Greek Media-Οικονομία-Πολιτική

Το προεκλογικό “πακέτο” για ΜΜΕ-δημοσιογράφους από Μαξίμου γιατί λεφτά για ολίγους υπάρχουν

2026-05-29T15:03:39.745+03:00

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Γαλαντόμα για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση Μητσοτάκη έναντι ΜΜΕ και δημοσιογράφων. Προσδοκά στην απόλυτη υπακοή και στήριξη, επιβραβεύει και εξαγοράζει τη σιωπής τους ενόψει μιας δύσκολης προεκλογικής περιόδου. Το “πακέτο” ενισχύσεων είναι φουσκωμένο μετά το πράσινο φώς της Κομισιόν για τη συνέχιση στο καθεστώς ενισχύσεων με πρόσχημα αρχικά, τον Covid 19 και μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το Μαξίμου εξασφάλισε την “άδεια” Κομισιόν να ενισχύσει έως το 2030, με 84 εκατ. ευρώ τον έντυπο Τύπο. Από τον κρατικό προϋπολογισμό για τον οποίο δεν χρειάζεται άδεια, θα δώσει επιπλέον δεκάδες εκατομμύρια, συνολικά για τα media, το ποσό προσεγγίζει τα 200 εκατ. ευρώ!

Ας δούμε αναλυτικά τι στοιχίζει η σιωπή και κατασκευή συναίνεσης εν όψει των επικείμενων εκλογών με στόχο της κυβέρνησης Μητσοτάκη να κλείσει το “μέτωπο” με τους ολιγάρχες ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους.

>>16,8 εκατ. ανά έτος κατευθύνονται σε έντυπο Τύπο και το ασφαλιστικό ταμείο των Μέσων. 10,2 εκατ. πηγαίνουν σε εκδότες, ανάλογα με τον κύκλο εργασιών και αριθμό εργαζομένων, με ανώτατο όριο στις πανελλήνιες εφημερίδες τις 600.000 ευρώ ανά όμιλο. Τα υπόλοιπα 6,6 εκατ. ευρώ κατ’ έτος, αναδρομικά από 2025, αφορούν στο κόστος του ασφαλιστικού πόρου 2% που οφείλουν να αποδίδουν τα ΜΜΕ στον ΕΔΟΕΑΠ, στο οποίο μετέχουν και οι ίδιοι.

>>Για τους τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας θα τρέξει το ετήσιο πρόγραμμα της Κοινωνίας της Πληροφορίας κόστους 24,8 εκατ. ευρώ για “την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των πολιτών σε ζητήματα δημόσιου ενδιαφέροντος”! Κάθε κανάλι μπορεί να λάβει έως 6,5 εκατ. ευρώ.

>>Η ΕΔΥΤΕ θα πληρώσει άλλα 18 εκατ. ευρώ για την εγκατάσταση ψηφιακών πομπών στις ακριτικές περιοχές της χώρας για να φθάνει το ψηφιακό σήμα της Digea.

>>Τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν επίσης μερίδιο για τηλεοπτικές σειρές-ταινίες 20 εκατ. ανά έτος από τις ενισχύσεις του ΕΚΚΟΜΕΔ.

Τέλος για τους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς (και η Αττική ανάμεσα τους) παρατάθηκε η αναστολή του Ειδικού Φόρου διαφήμισης ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει για 4 έτη να πληρώνει το ενοίκιο τους στη Digea. Το ποσό προσεγγίζει για κάθε χρόνο τα 15 εκατ.

δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, στις 23 Μαϊου

Slapps: Πόσο κοστίζει να μιλάς δημόσια στην Ελλάδα σήμερα;

2026-05-29T15:02:16.141+03:00

Γράφει η Ζηνοβία Σαπουνά στην Πέμπτη Εξουσία στο substack

Την Πέμπτη 21 Μαΐου 2026 εκδικαζόταν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών η καταχρηστική αγωγή SLAPP εναντίον του δημοσιογραφικού συνεταιρισμού MIIR (Mediterranean Institute for Investigative Reporting) και της Εφημερίδας των Συντακτών από την Air Mediterranean, για έρευνα που είχαν πραγματοποιήσει το 2025, σε συνεργασία με Σύρους και Ιταλούς δημοσιογράφους, αναφορικά με τη σύνδεση της αεροπορικής εταιρείας με καταζητούμενους διακινητές όπλων, ναρκωτικών και μεταναστών σε Συρία και Λιβύη και τις εποπτικές ικανότητες των ελληνικών, ιταλικών και ευρωπαϊκών αρχών.

Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 13 Μαΐου 2026, η ερευνητική ομάδα του Solomon λάμβανε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων αλλά και προαναγγελία μήνυσης από τον αντιδήμαρχο της Υπηρεσίας Δόμησης και Γενικού Σχεδιασμού Πόλης Πειραιά, Δημήτρη Αράπη για τη δημοσιογραφική έρευνα τους που διερευνά πολεοδομικές και αυτοδιοικητικές διαδικασίες που πλαισιώνουν το φαραωνικό πρότζεκτ Piraeus Gate, τις αντιδράσεις των κατοίκων, τη σχέση του έργου με ζητήματα επενδυτικής κατοικίας και Golden Visa, καθώς και τον θεσμικό του αιρετού αντιδημάρχου σε διαδικασίες που συνδέονται με τον πολεοδομικό σχεδιασμό του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Το Solomon κάνει λόγο για πρακτική εκφοβισμού με χαρακτηριστικά SLAPP.

«Πριν τη δημοσίευση του ρεπορτάζ ζητήσαμε από τον Αντιδήμαρχο Δόμησης την άποψή του για το ρεπορτάζ αλλά δεν μας απάντησε. Το ίδιο ισχύει και για τον Δήμο Πειραιά» μου λέει η δημοσιογράφος Δανάη Μαραγκουδάκη η οποία είναι μία εκ των τριών δημοσιογράφων (οι άλλοι δύο είναι οι Σταύρος Μαλιχούδης και Ηλιάνα Παπαγγελή) σε βάρος των οποίων στρέφονται οι νομικές ενέργειες του κ. Αράπη.

Η Δανάη επισημαίνει εμφατικά πως «κάποια στιγμή στην Ελλάδα θα πρέπει τα δημόσια και πολιτικά πρόσωπα να καταλάβουν ότι ο δημόσιος έλεγχος και η λογοδοσία δεν είναι εχθροί αλλά στοιχείο δημοκρατίας. Μέχρι τότε απλώς θα υποφέρουμε».

Και καταλήγει πως «όταν η απάντηση σε ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ δεν είναι η δημόσια τεκμηρίωση αλλά τα εξώδικα, οι μηνύσεις και οι απόπειρες να “κατεβεί” μία έρευνα, τότε δεν έχουμε απλώς μια δικαστική διαμάχη, έχουμε ένα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας. Οι SLAPP πρακτικές δεν στοχεύουν μόνον στους δημοσιογράφους. Στοχεύουν στο δικαίωμα της κοινωνίας να γνωρίζει».

Κι έτσι είναι.

Δύο υποθέσεις μέσα σε 10 μέρες. Ίδια λογική.

Πάμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.

Οι SLAPP αγωγές (Strategic Lawsuit Against Public Participation) είναι μηνύσεις που δεν στοχεύουν τόσο στο να κερδίσουν μια δίκη, όσο στο να κουράσουν, να φοβίσουν και να αποθαρρύνουν κάποιον να μιλάει δημόσια.

Δεν είναι το «σε πάω στο δικαστήριο γιατί μου έκανες ζημιά».

Είναι κάτι πιο ύπουλο.

Είναι το «σε πάω στο δικαστήριο για να δεις πόσο κοστίζει να μιλάς».

Ακόμη κι αν τελικά δικαιωθείς, έχεις ήδη πληρώσει χρόνο, χρήμα, άγχος, δικηγόρους, ψυχική φθορά. Και αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα που επιδιώκουν οικονομικά και πολιτικά πρόσωπα, οργανισμοί και εταιρίες όταν στρέφονται εναντίον δημοσιογράφων, ακτιβιστών, ερευνητών ή οποιουδήποτε φέρνει στο φως υποθέσεις που ενοχλούν ισχυρά συμφέροντα.

Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποια ανακρίβεια στο ρεπορτάζ. Αρκεί το ρεπορτάζ να έχει αγγίξει ένα σημείο που κάποιος θέλει να μείνει στο σκοτάδι.

Το πρόβλημα με τις SLAPP αγωγές δεν είναι μόνο νομικό.

Είναι βαθιά δημοκρατικό.

Είναι ένας έμμεσος τρόπος να φιμωθεί η δημοσιογραφία, το ρεπορτάζ και η έρευνα, να περιοριστεί η ελευθερία του λόγου.

Ένας δημοσιογράφος δεν σκέφτεται πλέον μόνον εάν το ρεπορτάζ του είναι από παντού τεκμηριωμένο και δεμένο, αλλά και τι μπορεί να ακολουθήσει μετά τη δημοσίευση.

Αυτό το τελευταίο μπορεί να σε οδηγήσει σιγά σιγά σε αυτολογοκρισία, όχι επειδή σου ζητήθηκε, αλλά επειδή αρχίζεις να φοβάσαι.

Τελικά, όσοι κάνουν δημοσιογραφία και επιμένουν να φέρνουν στο φως πληροφορίες που κάποιοι δεν θέλουν να δημοσιευτούν, έχουν πολλά μέτωπα να διαχειριστούν. Από τις παρεμβάσεις, τις απειλές και τη λογοκρισία έως τις SLAPP αγωγές, το βάρος δεν είναι θεωρητικό. Είναι καθημερινό, πρακτικό και συχνά εξαντλητικό.

Και το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν αφορά μόνον τους δημοσιογράφους.

Αφορά και το τι είδους δημόσιο βίο θέλουμε να έχουμε και πώς τον υπερασπιζόμαστε…

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΠΑΤΑΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΕΛΙΚΑ...

2026-05-29T14:37:36.460+03:00

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακέλης στο “Βαθύ Κόκκινο”

«Το μόνο βέβαιο είναι πως ο “ανιψιός του συστήματος” -σ.σ. ο Γρηγόρης Δημητριάδης- εξακολουθεί να πλανάται σαν σκιά πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου, υπενθυμίζοντας ότι στα άδυτα της εξουσίας οι προσωπικές σχέσεις συχνά μετατρέπονται στα πιο εκρηκτικά πολιτικά όπλα», έγραφε την περασμένη Κυριακή η Δήμητρα Κρυστάλη στο ΒΗΜΑ.

Και φαίνεται πως η συγκεκριμένη διαπίστωση μόνο τυχαία δεν ήταν.

Από το ίδιο συγκρότημα και στο ίδιο ακριβώς θέμα επανέρχεται σήμερα, μέσα από τη στήλη του στα ΝΕΑ, ο Γιώργος Παπαχρήστος, περιγράφοντας ένα κλίμα που παραπέμπει περισσότερο σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ «νονών» της εξουσίας παρά σε πολιτική διαφωνία εντός κυβερνητικού στρατοπέδου.

Γιατί όταν διαβάζεις -αν φυσικά ισχύουν όσα μεταφέρονται- για τηλεφωνικούς καβγάδες με απειλές, για «θα σου δείξω εγώ» και «δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις», για «βαριά εκπεφρασμένα λόγια» και υπαινιγμούς που «αγγίζουν τα όρια του εκβιασμού», τότε δεν μιλάμε απλώς για μια οικογενειακή διένεξη. Μιλάμε για εικόνες σήψης στην κορυφή της εξουσίας.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είναι ένας τυχαίος παράγοντας που πέρασε και χάθηκε από το Μαξίμου. Είναι ο άνθρωπος που βρέθηκε στον σκληρό πυρήνα του «επιτελικού κράτους», ο στενότερος ίσως πολιτικός και προσωπικός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο άνθρωπος που το όνομά του συνδέθηκε όσο λίγων με το σκοτεινό σκάνδαλο των υποκλοπών.

Και τώρα, σύμφωνα με όσα διαρρέονται από φιλοκυβερνητικά δημοσιογραφικά κέντρα, παρουσιάζεται μια σχέση όπου ο πρώην πανίσχυρος ανιψιός μοιάζει να υπενθυμίζει πως γνωρίζει πολλά. Πάρα πολλά.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιες οι κυβερνητικές εφημερίδες και οι παραδοσιακοί συνομιλητές του συστήματος αρχίζουν να περιγράφουν το παρασκήνιο με όρους σχεδόν μαφιόζικους. Ούτε είναι τυχαίο ότι η λέξη «εκβιασμός» μπαίνει πλέον δημόσια στο τραπέζι, έστω και συγκαλυμμένα.

Οταν ένα καθεστώς οικοδομείται πάνω στην αδιαφάνεια, στις προσωπικές εξαρτήσεις, στους μηχανισμούς παρακολούθησης και στην αίσθηση ότι κάποιοι βρίσκονται υπεράνω νόμων και θεσμών, τότε αργά ή γρήγορα οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τέτοια χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Γιατί όταν οι κορυφαίοι διαχειριστές της εξουσίας εμφανίζονται να ανταλλάσσουν απειλές και να κινούνται «στα όρια του εκβιασμού», τότε η ίδια η εικόνα του περιβόητου «επιτελικού κράτους» αποκαλύπτεται ως αυτό που πραγματικά είναι: ένα πλέγμα προσωπικών μηχανισμών, αλληλοεξαρτήσεων και σκοτεινών ισορροπιών.

Και όσο κι αν επιχειρούν να εμφανίσουν το ζήτημα ως έναν «ενδοοικογενειακό καβγά», η κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου παίζεται κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια απλή οικογενειακή παρεξήγηση.

Το σημείωμα του Γ. Παπαχρήστου:

https://vathikokkino.gr/…/2026/05/Screenshot_1-87.jpg

Υ.Γ: Αυτό δεν είναι «ενδοοικογενειακός καβγάς». Είναι η φυσική κατάληξη ενός συστήματος που στηρίζεται στην οικογενειοκρατία, τις προσωπικές εξαρτήσεις και τα κοινά βρώμικα μυστικά. Όταν ο «ανιψιός» που έστησε μαζί του το παρακράτος αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος, ο «θείος» πανικοβάλλεται. Και όταν η Δεξιά αρχίζει να τρώει τις σάρκες της με αυτόν τον τρόπο, δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη: το καθεστώς Μητσοτάκη σαπίζει από μέσα. Και η σήψη μυρίζει όλο και πιο έντονα.

“Ξεκαθάρισμα λογαριασμών” στην εξέδρα των ελίτ

Οταν οι «μεγάλοι» του συστήματος δεν μπορούν να λύσουν τις διαφορές τους στα παρασκήνια, καταλήγουν να τις λύνουν με φωνές, σπρωξιές, μπουκάλια και σκισμένα ρούχα μπροστά σε κάμερες και χιλιάδες θεατές.

Στο Telekom Center του ΟΑΚΑ, κατά τη διάρκεια του τελικού του Final Four της Euroleague στις 24 Μάη 2026, εκτυλίχθηκε ένα σκηνικό που περισσότερο θύμιζε ξεκαθάρισμα λογαριασμών κυκλωμάτων νυχτερινής πιάτσας, παρά παρουσία «θεσμικών» και «σοβαρών» παραγόντων.

Σύμφωνα με μαρτυρίες και βίντεο που κυκλοφορούν, ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Γρηγόρης Δημητριάδης — ανιψιός του Κυριάκου Μητσοτάκη και πρώην πανίσχυρος άνθρωπος του Μαξίμου — είχαν άγριο επεισόδιο στα VIP.

Η κατάσταση φέρεται να ξεκίνησε με έντονο λεκτικό καυγά και να κατέληξε σε χειροδικίες, με σκισμένη μπλούζα του Μαρινάκη, ρίψη αντικειμένων προς την πλευρά Δημητριάδη και εμπλοκή ανθρώπων από τα συνοδευτικά τους περιβάλλοντα. Σε ορισμένες εκδοχές αναφέρεται ακόμη και συμμετοχή μπράβων ή συγγενικών προσώπων.

Και ας μη βιαστεί κανείς να το παρουσιάσει σαν «ένα ατυχές περιστατικό της στιγμής».

Δεν μιλάμε για καβγά οπαδών στην εξέδρα. Μιλάμε για πρόσωπα που εδώ και χρόνια κινούνται στον πυρήνα της πολιτικής, επιχειρηματικής και μιντιακής εξουσίας. Για ανθρώπους που επηρεάζουν κυβερνήσεις, δημόσιες συμβάσεις, ισορροπίες στα ΜΜΕ, ποδοσφαιρικά και επιχειρηματικά συμφέροντα.

Η σύγκρουση Μαρινάκη – συστήματος Μητσοτάκη δεν είναι καινούργια. Κουβαλά από πίσω της ιστορίες υποκλοπών, Predator, πολιτικών εκβιασμών, επιχειρηματικών ανταγωνισμών και ανοιχτών λογαριασμών εξουσίας. Μόνο που αυτή τη φορά το παρασκήνιο δεν έμεινε πίσω από κλειστές πόρτες. Ξεχύθηκε δημόσια, μπροστά σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται ξανά το πραγματικό πρόσωπο της ελληνικής «ελίτ».

Οι ίδιοι που εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της «σταθερότητας», της «σοβαρότητας» και της «υπευθυνότητας», όταν οι ισορροπίες χαλάνε, καταλήγουν να συμπεριφέρονται σαν συμμορίες που τσακώνονται για ζώνες επιρροής.

Ρεζιλίκι.

Οχι μόνο προσωπικό ή επικοινωνιακό. Πολιτικό και θεσμικό.

Γιατί όταν οι πυλώνες του πολιτικο-οικονομικού συστήματος φτάνουν να ξεκατινιάζονται δημόσια στα επίσημα ενός τελικού ευρωπαϊκής διοργάνωσης, τότε το πρόβλημα δεν είναι το επεισόδιο. Είναι το ίδιο το σύστημα που τους παράγει.

Νέο κύμα με δίκες SLAPPs σε βάρος της ελεύθερης δημοσιογραφίας

2026-05-23T18:52:50.204+03:00

Ενώ αναμένεται η κατάθεση της αντί-SLAPP νομοθεσίας –για την οποία η ΠΟΕΣΥ ευελπιστεί ότι θα αποτελέσει ισχυρή θωράκιση για την ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης σε θέματα δημόσιου συμφέροντος- βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέο κύμα δικών σε βάρος της ελευθεροτυπίας.

Την Πέμπτη 21 Μαΐου, στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών εκδικάζεται μία ακόμη καταχρηστική αγωγή από την ελληνική αεροπορική εταιρείας Air Mediterranean κατά της ερευνητικής δημοσιογραφικής ομάδας του MIR, της ΕΦΣΥΝ, δημοσιογράφων αλλά και εκδοτών της εφημερίδας.

Η ΠΟΕΣΥ ενώνει τη φωνή της με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (EFJ), το Ευρωπαϊκό Κέντρο για τον Τύπο και την ελευθερία του Τύπου (ECPMF), καθώς και με το Βαλκανικό Παρατηρητήριο «Caucaso Transeuropa», που ζητούν να χαρακτηριστεί η αγωγή καταχρηστική.

Επίσης, η ΠΟΕΣΥ στέκεται στο πλευρό συναδέλφων μελών της ΕΣΗΕΑ και της ΕΣΗΕΘΣτΕΕ που, παρά την απόρριψη –πρωτόδικα- της αγωγής που είχε καταθέσει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων Ελλάδος (ΣΗΠΕ) Γ. Μιχαλόπουλος, ο ίδιος συνεχίζει να ζητά καταδίκες με έφεση που άσκησε για δημοσίευμα και εκδικάστηκε ήδη στη Λάρισα.

Προβληματική εξέλιξη για την ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμα της κοινωνίας στην ενημέρωση σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών αποτελεί και η προκαταρκτική έρευνα που διατάχθηκε σε βάρος της εφημερίδας DOCUMENTO για δημοσιεύματα σχετικά με πρόσωπα που φέρονται να συνδέονται με την ΕΥΠ. Σύμφωνα με έγκριτους νομικούς, αυτή η εξέλιξη μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για κάθε δημοσιογράφο που επιχειρεί να διερευνήσει υποθέσεις κρατικής λειτουργίας, λογοδοσίας και ενδεχόμενης κατάχρησης εξουσίας.

Επιπροσθέτως, την Τρίτη 26 Μαΐου και πάλι για μια πτυχή του σκανδάλου των υποκλοπών καλούνται να απολογηθούν από τη θέση των κατηγορουμένων, σε ποινικό δικαστήριο, δημοσιογράφοι που από τις στήλες της ΕΦΣΥΝ έκαναν αποκαλύψεις στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής έρευνας.

Κι όλες αυτές οι δοκιμασίες, έρχονται σε μία περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει την ολοκλήρωση του σχεδίου νόμου με την αντί-SLAPP νομοθεσία, για την οποία οι ΠΟΕΣΥ και οι Ενώσεις Συντακτών- μέλη της έχουν υποβάλει αναλυτικά εδώ και καιρό τις προτάσεις τους.

Η κατάσταση στο χώρο του Τύπου και οι κίνδυνοι από τις καταχρηστικές αγωγές και μηνύσεις εναντίον της ελευθεροτυπίας –η οποία αποτελεί βασικό πυλώνα της δημοκρατίας- δεν επιτρέπει άλλη καθυστέρηση στη νομοθέτηση της αντί- SLAPP νομοθεσίας. Αναμένουμε λοιπόν, σύντομα να γίνουν τα όσα έχουν εξαγγελθεί και υπερψηφισθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών. zoornalistas

Η καταστολή δημοσιογράφων στις χώρες του Κόλπου γίνεται μόνιμη

2026-05-23T18:51:08.536+03:00

Η καταστολή δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων στις χώρες του Κόλπου γίνεται μόνιμη, προειδοποιεί η νέα της αναφορά η Επιτροπή Προστασίας δημοσιογράφων (CPJ). Όπως σημειώνει “από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου, έχει καταγράψει την καταστολή του Τύπου σε ολόκληρο τον Κόλπο και έχει εντοπίσει αδημοσίευτες περιπτώσεις συλλήψεων, εκφοβισμού, νομικών και οικονομικών ενεργειών εναντίον δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης που χρησιμοποιούν. Η κλιμάκωση αποτελεί μια σημαντική και ανεπαρκώς αναφερόμενη απειλή για την ελευθερία του Τύπου στις χώρες του Κόλπου, όπου οι ελευθερίες των μέσων ενημέρωσης είχαν ήδη περιοριστεί σοβαρά”.

Η αναφορά από τον Mohamed Mandour *

Πολλά από αυτά τα περιστατικά δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, καθώς οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης φοβούνται περαιτέρω αντίποινα από τις αρχές. Η CPJ προειδοποιεί ότι αυτό “υποδηλώνει μια διευρυνόμενη καταστολή που αναδιαμορφώνει τον τρόπο και το εάν γίνεται η αναφορά στον πόλεμο του Ιράν. Ενώ οι περιορισμοί στην αναφορά είναι συχνά δικαιολογημένοι κατά τη διάρκεια ενεργών συγκρούσεων για την προστασία των κινήσεων των στρατευμάτων ή για την ενεργοποίηση αποτελεσματικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, οι τρέχοντες περιορισμοί υπερβαίνουν κατά πολύ τις γνήσιες ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια”.

Αντί να επικεντρώνονται στην τακτική μυστικότητα, αυτά τα νέα μέτρα χρησιμοποιούν ασαφή γλώσσα για να ποινικοποιήσουν την αναφορά που υπονομεύει τις «κρατικές αφηγήσεις» ή το «δημόσιο ηθικό». Στοχοποιώντας δημοσιογράφους όχι για την αποκάλυψη μυστικών, αλλά για την κοινοποίηση επαληθευμένων, δημόσια διαθέσιμων πληροφοριών, οι αρχές παρακάμπτουν τις παραδοσιακές ανάγκες ασφαλείας για να επιβάλουν την ιδεολογική συμμόρφωση.

«Αυτό που είναι δημόσια γνωστό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου», δήλωσε η Περιφερειακή Διευθύντρια της CPJ, Sara Qudah. «Πολύ πέρα από τις περιπτώσεις που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε δημόσια, ένας αυξανόμενος αριθμός επιθέσεων δεν αναφέρεται — φιμώνεται από τον φόβο περαιτέρω αντιποίνων. Αυτό το κλίμα εκφοβισμού εξαναγκάζει τους δημοσιογράφους σε αυτολογοκρισία, πνίγοντας τη ροή της αλήθειας στην πηγή της. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να γίνει αυτό ο κανόνας. Οι κυβερνήσεις πρέπει να δράσουν τώρα για να προστατεύσουν την ελευθερία του Τύπου, να διασφαλίσουν τη λογοδοσία και να δημιουργήσουν συνθήκες όπου οι δημοσιογράφοι μπορούν να αναφέρουν χωρίς φόβο».

Στην καρδιά αυτής της κρίσης βρίσκεται ένα ανατριχιαστικό ιστορικό προηγούμενο: η ανησυχία ότι αυτοί οι έκτακτοι περιορισμοί «σε καιρό πολέμου» δεν θα καταργηθούν όταν σταματήσουν οι μάχες. Η ιστορία δείχνει ότι οι νόμοι που θεσπίστηκαν κατά τη διάρκεια κρίσεων – όπως η Κατάσταση Εθνικής Ασφάλειας του Μπαχρέιν του 2011 , η οποία καθιέρωσε μια νομική αρχιτεκτονική λογοκρισίας που παρέμεινε σε ισχύ πολύ μετά το τέλος της έκτακτης ανάγκης, ή ο Νόμος κατά της Τρομοκρατίας της Σαουδικής Αραβίας του 2014 , ο οποίος διεύρυνε τον ορισμό της «τρομοκρατίας» για να ποινικοποιήσει μόνιμα την ειρηνική διαφωνία – συχνά ξεπερνούν τον αρχικό τους σκοπό, καθιστώντας τα μόνιμα προσαρτήματα που χρησιμοποιούνται για την καταστολή της διαφωνίας σε «περίοδο ειρήνης».

Διασταυρούμενα μοτίβα συλλήψεων και κατηγοριών

Σε όλο το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι αρχές βασίστηκαν σε εντυπωσιακά παρόμοιους λόγους για να κρατήσουν δημοσιογράφους και εργαζόμενους στα μέσα ενημέρωσης από την έναρξη του πολέμου. Αυτές οι περιπτώσεις περιλαμβάνουν συνεχώς τιμωρία ατόμων και ειδησεογραφικών οργανισμών για συνήθη δημοσιογραφική δραστηριότητα, όπως η φωτογράφιση, η κινηματογράφηση ή η δημοσίευση πληροφοριών σχετικά με γεγονότα που λαμβάνουν χώρα δημόσια.

«Ο πόλεμος αποκάλυψε την ήδη υπάρχουσα λογοκρισία εντός του Κόλπου, αλλά και οι μοναρχίες του Κόλπου την εκμεταλλεύτηκαν για να επεκτείνουν την καταστολή τους», δήλωσε στην CPJ ο Abdullah Alaoudh, Ανώτερος Σύμβουλος Πολιτικής για Θέματα του Κόλπου στην Αμερικανική Επιτροπή για τα Δικαιώματα της Μέσης Ανατολής.

Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν σε αυτές τις υποθέσεις δείχνουν επίσης ένα σαφές μοτίβο. Οι αρχές έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει ευρέως και αόριστα καθορισμένες νομικές διατάξεις, όπως «διάδοση ψευδών πληροφοριών», «βλάβη της εθνικής ασφάλειας», «κατάχρηση συσκευών επικοινωνίας» και παραβιάσεις του κυβερνοεγκλήματος ή των νόμων κατά των φημών . Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι κατηγορίες επιβάλλονται ταυτόχρονα, δίνοντας στους εισαγγελείς ευρεία διακριτική ευχέρεια σε υποθέσεις που συχνά περιλαμβάνουν επαληθευμένο ή δημόσια προσβάσιμο υλικό.

Σε αρκετές καταγεγραμμένες περιπτώσεις, δημοσιογράφοι κρατήθηκαν χωρίς άμεση πρόσβαση σε νομική συμβουλή ή επικοινωνία με τις οικογένειές τους ή κρατήθηκαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα πριν διευκρινιστούν οι επίσημες κατηγορίες. Άλλοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, συμπεριλαμβανομένων ποινών με αναστολή ή υποχρεώσεων που συνδέονται με «καλή διαγωγή», αφήνοντάς τους εκτεθειμένους σε νέες διώξεις.

Περιφερειακές ομοιότητες των πρακτικών επιβολής

Οι χώρες του Κόλπου είναι ευαίσθητες στις ανεξέλεγκτες πληροφορίες εν μέρει επειδή τα οικονομικά τους μοντέλα βασίζονται σε μια εικόνα απόλυτης σταθερότητας για να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις και τουρισμό. Για κόμβους όπως το Ντουμπάι ή η Ντόχα, τα πλάνα από αναχαιτίσεις πυραύλων απειλούν αυτό το «μάρκα ασφάλειας».

Ενώ οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτά τα κράτη χρησιμοποιούν τον πόλεμο ως πρόσχημα για να επεκτείνουν τους ήδη περιοριστικούς νόμους περί κυβερνοεγκλήματος , υπάρχει μια απτή στρατιωτική λογική: στην εποχή των επιθέσεων ακριβείας, τα ιογενή βίντεο λειτουργούν ως Εκτιμήσεις Ζημιών Μάχης (BDA) σε πραγματικό χρόνο που βοηθούν τους αντιπάλους να επαναβαθμονομήσουν τη στόχευσή τους. Αυτή η προσέγγιση δεν είναι μοναδική. έθνη από το Ισραήλ έως την Ουκρανία διατηρούν αυστηρούς κανόνες λογοκρισίας και επιχειρησιακής ασφάλειας (OPSEC) , υποστηρίζοντας ότι η προστασία των υποδομών και η πρόληψη του μαζικού πανικού πρέπει προσωρινά να αντικαταστήσουν την ανεξάρτητη αναφορά κατά τη διάρκεια ενεργών εχθροπραξιών.

Το διεθνές δίκαιο παρέχει ένα αυστηρό πλαίσιο για τέτοιους περιορισμούς. Σύμφωνα με το Άρθρο 19(3) του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR) , οποιοσδήποτε περιορισμός στην ελευθερία του Τύπου πρέπει να είναι «αναγκαίος και αναλογικός» για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου ασφαλείας. Σε άλλες δικαιοδοσίες, αυτή η ισορροπία διαχειρίζεται μέσω πολύ πιο στοχευμένων μηχανισμών από τις ευρείες καταστολές που παρατηρούνται σήμερα στον Κόλπο.

Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για τα «Έγγραφα του Πενταγώνου» καθόρισε ότι η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι η δημοσίευση θα προκαλούσε «άμεση, άμεση και ανεπανόρθωτη ζημία» για να δικαιολογήσει τη διακοπή του Τύπου. Φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, τονίζουν ότι τέτοιοι κανόνες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για την «παγίδευση» της νόμιμης δημόσιας συζήτησης ή την κράτηση δημοσιογράφων για κοινοποίηση επαληθευμένων πληροφοριών.

«Αυτό που είναι δημόσια γνωστό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πολύ πέρα από τις περιπτώσεις που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε δημόσια, ένας αυξανόμενος αριθμός επιθέσεων δεν αναφέρεται — αποσιωπάται από τον φόβο περαιτέρω αντιποίνων. Αυτό το κλίμα εκφοβισμού εξωθεί τους δημοσιογράφους σε αυτολογοκρισία, πνίγοντας τη ροή της αλήθειας στην πηγή της. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να γίνει αυτό ο κανόνας. Οι κυβερνήσεις πρέπει να δράσουν τώρα για να προστατεύσουν την ελευθερία του Τύπου, να διασφαλίσουν τη λογοδοσία και να δημιουργήσουν συνθήκες όπου οι δημοσιογράφοι μπορούν να αναφέρουν χωρίς φόβο.» – Περιφερειακή Διευθύντρια της CPJ, Sara Qudah

Περιορισμοί στην πληροφόρηση

Η CPJ σημειώνει ότι το πλήρες εύρος των συλλήψεων και του εκφοβισμού είναι πιθανώς ευρύτερο από ό,τι έχει καταγραφεί δημόσια. Δημοσιογράφοι σε όλη την περιοχή αναφέρουν ότι παρακρατούν υλικό, περιορίζουν την κάλυψη ή αποφεύγουν ευαίσθητα θέματα λόγω φόβου σύλληψης ή νομικών ενεργειών.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν περιορίσει τη δημοσίευση εικόνων από τον Κόλπο μετά την κράτηση φωτογράφων. Αυτό έχει συμβάλει στον περιορισμό των ανεξάρτητα επαληθευμένων ρεπορτάζ από την περιοχή.

Έχουν επίσης εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με τις συνθήκες κράτησης σε υποθέσεις εθνικής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων καταγγελιών για κακομεταχείριση και περιορισμένη πρόσβαση σε νομική συμβουλή σε παρόμοιες υποθέσεις σε περιοχές του Κόλπου, ιδίως όπου οι κρατούμενοι κρατούνται σε απομόνωση.

Η χρήση περιορισμών σε πολεμικές συνθήκες δεν είναι μοναδική στον Κόλπο. Ωστόσο, δημοσιογράφοι και αναλυτές προειδοποιούν ότι η τρέχουσα πληθώρα περιορισμών στις χώρες του Κόλπου αντιπροσωπεύει μια σημαντική αυστηροποίηση που κινδυνεύει να καταπνίξει περαιτέρω την ελάχιστη ελευθερία του Τύπου που υπήρχε στον Κόλπο .

«Οι νέοι περιορισμοί στην αναφορά ξεπερνούν κατά πολύ τα προσωρινά μέτρα σε καιρό πολέμου και αντίθετα σηματοδοτούν την ενοποίηση ενός μακροπρόθεσμου συστήματος διαχείρισης και περιορισμού των πληροφοριών», δήλωσε η Qudah.

** Ο Mohamed Mandour εντάχθηκε στην CPJ ως ερευνητής στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική το 2023. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα ανθρώπινα δικαιώματα με δευτερεύουσα ειδίκευση στη νομική και εξειδίκευση στην εθνική ασφάλεια και λογοδοσία από τη Σχολή Humphrey του Πανεπιστημίου της Μινεσότα.

Ιδιωτικές συζητήσεις κρατών-εταιρειών για τον Κόλπο με υπογραφή ΑΝΤ1

2026-05-23T18:50:12.727+03:00

Αριστερά: Θοδωρής Κυριακού
Κέντρο: Giorgia Meloni
Δεξιά: Sheikh Ahmad Abdullah AlAhmad Al-Sabah, Πρωθυπουργός του Κράτους του Κουβέιτ

Το πολυδιαφημισμένο Europe Gulf Forum, ολοκλήρωσε τις εργασίες του και η είδηση διακινήθηκε στα ελληνικά ΜΜΕ κυρίως μέσα από το δελτίο Τύπου του ΑΝΤ1. Ένα διεθνές Φόρουμ στο οποίο συναντήθηκαν 23 αρχηγοί κρατών και θεσμικών εκπροσώπων οικονομικών οργανισμών για να συζητήσουν “ιδιωτικά”, “κεκλεισμένων των θυρών”, όπως μας ενημερώνει το δελτίο Τύπου του ομίλου ΑΝΤ1 για “τα σημαντικά θέματα που απσχολούν την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή”.

Πρόκειται για το Φόρουμ που είχε ανακοινώσει ο πρόεδρος του ομίλου Θοδωρής Κυριακού πέρυσι το Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη (υπό άλλο τίτλο τότε) με τον πρόεδρο του think tank των ΗΠΑ Atlantic Council. Από τότε έως σήμερα έχουν συμβεί πολλά και η τράπουλα των συμμαχιών βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Περισσότερα πάντως για όσα συζητήθηκαν στην 3ήμερη αυτή σύναξη των αρχηγών κρατών και εκπροσώπων μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών σε ενέργεια και άμυνα, διαβάζουμε στην ενημέρωση του Atlantic Council. Αν και η αμερικάνικη πλευρά ήταν τελικά “υποβαθμισμένη”, η συνάντηση χαρακτηρίστηκε από το ίδιο το think tank ως “καθοριστική στιγμή” εν μέσω του “γεωπολιτικού κατακερματισμού και ραγδαίου οικονομικού μετασχηματισμού”. Δόθηκε, όπως αναφέρεται “έμφαση στην ενίσχυση της μακροπρόθεσμης συνεργασίας μεταξύ των δύο περιοχών σε κοινές στρατηγικές προτεραιότητες”.

Τα βασικά θέματα που τέθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σύμφωνα πάντα με το Atlantic Council ήταν οι “γεωπολιτικές εξελίξεις, η οικονομική ανθεκτικότητα, η ενέργεια, οι αλυσίδες εφοδιασμού, η άμυνα, τεχνολογία και οι επενδύσεις”.

Σημαντικό στοιχείο σε αυτό δεν ήταν μόνο οι παρουσίες των αρχηγών κρατών αλλά ότι πρόκειται για την πρώτη πλατφόρμα συνεργασίας στους κρίσιμους τομείς ενέργειας και άμυνας, ανάμεσα στα κράτη, τις ιδιωτικές εταιρείες και τους εκπροσώπους διεθνών οικονομικών θεσμών, όπως το ΔΝΤ.

Τη διοργάνωση ανέλαβε ο όμιλος ΑΝΤ1 για τις ανάγκες της οποίας προσέλαβε και τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, διορισμό που ενέκρινε και η αμερικάνικη πλευρά. Ο διακηρυγμένος “στρατηγικός στόχος” στη “χάραξη κοινής πορείας για το το μέλλον των σχέσεων Ευρώπης-Κόλπου”, λέει πολύ περισσότερα από όσα αναφέρονται στις επίσημες ενημερώσεις.

Η ημερήσια διάταξη του Φόρουμ που πραγματοποιήθηκε 15 ως 17 Μαΐου, “περιελάμβανε συνεδρίες σχετικά με τη διαχείριση κοινών προκλήσεων ασφαλείας, την αντιμετώπιση παγκόσμιων οικονομικών αντιξοοτήτων, την προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας, την αύξηση της συνεργασίας στις αλυσίδες εφοδιασμού, την ενέργεια, την άμυνα και την τεχνολογία”.

Στους συμμετέχοντες, όπως διαβάζουμε, περιλαμβάνονταν ηγέτες και ανώτεροι εκπρόσωποι από τις σημαντικότερες κυβερνήσεις Ευρώπης και Κόλπου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου και κρατικά επενδυτικά ιδρύματα.

Τρεις ήταν οι τομείς που τέθηκαν για τη βαθύτερη συνεργασία Ευρώπης-Κόλπου τους επόμενους μήνες.

Στρατηγικές υποδομές και συνδεσιμότητα
Συνεργασία στον τομέα της τεχνολογίας και της ασφάλειας
Μακροπρόθεσμη επένδυση στην ενεργειακή ανθεκτικότητα

Image ©Licensed to Parsons Media. 16/05/2026. Greece. Europe Gulf Forum – Day One. Family Photo. Picture by Andrew Parsons / Parsons Media

Στους συμμετέχοντες στο Φόρουμ περιλαμβάνονταν:

Α.Ε. Τζόρτζια Μελόνι, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Ιταλικής Δημοκρατίας
Α.Ε. Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν μπιν Τζάσιμ Αλ Θάνι, Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών του Κράτους του Κατάρ
Α.Ε. Αλεξάντερ Στουμπ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Φινλανδίας
Κυριάκος Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας
Α.Ε. Νίκος Χριστοδουλίδης, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Αυτού Υψηλότητας Σεΐχη Αχμάντ Αμπντουλάχ Αλ-Αχμάντ Αλ-Σαμπάχ, Πρωθυπουργός του Κράτους του Κουβέιτ
Ο Αξιότιμος Βουλευτής Ντέιβιντ Λάμι, Λόρδος Καγκελάριος και Υπουργός Δικαιοσύνης και Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου
Απόστολος Τζιτζικώστας, Ευρωπαίος Επίτροπος για τις Βιώσιμες Μεταφορές και τον Τουρισμό
Κυριάκος Πιερρακάκης, Πρόεδρος Eurogroup
Α.Ε., Adel Al-Jubeir, Υπουργός Εξωτερικών του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας
Α.Ε. Σεΐχης Τζαρά Τζάμπερ Αλ-Αχμάντ Αλ-Σαμπάχ, Υπουργός Εξωτερικών του Κράτους του Κουβέιτ
Α.Ε. Τζάσεμ Μοχάμεντ Αλμπουντάιουι, Γενικός Γραμματέας, Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου
Α.Ε. Δρ. Anwar Mohammed Gargash, Διπλωματικός Σύμβουλος του Προέδρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, Διευθύνουσα Σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
Κριστίν Λαγκάρντ, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Αυτού Υψηλότητας Σεΐχη Νάσερ μπιν Χαμάντ Αλ Χαλίφα, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Βασιλείου του Μπαχρέιν
Α.Ε. Σεΐχης Σαλμάν μπιν Χαλίφα Αλ Χαλίφα, Υπουργός Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας του Βασιλείου του Μπαχρέιν
Α.Ε. Nasser bin Saad Al Khathran Γενικός Διευθυντής Πολιτικής και Στρατηγικής Υπουργείο Άμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας
Ο Αξιότιμος Σερ Τόνι Μπλερ, Εκτελεστικός Πρόεδρος του Ινστιτούτου Τόνι Μπλερ για την Παγκόσμια Αλλαγή
Ο Αξιότιμος Amos Hochstein, Διευθύνων Σύμβουλος, TWG Global· Πρώην Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ενεργειακούς Πόρους
Η Αυτού Εξοχότητα Μοχάμεντ Σαΐφ Αλ-Σουαϊντί, Διευθύνων Σύμβουλος, Αρχή Επενδύσεων του Κατάρ,
Θεόδωρος Κυριακού, Πρόεδρος Antenna Group
Φρέντερικ Κέμπ, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ατλαντικού Συμβουλίου

MME και (κρατική) διαφήμιση μόνο για τους εκλεκτούς και γλύφοντες

2026-05-17T18:08:57.418+03:00

Κάθε ΜΜΕ απαγορεύεται να παίρνει κρατική διαφήμιση που θα ξεπερνά το 35% των εσόδων του, θα υπάρχει μια ανεξάρτητη αρχή υπεύθυνη για την διανομή της διαφήμισης και τα στοιχεία θα δημοσιοποιούνται, νόμος θα προβλέπει λεπτομερώς την ιδιοκτησία και τις πηγές χρηματοδότησης κάθε ΜΜΕ και τις όποιες εξαγορές γίνονται, νόμοι θα αντιμετωπίζουν τα Slapps που στοχεύουν στον εκφοβισμό των δημοσιογράφων και θα προβλέπουν το δικαίωμα των δημοσιογράφων για το επαγγελματικό απόρρητο.
Αν τα παραπάνω -τα οποία προωθεί η ισπανική κυβέρνηση- εφαρμοζόντουσαν στη χώρα μας, θα άλλαζε ριζικά το δυσώδες ελληνικό τοπίο, θα έκλειναν πολλά από τα κρατικοδίαιτα μέσα, δεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να ελέγχει τόσο εύκολα μικρά και μεγάλα ΜΜΕ μέσα από την κρατική διαφήμιση και διάφορες λίστες Πέτσα, θα μαθαίναμε τις άγνωστες ιδιοκτησίες των ΜΜΕ, οι δημοσιογράφοι θα προστατευόντουσαν για να κάνουν πιο ελεύθερα τη δουλειά τους.
Όμως πολύ απλά ποτέ δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο…

Γιάννης Παντελάκης (fb)

Πληρώνουν (ξανά) τους καναλάρχες για την Ψηφιακή τηλεόραση

2026-05-17T18:07:31.052+03:00

Μιας και το 2015 είναι επίκαιρο, ας δούμε την ιστορία των τηλεοπτικών αδειών και τους καναλάρχες που η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πληρώσει ξανά με 18,3 εκατ. ευρώ. Όσα δηλαδή όφειλαν να πληρώσουν (που δεν πλήρωσαν) για την παράδοση το 2014 όλων των ψηφιακών συχνοτήτων στην κοινής τους εταιρεία Digea.

Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ το 2013 μόλις άρχισε να εκπέμπει ψηφιακά. 12 χρόνια μετά η Digea δεν δίνει ψηφιακό σήμα σε όλη τη χώρα. Οι λεγόμενες “Λευκές Περιοχές”, όλη δηλαδή η παραμεθόρια Ελλάδα, παραμένουν χωρίς πρόσβαση σε ψηφιακή τηλεόραση. Αιτία είναι η “πονηρή” αλλαγή στο διαγωνισμό της ΕΕΤΤ το 2013, αντίθετα με όσα προέβλεπε ο αρχικός χάρτης, η υποχρέωση αφορούσε στην “πληθυσμιακή” και όχι τη “γεωγραφική” κάλυψη.

Τo 2015 οι τότε ισχυροί καναλάρχες (Βαρδινογιάννης-Κυριακού-Αλαφούζος-Ψυχάρης- Μπόμπολας), ξεκίνησαν πόλεμο με τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε ιδεολογική σημαία μόνο τη χορήγηση αδειών “για να πληρώσουν οι νταβατζήδες”, όπως έλεγε.

Από το 2015 ως και το 2017 η ένωση ιδιοκτητών (ΕΙΤΗΣΕΕ), με μελέτες, προσφυγές στην Κομισιόν και χειραγώγηση των εργαζομένων τους μέσω προθύμων δημοσιογράφων υπό τη σκέπη του “βάστα Σόϊμπλε”, ισχυριζόταν ότι ο αριθμός των τηλεοπτικών αδειών-7 στον αριθμό- ήταν μικρός.

“Έως 12 πανελλαδικά κανάλια χωράνε στο φάσμα”, δήλωσε η ΕΙΤΗΣΕΕ τον Ιούλιο του 2017 με εκπομπή υψηλής ευκρίνειας (HDTV). “Εως 18 πανελλαδικά κανάλια”, δήλωσε τον Δεκέμβριο επειδή το επιτρέπει η τεχνολογία (θα εξέπεμπε -υποτίθεται- σε DVB T2).

Οι τηλεοπτικές άδειες δόθηκαν, το Mega έβαλε λουκέτο, τα μισά λεφτά χαρίστηκαν ήδη στους καναλάρχες λόγω Covid19. Η Digea και με το νέο μέτοχο B.Μαρινάκη, μέχρι σήμερα δεν εκπέμπει με τη νέα ψηφιακή τεχνολογία που θα χωρούσε 18 κανάλια, όπως ισχυριζόταν. Για ορισμένους “πελάτες” εκπέμπει ακόμη σε τυπική ευκρίνεια (SD)!

Τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέσω διαγωνισμού από την ΕΔΥΤΕ θα δώσει σε εταιρεία (δλδ τη Digea) 22.717.171,87 ευρώ (με ΦΠΑ) για να στήσει “συμπληρωματικούς πομπούς” σε 54 σημεία των “Λευκών περιοχών” σε όλη τη χώρα. Και πάλι δεν τίθεται από το κράτος η υποχρέωση εκπομπής στο νέο ψηφιακό πρότυπο με το οποίο θα χωρούσαν περισσότερα τηλεοπτικά σήματα.

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

Δεν είναι “αθώα” η ξαφνική επίσκεψη της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στο ραδιομέγαρο. Η διοίκηση της ΕΡΤ έδωσε την είδηση με διθύραμβους για την “πρώτη φορά” επίσημης εμφάνισης της αμερικανικής διπλωματίας στην κρατική ραδιοτηλεόραση. Η επίσκεψη της σε όλους τους χώρους, news room, studio υπό τη συνοδεία υποτακτικών της από στελέχη της ΕΡΤ, περισσότερο έμοιαζε σαν έλεγχος των υποδομών. Η Γκίλφοϊλ θα υποδεχθεί τους Χέγκσεθ και Ρούμπιο, τον ερχόμενο Ιούλιο στην Ελλάδα και η ίδια είπε ότι θα έρθει και ο Τράμπ.

Ζεστό χρήμα δίνει στα πανελλαδικά κανάλια η κυβέρνηση, επιδοτήσεις και κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών προβλέπει για όλα τα άλλα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση εξασφάλισε-κατά πληροφορίες- το “Ναί” της Κομισιόν για να συνεχίσει να καλύπτει με προγράμματα ενίσχυσης Μέσων ενημέωσης, την υποχρέωσή τους να πληρώνουν το 2% του τζίρου τους υπέρ του ασφαλιστικού ταμείου του ΕΔΟΕΑΠ για τα επόμενα 5 χρόνια. Η πληρωμή αυτή είναι η οικονομική βάση στη συνεχιζόμενη συνδικαλιστική συμμαχία παρατάξεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στον δημοσιογραφικό κλάδο.

Στοιχεία διαφημιστικής δαπάνης δεν ανακοινώνεται δημόσια, μετά την απαίτηση των τηλεοπτικών σταθμών. Μέσω αυτής όμως στήνονται τριγωνικές σχέσεις συναλλαγής, πληρώνονται τα ΜΜΕ για να προβάλλουν μόνο τα θετικά, να μην ασκούν κριτική, ούτε πραγματικό ρεπορτάζ. Στοιχεία αντλούνται μόνο από τις ετήσεις οικονομικές καταστάσεις. Η περίπτωση της ΔΕΗ που οδεύει σε πλήρη ιδιωτικοποίηση με το δημόσιο χορηγό για τις επενδύσεις της, είναι χαρακτηριστική. Το 2025 δαπάνησε για διαφημίσεις-χορηγίες 134,9 εκατ. ευρώ, ενώο 2019 έδωσε στα ΜΜΕ μόλις 24,3 εκατ.

Ματίνα Παπαχριστούδη, δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 9 Μαΐου

Στην αρένα της Eurovision διεξάγεται ο πολεμος

2026-05-17T18:06:39.847+03:00

Ματίνα Παπαχριστούδη*

Μετά το αποψινό βράδυ στο λαμπερό σκηνικό της Eurovision στη Βιέννη, ο μουσικός διαγωνισμός της Ευρώπης αλλάζει οριστικά.Το σύνθημα που λάνσαρε η αυστριακή διοργάνωση “Ενωμένοι στη μουσική-Στην καρδιά της Ευρώπης”, ηχεί παράταιρα και ειρωνικά. Πρόκειται για την πρώτη στα 70 χρόνια της Eurovision, διοργάνωση που έχει διχάσει ανεπανόρθωτα την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Έξω από την αίθουσα του Wiener Stadthalle στη Βιέννη θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα και το Λίβανο. Παρόμοιες διαδηλώσεις οργανώνονται σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στην Αθήνα. Τρεις από τις πέντε χώρες που έχουν μποϋκοτάρει τη Eurovision, δεν θα μεταδώσουν καθόλου το σόου.

Ο μουσικός διαγωνισμός της EBU, της συμμαχίας 113 δημόσιων μέσων ενημέρωσης από 56 χώρες, που θέλει να προβάλλεται ως “μη πολιτικό γεγονός” μετατράπηκε σε κορυφαίο πολιτικό γεγονός

Η ένταξη της Eurovision στη γεωπολιτική ατζέντα των ηγετικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς χάρη της πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης τους στο Ισραήλ από τη μία και η κορύφωση των διεθνών αντιδράσεων ενάντια στη συμμετοχή του ισραηλινού ΚΑΝ, μετέτρεψαν το ψυχαγωγικό, συχνά κίτς, πανευρωπαϊκό σόου σε πεδίο πολεμικής αντιπαράθεσης.

Η είδηση ότι η EBU προετοιμάζει για το Φθινόπωρο την ασιατική εκδοχή της Eurovision για να βάλει εκεί το Ισραήλ, δείχνει τον πανικό της πανευρωπαϊκής ηγεσίας των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών Μέσων μπροστά στις ηχηρές αντιδράσεις. Δεν αλλάζει ωστόσο το κλίμα της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η ενέργεια της ΕBU για πρώτη φορά στην ιστορία της χαρακτηρίζεται από διεθνείς οργανισμούς, όπως η Διεθνής Αμνηστία, ως “πράξη δειλίας και ένδειξη κραυγαλέων διπλών σταθμών όσον αφορά το Ισραήλ”. Η ίδια κατηγορία, διατυπωμένη διαφορετικά, απευθύνεται στην EBU από τις 5 χώρες που μποϋκοτάρουν τη Eurovision. Την Ισπανία, Ολλανδία, Ισλανδία, Ιρλανδία και Σλοβενία.

Για χάρη του Ισραήλ, η EBU “πέταξε” εκτός μουσικού διαγωνισμού πέντε ευρωπαϊκές χώρες και κλείνει τα μάτια και τα αυτιά της στη διεθνή κατακραυγή για τους 72 χιλιάδες νεκρούς, στην πλειονότητά τους παιδιά, της γενοκτονίας στη Γάζα.

Για πρώτη φορά επίσης τα διεθνή Πρακτορεία και ΜΜΕ έχουν την πολιτική διαμάχη της Eurovision στα πρωτοσέλιδα. Η 70η Eurovision συμπίπτει και με τις εκδηλώσεις μνήμης για τη Νάκμπα, τον ξεριζωμό των Παλαιστινίων το 1948. Άλλο ένα στοιχείο που πυροδοτεί την πολεμική αντιπαράθεση.

“Παρά τον Ψυχρό Πόλεμο, τις εθνοτικές αντιπαλότητες, το Brexit, καθώς και τις διαδοχικές κρίσεις χρέους και μεταναστών, ο ανταγωνισμός για την ανάδειξη του καλύτερου ποπ τραγουδιού από όλη την ήπειρο έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ανθεκτικός”, έγραψε το αμερικάνικο CBS. Μέχρι σήμερα που αυτό αλλάζει.

Οι New York Times σε εκτενές ρεπορτάζ τους αναφέρθηκαν με στοιχεία για την αλλοίωση των αποτελεσμάτων του televoite και το ένα εκατομμύριο δολάρια που δαπάνησε το Ισραήλ για να χειραγωγήσει τα αποτελέσματα στη Eurovision του 2025. Η εφημερίδα αποκάλυψε την εργαλειοποίηση του θεσμού της Eurovision από την κυβέρνηση Νετανιάχου η οποία οργάνωσε ευρεία καμπάνια με κρατική διαφήμιση, διπλωματικές επαφές, κινήσεις προώθησης στα κοινωνικά δίκτυα και κινητοποίηση υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής.

Το Politico αναφέρει ότι ο φετεινός διαγωνισμός θα είναι ένα “ορόσημο»” για το θεσμό. Δημοσιεύει δηλώσεις ότι η συμμετοχή του Ισραήλ να λαμβάνει μέρος “εν μέσω της συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα υπονομεύει τις ευρωπαϊκές αξίες στις οποίες βασίστηκε ο διαγωνισμός”.

Τα facts που αλλάζουν τη Eurovision

Η μάχη για τη συμμετοχή του Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας στη Γάζα, άρχισε από το 2024 με περιορισμένες, τότε, αντιδράσεις σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Μετά τη Eurovision το 2025 όπου το Ισραήλ κατέκτησε την 4η θέση, οι αντιδράσεις εξελίχθηκαν σε χιονοστιβάδα. Αποκορύφωμα ήταν η προσφυγή της Ισπανίας και 4 ακόμη χωρών στην ΕBU το Φθινόπωρο του 2025 ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ στα 70χρονα, προειδοποιώντας για μποϋκοτάζ και απόσυρση τους από το διαγωνισμό. Η ένταση πυροδοτήθηκε περαιτέρω με τις πολλές αποκαλύψεις για χειραγώγηση της ψηφοφορίας του κοινού από ομάδες λόμπι του Ισραήλ. Η κυβέρνηση Νετανιάχου μετέτρεψε τη Eurovision του 2025 σε ισχυρό χαρτί κρατικής προπαγάνδας για να εδραιώσει το σιωνιστικό αφήγημα ενάντια στη Χαμάς.

“Δεν είναι ακριβές να ισχυριζόμαστε ότι η Eurovision είναι απλώς ένα απολιτικό μουσικό φεστιβάλ. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο διαγωνισμός έχει σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις. Η ισραηλινή κυβέρνηση γνωρίζει εξίσου αυτό το γεγονός και αξιοποιεί την εκδήλωση στη διεθνή σκηνή”.

Αυτό δήλωσε η Ισπανία μετά την άρνηση της EBU να θέσει το θέμα σε ψηφοφορία. Η ευρωπαϊκή ένωση δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών Μέσων προτίμησε να βάλει σε ψηφοφορία μόνο τις αλλαγές για την ψηφοφορία του κοινού. Επέλεξε αναλάβει το κόστος για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, την παράνομη κατοχή και απαρτχάιντ, όπως την κατηγόρησαν. Έτσι επήλθε και η ρήξη με τις 5 ευρωπαϊκές χώρες.

Λίγο πριν τη μεγάλη βραδιά του τελικού στην αρένα της Βιέννης ας δούμε τα γεγονότα για την κρίσιμη καμπή στην οποία βρίσκεται η Eurovision, 70 χρόνια μετά τη έναρξη του θεσμού ως “μουσικό γεγονός” που ενώνει.

Πέντε χώρες, οι Ισπανία, Ιρλανδία, Σλοβενία, Ολλανδία και Ισλανδία αποχώρησαν από τη διοργάνωση.

Οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί Ισπανίας, Ιρλανδίας, Σλοβενίας δεν θα μεταδώσουν τη Eurovision

H Σλοβενία την ίδια ώρα θα προβάλλει σειρά ντοκιμαντέρ για την Παλαιστίνη.

Η EBU ακύρωσε το Eurovision Live Tour 2026, μια σειράς ζωντανών συναυλιών σε πόλεις της Ευρώπης για τον εορτασμό της 70ης επετείου του διαγωνισμού.

Σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης διοργανώνονται διαδηλώσεις ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision. Στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί και συγκέντρωση διαμαρτυρίας το απόγευμα έξω από την ΕΡΤ

Περισσότεροι από 1.000 καλλιτέχνες υπέγραψαν επιστολή που καλούν σε μποϊκοτάζ της Eurovision, μεταξύ των οποίων οι Macklemore, Roger Waters, Massive Attack, Brian Eno, Peter Gabriel, Sigur Rós, Paul Weller.

Περισσότερες από 140 οργανώσεις της LGB κοινότητας από 33 χώρες παίρνουν θέση ενάντια στο ροζ ξέπλυμα μέσω της Eurovision και καλούν επίσης σε μποϋκοτάζ.

Το σύνθημα “Free Palestine” ακούστηκε ηχηρά στην αίθουσα της Eurovision στη διάρκεια του Α’ Ημιτελικού, όταν εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος του Ισραήλ να τραγουδήσει.

Για πρώτη φορά έξω από χώρο του διαγωνισμού- πανηγυράκι υπάρχουν ασφυκτικά μέτρα ασφάλειας και ισχυρές δυνάμεις αστυνομίας.

Η Διεθνής Αμνηστία έλαβε θέση με το σύνθημα “Δεν υπάρχει σκηνή για γενοκτονία” καταγγέλλοντας την EBU ότι προδίδει την ανθρωπότητα και έχει διπλά μέτρα και σταθμά. (Λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας το 2022).

Η EBU διαψεύστηκε λίγο πριν τη Eurovision. Ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός KAN δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκκλήσεις προς τους Ευρωπαίους να χρησιμοποιήσουν και τις 10 διαδικτυακές ψήφους τους για να υποστηρίξουν τη συμμετοχή του Ισραήλ.

Το Ισραήλ από τη δική του πλευρά, χαρακτηρίζει το μποϋκοτάζ ως “αντισημιτική” ενέργεια και δηλώνει ότι έχει ήδη εντοπίσει περισσότερες από 39.500 “αντισημιτικές αναρτήσεις” στο X.

Η κυβέρνηση του Ισραήλ αποφάσισε πριν ένα χρόνο την αλλαγή καθεστώτος του κρατικού ΚΑΝ, έχει στόχο να πουλήσει το ειδησεογραφικό κανάλι σε ιδιώτες. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως το Ισραήλ δεν θα μπορεί να μετάσχει στη Eurovision.

Eurovision: Κανένα τραγούδι για τη γενοκτονία δυστυχώς...

2026-05-17T18:05:18.528+03:00

Σε μποϋκοτάζ, ημέρα του τελικού της Eurovision καλούν οργανώσεις. Την ίδια ημέρα προγραμματίζεται συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την ΕΡΤ και διαδήλωση στην ισραηλινή πρεσβεία.

Στις 16.05.26 πραγματοποιείται στη Βιέννη ο τελικός του διαγωνισμού EUROVISION 2026. H EBU (Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ενωση) αγνόησε προκλητικά τις φωνές των 5 κρατικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων (Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Σλοβενία, Ολλανδία), των χιλιάδων καλλιτεχνών, των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ζήτησαν την αποβολή του Ισραήλ μέχρι να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο.

Όμως το πρωτοφανές κίνημα μποϊκοτάζ της EUROVISION, όσο λειτουργεί ως πλυντήριο της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, έχει τεράστια δυναμική και αδιαμφισβήτητο πραγματικό αποτύπωμα, κλονίζοντας ανεπανόρθωτα το θεσμό.

Η EBU ανακοίνωσε ήδη την ακύρωση του Eurovision Live Tour 2026, μιας σειράς ζωντανών συναυλιών σε πόλεις της Ευρώπης για τον εορτασμό της εβδομηκοστής επετείου του διαγωνισμού.

Οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί Ισπανίας, Ιρλανδίας, Σλοβενίας δεν θα μεταδώσουν ούτε νότα από το διαγωνισμό στη Βιέννη, o δε Σλοβένικος θα προβάλλει την ίδια ώρα αφιέρωμα στην Παλαιστίνη.

Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε πως “η αποτυχία να αποκλειστεί το Ισραήλ από τη Eurovision αποτελεί προδοσία κατά της ανθρωπότητας και αποκαλύπτει 2 μέτρα και 2 σταθμά”.

Πάνω από 1.000 καλλιτέχν(ιδ)ες καλούν σε μποϊκοτάζ της Eurovision, μεταξύ των οποίων οι Macklemore, Roger Waters, Massive Attack, Brian Eno, Peter Gabriel, Sigur Rós, Paul Weller.

Περισσότερες από 140 οργανώσεις LGBTQIA+ από 33 χώρες παίρνουν θέση ενάντια στο ροζ ξέπλυμα μέσω της Eurovision και μας καλούν να την μποϊκοτάρουμε.

To Nemo που νίκησε στο διαγωνισμό του 2024 επέστρεψε το βραβείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Στην Ελλάδα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (Π.Ο.Θ.Α.), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ.), ο Πανελληνιος Μουσικός Σύλλογος, κάλεσαν την ΕΡΤ να πιέσει για τον αποκλεισμό του Ισραήλ. Δύο χιλιάδες πολίτες υπέγραψαν την έκκληση υπέρ της αποβολής του Ισραηλ μέχρι να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο.

Η εργαλειοποίηση του θεσμού της Eurovision από το εποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς απαρτχάιντ Ισραήλ επιβεβαιώνεται και από πρόσφατη μεγάλη έρευνα των The New York Times σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu αντιμετώπισε τη Eurovision όχι απλώς ως διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά ως εργαλείο soft power (ήπιας ισχύος). Οι Times περιγράφουν μια οργανωμένη καμπάνια που περιλάμβανε κρατική διαφήμιση, διπλωματικές επαφές, κινήσεις προώθησης στα κοινωνικά δίκτυα και κινητοποίηση υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής.

Όμως οι φωνές για το δίκιο ακούγονται παντού ακόμα και μέσα στο χώρο διεξαγωγής της Eurovision. Η εμφάνιση του Ισραήλ στον Α’ Ημιτελικό στη Βιέννη συνοδεύτηκε από ηχηρές αποδοκιμασίες και το σύνθημα «Free Palestine».

Η χρησιμοποίηση των πολιτιστικών θεσμών για ξέπλυμα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας παρά τα δισεκατομμύρια που επενδύονται σε αυτήν από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ευρώπη δεν πείθει πια τους λαούς. Το αφήγημα περί “ουδετερότητας της τέχνης” καταρρέει. Οι πρόσφατες συγκλονιστικές κινητοποιήσεις καλλιτεχνών στη Venice Biennale κατά της συμμετοχής περιπτέρου του γενοκτονικού Ισραήλ είναι μια ακόμα απόδειξη.

Εδώ και τώρα μποϊκοτάζ κυρώσεις!

Έξω το Ισραήλ απ’ τις διοργανώσεις!

ΚΑΛΟΥΜΕ TO ΣΑΒΒΑΤΟ 16.05.26 – 78 χρόνια από τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού ΝΑΚΜΠΑ

14:30 στο Πάρκο Ελευθερίας συγκέντρωση και πορεία στην πρεσβεία του Ισραήλ

17:30 (η ακριβής ώρα εξαρτάται από τη λήξη της πορεία στην πρεσβεία): Συμβολική παρέμβαση έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ κατά της συμμετοχής της στη Eurovision.

Το Σάββατο κλείνουμε τις τηλεοπτικές συσκευές

BDS Greece

March to Gaza Greece

Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη

Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας

Τα media επανερχονται πάλι στην, πρώτη, εξουσία γλύφοντας τους πολιτικούς

2026-05-10T19:14:04.146+03:00

Γράφει η Ματίνα Παπαχριστούδη

Η ολοκλήρωση της πώλησης της Εφημερίδας των Συντακτών στον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη έναντι 8 εκατ. ευρώ έγινε πρωτοσέλιδη είδηση στο πολιτικο-mediako ρεπορτάζ. Ο επιχειρηματίας που κατέχει ήδη τη Ναυτεμπορική, δημιούργησε στο διαδίκτυο τον τηλεοπτικό σταθμό Naftemporiki TV που σύντομα θα μετατραπεί σε κανάλι ελεύθερης μετάδοσης μέσα από το Εψιλον TV και διαθέτει το Pontos TV, εισέρχεται με αξιώσεις ολιγάρχη στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Η Εφημερίδα των Συντακτών που γεννήθηκε πριν 13 χρόνια- μετά το λουκέτο στην Ελευθεροτυπία, εν μέσω της μνημονιακής καταστροφής στο χώρο των ΜΜΕ, ήταν ένα πρωτοποριακό για την Ελλάδα, εγχείρημα. Εκδόθηκε από τους ίδιους τους εργαζόμενους που συνασπίστηκαν σε Συνεταιρισμό. 13 χρόνια μετά, η έκδοση δεν άντεξε παρά την αναμφισβήτητη επιρροή της στον πολιτικό χώρο, παρά την αναγνωρισμένη “ανεξαρτησία” της από οικονομικά ή κυβερνητικά κέντρα. Παρέμεινε “δημοσιογραφική” με τη βασική γραμμή να καθορίζουν οι πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις των ιδίων των συντακτών της και χωρίς τρανταχτούς αποκλεισμούς ή φίμωση αντίθετων απόψεων. Η εφημερίδα δεν μπορούσε πλέον το κόστος έκδοσης, η κυκλοφορία της δεν επαρκούσε για την κάλυψη της (χαμηλής) μισθοδοσίας 120 ανθρώπων. Η πώληση ήταν μονόδρομος και η συνέλευση των συνεταιριστών εργαζομένων ομόφωνα αποφάσισε να τη δώσει στον Δημήτρη Μελισσανίδη. Ο επιχειρηματίας για τα δύο πρώτα χρόνια θα ελέγχει το 51% των μετοχών, θα βάλει περίπου 3,5 εκατ., θα βάλει περίπου 3,5 εκατ. ευρώ. Μετά δύο χρόνια ο Δ. Μελισσανίδης θα αποκτήσει και το υπόλοιπο ποσοστό.

Η συμφωνία προβλέπει την κάλυψη των δεδουλευμένων οφειλών σε εργαζόμενους, περίπου πέντε μηνών, την κάλυψη χρεών σε πιστωτές, διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας, υπολογίζονται σε 124, διασφάλιση της συντακτικής ανεξαρτησίας, διατήρηση της σημερινής δομής και διευθυντικής ομάδας της εφημερίδας για δύο χρόνια και αυξήσεις μισθών 7,5%+7,5% το 2026 και 2027.

Ένας κύκλος κλείνει…

Η εξαγορά της Εφημερίδας των Συντακτών ανοίγει έναν νέο κύκλο στην πολιτική επιρροή του έντυπου Τύπου, κλείνει και τυπικά τη μνημονιακή περίοδο στα ΜΜΕ. Όσα media επέζησαν, μεταβιβάστηκαν σε άλλους ιδιοκτήτες, κι όσα στο μεταξύ δημιουργήθηκαν μετά το 2015-2020, επιβίωσαν με την αμέριστη-σχεδόν αποκλειστική κρατική επιδότηση. Οι δύο κυβερνήσεις, του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη επέλεξαν αντί να στηρίξουν τη δημοσιογραφία, τους δημοσιογράφους και τα ίδια τα Μέσα ενημέρωσης, η κάθε κυβέρνηση με τους δικούς της όρους, να δώσουν γη και ύδωρ στους επιχειρηματίες, εκδότες και ολιγάρχες. Πιθανώς, επειδή θεωρούσαν πως με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν την χωρίς όρια συναίνεση και υποστήριξή τους.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ βρήκε την αφορμή κατά τη διάρκεια της πανδημικής κρίσης του COVID 19 και υπέταξε εξολοκλήρου των χώρο των μέσων ενημέρωσης. Με την εγγύηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων, πάνω από 90 εκατ. ευρώ για τα media και κυρίως μέσα από τις διάφορες “Λίστες Πέτσα” της κρατικής διαφήμισης με κονδύλια που την περίοδο 2010-2024 φθάνουν τα 450 εκατ. ευρώ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ομάδα του θεωρούσε ότι είχε πλήρως υποταγμένους τους ιδιοκτήτες των Μέσων ενημέρωσης. Ως μπόνους το κράτος πλήρωνε τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων, ως έξτρα μπόνους οι ολιγάρχες έπαιναν από το δημόσιο όποια μεγάλη δουλειά, ευρωπαϊκό πρόγραμμα ή επιδότηση ζητούσαν.

Και πράγματι έως και τα μέσα του 2022 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στεκόταν παντοδύναμη με τα περισσότερα ΜΜΕ να ασκούν σκληρή αντιπολίτευση στα κόμματα της …αντιπολίτευσης. Φρόντιζαν με την εξαφάνιση κάθε φωνής από την κοινωνία να μη διαταραχθεί η αταραξία του “ηγέτη Μωϋσή” που έσωζε τη χώρα και περνούσε πολύ καλά στις συχνές διακοπές του.

Παράλληλα με τον πλήρη έλεγχο στα δημόσια ΜΜΕ, ΕΡΤ και Αθηναϊκό Πρακτορείο τα οποία εν μια νυκτί μετατράπηκαν σε “υπηρεσίες” του μεγάρου Μαξίμου, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δημιούργησε τους “δικούς της” μιντιάρχες. Δεκάδες ιστοσελίδες δημιουργήθηκαν, εξαπλώθηκε ένας ολόκληρος ελεγχόμενος μηχανισμός (μεταξύ αυτού και η περίφημη Ομάδα Αλήθειας που όπως αποκαλύφθηκε είχε σκοτεινές σχέσεις με το δημόσιο, ενώ τα υποτιθέμενα ανεξάρτητα μέλη της ήταν στελέχη ή μέλη της ΝΔ και αμείβονταν αδρά για αυτό), στο χώρο των Κοινωνικών δικτύων και του Διαδικτύου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη χώρα μας ευδοκιμεί με μεγάλη επιτυχία η ειδίκευση των πιστών, υποταγμένων “φιλοκυβερνητικών” δημοσιογράφων που κατέχουν διαρκώς τα ηνία στο δημόσιο λόγο.

Η πρώτη ρωγμή έγινε με το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών με το περίφημο Predator. Το Μαξίμου παρακολουθούσε με παράνομο( ισραηλινό όπως αποκαλύφθηκε εν τέλει) λογισμικό σχεδόν τους πάντες. Από υπουργούς της ίδιας της κυβέρνησης, δημοσιογράφους έως και τους φίλους εκδότες, όπως τον “κουμπάρο” Βαγγέλη Μαρινάκη.

Όλη αυτή την περίοδο εξελίσσονταν ο επιχειρηματικός μετασχηματισμός των μέσων ενημέρωσης. Με την κυβέρνηση να προσφέρει τα πάντα στους επιχειρηματίες, ξένους και εγχώριους, οι άλλοτε “εκδότες” με σχέσεις διαπλοκής με το δημόσιο, γιγαντώθηκαν στον ιδιωτικό τομέα. Ελέγχουν πλέον το σύνολο της οικονομίας. Μια μόνο ματιά στην έρευνα “Who owns the media” («Σε ποιον ανήκουν τα ΜΜΕ») από τη δημοσιογραφική ομάδα του Solomon, αρκεί.

Δέκα media-κοί όμιλοι κατέχουν συνολικά 762 εταιρείες που δρατηριοποιούνται σε ναυτιλία, ενέργεια, Τράπεζες, χρηματοοικονομικά, real estate, αθλητισμό, τουρισμό, Υποδομές, υγεία, κατασκευές, βιομηχανία σε 32 χώρες.

Μόλις οι 386 από αυτές έχουν έδρα στην Ελλάδα.

ΕφΣυν, Ελευθεροτυπία, Νέα στην “πολιτική αντιπολίτευση”;

Τα πρώτα ρήγματα στις σχέσεις Μητσοτάκη- μιντιαρχών εντοπίζονται το 2023. Η άγρια αντικοινωνική νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, η διάλυση όλων των υπηρεσιών που σχετίζονται με το “δημόσιο συμφέρον” και η φτωχοποίηση της κοινωνίας, χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση από τα πολιτικά κόμματα του Κοινοβουλίου, έκανε φανερό πως η περίοδος διακυβέρνησης Μητσοτάκη δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει. Η κοινωνία βρίσκεται κυριολεκτικά στα κάγκελα και ο κίνδυνος για το ίδιο το πολιτικό σύστημα και αυτούς που το ελέγχουν είναι ορατός.

Η αλλαγή στάσης παραδοσιακών ΜΜΕ έγινε αισθητή από πέρυσι. Το συγκρότημα του Βαγγέλη Μαρινάκη ο οποίος μέσω της Alter ego κατέχει δύο τηλεοπτικούς σταθμούς, το Mega και το Mega news( στο διαδίκτυο προς το παρόν), τις εφημερίδες Τα Νέα και Το Βήμα, οκτώ ιστοσελίδες μεταξύ αυτών τις επιδραστικές δημοφιλείς in.gr και ot.gr, τέσσερα περιοδικά ένα ραδιοφωνικό σταθμό, τον My Radio 104,6, τηλεοπτικά στούντιο και εταιρείες παραγωγής, άρχισε την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της Ν.Δ. Πέρυσι πρόσθεσε στο χαρτοφυλάκιo του τον τίτλο της “Ελευθεροτυπίας”, τίτλος που ταυτίστηκε με την αντιπολίτευση στις κυβερνήσεις της ΝΔ, ανήκοντας στο λεγόμενο “δημοκρατικό τόξο”. Η εφημερίδα αναμένεται να εκδοθεί ως κυριακάτικο φύλλο.

Στο ίδιο “τόξο” εντασσόταν και η “Εφημερίδα των Συντακτών” που εξαγόρασε ο Δημήτρης Μελισσανίδης, με την εγγύηση ότι θα διατηρήσει το αντιπολιτευτικό πολιτικά προφίλ της.

Ο τρίτος μεγάλος media-κος όμιλος, του Βαρδινογιάννη ελέγχει πλέον τον Alpha και το Star, διαθέτει πέντε ραδιοφωνικούς σταθμούς, εταιρεία παραγωγής προγραμμάτων και ιστοσελίδες με τη δημοφιλή του Newpost.gr ανάμεσα τους.

Οι τρεις παραπάνω όμιλοι φέρονται να βρίσκονται σε κοινή πολιτική γραμμή ή δεν είναι “ανταγωνιστές” στους υψηλούς επιχειρηματικούς στόχους τους.

Απέναντι τους βρίσκεται ο νέος media-κός όμιλος που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη μέσα σε δυο χρόνια. Οι Δημήτρης Μπάκος, Γιάννης Καυμενάκης και Αλέξανδρος Εξάρχου μέσω της εισόδου τους στον τομέα της ενέργειας, απέκτησαν πρόσβαση στα media, με την εξαγορά του Action 24 και του ραδιοφωνικού Flash. Η απόπειρα τους να αποκτήσουν πρόσβαση σε έναν πιθανό πολιτικό φορέα της κεντροαριστεράς έληξε άδοξα με το περυσινό λουκέτο στον έτερο τηλεοπτικό σταθμό Attica TV.

“Πιστός” στην κυβέρνηση Μητσοτάκη παραμένει ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ του Γιάννη Αλαφούζου, αν και από φέτος πρόσθεσε “πινελιές” αντιπολίτευσης στο πρόγραμμα του. Το συγκρότημα της “Καθημερινής” του Θέμη Αλαφούζου έχει εδώ και αρκετό καιρό αποστασιοποιηθεί από τη αυλή του μεγάρου Μαξίμου, ασκώντας έντονη κριτική στα πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πηγή: neostrategy.gr

ΕΣΗΕΘΣΤΕ-Ε: Η αποστολή του Τύπου περιλαμβάνει και την καταγραφή της κοινωνικής πραγματικότητας

2026-05-10T19:13:38.712+03:00

Ανακοίνωση με αφορμή την ποινική εμπλοκή δημοσιογράφων και του εκδότη του ενημερωτικού μέσου THENEWSPAPER:

"Η Ένωση Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας εκφράζει την έντονη ανησυχία της για την ποινική εμπλοκή δημοσιογράφων και του εκδότη του ενημερωτικού μέσου THENEWSPAPER, οι οποίοι καλούνται να δώσουν εξηγήσεις κατόπιν εγκλήσεως αστυνομικών, με αφορμή δημοσιεύματα που αφορούσαν την υπόθεση Βασίλη Μάγγου.

Τα επίμαχα δημοσιεύματα αφορούσαν, μεταξύ άλλων, τη δημοσιογραφική κάλυψη της ποινικής διαδικασίας στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας, καθώς και ρεπορτάζ από δημόσιες κινητοποιήσεις στον Βόλο, όπου καταγράφηκαν αφίσες, συνθήματα, πανό, δηλώσεις και δημόσιες αντιδράσεις συλλογικοτήτων και πολιτών.

Η υπόθεση Βασίλη Μάγγου είχε ήδη απασχολήσει ευρέως τη δημόσια σφαίρα, την τοπική κοινωνία, την πολιτική αντιπαράθεση, κοινωνικούς φορείς, συλλογικότητες και πλήθος μέσων ενημέρωσης. Πρόκειται, συνεπώς, για ζήτημα προφανούς και αυξημένου δημοσίου ενδιαφέροντος, το οποίο κατ’ εξοχήν εμπίπτει στο πεδίο της δημοσιογραφικής κάλυψης.

Η Ένωση υπενθυμίζει ότι η αποστολή του Τύπου δεν περιορίζεται στη μετάδοση ανακοινώσεων αρχών ή θεσμικών φορέων. Περιλαμβάνει και την καταγραφή της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως αυτή εκδηλώνεται στον δημόσιο χώρο: δικαστικές εξελίξεις, συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, δηλώσεις τρίτων, πανό, αφίσες και συνθήματα.

Η δημοσιογραφική αποτύπωση τέτοιων γεγονότων δεν μπορεί να ταυτίζεται αυτομάτως με υιοθέτηση κάθε επιμέρους φράσης, κρίσης, χαρακτηρισμού ή συνθήματος που διατυπώνεται από τρίτους. Άλλο είναι η δημοσιογραφική κάλυψη ενός δημόσιου γεγονότος και άλλο η προσωπική υιοθέτηση ή επιβεβαίωση όλων των απόψεων που εκφράζονται στο πλαίσιο αυτού του γεγονότος.

Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη για την ελευθερία της ενημέρωσης. Η καταγραφή μιας αφίσας, μιας δήλωσης, μιας κινητοποίησης ή ενός συνθήματος στο πλαίσιο ρεπορτάζ δεν μπορεί να αποκόπτεται από το συνολικό δημοσιογραφικό περιβάλλον ούτε να αξιολογείται αποσπασματικά, σαν να αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό του μέσου ενημέρωσης.

Η Ένωση οφείλει να επισημάνει ότι η ποινική εμπλοκή δημοσιογράφων για την κάλυψη θεμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη θεσμική προσοχή.

Η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία της έκφρασης δεν προστατεύουν μόνο ουδέτερες ή ανώδυνες πληροφορίες. Προστατεύουν και τη δημοσιογραφική κάλυψη γεγονότων που προκαλούν δημόσιο διάλογο, ένταση, αντιπαράθεση ή κοινωνική κριτική, ιδίως όταν αυτά συνδέονται με τη λειτουργία δημόσιων αρχών, την άσκηση δημόσιας εξουσίας, δικαστικές διαδικασίες και ζητήματα κοινωνικής λογοδοσίας.

Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να λειτουργεί υπό τον διαρκή φόβο ότι κάθε αναφορά σε δημόσια συζήτηση, κάθε φωτογραφική αποτύπωση δημόσιου χώρου ή κάθε μεταφορά θέσης τρίτων θα οδηγήσει σε ποινική εμπλοκή. Μια τέτοια αντίληψη θα είχε αναπόφευκτα αποτρεπτικό αποτέλεσμα στην ελεύθερη ενημέρωση και θα περιόριζε τον ρόλο του Τύπου ως φορέα δημόσιου διαλόγου και ελέγχου.

Ιδίως σε υποθέσεις που αφορούν δημόσιες αρχές, άσκηση δημόσιας εξουσίας, ποινικές διαδικασίες και κοινωνικές αντιδράσεις, το δικαίωμα της κοινής γνώμης στην ενημέρωση είναι ιδιαίτερα αυξημένο. Η δημοσιογραφική κάλυψη τέτοιων θεμάτων δεν πρέπει να συγχέεται με προσωπική στοχοποίηση, όταν εντάσσεται στο πλαίσιο ρεπορτάζ και υπηρετεί την ενημέρωση του κοινού.

Η Ένωση εκφράζει τη στήριξή της στους συναδέλφους δημοσιογράφους και στον εκδότη του THENEWSPAPER, οι οποίοι καλούνται να δώσουν εξηγήσεις για δημοσιογραφική εργασία που αφορούσε ζήτημα μείζονος κοινωνικού ενδιαφέροντος.

Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να αξιολογήσουν την υπόθεση με πλήρη σεβασμό στην ελευθερία του Τύπου, στην ανάγκη προστασίας της ανεμπόδιστης δημοσιογραφικής λειτουργίας και στη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στη δημοσιογραφική καταγραφή γεγονότων και στην υιοθέτηση ισχυρισμών τρίτων.

Η Ένωση θα παρακολουθεί την εξέλιξη της υπόθεσης και θα παρεμβαίνει, όπου απαιτείται, για την προάσπιση της ελευθερίας της ενημέρωσης, των επαγγελματικών δικαιωμάτων των δημοσιογράφων και του δικαιώματος της κοινωνίας να πληροφορείται για ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος.

Το Δ.Σ.
ΕΣΗΕΘΣτΕ-Ε"

«Τα Νέα» και η «Καθημερινή απεμπολού τις προτάσεις του Πρωθυπουργού για το Σύνταγμα

2026-05-10T19:13:22.345+03:00

Είναι απολύτως σαφές πως η πρόταση Μητσοτάκη για τη συνταγματική αναθεώρηση, πέραν των ιδεολογικών επιλογών της, έχει ως στόχο τον αποπροσανατολισμό από τα προβλήματα της κυβέρνησης, ενώ είναι και πρόχειρη.
«Περισσότερο εγείρει ερωτήματα το μομέντουμ της όλης πρωτοβουλίας, εντός της συνεδρίασης της ΚΟ της ΝΔ και εν μέσω της δίνης που έχει περιέλθει η κυβέρνηση», γράφουν τα «Νέα» στο κύριο άρθρο τους. «Το στρίβειν διά του Συντάγματος είναι περισσότερο από προφανές σε τούτη τη συγκυρία. Πολύ χειρότερα, μια εσωκομματική πίεση συνάντησε αντιπερισπασμό μέσω της πρόθεσης για μεταβολές στον ανώτατο χάρτη του κράτους και διά στόματος του Πρωθυπουργού. Το Σύνταγμα όμως δεν είναι διά πάσαν πολιτική νόσο. Και δεν μπορεί να συνδέεται με τις βαθμίδες φθοράς μιας κυβέρνησης ή με τον προεκλογικό της σχεδιασμό».
Η δε «Καθημερινή», υπό τον τίτλο «Συνταγματική φλυαρία», σημειώνει:
«Η μεταρρύθμιση των θεσμών δεν χρειάζεται να είναι πληθωρική για να είναι αποτελεσματική. Το αντίθετο. Επιτυχημένα είναι τα λιτά Συντάγματα, που αφήνουν στον νομοθέτη το περιθώριο να προσαρμόζει τους κανόνες στη συγκυρία. Ο καταστατικός χάρτης δεν είναι ούτε προεκλογικό πρόγραμμα ούτε διακήρυξη. Γι’ αυτό δεν πρέπει να είναι "φλύαρος"».
Όπως καταλαβαίνετε, κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν πρόκειται να δώσει ψήφο για την επίτευξη του στόχου των 180 βουλευτών.
Γνώμη μας;
Χάνεται άλλη μια ευκαιρία για μια ουσιαστική συζήτηση για το Σύνταγμα – με αποκλειστική ευθύνη του Μαξίμου.

Β.Σκ. / Dnews

Ευρωβουλευτές-δημοσιογραφικές οργανώσεις απαιτούν πρόσβαση ΜΜΕ στη Γάζα

2026-05-09T14:55:56.670+03:00

61 συνολικά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κάλεσαν με επείγουσα επιστολή τους την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πιέσει για την πρόσβαση ξένων δημοσιογράφων στη Γάζα. Η επιστολή, που απευθύνεται στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την Κάγια Κάλας, ύπατη εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, καθώς και στα κράτη μέλη της ΕΕ, αναφέρει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να επικαλείται λόγους ασφαλείας ως δικαιολογία για την άρνηση πρόσβασης.

Το αίτημα των 61 Ευρωβουλευτών έρχεται ως υποστήριξη της επείγουσας αίτησης που κατέθεσαν στα μέσα του περασμένου Απριλίου η Διεθνής Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ), οι RSF, η Ένωση δημοσιογράφων του Ισραήλ και η FPA, απαιτώντας την “πρόσβαση ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης στη Γάζα”

Όπως σημείωναν “το δικαστήριο έχει καθυστερήσει επανειλημμένα τους τελευταίους 18 μήνες την έκδοση απόφασης για την υπόθεση, από τότε που η Ένωση Ξένου Τύπου υπέβαλε την αίτησή της αμφισβητώντας την απαγόρευση.

Οι λόγοι που δόθηκαν για αυτές τις καθυστερήσεις από την ισραηλινή κυβέρνηση — και έγιναν δεκτοί από το δικαστήριο — δεν είναι πλέον σχετικοί.

Δεν υπάρχουν άλλοι όμηροι στη Γάζα. Υπάρχει μακροχρόνια εκεχειρία. Δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες ή συγκεκριμένες απειλές κατά δημοσιογράφων και οι δημοσιογράφοι δεν αποτελούν απειλή για τα ισραηλινά στρατεύματα. Η πιο πρόσφατη αιτιολογία που δόθηκε – ο πόλεμος στο Ιράν – δεν ήταν ποτέ σχετική.

Οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν κάνει ρεπορτάζ υπό εξαιρετικά σκληρές και επικίνδυνες συνθήκες από το εσωτερικό της Γάζας καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και έχουν αναγκαστεί να υπομείνουν πείνα, εκτοπισμούς, αυθαίρετες κρατήσεις και επιθέσεις από τον ισραηλινό στρατό”.

Καθώς η προηγούμενη δικαστική απόφαση απαγορεύει την ελεύθερη πρόσβαση διεθνών ΜΜΕ στη Γάζα έως τις 24 Μαΐου, στο αίτημα των δημοσιογραφικών οργανισμών προστέθηκε η στήριξη από 61 Ευρωβουλευτές.

Σε αυτή σημειώνεται ότι:

Το Ισραήλ συνεχίζει να αρνείται να διευκολύνει την ανεξάρτητη πρόσβαση των μέσων ενημέρωσης στη Γάζα. Αντιθέτως, επιτρέπει μόνο εξαιρετικά σπάνιες επισκέψεις δημοσιογράφων στη Γάζα υπό στρατιωτική συνοδεία: αυστηρά ελεγχόμενες και σκηνοθετημένες επισκέψεις λίγων ωρών, με διαδρομές που σχεδιάζονται από τον στρατό για επιλεγμένα διεθνή μέσα ενημέρωσης, των οποίων οι εκπρόσωποι, όσο βρίσκονται στη Γάζα, δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με Παλαιστίνιους.

Η ανεξάρτητη πρόσβαση αποτελεί διεθνώς αποδεκτή αρχή της δημοσιογραφικής κάλυψης πολέμων. Δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο εάν η απαγόρευση της ελεύθερης δημοσιογραφίας σε εμπόλεμες ζώνες καταστεί μια αδιαμφισβήτητη πρακτική.
Το δικαίωμά μας στην πρόσβαση στην πληροφόρηση περιορίζεται.

Περίπου τα δύο τρίτα των κρατών-μελών της ΕΕ έχουν ήδη καλέσει δημόσια για πρόσβαση ξένων δημοσιογράφων μέσω κοινής δήλωσης του Media Freedom Coalition στις 21 Αυγούστου 2025.

Τον Μάρτιο, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ εξέτασε δεύτερη προσφυγή της Ένωσης Ξένου Τύπου, η οποία ζητούσε ελεύθερη και ανεξάρτητη πρόσβαση των δημοσιογράφων στη Λωρίδα της Γάζας, αφού η κυβέρνηση ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι η απαγόρευση αυτή θα πρέπει να διατηρηθεί λόγω κινδύνων ασφαλείας. Μετά από επανειλημμένες καθυστερήσεις, το δικαστήριο έκανε δεκτό αίτημα της ισραηλινής κυβέρνησης για αναβολή της υπόθεσης έως τις 24 Μαΐου.

Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έχει προσκομίσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο ή περαιτέρω εξήγηση σχετικά με αυτούς τους υποτιθέμενους κινδύνους ασφαλείας ή για το πώς η κατάσταση αυτή διαφέρει από άλλες εμπόλεμες ζώνες.

Η ασφάλεια δεν μπορεί πλέον να επικαλείται από το Ισραήλ ως δικαιολογία για την άρνηση πρόσβασης. Σας καλούμε να καταστήσετε συγκεκριμένα την πρόσβαση ξένων δημοσιογράφων βασικό αίτημα στις διμερείς σας σχέσεις με το Ισραήλ και να χρησιμοποιήσετε όλα τα δυνατά διπλωματικά και πολιτικά μέσα ώστε να διασφαλιστεί η παροχή της.

Η διοίκηση της ΕΡΤ κάνει ΕΔΕ για παράνομες προσλήψεις της …διοίκησης

2026-05-09T14:55:00.801+03:00

Στα χνάρια της κυβέρνησης Μητσοτάκης η διοίκηση της ΕΡΤ απάντησε στις σοβαρές καταγγελίες του πρώην διευθυντή της αθλητικής διεύθυνσης, Γιάννη Δάρα για “παράνομες προσλήψεις”, με διενέργεια ΕΔΕ! Ο Γιάννης Δάρας υπέβαλλε την παραίτηση του για “λόγους προσωπικής αξιοπρέπειας” και κατέθεσε αναφορά στον εισαγγελέα με στοιχεία για τις παρεμβάσεις στελεχών της διοίκησης στις προσλήψεις.

Η αναφορά στον εισαγγελέα και ο ντόρος που προκλήθηκε από την παραίτηση του διευθυντή, εξανάγκασαν τη διοίκηση της ΕΡΤ να τοποθετηθεί. Αντί άλλης απάντησης στα όσα σοβαρά καταγγέλλονται, επέλεξε να ανακοινώσει πως θα διενεργηθεί ΕΔΕ για να διερευνηθούν οι καταγγελίες για “παράνομες προσλήψεις” από την ίδια…

Ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων Γιάννης Δάρρας, γράφοντας για το γεγονός δήλωσε πως “αν ισχύουν οι καταγγελίες πρόκειται για σοβαρή υπόθεση”. Εντύπωση προκαλεί η αφωνία της συνδικαλιστικής ένωσης της ΕΣΗΕΑ στα όσα σοβαρά καταγγέλλονται.

Όσα κατήγγειλε στην αναφορά του στον εισαγγελέα για τις προσλήψεις στην ΕΡΤ ο Γιάννης Δάρας

Όπως αναφέρει δεν επιθυμεί την συμμετοχή του “σε καμία αδιαφανή διαδικασία”, ενώ αντιθέτως επιθυμεί “την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη δίκαιη και αμερόληπτη αξιολόγηση όλων των υποψηφίων χωρίς καμία παρέμβαση στο έργο του”. Συμπληρώνει πως δεν τον ενδιαφέρει “καμία θέση ευθύνης και «διευθυντική καρέκλα», όταν επιχειρούν, αφενός να αδικήσουν ανθρώπους- εργαζομένους-υποψηφίους που αναζητούν κάποια θέση εργασίας” και αφετέρου να τον “εμπλέξουν σε παράνομες πράξεις”

Ο δημοσιογράφος αναφέρει μεταξύ άλλων:

” σε δύο διαδικασίες πρόσληψης δημοσιογράφων με Σύμβαση Μίσθωσης Έργου /ΣΜΕ (διάρκεια από τον Απρίλιο έως 31-12-2026 με δικαίωμα ανανέωσης) στη Διεύθυνση Αθλητικών Προγραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Προγράμματος, που ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2026 και ολοκληρώθηκαν ή ολοκληρώνονται τον Απρίλιο του 2026, υπήρξε παρέμβαση και στις δύο προκηρύξεις” από διευθυντικό στέλεχος της ΕΡΤ “με εντολή ανωτέρου”, όπως ισχυρίστηκε.

“Στον έναν διαγωνισμό για πλήρωση πέντε θέσεων ΣΜΕ, για την ιστοσελίδα ertsports.gr , (Πρακτικό 432 Διοικητικού Συμβουλίου 12-3-2026, αρ. πρωτοκόλλου 8166, θέμα 14ο, σύμφωνα με την 3605/17.02.26 Πρόσκληση Ενδιαφέροντος, διαπίστωσα εκ των υστέρων ως επικεφαλής της γνωμοδοτικής επιτροπής αξιολόγησης, ότι η λίστα αιτηθέντων-συμμετεχόντων που χορηγήθηκε στην επιτροπή αξιολόγησης με e mail από τη Γενική Διεύθυνση Προγράμματος, ήταν λανθασμένη και πως είχε διαφορές από την αρχική λίστα που μας είχε σταλεί, λίγες ημέρες νωρίτερα” , αναφέρει ο Γ. Δάρας και συνεχίζει:

“Δύο υποψήφιοι από άλλη προκήρυξη για 3 θέσεις ΣΜΕ που «έτρεχε» παράλληλα, είχαν μεταφερθεί στην λίστα της εν λόγω προκήρυξης, αλλά οι συνεχόμενοι αριθμοί πρωτοκόλλου στην αίτηση τους ήταν εύκολο να ξεγελάσουν τον οποιονδήποτε. Ήταν ξεκάθαρο, ότι είχε γίνει παρέμβαση στο κομπιούτερ και στην αλλαγή των δύο υποψηφίων από τη μία λίστα στην άλλη. Οι δύο προκηρύξεις διέφεραν στο θέμα της απαιτούμενης προϋπηρεσίας αλλά και του τομέα εργασίας τους. Το αποτέλεσμα ήταν να προσληφθούν δύο άτομα που δεν είχαν υποβάλλει αίτηση για την συγκεκριμένη προκήρυξη θέσεων. Για τα παραπάνω, έχω στη διάθεση μου όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, έντυπες λίστες και e mails, που αποδεικνύουν την παρέμβαση που έγινε.”

Στον άλλο διαγωνισμό, για 3 θέσεις ΣΜΕ, (Πρακτικό 432 Διοικητικού Συμβουλίου της 12-3-2026, με αριθμό πρωτοκόλλου 8169, θέμα 17ο, σύμφωνα με την αρ. πρωτ. 3139/10.02.2026 Πρόσκληση Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος),” το διευθυντικό στέλεχος “δεν δέχθηκε την εισήγηση της ίδιας γνωμοδοτικής επιτροπής αξιολόγησης στην οποία ήμουν επικεφαλής, για τον έναν από τους τρεις υποψηφίους που είχε προκρίνει η επιτροπή μας, προτείνοντας μου ένα άλλο όνομα” , “δίνοντας μου παράλληλα και το βιογραφικό του. “Όταν επεσήμανα ότι αυτό αφενός δεν είναι νόμιμο και αφετέρου ότι δεν υπήρχε υποψήφιος με αυτά τα στοιχεία, μου έδωσε εντολή να αλλάξει το πρακτικό και να γίνει νέα εισήγηση με χαρακτηρισμένη «άγονη την τρίτη θέση», ώστε να επαναπροκηρυχθεί σύντομα αυτή, και να κάνει αίτηση αυτή την φορά ο προαναφερόμενος”.

“Πραγματικά στις 24-4-2026, επαναπροκηρύχθηκε η θέση αυτή, με την υπ’ αριθμό 8503 αρ. πρωτοκόλλου Πρόσκλησης Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος, όπου στο υπ’ αριθμόν 10 εδάφιο, αναφέρεται η Έγκριση Εκκίνησης εκ νέου της διαδικασίας για τη σύναψη μιας Σύμβασης Μίσθωσης Έργου λόγω άγονης διαδικασίας (ΑΔΑ: Π7ΝΑ465Θ1Ε-9ου) βάση απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου, Πρακτικό 14 της 02.04.2026. Ημερομηνία λήξης των αιτήσεων είναι τα μεσάνυχτα της 1ης Μαΐου 2026. Την Παρασκευή 24-04-2026 και ώρα 16.37,” το διευθυντικό στέλεχος, “επικοινώνησε μαζί μου και μου θύμισε ποιος πρέπει να πάρει τη θέση στην αξιολόγηση των υποψηφίων που θα γίνει αμέσως μετά την λήξη της προθεσμίας αιτήσεων την 1-5-2026”.

Συνεχίζει υποστηρίζοντας πως το διευθυντικό στέλεχος “έκανε λόγο για δύο ακόμη προκηρύξεις, τονίζοντας μου ότι η δεύτερη προκήρυξη (με αριθμό πρωτ.8504/ 24.04.2026) που αναφερόταν σε σύμβαση μικρής διάρκειας («όχι νωρίτερα από 01.06.2026 και έως 31.07.2026»), αφορούσε συγκεκριμένο δημοσιογράφο «που πρέπει να προσληφθεί για το Μουντιάλ» ενώ για την τρίτη θέση (πάλι σε προκήρυξη για το ertsports.gr με προθεσμία έως την 1η Μαΐου 2026) «θα με ενημερώσει εν ευθέτω χρόνω».

Η τοξικότητα της ΝΔ στο διαδίκτυο έχει ονοματεπώνυμο

2026-05-09T14:53:45.942+03:00

Kirk@

Τους τελευταίους μήνες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης βρίσκεται επικεφαλής στη νέα καμπάνια του μεγάρου Μαξίμου για την “απαίρητη”, όπως διατείνεται, άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Κυρίως δηλαδή στα social media όπως αρχικά το προσδιόρισε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας για “τοξικότητα” που είναι ανεπίτρεπτη στη δημοκρατία.

Ήρθε λοιπόν μία απόφαση δικαστηρίου που έκανε μεγάλη αίσθηση στον ψηφιακό κόσμο δημοσιότητας. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ καταδικάστηκε ο Θεοδόσης Μούγιος, πρώην αστυνομικός, που αποτάχθηκε με ποικίλες κατηγορίες, πρώην συνεργάτης της ΝΔ, “πρώην σύμβουλος” του υπουργού Εσωτερικών Θεόδωρου Λιβάνιου, απασχολούμενος το 2018 και στην περίφημη “Ομάδα αλήθειας” μισθοδοτούμενος της εταιρείας Blue Skies.

Η απόφαση του δικαστηρίου δημιουργεί δεδικασμένο και για ανάλογες υποθέσεις γιατί ταύτισε έναν “ανώνυμο ψηφιακό λογαριασμό” με φυσικό πρόσωπο. Αποδείχθηκε έτσι πως η στόχευση του Παύλου Μαρινάκη να άρει την ανωνυμία από τα Κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, στοχεύει αποκλειστικά στον έλεγχο όλων όσων ασκούν κριτική ή πολεμική στην κυβέρνηση της Ν.Δ.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι η ανωνυμία ή τα ψευδώνυμα στα ΜΜΕ και τα ψηφιακά δίκτυα, αλλά το περιεχόμενο τους.

Η περίπτωση της πρώτης δικαστικής απόφασης το αποδεικνύει περίτρανα. Νομοθεσία υπάρχει ήδη για την άρση της ανωνυμίας. Ο Θ. Μούγιος καταδικάστηκε μετά από μήνυση της δικηγόρου Ιωάννας Κούρτοβικ ως ένας δραστήριος και ιδιαίτερα επιδραστικός ψηφιακός λογαριασμός στο Χ(πρώην Twitter) υπό των επωνυμία προφίλ Georgy Zhukov. Τη σύνδεση αυτή αποδέχθηκε το δικατήριο, καταδικάζοντάς τον με την ποινή 12 μηνών φυλάκιση και πρόστιμο 1.000 ευρώ.

Ο ίδιος ο Θ. Μούγιος αρνείται την κατηγορία της συσχέτισης του ψηφιακού λογαριασμού με τον ίδιο και δηλώνει “αθώος”.

“Δηλώνω προς κάθε κατεύθυνση κατηγορηματικά ότι δεν είχα και ούτε έχω ουδεμία σχέση με κομματικά μισθολόγια ή οποιονδήποτε λογαριασμό σε οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Δεν έχω υπάρξει ποτέ ως τώρα μέλος κανενός κόμματος και καμίας κομματικής νεολαίας. Σε κάθε περίπτωση, η Δικαιοσύνη είναι η μόνη αρμόδια να κρίνει τελεσίδικα. Παρακαλώ για την αποκατάσταση της αλήθειας και δηλώνω ότι για οποιαδήποτε αναφορά ή συσχετισμό με τον εν λόγω λογαριασμό θα προσφύγω στη Δικαιοσύνη”.

Η καταδίκη του ωστόσο αποδεικνύει ότι η ανωνυμία δεν ισχύει σε περίπτωση τέλεσης αδικήματος, αυτό που εσκεμμένα αποφεύγει να απαντήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

“Ανώνυμοι χρήστες” σε μηχανισμούς σπίλωσης και δολοφονίας χαρακτήρα

Ο κυβερνητικός μηχανισμός προπαγάνδας, ιδιαίτερα της δολοφονίας χαρακτήρα ενοχλητικών φωνών στα ΜΜΕ και στα Κοινωνικά Μέσα δικτύωσης, γνώρισε πρωτοφανή ανάπτυξη μετά το 2019 με τη λειτουργία της “Ομάδας αλήθειας” η οποία μισθωδοτούνταν από την εταιρεία Blue Skies που είχε σχέσεις συναλλαγής με το δημόσιο. Οι αποκαλύψεις πριν ένα χρόνο έφεραν στην επιφάνεια ένα ολόκληρο δίκτυο “ανώνυμων λογαριασμών”, κυρίως στο Χ και το facebook που προπαγάνδιζαν την κυβερνητική πολιτική Μητσοτάκη. Ο κύριος όγκος του περιεχομένου σε αυτούς τους λογαριασμούς ήταν η με χυδαίους τρόπους, αντιμετώπιση των κριτικών ή αντιπολιτευόμενων φωνών. Ο Georgy Zhukov ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Όπως και ο λογαριασμός Lexotanil πίσω από τον οποίο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Ακρίτα ονομάτισε και με δικαστικές αγωγές την Έλια Ζερβού, επίσης απασχολούμενη στην “Ομάδα αλήθειας”. Όπως και ο. Θ. Μούγιος, έτσι και η Έλια Ζερβού, αρνούνται τη σχέση τους με τα “ψηφιακά ψευδώνυμα” που του αποδίδονται.

Η δικηγόρος Ιωάννα Κούρτοβικ δεν έμεινε στις καταγγελίες. Στο λογαριασμό Georgy Zhukov αναρτήθηκε τον Νοέμβριο του 2020 φωτογραφία της γράφοντας ότι η γνωστή δικηγόρος Γιάννα Κούρτοβικ καθοδηγούσε τα επεισόδια στην απαγορευμένη πορεία της 17 Νοέμβρη 2020 την περίοδο του πρώτου lockdown. Η φωτογραφία όπως ειπώθηκε, δεν θα μπορούσε να τραβηχτεί παρά μόνο από αστυνομικό, γιατί σε εκείνο το σημείο του Κέντρου υπήρχαν μόνο δυνάμεις των ΜΑΤ.

Ο Θ. Μούγιος καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμιση εξαιτίας αυτής της αναφοράς. Η ίδια η Ιωάννα Κούρτοβικ δήλωσε στο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Τ. Τερζή στο in.gr

“Ποιος είναι λοιπόν ο Georghy Zhukov; Ο κος Μούγιος αρνείται τη σχέση του με τον λογαριασμό και διαμαρτύρεται, όμως ποτέ από την κίνηση της διαδικασίας σε βάρος του μέχρι σήμερα δεν επιχείρησε να επικοινωνήσει με μένα, και δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο σε καμία από τις δυο δικασίμους της υπόθεσης…Ως πότε όμως η κάθε τοξική εγκληματική ομάδα “αληθείας” θα μπορεί να τη διαστρέφει, να ανοίγει ανέξοδα βρώμικο πόλεμο ενάντια σε πρόσωπα και να καταστρέφει ζωές, ως πότε μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να δηλώνει άγνοια η αρμόδια αστυνομική Διεύθυνση, αυτή του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, αν πρέπει να καλύπτει τους δικούς της ανθρώπους, πόσο μπορούν να πιστεύουν ότι εκφεύγουν της κρίσης του δικαστικού συστήματος οι εκλεκτοί των σκοτεινών μηχανισμών διαχείρισης της εξουσίας;”

Ο λογαριασμός τρολ Georghy Zhukov συμμετείχε, όπως και της Lexotanil στην επιχείρηση συκοφάντησης των συγγενών θυμάτων των Τεμπών με ιδιαίτερο μένος και πολλές ψευδείς αναφορές. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η απόδοση fake κατηγοριών σε συντονισμένες επιθέσεις σπίλωσης και συκοφάντησης αντιπολιτευόμενων φωνών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο λογαριασμός Georghy Zhukov “αρθρογραφούσε” ως “τρολ του διαδικτύου” και στην εφημερίδα Manifesto. Στο ίδιο ρεπορτάζ σημειώνεται ότι ο διευθυντής της εφημερίδας δήλωσε στο δικαστήριο ότι “δεν γνωρίζει το “όνομα του συνεργάτη του”, “δεν έχει ποτέ μιλήσει μαζί του και ότι δεν άκουσε ποτέ το όνομα του κ. Μούγιου”.

Η εφημερίδα δηλαδή που φιλοξενεί συνεχώς άρθρα υπέρ του Κ. Μητσοτάκη και πολεμικά κείμενα εναντίον της αντιπολίτευσης δεν υπερασπίστηκε την αρχή της ελευθερίας της άποψης με ψευδώνυμο αλλά -στα σοβαρά- δήλωσε ενώπιον του δικαστηρίου ότι λάμβανε τα άρθρα ηλεκτρονικά και τα δημοσίευε χωρίς να γνωρίζει τον αρθρογράφο.

‘Οπως αποδέχθηκε το δικαστήριο ο λογαριασμός του Georghy Zhukov ταυτίζεται με τον Θ. Μούγιο, η δικαιοσύνη θα κρίνει σε δεύτερο βαθμό εάν αυτό ισχύει. Ο ίδιος όμως ο Θ. Μούγιος έχει πλούσιο βιογραφικό ως “συνεργάτης της Ν.Δ”. Αποτάχθηκε από το αστυνομικό σώμα μετά από καταδίκες για απιστία, υπεξαίρεση, πλαστογραφία, συνοδεία διετούς στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του in.gr “Για περίπου ενάμιση χρόνο ο κ. Μούγιος εμφανιζόταν στο υπουργείο, άλλοτε ως «ειδικός σύμβουλος» και άλλοτε ως «νομικός» στο πλευρό του κ. Λιβάνιου. Υπάρχουν μάλιστα φωτογραφίες από τα κυβερνητικά έδρανα της Βουλής όπου ο κ. Λιβάνιος εμφανίζεται συνοδεία του κ. Μούγιου, ο οποίος στέκεται πίσω του. Το βασικό πρόβλημα -πέραν του παρελθόντος του κ. Μούγιου- ήταν ότι δεν υπήρχε πουθενά ΦΕΚ διορισμού του”

H πολιτική του “καριέρα” στο υπουργείο τελείωσε μετά από καταγγελίες της αντιπολίτευσης και ερωτήματα στη Βουλή για τον “άνθρωπο που ως μέλος επιτροπής που ενέκρινε ή απέρριπτε έργα του προγράμματος «Αντώνης Τρίτσης», ύψους 2,5 δισ. ευρώ” και εμφανιζόταν να υποστηρίζει ότι είχε τη δύναμη να επηρεάσει αποφάσεις που αφορούσαν έγκριση ή απόρριψη κονδυλίων.

Ο υφυπουργός Θ. Λιβάνιος τον περιέγραψε ως “εθελοντή” και “το παρελθόν του ήταν παντελώς άγνωστο και στον υφυπουργό και στο υπόλοιπο πολιτικό γραφείο”!

Πηγή: neostrategy.gr

Η ελευθερία του Τύπου στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 25 ετών

2026-05-09T14:52:41.995+03:00

Η ελευθερία του Τύπου στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 25 ετών, τιτλοφορείται η φετινή ετήσια έκθεση των Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα για την “Ελευθερία του Τύπου” το 2026. Η Ελλάδα παραμένει σταθερά στην τελευταία θέση των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Έκθεση υπάρχει μια μικρή αναφορά στις δολοφονίες δημοσιογράφων από το Ισραήλ στη Γάζα και το Λίβανο. Οι RSF μετείχαν μαζί με τις μεγάλες διεθνείς οργανώσεις στο αίτημα να επιτραπεί η είσοδος των ξένων ΜΜΕ στη Γάζα, όπως ήδη γράψαμε πριν λίγες ημέρες.

Ο Δείκτης Παγκόσμος Ελευθερίας του Τύπου από τους RSF

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Δείκτη Παγκόσμιας Ελευθερίας του Τύπου των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF), πάνω από τις μισές χώρες του κόσμου εμπίπτουν πλέον στις «δύσκολες» ή «πολύ σοβαρές» κατηγορίες για την ελευθερία του Τύπου.

Σε 25 χρόνια, η μέση βαθμολογία και των 180 χωρών και εδαφών που συμμετείχαν στην έρευνα στον Δείκτη δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλή. Από το 2001, η επέκταση των ολοένα και πιο περιοριστικών νομικών οπλοστασιών -ιδίως εκείνων που συνδέονται με τις πολιτικές εθνικής ασφάλειας– διαβρώνει σταθερά το δικαίωμα στην ενημέρωση, ακόμη και σε δημοκρατικές χώρες. Ο νομικός δείκτης του Δείκτη έχει μειωθεί περισσότερο τον τελευταίο χρόνο, ένα σαφές σημάδι ότι η δημοσιογραφία ποινικοποιείται ολοένα και περισσότερο παγκοσμίως. Στην Αμερική, η κατάσταση έχει εξελιχθεί σημαντικά, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να υποχωρούν επτά θέσεις και αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής να βυθίζονται βαθύτερα σε μια σπείρα βίας και καταστολής.

Πέντε βασικά συμπεράσματα από τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου των RSF για το 2026:

Η μέση βαθμολογία για όλες τις χώρες και τα εδάφη παγκοσμίως δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλή. Για πρώτη φορά στην 25ετή ιστορία του Δείκτη, περισσότερες από τις μισές χώρες του κόσμου εμπίπτουν πλέον στις «δύσκολες» ή «πολύ σοβαρές» κατηγορίες για την ελευθερία του Τύπου.
Από τους πέντε δείκτες που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της ελευθερίας του Τύπου παγκοσμίως — οι οποίοι καθορίζουν το οικονομικό, νομικό, πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, το περιβάλλον ασφαλείας για τη δημοσιογραφία — ο νομικός δείκτης έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη πτώση φέτος.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποχωρήσει επτά θέσεις και άλλες χώρες στην Αμερική, όπως ο Ισημερινός και το Περού, έχουν καταρρεύσει στην κατάταξη.
Η Νορβηγία κατέχει την πρώτη θέση για δέκατη συνεχόμενη χρονιά, ενώ η Ερυθραία έρχεται τελευταία για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Η Συρία μετά την πτώση Άσαντ έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη βελτίωση στην ελευθερία του Τύπου από όλες τις χώρες και τα εδάφη στον Δείκτη του 2026, ανεβαίνοντας 36 θέσεις στην κατάταξη.

Η χαμηλότερη μέση βαθμολογία σε ένα τέταρτο του αιώνα

Από τότε που οι RSF άρχισαν να δημοσιεύουν τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου πριν από 25 χρόνια, η ελευθερία του Τύπου επιδεινώνεται σταδιακά. Αυτή η μείωση είναι ορατή στον χάρτη του Δείκτη, ο οποίος γίνεται όλο και πιο κόκκινος κάθε χρόνο. Δημοσιογράφοι εξακολουθούν να δολοφονούνται και να φυλακίζονται για το έργο τους, αλλά οι τακτικές που υπονομεύουν την ελευθερία του Τύπου εξελίσσονται. Η δημοσιογραφία ασφυκτιά από τον εχθρικό πολιτικό λόγο προς τους δημοσιογράφους, αποδυναμώνεται από μια παραπαίουσα οικονομία των μέσων ενημέρωσης και πιέζεται από τους νόμους που χρησιμοποιούνται ως όπλα κατά του Τύπου.

Για πρώτη φορά μετά από ένα τέταρτο του αιώνα:

Η συνολική μέση βαθμολογία όλων των χωρών που αξιολογήθηκαν δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλή.
Σε περισσότερες από τις μισές χώρες και εδάφη του κόσμου (52,2%), η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου χαρακτηρίζεται ως «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή». Αυτή η κατηγορία αποτελούσε μια μικρή μειοψηφία (13,7%) το 2002.
Το 2002, το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε μια χώρα όπου η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου χαρακτηριζόταν ως «καλή». Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μια χώρα που εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία.

Πόλεμοι και περιορισμοί στην πρόσβαση σε πληροφορίες

Σε ορισμένες χώρες, όπως το Ιράκ (162η), το Σουδάν (161η) και η Υεμένη (164η), οι επαναλαμβανόμενες ένοπλες συγκρούσεις είναι ο κύριος λόγος για αυτή την υποχώρηση της ελευθερίας του Τύπου. Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι είχαν έντονο αντίκτυπο φέτος, ιδίως στην Παλαιστίνη (156η), όπου η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου στο Ισραήλ (η οποία έπεσε -4 θέσεις στον Δείκτη φέτος) συνεχίζει την επίθεσή της. Από τον Οκτώβριο του 2023, περισσότεροι από 220 δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα από τον ισραηλινό στρατό, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 70 που σκοτώθηκαν εν ώρα εργασίας. Το ίδιο ισχύει και στο Σουδάν (-5) και στο Νότιο Σουδάν (118, -9).

Αλλού, η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου, καθώς τα δικτατορικά καθεστώτα την κρατούν σε αδιέξοδο. Αυτό συμβαίνει στην Κίνα (178η), τη Βόρεια Κορέα (179η) και την Ερυθραία (180η), όπου ο δημοσιογράφος Νταουίτ Ισαάκ έχει φυλακιστεί χωρίς δίκη για 25 χρόνια. Η Ανατολική Ευρώπη και η Μέση Ανατολή είναι οι δύο πιο επικίνδυνες περιοχές για τους δημοσιογράφους στον κόσμο, όπως και εδώ και 25 χρόνια. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην κατάταξη της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν (172η), η οποία συνέχισε τον επιθετικό της πόλεμο στην Ουκρανία και παραμένει μια από τις χειρότερες χώρες για την ελευθερία του Τύπου. Το Ιράν (177η, -1 θέση) παραμένει επίσης κοντά στο τέλος της κατάταξης, λόγω της καταστολής του καθεστώτος και του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο έδαφός του.

Σε ορισμένες χώρες, ο χώρος της πληροφόρησης έχει συρρικνωθεί τα τελευταία 25 χρόνια λόγω πολιτικών αλλαγών και ολοένα και πιο δρακόντειων καθεστώτων. Αυτό συνέβη ιδιαίτερα στο Χονγκ Κονγκ (140η θέση, -122η) από τότε που το Πεκίνο ενίσχυσε τον έλεγχό του στην περιοχή· στο Ελ Σαλβαδόρ (143η), το οποίο έπεσε 105 θέσεις από το 2014 και την έναρξη του πολέμου κατά των μάρας , ή «συμμοριών»,· και στη Γεωργία (135η), η οποία έχει πέσει 75 θέσεις καθώς η καταστολή του Τύπου έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια.

Η πιο απότομη πτώση που καταγράφηκε στον Δείκτη του 2026 (-37) ήταν στον Νίγηρα (120η), υπογραμμίζοντας την ευρύτερη μείωση της ελευθερίας του Τύπου στην περιοχή του Σαχέλ που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, καθώς οι επιθέσεις από ένοπλες ομάδες και κυβερνώντες χούντες έχουν καταστείλει το δικαίωμα σε ισορροπημένη ενημέρωση από ποικίλες πηγές. Στη Μέση Ανατολή, η Σαουδική Αραβία (-14) πληρώνει το τίμημα για τις επανειλημμένες πράξεις βίας των αρχών κατά δημοσιογράφων το 2025, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης του Τούρκι αλ-Τζάσερ . Αντίθετα, η πτώση της δικτατορίας του Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 και η επακόλουθη πολιτική μετάβαση έχουν ωθήσει τη Συρία από την 177η στην 141η θέση, μετά από χρόνια ως μία από τις δέκα τελευταίες χώρες στον Δείκτη.

Η ποινικοποίηση της δημοσιογραφίας φτάνει στο αποκορύφωμά της

Ο δείκτης νομικής φύσης του Δείκτη έχει σημειώσει τη σοβαρότερη πτώση φέτος. Αυτή η βαθμολογία επιδεινώθηκε σε περισσότερο από το 60% των κρατών — 110 από τα 180 — μεταξύ 2025 και 2026. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην Ινδία (157η), την Αίγυπτο (169η), το Ισραήλ (116η) και τη Γεωργία (135η). Η ποινικοποίηση της δημοσιογραφίας, η οποία βασίζεται στην παράκαμψη της νομοθεσίας περί Τύπου και στην κατάχρηση της νομοθεσίας έκτακτης ανάγκης και του κοινού δικαίου, αποδεικνύεται παγκόσμιο φαινόμενο.

Ο νομικός δείκτης καταρρέει λόγω της κατάχρησης των νόμων περί εθνικής ασφάλειας

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες, η επέκταση του πεδίου εφαρμογής των αμυντικών μυστικών και της εθνικής ασφάλειας έχει γίνει ένα μέσο απαγόρευσης της κάλυψης θεμάτων δημόσιου ενδιαφέροντος σε πολλές χώρες. Αυτή η τάση, η οποία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε αυταρχικά καθεστώτα, έχει επίσης κερδίσει έδαφος στις δημοκρατίες και συνήθως συμβαδίζει με καταχρηστικές εφαρμογές του νόμου κατά των δημοσιογράφων, ιδίως στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Μεταξύ των χωρών που έχουν αποκλειστεί από τον ανεξάρτητο Τύπο, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν (172η) έχει γίνει ειδικός στη χρήση νόμων που έχουν σχεδιαστεί για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του αυτονομισμού και του εξτρεμισμού για τον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου. Από τον Απρίλιο του 2026, η χώρα κρατούσε 48 δημοσιογράφους πίσω από τα κάγκελα. Οι επαγγελματίες των ειδήσεων που επιθυμούν να συνεχίσουν το έργο τους έχουν αναγκαστεί να εξοριστούν, όπου εξακολουθούν να μην μπορούν να ξεφύγουν από τις νομικές διώξεις, καθώς εκτείνεται πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας. Αυτή η τεχνική εργαλειοποίησης των μέτρων εθνικής ασφάλειας μπορεί επίσης να βρεθεί στη γειτονική Λευκορωσία (165η), καθώς και στη Μιανμάρ (166η), τη Νικαράγουα (168η) και την Αίγυπτο (169η). Μέχρι τις 13 Απριλίου, η Σάντρα Μουχόζα ήταν η μόνη γυναίκα δημοσιογράφος που κρατήθηκε στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής το 2026, διωκόμενη στο Μπουρούντι (119η) για «υπονόμευση της ακεραιότητας του εθνικού εδάφους», μια κατηγορία που χρησιμοποιείται τακτικά στις Μεγάλες Λίμνες. Στην Αιθιοπία (148η), τέσσερις δημοσιογράφοι έχουν φυλακιστεί για τρία χρόνια με κατηγορίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία.

Ακόμη και σε δημοκρατικές χώρες, η νομοθετική θηλιά σφίγγει γύρω από τον Τύπο. Στην Ιαπωνία (62η), η νομοθεσία περί κρατικών μυστικών συνεχίζει να υπονομεύει το έργο των δημοσιογράφων, ειδικά καθώς οι εγγυήσεις για την προστασία του απορρήτου των πηγών και της συντακτικής ανεξαρτησίας είναι ανεπαρκείς. Στις Φιλιππίνες (114η), μια δημοκρατία στα χαρτιά, οι κατηγορίες για τρομοκρατία έχουν χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να φιμώσουν ανεξάρτητους δημοσιογράφους, συμπεριλαμβανομένης της δημοσιογράφου Frenchie Mae Cumpio , η οποία καταδικάστηκε παρόλο που η υπόθεση εναντίον της δεν περιείχε απτά στοιχεία, όπως αποκάλυψε έρευνα των RSF . Στο Χονγκ Κονγκ (140η), ένας δρακόντειος νόμος για την εθνική ασφάλεια επέτρεψε στις αρχές να φυλακίσουν τον ανεξάρτητο εκδότη Jimmy Lai, ο οποίος πρόσφατα καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης, την βαρύτερη ποινή που έχει επιβληθεί ποτέ σε δημοσιογράφο στην περιοχή.

Στην Τουρκία (163η θέση), οι νόμοι κατά της τρομοκρατίας δεν είναι το μόνο είδος νομοθεσίας που χρησιμοποιείται για τον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου. Υπό τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατηγορίες όπως «παραπληροφόρηση», « προσβολή του Προέδρου » και «δυσφήμιση κρατικών θεσμών» χρησιμοποιούνται τακτικά για την καταστολή της δημοσιογραφίας και τη φυλάκιση επαγγελματιών των μέσων ενημέρωσης.

Στη Βόρεια Αφρική, η Τυνησία (137η) δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτήν την παγκόσμια τάση νομικού πολέμου, γνωστή και ως «lawfare». Ενώ το Διάταγμα-Νόμος 54 της χώρας περί «ψευδών πληροφοριών» έχει ουσιαστικά ποινικοποιήσει τη δημοσιογραφία που ασκεί κριτική στις αρχές, η αναστολή λειτουργίας των μέσων ενημέρωσης και οι επαναλαμβανόμενες νομικές διαδικασίες αντικατοπτρίζουν την αυξανόμενη εργαλειοποίηση του δικαστικού συστήματος εναντίον των επαγγελματιών των μέσων ενημέρωσης.

Καταχρηστικές αγωγές και πίεση στα δημόσια μέσα ενημέρωσης

Η πτώση του νομικού δείκτη φέτος εξηγείται επίσης από την αύξηση των στρατηγικών δικαστικών διαφορών κατά της συμμετοχής του κοινού — καταχρηστικές αγωγές γνωστές ως SLAPPs — που χρησιμοποιούνται εναντίον δημοσιογράφων, είτε στη Βουλγαρία (71η) είτε στη Γουατεμάλα (128η), τη χώρα με την εμβληματική περίπτωση του Χοσέ Ρουμπέν Ζαμόρα. Στην Ινδονησία (129η), τη Σιγκαπούρη (123η) και την Ταϊλάνδη (92η), οι πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ εκμεταλλεύονται επίσης ένα νομικό σύστημα που δεν προστατεύει επαρκώς τον Τύπο. Αυτές οι νομικές καταχρήσεις συμβαίνουν επίσης σε χώρες με σχετικά υψηλή κατάταξη, όπως η Γαλλία (25η).

Οι δημόσιες πολιτικές δεν έχουν καταφέρει να παράσχουν μια διαρθρωτική λύση στο φάσμα των προκλήσεων —είτε πρόκειται για φυσικές είτε για νομικές απειλές— που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο. Σε περισσότερο από το 80% των χωρών που αναλύθηκαν, οι μηχανισμοί προστασίας θεωρούνται ανύπαρκτοι ή αναποτελεσματικοί. Παρόλο που ο Ευρωπαϊκός Νόμος για την Ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης (EMFA) εγγυάται την ανεξαρτησία και τη βιωσιμότητα των μέσων ενημέρωσης —ιδίως των δημόσιων υπηρεσιών— εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπονομεύεται τακτικά από εθνικά νομοθετικά έργα, όπως συνέβη στην Ουγγαρία (74η) υπό την απερχόμενη κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν, αλλά και σε χώρες με καλύτερη κατάταξη όπως η Σλοβακία (37η), η Λιθουανία (15η) και η Τσεχική Δημοκρατία (11η).

Screenshot

Οι ΗΠΑ καταρρέουν υπό τον Ντόναλντ Τραμπ

Από το 2022, η πτώση στη συνολική κατάταξη των 28 χωρών της Αμερικής (-14 μονάδες) είναι παρόμοια με την πτώση που παρατηρείται στις δύο πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου για τους δημοσιογράφους, την Ανατολική Ευρώπη-Κεντρική Ασία (EEAC) και τη Μέση Ανατολή-Βόρεια Αφρική (MENA) . Παρά τις κάποιες βελτιώσεις τα τελευταία χρόνια, όπως παρατηρείται στη Βραζιλία (52η), η πρόσφατη ιστορία της ελευθερίας του Τύπου στην Αμερική έχει διαμορφωθεί από την αύξηση της βίας που διαπράττεται από δύο παραβάτες: το οργανωμένο έγκλημα και τους πολιτικούς παράγοντες.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μετέτρεψε τις επανειλημμένες επιθέσεις του κατά του Τύπου και των δημοσιογράφων σε συστηματική πολιτική, ωθώντας τις ΗΠΑ στην 64η θέση (-7). Η κράτηση του δημοσιογράφου από το Ελ Σαλβαδόρ Μάριο Γκεβάρα , ο οποίος αργότερα απελάθηκε, συνέβαλε στην επιδείνωση ενός ήδη τεταμένου περιβάλλοντος ασφαλείας που χαρακτηρίστηκε από αστυνομική βία . Οι δραστικές περικοπές στο εργατικό δυναμικό της Υπηρεσίας Παγκόσμιων Μέσων Ενημέρωσης των ΗΠΑ (USAGM) είχαν παγκόσμιες επιπτώσεις, οδηγώντας στο κλείσιμο, την αναστολή και τη μείωση του μεγέθους διεθνών ραδιοτηλεοπτικών φορέων όπως η Φωνή της Αμερικής ( VOA ), το Radio Free Europe/Radio Liberty ( RFE/RL ) και το Radio Free Asia ( RFA ) σε χώρες όπου ήταν από τις τελευταίες αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης.

Οι πρόεδροι Javier Milei και Nayib Bukele — οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ στη Λατινική Αμερική — έχουν εμπνευστεί από τον Λευκό Οίκο στην προσέγγισή τους στα μέσα ενημέρωσης, με παρόμοια αποτελέσματα, όπως ήταν αναμενόμενο. Η Αργεντινή του Javier Meili (98η, -11) και το Ελ Σαλβαδόρ του Nayib Bukele (143η, -8) έχουν καταγράψει σημαντικές μειώσεις, οι οποίες συνδέονται κυρίως με την επιδείνωση των πολιτικών και κοινωνικών δεικτών αυτών των χωρών, αντανακλώντας την αύξηση της εχθρότητας και της πίεσης της κυβέρνησης προς τον Τύπο.

Λατινική Αμερική σε παρακμή

Σε χώρες όπου το οργανωμένο έγκλημα σκοτώνει, οι κατατάξεις του Δείκτη μειώνονται δραστικά. Αυτή είναι η περίπτωση του Ισημερινού (125ος), ο οποίος έχει υποχωρήσει 31 θέσεις από τότε που δολοφονήθηκαν οι Ντάργουιν Μπάκε και Πατρίσιο Αγκιλάρ το 2025. Την ίδια χρονιά, το Περού (144ο, -14) επηρεάστηκε από τη δολοφονία τεσσάρων δημοσιογράφων. Οι εγγυήσεις για την ελευθερία του Τύπου στη Βενεζουέλα (159η) παραμένουν βαθιά αβέβαιες παρά την απελευθέρωση κρατούμενων δημοσιογράφων νωρίτερα μέσα στο έτος. Τέλος, η Κούβα (160ή) βιώνει μια βαθιά κρίση που αναγκάζει τους λίγους εναπομείναντες ανεξάρτητους δημοσιογράφους να λειτουργούν υπόγεια, και το τοπίο των μέσων ενημέρωσης της Νικαράγουας (168η) βρίσκεται σε ερείπια , που χαρακτηρίζεται από συστηματική καταστολή και διαρκή κατάρρευση των συνθηκών εργασίας των δημοσιογράφων.

«Παρέχοντας μια αναδρομή στα τελευταία 25 χρόνια, οι RSF δεν κοιτάζουν απλώς πίσω — κοιτάζουν καθαρά στο μέλλον με ένα απλό ερώτημα: για πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την ασφυξία της δημοσιογραφίας, τη συστηματική παρεμπόδιση των δημοσιογράφων και τη συνεχιζόμενη διάβρωση της ελευθερίας του Τύπου; Αν και οι επιθέσεις στο δικαίωμα στην ενημέρωση είναι πιο ποικίλες και εξελιγμένες, οι δράστες τους λειτουργούν πλέον σε κοινή θέα. Αυταρχικά κράτη, συνεργοί ή ανίκανες πολιτικές δυνάμεις, αρπακτικοί οικονομικοί παράγοντες και υπορυθμισμένες διαδικτυακές πλατφόρμες είναι άμεσα και συντριπτικά υπεύθυνα για την παγκόσμια παρακμή της ελευθερίας του Τύπου. Δεδομένου αυτού του πλαισίου, η αδράνεια είναι μια μορφή επιδοκιμασίας. Δεν αρκεί πλέον απλώς να διατυπώνονται αρχές — τα αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία των δημοσιογράφων είναι απαραίτητα και πρέπει να θεωρούνται ως καταλύτης για αλλαγή. Αυτό ξεκινά με τον τερματισμό της ποινικοποίησης της δημοσιογραφίας: την κατάχρηση των νόμων για την εθνική ασφάλεια, τα SLAPP και τη συστηματική παρεμπόδιση όσων ερευνούν, αποκαλύπτουν και κατονομάζουν. Οι τρέχοντες μηχανισμοί προστασίας δεν είναι αρκετά ισχυροί. το διεθνές δίκαιο υπονομεύεται και η ατιμωρησία είναι διάχυτη. Χρειαζόμαστε ισχυρές εγγυήσεις και ουσιαστικές κυρώσεις. Η μπάλα είναι στο γήπεδο των δημοκρατιών και των πολιτών τους. Εναπόκειται σε αυτούς να να σταθούν εμπόδιο σε όσους επιδιώκουν να φιμώσουν τον Τύπο. Η εξάπλωση του αυταρχισμού δεν είναι αναπόφευκτη.

Άννα Μποκάντε
Διευθυντής Σύνταξης του RSF

RSF: Τελευταία της ΕΕ πάλι η Ελλάδα σε θέματα ελευθεροτυπίας

2026-05-01T18:37:48.859+03:00

Γράφει ο Κώστας Αργυρός στη DW

Η Ελλάδα παραμένει πάντα στον βυθό της λίστας αξιολόγησης για την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου μεταξύ των χωρών της ΕΕ σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της οργάνωσης «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» (RSF). Βρίσκεται στην θέση 86 μεταξύ συνολικά 180 χωρών, ενώ το 2025 βρισκόταν στη θέση 89. Ανήκει δηλαδή στην κατηγορία «με ορατά προβλήματα» οριακά πάνω από την τέταρτη κατηγορία της «δύσκολης κατάστασης». Η βαθμολογία της είναι πρακτικά ίδια με πέρυσι με 55,05 μονάδες έναντι 55,37 (με άριστα το 100).

Η έκθεση σημειώνει την πτώση της εμπιστοσύνης των πολιτών στον Τύπο, την υπερσυγκέντρωση των ΜΜΕ που ελέγχονται από συγκεκριμένους μεγάλους ομίλους, αλλά και το γεγονός ότι τα δημόσια ΜΜΕ υπάγονται απευθείας στις αρμοδιότητες του κυβερνητικού εκπροσώπου. Επίσης γίνεται αναφορά στις παρακολουθήσεις δημοσιογράφων από την ΕΥΠ, η οποία λογοδοτεί στον πρωθυπουργό της Ελλάδας και στη χρήση λογισμικών όπως το γνωστό Predator. Τέλος, επισημαίνει και πρακτικές βίας της αστυνομίας κατά εκπροσώπων του Τύπου κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων.

Πτώση τριών θέσεων και για την Κύπρο από το 77 στο 80, αλλά και για τη Γερμανία από το 11 στο 14. Η κατάσταση εξακολουθεί να αξιολογείται ως «ικανοποιητική», αλλά σύμφωνα με την έκθεση, οι δημοσιογράφοι στη Γερμανία αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες απειλές στο διαδίκτυο και στον δρόμο. Ως κύριος λόγος αναφέρεται ένα πιο σκληρό εργασιακό περιβάλλον. Πολωμένα θέματα, όπως τα ρεπορτάζ για τη Μέση Ανατολή, οδηγούν σε πιο δύσκολες συνθήκες στα γραφεία σύνταξης και σε αυξανόμενη πίεση στους επαγγελματίες των ΜΜΕ. Συνολικά, πολλοί δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι έχουν βιώσει ρητορική μίσους, δυσφήμιση και απώλεια εμπιστοσύνης.

Στις πρώτες θέσεις παραμένουν παραδοσιακά οι χώρες της Σκανδιναβίας, με τη Νορβηγία να παραμένει στην πρώτη θέση και ακολουθούν: Ολλανδία, Εσθονία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ελβετία, Λουξεμβούργο και Πορτογαλία.

Παγκόσμια επιδείνωση

Η έκθεση των RSF κρούει για μια ακόμα φορά τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας ότι η κατάσταση για τους δημοσιογράφους παγκοσμίως έχει επιδεινωθεί για άλλη μια φορά: Για πρώτη φορά στην 25χρονη ιστορία του Δείκτη Παγκόσμιας Ελευθερίας του Τύπου περισσότερες από τις μισές χώρες εμπίπτουν στις δύο χειρότερες κατηγορίες, «δύσκολη» και «πολύ σοβαρή». Στις 110 από τις 180 χώρες η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Το νομικό πλαίσιο για τους επαγγελματίες των ΜΜΕ έχει επιδεινωθεί και η δημοσιογραφία ποινικοποιείται ολοένα και περισσότερο παγκοσμίως. Ακόμα και στις δημοκρατικές χώρες, το δικαίωμα των πολιτών στην ενημέρωση περιορίζεται ολοένα και περισσότερο.

«Μόνο ένας στους 100 ανθρώπους παγκοσμίως μπορεί πλέον να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω ενός ποικιλόμορφου και υγιούς τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Παρόλο που καταγράφουμε την παρακμή της ελευθερίας του Τύπου για ένα τέταρτο του αιώνα, αυτό το εύρημα παραμένει δραματικό», λέει ο Κρίστιαν Μιρ, Εκτελεστικός Διευθυντής Πολιτικής και Στρατηγικής στους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα. «Το γεγονός ότι η Γερμανία χάνει ξανά θέσεις είναι επίσης μια έκφραση ενός θερμού κλίματος. Ειδικά όταν αναφέρονται σε ακροδεξιούς εξτρεμιστικούς κύκλους ή στον πόλεμο στη Γάζα, πολλοί δημοσιογράφοι αναφέρουν έντονες πιέσεις, έντονες συζητήσεις και φόβο μήπως διαπομπευτούν δημόσια».

Πόλεμοι και ένοπλες συγκρούσεις

Κινητοποίηση των RSF ενάντια στις δολοφονίες δημοσιογράφωνΕικόνα: Europa Press/abaca/picture alliance

Στην ανακοίνωση των RSF τονίζεται ότι «σε αρκετές χώρες, οι πόλεμοι και οι ένοπλες συγκρούσεις ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την υποβάθμιση της ελευθερίας του Τύπου. Το Ισραήλ (116) έχει υποχωρήσει τέσσερις θέσεις, κυρίως λόγω του αδυσώπητου πολέμου στη Γάζα. Από τον Οκτώβριο του 2023, περισσότεροι από 220 δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα από επιθέσεις του ισραηλινού στρατού, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 70 κατά την εκτέλεση του έργου τους. Τα Παλαιστινιακά Εδάφη κατατάσσονται στην 156η θέση. Ο αντίκτυπος των ένοπλων συγκρούσεων στην ασφάλεια των δημοσιογράφων είναι επίσης εμφανής σε χώρες όπως το Σουδάν (161), το Ιράκ (162) και η Υεμένη (164). Εκτός από τη Μέση Ανατολή, η Ανατολική Ευρώπη έχει γίνει μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές στον κόσμο για τους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης.

O Πούτιν και ο Τραμπ

Η Ρωσία του Πούτιν (172) συνεχίζει τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, στοχεύοντας και σκοτώνοντας επανειλημμένα δημοσιογράφους. Επί του παρόντος, 48 επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης είναι φυλακισμένοι στη Ρωσία, 26 εκ των οποίων είναι από την Ουκρανία. Στις ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, οι επιθέσεις σε Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφους έχουν γίνει συστηματικές. Η χώρα έχει υποχωρήσει επτά θέσεις, φτάνοντας στην 64η θέση στην κατάταξη. Αστυνομικοί και αξιωματικοί της ICE χρησιμοποιούν μονίμως βία κατά των επαγγελματιών των ΜΜΕ. Οι δραστικές περικοπές στην Υπηρεσία Παγκόσμιων Μέσων Ενημέρωσης των ΗΠΑ (USAGM) είχαν παγκόσμιες επιπτώσεις: Οδήγησαν στο κλείσιμο, την αναστολή ή τη μείωση του μεγέθους διεθνών ραδιοτηλεοπτικών φορέων όπως η Φωνή της Αμερικής (VOA), το Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL) και το Radio Free Asia (RFA) σε χώρες όπου αυτά τα μέσα ενημέρωσης ήταν από τις τελευταίες αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης. Μαζί με το προσωπικό της VOA, οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) αγωνίζονται στο δικαστήριο για να τους επιτραπεί να επαναλάβουν το έργο τους.

Φυλακίσεις στην Τουρκία

Ο δημοσιογράφος της DW Alican Uludağ είναι φυλακισμένος στην ΤουρκίαΕικόνα: Friedrich-Naumann-Stiftung für die Freiheit/AP Photo/picture alliance

Στην Τουρκία (163), εκτός από τους αντιτρομοκρατικούς νόμους, οι κατηγορίες για «παραπληροφόρηση», «προσβολή του προέδρου» και «δυσφήμιση κρατικών θεσμών» χρησιμοποιούνται τακτικά για την καταστολή δημοσιογράφων. Για παράδειγμα, ο ανταποκριτής της Deutsche Welle, Alican Uludağ, βρίσκεται στη φυλακή από τον Φεβρουάριο του 2026 για φερόμενη προσβολή του προέδρου.

Συνέδριο της ΕΒU για τη Γάζα χωρίς Παλαιστίνιους δημοσιογράφους

2026-05-01T18:36:55.523+03:00

Όλοι αυτοί στη φωτογραφία δολοφονήθηκαν από το Ισραήλ στο Νότιο Λίβανο

Μέχρι σήμερα το σιωνιστικό κράτος σκότωσε 262 δημοσιογράφους στη Γάζα. Σε δύο μήνες επιθέσεων στο Νότιο Λίβανο στόχευσε και σκότωσε 15 δημοσιογράφους. Οι δολοφονίες δημοσιογράφων από το Ισραήλ καταγγέλθηκαν από όλες τις διεθνείς Ενώσεις και οργανώσεις. Έχουν κατατεθεί προσφυγές στο Διεθνές δικαστήριο με την κατηγορία του εγκλήματος πολέμου.

Για τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν τρέχει τίποτε. Το σιωνιστικό κράτος μπορεί να στέλνει χωρίς κυρώσεις, ούτε καν φραστικές καταγγελίες, ντρόουν με το όνομα δημοσιογράφων και να τους ανατινάζει. Στα χνάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δυστυχώς βρέθηκε και η EBU. Η ένωση δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών Μέσων στην Ευρώπη αφού “ξεμπέρδεψε” με τις χώρες που ζητούσαν να μη συμμετάσχει το Ισραήλ στη Eurovision, προχώρησε ένα βήμα παραπάνω. Διοργανώνει συνέδριο για το μέλλον της δημοσιογραφίας στη Γάζα, χωρίς τους Παλαιστινίους δημοσιογράφους!

Την καταγγελία έκανε το Συνδικάτο Παλαιστίνιων Δημοσιογράφων (PJS). Υιοθετήθηκε χωρίς σχολιασμό (ή υποστήριξη) από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) και έφθασε και στην Ελλάδα με ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ.

Τα μέλη του Συνδικάτου Παλαιστίνιων Δημοσιογράφων (PJS) εκφράζουν την αγανάκτησή τους για το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) προγραμματίζει συνέδριο σχετικά με το μέλλον της δημοσιογραφίας στη Γάζα χωρίς να προσκαλέσει τους νόμιμους εκπροσώπους των Παλαιστινίων δημοσιογράφων. Δηλώνουν πως πρόκειται ουσιαστικά για εξωραϊσμό της συμμετοχής του ισραηλινού ραδιοτηλεοπτικού φορέα ΚΑΝ στη Eurovision, μετά την αποχώρηση και 5 χωρών της Ευρώπης από τον διαγωνισμό.

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης του PJS, το οποίο προώθησε στην ΕΣΗΕΑ η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΕΟΔ).

Συνέδριο της EBU για το «Μέλλον της Δημοσιογραφίας στη Γάζα» χωρίς εκπροσώπους των παλαιστινιακών ΜΜΕ

Η Ένωση Παλαιστινίων Δημοσιογράφων (PJS) και το Ευρωπαϊκό της Παράρτημα εκφράζουν την αγανάκτησή τους για το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) να διοργανώσει συνέδριο με τίτλο «Το Μέλλον της Δημοσιογραφίας στη Γάζα», σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο πολιτικό και μιντιακό πλαίσιο, χωρίς να προσκαλέσει ή να συμπεριλάβει εκπροσώπους του παλαιστινιακού δημοσιογραφικού χώρου: την PJS, την Ένωση Εκδοτών, την Ένωση Τοπικών Ραδιοφωνικών Σταθμών και όλους τους παλαιστινιακούς οργανισμούς Μέσων Ενημέρωσης.

Το συνέδριο αυτό της EBU θυμίζει το ευρωπαϊκό αποικιοκρατικό παρελθόν όπου αποφάσεις για το μέλλον λαών λαμβάνονταν με πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους. Αποτελεί εκδήλωση μιας υπεροπτικής νοοτροπίας που αντιμετωπίζει τους Παλαιστινίους ως αντικείμενα και όχι ως ουσιαστικούς εταίρους στη λήψη αποφάσεων για το μέλλον τους. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το μέλλον του τομέα των ΜΜΕ στη Γάζα είναι πολιτικά, ηθικά και επαγγελματικά απαράδεκτη, εάν οι εκπρόσωποι των Παλαιστινίων δημοσιογράφων και Μέσων δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της διαδικασίας που διαμορφώνει το όραμα και τη μελλοντική του κατεύθυνση.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η απόφαση της EBU να διοργανώσει αυτό το συνέδριο δεν αποτελεί γνήσια πρωτοβουλία στήριξης των Παλαιστινίων δημοσιογράφων και του μιντιακού τομέα, τον οποίο ο ισραηλινός στρατός έχει καταστρέψει πλήρως. Αντίθετα, πρόκειται για μια προσπάθεια «εξωραϊσμού» της απόφασής της να επιτρέψει στον ισραηλινό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα «KAN» να συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, που έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί περίπου δύο εβδομάδες μετά το εν λόγω συνέδριο. Η EBU επιχειρεί να προβάλει προς τα μέλη της και το ευρωπαϊκό κοινό μια εικόνα ενδιαφέροντος για τη δοκιμασία των παλαιστινιακών ΜΜΕ, ενώ στην πράξη τα αποκλείει από τη συζήτηση.

Πέντε ευρωπαϊκοί δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί έχουν ήδη ανακοινώσει ότι δεν θα συμμετάσχουν στη Eurovision: η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ισλανδία, οι Κάτω Χώρες και η Σλοβενία. Η ηθική τους στάση αντικατοπτρίζει μια πραγματική δέσμευση για λογοδοσία και αποφυγή συνενοχής στον εξωραϊσμό εγκλημάτων. Επαινούμε τη στάση τους ως ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της απόδοσης ευθυνών.

Η απόφαση της EBU να επιτρέψει τη συμμετοχή της KAN στη Eurovision συνιστά ντροπιαστική αδιαφορία για τη γενοκτονία που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός. Παράλληλα, της προσδίδει επαγγελματική νομιμοποίηση, παρά τα ισχυρά στοιχεία που δείχνουν ότι αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός μιντιακού συστήματος που συγκαλύπτει εγκλήματα πολέμου και πράξεις γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα.

Κατά συνέπεια, η Ένωση Παλαιστινίων Δημοσιογράφων και το Ευρωπαϊκό της Παράρτημα δηλώνουν τα εξής:

Απορρίπτουν κάθε πρωτοβουλία για το μέλλον του παλαιστινιακού μιντιακού τομέα χωρίς ουσιαστική και αποτελεσματική συμμετοχή των παλαιστινιακών εκπροσώπων.
• Οι εκπρόσωποι των Παλαιστινίων δημοσιογράφων και ΜΜΕ είναι οι δικαιούχοι: αυτοί θα καθορίσουν τις προτεραιότητες και θα ηγηθούν της ανασυγκρότησης του τομέα τους.
• Καλούν την EBU να αναθεωρήσει τη στάση της και να αναλάβει τις ηθικές και επαγγελματικές της ευθύνες σχετικά με τα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων δημοσιογράφων.
• Ζητούν άμεση διεθνή δράση για την προστασία των Παλαιστινίων δημοσιογράφων και την απόδοση ευθυνών σε όσους στοχοποιούν και σκοτώνουν δημοσιογράφους.
• Καλούν τα ευρωπαϊκά δημόσια ΜΜΕ και τις ενώσεις δημοσιογράφων να σταθούν αλληλέγγυα στους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους και να απορρίψουν την εκμετάλλευση του πόνου τους για πολιτικούς σκοπούς.

Δηλώνουμε τη σταθερή μας θέση ότι ο παλαιστινιακός μιντιακός τομέας δεν αποτελεί χώρο διεθνούς επιβολής. Δεν θα περιθωριοποιηθεί ούτε θα φιμωθεί. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του αγώνα του λαού μας για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Ένωση Παλαιστινίων Δημοσιογράφων
Ένωση Παλαιστινίων Δημοσιογράφων – Ευρωπαϊκό Παράρτημα»

Τι κρύβει η τηλεοπτική συμμαχία των ολιγαρχών στην Ελλάδα;

2026-05-01T18:35:55.736+03:00

Ματίνα Παπαχριστούδη

Η τηλεοπτική συνεργασία των ομίλων Βαρδινογιάννη (Alpha-Star), Μαρινάκη (Mega-Mega news), Kυριακού (Ant1-ΜAK TV), με την είσοδο των δύο πρώτων στο συνδρομητικό ΑNT1 +, γίνεται το όχημα προς μια άτυπη συγχώνευση στην παραγωγή ενημέρωσης και ψυχαγωγίας στη χώρα μας. Η συμμαχία των τριών ομίλων στα ΜΜΕ θα συγκεντρώσει πρωτοφανή ισχύ σε επίπεδο Μέσων –τηλεοπτικούς-ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες, ιστοσελίδες, web κανάλια, εταιρείες παραγωγής και τη συνεργασία της τηλεπικοινωνιακής Nova.

Η είσοδος των Alter Ego και Alpha-Star στην Αntenna Greece Μονοπρόσωπη με 33,3% για κάθε πλευρά, πρέπει να εγκριθεί από την Επιτροπή Ανταγωνισμού και, λόγω του εύρους των διεθνών συνεργασιών και συμμετοχών των τριών ομίλων, και από την ΕΕ. Ο δρόμος, ωστόσο, για τη μοναδική συγκέντρωση σε επιρροή και ισχύ έχει ήδη ανοίξει με τις προηγούμενες θετικές αποφάσεις, όπως την είσοδο Βαρδινογιάννη σε Alpha, της Nova επίσης στον Alpha, τη συνεργασία Βαρδινογιάννη-Μαρινάκη για τα αθλητικά δικαιώματα κ.λπ.

Πέρα δε από την τεράστια συγκέντρωση σε ποικίλους κλάδους (τηλεοπτική παραγωγή, αθλητικά δικαιώματα, μουσική, θέατρα), προκύπτει το μείζον θέμα του ελέγχου στο περιεχόμενο της ενημέρωσης. Επιπλέον, τίθεται ευθέως ζήτημα για τις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων αλλά και την ελευθερία της ενημέρωσης, καθώς διαμορφώνεται ένα απόλυτα δυστοπικό τοπίο.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουν διαψευστεί, το πρώτο βήμα στην άτυπη τηλεοπτική συγχώνευση θα είναι η μεταφορά για την πρώτη προβολή όλων των νέων ελληνικών σειρών στη συνδρομητική πλατφόρμα του ΑΝΤ1+. Η τηλεόραση ελεύθερης λήψης θα παραμείνει μόνο για κακόγουστα τηλεπαιχνίδια και φθηνού περιεχομένου και ποιότητας τηλεοπτικά σόου. Το επιχείρημα είναι πως μόνο έτσι θα μπορεί η ελληνική τηλεόραση να ανταγωνιστεί τις πλατφόρμες τύπου Netflix. Μετά το 2027, στην πλατφόρμα θα μεταφερθούν και οι αγώνες της Super League, τα δικαιώματα της οποίας -εκτός του ΠΑΟ- κατέχει η εταιρεία Percapita, συμφερόντων ομίλου Βαρδινογιάννη.

Οι ευκαιρίες που διαφαίνονται για τους ολιγάρχες είναι απεριόριστες. Κοινά τηλεοπτικά συνεργεία, συνεργασίες σε διαδικτυακό περιεχόμενο, κοινές αθλητικές παραγωγές. Το προσωπικό των 1.000 και πλέον εργαζομένων σε κανάλια και παραγωγές βρίσκεται στο στόχαστρο.

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

Το Μαξίμου έβγαλε σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για τις περιφερειακές τηλεοπτικές άδειες. Δεν ενημέρωσε καν τις συνδικαλιστικές ενώσεις, με τις οποίες διατηρεί άριστη σχέση, ενώ μόνο όταν αυτές διαμαρτυρήθηκαν, δέησε η ΓΓ Ενημέρωσης να στείλει «πρόσκληση» για δημόσια διαβούλευση. Δηλαδή, τους κάλεσε να υποβάλλουν ηλεκτρονικά τα σχόλια τους – σε τέτοια υπόληψη έχει τους «υπάκουους» συνδικαλιστές το Μαξίμου…

Το σχέδιο νόμου συνιστά πλήρη ικανοποίηση των ιδιοκτητών περιφερειακών σταθμών, αν και είναι κομμένο και ραμμένο για τους ισχυρούς των τηλεοπτικών καναλιών στην Αττική: το εφοπλιστικό τρίδυμο Μπάκου-Καϋμενάκη-Εξάρχου του Action, το Ναυτεμπορική TV του Μελισσανίδη, το Mega news του Μαρινάκη. Αυτοί δεν θα πληρώνουν την άδεια, ενώ προβλέπεται μόνο ένα τέλος προς το ΕΣΡ και θα μπορούν να δικτυώνονται με ένα ακόμη περιφερειακό κανάλι.

Ο νόμος προβλέπει μόλις 15 άτομα προσωπικό, εκ των οποίων 8 δημοσιογράφοι, όταν στα κανάλια της Αττικής, για να βγάλει πλήρες ενημερωτικό πρόγραμμα απαιτούνται δεκάδες εργαζόμενοι. Είναι φανερό πως το πρόγραμμα θα «βγαίνει» από τις άλλες συνεργαζόμενες εταιρείες-κανάλια των ιδιοκτητών. Με δεδομένο δε ότι τα περιφερειακά κανάλια δεν πληρώνουν για την άδεια, τα πανελλαδικά απαιτούν να μην πληρώνουν τα 3,5 εκατ. ευρώ για τη δική τους.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 24-25 Απριλίου 2026

Μαρινάκης για τις άδειες στα περιφερειακά κανάλια: Βάζουμε τάξη σε εκκρεμότητα δεκαετιών

2026-04-18T18:14:00.001+03:00

Σε δημόσια διαβούλευση τέθηκε το σχέδιο νόμου του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Παύλου Μαρινάκη για τις άδειες στα κανάλια, με τίτλο: «Αδειοδότηση παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης περιφερειακής εμβέλειας και λοιπές διατάξεις».

Με το σχέδιο νόμου μπαίνει τέλος σε μια θεσμική και νομική εκκρεμότητα δεκαετιών και νομοθετείται μια ολοκληρωμένη διαδικασία αδειοδότησης των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών. Για 28 χρόνια και μέχρι και σήμερα, τα περιφερειακά κανάλια λειτουργούν υπό το προσωρινό καθεστώς της «νόμιμης λειτουργίας», εκπέμποντας και συμμετέχοντας στη διαφήμιση (ιδιωτική ή δημόσια), χωρίς να υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους, λειτουργώντας σε ένα τοπίο ως επί το πλείστον αρρύθμιστο. Αυτό αλλάζει.

Η οριστική αδειοδότησή τους, εκτός από θεσμική και συνταγματική επιταγή, θα αναβαθμίσει τους τηλεοπτικούς σταθμούς, το προϊόν που παρέχουν στο τηλεοπτικό κοινό, την ίδια τους την περιουσία καθώς θα πρόκειται για κατόχους άδειας, ενώ, κυρίως θα φέρει την εφαρμογή σαφών προϋποθέσεων και κανόνων, η τήρηση των οποίων θα ελέγχεται συστηματικά.

Έτσι, μπαίνει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο και σε περιφερειακό επίπεδο, όπως έγινε από την Κυβέρνηση και για τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο με τη λειτουργία των Μητρώων Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου, εξασφαλίζοντας διαφάνεια, λογοδοσία και βιωσιμότητα.

Πλέον, τίθενται συγκεκριμένοι κανόνες και σαφείς προϋποθέσεις, ώστε να μπορούν να λάβουν άδεια οι περιφερειακοί τηλεοπτικοί σταθμοί, αλλά και για τη λειτουργία τους στη συνέχεια, ενώ θεσπίζονται αυστηρές κυρώσεις για τη μη τήρησή τους, που φτάνουν μέχρι την ανάκληση της άδειας.

Θεσπίζεται μια ολοκληρωμένη διαδικασία αδειοδότησης στη βάση σύγχρονων, διαφανών, αντικειμενικών και αμιγώς ποιοτικών προϋποθέσεων και κριτηρίων αξιολόγησης. Καταργούνται οι σχετικές προβλέψεις του Ν.4339/2015 της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ακυρώνεται στην πράξη το αποτυχημένο μοντέλο της δημοπρασίας, με το οποίο άδεια εξασφάλιζε όποιος θα πλήρωνε τα περισσότερα χρήματα. Δημιουργείται το πλαίσιο ώστε η αδειοδότηση των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών να συνοδεύεται από την εκπομπή προγράμματος αποκλειστικά σε υψηλή ευκρίνεια (HD).

Με τις διατάξεις του σχεδίου νόμου προστατεύονται οι θέσεις εργασίας των δημοσιογράφων αλλά και του συνόλου των εργαζομένων στα περιφερειακά κανάλια, ενώ, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για το άνοιγμα επιπλέον θέσεων εργασίας αφού ο νόμος ορίζει ελάχιστο αριθμό εργαζομένων (δημοσιογράφων και μη) σε κάθε κανάλι.

Προστατεύονται οι νόμιμοι τηλεοπτικοί σταθμοί από τον αθέμιτο ανταγωνισμό που δυνητικά δέχονται από σταθμούς «φαντάσματα» ή σταθμούς που δεν πληρούν ελάχιστες προϋποθέσεις και κριτήρια, όμως παρ’ όλα αυτά κάνουν χρήση του «σπάνιου πόρου» των συχνοτήτων.

Αρμόδιο για την υλοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης και μετέπειτα εποπτείας είναι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, του οποίου ο εποπτικός ρόλος ενισχύεται σημαντικά. Η όλη διαδικασία υλοποιείται με τη συναρμοδιότητα και σε στενή συνεργασία με το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (EETT) για τον ακριβή καθορισμό των τεχνικών χαρακτηριστικών.

Οι ενδιαφερόμενοι για να αδειοδοτηθούν, δεν θα συμμετάσχουν σε μια διαδικασία με βάση το αποτυχημένο μοντέλο δημοπρασίας, αλλά θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις όπως:

• Φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα

• Διαφάνεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς, με τη γνωστοποίηση κάθε μετόχου που κατέχει τουλάχιστον το 1% της επιχείρησης

• Έλεγχος ποινικού μητρώου

• Ελάχιστος αριθμός εργαζομένων, δημοσιογράφων και μη

• Ελάχιστες αναγκαίες κτιριακές εγκαταστάσεις και βασικός εξοπλισμός

• Πληρότητα προγράμματος

Ακόμη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί κατά τη λειτουργία τους θα οφείλουν να τηρούν:

• Τη φυσιογνωμία του σταθμού για την οποία αδειοδοτήθηκαν (ενημερωτικό ή μη).

• Περιορισμούς και συγκεκριμένους κανόνες για τη «δικτύωση» περιφερειακών σταθμών, ώστε να μη μπορούν να αναμεταδίδουν το ίδιο πρόγραμμα μεταξύ σταθμών, υποκρύπτοντας πανελλαδική μετάδοση.

• Την κείμενη ραδιοτηλεοπτική νομοθεσία.

Όσοι λάβουν οριστική άδεια θα καταβάλουν ένα ετήσιο κόστος εποπτείας υπέρ του ΕΣΡ, καθαρά συμβολικού ύψους και θα είναι ανάλογο με το κόστος που απαιτείται για την άσκηση του εποπτικού έργου του ΕΣΡ, καθώς και με πληθυσμιακά κριτήρια ανά Περιφερειακή Ζώνη.

Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δήλωσε: «Με το τρίτο κατά σειρά νομοσχέδιο που εισάγεται, μέσα σε λίγους μήνες, για τον χώρο των ΜΜΕ, επιδιώκουμε να ρυθμίσουμε το πεδίο της αδειοδότησης των περιφερειακών καναλιών, το οποίο παρέμενε άναρχο για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο που θα στηρίζει τις υγιείς επιχειρήσεις, εκείνες που εφαρμόζουν τη νομοθεσία, σέβονται τους εργαζόμενους και επενδύουν στην ποιοτική ενημέρωση και ψυχαγωγία του κοινού, αλλά και ένα πλαίσιο που θα στηρίζει κάθε δημοσιογράφο και κάθε εργαζόμενο στα περιφερειακά κανάλια.

Η θέσπιση ενός διαφανούς και ολοκληρωμένου πλαισίου αδειοδότησης των περιφερειακών καναλιών θωρακίζει ακόμα περισσότερο, στον πυρήνα της, την ελευθερία του Τύπου σε συνέχεια νομοθετικών και θεσμικών παρεμβάσεων που έχουν ήδη υλοποιηθεί και σηματοδοτούν την μετάβαση σε ουσιαστικά ελεύθερη λειτουργία των ΜΜΕ στη χώρα.

Προχωρούμε, λοιπόν, στη θέσπιση μιας σαφούς και διαφανούς διαδικασίας αδειοδότησης, την οποία ζητούν τα περιφερειακά κανάλια επί δεκαετίες και η οποία θα υλοποιείται από το ΕΣΡ, προκειμένου οι περιφερειακοί σταθμοί να ενισχύσουν τη θέση τους στην αγορά και να εκφράζουν ουσιαστικά τις τοπικές κοινωνίες. Την ίδια στιγμή, αφήνουμε οριστικά πίσω πρακτικές του παρελθόντος, τις λογικές πλειοδοσίας και δημοπρασίας που περιόριζαν την πρόσβαση και δημιουργούσαν ένα κλειστό «κλαμπ» όπου δεν θα μπορούσαν όλοι να συμμετέχουν, κάνοντας παράλληλα δυνατόν για όλους τους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς να εκπέμπουν σε υψηλή ευκρίνεια HD, μέσω της νέας αναβάθμισης χωρητικότητας του δικτύου.

Το νομοσχέδιο βασίζεται στις αρχές της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της βιωσιμότητας, ενώ ενσωματώνει διαχρονικά αιτήματα των περιφερειακών καναλιών, όπως αυτά αναδείχθηκαν μέσα από την εκτενή διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε και συνεχίζεται με τους αρμόδιους φορείς».

Το νομοσχέδιο θα βρίσκεται σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση μέχρι τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2026.

Η θλιβερή κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα

2026-04-18T18:11:00.005+03:00

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Η σαρωτική εκλογική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του ακροδεξιού εθνικιστή Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν δίχασε, κατά κάποιον τρόπο, τους Ευρωπαίους πολιτικούς. Έκανε… ευτυχείς τους φιλελεύθερους κεντροαριστερούς, αφού εισέπραξαν την παταγώδη πτώση του ενοχλητικού «αντιευρωπαίου λαϊκιστή» Ούγγρου ως απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού και ως απόκρουση του παγκόσμιου ακροδεξιού κινήματος. Και… δυστυχείς τους ακροκεντρώους και τους ακροδεξιούς ηγέτες και τα κόμματά τους – ιδιαίτερα τους ευθυγραμμισμένους (κρυφά ή φανερά!) με τον ηττημένο «τραμπιστή» Ούγγρο πρωθυπουργό – αφού ανησυχούν ότι, μετά την πτώση του Όρμπαν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον τοξικός για τις κυβερνητικές τους φιλοδοξίες…

«Όλα λάθος», μου λέει ο Ούγγρος συνάδελφος Μάρτον Π. (σ. σ: ανεξάρτητος ερευνητής δημοσιογράφος) του οποίου ζήτησα τη γνώμη, γι’ αυτόν τον «διχασμό»: «Η νίκη του Μαγιάρ δεν συνιστά απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού — απέχει παρασάγγας, όπως λέτε εσείς, από μια φιλελεύθερη νίκη. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίσει στις επόμενες ελληνικές εκλογές ο Σαμαράς τον Μητσοτάκη ή κάτι τέτοιο», προσθέτει γελώντας: «Το πιθανότερο είναι ότι το νέο ουγγρικό κοινοβούλιο που θα προκύψει υπό τον Μαγιάρ δεν θα είναι παρά ένα δεξιότατο, εθνικιστικό και υπέρμαχο της κυριαρχίας κοινοβούλιο», καταλήγει. «Και για να το… εμπεδώσεις», μου λέει, «πιστεύω ότι και με τη νέα κυβέρνηση, ο Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

Η κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία του Όρμπαν και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… κατάντιες στις ΗΠΑ του Τράμπ και στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, ήταν η αφορμή της κουβέντας μου με τον Ούγγρο συνάδελφο. Σημείο εκκίνησης το γεγονός ότι, σε μία τελευταία προεκλογική ομιλία του, ο ηττημένος πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας είχε εξαπολύσει συστηματική επίθεση στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, σκιαγραφώντας ένα ανατριχιαστικό όραμα για το μέλλον της χώρας – ένα νέο επίπεδο επιθετικότητας στην εκστρατεία του κατά της αλήθειας: δεσμεύτηκε ότι, εάν επιστρέψει στην εξουσία στις εκλογές της 12ης Απριλίου, θα καθαρίσει τη χώρα από «εξαγορασμένους δημοσιογράφους» και «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών»!..

«Σιγά την ανατριχίλα!» του είπα, και του θύμισα το… επίπεδο επιθετικότητας της καθεστωτικής «Ομάδας Αλήθειας» Μητσοτάκη στην εκστρατεία της κατά της δημοσιογραφικής αλήθειας, και τους παράλληλους βίους ελέγχου και καταστολής των ουγγρικών, των αμερικανικών και των ελληνικών ΜΜΕ από το εξωφρενικά αντισυνταγματικό – αντιδημοκρατικό κυβερνητικό τρίο Όρμπαν – Τράμπ – Μητσοτάκη. Μέχρι χθες, το κόμμα Fidesz του Όρμπαν εκτιμάται ότι ασκούσε άμεσο ή έμμεσο έλεγχο σε περίπου 80% των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα ενώ, σύμφωνα με αναλύσεις που βασίζονται σε δεδομένα του V-Dem (Ανεξάρτητο ερευνητικό Ινστιτούτο με έδρα το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ), η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Το ίδιο ερευνητικό Ίδρυμα σημειώνει ότι η Δημοκρατία στις ΗΠΑ του Τράμπ βρίσκεται στο χειρότερο επίπεδό της από τη δεκαετία του 1960 και «χαρακτηρίζεται από μια απότομη μείωση της ελευθερίας των Μέσων Ενημέρωσης»…

«Ο Βίκτορ Όρμπαν άνοιξε το δρόμο για τις επιθέσεις του Τραμπ στα μέσα ενημέρωσης», εκτιμά ο πανεπιστημιακός ερευνητής – ιδρυτικός διευθυντής του Εργαστηρίου Κράτους Δικαίου στη Νομική Σχολή του NYU - Amrit Singh, στο πλαίσιο μιας εξαιρετικής ανάλυσής του στον Guardian. Και εξηγεί: τόσο ο Όρμπαν όσο και ο Τραμπ είναι εχθρικοί προς τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, χρησιμοποιώντας συστηματικά «απανθρωποποιητική» γλώσσα για να αναφερθούν σε αυτούς. Στην Ουγγαρία, ο Όρμπαν έχει χαρακτηρίσει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ως «εργοστάσια ψευδών ειδήσεων» και τους δημοσιογράφους – μαζί με τους δικαστές, τους αντίπαλους πολιτικούς και αυτό που αποκαλεί «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών» – ως «βρωμοέντομα», που πρέπει να εξαλειφθούν. Ο Τραμπ, απ’ την άλλη, έχει επιτεθεί με παρόμοιο τρόπο σε επικριτικά μέσα αποκαλώντας τα διανομείς «ψευδών ειδήσεων» και «εχθρούς του λαού». Έχει εξαπολύσει μισογυνικά επιθετικά σχόλια όπως «γουρουνάκι», «άσχημη» και «ηλίθια» σε γυναίκες δημοσιογράφους.

Κατά τα λοιπά, «Οι δύο ηγέτες αρνούνται την πρόσβαση σε ειδησεογραφικά πρακτορεία, εμποδίζοντας ουσιαστικά την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, γράφει ο Amrit Singh. Τόσο η κυβέρνηση Όρμπαν όσο και η κυβέρνηση Τράμπ, αποκλείουν συστηματικά ανεξάρτητους δημοσιογράφους από κυβερνητικές εκδηλώσεις, συνεντεύξεις Τύπου, κοινοβούλιο και άλλους δημόσιους θεσμούς. Εν όψει, δε, των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι απομακρύνθηκαν βίαια ενώ κάλυπταν δημόσιες προεκλογικές εκδηλώσεις υποστήριξης του κυβερνώντος κόμματος».

Περίπου ή ακριβώς όπως ο τρίτος της παρέας των μανιακών της κατασταλτικής δράσης κατά της ελευθερίας του Τύπου ηγετών, ο «δικός μας» Κυριάκος Μητσοτάκης, προσθέτω. Θυμίζοντας έτσι, χωρίς…πρόγραμμα, τους συνήθεις αποκλεισμούς των εργαζομένων στα ελάχιστα εναπομείναντα μη ελεγχόμενα ΜΜΕ, ανεξάρτητων ή μη δημοσιογράφων, από την ετήσια πρωθυπουργική συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ. Κι ακόμα, εκείνες τις αήθεις πρωθυπουργικές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων με φράσεις του τύπου «γράφετε σαχλαμάρες και ψέματα», καθώς κι εκείνο το ανάρμοστο – έως και κακοποιητικό – «μη μου κουνάς εμένα το δάχτυλο», που είχε εκτοξεύσει κατά της Ολλανδής δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ, τότε που, παρουσία του Ολλανδού ομολόγου του Μαρκ Ρούτε, τον είχε «στριμώξει» με τις ερωτήσεις της για την αντιευρωπαϊκή διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος. Και βέβαια τις παρακολουθήσεις δημοσιογράφων με το παράνομο λογισμικό predator και τις διώξεις κατά των ρεπόρτερ – ερευνητών που αποκάλυψαν την εμπλοκή του στο δίκτυο παρακολουθήσεων…

Ωστόσο δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν είναι ο Βίκτορ Όρμπαν που άνοιξε τον δρόμο στον Έλληνα πρωθυπουργό για την μανιοκατασταλτική του δράση κατά της ελευθερίας του Τύπου – όπως έκανε με τον Τράμπ – ή αν γι’ αυτή την πτυχή της πολιτικής διαφθοράς του ευθύνεται το οικογενειακό του DNA. Και φυσικά, μέχρι νεωτέρας, αμφιβάλλω για την προχθεσινή δέσμευση του Πέτερ Μαγιάρ ότι προτίθεται να ιδρύσει «μια νέα αρχή για τα ΜΜΕ που θα διασφαλίζει την ελευθερία του Τύπου». Αντίθετα, πιστεύω περισσότερο τον Ούγγρο συνάδελφο και φίλο μου Μάρτον Π. που θεωρεί ότι «και με τη νέα κυβέρνηση, ο Ουγγρικός Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

το κείμενο του Ν. Τσαγκρή είναι από το μπλογκ "Τα Ρέστα"

Από το «Μένουμε Ευρώπη» στο «τι θέλει στα πόδια μας η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία»

2026-04-18T18:10:03.160+03:00

Από το «Μένουμε Ευρώπη» ορισμένων υπουργών πλέον πάμε στο «τι θέλει στα πόδια μας η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία;». Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα για τον θεσμό που επιβουλεύεται τη σταθερότητα κατά ορισμένους κορυφαίους υπουργούς, στη χώρα μας έως τις 31 Δεκεμβρίου 2025 η EPPO είχε ανοιχτές 175 υποθέσεις με εκτιμώμενη ζημία για την Ε.Ε. στα 2,68 δισ. ευρώ (ή τουλάχιστον 1,33 δισ. στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό).
Οπως ήταν αναμενόμενο, οι 53 από αυτές αφορούν τον αγροτικό τομέα. Τα στοιχεία δεν μας αναδεικνύουν «πρωταθλητές» στη διαφθορά, όμως σίγουρα απασχολούμε πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Μ.-Α.Κ./ΕφΣυν

ΤΟ GREEKMME.GR ΕΗΝΕΡΩΝΕΙ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΣΤΑ MEDIA

2026-04-17T15:14:00.001+03:00

Η ιστοσελίδα GreekMME.gr (συχνά συνδεδεμένη και με το γνωστό blog greekmme.blogspot.com) αποτελεί έναν από τους πιο παραδοσιακούς και εξειδικευμένους «ψηφιακούς κόμβους» για τον κόσμο των ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αν και ξεκίνησε κυρίως ως ένα ενημερωτικό blog με παρασκηνιακά νέα και ειδήσεις για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, εξελίχθηκε σε ένα σημείο αναφοράς για τους επαγγελματίες του χώρου.

Τι προσφέρει η πλατφόρμα:

Ειδήσεις για τα Media: Καλύπτει μεταγραφές δημοσιογράφων, αλλαγές σε προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών, νέα για τις άδειες των ραδιοφώνων και εξελίξεις στον ψηφιακό τύπο.
Κατάλογος Μέσων (Media Directory): Λειτουργεί ως ένας άτυπος οδηγός για τα ελληνικά ΜΜΕ, παρέχοντας στοιχεία για εφημερίδες, περιοδικά, sites, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα.
Δελτία Τύπου: Πολλές εταιρείες και γραφεία δημοσίων σχέσεων χρησιμοποιούν το κανάλι αυτό για τη διανομή ανακοινώσεων, καθώς το κοινό του αποτελείται από δημοσιογράφους και στελέχη της αγοράς.
Ιστορικότητα: Είναι γνωστό για την κάλυψη θεμάτων που αφορούν την ελληνική ραδιοφωνία και την πορεία της ψηφιακής τηλεόρασης (π.χ. θέματα Digea, ΕΡΤ κ.λπ.).

Γιατί είναι χρήσιμο σήμερα;

Αν είστε επαγγελματίας της επικοινωνίας (PR) ή δημοσιογράφος, το GreekMME είναι ένα εργαλείο για να:

Παρακολουθείτε τον ανταγωνισμό και τις κινήσεις των μεγάλων ομίλων.
Βρίσκετε επαφές και πληροφορίες για μέσα της επαρχίας που συχνά δεν έχουν μεγάλη ψηφιακή προβολή.
Μαθαίνετε παρασκήνια που δεν δημοσιεύονται στα μεγάλα news portals.

Σημείωση: Επειδή η σελίδα διατηρεί ακόμα και σήμερα έναν πιο "blogging" χαρακτήρα, η αισθητική της μπορεί να φαίνεται κάπως παλαιότερη σε σχέση με σύγχρονα portals, αλλά η πληροφορία που συγκεντρώνει για την ελληνική αγορά των media παραμένει πολύτιμη.

Ενδιαφέρεστε για κάποια συγκεκριμένη πληροφορία σχετικά με τη διανομή δελτίων τύπου ή ψάχνετε κάποιο συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης

Τα χαμένα παιδιά του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά που πάμε σαν χώρα;

2026-04-17T15:08:00.002+03:00

Χθες έγινε μια πολύ ουσιαστική κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οχι στη Βουλή. Στο ραδιόφωνο. Αφορμή ήταν η εξαιρετική ανακοίνωση των καθηγητών του Ηρακλείου που ανέδειξαν μια “κρυφή” αλλά τραγική διάσταση του σκανδάλου. Που μίλησαν για εκείνους τους μαθητές τους, που στο όνομα του εύκολου πλουτισμού παραγράψανε το δικαίωμά τους στη μόρφωση.

Τα “χαμένα παιδιά” του νησιού που κάποιοι (οι γονείς τους συνήθως) τα πήραν απ’ το χεράκι και τα οδήγησαν σε ένα πολιτικό γραφείο, ώστε με διάφορες μεθοδεύσεις να ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκταμιεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως, χωρίς να κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.
Το κείμενο είναι εξαιρετικό και πάει πολύ πιο πέρα από τις συνήθεις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Ακουμπάει ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος του πελατειακού κράτους, περισσότερο νομίζω απ’ ότι όλες οι ομιλίες των αρχηγών σήμερα στη Βουλή.

Θα παραμένουν πάντα αμείλικτα τα ερωτήματα των παιδιών:
«Και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;». (Θα μπορούσες να βάλεις κι άλλα όπως «Γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να έρθει ένα μαϊμούνι σαν τον Λαζαρίδη να γίνει επιστημονικός συνεργάτης από το παράθυρο και ‘γω να καταλήξω επιστήμονας – ντελίβερι;)

Με τον ίδιο τρόπο διαιωνίζεται το πελατειακό κράτος. Ετσι γίνεται η Κρήτη μπλε ή πράσινη ή ό,τι άλλο χρώμα ανάλογα ποιος έχει το… κόζι. Και τα ίδια παιδιά θα δώσουν στα δικά τους παιδιά το know how. Και να είστε σίγουροι πως όταν ένας 18χρονος βρίσκεται με καμιά τριανταριά χιλιάρικα στον λογαριασμό του κάθε χρόνο, έτσι επειδή μπορεί, δεν θα αργήσουν να έρθουν και τ’ άλλα, τα ακόμα πιο παράνομα, τα καπετανιλίκια και τα νταηλίκια.

Ακούστε τους δασκάλους των παιδιών μας. Ισως να ξέρουν καλύτερα από εμάς τις δυνατότητες που έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο από το να γίνουν πελατάκια βουλευτικών γραφείων.

Μάριος Διονέλλης / Πίσω Σελίδες

διαβάστε την ανακοίνωση (ΕΔΩ) και τη συνέντευξη του καθηγητή, Λευτέρη Κουγιουμουτζή («Παιδιά σταματούν τις σπουδές τους για να ζήσουν παρασιτικά με λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ») ΕΔΩ