จะทำอารายดีตอนอยู่บนเครื่องเนี้ยะ.....ปีกก็ไม่ให้ไปเดินเล่นซะด้วยสิ)

สถานที่จะไปนั้นมีอะไรบ้าง

วันที่สอง

ช่วงเช้า...ถึงซูริคเมืองศูนย์กลางทางการค้าการบินที่สาคัญที่สุดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีความเจริญด้านการค้าการเศรษฐกิจ ตั้งอยู่สองฝั่งแม่น้าลิมมัทและทะเลสาบซูริค

มีเขตเมืองเก่าที่ได้รับการรักษาไว้อย่างดี จากเดินทางต่อโดยรถโค้ชสู่ "น้ำตกไรน์" ถ่ายรูปและชมความงามของน้าตกที่ไหลผ่านมาจากประเทศเยอรมัน สู่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

จากนั้น...ออกเดินทางสู่ "เมืองลูเซิร์น" ชมเมืองในแอ่งเขาสวยงามมากมายรายล้อมด้วยขุนเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนงดงามดังภาพที่ท่านเคยเห็นในปฏิทิน

จากนั้นนำท่านเดินทางสู่เมือง "เมืองแองเกิลเบิร์ก"

เมือง "ลูเซิร์น" จะมีสะพานไม้ ชาเปล (Kapelbruck หรือ Chape Bridge) เป็นสะพานไม้ที่เก่าแก่สุดในโลก มีความยาวประมาณ 204 เมตร สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1333 มีอายุกว่าหกร้อยปี

สร้างขึ้นมาพร้อมๆกับเมืองลูเซิร์น สะพานนี้ทอดตัวข้ามแม่น้ำรอยส์ เป็นสัญลักษณ์ของเมืองลูเซิร์น สะพานนี้มุงหลังคาแบบโบราณ เชื่อมต่อไปยังป้อมแปดเหลี่ยมกลางน้ำ

ที่จั่วแต่ละช่องของสะพานจะมีภาพเขียนเป็นเรื่องราวประวัติความเป็นมาของประเทศสวิสเซอร์แลนด์ เป็นภาพเขียนเก่าแก่อายุกว่า 400 ปี

น่าเสียดายที่สะพานนี้ถูกไฟไหม้เสียหายอย่างหนักใน ค.ศ. 1993 แต่ปัจจุบันได้รับการซ่อมแซมใหม่จนอยู่ในสภาพที่ดีเหมือนเดิมแล้ว

ช่วงบ่าย... หลังจากที่ "รับประทานอาหาร" แล้ว เราก็จะได้นั่งกระเช้าลอยฟ้าที่หมุนได้รอบตัวเองขึ้นสู่ "ยอดเขาทิตลิส" ที่มีความสูงถึง 10,000 ฟุต จากระดับน้าทะเล

"กระเช้า" ที่ใช้ขึ้นยอดเขาทิตลิสนั้นต้องใช้กระเช้าถึง 3 ระดับจึงจะขึ้นไปถึงยอดได้

หนึ่งในนั้นจะมี "กระเช้าทรงกลม" ที่รับคนได้ประมาณ 8 คน และหมุนรอบ 360 องศาแบบช้า ๆ

ซึ่งท่านเพียงแค่...ยืน...อยู่กับที่...แต่...ได้ชมทิวทัศน์โดยรอบไปจนสุดระยะ

การเดินทางครั้งนี้ท่านจะได้สัมผัสกับความเย็นสบายของอากาศบนยอดเขาที่เป็นทิวขาวสะอาด
และบางแห่งปกคลุมไปด้วยหิมะอยู่ตลอดทั้งปี

นอกจากนี้ยังพาท่านไปชมถ้าน้ำแข็ง "กาเซียร์” อันแปลกตา

เย็นมาก ๆ เราก็ลงมารับประทานอาหารค่า ณ. ภัตตาคาร(จีน)

วันที่สาม
หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว ก็ออกเดินทางข้ามเขตพรมแดนสู่ "ประเทศออสเตรีย" ในเส้นทางที่สวยงามโอบล้อมด้วย "เทือกเขาแอลป์" และบ้านเรือนแบบดั้งเดิมที่สวยงามมากสู่เมือง "VADUZ" (วาดูซ) ระยะทางประมาณ 110กม.

ภาพขวามือ.....คือโรงแรมที่ขึ้นชื่อและสวยงามที่ "วาดูซ"

ภาพซ้ายมือ..คือ "ปราสาทวาดูซ"

จากนั้นแวะผ่านชมเมือง VADUZ เมืองหลวงของราชรัฐลิคเคนสไตน์ ซึ่งเป็นรัฐอิสระที่อยู่ในพรมแดนสวิสให้ท่านเดินเล่นพักผ่อนและเลือกซื้อ "แสตมป์" ที่ได้ชื่อว่า สวยงามมากๆในยุโรป

ช่วงบ่าย...หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทางต่อสู่ "เมืองอินน์บรูค" ระยะทางประมาณ 169 กม. มีเวลาให้เราได้เดินเล่นชมเมืองเก่าของอินส์บรูค

อันมีสถาปัตยกรรมที่งดงามของอาคารบ้านเรือนที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี จากนั้นก็ไปชมและถ่ายรูป "พระตำหนักหลังคาทองคำ"

ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนี้เลย โดยมีประวัติการสร้างที่ยืนยามมากว่า 400 ปี ในยุคของ "กษัตริย์แมกซิมิเลียน"

หลังจากนั้นก็อิสระช้อปปิ้งตามอัธยาศัย สินค้าที่เด่น ๆ นั้นจะมีโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ "เครื่องแก้วชวารอฟสี้คริสตัล" ซึ่งเป็นที่โด่งดังไปทั่วและมีเม็ดใหญ่มาก ๆ ดังนั้นจึงมีโชว์รูมที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่ที่นี่

วันที่สี่ ...เดินทางโดยรถโค้ชสู่ "เมืองโฮเฮนชวานเกา" ระยะทางประมาณ 106 กม. เมืองสุดแสนน่ารักมีเอกลักษณ์เฉพาะเมือง

เพราะบ้านเรือนเกือบทุกหลังจะมีการตกแต่งลวดลายศิลปะสวยงามบนผนังกาแพงเป็นฉากหลัง

ปราสาทที่สร้างบนหน้าผาสูง 200
เมตร นับตั้งแต่วันที่เริ่มสร้างจนถึงปัจจุบัน ปราสาทแห่งนี้มีอายุราว 140 ปี ผู้ที่ออกแบบปราสาทไม่ใช่สถาปนิก แต่กลับเป็นคนออกแบบฉากละคร ทำให้ปราสาทเหมือนปราสาทในจินตนาการมากกว่าปราสาทแห่งอื่น

ซึ่งภายในเต็มไปด้วยศิลปะในยุคต่างๆ ไบแซนไทน์ โรมันเนสก์ โกธิก

ปราสาทนี้สร้างขึ้นโดยพระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งรัฐบาวาเรีย (มีพระชนม์ชีพระหว่าง 25 สิงหาคม พ.ศ. 2388 - 13 มิถุนายน พ.ศ. 2429)

ในสมัยนั้นเยอรมันยังไม่ได้รวมกันเป็นประเทศอย่างในปัจจุบัน แคว้นเล็กๆต่างปกครองกันเอง มีกษัตริย์ของตัวเอง

พระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งรัฐบาวาเรีย ทรงมีพระประสงค์ที่จะสร้างปราสาท 3 แห่ง อันได้แก่ปราสาทนอยชวานสไตน์, ลินเดอฮอฟ และแฮเรนคิมเซ่ ให้เป็นมรดกอันล้าค่าแห่งรัฐบาวาเรีย

กษัตริย์ลุดวิกทรงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุเพียง 18 ชันษา เป็นกษัตริย์อารมณ์ศิลป์ สนใจศิลปะ ดนตรี และวรรณกรรม มากกว่าจะสนใจปกครองบ้านเมือง

ทรงนิยมสร้างปราสาท หลงไหลในตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับเทพของเยอรมันและพวกไวกิ้ง และชื่นชอบอุปรากรของริชาร์ด วากเนอร์ (Richard Wagner) เป็นชีวิตจิตใจ

จนพวกขุนนางทนไม่ไหว ตั้งข้อหาสติวิปลาส แล้วปลดพระองค์ลงจากตำแหน่ง หลังจากนั้นไม่กี่วันก็มีคนพบพระศพจมน้ำตายอย่างปริศนา

แถมพระองค์ยังมีหัวคิดก้าวหน้าโดยได้นำเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่สุดมาใช้ในปราสาทแห่งนี้ ทั้งระบบไฟฟ้า ,ประปา แถมยังมีโทรศัพท์ในปราสาทอีกด้วย มีระบบทำน้ำร้อนน้ำเย็นพร้อมเสร็จ

ชื่อของปราสาทนอยชวานสไตน์ (Neuschwanstein) มีความหมายดังนี้

neu = new แปลว่าใหม่
schwan = swan แปลว่าหงส์
stein = stone แปลว่าหิน
ฉะนั้นนอยชวานสไตน์ จึงแปลว่า New Swan Stone Castle หรือปราสาทหินหงส์ใหม่

ช่วงบ่าย เดินทางออกจากปราสาทลงสู่เชิงเขาเดินทางสู่ "เมืองมิวนิค" ระยะทางประมาณ 127 กม.

ผ่านชมย่านการค้า ย่านใจกลางเมือง หอนาฬิกาประจำเมืองที่ "จตุรัสมาเรียนพลาส" โบสถ์ทรงหัวหอมสัญลักษณ์ของเมือง

วันที่ห้า ....ช่วงเช้าที่ “มิวนิก” ได้ชื่อว่าเป็นเมืองหลวงของแคว้นบาวาเรีย และเมืองหลวงแห่งเบียร์ของยุโรป

นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางธุรกิจ และการคมนาคมที่สำคัญของเยอรมนี ร่ำรวยด้วยศิลปะสถาปัตยกรรมสไตล์บาโร้ก และเรอเนสซองส์

จุดเด่นอยู่ที่ Glockenspiel หอระฆัง ที่มีตุ๊กตาออกมาเต้นระบำ เวลา 11 โมงเช้าในหน้าหนาว และ 5 โมงเย็นในหน้าร้อน

ยิ่งไปกว่านั้นเมืองมิวนิคนี้เป็น "เมืองแห่งเบียร์" ด้วย การดื่มเบียร์ที่เยอรมันไม่เป็นการผิดกฏหมาย แม้กระทั่งขณะทำงานก็สามารถดื่มเบียร์ได้

และเทศกาลดื่มเบียร์เดือนตุลาคมซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ ปี แต่...งานที่จัดก็ไม่ค่อยจะตรงกับเดือนที่ตั้งชื่อเลย

หรือบนถนน "ออโต้บาร์น" ท่านสามารถขับรถเร็วเท่าไรก็ได้ที่ถนนสายนี้ และก็มักจะเป็นเส้นทางที่ทดสอบรถของเหล่านักซิ่งด้วย

ช่วงบ่าย...เรามีเวลาให้ได้ช้อปปิ้งสินค้าแบรนด์เนมชั้นนาของยุโรปอย่างจุใจบนถนนแม็กซิมิเลี่ยน และย่านจัตุรัสการค้าต่างๆ

วันที่หก
ช่วงเช้า... เข้าไปศึกษาดูงานที่ "มหาวิทยาลัยมิวนิค" ตลอดช่วงเช้าเลย

ช่วงบ่าย ...ไปดูงาน "โรงไฟฟ้านิวเคลียร์" ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง "แลงชู๊ต" ชื่อว่า E.ON Kernkraft GmbH Kernkraftwerk Isar, Dammstraße, Essenbach, Deutschland

ช่วงค่ำ .... รับประทานอาหาร
.... เดินทางกลับเมืองไทย โดยเที่ยวบินที่ TG 925 บินกลับสู่กรุงเทพฯ ใช้เวลาบินประมาณ 10 ชั่วโมง

วันที่เจ็ด ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพทุกๆ ถึงประมาณ 13.40 น.

ต่อไปเชิญชมภาพการเตรียมตัวต่าง ๆ ครับ
เริ่มตั้งแต่ ทัวร์ Q-sene มาชี้แจงเรื่องวันเวลาเลย

ขอให้มีความสุขทุก ๆ คน...ขอรับ

จาก ....กระดิ่งทอง....

ซ้อมดับเพลิงหรือฝึกดับไฟ

2011-09-28T23:09:00.047+08:00

เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2554 "นายกระดิ่งทอง" ได้ไป "ซ้อมดับเพลิง" ที่โรงกลั่นน้ำมันไทยออยล์ ซึ่งโรงงานแห่งนี้ตั้งมารวมระยะเวลาทั้งหมดถึงขณะนี้ 50 ปีแล้ว ถ้าเป็นคนก็ถือได้ว่าเป็น "วัยกลางคน"

ทำไมถึงต้องไปซ้อมดับเพลิงด้วยปล่อยให้มัน "ไหม้" ไปอย่างนั้นไม่ได้เหรอ .....

....ไม่ได้แน่นอนครับ เพราะขณะที่เราทำงานเมื่อมีเหตุเพลิงไหม้เกิดขึ้น พนักงานจะต้องรีบดับไฟที่เกิดขึ้นนั้นให้เร็วที่สุด

โดยสูญเสียน้อยที่สุดและปลอดภัยมากที่สุดด้วย ทั้งนี้เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไฟไหม้นั้นไม่ให้ลุกลามใหญ่โต...ขอรับ

ไฟ "ไหม้" ได้อย่างไรกัน องค์ประกอบของไฟ (Component of Fire) ที่จะทำให้ไหม้นั้นมีด้วยกัน 3 ประการ
1.ออกซิเจน (Oxigen) ไม่ต่ำกว่า 16% (ในบรรยากาศปกติจะมีออกซิเจนประมาณ 21%)
2.เชื้อเพลิง (Fuel) ส่วนที่เป็นไอ (เชื้อเพลิงจะส่วนที่เป็นไอง่ายที่สุด)
3.ความร้อน (Heat) ที่เพียงพอต่อการลุกไหม้กับสารนั้น ๆ

ดังนั้น วิธีดับไฟจึงมีด้วยกัน 3 วิธี คือ

1. ทำให้อากาศขาดออกซิเจน
2.ตัดเชื้อเพลิง
3.ลดความร้อน

ประเภทของไฟ มี 4 ประเภท
ไฟประเภท A คือไฟที่เกิดจากเชื้อเพลิงที่มีลักษณะเป็นของแข็ง เช่น ฟืน ฟาง ยาง ไม้ ฝ้า กระดาษ พลาสติก รวมทั้งตัวเราเอง
วิธีการดับที่ดีที่สุดคือ การลดความร้อน (ใช้น้ำ)

ไฟประเภท B คือไฟที่เกิดจากเชื้อเพลิงที่มีลักษณะเป็นของเหลวและก๊าซ เช่น น้ำมันทุกชนิด แอลกอฮอล์ ทินเนอร์ ยางมะตอยและก๊าซติดไฟ
วิธีการดับที่ดีที่สุดคือ การทำให้อับอากาศ โดยคลุมดับ,ใช้ผงเคมี,โฟม

ไฟประเภท C คือไฟที่เกิดจากเชื้อเพลิงที่มีลักษณะเป็นของแข็งที่มีกระแสไฟฟ้าไหลอยู่ เช่น อุปกรณ์ไฟฟ้าทุกชนิด การอาร์ค การสปาร์ค
วิธีการดับที่ดีที่สุดคือ ตัดกระแสไฟฟ้าแล้วจึงใช้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ไล่ออกซิเจน

ไฟประเภท D คือไฟที่เกิดจากเชื้อเพลิงที่มีลักษณะเป็นโลหะและสารเคมีติดไฟ เช่น วัตถุระเบิด,ปุ๋ยยูเรีย(แอมโมเนียมไนเตรด) ผงแมกนิเซียม,ผงอลูมิเนียม
วิธีการดับดีที่สุดคือ การทำให้อับอากาศขาดออกซิเจน

มีใครบ้างที่ "ร่วมฝึกการดับไฟ" ในครั้งนี้

บุคคลที่นำไปฝึกที่สนามฝึกของบริษัท ไทยออยล์ จำกัด(มหาชน) นั้นก็จะมีทีมงานดับเพลิงของบริษัทเราเองนำไปอย่างเช่น พี่ธงชัย พี่ชนาธิป และท่านอื่น ๆ อีก

นอกจากนั้นก็เป็นพนักงานในฝ่ายผลิตที่ต้อง "ฝึกฝน" การ "ฉีดน้ำดับเพลิงและโฟม" กับเหตุการณ์ที่ "สมมติ" ขึ้น "จริง" ล่ะครับ

ดังมีสมาชิก (ดูภาพ) ได้เลยครับ

ก็มี "ข้าน้อย" เอง (คนขวามือ)

คนซ้ายมือก็คือ "ไมตรี"

ขณะนี้เรานั้นในรถตู้นะครับ ซึ่งก็มี "บี..ซัง" กำลังเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ตามประสาคน "พูดมาก" ...ไม่ใช่ ๆ ...ครับ ตามประสาคน "อยากรู้อยากเผยแพร่"

"บี..ซัง" นั้นก็จะเจื้อยแจ้วเจรจาไปเรื่อย ๆ ล่ะครับ เป็นบุคคลที่รู้มาก และก็เผยแพร่ความรู้มากด้วย ...สำคัญ...เลย เป็นคนไม่หวงวิชาครับ ช่วยเหลือใครได้ก็จะช่วยเหลือตลอดเวลา โดยไม่ทวงบุญคุณภายหลัง ซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีมากครับสำหรับคนไทยเรา

ต่อไปก็คือ "มงคล" นะครับ สำหรับคนนี้สิ่งที่ชอบมากอีกกิจกรรมหนึ่งคือ "ตกปลา" ครับ ถ้าได้ไปใกล้น้ำล่ะก็ต้องมี "เบ็ด" ติดตัวไปด้วยเพื่อตกปลาครับ

....ครั้งที่ไปเกาะช้างนั้นคนอื่นเล่นน้ำกันหมด แกถือเบ็ด "ล่าเหยื่อ" ให้เราได้มี "รับประทาน" กันครับ เรื่องอื่น ๆ ที่ชอบก็ยังมีอีกประเภท "อวบ อั๋น และ เนื้อ นม ไข่" อะฮ่า อย่าได้แย่งนะครับ ...ขอจอง..

ส่วนท่านอื่น ๆ นั้นก็มี "น้าหมู" นะครับ ทำไมถึงเรียก "น้าหมู" เพราะถ้าจะดูไม่ว่าจะเพียงผิวเผินหรือว่าดูแบบชัดเจน หน้าตาของเขานั้นจะ"คล้าย"กับนักร้องชื่อดังคือ"พงษ์เทพกระโดนชำนาญ"

น้าหมูตัวจริงนั้นเป็นนักร้องเพลงเพื่อชีวิตที่ร้องเพลงได้ไพเราะมาก

ในอดีตก็เคยเป็นผู้นำหลักของกลุ่ม16ตุลาคมเมื่อหลายปีก่อน อีกทั้งยังเคยร่วมงานกับวงดนตรีชื่อ "คาราบาว" อีกด้วย

จากนั้นจึงแยกตัวออกมาเป็นศิลปินเดี่ยวด้วยความที่เหมือนกันมากอย่างนี้ล่ะครับจึงได้เรียกเขาว่า "น้าหมู" แทนชื่อเล่นและชื่อจริงของเขาไป

นอกจากนั้นก็ยังมี "หนู" ไม่ใช่อาจารย์หนูที่ชอบสักยันต์นะฮะ แต่หนูคนนี้จะชอบขับขี่รถ "มอเตอร์ไบค์" คันใหญ่

ความเร็วที่เขาขับขี่มานั้นก็ 280 กม./ชม.กับรถ "ซูซูกิ GSXR 1100 CC ซึ่งรถมอเตอร์ไซค์ยี่ห้อนี้มักจะทำรถที่เร็วที่สุดในโลกสำหรับรถที่ขับขี่บนถนนทั่วไป

ในทีมที่ไปด้วยกันก็ยังมีอีกดังเช่น พี่เสือ ,ระ,พิทักษ์,ชาติ,ธิ,กร,นพ,อนุชิต,พี่สมบูรณ์ และอีกหลาย ๆ ท่านที่ยังไม่ได้กล่าวถึง ซึ่งก็นั่งอยู่ในรถตู้ที่แสนสบายล่ะครับ

ขึ้นรถได้ก็หลับกันเลย เพราะว่าแอร์มันเย็น อากาศชวนนอนนะ ระยะทางก็พอเหมาะแก่การนอนอยู่แล้ว เมื่อไปถึงที่ฝึกจะได้ไม่เพลียว่างั้นเถอะ

ทำไมถึงได้ไป "ฝึกซ้อมดับเพลิง" ที่บริษัท ไทยออยล์ จำกัด (มหาชน)

เพราะที่นั่นมีเครื่องมือและอุปกรณ์พร้อมและมากมาย รวมทั้งสถานที่ฝึกซ้อมก็ใกล้เคียงกับสถานที่ทำงานจริง

ไทยออยล์นั้นเป็นบริษัทที่ผลิตเกี่ยวกับ "น้ำมัน" โดยก่อตั้งบริษัทมานานจนครบ 50 ปีแล้ว โดยเป็นบริษัทที่ผลิตเกี่ยวกับน้ำมันแห่งแรก ๆ ของประเทศไทย

และเหตุการณ์สำคัญก็ได้ "อุบัติ" ขึ้นเมื่อปี 1999 หรือปี 2542 เหตุเกิดจาก "น้ำมันล้นถัง" และมีประกายไฟจากรถยนต์

ผู้ที่ไปประสพเหตุบริเวณถังเก็บน้ำมัน ซึ่งเสียหายประมาณ 3 ถัง และบริเวณอื่นอีก โดยมีผลกระทบกับสภาวะแวดล้อม แต่การระเบิดไม่ส่งผลกระทบวงกว้าง

ต่างจากการระเบิดของ "คลังก๊าซ" ที่จะส่งผลกระทบในวงกว้างกว่า ด้วยเหตุการณ์ครั้งนั้นใช้เวลาถึง 3 วัน 3 คืน

กว่าจะดับได้เพราะว่า "เชื้อ" มีปริมาณมาก จึงทำให้เกิด "เพลิง" นาน

เหตุการณ์ "ลุกติดไฟ" ครั้งนั้นทำให้ "รถดับเพลิง" ที่จอดอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุ "กระเด็น" เสียหายและ "พลิกคว่ำ่" (ดังภาพด้านข้าง) โดยไม่ได้ทำหน้าที่ดับเพลิงดังชื่อเลย

การระเบิดนั้น "รุนแรง" , "ร้อน" และผู้คน "ตื่นตระหนก" เป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากเหตุการณ์รุนแรงแบบนี้ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นกับประเทศไทยบ่อยครั้งนัก

การดับไฟครั้งนั้งต้องใช้ทั้งน้ำจืด ,น้ำทะเล เพราะน้ำจืดหมด และโฟม ซึ่งสุดท้ายต้องสั่งโฟมมาจากประเทศสิงคโปร์จึงจะพอดับไฟได้

วันที่ไป "ซ้อมดับเพลิง" นั้นเราได้เรียนรู้อุปกรณ์ที่จะใช้ในการดับเพลิงมีอะไรบ้าง เช่น หัวฉีดน้ำดับเพลิง

ข้อต่อที่ใช้ต่อกับหัวฉีดดับเพลิงนั้นจะมี 2 แบบ คือ แบบสวมเร็ว และ แบบเกลียว แน่นอนว่าแบบสวมเร็วจะ "เร็ว" และ "สะดวก" กว่า

กรณีข้อต่อแบบเป็นเกลียวนั้นถ้า "ถูกกระแทก" แล้วทำให้เกลียวล้ม การขันต่อเกลียวจะลำบากมาก

ถึงขั้นว่าหัวฉีดนั้นใช้ฉีดน้ำไม่ได้เลย เพราะไม่สามารถต่อให้สนิทได้

จึงทำให้น้ำรั่วไหลออกมา และแรงดันของนั้นที่มากถึง 10 บาร์นั้นถือว่าอันตรายมากถ้าข้อต่อหลุด

ภาพด้านซ้ายมือ แสดงให้เห็นถึงข้อต่อแบบสวมเร็วและข้อต่อที่เป็นแบบเกลียว ทำทั้งสองแบบก็เพื่อ "เอาใจ" คนใช้ที่มีความต้องการที่ไม่เหมือนกันนั่นเอง

ส่วนภาพขวามือ แสดงถึงหัวฉีดดับเพลิงที่ข้อต่ออยู่กับหัวฉีดเองเป็นแบบเกลียว.....แต่...สามารถนำข้อต่อมาต่อเพื่อให้เป็นข้อต่อแบบสวมเร็วได้

หัวฉีดน้ำสามารถปรับอัตราการไหลของน้ำได้ที่หัวฉีด ช่วงความกว้างในการปรับก็จะแล้วแต่การออกแบบ เพราะมีหลายขนาดใด้เลือกใช้

ยังมี "ถังโฟม" อีก โดยจะต้องดูดโฟมไปผสมกับน้ำเพื่อดัลเพลิงชนิดที่เป็นทั้ง "น้ำมัน" และไม่ใช่น้ำมัน

การฉีดเพื่อ "คลุมพื้น" ป้องกันไม่ให้ไฟลามเข้ามาติดเชื้อเพลิงที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ การผสมนั้นก็มีตั้งแต่ 3 ถึง 6%

ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับว่าเป็นน้ำมันหรือไม่ใช่น้ำมัน สัดส่วนในการผสมจะไม่เท่ากัน ถ้าเป็นน้ำมันจะใช้สัดส่วนที่มากกว่า

ภาพด้านขวามือ คืออุปกรณ์โดยรวมที่ใช้เป็นประจำ นั่นคือ สายน้ำดับเพลิง ,ถัีงดับเพลิง,หัวฉีดน้ำ,กล่องโฟม,ถุงมือ,หมวก,หน้ากากกันความร้อน , แนวกันเขตกันคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป

และนี่คือ "รองเท้า" ซึ่งเป็นรองเท้าที่กันความร้อนหรืออุณหภูมิได้สูงมาก พื้นรองด้วยเหล็กแผ่นกันสิ่งของมีคมแทงทะลุขึ้นมา

และหัวเหล็ก หมายถึงจะมีโครงเหล็กโค้งกันนิ้วเท้าถ้ามีสิ่งของที่หนักทับเท้า พื้นรองเท้าที่เหนียวนุ่มยึดเกาะพื้นได้ดีทั้งที่เป็นน้ำและน้ำมัน

ชุดกันร้อน ซึ่งต้องใส่กันทุก ๆ คนที่เข้า "ผจญเพลิง" เพราะกันความร้อนหรืออุณหภูมิที่สูงได้มากเช่นกัน

ซึ่งจะต้องใส่ให้ครบชุด (ดังภาพด้านขวา) มีทั้งแบบสองท่อนและแบบท่อนเดียว

จากนั้นเราไปชมภาพที่ "ฝึกซ้อม" กับ "เพลิงจริง" กัน......ซึ่งบอกได้เลยว่า "สนุก" และ "ประทับใจ" มาก โอกาสดี ๆ อย่างนี้หาได้ไม่ง่าย

เพราะเมื่อเราได้ "เรียนรู้" และได้ "ทดลอง" แล้ว "ความตื่นตระหนก" ก็จะ "ลดน้อย" ลงไป มี "สติ" ในการที่จะ "วางแผน" และ "เข้าดับเพลิง" ทุกรูปแบบได้อย่างมั่นใจ

ข้อคิด....ถังดับเพลิงควรมีไว้ "ติดบ้าน" และ "ติดรถ" ของท่านด้วยนะครับ ปัจจุบันนี้ราคาเครื่องดับเพลิงไม่แพงและยังมีขนาดเล็กสะดวกพกพาด้วย

ซึ่งมีวางจำหน่ายตามห้างสรรพสินค้าทั่วๆ ไป หรือมีมากจน "ร้านขายยา" ก็มีขายน่ะ ....แต่....ว่าง ๆ ก็นำมา "เขย่า" และ "ซ้อมฉีด" เล่นบ้าง

กระดิ่งทอง .....รายงาน.....

จากนั้นมาฟังเขาคุย...อาราย...กันบ้าง

2011-08-13T23:14:00.027+08:00

คนในรูปนี้คือ “น้องนิ้ง” หรือ ดญ. พนิตสุภา อยู่เย็น ขณะนี้เรียนอยู่ที่โรงเรียน มัธยมตากสินระยอง ชั้นปีที่ 1/16

น้องนิ้งนั้นชอบ "ฟ้อนรำ" ด้วย และก่อนหน้านั้นก็เคยเป็นนางรำให้กับ โรงเรียนวัดมาบข่า จนได้ไปคว้าแชมป์ระดับภาคมาครองแล้วกับเพื่อน ๆ ที่น่ารักของเค้าเอง

นับวันเวลาก็เติบโตมาเรื่อย ๆ น้องนิ้งเองไม่ได้เป็นคนที่ "เก่ง" อะไรมากมาย

เพียงแต่เป็นคนที่ "ขยัน" จึงทำให้ความเก่งนั้นปรากฎภายหลังจากที่ขยันมาก ๆ นั่นเอง

ด้วยความ "น่ารัก" และเข้ากับเพื่อนได้ง่าย จึงทำให้เป็นที่รักของคนที่อยู่ใกล้ ๆ เสมอ

และมีสิ่งหนึ่งที่น้องนิ้ง "ชอบ" และ "ถนัด" ก็คือ การทำ "คลิ๊ปวีดีโอ" ซึ่งภาพที่จะเห็นด้านล่างนั้นก็เป็น "ฝีมือ" ของน้องนิ้งเองค่ะ

นอกจากนี้ น้องนิ้งก็ยังมีเพื่อน ๆ ที่ “น่ารัก ๆ” กันอีกหลายคนแน่ะ เอาเป็นว่า ขอแนะนำเป็นรายบุคคลเลยละกัน ก็มีดังนี้ค่ะ

สำหรับคนแรกที่อยากแนะนำนั้น เขาคนนั้นคือ “น้อง.ไอติม” แน่นอนค่ะว่าเขาเป็นเพื่อนของหนูนิ้งเองแหละ

โดยได้รับแสดงบทเป็น “นางยักษ์”

ในพงศาวดารของไทยเองซึ่งเป็นเรื่องราวในวรรณคดีไทยชื่อว่า “สุดสาคร“ นางยักษ์นั้นเป็นตัวละครหนึ่งในเรื่องราวทั้งหมด

ทำไมถึงต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยก็ เนื่องว่าเป็นวัน “สุนทรภู่” นั่นเองค่ะ

ซึ่งโรงเรียนมัธยมตากสินระยองของเราได้รับเกียรติให้ไปร่วมขบวนแห่กับทางจังหวัดด้วย ค๊า....

สำหรับคนต่อไปนั้นคือ ...."น้องกัน" ฮะ จ๊าก....ก เป็นไปได้

จริง ๆ คนนี้ "เริด" มากเลยค่ะ ขอ..บอก และอยากรู้ความลับอะไรก็ไปถามไถ่กันเองน่ะค่ะ

สำหรับคนต่อไปคือ.....ใครเอ่ย

ชมกันได้เลยค่ะ

ต่อไปเป็นงานการทำวีดีโอเกษตรพอเพียงเกี่ยวกับอาชีพผู้ปกครอง

Awayday Trip of "B" Shift Team 2011

2011-07-04T17:32:00.053+08:00

ช่วงวันที่ 23 – 24 พฤษภาคม 2554 นาย “กระดิ่งทอง” มีโอกาสไปพักผ่อนกับกลุ่มพนักงานด้วยกัน

การจัดกิจกรรมครั้งนี้ก็เพื่อเป็นการ “เชื่อมความสามัคคี” ของพนักงานกะที่ทำงานด้วยกัน

ซึ่งขณะที่ทำงานก็อาจจะ “เคร่งเครียด” กับการทำงาน ก็ให้ไปพักผ่อนด้วยกันซะที

บางครั้งอะไรที่เข้าใจยาก ๆ ก็อาจจะเข้าใจได้ง่ายขึ้น (ในวงเหล้า)

แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงเอง การเจรจาตกลงการค้าอะไรในห้องประชุมก็ไม่อาจจะตกลงกันได้ แต่ถ้าได้ไป “ตีกอล์ฟ” สักครั้ง ธุรกิจนั้นก็ราบรื่นได้ โลกของปัจจุบันมันเป็นอย่างนี้ไปแล้ว (ต้องเข้าใจ)

ด้านซ้ายคือ แผนที่จังหวัดตราด

การส่งเสริมกิจกรรมนี้ก็ได้รับแรง “ผลักดัน” จากท่านผู้บริหารระดับสูงของบริษัท ก็ให้ไปจัดสรรกันเอาเองว่าจะทำอย่างไร งบประมาณที่ให้มานั้นก็ประมาณคนละ 3000 บาท

การท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อนครั้งนี้ก็หาสถานที่มาหลายแห่ง ..แต่.. สุดท้ายตกลงกันได้ที่ “เกาะช้าง” จังหวัดตราดครับ

เกาะช้าง และหมู่เกาะช้าง เป็นอุทยานแห่งชาติมีเนื้อที่มากถึง 650 ตารางกิโลเมตร

ประกอบด้วยเกาะมากถึง 52 เกาะ เรียงรายตั้งแต่เขตอำเภอแหลมงอบ อำเภอเมือง และอำเภอคลองใหญ่ เกาะที่สำคัญที่สุด คือ “เกาะช้าง”

เกาะช้างนี้มีประวัติที่น่าสนใจ รวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ มากมายทั้งน้ำตก อ่าวต่างๆ และชายหาดที่สวยงาม

นอกจากนี้ยังมีเกาะอื่นๆ ใกล้เคียงกันที่ยังคงสภาพความสวยงามตามธรรมชาติได้แก่ เกาะคลุ้ม ที่มีปลาอาศัยอยู่อย่างชุกชุม เกาะเหลายาใน เกาะง่าม เกาะไม้ซี้ใหญ่ เกาะหวาย เกาะรัง ฯลฯ

ถ้าจะเล่าไป “เกาะช้าง” แต่เดิมเป็นเกาะที่ไม่มีชุมชนหรือหมู่บ้านตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัย

หากมีความสำคัญในฐานะที่เป็นท่าจอดเรือเพื่อหลบลมมรสุม และเป็นแหล่งเสบียงอาหาร และน้ำจืด

โดยเฉพาะบริเวณอ่าวสลักเพชร หรืออ่าวสลัด เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่โจรสลัด ชาวจีนไหหลำ และญวน

ปัจจุบันบนเกาะช้างมีประชาชนอาศัยอยู่ 8 หมู่บ้าน

เกาะช้าง เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ของประเทศรองจากเกาะภูเก็ต ตัวเกาะช้างเอง มีเนื้อที่ประมาณ 429 ตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเขาสูงมีผาหินสลับซับซ้อน ยอดเขาที่สูงที่สุด ได้แก่ เขาสลักเพชร มีความสูง 744 เมตร สภาพป่าโดยทั่วไปอุดมสมบูรณ์

ส่วนใหญ่เป็นป่าดิบเขา อันเป็นบ่อเกิดของต้นน้ำลำธาร ทำให้มีน้ำตกหลายแห่งบนเกาะ ชายหาด และปะการังที่สวยงามอยู่ทางด้านตะวันตกของตัวเกาะ

ภูมิอากาศเกาะช้าง
- ฤดูฝน จะเริ่มตั้งแต่ เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมของทุกปี เป็นช่วงเวลาที่ได้รับอิทธิพลจาก มรสุมตะวันตกเฉียงใต้

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีประมาณ 4,700 มิลลิเมตร ถ้าเป็นฤดูฝนการเดินทางไปเที่ยวเกาะก็อาจจะไม่สะดวกเพราะคลื่นและลมแรง

เพราะว่าเรือที่ใช้เดินทางนั้นเป็นเรือที่ไม่ใหญ่ เพราะอดีตนั้นเป็นเรือประมงแล้วนำมาดัดแปลงเพื่อประกอบอาชีพใหม่

- ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่ เดือนพฤศจิกายน ถึง กุมภาพันธ์ ในระยะนี้มีมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดปกคลุมพื้นที่ ทำให้อุณหภูมิลดลงอากาศหนาวเย็น

- ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือน มีนาคมถึงเดือนเมษายน ในระยะนี้ ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนผ่านเส้นศูนย์สูตรไปทางซีกโลกเหนือ

ลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือมีกำลังอ่อนค่อนข้างจะแปรปรวน มีฝนตกน้อยทำให้อากาศร้อนอบอ้าว

โดยเฉพาะในเดือนเมษายน เกาะช้าง มีอุณหภูมิตลอดปีประมาณ 27-30 องศาเซลเซียส

ช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับการท่องเที่ยวของ เกาะช้าง จะเริ่มตั้งแต่ ตุลาคม ไปจนถึง พฤษภาคม ที่เรียกว่า High Season จะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาท่องเที่ยวกันมาก

เนื่องจากประเทศทางแถบยุโรปจะเป็นฤดูหนาว ส่วนช่วง มิถุนายน - กันยายน จะเป็นช่วง Low Season ซึ่ง โรงแรม รีสอร์ท ที่พัก จะมีการลดราคา ค่าห้องพักถูกมาก เนื่องจากมีจำนวนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาท่องเที่ยวกันน้อย

การเดินทางครั้งนี้เราได้ “เหมา” รถมินิบัสประมาณ 18 ที่นั่ง ก็มี “คาราโอเกะ” ให้เราได้ขับร้องระหว่างทางกันด้วย และที่สำคัญคือ ไม่ต้องขับรถเอง

เพราะว่าขณะที่เราเดินทางนั้นก็จะดื่มกันระหว่างทางแบบเต็มที่

แล้วแต่ว่าใครจะชอบดื่มปริมาณเท่าไร นั่นหมายถึงเป็นความปลอดภัย

รถที่เช่ามานี้ก็คิดกันที่วันละ 3,000 บาท (ไม่รวมน้ำมัน) รวมคนขับให้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็เป็นการสะดวกดี

ผู้ที่นำทางก็คือ “คุณอนุชิต” ครับ ซึ่งก็เป็นคนในพื้นที่เอง บ้านเกิดอยู่ที่เกาะช้าง และมาทำงานที่ระยอง

ดังนั้น เขาก็เลยรู้เส้นทางแทบจะทั้งหมดบนเกาะช้าง และยังทราบด้วยว่า ที่พักนั้นแต่ละที่อยู่ที่ใด ราคาและสถานที่นั้นเป็นอย่างไร เรียกได้ว่า รู้จักแต่ไม่กว้างขวางเพราะไม่ค่อยได้อยู่ในพี้นที่นั่นเอง

การเดินทางนั้นก็ออกจากจังหวัดระยองเวลาประมาณ 04:00 น. แล้วให้เดินทางไปถึงท่าเรือก่อนเวลา 08:00 น.

โดยมีระยะทางจากระยองไปถึงท่าเรือนั้นประมาณ 210 กม. ต้องใช้เวลาประมาณ 3 ชม.กับอีก 28 นาที ก่อนจะถึงท่าเรือข้ามฝาก

จากนั้นต้องข้ามฟากไปอีก โดยใช้เวลาข้ามประมาณ 20 นาที การข้ามฝากนั้นเราก็มาข้ามฟากที่ “ท่าเรือเฟอรี่” เพราะรถจะขึ้นและลงได้สะดวก บางท่าเรือนั้นรถจะลงแบบลำบากมาก

ต่อจากนี้ก็ต้องเดินทางไปยังที่พักอีกประมาณ 26 นาที จึงไปถึงที่พัก ที่พักที่เราเลือกนั้นก็คือ “พร-พล รีสอร์ท” สถานที่นี้ก็อยู่ไม่ห่างจากบ้านคุณอนุชิตเองเท่าไร (ไม่เกิน 5 กิโลเมตร)

ค่าใช้จ่ายต่อคนก็ประมาณ 1200 บาท/คน (2 วัน 1 คืน) ราคานี้รวมค่าที่พัก ,ค่าอาหาร และ ค่าเรือท่องเที่ยวแล้ว

สถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ในบริการก็คือ การดำน้ำดูปะการัง การดูปะการังนี้เราจะเดินทางโดยเรือไปที่ “เกาะรัง” ซึ่งต้องใช้เวลาเดินเรือแบบเรือประมงประมาณ 1.5 ชม.

ดังนั้น การเดินทางไปกลับต้องใช้เวลาถึง 3 ชม. การต้อนรับนั้นก็จะมีครอบครัวนี้ทำงานกันทุก ๆ คน

แต่เมื่อเป็นบริการโดยเรือที่จะเดินทางไปดำน้ำ(ผิวน้ำ)ดูปะการังนั้นจะมีพี่น้อง 3 คนคอยให้บริการ

และการบริการก็เป็นกันเองมาก มีอาหารการกินตลอดทาง และยังรวมทั้งอาหารเที่ยงด้วย ซึ่งเป็นความ “ประทับใจ” เป็นอย่างยิ่ง

สถานที่ดำน้ำดูปะการังนั้นก็ “สวยงาม” มาก เพราะว่า มีทั้งปะการังและ “ปลา” ซึ่งปลานั้นเยอะมากครับ

ยิ่งมีขนมปังนั้นปลาแทบจะกินเราไปด้วยเลย ซึ่งบางครั้งผมเองก็โดนปลา “ตอด” คือปลา “กัด” คนลอยน้ำครับ มันคงนึกว่านี่คืออาหารของมันละมั้ง

จากทั้งหมด 3 พี่น้องนั้นจะพาเราไปท่องเที่ยวถึง 5 เกาะ แต่เราบอกว่า เอาที่สวย ๆ ซัก 3 เกาะก็พอ

....แต่...ให้สวยละกันและดำน้ำดูปะการังนาน ๆ แค่นี้เราก็ประทับใจแล้ว และน้อง ๆ เองก็ไม่เปลืองน้ำมันด้วย ก็เป็นการตกลงกันที่รู้เรื่องและเข้าใจดี

และหนึ่งในนั้นก็จะมีสถานที่ซึ่ง “เรือหลวง” เราถูกฝรั่งเศษยิงจมด้วยเนื่องจากฝรั่งเศษกำลังหาประเทศเมืองขึ้นและจะเอาสมบัติภายในประเทศ

บัดนี้น้อง ๆ ก็บอกว่า เรือที่จมนั้นก็เหลือเพียงเล็กน้อยเพราะว่า “ ทราย” ได้ถมเกือบหมดแล้วเนื่องจากเวลามันผ่านไปนาน

เราก็จะออกจากที่พักประมาณ 10:00 น. ขณะที่ออกเดินทางนั้น ปวงชนก็ “ดื่ม” และ “กิน” กันตลอดเส้นทางโดยไม่มีอาการ “เมา” ให้เห็นเลย

ระหว่างทางก็แวะชมเกาะต่าง ๆ มาเรื่อย ๆ เราก็นั่งกินลมทะเลมาเรื่อยๆ ซึ่งได้บรรยากาศยิ่งนัก ประจวบกับวันนั้นคลื่นลมไม่แรง จึงทำให้เรานั่งได้แบบสบายๆ

และประมาณเวลาซัก 15:00 น.เราก็เดินทางกลับเพื่อที่จะให้ถึงฝั่งก่อนเวลา 17:00 น. ครั้นมาถึงฝั่งแล้วก็เป็นการเสร็จสิ้นภารกิจของรีสอร์ทภาคกลางวัน 1 วันแล้ว

ตกยามค่ำคืนนั้นเราก็ “สนุกสนาน” กับการดื่มด่ำและร้องเพลง (มีคาราโอเกะให้ฟรี บริการไม่เกินเที่ยงคืน)

ดังนั้น จากบริการทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้คณะเรา "ประทับใจ" เป็นอย่างยิ่งครับ

และถ้าท่านต้องการท่องเที่ยวยามค่ำคืน 3 พี่น้องก็สามารถพาท่านไปท่องเที่ยวยังแหล่งดัง ๆ ยามค่ำคืนได้

โดยไม่คิดค่าบริการเพิ่มใด ๆ อีก เพียงแต่เราพาเขาเที่ยวเท่านั้น นี่ก็เป็นบริการที่ถือได้ว่า “ประทับใจ” อีกระดับขั้นหนึ่งด้วย

รุ่งเช้าอีกวันก็แล้วแต่ว่าใครอยากจะตื่นเมื่อไร แต่ก่อน 09:00 น. ก็ควรจะตื่นเพราะต้องมาทานอาหารเช้า และเก็บข้าวเก็บของ

บางรายก็เล่นซะสายโด่งเลยแหละครับ เพราะนอนดึกมาก

จากนั้นเราต้องออกจากที่พักประมาณเพื่อมาขึ้นเรือก่อนเที่ยง โดยหวังว่าเย็น ๆ เราจะได้กลับถึงบ้านกัน

ต่อไปเชิญ "ชมภาพ" สวย ๆ กัน ฮ่ะ

ต่อไปเชิญชม "ภาพเคลื่อนไหว" ขอรับ

ต้อนรับนักศึกษาใหม่ R-5 มจพ.

2011-06-06T17:43:00.038+08:00

เมื่อวันที่ ๔ มิถุนายน ๒๕๕๔ เป็นวันแรกของการ “เปิดเทอมใหม่”

และเป็นโอกาสที่ดีของนักศึกษา มจพ. ปริญญาโท สาขา “การจัดการอุตสาหกรรม” ของศูนย์ระยอง รุ่นที่ ๔ ได้มีกิจกรรมรับ “รุ่นน้อง R-5” ในบริเวณรั้วมหาวิทยาลัย (โรงเรียนมาบตาพุดพันพิทยาคาร) ของจังหวัดระยองเอง

ปี2554นี้ “นาย-กระดิ่งทอง” ก็เป็นรุ่นพี่เขาไปซะแล้ว เพราะต้องเปลี่ยนไปตามวาระตามปี การเรียนที่ใช้เวลา 2 ปีนั้น ช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน นี่ก็ผ่านไป “ครึ่งทาง” แล้วครับสำหรับการศึกษาที่นี่

อีก 1 ปีต่อไป “ความยาก” ก็ยังคงเช่นเดิม ที่จะต้องนอนดึก ทำหน้าที่หลายอย่าง ทบทวนความรู้เก่า ๆ ที่เรียนมาเพื่อที่จะทำ “สาระนิพนธ์” ที่จะต้องนำเสนอก่อนจบ

การรับน้องในปีนี้ก็เป็นการรับน้องแบบ “เรียบง่าย ... ไม่หวือหวา... ไม่รุนแรง”

ส่วนใหญ่เป็นการ “แนะนำตัว" ให้รุ่นพี่ได้ทราบ ดังเช่น ชื่อและนามสกุลอะไร ทำงานที่ไหน ท่าที่ชอบล่ะ จากนั้น “รุ่นพี่” เองก็แนะนำตัวให้รุ่นน้องได้รู้บ้างเช่นกัน

การต้อนรับน้องรุ่น R-5 คนที่จะเป็น “โฆษก” นั้นก็มี “พี่เล็ก” ที่ถนัดในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

พี่ท่าน..ได้นำเรื่องเล่าให้รุ่นน้องฟังอยู่ตลอดเวลาครับ ถ้าเป็นเรื่องประเภทนี้พี่เล็กของผมถนัดมากครับ และก็คล่องแคล่วว่องไวด้วย

จากนั้นก็มีพี่ “เมศ” ที่เข้ามาช่วยอีกแรงหนึ่งเพื่อไม่ให้พี่เล็กของเราเองต้องเหนื่อยมากก็การทำหน้าที่นี้

อย่างไรทางรุ่น R-4 ก็ต้องขอขอบคุณในการทำหน้าที่นี้

พี่ใหญ่ทั้งสองท่านก็กำลังปรึกษาหารือถืงวิธีและขั้นตอนในการต้อนรับรุ่นน้องแบบ “กระชั้นชิด” และ “กระชับฉับไว”

เพราะขณะนั้น “ฝนก็จะตก” ดังนั้นขั้นตอนที่เป็นกลางแจ้งถึงแม้จะน้อยนิดก็ต้องถูกตัดทิ้งออกไปจากรายการเดิม

ครั้งนี้ก็มี “สาว ๆ “ ของรุ่นพี่ R-4 ทั้งสองท่านที่คอยให้การต้อนรับแบบเรียบง่ายด้วยโดยให้น้อง ๆ รุ่นที่ 5 การลงทะเบียนที่โต๊ะด้านหน้าตึก

รวมทั้งมีการจับฉลากให้รุ่นพี่ประกบเมื่อมีปัญหาใด ๆ จะได้ปรึกษาได้เมื่อพบปะกัน

ซึ่งสาวสวยรุ่นพี่ทั้งสองนั้นก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้แบบไม่ย่อท้อใด ๆ

เวลาที่มีอยู่แบบจำกัด เพราะว่าการรับน้อง “เยี่ยงนี้” เป็นการรับน้องแบบธรรมดา

ซึ่งการรับแบบที่เป็น “ธรรมเนียม” ของมหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าพระนครเหนือ....โดยเฉพาะสาขาการจัดการอุตสาหกรรม การต้อนรับรุ่นน้องที่เป็นทางการนั้นจะเรียกว่า “การปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่”

ซึ่งจะจัดอีกครั้งหนึ่งโดยจะเป็นการรวมกันของนักศึกษาใหม่ของปี 2554 ทั้งหมด 3 แหล่งคือจาก กรุงเทพมหานคร , อมตะ,และระยอง

โดยปีนี้จะจัดงานขึ้นที่จังหวัด “นครนายก” ในวันที่ 9-10 กรกฏาคม 2554 ณ. โรงแรมภูผางามรีสอร์ท

การจัดพิธีรับน้องขึ้นที่จังหวัดนครนายกแห่งนี้จะถือว่า “เป็นทางการ” ซึ่งจะเรียกพิธีนี้ว่า “พิธีการสวมสูท”

แน่นอนว่า ถ้าไม่ได้รับการสวมสูทจากท่านอาจารย์ในพิธีนี้ ก็ไม่ถือว่าได้เป็นนักศึกษาที่สมบูรณ์ของมหาวิทยาลัยพระเจ้าเกล้าพระนครเหนือ สาขาการจัดการอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์แบบ

สำหรับช่างภาพของระยองรุ่น R-4 นั้นต้องยกให้กับ “น้องธี” ครับ (ท่านอื่นก็ยังมี แต่ไม่ค่อยมีเวลาว่างที่จะถ่ายภาพเท่านั้น อย่า.....น้อยใจนะครับ)

น้องของเรานั้นทั้ง “เก่ง” ทั้ง “หล่อ” อะไรจะครบครันขนาดนั้น (น่า...อิจฉา ว่างั้นเถอะ)

สำหรับภาพกิจกรรมพอคร่าว ๆ ในวันนั้นก็มีการ “ลงทะเบียนขานชื่อ” และ “กราบไหว้สักการะสิ่งศักดิ์ศิษย์” ภายในบริเวณพื้นที่ของมหาวิทยาก็เพื่อ “ขอขมาลาโทษ" ถ้าจะทำอะไรที่ล่วงเกินท่านในอนาคต

สถานที่ไหว้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนไทยทั่ว ๆ ไปครับ ก็มีที่สถานที่ตั้งของ “พระพุทธรูป” ที่อยู่ด้านหลังอาคารเรียนและการไหว้ “เจ้าที่เจ้าทาง” ด้วยครับ

และมีการมอบดอกไม้ให้กับรุ่นน้องเพื่อเป็นการต้อนรับที่ถือได้ว่า “อบอุ่น” ดอกไม้ที่ให้นั้นก็เป็น “ดอกกุหลาบ”

แสดงถึงว่า รุ่นพี่นั้นยินดีต้อนรับรุ่นน้องด้วยความรักและพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือสำหรับการเรียนที่นี่

รวมทั้งสิ่งอื่น ๆ ที่จำเป็น จะไม่ทอดทิ้งกัน เพราะเราได้เดินเข้ามาศึกษาในพื้นที่เดียวกันภายใต้ชื่อเดียวกันแล้ว

รวมทั้งสมาชิกรุ่นพี่ R-3 ท่านอื่น ๆ ด้วยก็มา “ยินดี” กับน้องใหม่อีกด้วย

เช่นกันครับ (รุ่นพี่ R-3 ใส่เสื้อรุ่นสีขาวคอปกสีส้ม...นั่งอยู่ด้านซ้ายมือทั้งสองท่าน , เสื้อสีชมพูด้านซ้ายมือทั้งสองท่านคือรุ่น R-4)

ภาพนี้ก็เป็นรุ่นพี่ R-3 ครับ ที่เพิ่งจบไปหมาด ๆ เลย ซึ่งก็เป็น “พี่ใหญ่อีกท่านหนึ่ง” ที่ทำงานอยู่ที่ “ไทยน๊อคสตีล” ก็มาให้กำลังใจแก่รุ่นน้องด้วย

ส่วนรุ่นพี่ R-2 คุณไพศาล พร้อมกับ "พี่อ่ำ" ก็เข้ามาร่วม “ยินดี” รับน้องรุ่น R-5 ด้วยครับ

และก็ยังให้คำแนะนำที่ดี ๆ รวมทั้งให้กำลังใจแก่รุ่นน้อง R-5 ที่เข้ามาเล่าเรียนที่รั้วของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วย

เนื่องจากว่า ทางมหาวิทยาลัยนั้นได้เข้มงวดเกี่ยวกับการเรียนเป็นอย่างมาก ถือได้ว่าหลักสูตรการเรียนนั้น “ยากมาก ๆ"

ซึ่งมีทั้ง “การคำนวณ” เพราะเป็นวิศวะ และทั้งทางด้าน “ทฤษฏี” ก็ต้องเรียนรู้ไปด้วยกัน

คำว่า “ยาก” นั้นอาจจะมาจากการ “ร้างเวที” ไปนาน รวมทั้งอายุที่ก็มากกันหลายท่าน แต่ความยากนั้นก็ไม่ยากมากถ้าตั้งใจศึกษาเล่าเรียน

เพราะการเรียนระดับปริญญาโทนั้นจะไม่แข่งกันเรียนครับ จะเป็นการที่ “ต้อง” ช่วยเหลือกันมากกว่า

ดังเช่น ช่วยกันเรียน, ช่วยกันติว ใครที่ไม่เข้าใจก็ต้องช่วยกันสอน เราต้องไปกันเป็น “ทีม” หรือเป็น “กลุ่ม” ครับ จึงจะจบกันได้ทุก ๆ คน

แน่นอนว่า ประเทศที่พัฒนาแล้วไม่มีหรอกที่ผู้นำเก่งคนเดียว และจะพัฒนาประเทศได้ดีและเร็ว ต้องร่วมมือร่วมใจกันทั้งประเทศ

คือต้องรวมกันเป็น “หนึ่งเดียว” และ “มุ่งไปทางเดียว” จึงจะสำเร็จ ถ้ามัวแต่ “แตกแยก” มันก็จะเป็น “ภาระ” ที่คอยหน่วง “แรงม้า” ที่ขับเคลื่อนให้มีเรี่ยวแรงใช้งานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ

จากนั้นรุ่นพี่ก็ซึ่งก็นำด้วย “พี่ใหญ่ พลศักดิ์” ก็ได้แนะนำสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำขณะที่เริ่มเรียนหรือนับตั้งแต่เข้ามาเรียนที่สถาบันแห่งนี้ เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยและเป็นหนึ่งเดียวกัน

จากนั้นเรามา "ชมภาพ" กันครับ

เรามา "ฟัง" พี่วิชาญให้คำแนะนำกับรุ่นน้อง R-5 กัน

ฝึกขับรถยนต์ของ "น้องนิ้งและน้องนนท์"

2011-05-05T12:17:00.030+08:00

น้องนิ้งและน้องนนท์ ไปขับรถยนต์เพื่อฝึกทักษะอีกครั้ง ณ.ลานว่างที่หาด PMY ระยองหรืออีกชื่อหนึ่งก็คือ “หาดแสงจันทร์” หาด PMYแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ ต.เนินพระ อ.เมือง จ.ระยอง

ปัจจุบันทางราชการได้ปรับปรุงสถานด้านหน้าของโรงแรมที่นี้ให้สวยงามและน่าชมมากยิ่งขึ้น โดยได้ทำถนนหนทางและสถานที่ออกกำลังกายให้กับชาวระยองได้พักผ่อนหย่อนใจทั้งกลางวันและกลางคืน

สถานที่แห่งนี้ได้รับความสนใจจากประชนชนโดยทั่วไปเป็นอย่างมากเพราะมีทั้ง โรงแรม บ้านพักแบบเป็นหลัง และร้านอาหารทั้งแบบ ”หรูหรา” และ “แบ-กับดิน” ให้ได้เลือกใช้บริการกัน

บริเวณริมหาดแห่งนี้ได้นำหินมาถมเป็นแนวเขื่อนกันน้ำทะเลเซาะ โดยกั้นเป็นช่วง ๆ ขนานไปกับชายหาดยาวไปตลอดแนว ครั้งแรก ๆ นั้นก็ยังไม่สวยงามจนเมื่อเวลาผ่านไปน้ำทะเลได้ “ตกแต่ง” ชายหาดแห่งนี้ให้สวยงามอย่างที่ผู้ทำก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าธรรมชาติจะทำได้สวยงามแบบนี้เมื่อมองจากที่สูง

ภาพความสวยแบบนี้จะมองจากด้านบนของโรงแรมที่เป็นชื่อเดียวกับหาดนั่นคือ “โรงแรม PMY “ นั่นเอง โดยด้านบนของโรงแรมชั้นที่ 19 ได้เปิดเป็นร้านอาหารแบบบุ๊ปเฟ่

เมื่อไปใช้บริการช่วงกลางวันและกลางคืนแล้วมองลงมายังด้านล่างจะทำให้เห็นทัศนียภาพที่สวยเป็นยิ่งนัก ความสวยงามแบบนี้จะประัทัีบตราตรึงใจท่านไปอีกนานแสนนาน มุมมองหลากหลายที่หาได้ชมแบบนี้มีมากมายครับ ซึ่งทำให้ท่านได้สัมผัสถึงบรรยากาศที่แตกต่างกันไป

บรรยากาศยามเย็นที่หาด pmy หรือหาดแสงจันทร์นี้ จะเป็นอีกแหล่งหนึ่งที่เหมาะสำหรับที่จะพบปะสังสรรค์สำหรับบุคคลธรรมดาที่ไม่ต้องการพิีธีรีตรองใด ๆ

ปัจจุบันเมื่อ “พลบค่ำ” ประชาชนทั้งวัยรุ่นและคนที่ชอบธรรมชาติจะมาพบปะสังสรรค์กิจกรรมก็มีมากมายแล้วแต่กลุ่ม ก็มีทั้ง “ทานข้าวเย็น”

การ “รวมพลของคนรักเครื่องเสียง“
หรือแม้กระทั่ง “กลุ่มคนรักรถ” ก็มาใช้บริการ ณ. ที่แห่งนี้

ด้านข้างโรงแรมที่ยังไม่ได้ถูกใช้งานนี่แหละก็จะเป็นลานดินที่ว่างเปล่าขนาดซัก 15 ไร่ ทำให้ประชาชนมาใช้ประโยชน์จากที่แห่งนี้ด้วยการ “ฝึกขับรถ” ทั้ง “เริ่มหัดขับรถ” และ “ขับรถเป็นแล้ว” แต่ “ยังไม่คล่อง” แม้กระทั่งขับรถยนต์ “เก่งแล้ว” แต่ต้องการฝึกฝนให้เก่งไปอีกก็จะมาฝึกที่นี่เช่นกัน

แต่ระวังเมื่อถึงฤดูแล้งหรือพื้นดินแห้งจะทำให้เกิด “ฝุ่น” ซึ่งฝุ่นนั้นเมื่อปลิวไปทางร้านอาหาร ซึ่งจะเป็นการรบกวนจึงต้องระมัดระวัง

ดังนั้นสถานที่แห่งนี้ก็เป็นที่รองรับกับคนหลาย ๆ คนที่ต้องการแตกต่างกันไป

น้องนิ้งและน้องนนท์ฝึกหัดขับรถยนต์นานหลายปีแล้ว โดยเริ่มตั้งแต่ตัวยังเล็ก ๆ โดยนั่งตักของ “คุณพ่อ” แล้วฝึกบังคับรถทั้งสองคนเลย ผลัดกันขับบ่อย ๆ

เมื่อทั้งสองคนชำนาญแล้วคุณพ่อก็จะย้ายมาด้านข้างโดยให้น้องนิ้งและน้องนนท์บังคับรถเอง เพียงแค่คุณพ่อเพิ่มเติมว่าให้ไปเลี้ยวจุดใด เลี้ยวแบบใด ขับเร็วอีก หรือทั้งสองคนทำไม่ถูกวิธีคุณพ่อก็จะแนะนำให้ทำใหม่ให้ถูกต้องตามหลักสากล

การฝึกขับนั้นจะเป็นการฝึกขับแบบ “ถูกวิธี” หรือเรียกกันว่า “การขับขี่แบบปลอดภัย” โดยจะเริ่มตั้งแต่ การปรับมุมกระจกมองทั้งด้านข้างซ้ายขวาและกระจกมองหลัง ,การจับพวงมาลัย , การวางเท้าที่แป้นเบรกและคันเร่ง, การเบรกและเร่ง, การจับพวงมาลัยเลี้ยว, การมองเมื่อเลี้ยวรถ ,การถอยหลังรถ,การเบรกรถ

เหล่านี้เป็นพื้นฐานการขับรถยนต์ที่ปลอดภัย จากที่กล่าวมาทั้งน้องนิ้งและน้องนนท์ทำได้หมดแล้ว ส่วนขั้นต่อไปเป็นการฝึกขับแบบเมื่อมีเหตุการณ์คับขันจะต้องทำอย่างไรจะได้ไม่ตกใจ

ซึ่งทั้งน้องนิ้งและน้องนนท์นั้นสามารถขับรถ “โกคาร์ท” แบบเร็ว ๆ ได้สบายตั้งแต่เด็ก การขับรถโกคาร์ทได้ตั้งแต่เด็กถ้าเปรียบเทียบในโลกแล้วไม่ใช่เรื่องแปลก

การขับรถยนต์ครั้งนี้....น้องนิ้งและน้องนนท์ไปขับรถคนเดียว...โดยบังคับรถเองปฏิบัติตามทักษะและฝึกให้รถเลื่อนไถลจนกว่าจะเหนื่อยแล้วจึงผลัดให้อีกคนออกไปฝึกขับอีก โดยเข้ามารับฟังข้อปฏิบัติเพิ่มเติม

ทั้งสองภาพซ้ายและขวาเป็นภาพประกอบทั้งเมื่อรถเลี้ยวแล้ว ท้ายปัด และ หน้าดื้อ

ทักษะในการฝึกครั้งนี้เป็นการขับแบบ “ท้ายปัด” หรือเป็นภาษาอังกฤษว่า “OVERSTEER” (ภาพขวามือ)

และแบบ “หน้าดื้อ” (ภาพด้านล่างซ้าย) ภาษาอังกฤษเรียกว่า “UNDERSTEER” หรือเรียกเป็นไทยให้เข้าใจอีกก็คือ “ไม่ยอมเลี้ยว” นั่นเอง

รถยนต์จะเจอเหตุการณ์ทั้งสองแบบนี้มากเมื่อเป็นถนนลื่น การลื่นก็เกิดได้ทั้ง “ดอกยาง” เหลือความสูงน้อย หรือ เลี้ยวมากบวกกับถนนลื่น ....... การฝึกนั้นเราต้องหาพื้นที่ลื่นมาก ๆ เพื่อจะให้รถลื่นเร็ว ๆ เพราะคนที่ฝึกจะได้ฝึกบ่อย ๆ

ทักษะการฝึกนั้นก็เพื่อให้ “น้องนิ้งและน้องนนท์” ไม่ต้องตกใจกลัวเมื่อรถเสียการทรงตัวและจะได้รู้ว่ารถยนต์เสียการทรงตัวแบบใด การแก้ได้จะต้องทำแบบใด

การฝึกอีกรูปแบบหนึ่งคือ วิ่งมาเร็ว ๆ แล้ว “เบรกกะทันหัน” เพื่อให้ล้อล๊อค การฝึกแบบนี้ก็เพื่อให้เรียนรู้ว่า เมื่อล้อหน้าล๊อคแล้ว จะทำให้เลี้ยวได้หรือไม่ แล้วรถยนต์จะไปตามที่เราต้องการไปหรือเปล่า

......ด้วยวิธีการทำให้ล้อหน้าล๊อก (ไม่เกิดการหมุน) เพราะเหตุใดจึงบังคับเลี้ยวไม่ได้ตามต้องการ แล้วจะต้องแก้ไขอย่างไร .........

อีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องเรียนรู้คือ ฝึกเบรกแบบล้อล๊อคกับไม่ล๊อคนั้น แบบใดให้ระยะเบรคที่สั้นกว่า

รวมทั้งมีการ “หัด” บังคับรถให้ "ลื่นไถล" ด้วย หรือปัจจุบันเรียกว่า “ดริฟท์” นั่นเอง ทำให้น้องนิ้งและน้องนนท์สนุกกับการขับรถยนต์มาก การขับรถยนต์แบบ "ดริ๊ฟ" นั้นเป็นเรื่องการ "สูญเสีย" การยึดเกาะถนน แต่เป็นเรื่อง "ความมันส์" ตามยุคตามสมัย ......ขอรับ.....

ต่อไปเชิญชม "ภาพประกอบ" ครับ

"ชมภาพเคลื่อนไหว"..ขณะหัดขับรถกันเลยคร้าบ....บ

Songkran Festival 2011

2011-04-12T17:26:00.058+08:00

แวะเวียนเข้ามาบรรจบครบรอบอีกแล้วครับสำหรับเทศกาล "สงกรานต์" ของไทยเรา ..ช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน

ซึ่งถ้าจะคิดเล่น ๆ นั้นคล้ายกับว่า ปีใหม่สากลนั้นเพิ่งจะผ่านไป "แหม่บ ๆ " ก็ถึงปีใหม่ไทยอีกหนซะแล้ว

สำหรับวันสงกรานต์ปี 2554 นี้ครอบครัว "กระดิ่งทอง" ก็ไม่ได้เดินทางไปไหนครับ อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือน

ทั้งนี้อาจจะไม่ค่อยมีเวลาและมีภาระกิจอื่นที่ต้องทำ จึงไม่ได้เดินทางไปที่ใดของประเทศไทย

และในยามว่างนี้ "น้องนิ้งและน้องนนท์ รวมทั้งน้องยา" ก็ขับขี่รถ atv เล่นไปพราง ๆ ในสวนเพื่อความสนุกสนานเพลิดเพลิน รวมทั้งได้สูดดมอากาศที่บริสุทธิ์ในยามเย็นด้วย

ความหมายของ "วันสงกรานต์" นั้นหมายถึง วันปีใหม่ของชาวไทย

ซึ่งแต่ก่อนเก่านั้นประเทศไทยเราไม่ได้นับปีใหม่เมื่อ

ตรงกับวันที่ 1 มกราคม ของทุก ๆ ปี แต่จะนับปีใหม่แบบไทย ๆ เรานั้นก็ต่อเมื่อตรงกับวันที่ 13 เมษายนของทุก ๆ ปี

สถานการณ์ที่คล้าย ๆ กันนี้ก็เช่น "วันตรุษจีน" นั่นเอง และนั่นก็เป็นวันปีใหม่ของชาวจีนเขา ส่วน 13 เมษายน ก็เป็นวันปีใหม่ของไทย ๆ เรานั่นเอง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปการติดต่อสื่อสารทำให้โลกนี้แคบลงทำให้ต้องกำหนดวันปีใหม่ให้เป็นสากลตามกันทั่วโลก

ในช่วง "วันสงกรานต์" นั้นก็จะนับตั้งแต่วันที่ 13-15 เมษายน ของทุก ๆ ปี ส่วนจะถึงวันที่ 16-17 เมษายนนั้นก็แล้วแต่ว่าสองวันนี้จะตรงกับวันเสาร์และอาทิตย์หรือไม่

กิจกรรมในวันสงกรานต์ก็จะเป็นการ "พบปะสังสรรค์" ของคนในครอบครัวซึ่งต้องแยกย้ายจากกันไปเพื่อทำมาหากินหรือดำรงชีพในช่วงวัยทำงาน

จึงทำให้คนในครอบครัวเดียวกันที่อยู่รวมกันเมื่อยังเล็ก ๆหรือเยาว์วัยห่างหายกันไปไม่ได้พบหน้าและพูดคุยกันตามประสาพี่น้อง

ดังนั้น..เมื่อถึงช่วงเทศกาลสงกรานต์จึงทำให้ "ต้อง" มาพบปะสังสรรค์ตามประสาญาติพี่น้องรวมถึง "การรดน้ำดำหัว" ให้กับผู้หลักผู้ใหญ่

เพื่อ "ขอพร" จากท่านและ "ขอขมาลาโทษ" กับบุคคลท่านอื่น ๆ ที่มิได้ตั้งใจด้วย

โดยส่วนใหญ่แล้วบุคคลเหล่านี้ต้องเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อออกไปทำมาหากินต่างถิ่นแดนไกลนั้นก็จะเป็นชาวต่างจังหวัด หรืออยู่ตามชนบทนั่นเอง

พอถึงเทศกาลสงกรานต์....จึงเป็นเวลาสำคัญที่ต้องกลับไป "โฮม" หรือ "รวม" ญาติกันที่บ้านใน "ภูธร" นั่นจึงเป็นที่มาของการเดินทางกลับบ้านในต่างจังหวัดกัน

แล้วเราก็จะเห็นการจราจรที่ติดขัดตลอดเส้นทางสู่ชนบททั้งกลางวันและกลางคืน ซึ่งในช่วงเวลาที่กำลังเดินทางนี้ก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร

หากเป็นการ "สนุกสนาน" ซะด้วยซ้ำไปเพราะจะได้พบหน้าผู้เป็น "พ่อและแม่" ที่รอคอยรับอยู่ที่บ้าน ซึ่งก็สร้างความสุขได้ทั้งสองฝ่ายที่จะได้เจอกัน

การเดินทางกลับไปยังบ้านนอกคอกนาเรานั้นส่วนใหญ่จะเป็นการเดินทางโดย "รถยนต์" ซะส่วนใหญ่ ซึ่งจะเป็นรถยนต์ส่วนตัวหรือรถยนต์โดยสารของ บขส. ก็แล้วแต่สะดวก

ถ้าเป็นรถยนต์ส่วนตัวก็มีทั้งรถกระบะและรถเก๋ง ถ้าเป็นรถกระบะนั้นก็จะขนสิ่งของใส่หลังกระบะรถกลับไปให้ญาติ ๆ ที่ต่างจังหวัดเพื่อเป็นของฝาก

หลังกระบะรถอาจเป็นญาติ ๆ หรือบุคคลที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันที่อาศัยเดินทางกลับบ้านด้วยในคราวเดียวกัน ทั้งจะได้เป็นเพื่อนในยามเดินทางไกลและถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน

บางส่วนอาจจะเดินทางโดย "รถไฟ" ของรัฐบาลซึ่งมีให้บริการมากกว่าปกติ ถึงแม้จะเพิ่มเท่าไรก็ไม่เคยพอซักปี เพราะใคร ๆ ก็อยากกลับก่อนและเร็วด้วยกันทั้งนั้น

อีกส่วนหนึ่งที่ต้องการความรวดเร็วก็จะเดินทางกับด้วย "เครื่องบิน" การเดินทางแบบนี้ก็จะต้องมีการจองบัตรจองตั๋วกันไว้ล่วงหน้าจึงจะสามารถใช้บริการได้

....เวลาที่ใช้ในการเดินทางก็ถือว่าไม่นาน อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับข้ามวัน คนที่เดินทางกลับก็ไปถึงบ้านเกิดเมืองนอนซะที

จากนี้ก็จะเป็นการต้อนรับจากคนที่รอคอยเพื่อรับคนที่เดินทางมาจากแดนไกล ทำให้บรรยากาศสงกรานต์ของปีเริ่มต้นแบบสวยงามอีกครั้ง....

เมื่อญาติพี่น้องได้พบปะกันพร้อมหน้าพร้อมตาทุก ๆ คนแล้วก็เป็นการยินดียิ่งนัก ต่างพูดคุยเล่าเรื่องราวต่าง ๆ สู่กันฟัง

พร้อมกันนั้นก็สังสรรค์กันไปด้วย เรียกได้ว่า “เหล้ายา ปลาปิ้ง อาหาร การกิน” ก็พร้อมเพรียงอยู่ด้านหน้า

จากนั้นก็ถึงเวลาที่จะ “รดน้ำดำหัว” ให้กับพ่อแม่รวมทั้งญาติพี่น้องและผู้หลักผู้ใหญ่

ในขันนั้นก็จะเป็นน้ำที่ถือได้ว่าสะอาดและหอมกรุ่นไปด้วยแป้งหอม “มองเล่ย์ยะ” พร้อมด้วย “ดอกมะลิ” และ “พวงมาลัย” ที่ร้อยด้วยดอกมะลิอีกหนึ่งพวงใหญ่

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็เริ่มด้วยการ “ขอ-ขมาลาโทษ” กับผู้เป็นพ่อและแม่รวมถึงผู้หลักผู้ใหญ่ แล้วตามด้วยการตักน้ำล้างเท้าให้กับพ่อและแม่

แล้วค่อยรดน้ำที่มือและรดน้ำที่ตัวให้กับท่าน จากนั้นท่านก็ “อวยพร” และ “รดน้ำ” ให้กับเราเป็นการตอบแทน

ด้วยประเพณีไทย ๆ เยี่ยงนี้เมื่อพบเห็นแล้วทำให้เป็นที่อบอุ่นยิ่งนัก เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแล้วทุก ๆ คนก็สนุกสนานกันเต็มที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่

ส่วนในเมืองใหญ่นั้นก็มีการแห่ “พระ” และ “นางสงกรานต์” ไปรอบ ๆ ตัวเมืองเพื่อให้พระท่าน “รดน้ำมนต์” ให้กับประชาชนเพื่อความเป็นสิริมงคลกับการต้อนรับปีใหม่แบบไทยเรา

ส่วนด้านหลังพระทั้งในและนอกขบวนแห่นั้นก็เล่นน้ำสงกรานต์ไปในคราวเดียวกันด้วย ซึ่งก็เป็นการสนุกสนานทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ

ประเพณีสงกรานต์นี้ ถ้าชาวต่างชาติที่ทราบข่าวก็จะพยายามมาร่วมสนุกด้วยถ้าเขามีโอกาส

กิจกรรมในช่วงสงกรานต์อีกวันก็จะเป็นการไป “สรงน้ำพระพุทธ” และ “ก่อเจดีย์ทราย”

เหตุที่มีการก่อเจดีย์นั้น ก็มีการตีความหมายว่า ในช่วงเวลาปกติที่เราเดินเข้าออกวัดทั้งการมาทำบุญหรือกิจกรรมอะไรก็ตามปี ๆ หนึ่งนั้นเราเหยียบเอาดินและทรายจากวัดออกไปแบบไม่รู้ตัว

ดังนั้น เมื่อถึงวันสงกรานต์ก็เลยต้องมีการขนทรายเข้าวัดซึ่งถ้าขนเข้าวัดเฉย ๆ ก็จะไม่มีอะไรที่น่าสนใจเท่าไร จึงได้ก่อกองทรายให้สวยงามด้วยก็จะดีขึ้น

และยังมีการประดับประดาสิ่งต่าง ๆ เข้าไปเพื่อเติมสีสรรค์เข้าไปอีก และแล้วสิ่งที่ทำขึ้นมานั้นก็ดึงดูดใจกับผู้คนทั่วไปที่พบเห็นสมดังความปรารถนา

สำหรับประเพณีสงกรานต์นั้นก็จะมีด้วยกันปีละหนึ่งครั้งในช่วงเดือนเมษายนของทุก ๆ ปี โดยในอดีตที่ผ่านมานั้นเดือนเมษายน จะเป็นเดือนที่ร้อนหรือตรงกับฤดูร้อนของเมืองไทยนั่นเอง

แต่สำหรับปี ๒๕๕๔ นั้นช่างเป็นเดือนที่มีการ “แปรผัน” ยิ่งนัก คือ มีทั้ง ฤดูหนาว ฤดูร้อน และ ฤดูฝน รวมกันเข้าเป็น 3 in 1 เหมือนกาแฟสำเร็จรูปเลย

เอาล่ะ...... ท้ายสุดแล้ว ก็ขอให้ทุก ๆ คนเดินทางทั้งไปและกลับด้วยความปลอดภัย,,,,,ยิ่ง .....ขอรับ

ภาพ "ความอบอุ่น" ของครอบครัว

The 32nd Bangkok International Motor Show 2011

2011-03-22T03:21:00.089+08:00

สำหรับงานแสดงรถยนต์ หรือ "บางกอกอินเตอร์เนชั่นแนลมอเตอร์โชว์ครั้งที่ 32" ที่..อิมแพค เมืองทองธานี.. ก็ใกล้ที่จะเริ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

แน่นอนครับว่า "ครอบครัวกระดิ่งทอง" ก็จะเดินทางไปชมด้วยแน่ ๆ...ครั้งนี้งานมอเตอร์โชว์ช่วงต้นปีมาแปลก นั่นคือการจัดงานมอเตอร์โชว์ช่วงต้นปีนั้นปกติจะจัดกันที่ไบเทคบางนา

แต่ปีนี้ไปจัดที่เมืองทองธานีซะงั้น และการจัดงานแสดงรถยนต์มีประเทศไทยที่เดียวในโลกครับที่จัดแสดงรถยนต์ปีหนึ่งถึงสองครั้ง

นั่นคือช่วงต้นปีและปลายปี (แปลกแต่จริง) การจัดงานแสดงรถยนต์ครั้งที่ 32 นี้จะเริ่มขึ้นในวันที่ 25 มีนาคม - 5 เมษายน 2554

เวลาสำหรับการเปิดให้เข้าชมแยกเป็นดังนี้ สำหรับวันธรรมดาเริ่มตั้งแต่ 12:00-22:00 น. ส่วนวันเสาร์และอาทิตย์จะเริ่มตั้งแต่เวลา 11:00 - 22:00 น. ส่วนราคาบัตรเข้าชมนั้นก็ 100 บาท/คน

สถานที่นี้คือ "อิมแพคเมืองทองธานี"

ในส่วนนี้คือ "แผนที่" ของอิมแพคเมืองทองธานี สถานที่จัดงานก็ใหญ่โตมาก สามารถจอดรถยนต์ได้เยอะแยะเลยครับ

มีทั้งเสียเงินและไม่เสียเงิน ทั้งนี้ก็อยู่ที่ความพอใจของเจ้าของรถเองว่า พึงพอใจเลือกแบบไหนครับ

สำหรับสถานที่แสดงรถยนต์ที่นี้ ตัวผมเองบอกได้ว่าสามารถจอดรถได้สะดวก เนื่องจากมีที่จอดรถเยอะมาก

นี่คือแผนที่สำหรับการเดินทางไปชมงานแสดงรถยนต์ที่เมืองทองธานีของปี 2554

แล้วท่านจะไปชมงานได้อย่างไร นี่เลยครับมีตารางเส้น ทางการเดินรถให้ท่านได้เลือกสรรค์แบบจุใจ ตามนี้เลย

นี่คือตัวอย่างของบัตรที่เข้าชมงาน

ก็มีลักษณะแบบนี้ครับ การจัดงานครั้งนี้จะขาดเสียมิได้ถ้าปราศจากการได้รับแรงสนับสนุนจากแหล่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับรถยนต์ทั้งหลายแหล่

การนำรถยนต์มาแสดงนี้ จะแสดงให้เห็นว่ารถยนต์นั้นมีวิวัฒนาการไปไกลและมีแนวทางไปทางไหน

ซึ่งจะสำเร็จหรือไม่นั้น...ก็ขึ้นอยู่กับ "ผู้ซื้อ" ที่จะเป็นตัวบ่งบอกหรือชี้วัดถึงความสำเร็จในด้านการออกแบบรถยนต์

ครั้งแรกของการจัดแสดงรถยนต์ในประเทศไทยนั้น เกิดขึ้นจากคนมี "สตางค์" หรือ "เจ้าขุนมูลนาย" ในเมืองไทยที่กรุงเทพมหานคร ได้นำรถยนต์มารวมกันที่สนามหลวงเป็นครั้งแรก

ในปีแรก ๆ ที่เริ่มต้นกันนั้นก็มีรถไม่มากเพราะว่ายุคนั้นคนก็จะสัญจรเดินทางกันด้วยเรือ ฉะนั้นเรื่องรถยนต์คนก็เลยไม่ค่อยได้รับความสนใจกันเท่าไร (ผมจะหารูปมาประกอบครับ)

ทั้งรถยนต์และรถจักรยานยนต์ที่เข้ามาร่วมแสดงในงานนี้ก็มากันชนิดที่อาจจะเรียกได้ว่า "เกือบ" ครบทุกยี่ห้อก็ว่าได้ เพราะมาไม่ครบไง

ไม่ใช่แค่รถยนต์เท่านั้นนะที่จะมาแสดงในงานนี้ยังมี"เรือ"ด้วย รวมทั้งอุปกรณ์ตกแต่งความงาม และที่ขาดไม่ได้ "เครื่องเสียงรถยนต์" พร้อมกับ "นางแบบสาวสวย" อีกเยอะแยะ ซึ่งจะทำให้การเข้าชมงาน "มอเตอร์โชว์" นั้นเกิดความเพลิดเพลินแบบไม่รู้ลืมเลย

แน่นอน.....ถ้ามีการจัดงานมอเตอร์โชว์ใหญ่ ๆ แบบนี้เกิดขึ้นนะ แล้วสิ่งที่คู่กันนั้นก็คือการประกวดมิสมอเตอร์โชว์

และปีนี้ก็จะเป็นการประกวด "มิสมอเตอร์โชว์ประจำปี 2554 " เหมือนดังปีก่อน ๆ ที่แล้วมา แหละจะมีสาว ๆ ของแต่ละ "บูท" คอยอธิบายในรายละเอียดของแต่ละสินค้าให้ท่านฟังอย่างเพลิดเพลินทั้งตาและใจเลย

สำคัญเลยถ้าท่านได้ไปชมงานนี้นะ ....อย่าพลาดเชียว.....เตรียมกล้องไปถ่ายภาพทั้งรถยนต์และนางแบบด้วยครับ ประเภทที่กล่าวได้ว่า "สวยบาดใจ" มันเกิดขึ้นที่งานนี้แหละ ...ท่านเอ๊ย...

สำหรับสาว ๆ ท่านใดที่สนใจก็สมัครเข้าร่วมประกวดได้ ขอให้มีอายุในช่วง 16-22 ปี และส่วนสูงตั้งแต่ 165 ซม. เป็นต้นไป ข้อแม้......อีกอย่างนะ ขอให้เป็นหญิงแท้ ๆ เท่านั้น

ส่วนที่เป็นประเภทสอง ประเภทสาม หรือ กระทั่งสี่,ห้า นั้น ขอร้องซักเพลงเถอะ งานนี้ "พี่" ขอละกัน ซักงานนะ

ในภาพนี้คือ "มิสมอเตอร์โชว์ ปี 2553" ซึ่งมีทั้งหมด 6 สาวสวยด้วยกัน หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารัก น่าชัง เป็นยิ่งนัก ก็เป็นอีกหนึ่งรางวัลที่ประทับใจไม่รู้ลืมของผู้เข้าประกวดในครั้งนี้

ภาพสาวสวยด้านบนขวามือนั้นเป็นภาพของสาว ๆ ที่เข้าประกวดเมื่อปีที่แล้วหรือปี 2553 นั่นเอง..........

และภาพดังต่อไปนี้จะเป็น "ภาพมิสมอเตอร์โชว์ปี 2554" ซึ่งท่านอาจจะเปรียบเทียบว่าสาว ๆ ทั้งสองปีนั้นปีไหน "แหล่ม" กว่ากันก็พิจารณากันเอาเองนะครับ

สำหรับ "สาวสวย" ที่เข้าประกวด "มิสมอเตอร์ปี 2554" นั้นหน้าตาเป็นอย่างไร และมีใครบ้าง สวยถูกใจแบบเรา ๆ ท่าน ๆ มั้ย สายตาของกรรมการ "แตกต่าง" จากเรามองหรือเปล่า อย่านึกเลย เรามาติดตามกัน

ลำดับความสำคัญ จะเรียงจากด้านบนลงด้านล่าง และเริ่มจากซ้ายไปขวา เป็นดังนี้

สำหรับตำแหน่ง “มิสมอเตอร์โชว์ 2011” สาวสวยที่คว้ารางวัลนี้ไปครองคือ “น้องแตมม์ ญาณธิชา กัลยาณกุล” สาวเชียงรายวัย 20 ปี

กำลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาจุลชีววิทยาอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

รางวัลใหญ่ที่ได้รับคือรถยนต์ฮอนด้า "บริโอ" ซึ่งเป็นประเภท "อีโก้คาร์" ที่เน้นเรื่องประหยัดเชื้อเพลิง และยังมีอื่น ๆ อีกเยอะแยะ

รองอันดับที่ 1 เธอชื่อ "ธิติพร กิจสมัคร" อายุ 19 ปี หรือน้อง "กุ๊งกิ๊ง" (ไม่ใช่บะหมี่กุ๊งกิ๊งสำเร็จรูปที่วางขายตามท้องตลาดนะครับ คนละกุ๊งกิ๊งกัน) เธอสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนจากโรงเรียนนารีวุฒิ

รองอันดับที่ 2 เธอชื่อ "ซาร่าห์ สายสกุลเศรษฐ์" หรือน้อง "ซาร่าห์" อายุ 19 ปี

กำลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง คนนี้เคยผ่านการประกวดมาทั้งเวทีนางสาวไทยและมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส จึงอาจจะทำให้คุ้นหน้าคุ้นตาบ้าง

รองอันดับที่ 3 เธอชื่อ "ยุวดี อทิตาชินภัทร" หรือน้อง "แฟง" อายุ 21 ปี กำลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยรังสิต คณะนิเทศศาสตร์ กรุงเทพมหานคร

รองอันดับที่ 4 เธอชื่อ "กัลยรัตน์ ขุนอาจ" หรือน้อง "อาย" อายุ 16 ปี กำลังศึกษาที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟทิพวัล

ท้ายสุดคือ Miss Congeniality ได้แก่ "อาดีละ ซอบรี" หรือน้อง "อาร์" อายุ 20 ปี กำลังศึกษาคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

......และสาวสวยทั้งหมดนี้ก็เฉพาะที่ได้เข้าประกวดแล้วได้รับรางวัลสำคัญ ๆ นะครับ ยังมีอีก "เพียบ" ตามแต่ละ "บูท" แสดงต่าง ๆ

ซึ่งสวยถูกตาต้องใจชายอย่างเรา ๆ หรือแม้แต่ตัวกระผมเองก็ "ประทับใจ" จริง ๆ อย่างไรเสีย การถ่ายภาพก็ถ่ายในส่วนที่ควรจะถ่ายนะครับ ไม่เช่นนั้น "ถูกฟ้อง" ข้าน้อยไม่รับผิดชอบด้วยน๊า....

..แล้วพบกันที่งานครับ.. เมื่อเข้าไปเยี่ยมชมงานแล้ว สังเกตุได้ว่าแนวตลาดรถของปีนี้จะเน้นไปทางรถประหยัดหรือ "อีโก้คาร์" และแบบ "ไฟฟ้าทั้งคัน" เลย

ซึ่งหลายค่ายก็นำมาแสดง ถ้าเป็นทางไฟฟ้าล้วน ก็มีทั้ง โตโยต้า และ นิสสัน และถ้าเป็นรถประหยัดหรือ Eco Car นั้น ก็มีหมดทุกค่าย

ต่อไปเป็นภาพ "ในงานมอเตอร์โชว์"

Earth Quake in Japan On March 11 2011

2011-03-13T00:40:00.014+08:00

คลื่น "สินามิ" ในประเทศญี่ปุ่นครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อวันนี้ 11 มีนาคม ปี 2554 ที่ประเทศญี่ปุ่น เราเรียกชื่อตาม "ฉายา" ภาษาญี่ปุ่นที่ตั้งชื่อไว้ว่า "สินามิ" หรือ "น้ำทะเลไหลล้นเข้าท่วมฝั่ง"

เหตุเกิดจากมีการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกที่มหาสมุทรแปซิฟิก แผ่นดินไหวเราจะแยกเป็น 2 ประเภท คือ
1. แผ่นดินไหวที่เกิด "บนบก" และ
2. เกิดใน "ทะเล"

ถ้าเกิดบนบก จะทำให้บรรดาบ้านเรือน, ถนนหนทาง และสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ในบริเวณนั้นสั่นสะเทือนและได้รับความเสียหายโดยตรง

แต่ถ้าเกิดขึ้นที่ทะเล จะทำให้เกิดการสั่นสะเทือนเช่นกัน แต่จะมีเพิ่มเติมคือมี "คลื่นยักษ์" เข้าถาโถมฝั่งหรือที่เรียกกันว่า"สึนามิ" นั่นเอง

ท่านสามารถ"พิสูจน์"หรือ "ทดลอง" การเกิดการสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวได้ที่ "ศูนย์วิทยาศาสตร์คลอง5" จังหวัดปทุมธานี

แล้วท่านจะทราบถึงการเกิดแผ่นดินไหวได้เลย ...ว่ามันเป็นอย่างไร...

การเกิดแผ่นดินไหวครั้งนี้จะอยู่ห่างจากกรุงโตเกียวค่อนไปทางทิศเหนือของประเทศญี่ปุ่นห่างเป็นระยะทางประมาณ 382 กิโลเมตร

ความเป็นจริงแล้วการเกิดแผ่นดินไหวนั้นไม่ได้ไกลฝั่งมากเลย ห่างจากฝั่งระยะไม่เกิน 70 กม. ซึ่งจุดศูนย์กลางนั้นอยู่ใกล้ปลายเกาะฮอนชูมาก

ซึ่งเป็นแนวเดียวกันกับเกาะฮอกไกโดซะด้วย ในการเกิดแผ่นดินไว้ครั้งนี้สามารถวัดแรงสั่นสะเทือนได้ประมาณ 8.9 ริกเตอร์

ส่งผลให้เกิดคลื่นยักษ์ "สินามิ" สูงประมาณ 7 เมตร ไหลล้นฝั่งหรือแผ่นดินที่อยู่อาศัยของผู้คน

ซึ่งน้ำที่เข้าท่วมบ้านเรือน ร้านค้า โรงงานที่อยู่ริมฝั่งทิศตะวันออกของประเทศญี่ปุ่นจะเป็นลักษณะ "ค่อย ๆ" ไหลเข้าท่วม และเป็นลักษณะ "คลื่นกระทบฝั่ง" เหมือนที่เคยเห็น ๆ กันมา

บริเวณที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือ ริมฝั่ง Miyagi (มิยากิ) บนเกาะ "ฮอนชู" เหตุการณ์แผ่นดินไหวในครั้งนี้ ทำให้รถไฟใต้ดินต้องหยุดวิ่ง ตึกสูง ๆ ในมหานครโตเกียวเกิดการสั่นสะเทือน

จึงทำให้ผู้คนต้องออกจากสถานีรถไฟและออกจากตึกสูง ๆ เหล่านั้น ยังผลทำให้เกิดความ "โกลาหล" เป็นยิ่งนัก

รัฐบาลจะกำหนดไว้ว่า บริเวณใดที่เสี่ยงต่อการได้รับผลกระทบกับแผ่นดินไหวจะไม่ให้สร้างตึกสูง ๆ ซึ่งเป็นการป้องกันอันตรายอีกวิธีหนึ่ง

เกาะใหญ่ ๆ ของประเทศญี่ปุ่นเองจะมีทั้งหมด 4 เกาะ เกาะที่ใหญ่สุดของประเทศคือเกาะ "ฮอนชู" คือผืนแผ่นดินใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่น

โดยตั้งอยู่ตรงกลางของประเทศ เพราะเกาะทางด้านทิศเหนือสุดคือ เกาะฮอกไกโด และ ทิศใต้ของญี่ปุ่นจะเป็นเกาะ คิวชู

ส่วนอีกเกาะคือ เกาะชิโกกุ นั้นก็ใกล้เคียงแต่ไม่ใช่ใต้สุด แต่เกาะแก่งทั้งหมดของญี่ปุ่นเองจะนับได้ประมาณ 4,658 เกาะ หนึ่งในนี้คือเมือง "สึ" ครับ

เมืองสึนี้เป็นเมืองที่อยู่ทางภาคกลางของประเทศญี่ปุ่นอยู่บนเกาะ "ฮอนชู" นี่แหละครับ ฉะนั้นจึง "ไม่ค่อย" ได้รับผลกระทบกับคลื่นสินามิโดยตรง

จะกระทบแบบอ้อม ๆ เพราะจะมีแผ่นดินส่วนหนึ่งกันคลื่นไว้ ฉะนั้น บริเวณเมือง "สึ" นี้จะมีน้ำค่อย ๆ เข้าท่วมบางแห่งเท่านั้นก็คล้าย ๆ บริเวณภาคใต้ของประเทศไทย ที่มีน้ำขึ้นสูงซัก 30 ซม.

ดังนั้น..ก็จะคล้ายกับน้ำที่ล้นถังเก็บไม่มีแรงกระแทกมากมายที่เมือง "สึ" ครับ ที่ได้กล่าวแบบเน้น ๆ ที่ "เมืองสึ" นี้เพราะว่าที่แห่งนี้เป็นที่ซึ่ง "น้องชาย" ของกระผมเอง (น้องชายของ "กระดิ่งทอง") อาศัยอยู่ที่เมืองสึนี้พร้อมกับครอบครัวรวม 4 ชีวิต

"เมืองสึ" ถือได้ว่าเป็นเมืองที่สงบไม่พลุ๊กพล่านอย่างเมืองใหญ่ ๆ การใช้ชีวิตของ "น้องหรั่ง" ในญี่ปุ่นโดยไม่นับรวมสมัยไปเรียนปริญญาโทก็นับรวมได้ 4 ปี แล้วขอรับ

เหตุที่ได้ไปอยู่เมืองนี้เพราะไปเรียน "ด๊อกเตอร์" ด้านวิศวกรรม ได้ทุนของ กพ.ไปครับ ซึ่งก็เหลือเวลาที่จะจบอีก 2 ปีข้างหน้า ป่านนี้ยังไม่ทราบว่า เป็นอย่างไรครับ

หลังจากนั้น ตอนดึก ๆ ถึงจะติดต่อกันได้ ก็ปลอยภัยดีทุกคนครับ น้องบอกว่า เขาใส่ใจและแจ้งการ "เตือนภัย" แบบดีเยี่ยมและขนคนออกจากพี้นที่ได้ดีมาก ก็ "สบายใจ" ขึ้นเยอะครับ

ณ. เมืองสึ เมืองสึนี้เป็นเมืองเล็กเมืองหนึ่งในจังหวัด "มิเอะ" หลายท่านอาจจะไม่คุ้นเคยชื่อของเมืองแห่งนี้

เมือง "สึ" นั้นอยู่ไม่ไกลจากเมือง "นาโงย่า" ซักเท่าไรพื้นที่เขตแดนติดกันเลย บริเวณแต่ละจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นนั้นก็ประมาณแต่ละจังหวัดของประเทศไทยแหละครับ

เมือง "นาโงย่า" นั้นตั้งอยู่ในจังหวัด "ไอจิ" ซึ่งที่นี่ก็จะมีสนามบินที่ดัง นั่นคือ สนามบินนาโงย่า หรือชื่อทางการคือ "Central Chuba"

สนามบินนาโงย่าก็สร้างขึ้นมาจากการถมดินซึ่งอยู่นอกชายฝั่งห่างออกไปประมาณ 4 กม.

สนามบินที่เกิดจากการถมดินในทะเลของประเทศญี่ปุ่นเองนั้นมีด้วยกัน 2 ที่ คือ "สนามบินนาโงย่า" และ "สนามบินคันไซที่โอซาก้า"

ลักษณะการขนส่งผู้โดยสารจากสนามบินไปฝั่งก็ทำได้โดยรถไฟและเรือข้ามฝาก เพราะบางจุดรถไฟไม่ได้วิ่งผ่าน

ดังนั้น..ก็จะสัญจรโดยเรือข้ามฝาก เช่น ถ้าจากสนามบิน "นาโงย่า" จะไปที่ "เมืองสึ" ก็จะมาด้วยเรือข้ามฝากก็ได้ จะใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 45 นาที รถไฟฟ้าก็มาได้แต่เส้นทางจะอ้อมมาก

จากเหตุการณ์ "แผ่นดินไหว" นั้น สิ่งที่ได้รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวงอีกแห่งหนึ่งคือโรงงานอุตสาหกรรมที่อยู่ริมฝั่งทะเลของญี่ปุ่น

ส่วนหนึ่งของโรงงานคือจุดที่เป็นถังเก็บก๊าซ "LPG" หรือ "ก๊าซหุงต้ม" ในบ้านเรือนเรานี่แหละ เกิดการลุกติดไฟ ทำให้มีไฟไหม้เสียหายทั้งหมดเลย

เรามีภาพขณะที่น้ำไหลเข้าท่วมล้น "สนามบินเซนได" สนามบินแห่งนี้ที่ตั้งอยู่ "ริมทะเล" ยังโชคดีมากที่ขณะนั้นไม่มีเครื่องบินจอดให้บริการ

การไหลของน้ำเข้าท่วมสนามบินครั้งนี้เร็วมาก และท่วมสูงด้วย คาดว่าอุปกรณ์ต่าง ๆ เสียหายจากแรงกระแทกของน้ำเยอะมาก

เหตุการณ์แบบนี้หรือแบบไหน ๆ เราก็ไม่อยากให้เกิด สิ่งที่เกิดจากธรรมชาติคนเราพยายามติดตามและป้องกัน แต่...บางครั้งก็สุดวิสัยเกินกว่าจะรับไว้ได้

รวมภาพการเกิด "สึนามิ" ของญี่ปุ่นปี 2554

ภาพน้ำเข้าท่วมสนามบิน "เซนได"

ดูการสอบก้าวหน้า ป.โท พระจอมเกล้าพระนครเหนือ

2011-02-23T08:45:00.000+08:00

ดู "การสอบก้าวหน้า" ของนักศึกษากรุงเทพรุ่นที่ ๑๒

เมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ นาย "กระดิ่งทอง" ได้ไปติดตามการสอบ "ความก้าวหน้า" ของนักศึกษาปริญญาโท ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของการทำ "สาระนิพนธ์" ของมหาวิทยาลัยเองที่นักศึกษาทุก ๆ คนจะต้องทำ

และถ้าทำได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วจึงมีสิทธิ์ที่จะขอ "จบการศึกษา" ระดับปริญญาโทแบบสมบูรณ์ได้ และต่อจากนี้ยังมีการสอบอีกหลายครั้งนัก

ในการสอบ "ก้าวหน้า" ครั้งนี้จัดขึ้นที่โรงแรม ซิกม่ารีสอร์ท - พัทยา

ซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณริมหาดพัทยาใต้ใกล้ซอยจอมเทียน ๑๙

โดยสถานที่ตั้งของโรงแรมเอง ถือได้ว่าจะติดทะเลเลยก็ว่าได้ เนื่องจากอยู่ในเขตพัทยาใต้ และภายในก็มีห้องสัมมนาและห้องพักให้แขกผู้มีเกียรติสามารถที่จะเข้าพักได้ตามปกติ

โรงแรมเองมีห้องให้พักมากมาย สะดวก ใกล้แหล่งบันเทิง และสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ของจังหวัดชลบุรีด้วย

ในแถบใกล้เคียงของโรงแรมซิกม่ารีสอร์ทนั้นมีโรงแรมอีกมากมายเพื่อเป็นทางเลือกให้กับแขกที่จะมาพัก

ทั้งนี้ทั้งนั้นท่านควรจะโทรมาจองห้องพักก่อนล่วงหน้าจะเป็นการดีกว่าที่จะเดินเข้ามาจองห้องพักด้วยตัวท่านเอง

เพราะว่าบางครั้งถ้าห้องพักเต็มจะทำให้ท่านเสียเวลาในการเดินทาง และโลกของการสื่อสารในปัจจุบันนี้ก็สะดวกและรวดเร็วแล้ว

แน่นอนล่ะ...ท่านควรจะใช้ประโยชน์จากสิ่งเหล่านั้นจะดีกว่า ...ขอรับ...

สำหรับผู้ที่ไป "เฝ้าสังเกตุการณ์" การสอบในวันนั้นก็มีทั้งนักศึกษาจากระยองและนักศึกษาของอัมตะด้วย ในส่วนของนักศึกษาระยองรุ่น R-4 นั้นก็มี

๑.กระดิ่งทอง

(ซ้ายมือ)

๒.น้องหมาก
(ขวามือ)

๓.พี่เมศ(ซ้ายมือ)

๔.คุณมงคล (ขวามือ)

๕.น้องแจ็ค (ซ้ายมือ)

๖.พี่เอ๋ (ขวามือ)

หนึ่งในนั้นก็จะมี "พี่เอ๋" ที่คอยจดข้อแนะนำจากอาจารย์ที่ให้คำปรึกษาเพื่อนำมาชี้แนะและเป็นแนวทางให้กับนักศึกษารุ่น R-4 ในคราวต่อไป

และยังมีนักศึกษาของ "ศูนย์อัมตะ" ที่เข้ามาสังเกตุการเช่นกัน และเท่าที่ผมมีภาพก็จะมีดังนี้

คุณ..อี๊ฟ (ด้านซ้ายมือ)

สมาชิก A-2 (ด้านขวามือ)

ท่านนี้นั่งไกลไปหน่อย

สำหรับนักศึกษาของ "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ" ที่มาทำกิจกรรมที่โรงแรมซิกม่ารีสอร์ทนี้เป็นนักศึกษา ระดับผู้บริหารของกรุงเทพรุ่นที่ ๑๒ (X-mie12) และระดับผู้บริหารกรุงเทพรุ่นที่ ๑๓(X-mie 13)

โดยนักศึกษาระดับผู้บริหารรุ่นที่ ๑๒ มาสอบ "ความก้าวหน้า" ส่วนนักศึกษาระดับผู้บริหารรุ่นที่ ๑๓ มา "นำเสนอ DOE" หรือ Design and Analysis of Experiments (การออกแบบการทดลอง)

และหนึ่งในนั้นของนักศึกษารุ่น X-mie 12 จะมี "หัวหอก" คนสำคัญคือ "คุณใหม่" ครับ ซึ่งคุณใหม่นี้เป็นทั้งนักศึกษาและอาจารย์สำหรับรุ่น X-mie R-4 ของระยองด้วยครับ และยังมีคุณ "ซัน" อีกคนที่คอยมาเป็นผู้ช่วยให้กับคุณใหม่

ปรมาจารย์คุณใหม่ แห่ง X-mie 12

ความในของ "กระดิ่งทอง" เองนั้น ขอขอบคุณ "คุณใหม่" เป็นอย่างสูงกับสิ่งที่คุณใหม่แนะนำให้เสมอมา สำหรับกระผมนั้นเรียกว่าทั้ง "ยกย่อง" และ "เชิดชู" (Look up) คุณใหม่ในใจไว้เสมอครับ

มีโอกาสใดที่กระผมสามารถจะตอบแทนได้ กระผมจะ "ตอบแทน" ครับ...ผมยังจดจำความปรารถนาดีของคุณใหม่ได้ตลอดเวลา

สำหรับการนำเสนอ "ความก้าวหน้า" ครั้งนี้นั้นจะมีด้วยกัน ๓ บทด้วยกัน นั่นคือ

บทที่ ๑ ปัญหาคืออะไร

บทที่ ๒ ..................

บทที่ ๓ ..................

ข้อแนะนำขณะนำเสนอผลงาน

ต้องหาปัญหาให้ได้ว่าคืออะไร , ใช้เครื่องมืออะไรเข้ามาทำการวิเคราะห์ , งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง แยกเป็น คนไทยอย่างน้อยประมาณ ๓ คน คนต่างประเทศอย่างน้อย ๑ คน ;

การอธิบายต้องอธิบายได้ว่าระบบมันเป็นอย่างไร สูตรจากการเรียนที่นำเข้าไปวิเคราะห์นั้นต้องเล่าได้ ถ้าสูตรใดไม่เกี่ยวข้อง ห้ามเขียนลงไปเด็ดขาด (ท่านจะถามหมดที่เราเขียนสูตรลงไป),

จุดไหนที่เราทำเองหรือไม่ได้ทำเองต้องบอกก่อน อาจารย์ท่านจะได้ถามเฉพาะที่เราทำเท่านั้น ถ้านักศึกษาไม่บอกอาจารย์จะเข้าใจว่าเราทำเองหมด

เมื่อนำเสนอผลงานเสร็จแล้ว แต่เพื่อน ๆ ยังนำเสนอไม่หมดทั้งห้อง คนที่นำเสนอจบก่อน ห้ามกลับก่อน ครั้งนี้อาจารย์ให้เพื่อน ๆ โทรตามและก็ให้ไปนำเสนออาจารย์ที่ "กรุงเทพ" ใหม่ด้วย

ซึ่งแล้วแต่อาจารย์จะบอกว่าเมื่อไรแต่ที่ผ่านมาคือ สัปดาห์ต่อจากนั้นเลยซึ่งอาจารย์จะระบุวันเอง ซึ่งจะทำให้ท่านเสียเวลามากขึ้นไปอีก และข้อห้ามที่สำคัญ ไม่ควรอ้างว่า....อาจารย์ปรึกษา ท่านแนะนำให้ทำอย่างนี้ .......ณ. ขณะขึ้นรายงาน

*** สำหรับท่านใดที่เคยนำเสนองาน QC รูปแบบจะ "คล้าย ๆ " เช่นนั้นเลย****

รวบรวมภาพให้ "ชม" ก่อนครับ

ภาพด้านหน้าโรงแรมและบริเวณโดยรอบ

ผมก็เครียดตามครับ นี่แค่ "ฟัง" นะ

กำลังเครียด "ขอร้อง" อย่า.....

ภาพภายในโรงแรม

หน้าโรงแรมติดกับทะเล

พักเที่ยงครับ

ทานอาหารกัน

หลังจากทานอาหารแล้ว ก็นั่งรอช่วงบ่าย

ครั้งนี้ "ยิ้ม" ก่อน คราวหน้า "คิว" ผมแล้วครับ ไม่รู้จะ "หมู่" หรือ "จ่า" หรือ "ดาบ" กันแน่ ต้องติดตาม

พยายาม "กระชับ"การพูด จะทำให้ไม่ "เหวง"

งานนี้ต้องการรายละเอียด

ห้องอาจารย์ "ธี" ครับ

ปรึกษาหารือเรื่อง "รับน้อง"

พี่เอ๋ "จด" ตาม

พี่เมศ ผมรู้นะ "คิด..อาราย.." อยู่

ปีใหม่จีน

เฮาก็แหม่น

"ข่อย" กะคือกัน

ภาพเคลื่อนไหว ชมได้แล้วครับ..........ครับท่าน

ภาพเคลื่อนไหว "การสอบก้าวหน้า" ของ "คุณซัน" ครับ

การท่องเที่ยวจังหวัด"น่าน"

2011-02-07T22:35:00.000+08:00

การท่องเที่ยวจังหวัด"น่าน"
สำหรับครอบครัวของ "กระดิ่งทอง" นั้น ในปลายปี ๒๕๕๐ เราได้ตกลงกันว่าจะไปท่องเที่ยวและพักผ่อนกันที่จังหวัดน่าน

ซึ่งการท่องเที่ยวในปีนี้เราก็ไม่ได้ไปท่องเที่ยวเพียงครอบครัวเดียวตามลำพัง ยังมีเพื่อนร่วมทางที่ไปด้วยกันอีกถึง ๔ ครอบครัว

ดังนั้นเมื่อรวมทั้งหมดแล้วก็มีด้วยกัน ๕ ครอบครัวด้วยกัน นั่นก็คือ ครอบครัว "สุชาติ" ครอบครัว "เสมอ" ครอบครัว "ทอม" และ ครอบครัว "ใหญ่"

การท่องเที่ยวของปีนี้เราเดินทางไปกันตั้งแต่วันที่ ๓๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ และเดินทางกลับกันวันที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๐

ประสบการณ์ในการเดินทางนั้นเราก็ได้อะไร ๆ ต่อมิอะไรเพิ่มเติมเข้ามาในชีวิตที่ไม่เหมือนกันในแต่ละปี ซึ่งเราเองก็มีแผนที่จะเดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทยนั้นอย่างน้อยปีละครั้งครับ

จังหวัดน่าน (ที่เป็นสีแดง) มีสภาพภูมิศาสตร์ส่วนใหญ่เป็น "ภูเขา" โดยเฉพาะ

บริเวณชายแดนด้านเหนือและตะวันออกซึ่งเป็นรอยต่อกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

ในอดีตกาลนั้น มีการสู้รบกับ “ลาว” เป็นเวลาเนิ่นนาน ก็ตั้งแต่สมัยนักร้องลูกทุ่งดังในอดีตคือ คุณ สุรพล สมบัติเจริญ และคุณ ทองใบ นู้นเลยแหละครับ

การสู้รบนี้มันมีประวัติอันยาวนานมาก จนเนิ่นนานมาอีกหลายปีจึงสงบศึกลงได้ เอาล่ะมากล่าวถึงสถานที่ท่องเที่ยวว่ามีที่ไหนบ้างดีฝ่า

แหละนี่คือ "สัญญลักษณ์" หรือ "ตรา" ประจำจังหวัดน่าน นั่นเอง

อุทยานแห่งชาติดอยภูคา
อุทยานแห่งชาติแห่งแรกของจังหวัดน่าน มีอาณาเขตกว้างขวางเป็นอันดับ 4 ของประเทศ และมีพื้นที่กว้างประมาณ 1,065,000 ไร่

ส่วนใหญ่ครอบคลุม 8 อำเภอของจังหวัดน่านซึ่งได้แก่ อำเภอปัว อำเภอท่าวังผา อำเภอทุ่งช้าง อำเภอเชียงกลาง อำเภอบ่อเกลือ อำเภอสันติสุข อำเภอเฉลิมพระเกียรติ และ อำเภอแม่จริม

ประเภทต้นไม้ก็ประกอบด้วยพรรณไม้ที่หลากหลาย และพืชสำคัญก็มี เต่าร้างยักษ์ภูคา ที่พบเฉพาะที่นี่เพียงแห่งเดียว

ดอยภูคาซึ่งตั้งอยู่ในเขตอำเภอปัว เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัด คือมีความสูงถึง 1,980 เมตร. ระยะทางในการขับรถไปก่อนจะถึงดอยภูคานะคุณ อย่าได้กล่าว...........ต้องไปเอง และ สิ่งสำคัญก็คือ “ดอกภูคา” น้านนานจะ “ผลิ-ดอก” มาให้ชมครั้ง หาดูยากน่ะ

..นอกเสียจากในเน็ตเท่านั้นแหละคุณที่หาดูง่ายน่ะ และเส้นทางที่ต้องเดินทางไปท่องเที่ยวแต่ละที่ของจังหวัดน่านนั้น ในทางความคิดนั้นก็ถือได้ว่า "ลำบาก" น่ะถ้าหากเปรียบเที่ยบกับคนที่อยู่ที่ลุ่มอย่างกระผมเอง

อุทยานแห่งชาติศรีน่านมีพื้นที่ครอบคลุมในท้องที่อำเภอนาหมื่น อำเภอนาน้อย อำเภอเวียงสา ตามแนวสองฟากฝั่งลำน้ำน่าน จนไปถึงอ่างเก็บน้ำเขื่อนสิริกิติ์

พื้นที่บริเวณกว้างมาก และสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจอื่น ๆ ได้แก่
1.ดอยเสมอดาว
2.ผาหัวสิงห์

3.ผาชู้

4.เสาดิน

5.แก่งหลวง

แล้วยังมีหมู่บ้านประมงปากนาย ซึ่งตั้งอยู่ใน "อ่าง"เก็บน้ำและบริเวณนี้ก็มีร้านอาหารเพื่อให้แขกผู้มาเยือนได้ไปรับประทานอาหารได้อีกด้วย

อุทยานแห่งชาติแม่จริม

ตั้งอยู่ในอำเภอแม่จริม มีเนื้อที่ประมาณ 270,000 ไร่ มีกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เด่น ๆ ก็คือ การล่องแก่งลำน้ำว้า

การล่องแพนั้นก็ล่องไปตามธรรมชาติโอบล้อมไปด้วย "ภูเขา" และ "ป่าไม้" น้ำที่ "เย็น" และบรรยากาศที่อบอุ่น

ซึ่งการล่องแพนั้นเห็นการ "ผ่อนคลาย" ของร่างกายและจิตใจของผู้ล่องแพในเวลาเดียวกัน

อุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน

ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอท่าวังผา อำเภอเชียงกลาง อำเภอทุ่งช้าง อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน

และสถานที่ที่อยู่ใกล้ ๆ คือ อำเภอเชียงคำ อำเภอปง จังหวัดพะเยา มีพื้นที่โดยประมาณ 155,200 ไร่ หรือ 248.32 ตารางกิโลเมตร

อุทยานแห่งชาตินันทบุรี

มีพื้นที่ครอบคลุมท้องที่อำเภอท่าวังผา อำเภอเมืองน่าน อำเภอบ้านหลวง เนื้อที่ประมาณ 548,125 ไร่ หรือ 877 ตารางกิโลเมตร

พื้นที่แห่งนี้เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ใช้สำหรับการ "สู้รบ" ในอดีตก็เกิดจากความคิดที่ "แตกต่าง" กันเท่านั้น

ท้ายสุดก็ต้อง "จบ" เพราะเป็นการ "สูญเสีย" ที่ไม่เกิดการพัฒนาใด ๆ

อุทยานแห่งชาติขุนสถาน

มีพื้นที่ครอบคลุมป่าฝั่งขวาแม่น้ำน่านตอนใต้ ในท้องที่อำเภอนาน้อย และอำเภอนาหมื่น เนื้อที่ประมาณ 262,000 ไร่ หรือ 4192 ตารางกิโลเมตร

สถานที่พักผ่อนซึ่งถือว่า "สวยงาม" เป็นธรรมชาติดีครับ ตั้งอยู่บนดอยสูงและชันด้วยสิ

อุทยานแห่งชาติขุนน่าน

ครอบคลุมพื้นที่อำเภอบ่อเกลือ ซึ่งเมื่อพบเห็นแล้วทำให้นึกถึง "เกลือ" ว่าในอดีตที่เราใช้ "กิน" นั้นมีความเป็นมาอย่างไร

นอกจากนั้นยังมีพรรณไม้และสัตว์ป่าที่น่าสนใจอื่น ๆ ด้วย

อุทยานแห่งชาติขุนน่านนั้น มีพื้นที่ประมาณ 155,375 ไร่ หรือ 248.6 ตารางกิโลเมตร

วนอุทยานถ้ำผาตูบ

ตั้งอยู่ในท้องที่บ้านผาตูบ ตำบลผาสิงห์ อำเภอเมืองน่าน และมีเนื้อที่ประมาณ 528 ไร่

บริเวณพื้นที่ก็เหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ เพื่อให้หายความกังวลได้เช่นกัน

สวนรุกขชาติแช่แห้ง

ตั้งอยู่ที่ตำบลม่วงตึ๊ด อำเภอภูเพียง โดยมีอาณาเขตติดกับวัดพระธาตุแช่แห้ง มีเนื้อที่ประมาณ 72 ไร่ ซึ่งวัดแห่งนี้ก็ก่อสร้างได้วิจิตรบรรจงมากครับ ถ้ามีโอกาสได้ไปจังหวัดน่าน สมควรต้องแวะเข้าไปชมครับ

สวนรุกขชาติห้วยน้ำอุ่นตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลอ่ายนาไลย อำเภอเวียงสา มีเนื้อที่ประมาณ 400 ไร่ เป็นสวนรุกขชาติคล้ายทั่ว ๆ ไป ความเด่นก็มีธรรมชาติที่โอบล้อมตัวเรา ทำให้รู้สึกสบายทั้งกายและใจ รู้สึกผ่อนคลายกับธรรมชาติ

ส่วนพื้นที่ราบนั้นจะอยู่บริเวณตอนกลางของจังหวัด และตามลุ่มน้ำต่างๆ แหล่งน้ำที่สำคัญของจังหวัดคือแม่น้ำน่าน จุดนั้นจะมีประเพณีการแข่งเรือพายประจำทุก ๆ ปี

วันที่มีการฝึกซ้อมผมก็มีโอกาสได้เห็นด้วย แต่วันแข่งผมไปเที่ยวที่อื่นแล้วจึงอดได้เห็นเป็นขวัญตา ก็เสียดายครับ และแม่น้ำน่านนั้นก็มีต้นกำเนิดมาจากทางตอนเหนือของจังหวัด

จากนั้นก็ไหลลงไปยังเขื่อนสิริกิติ์ในจังหวัดอุตรดิตถ์ และไปรวมกับแม่น้ำปิงที่จังหวัดนครสวรรค์เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา (เห็นมั้ยล่ะคุณว่ามันยาว.......ว) และยังมีลูกหลานของแม่น้ำนี้อีกนะ อย่างเช่น ลำน้ำว้า ลำน้ำสมุน ลำน้ำสา ลำน้ำปัว ลำน้ำแหง ลำน้ำย่าง ฯลฯ ประชากรก็พูดภาษาเหนือกัน อาชีพก็เกษตรกรเป็นส่วนใหญ่ ....ขอรับ.....

(ด้านล่างนี้เป็นการรวบรวม "ภาพท่องเที่ยวจังหวัดน่าน" ไว้ให้ได้ชมกัน)

......เริ่มด้วยภาพที่ "ขุนสถาน".....

ภาพที่ "ศรีน่าน"

และภาพต่อไปนี้เป็น "ปฏิทิน" ที่ทำไว้ใช้ในปี 2551ครับท่าน

ต่อไปเชิญชม "ภาพเคลื่อนไหว" ครับ