The Green Wave archive

بهاره قائمی:عکسش را شناختم ، صورت پوشیده از ریشش را!

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 04 May 2010 07:59:00 +0000

بهاره قائمی:عکسش را شناختم ، صورت پوشیده از ریشش را!

میهن / دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ - خانم بهاره ی مقامی معلم مدرسه ی کودکان که در جریان اعتراضات بعد از انتخابات، توسط نیروهای حکومت دستگیر و سپس از سوی حسین طائب فرمانده ی وقت بسیج مورد تجاوز قرار گرفت، به مناسبت روز معلم شرحی از اتفاقاتی که در زمان دستگیری بر او گذشته، نوشته است.

وی یادآوری کرده است که این نوشته به بهانه ی مقاله ای است که روز جمعه ی گذشته تحت عنوان «برای معلم کودکان, بهاره مقامی» منتشر شد.

به مناسبت روز معلم در بلندای اندیشه و در اندیشه ای بلند بود که حافظ گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند…جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد. حال پس از گذشت صدها سال از این اوج به چونان هزیزی رسیده ایم که رئیس دولتمان – که باید دولتمرد باشد – مخالفین را بزغاله می خواند و گویندگان اسرار را نه تنها بر سر دار سربلند نمی کند، که در کنج سردابه ها و دخمه های ننگین حرص و هوس به داغی می آلاید که دیگر سری برای بلند کردن باقی نمی ماند. سر می ماند، اما جان گویی که از درون جسم رخت بر بسته است. حالا برای سر بلند کردن عبور از دیوار های سترگ فرهنگی پوسیده و متعصب لازم است. از همه سوی پیام های هم وطنانم را می شنوم که می گویند بهاره سر بلند کن، آری، از بیرون گود گفتنش آسان است… همین پیام های روح بخش بود اما که مرا به زندگی باز گرداند، زندگی قبلیم نه، یک زندگی جدید، با یک هدف جدید و برای فردایی جدید. نه تکرار وهم آلود قرنها تبعیض و استبداد و سرکوب. جان اما دیگر برایم آنقدرها عزیز نیست، می دانم آنقدر فریادم تکثیر شده است که خاموشی نمی پذیرد. در ماه هایی که گذشت بارها آرزوی مرگ کردم، جانم را هم اگر بگیرند به آرزویم رسانده اند، پس می گویم، می گویم چرا که من دیگر شکست ناپذیرم، تبدیل به صدایی شده ام که از هزاران حنجره فریاد می شود، هم میهنم، پروازم را به خاطر بسپار. از حسین می نویسم. دقت کرده اید که در فیلمها و سریالهای جمهوری اسلامی نام شخصیت جنایتکار و قاچاقچی فیلم همیشه کامبیز است، یا کورش یا جمشید؟‌ و در مقابل شخصیت مثبت و نجات دهنده همیشه حسین است، یا علی، یا محمد، ترجیحاً ملقب به حاجی و سید؟ در سرگذشت من اما نقشها جابجا شده بود، حسین قصه ی غصه ی من، مرا به گور عشق و امید هدایت کرد. گویی دری از درهای جهنم باز شده بود و موجودی که انگار تجسم هر آنچه زشت و کریه است و منفور پا به جهان گذاشته بود. کوهی از نفرت و توحش که در لباس مردی روحانی به نماز ایستاده بود، و دقایقی پس از پایان نماز در بستر خونین دختری هراسان به تجاوز نشسته.

.. نامش را نمی دانستم، عکسش را که در اینترنت دیدم او را شناختم، کابوس شبان و روزهایم را. صورت پوشیده از ریشش را و نفرین ابدی چشمهای هرزه اش را. عبای متعفن و خیس از عرق تابستانش را. حسین طائب را. گفت دانشجوی کجایی؟‌ گفتم دانشجوی دانشگاه تربیت معلم بوده ام، حالا هم درسم تمام شده و کار می کنم، معلمم. گفت به دستور کی به خیابان آمدی؟‌ لیدرت کی بوده؟‌ گفتم هیچ کس، لیدر نداشتم. پاسخ دست سنگینش بود که پشت سرم فرود آمد، صورتم خورد به میز مقابل و صدای دندانهایم را شنیدم که ریخت توی دهنم. خودش ماها را انتخاب کرده بود، من و هشت دختر دیگر را، از میان گروه ۳۰-۴۰ نفری بازداشت شدگان. نمی دانم بر چه اساسی انتخاب می کرد، هیچ کدام از ما فعال سیاسی نبودیم. ما را جدا کرد و برد به یک بند. گویا در زندان خیابان سئول در قرارگاه ثارالله بودیم، این را از روی شرح حال های دیگرانی که آنجا بوده اند می گویم، چون همه ی ما را وقتی گرفتند چشم بند زدند و با ماشین های سیاه رنگی بردند. همین را می دانم که در زیر زمین بودیم. بعد از حدود یک شبانه روز سرگردانی و بی خبری به بندمان آمد. آمد و یکی از ما را که دختر زیبا و مهربانی به اسم مهسا بود همراه برد. تا بحال شده پرنده کوچکی را در دست بگیرید و ببینید که قلبش چقدر تند می زند؟ ‌قلب مهسا همان طور می طپید. فکر کردیم شاید می خواهند آزادش کنند، یا شاید خانواده اش آمده اند دنبالش، شاید وثیقه بگذارند و ببرندش. هیچ کس نمی دانست که چه سرنوشتی در انتظار است. یکی از دختران همبند که شوخ طبع و سر خوش بود سعی می کرد که جوک بگوید و بقیه را بخنداند و حال و هوا را کمی عوض کند. همه اما از بی خبری و انتظار در عذاب بودند. ناگهان صدای ضجه جگرخراش مهسا بلند شد. صدای فریاد او آنقدر جانسوز بود که همه ما را در جا میخکوب کرد. همه در سکوت و بهت و ناباوری به هم خیره شدند. رعب و وحشت بر تن همه مان سایه انداخته بود، دیگر کسی جوک نگفت، دیگر کسی نخندید، مهسا را دیگر ندیدم… یادآوری این صحنه ها هنوز هم برای من سهمگین است، هنوز هم نگاه آخر او را به خاطر دارم، هنوز هم صدایش در گوشم می پیچد،با این حال در نهایت نا امیدی می نویسم مهسا جان، اگر هستی و این را می خوانی از خودت پیغامی بده. بگو که هستی، بگو که زنده ای. حسین پس از اینکه بازجویی!! را تمام کرد مرا به دست دو زندانبان بی صبری که دم در مراقب بودند سپارد تا آنها هم به من تفهیم اتهام کنند و محاکمه و حکم، همه را یک جا برگزار کرده باشند.

چه بودم برایشان؟‌ غنیمت جنگی؟! اما کدام جنگ؟‌ واجب القتل؟‌! اما به کدامین جرم؟‌ مفسد فی الارض؟! برای معلمی؟‌ خس و خاشاک؟!‌ آری، من خسی بودم در چشم تنگ نظر و متعصب و ذهن متوحش و هرزه ی آنان… ***** دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش را کنیم آباد یار و غمخوار یکدگر باشیم تا بمانیم خرم و آزاد شعری ساده و کودکانه، که شاید باید بیشتر بخوانیمش. یک سال پیش در چنین روزی وارد کلاس درس که شدم بوی گل به استقبالم آمد. نوگلان کوچکم را دیدم که هر یک شاخه گلی در دست داشتند و لبخندی به لب. در یک لحظه عالمی را سِیر کردم، آینده ی این ۳۲ غنچه ی زیبا را دیدم که هر کدام برای خودشان دختر خانمی شده اند و شاهدی یا مادری یا مدیری. در همه وجودم لبخند شکفت و شادی غنچه کرد. این دومین سالی بود که روز معلم را به عنوان یک معلم تجربه می کردم، و امسال سومین سال است…امسال اما کلاسم خالیست، از لبخند و غنچه و شکوفه خبری نیست. از خوابی شیرین برخاسته ام انگار، گلستان ایرانم را می بینم که از سیاهی، به لجنزاری مانند است، ابرهای تباهی را می بینم که جلوی نور مهرآمیز خورشید ایرانم را گرفته اند و به شهود و ادراک و آزادی اجازه عرض اندام نمی دهند… آری این دیار سخت به آموزگاران نیازمند است، چرا که در نور معرفت است که لجنزار رنگ می بازد و بهار شکوفه می کند.

بهاره مقامی ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹

شعار مرگ بر ديکتاتور در روز جهانی کارگر

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 02 May 2010 10:16:00 +0000

gooya news :: politics : مراسم روز کارگر با شعار مرگ بر ديکتاتور در مقابل وزارت کار، فعالين حقوق بشر و دمکراسی

مراسم روز کارگر با شعار مرگ بر ديکتاتور در مقابل وزارت کار، فعالين حقوق بشر و دمکراسی

بنابه گزارشات رسيده به فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران، هزاران نفر از کارگران و مردم تهران در مقابل وزارت کار مراسم گراميداشت روز جهانی کارگر را با شعار مرگ بر ديکتاتور آغاز کردند.

روز شنبه از ساعت ۱۶:۰۰ به وقت تهران هزاران نفر از کارگران و مردم تهران از چند جهت به سوی وزارت کار در حال حرکت بودند. حوالی ساعت ۱۷:۳۰ تعدادی از کارگران و مردم در خيابان جيحون اقدام به سر دادن شعارهای مرگ بر ديکتاتور نمودند که با يورش و حشيانه گارد ويژه مواجه شدند. همزمام با آنها ماشينها اقدام به بوق زدن ممتد نمودند.هر لحظه بر تعداد جمعيت افزوده می شود.
نيروهای سرکوبگر گارد ويژه، نيروی انتظامی ،سپاه پاسداران، لباس شخصيها و بسيجی ها منطقه را به صورت پاداگان در آورده اند.امام مردم بصورت دسته های چند صد نفره در آنجا حضور دارند. نيروهای موتور سوار گارد ويژه و لباس شخصيها در حال گشت زدن و ايجاد رعب و وحشت هستند.
ولی کارگران و مردم به اقدامات سرکوبگرانه آنها توجهی ندارند و قصد برگزاری گسترده اين مراسم را دارند فضای منطقه بسيار متشج می باشد.
ظهر امروز تعدادی از کارگران در مقابل مجلس تجمع کرده بودند که با يورش و حشيانه گارد ويژه مواجه شدند و در گيری شديد بين آنها و کارگران ايجاد شد که منجر به شعار دادن کارگان عليه ديکتاتوری حاکم شد.

هزاران نفر از کارگران قزوين روز جهانی کارگر را گرامی داشتند، فعالين حقوق بشر و دمکراسی

بنابه گزارشات رسيده به فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران،هزاران نفر از کارگران قزوين برای گراميداشت روز جهانی کارگر تجمع کردند و عليه اخراج کارگران و ساير مشکلات کارگری دست به اعتراض زدند.

روز شنبه ۱۱ ارديبهشت از حوالی ساعت ۰۹:۰۰ صبح هزاران نفر از کارگران قزوين در ورزشگاه يادگار امام تجمع کردند و روز جهانی کارگر را گرامی داشتند. نمايندگان کارگران طی سخنرانيهای خود خواستار پايان دادن به قرار دادهای موقت و رسمی شدن کارگران،حق بيمه،و ساير مشکلات کارگری شدند. در اين راستا کارگران اقدام به دادن شعارهايی عليه شرايط فاجعه بار کارگران سر دادند. اين تجمع تا ساعت ۱۳:۰۰ ادامه داشت.
همچنين از صبح امروز نيروهای سرکوبگر در نقاط مختلف شهر قزوين مستقر شدند که از جمله آنها چهار راه و ميادين شهر بود .آنها با خودروها و ماتورهای خود در سطح شهر گشت می زدند.حضور نيروها سرکوبگر در سطح شهر بی سابقه گزارش شده است.

تجمع کارگران شيرازی مقابل استانداری فارس؛ کارگر، روز بيکاری ات مبارک! کلمه

تجمع کنندگان با در دست داشتن پلاکاردهايی تاکيد کرده بودند که اخراج کارگران، آن ها را به “سرنوشت سياه” دچار می کند.همچنين در پلاکارد ديگری نوشته شده بود: ”کارگر،روز بيکاريت مبارک، تا حق خود را نگيريم از پا نمی نشينيم”.

کلمه: ساعت ۱۰ صبح امروز ۱۱ ارديبهشت(اول می)کارگران در شيراز به مناسبت روز کارگر،تجمع اعتراضی برپا کردند.

به گزارش خبرنگار کلمه، اين تجمع که در دقايق اوليه نزديک به پنجاه کارگر در آن حضور داشتند در مقابل استانداری فارس در خيابان آزادی شيراز در حال برگزاری است.

تجمع کنندگان با در دست داشتن پلاکاردهايی تاکيد کرده بودند که اخراج کارگران، آن ها را به “سرنوشت سياه” دچار می کند.همچنين در پلاکارد ديگری نوشته شده بود:”کارگر،روز بيکاريت مبارک،تا حق خود را نگيريم از پا نمی نشينيم”.

يکی از کارگران حاضر در اين تجمع گفت که حدود چند ماه است از مجتمع صنعتی گوشت فارس اخراج شده و هفت ماه است که حقوق نگرفته است.

اين کارگر که نام خود را اعلام نکرد،تاکيد کرد بيش از دو ماه است که مجتمع صنعتی گوشت فارس به دليل خصوصی سازی تعطيل شده و نزديک به ۱۲۰۰ کارگر اين واحد صنعتی از کار بيکار شده اند.

کارگران اين واحد صنعتی ۲۲ فروردين گذشته و پنجم ارديبهشت نيز مقابل دفتر مجتمع صنعتی گوشت تجمع کرده بودند.

همچنين اول دی ماه سال گذشته و به هنگام سفر محمود احمدی نژاد به شيراز،کارگران اين واحد صنعتی و کارگران صنايع مخابراتی راه دور ايران با حضور در مقابل ورزشگاه حافظيه،محل سخنرانی رئيس دولت دهم، خواستار توجه هیأت دولت به مشکلات اين واحدهای صنعتی شده بودند.

کارکنان مجتمع گوشت فارس در همين روز در ورزشگاه حافظيه، به دليل وابسته بودن اين واحد صنعتی به وزارت جهاد کشاورزی،با در دست داشتن پلاکاردهايی خواستار توجه وزير جهاد کشاورزی به وضعيت خود شده بودند.

صدها نفر از کارگران تبريزی با تجمع در مقابل اداره کار روز جهانی کارگر را گرامی داشتند، فعالين حقوق بشر و دمکراسی

نابه گزارشات رسيده به "فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران"،صدها نفر از کارگران و مردم در مقابل اداره کار شهر تبريز تجمع کردندو ضمن گراميداشت روز جهانی روز کارگر عليه اخراجهای گسترده ،بيکاری و فقر اعتراض کردند.
روز شنبه ۱۱ ارديبهشت ماه صدها نفر از کارگران و مردم تبريز در مقابل اداره کار تبريز در خيابان خمينی ،نيمه راه –راه آهن برای گرامی داشت روز جهانی کارگر تجمع کردند. کارگران عليه اخراجهای گسترده،بيکاری و فقر اعتراض می کردند.

اين تجمع از حوالی ساعت ۱۱:۰۰ صبح آغاز شده است و تا لحظه ارسال گزارش صدها نفر در آن شرکت دارندو هر لحظه بر تعداد شرکت کنندگان افزوده می شود.مراسم گراميداشت روز جهانی کارگر عليرغم حضور گسترده نيروهای سرکوبگر همچنان ادامه دارد.
نيروهای سرکوبگر انتظامی ،سپاه پاسداران،بسيج و لباس شخصی در منطقه حضور گسترده ای دارند. بنابه گفته شاهدان عينی بيش از ۴۰ خودروی نيروهای سرکوبگر در آنجا مستقر شده اند. همچنين تعداد زيادی از نيروهای موتور سوار که باتون بدست هستند در منطقه در حال گشت زدن هستند.مامورين لباس شخصی وزارت اطلاعات و سپاه پاسدارن حضور گسترده ای دارند .

کروبی: نترسید! به خیابان بروید!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 02 May 2010 10:07:00 +0000

IranPressNews : ايران پرس نيوز: کروبی: نترسید! به خیابان بروید!: "کروبی: نترسید! به خیابان بروید!"

این دولت تا می‌تواند به نارضایتی مردم دامن می‌زند. به همین دلیل مردم با وجود همه نگرانی‌ها، در تاریخ اعلام شده بر ضد سیاست خارجی تهاجمی و سیاست اقتصادی فلاکت‌بار اعتراض خواهند کرد. من از اینکه باز هم قربانی خواهیم داد متأسفم. شما نمی‌توانید تصور کنید که من تا چه اندازه از این بابت متأثرم. ولی آخر چه کار کنیم؟ تسلیم شویم؟ نه! اگر ما از مردم بخواهیم که در خانه بمانند، در این صورت به شدت مأیوس خواهند شد. مردم می‌خواهند که ما به آنها دل و جرأت بدهیم و بگوییم: نترسید! به خیابان بروید!
*****

برگردان از الاهه بقراط
www.alefbe.com
www.kayhanlondon.com

کروبی: نترسید! به خیابان بروید!

این گفتگویی است که مجله اشپیگل در گزارش شماره 26 آوریل زیر عنوان «جمهوری وحشت» به آن اشاره کرده بود و روز 28 آوریل در سایت این مجله، اشپیگل آنلاین، منتشر شد. ترجمه متن کامل این گفتگو در اختیار علاقمندان قرار می‌گیرد. اشپیگل آنلاین در مقدمه می‌نویسد: «رژیم ایران وی را زیر نظر دارد لیکن مهدی کروبی، این روحانی اصلاحات، هراسی به دل راه نمی‌دهد. رهبر برجسته اپوزیسیون در گفتگو با اشپیگل آنلاین درباره شکنجه و تجاوز در زندان‌ها و هم چنین اعتراضات جدید به مناسبت سالگرد تقلب در نتیجه انتخابات سخن می‌گوید.»

اشپیگل: آقای کروبی، در برابر خانه شما دو نگهبان ایستاده‌اند. آیا رژیم شما را در خانه حبس کرده است؟
کروبی: من اینطور نمی‌گویم چرا که اجازه دارم از خانه بیرون بروم. ولی آنها حزب من «اعتماد ملی» را ممنوع کرده و دفترم را بستند و روزنامه‌ای را نیز که به همین نام منتشر می‌کردم، توقیف کردند. پلیس مرتب دور و بر من می‌پلکد. هر کس می‌خواهد مرا ملاقات کند، از نماینده مجلس و روشنفکران تا دوستانم، همه مشخصات‌شان ثبت شده و بازجویی می‌شوند و باید حساب کارشان را بکنند.

اشپیگل: آیا فعالیت‌های شما از سوی وزارت اطلاعات کنترل می‌شود؟
کروبی: در زبان فارسی یک مثال زیبا هست: دیوار موش دارد، موش هم گوش دارد. بنابراین دیوار هم می‌شنود. بعلاوه، رژیم چهارده به اصطلاح محافظ برای من گذاشته و گفته به این دلیل است که اینها مرا «در برابر تروریست‌ها محافظت کنند». ولی وظیفه اصلی این افراد این است که اطلاعات جمع کنند. وقتی مدتی پیش به من حمله شد، این محافظان هیچ کار برای حفظ من نکردند. توصیه می‌کنم اگر روزی من کشته شدم، اول از همه این را بررسی کنید که مبادا قاتل از همین محافظان دور و بر من باشد!

اشپیگل: با وجود فشارهای شدید در چند ماه گذشته، شما هنوز شوخ طبعی خودتان را حفظ کرده‌اید.
کروبی: آیا باید بگذارم مخالفانم مرا فرسوده کنند؟ نه! من در دوران شاه زندانی بودم. با امام خمینی برای این انقلاب مبارزه کردم. این حکومت فرزند من است و تا زمانی که زنده هستم نمی گذارم از من بگیرند.

جوانترین پسرم را خیلی اذیت کردند
اشپیگل: بسیاری از افراد به دلیل هراسی که دارند، نمی‌توانند فشار رژیم را مانند شما تحمل کنند.
کروبی: بله، روی مردم خیلی فشار هست و می‌ترسند. مردم می‌دانند نیروهای انتظامی و شبه نظامی به ادای کدام تکلیف بر ضد آنان موظف شده‌اند. مردم می‌دانند اگر مخالفت کنند چه بلایی بر سرشان خواهد آمد: شغل و مقام‌شان را از دست می‌دهند، آینده‌شان از دست می‌رود. ضرب و شتم و دستگیری و بازجویی و چیزهایی بدتر در انتظارشان است. به همین دلیل است که این قدر همه چیز آرام شده است.

اشپیگل: آیا بر سر این حرفتان که مخالفان زندانی تا حد مرگ شکنجه شدند، می‌مانید؟
کروبی: البته من خودم شاهد این اعمال نبودم اما به منابعی که این اطلاعات را به من رسانده‌اند، اعتماد دارم. من از چهار مورد مرگ خبر دارم که بر اثر شکنجه بوده است.

اشپیگل: رژیم که اینقدر ادعای فضیلت می‌کند بیش از همه از این ادعای شما خشمگین شده که گفتید زندانیان مورد تجاوز قرار گرفتند.
کروبی: من پنج مورد را می‌دانم: سه زن و دو مرد که به آنها تجاوز شده است. هر تهدیدی هم بکنند من روی حرف خودم می‌مانم. به همین خاطر در نماز جمعه به سوی من حمله کردند. ولی آیا باید به این دلیل از چیزی که می‌دانم، برگردم؟

اشپیگل: رویدادهای درون زندان‌ها آدم را با وحشت به یاد دوران بد محمدرضا شاه پهلوی می‌اندازد.
کروبی: دو تفاوت بین این دو دوران وجود دارد: یکی اینکه در دوران شاه «کارشناسان» روی قاعده شکنجه می‌کردند. امروز اما اینطور نیست و این موارد شامل خلاف‌ها و رفتار بیمارگونه افرادی می‌شود که خارج از دستور رؤسای خود عمل کرده‌اند. دیگر اینکه، در دوران شاه، بر خلاف امروز، دست کم می‌شد آشکارا برای قربانیان به سوگواری نشست. این کار روح مردم را تسکین می‌بخشید.

اشپیگل: آیا می‌ترسید از اینکه خودتان نیز قربانی این شکنجه‌گران شوید؟
کروبی: خیر، برای اینکه ما نظام شکنجه‌گران نداریم. تازه، من شاگرد امام خمینی هستم که سه چیز شعارش بود: استقامت، شرافت و مبارزه.

اشپیگل: بسیاری از همکاران شما را مدتهاست دستگیر کرده‌اند. آیا منتظر موقع مناسب برای دستگیری شما نیستند؟
کروبی: اینقدر آدم دستگیر کرده‌اند که من نمی‌توانم تعدادشان را بگویم. فکر می‌کنم پنجاه تن از همکاران مرا برده‌اند که مهمترین آنها مدیر وبلاگ من بود. جوانترین پسرم را که سی و هفت سال دارد به شدت اذیت کردند.

تحریم به مردم فشار می‌آورد
اشپیگل: آیا حسین موسوی، نخست‌وزیر پیشین که مانند شما در برابر محمود احمدی‌نژاد در انتخابات 12 ژوئن سال گذشته شرکت کرد و خیلی‌ها بر این باورند که وی پیروز واقعی انتخابات بوده است، جانب شما را دارد؟
کروبی: ما هنوز با هم تماس تنگاتنگ داریم، به همدیگر می‌نویسیم و تلفن می‌زنیم. برای گفتگوی‌های مهم همدیگر را دست کم یک بار در ماه ملاقات می‌کنیم. مشاوران ما یکدیگر را ملاقات می‌کنند. موسوی و من برای یک هدف مشترک فعالیت می‌کنیم: ما یک نظام دیگر نمی‌خواهیم چرا که قانون اساسی ما آزادی عقیده و دمکراسی راتضمین می‌کند. ما می‌خواهیم که این حقوق تحقق پیدا کند.

اشپیگل: از جنبش اصلاحات اما هیچ خبری نیست.
کروبی: خیابان‌ها آرام شده است. ولی اشتباه نکنید. تفکر اصلاح هر روز بیش از روز پیش گسترش پیدا می‌کند. مردم فقط منتظر یک جرقه‌اند.

اشپیگل: و شما این جرقه را خواهید زد؟
کروبی: ما به مناسبت سالگرد فراخوان بزرگمان در روز 15 ژوئن (25 خرداد) که طی آن تقریبا سه میلیون نفر علیه تقلب در نتیجه انتخابات تظاهرات کردند، یک فراخوان جدید برای یک گردهمایی مسالمت‌آمیز می‌دهیم و برای کسب مجوز اقدام کرده‌ایم.

اشپیگل: رژیم از ترس یک تظاهرات قدرت‌نمایانه از سوی جنبش شما، برگزاری تظاهرات را ممنوع اعلام کرده است و مطمئنا این ممنوعیت را در آن روز هم لغو نخواهد کرد.
کروبی: مهم این است که ما مردم را به ادامه تظاهرات بدون خشونت ولی با تمام قوا تشویق کنیم.

اشپیگل: پس خونریزی تازه‌ای برنامه‌ریزی شده است.
کروبی: این دولت تا می‌تواند به نارضایتی مردم دامن می‌زند. به همین دلیل مردم در تاریخ اعلام شده با وجود همه نگرانی‌ها، بر ضد سیاست خارجی تهاجمی و سیاست اقتصادی فلاکت‌بار اعتراض خواهند کرد. من از اینکه باز هم قربانی خواهیم داد متأسفم. شما نمی‌توانید تصور کنید که من تا چه اندازه از این بابت متأثرم. ولی آخر چه کار کنیم؟ تسلیم شویم؟ نه! اگر ما از مردم بخواهیم که در خانه بمانند، در این صورت به شدت مأیوس خواهند شد. مردم می‌خواهند که ما به آنها دل و جرأت بدهیم و بگوییم: نترسید! به خیابان بروید!

اشپیگل: مگر نفوذ شما و موسوی در جنبش چقدر است؟
کروبی: آنچه اتفاق افتاد، پیامد نارضایتی‌های انباشته شده بود. تظاهرکنندگان به فراخوان ما برای آزادی پاسخ می‌دهند و آنچه را مطالبه می‌کنند که حق‌شان است.

احمدی‌نژاد برای مردم ما یک مصیبت است
اشپیگل: ولی علاوه بر این، مطالبات دیگری نیز مطرح می‌شوند، مثلا نظام باید برانداخته شود و یا آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبر انقلاب باید استعفا دهد.
کروبی: افراد کمی هستند که تا این حد جلو می‌روند. اکثریت بزرگی می‌گوید که ما یک بار انقلاب کردیم و همان برایمان بس است. ما نمی‌خواهیم یک راه کاملا جدید برویم بلکه می‌خواهیم همان را که هست اصلاح کنیم.

اشپیگل: ظاهرا شورای امنیت سازمان ملل به زودی قطعنامه جدیدی را با تحریم‌های شدیدتر تصویب خواهد کرد تا رژیم را به عقب‌نشینی در مسئله اتمی وا دارد. آیا این قطعنامه مورد تأیید شماست؟
کروبی: به هیچ وجه. تحریم یک فشار دیگر بر مردم ماست. اگر خارج می‌خواهد به ما کمک کند، بهتر است برای اجرای حقوق بشر فشار بیاورد. ولی راستش ما اصلا به خارج احتیاج نداریم. ما یاد گرفتیم که روی پاهای خودمان بایستیم.

اشپیگل: آیا اصلا لازم است جهان با این رییس جمهوری گفتگو کند؟
کروبی: این آدم یک مصیبت برای مردم است. ولی به هر حال در این مقام قرار گرفته و نمی‌توان او را نادیده گرفت.

اشپیگل: شما احمدی‌نژاد را به عنوان رییس جمهوری قبول دارید؟
کروبی: خیر. در نتیجه انتخابات تقلب شد. ولی او در این مقام قرار گرفته و به همین دلیل مسئولیت دارد و باید پاسخگوی اتفاقاتی باشد که روی می‌دهد.

اشپیگل: رهبر انقلاب صحت آن انتخابات را تأیید کرد. کسی که در ریاست جمهوری احمدی‌نژاد تردید می‌کند، رهبری خامنه‌ای را به پرسش می‌کشد.
کروبی: شما هر طور که دلتان می‌خواهد تفسیر کنید. من میل ندارم درباره رهبر انقلاب چیزی بگویم.

اشپیگل: فکر می‌کنید رهبری کوتاه بیاید؟
کروبی: من فکر نمی‌کنم احمدی‌نژاد دوره چهار ساله‌اش را به پایان برساند. او هر روز یک بحران تازه درست می‌کند. حتی این مجلس محافظه‌کار هم با او مسئله دارد. نه، وضعیت نمی‌تواند اینطور ادامه پیدا کند.

اشپیگل: آیا هنوز به اینکه حکومت دینی آینده‌ای داشته باشد اعتقاد دارید؟
کروبی: بله، اما نه حکومت دینی دکتر احمدی‌نژاد. در حکومت دینی من همه آدمها آزادند و دولت توسط مردم انتخاب می‌شود.

در گفتگو با فائزه هاشمی: چه طور است که زن می تواند وکیل و وزیر باشد اما در خانواده صغیر است و جنس دوم

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 01 May 2010 14:32:00 +0000

در گفتگو با فائزه هاشمی: چه طور است که زن می تواند وکیل و وزیر باشد اما در خانواده صغیر است و جنس دوم - مدرسه فمینیستی: "در گفتگو با فائزه هاشمی: چه طور است که زن می تواند وکیل و وزیر باشد اما در خانواده صغیر است و جنس دوم"

مدرسه فمینیستی - صبا واصفی: لایحه حمایت خانواده، یک بار دیگر موج اعتراض فعالان مدنی را برانگیخت. فعالان جنبش زنان تصویب این لایحه را سبب متشنج شدن نهاد خانواده می دانند در حالی که آمار پرونده های اختلافات خانوادگی و به خصوص طلاق بخش وسیعی از آمار نگران کننده پرونده های وارده به دادگاه ها را تشکیل می دهد طیف موافقان با این استدلال که در قانون موجود هيچ محدوديتي براي ازدواج مجدد وجود ندارد، اما دولت با گنجاندن ماده 23 در لايحه حمايت از خانواده با دشوار كردن شرايط ازدواج مجدد به دنبال محدود كردن آن است،در راستای تصویب این لایحه تلاش می کنند. آن چه می خوانید نگرش فائزه هاشمی ،نماینده پیشین مجلس، به لایحه حمایت خانواده است:

- به نظر شما مواد 23 و 25 لایحه حمایت خانواده به چه منظوری تدوین شده است ؟

فائزه هاشمی: ظاهر خوش بینانه قضیه این می تواند باشد که در پی حل برخی از معضلات اجتماعی این لایحه تدوین شده است؛ ولی شاید به دنبال خدمت رسانی به مردان باشند؛ به هر حال در فرهنگ مردسالار مطرح شدن چنین چیزی بعید نیست!

- به نظر شما شروطی که برای تعدد زوجات در لایحه ی حمایت از خانواده مطرح شده، قابل اجراست؟

فائزه هاشمی: بستگی دارد که موضوع را چگونه ببینید؛ اگر عدالت را فقط عدالت اقتصادی و مالی یا تقسیم زمانی در نظر بگیرید، بله؛ ولی اگر منظور ازعدالت، عدالت عاطفی، اجتماعی و روانی باشد، نه. به طور طبیعی اگر عشق و علاقه به زن اول هم چنان محکم و پا بر جا باشد، اصلا چه دلیلی برای ازدواج دوم وسوم می تواند وجود داشته باشد؛البته بایستی یک سری استثنائات و یا شرایط خاصی که بسیار اندک هستند را کنار گذاشت. بعید می دانم در اسلام هم، عدالت از نوع اول که ذکر کردم، مورد نظر باشد. فکر می کنم همین که در باطن و دل انسان، علاقه به یکی بیش از دیگری باشد به این معنی است که عدالت، وجود ندارد.

- فکر می کنید زنان اصول گرا با این لایحه مخالف اند یا موافق؟

فائزه هاشمی: خود اصول گرایان هم طیف های متعددی دارند؛ بسیاری از افراد، بین اصول گرایان نه تنها مخالف این دو بند لایحه هستند؛ بلکه برای عدم تصویب آن هم به جدیت تلاش می کنند.

- اساسا نظرتان راجع به تعدد "شرکای جنسی" یا به عبارتی "تعدد زوجات" چیست؟

فائزه هاشمی: به نظر نمی رسد این رفتار با نظرات انسانی و یا اصول اسلامی و عدالت، سازگار باشد. آیا مردها تحمل چنین چیزی را در مورد همسران شان دارند؟ پس چه طور می شودانتظار داشت که زنان، بتوانند چنین چیزی را قبول کنند!

- به نظر شما "تعددزوجات" برای مردان، اگر با اجازه ی زن اول باشد، جایز و انسانی است؟

فائزه هاشمی: خیر! حتی اگر با اجازه ی زن اول هم باشد، غیرانسانی است. مگر کم هستند مردانی که آن قدر فشار بر همسر خود آورده و او را به تنگ می آورند تا موافقت همسر اول را برای ازدواج دوم خود بگیرند؛ به عبارت دیگر زن، چنین اجازه ای را از روی اجبار، اکراه، و ترس داده است، نه از روی میل و اراده. به نظر می رسد دو بند این لایحه، بیش تر لایحه ی حمایت از مردان است تا حمایت از خانواده. این لایحه از تضعیف حقوق بیش تر زنان در مقابل قانون، تسلط بیش تر مردان و تقویت فرهنگ مرد سالاری حمایت می کند؛ چرا که اکثریت ازدواج های مجدداتفاقا به تزلزل و خدشه بر نظام خانواده انجامیده است تا استحکام خانواده و لذا هر چه انجام آن راحت تر شود، خانواده های بیش تری متلاشی می شوند. این قانون، قانون جامعی نیست و مشکلات عدیده ای را برای خانواده ها ایجاد کرده و می کند. متأسفانه حرکت در همه ی زمینه ها به سمتی است که بایستی مرتب، افسوس گذشته را خورد. من این حرکت را غیرمتمدنانه، غیراخلاقی و در جهت تضییع حقوق زنان می دانم.

- بسیاری از فعالان جنبش زنان با این مشکل مواجه اند که اعترضات شان به قوانین تبعیض آمیز، محکوم به مخالفت با اسلام و نص صریح قرآن می شود، به نظر شما آیا مخالفت با این قوانین به معنی مخالفت با دین اسلام است؟

فائزه هاشمی: متأسفانه اسلام حربه ای است در دست بعضی ها، هر جا که کم می آورند آن را عملی می کنند. این قضیه در مسائل سیاسی و اجتماعی نیز به کرات اتفاق افتاده وهم چنان اتفاق می افتد. بسیاری از سنت ها وآداب و رسوم وخرافات و انحرافات در طول قرن ها به عنوان دین اسلام مطرح شده و منافع عده ای و گروه هایی نیز در دامن زدن آگاهانه و یا ناآگاهانه به این مسائل است. این عده اما متوجه نیستند که اگر قرار باشد، اسلام، مخالف حقوق انسانی و چیزهای بسیار بدیهی در این رابطه معرفی گردد؛ در واقع به اسلام ضربه وارد می شود؛ به طوری که متاسفانه در طول سالیان به عنوان مکتبی مخالف عدالت و ارزش های والای انسانی نمایش داده شده است.

- در حالی که تعیین مهریه با رضایت زن ومرد به صورت توافقی صورت می گیرد، آیا دخالت دولت، برای تعیین سقف مهریه، عملکردی درست است؟

فائزه هاشمی: متأسفانه در شرایط امروزی ما میزان مهریه ها چیزعجیب وغریبی است که تبدیل به یک معضل اجتماعی شده است. به نظر من برای حل این موضوع بایستی آسیب شناسی کرد و دلایل آن را یافت؛ یعنی در رفع علت کار شود و نه معلول. عدم حمایت قانونی از زنان، قدرت بالای مرد در منزل از نظر قانونی، وجود فرهنگ مردسالاری در جامعه، در بعضی موارد عدم حمایت خانواده ها، مشکلات اقتصادی و تأمین نبودن آینده ی زن در صورت جدایی اینها بخشی از مواردی است که سبب می شود زنان احساس امنیت نداشته باشند و دست به دامن چنین مهریه هایی شوند. برای برخورد با چنین برخوردی بهتر است که تلاش برای رفع آن مشکلات شود تا سلامت اجتماعی وخانوادگی را هم تضمین کرد. مگر می شود بر هدیه مالیات بست؛ در حالی که خمس هم بر مهریه تعلق نمی گیرد! این لایحه نه تنها مشکلات را حل نمی کند؛ بلکه شرایط را حادتر می کند؛ به علاوه مردان، آگاهانه و با اراده ی کامل، بدون هیچ اجباری مهریه را تقبل می کنند. در جامعه ی مردسالار که مردان مجبور به این کار نیستند وقتی قادر به تأمین مبلغ نیستند، نمی پذیرند.اگر قانون موجود به نحوی اصلاح شود که زنان، احساس کنند، در صورت بروز هر نوع مشکلی قانون، حمایت یکسانی از دو طرف خواهد داشت، مطمئنا به چنین مهریه هایی نیاز پیدا نمی کنند.

- به نظر شما قوانین موجود در راستای بهبود زندگی زنان است یا روند زندگی سالم را برای آن ها دشوار کرده؟

فائزه هاشمی: یک سری قوانینی داریم که به محض اعتراض زن ها به شرایط موجود، همیشه به آن ها ارجاع داده می شود. قوانینی مثل؛ گرفتن مهریه، اجرت المثل، عسر وحرج، دریافت پول به ازای شیر دادن به بچه و کار در منزل. خیلی ها این قوانین را به عنوان حقوق پیشرفته مطرح می کنند؛ اما این ها، شأن زن را نه در اندازه ی مادر، همسر و بانوی خانه؛ بلکه در حد یک خدمتکار و دایه برای مرد وفرزند او تنزل می دهد و فرصت بیش تری را برای حقوق بیش تر مرد ایجاد می کند. البته خدمتکار و دایه بودن هیچ کدام بی ارزش نیست، ولی هر کدام باید در جای خود دیده شود.مگر خانه، مال هر دو نفر نیست. مگر بچه، محصول یک زندگی مشترک نیست، اگر این گونه است برای چه زن باید برای خانه و فرزند خودش پول بگیرد. برای این که حرمت انسانی زن به عنوان بانوی خانه و یا مادر حفظ شود، زن ومرد هر دو باید مالک باشند و اموالشان به طور مساوی تقسیم شود. متأسفانه قوانین ما به نحوی است که وقتی زن ایرانی با یک خارجی ازدواج می کند، از یک زن خارجی که با مرد ایرانی ازدواج می کند، حقوق خود و فرزندش بسیار کمتر است و یا هویت بچه ، تابع خون پدر است و خون مادر، نقشی ندارد. این به معنی این است که هویت زن ایرانی در صورت ازدواج با هویت همسرش تعریف می شود .

- تحلیل شما از عمل کرد فقه شیعه در ارتباط با مسائل زنان، در سال های اخیر چیست؟

فائزه هاشمی: اگر فقه شیعه نتواند جوابگوی مسایل روز، در کلیه حیطه ها باشد، عدالت و جامع ومانع بودن خود را به تدریج از دست می دهد و در طول زمان دچار آسیب می شود. وظیفه ی عالمان دینی و مجتهدین در این زمینه بسیار سنگین است. حرف نو براساس آموزه های اسلامی زدن به خصوص در جامعه ی امروزی که زنان نقش بسیار اساسی در زمینه ها و قلمرو های گوناگون دارند، بسیار مهم است. برداشت رادیکالی و آمیخته به خرافات از دین داشتن، بیش از هر چیز دین را آسیب پذیر می کند. امیدوارم که فقه شیعه بتواند، همیشه پیشرو باشد و تعارضات و تناقضات را حل کند. چه طور است که زن می تواند در بیرون از خانه مدیر، وکیل، وزیر، استاد دانشگاه و... باشد و بخش مهمی از یک جامعه را اداره کند، اما در خانواده عملا در قبال مرد صغیر است و جنس دوم. پایان نامه ی فوق لیسانس من در این زمینه بود در موضوعاتی که کار کردم آیه ای نیافتم که چنین تبعیضی را در خانه، بین زن ومرد بیان کرده باشد.

- آیا قوانینی که در مجلس، مصوب می شوند، مبنای علمی دارند؟

فائزه هاشمی: در مجلس، مرکز پژوهش برای انجام کار کارشناسی وجود دارد، اما مشکل در خصوص زنان، سنت، تفکر و باورهای غلط و مردسالارانه است که به نظر خیلی ها این باورهای غلط، عین اسلام است؛ این گونه تفکرات است که کار کارشناسی را سخت می کند و شهامت تصمیم گیری ها در حیطه زنان را کاهش می دهد.

- فکر نمی کنید شرکت دادن نظرات کارشناسانه ی ان.جی.اوها در تصمیم گیری های دولت، نقش مثبتی داشته باشد؟

فائزه هاشمی: حتما همین طور است، اگر سیاست درستی حاکم باشد، ان.جی.اوها می توانند بازدهی بسیار خوبی برای مجلس و سایر مراکز اجرایی و قانون گذاری داشته باشند.

- دولت در این دوره چه قدر از نظرات انجیوها بهره جسته است؟

فائزه هاشمی: به نظر می رسد در این دوران، اعتقادی به نهادهای غیردولتی وجود ندارد؛ چه همراه، چه منتقد.

- شما بنیان مساله ی مهریه را قبول دارید یا نه؟

فائزه هاشمی: اعتقادی به این مسئله ندارم

- آیا پیشنهادی برای جایگزین کردن با مواد 23 و 25 دارید؟

فائزه هاشمی: فکر می کنم ماده 22 باید حذف شود و قانون موجود به سمتی اصلاح شود که تعدد زوجات غیر از شرایط بسیار ویژه واستثنایی، حتی با اجازه ی زن اول نیز امکان پذیر نباشد. در مورد بند 25 هم فکر می کنم باید حذف شود؛ چرا که مهریه یک توافق است و مرد از نظر قانونی آن قدر حمایت می شود که قادر باشد چنین تعهدی را نپذیرد و به جای این بند مواردی که در دفترچه های عقد به صورت اختیاری وجود دارد، اجباری شوند و قوانین در جهت تأمین عدالت در امور خانواده اصلاح شود.

فیلم: باد صبا

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 11:59:00 +0000

Albert Lamorisse (1922-1970): Shot 1970, completed posthumously 1978, 35mm

"A well- known French filmmaker, Albert Lamorisse, under the aus- pices of Iran's Ministry of Culture and Art, produced the poetic film "Lovers' Wind" (1969). Eighty-five percent of this dramatically visual film is shot from a helicopter, providing a kaleidoscopic view of the vast expanses, natural beauty, historical monuments, cities and villages of Iran. The "narrators" of the film are the various winds (the warm, crimson, evil and lovers' winds), which accord- ing to folklore, inhabit Iran. They sweep the viewers from place to place across the Iranian landscape, introducing the incredible variety of life and scenery in Iran. The camera, defying gravity, with smoothness and agility, provides a bird's eye view, caressing minarets and domes, peek- ing over mountain tops beyond, gliding over remote villages to reveal the life enclosed within the high mud-brick walls, bouncing along with the local wildlife, following the rhyth- mic, sinuous flow of the oil pipelines and train tracks, and hovering over the mirror-like nmosaic of the rice paddies that reflect the clouds and sky. The film is a testimonial to the Iranian landscape and people over which so many dynasties and kings have ruled and have, in turn, passed away. Ironically, on the tenth anniversarv of the completion of the film, yet another seem- ingly powerful dynasty (Pahlavi) has fallen, leaving, as the film points out, the land and the migrating tribal nomads who have survived more or less intact for centuries. Upon completion of the film, the Ministry of Culture and Art decided that Lamorisse had not sufficiently emphasized the industrialization of Iran. So he was called back to film additional sequences documenting that progress. This task was never completed, because the helicopter crashed while filming the Karaj Dam near Tehran, plunging Lamorisse and his crew to their deaths. This film, whose storybrook style of narration is often contrived, does not purport to be a social document on Iran; nevertheless, it has never been shown publicly in theaters in Iran."

اینجا ببینید

بی‌خود نیست که شعار می‌دهند: جمهوری ایرانی

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:19:00 +0000

(download)

Download now or listen on posterous

20091110_Hamsayagan_2_shahzadeh_FInal.mp3 (4484 KB)

شهزاده سمرقندی - رادیو زمانه

shahzoda@radiozamaneh.com

من نگران هستم! متن سخنرانی شادی صدر در مراسم اهدای جايزه لاله حقوق بشر در هلند

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:12:00 +0000

نخستين ضرورت اين است که مساله حقوق بشر در ايران، در کنار مساله انرژی هسته ای، به شکلی هم سنگ، روی ميز هر مذاکره ای که يک طرف آن دولت ايران است، قرار داده شود. دومين ضرورت، تعقيب کيفری و محاکمه تمامی عاملان و آمران نقض گسترده و سيستماتيک حقوق بشر در جمهوری اسلامی است

هيات داوران محترم جايزه لاله حقوق بشر

وزير محترم امور خارجه هلند

خانمها و آقايان

بسيار مفتخرم از اينکه هيات داوران محترم جايزه لاله حقوق بشر امسال مرا شايسته دريافت اين جايزه دانسته اند و خوشحالم که اين جايزه فرصتی در اختبار من قرار می دهد که امروز، در اينجا از وضعيت حقوق زنان در ايران و نيازهای مبرم مردم در ايران و نيز انتظاراتشان از جامعه جهانی سخن بگويم. همه شما در عکسها و فيلمهايی که از اعتراضات مردمی پس از انتخابات رياست جمهوری امسال پخش شد، ديديد چطور زنان و به خصوص دختران جوان در صف اول اعتراضات مردمی قرار داشتند. آنها تصوير کليشه ای را که از زن ايرانی که عمدتا زير چادر و منفعل تصور می شود در سراسر جهان به چالش کشيدند. ندا، دختر جوانی که به ضرب گلوله ای در تظاهرات به قتل رسيد، در کوتاه زمانی به نماد مبارزات مردم ايران برای آزادی و دموکراسی مبدل شد. برای من اما، نقش فعال و تعيين کننده زنان، تنها از رهگذر تصاوير و فيلمها روشن نشد ، من رهبری زنان را در خيابانها ديدم و ماندگارترين تصوير ذهن من، مربوط به روز ۱۸ تير امسال است. روزی که تعداد زيادی از مردم، در دهمين سالگرد سرکوب اعتراضات دانشجويی سال ۱۳۷۸، به خيابانهای تهران ريختند. تظاهرات، رو به پايان بود و مطابق معمول، خشونت و سرکوب، دقيقه به دقيقه بيشتر می شد. من هم به همراه تعدادی از تظاهرکنندگان برای دور شدن از اثرات گاز فلفل که توسط گاردهای امنيتی به ميان جمعيت پرتاب شده بود، سرفه کنان به داخل يک اتوبوس شهری دويدم. يکی دو ايستگاه بعد، وقتی سرفه ها کمتر شد، بحث سياسی ميان مسافران اتوبوس شروع شد. زنان جوان که قواعد جداسازی جنسيتی در اتوبوسهای همگانی را شکسته بودند و جايی ميان صندلی های بخش مردانه برای خود پيدا کرده بودند، بحث را پيش می بردند و مردان عمدتا ساکت بودند. من، با تعجب و با صدای بلند پرسيدم: آقايون هيچ نظری ندارند؟! خيلی ساکت نشسته اند! و به جای اينکه کسی از ميان مردان جوابم را بدهد، دختری جوان که يکسره سياه پوشيده بود گفت: همان بهتر که آقايون ساکت باشند. سی سال پيش انقلاب کردند، نتيجه اش را ديديم چه شد، حالا ساکت بنشينند بگذارند ما کارمان را بکنيم! اين انقلاب، انقلاب ما زنهاست!

من اينجا می خواهم اين سئوال را مطرح کنم که اين زنان، که به سادگی از انقلاب زنانه سخن می گويند، آنهايی که تصاويرشان را همه شما ديديد و اميدوارم فراموش نکرده باشيد، چه کسانی هستند؟ و چرا اينگونه شجاعانه برای آزادی و دموکراسی می جنگند؟

بسياری از اين زنان جوان، پس از انقلاب ۱۹۷۹ به دنيا آمده اند يا در ابتدای انقلاب، کودک بوده اند؛ آنها به تمامی محصول نظامی ايدئولوژيک هستند که سی سال است در ايران روی کار آمده است. آنها ناگزيرند، علاوه براينکه مانند مردان، از فقدان آزاديهای سياسی و دموکراسی رنج می برند، قواعد مربوط به حجاب اجباری را بپذيرند، با قوانين خانواده ای که آنها را تحت انقياد مردان قرار می دهد زندگی کنند، برای ازدواج، اجازه پدرانشان را لازم دارند، حق طلاق و حضانت کودکان را تا حدود زيادی از آنها سلب می کند، آنها همان زنانی هستند که اگر روابط خارج از ازدواج داشته باشند، شلاق خواهند خورد و اگر شوهر داشته باشند، سنگسار خواهند شد، آنها همان زنانی هستند که دولت احمدی نژاد می خواهد با سياستهای بنيادگرايانه خود حتی بيش از تمامی سی سال گذشته، حضور آنها را در دانشگاه ها و بازار کار کمرنگ کند و آنها را به خانه نشينی و انزوا بکشاند.

زنان در ايران در سی سال گذشته بيشترين ميزان سرکوب و فشار را در زندگی شخصی و اجتماعی خود تجربه کرده اند و بيشترين لطمه را از مناسبات حاکم خورده اند؛ بديهی است که در چنين شرايطی، ناراضی ترين و خشمگين ترين شهروندان باشند که چيز زيادی هم برای از دست دادن ندارند. اگر امروز از پليس به دليل شعارهای آزاديخواهانه خود کتک می خورند، ديروز هم به دليل عدم رعايت حجاب، کتک می خورده اند، اگر امروز به خاطر حضور در تظاهرات برای دموکراسی بازداشت می شوند، ديروز هم به دليل شرکت در تجمعات دفاع از حقوق زنان به زندان رفته اند، اگر امروز از سوی نيروهای امنيتی مورد تجاوز قرار می گيرند، سی سال است که جسم و روحشان هر روز حس تجاوز به حقوق و کرامت انسانی را تجربه می کند. و با همه اينها، آيا باز هم لازم است بپرسيم چرا زنان، امروز، در خط اول مبارزات مردم ايران قرار دارند؟

من در ابتدای سخنانم گفتم اميدوارم تصاوير اعتراضات مردم در ايران را که به نقض حقوق بشر و فقدان آزادی و دمکراسی صورت گرفت را فراموش نکرده باشيد.

اما صادقانه بگويم که من نگران هستم. نگران اينکه اين تصاوير و اين مبارزات به فراموشی سپرده شوند. آری اگر با نقض حقوق بشر در ايران مقابله نشود و اگر از اين مبارزات دفاع مشخص صورت نگيرد، مردم ايران حق دارند که بگويند ما را فراموش کرده ايد. نگرانی من وقتی تشديد می شود که می بينم رسانه های غربی هر روز بيشتر از روز پيش، کمتر به نقض حقوق بشر در ايران می پردازند و سياستمداران هم دست کمی از آنان ندارند.

متاسفانه فراموش کردن هزاران نفری که بازداشت شدند و در زندانها تحت شکنجه قرار گرفتند، صدها نفری که کشته شده اند و آن تعداد نامعلومی از زندانيان که مورد تجاوز قرار گرفتند و يا در زندان به قتل رسيدند، يک نگرانی واقعی است. واقعيت اين است که در حالی که در ايران، از يکسو مبارزات و اعتراضات مردمی هنوز زنده است و از سوی ديگر نقض حقوق بشر به شکلی سيستماتيک در تمامی جنبه ها، از حقوق زنان گرفته تا آزادی تجمعات، از حقوق زندانيان سياسی گرفته تا آزادی بيان ادامه دارد، به نظر دولتها و ملتهای اروپايی، در حال فراموش کردن همه آنچه در تابستان امسال از ايران ديده اند هستند. به باور من، با چنين فراموش کردنی دولتهای غربی نه فقط مسئوليت شان را به عنوان کشورهايی که خود را به عنوان مدافعان حقوق بشر تعريف می کنند، به فراموشی می سپارند، بلکه منافع خود و شهروندانشان را با اين فراموشی در معرض مخاطره قرار می دهند.آنها با احمدی نژاد، به مثابه يک رييس جمهور مشروع، بر سر ميز مذاکره می نشينند و تنها دستور کار اين مذاکرات، مساله انرژی هسته است؛ انگار نه انگار که اتفاقاتی در ايران افتاده است و اتفاقاتی در حال وقوع است. همه چيز در عرصه سياست جهانی با جمهوری اسلامی به گونه ای پيش می رود که پيش از اتفاقات تابستان امسال پيش می رفت. حتی وقتی بحث تحريمها عليه دولت ايران مطرح است، باز تحريم ها در مقابل پيشرفتهای ايران در عرصه تکنولوژی هسته ای قرار می گيرد؛ انگار نه انگار که حقوق ابتدايی شهروندان ايرانی به طور روزمره از سوی دولت ايران نقض می شود. حقوق بشر يک امر جهانی است و اگر دولتی ادعای طرفداری از آن را دارد، اين ادعا، مسئوليتها و الزاماتی را نيز به همراه دارد. بی اعتنايی به اين مسئوليتها، نه فقط مردم ايران را بيشتر و بيشتر در معرض سرکوب قرار می دهد بلکه منافع دراز مدت شهروندان دولتهايی که خود را طرفدار حقوق بشر می دانند نيز به مخاطره می اندازد. زيرا به همان اندازه که حقوق بشر جهانی است، بنيادگرايی به عنوان يکی از اصلی ترين دشمنان حقوق بشر نيز تبديل به امری جهانی شده است. سکوت، تحمل و به رسميت شناختن يک دولت بنيادگرا که حقوق زنان، مخالفان و اقليتها را نقض می کند، به تقويت و صدور بنيادگرايی جهانی می انجامد که هم اکنون نيز نشانه های آن را می توان حتی در اين سوی مرزها ديد؛ کشور هلند خود يکی از جوامعی است که با مساله بنيادگرايی مذهبی به عنوان يک مساله اجتماعی و سياسی روبه روست.

در آخرين تظاهرات مردمی عليه دولت که هفته گذشته در ايران برپا شد، عده زيادی از مردم و اين بار زنان بيش از بارهای قبل، مورد هجوم و ضرب و شتم گاردهای امنيتی قرار گرفتند، زخمی شدند، بازداشت شدند و در اين ميان، تعداد زيادی از فعالان سياسی، از جمله وحيده مولوی، فعال جنبش زنان نيز به شکلی خشونت بار دستگير شدند. در اين تظاهرات، مردم شعار می دادند: "اوباما، اوباما، يا با اونا يا يا ما!" و معنای اين شعار اين است که در چشمان مردمی که برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در ايران مبارزه می کنند، نمی توان بر سر ميز مذاکره با دولت ديکتاتور در مورد انرژی هسته ای يا قراردادهای اقتصادی نشست و بر سر شروط عينی حرف زد و در عين حال، با صدور بيانيه های سياسی بدون ضمانت اجرا، از وضعيت حقوق بشر در ايران انتقاد کرد. تظاهرات کنندگان به صراحت اوباما را به پرسش می کشند تا نسبت خود را با مبارزات مردمی روشن کند و همين توقع، از دولتهای اروپايی نيز وجود دارد.

من، به عنوان يک فعال جنبش حقوق زنان که از دل مبارزات مردمی می آيد، اينجا، در لاهه هلند، شهری که ديوان کيفری بين المللی برای رسيدگی به جنايات عليه بشريت در آن مستقر است، می خواهم از دو ضرورت مبرم برای جنبش مردم ايران سخن بگويم؛ ضرورتهايی که بدون مسئوليت پذيری از سوی دولتهای غربی تحقق نخواهند يافت: اول اينکه لازم است مساله حقوق بشر در ايران، در کنار مساله انرژی هسته ای، به شکلی هم سنگ، روی ميز هر مذاکره ای که يک طرف آن دولت ايران است، قرار داده شود. تا زمانی که مساله حقوق بشر، در تمامی سطوح مذاکرات سياسی و اقتصادی با دولت ايران، حداقل به طور موازی با مساله انرژی هسته ای مطرح نشود و تحريمها و ساير ضمانت اجراهای احتمالی شامل هر دو موضوع نشود، نمی توان پديرفت اقدامی واقعی برای جلوگيری از نقض حقوق شهروندان ايرانی انجام شده است.

دومين ضرورت، تعقيب کيفری و محاکمه تمامی عاملان و آمران نقض گسترده و سيستماتيک حقوق بشر در جمهوری اسلامی است. درست است که ايران، مانند بسياری از ناقضان حقوق بشر، به اساسنامه ديوان بين المللی کيفری ملحق نشده اما دولتهای غربی، از جمله دولت هلند به عنوان ميزبان ديوان بين المللی کيفری می توانند از شورای امنيت سازمان ملل بخواهند موضوع جنايات عليه بشريت را برای برپايی يک دادگاه بين المللی در مورد ايران مورد بررسی قرار دهد. از ياد نبريم که تنها با يک اقدام جهانی می توان با يک مساله جهانی برخورد کرد.

متشکرم

سياست داخلی و مشروعيت توحش! فرشيد ياسائی

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:11:00 +0000

سه دهه از عمر حکومت اسلامی و بخصوص نزديک به دو دهه از زندگی ولايت مطلقه می گذرد. اراده کنترل و فشار از بالا و خاموشی از پائين به عکس خود تبديل شده است. تقريبا با اعلام نتايج انتخابات و آشکار شدن تقلب، جنبش حقوقی به وجود آمد و خيابان ها را به تصرف خويش درآورد. در اين راستا مشروعيت حکومت به زير علامت سئوال و مرجعيت و حرمت ولايت فقيه شکسته شده است. ولايت فقيه تنها از طريق اعمال خشونت و با کمک نظاميان که امتيازات و منافع مشترک دارند؛ قادرند، نظم قبرستانی خود را (محدود) حفظ کنند

"قدرت را تقسيم کنيد تا کسی قدرتمند نشود"

مقدمه : می توان ادعای دموکراتيک ترين حکومت دنيا را داشت. اما در برابر مردم دست به وحشيانه و خشونت آميز ترين اعمال زد . حاکميت در کشورما هميشه در برابر مخالفانش با اعمال وحشيانه برخورد کرده و از خرداد ماه سال جاری و تقلب در انتخابات دهمين رياست جمهوری ، سبعيت و کشتار خيابانی و سرکوب مخالفان را چندين برابر کرده است! تقريبا دو دهه از زمامداری آقای علی خامنه ای می گذرد و هنوزاصول و خواسته های دقيق حکومت اسلامی تبيين نشده و مردم نمی دانند چه رفتاری را در مقابل حکومت اسلامی داشته باشند که نشانی از تناقضات درونی حکومت نداشته باشد. لفافه گوئی، اتخاذ سياست نعل و ميخ ، وقت کشی ، به بازی گرفتن پيمان ها و ميثاق های بين المللی ، تصميم گيری پشت درهای بسته، چندگانگی در رفتار و گفتار و کردار مسئولين و....مردم ايران را در برابر حکومتی قرار داده است که صرفنظر از ندانم کاری مديران اجرائی کشور، وحشيگری نيروهای مختلف امنيتی - نظامی را به حد اعلا رسانده به طوری که اعمال وحشيانه آنان در ايران امروز قابل قياس با کمتر کشوری از جهان است.

اين مقاله به سياست داخلی حکومت و دولت اسلامی در کشور می پردازد که خشونت ذاتی در ايدئولوژی آن مستتر و مقبوليت دارد. با نشات گرفتن از اسلام سياسی ( ايدئولوژی زده ) می پندارند که می توان در قرن حاضر نيز هر آنچه خود می پسندند ( بدون توجه به قوانين و قرارداد ها و ميثاق های جهانی حقوق بشر ...) با مخالفانشان برخورد کنند.

آغاز : از اواخرخرداد ماه سال جاری با پايان گرفتن انتخابات و کودتا در تعاقب آن. تاريخ ايران وارد مرحله جديدی شده است که چهره و رنگ و بوی ديگری دارد که به هيج وجه با سه دهه گذشته قابل قياس نيست. مردم ايران از خرداد ماه سال جاری دريافتند که کشورشان بايد تغيير و به دهکده جهانی بازگردد.مردم ايران ديگر نمی خواهند در حاشيه اين دهکده زندگی کنند. آنان دريافتند که در کنج خانه نشستن و سرنوشت خويش را به دولت و حکومتی مهجور و عقب افتاده و نيمه وحشی سپردن، برازنده جامعه شهروندی ايران امروز نبوده وهمخوان و سازگار جهان امروز نيست. ايرانی اکنون ميداند که جامعه اش بايد تغيير کند. ايرانی می داند که حاکميت ايدئولوژی در دنيای امروز جائی ندارد و سی سال تجربه حکومت اسلامی با ولايت فقيه نتيجه ای جز نکبت و سرافکندگی برای ايران و ايرانی نبوده است.

حکومتی که مخالفان خود يعنی هموطنان را دشمن می پندارد. از نظر تفکر اسلامی آنان را مرتد، محارب با خدا مفروض است که ازميان بردن آنان را صواب ميداند. نه تنها لياقت حکومت را ندارد بلکه بايد به تعقل بانيان و هوادارانشان ( داخلی و خارجی ) شک کرد. از ديدگاه مسئولين و بانيان اين حکومت، مخالفان متهم به همکاری و همياری با بيگانگان هستند. از ادامه کار و تحصيل محروم ميشوند. در هيچ انتخاباتی اجازه کانديدا شدن ندارند و حقوق سياسی – اجتماعی آنان هميشه در معرض خطری است که توسط نيروهای سياسی – امنيتی اعمال می شود. نتيجه اتخاذ اين سياست شوونيستی ، مخالفان و معترضان از کليه حقوق سياسی – اجتماعی محروم شده و بايد در کنج خانه در عزلت تماشاگر نمايشات مردان و زنان در حکومت و دولتی باشند که کشور را به لبه پرتگاه توحش و نيستی رهنمود می کنند! و بی محابا از عواقب وخيم آن به طراحی نابودی کشور ادامه می دهند! چنانکه می بينيم مسولين امنيتی حکومت ضمن سرکوبی وحشيانه مردم معترض با کمال وقاحت و بيشرمی اپوزيسيون خارج از کشور را نيز که در محيطی امن صدای داغديده مردم وطنشان را به گوش جهانيان ميرسانند ؛ تهديد وبزبان ديگر ماموران و جيره خواران خود را در خارج از کشور موظف می کنند تا برای حکومت جاسوسی کرده تا در شرايط مساعد آنان را - چنانکه بتوانند - از ميان بردارند!

آنارشيست ها شعاری زيبا و پر مغزی دارند که در ادبيات سياسی ديگر نظريه ها - با عنواين مختلف- صحت اين جمله را ثابت کرده و زبانزد شده و در دولت های دمکرات جهان به نوعی رعايت ميشود. اين جمله بدين مضمون است " قدرت را تقسيم کنيد تا کسی قدرتمند نشود ". طبيعی است نظريه کشورداری ولايت فقيه ، فرسنگ ها با اين شعار دور است. طبق نظريه حکومت اسلامی تحت استيلای ولايت فقيه جامعه به خاص و عام ؛ تبديل شده است که خاص ويژه حکومت کنندگان ( روحانيون و نظاميان وتشکل های غيرعلنی...) و عام (عوام ) يعنی حکومت شوندگان می باشند که از اين حکومت شوندگان، مردم به خودی يعنی انسان های توده ای بی هويت که مجذوب ولايت فقيه بوده که برای اجرای اوامر بايکديپگر رقابت می کنند و مردم عادی ( غير خودی ) که وظايفشان امربری از حکومت و دولت برآمده از حکومت هستند. در اين نظريه از توزيع و تقسيم قدرت خبری نيست.تنها شرط دريافت امتيازات ، منزلت و منافع در جامعه بر اساس وفاداری به اصل ولايت فقيه است. به احزاب و تشکل های غير حکومتی با ديده شک و سو ظن برخورد می کننند که هرآن می توانند مورد تهاجم قرار گيرند.هيچ تصميم گيری - حتی دولتی - بدون کسب اجازه و توزيع به رهبری معنی ندارد و کليه اموال و امکانات بايد از فيلتر رهبری و ولايت فقيه عبور کند. طبيعی است که با داشتن و اعمال اين نظريه - که تمام امکانات خوب و بد بايد از نظر ولايت فقيه و رهبری تشخيص داده شود - می بينيم که از تقسيم قدرت خبری نيست و ولايت مطلقه فقيه هرگونه معامله برسر قدرت را ممنوع و با مشت آهنين جواب ميدهد!

حال در چنين فضای سياسی - امنيتی که روحانيت و نظاميان مشترکا بوجود آورده اند. مردم انگشت به اصل نظريه يکسونگری و مطلق انگاری حکومت اشاره کرده و مطالبات حقوقی دال بر شراکت در نظام تصميم گيری و بزبان ديگر تقسيم قدرت کرده اند. سه دهه ازعمر حکومت اسلامی و بخصوص نزديک به دو دهه از زندگی ولايت مطلقه می گذرد. اراده کنترل و فشار از بالا و خاموشی از پائين به عکس خود تبديل شده است. تقريبا با اعلام نتايج انتخابات و آشکار شدن تقلب، جنبش حقوقی بوجود آمد و خيابان ها را به تصرف خويش درآورد.در اين راستا مشروعيت حکومت به زير علامت سئوال و مرجعيت و حرمت ولايت فقيه شکسته شده است. ولايت فقيه تنها از طريق اعمال خشونت و با کمک نظاميان که امتيازات و منافع مشترک دارند؛ قادرند ، نظم قبرستانی خود را ( محدود ) حفظ کنند.

قبل از بوجود آمدن جنبش، ارعاب خيابانی از طريق " طرح امنيت اجتماعی " ، انواع و اقسام گشت های بقول خودشان امر به معروف و.... آغاز شد که نه تنها وحشتی در شهرنشينان بوجود نيآورد بلکه عملا با شکست روبرو گرديد.اکنون که دامنه اين ارعاب به کليت جامعه سياسی کشور کشيده شده است. موضوع سرگرم کننده حجاب وروضه خوانی ومداحی .... جای خود را به شکنجه و تجاوز وفحاشی و جنايت و ياری گرفتن از همان اوباشی است که روزی با طرح من درآوردی امنيت اجتماعی به سرکوبی آنان پرداختند! بسيج نيروهای مختلف نظامی و غير نظامی ( اوباشان لباس شخصی ... مداحان ...) برای سرکوبی و کشتن مردم بی دفاع در واقع بازپس گرفتن مشروعيت و هيبت ولايت فقيه در جامعه است که اين نظريه به ضد خود تبديل و با شکست وحشتناکی روبرو شد.

هدف اين رفتار حکومت چه بوده است!؟ ولايت فقيه با گسترش ارعاب و حکومت نظامی چه سياستی را دنبال می کند.؟ بانيان حکومت و دولت تا چه اندازه قادرند خود را به کوری و کری زده و از واقعيت جامعه فرار کنند!؟ آيا نمی دانند که عمر ديکتاتوری بسيار زود سپری ميشود و ديکتاتور (ديکتاتورها) يا در غربت ميميرند و يا در کشور بدار آويخته خواهند شد!؟ متاسفانه اين پرسش ها مکررا در تاريخ بی پاسخ مانده و مستبد همچنان به تکرار تاريخ سرگرم است وبا تصرف قدرت سياسی ،خود را عقل کل و مردم را سفيه می پندارد!در اينجا حوصله تکرار و نمونه های مختلف نيست.

به سياست داخلی می پردازيم: نقض مداوم حقوق مردم . به سخره گرفتن محروميت و بی توجه ای به وضع اقتصادی مردم در سطح کشور. تحريک مردم با ادعا های پوشالی . بازی با احساسات مردم در راستای انرژی هسته ای و کوبيدن بر طبل خالی دال بر داشتن آگاهی در امرمديريت جهانی (۱). به حاشيه راندن افراد با کفايت و با تجربه و وطن دوست در مديريت ارکان های کشور. جولان دادن رهبران بی کفايت و بی تجربه نظامی در سياست و پر کردن گوش مردم و جهان از تهديدهای نظامی... و هزاران مصائب ديگر ناشی از سومديريت نظام اسلامی نه تنها کمکی برای تحريک غرور ملی نبود بلکه تحريک سرخوردگی و شرم ملی محسوب شد. رژيمی که خود را پرچم دار آزادی ميدانست. اکنون آزادی را ممنوع . آزاديخواهان را به زندان و به قتل ميرساند. با عدالت شوخی می کند. به حقوق بشر ميخندد! با وقاحت و بيشرمی کامل خود را آموزگار دنيا مفروض و با غروری توخالی و دروغين خود را " نماينده " ملت بزرگ ايران تصور می کند!

اکنون کشور ايران از نظر داخلی و خارجی بعد از اعلام نتيجه انتخابات دهمين رياست جمهوری در کشور و تقلب آشکار و کودتای نظامی – سياسی در راستای آن با بحران سياسی عظيمی روبرو شده است که اقتصاد کشور را نيز متاثر ساخته است. جام حکومت ترک برداشته و بانيان آن قادر به ترميم آن نيستند و خود نيز بخوبی ميدانند که با اعمال فشار و امنيتی – نظامی کردن فضای کشور تضمينی برای حيات مجدد آنان نيست. چاره جوئی ها يکی پس از ديگری به شکست می انجامد. مديران بی کفايت تنها به توجيه اعمال خويش می پردازند و اقتصاد کشوررا بازيچه دست خويش کرده اند که دورنمای مساعدی را در اين رابطه نيايد انتظار داشت.

دال بر آگاهی کامل از وجود بحران در کشور مسئولين بجای چاره انديشی و استفاده از افراد ملی ، مجرب و بيطرف. تمام نيروی خود را صرف سرکوبی جنبش خيابانی ، بازداشت فعالين سياسی ، شکنجه و تجاوز در بازداشتگاه ها ، برگزاری محاکمات نمايشی و اعتراف گيری ،اخلال در خبررسانی و جاسوسی و انتشار اخبار غيرواقعی برای ضربه زدن به روحيه مبارزه سياسی ،اخراج و تعليق فعالين دانشجوئی از تحصيل نمونه هائی می باشد که رژيم ولايت فقيه می کوشد حيات خود را چند صباحی نيرو بخشد.

اين اقدامات و ده ها اقدامات ديگر تا بحال مرحمی بر زخم حکومت اسلامی نبوده است چه بسی نمکی بر زخم خويش است که به خشم وخشونت آن افزوده است! در نتيجه عميق تر شدن چالش حکومت و مردم ، چالش ميان روحانيون دولتی و غير دولتی مشخص تر شده است. ايجاد فضای پليسی و کنترل و سرکوب بيشتر نسخه نظاميان نه تنها موثر نبود و نيست . بلکه جنبش حقوقی را تبديل به جنبش ضد ولايت فقيه تبديل کرده است! اکنون بخشی از نظاميان و بخشی از روحانيونی که جيره خوار حکومت نيستند بايد به اين پرسش ها پاسخ دهند ودر مورد خونی که ريخته ( فرزندان مملکت ) شده و سرکوبی که اعمال شده و ميشود؛ به مردم توضيح دهند . آنان ناچارند برای مردم روشن کنند آيا سکوت در برابر ظلم جايز است! ؟ آيا تنها بايد نظاره گر اقدامات خون آلود ناشی از دولت و حکومت کودتا بود؟

به نظر نگارنده حکومت اسلامی در ارزيابی خود از جامعه امروز ايران وبا رشد بيش از اندازه جامعه شهروندی و تحصيلکرده و فاصله و چالش فزاينده بين شهر و روستا؛ دچار اشتباهی فاحش شد. تئوريسين های نظام اسلامی کوشيدند با بهم ريختن بافت اجتماعی و يکسان سازی شهر و روستا. به آن همانند سازی ايدئولوژی ( شهری و روستائی ) تحت عنوان امت اسلامی برسند چون انسان توده ای بی هويت خوراک مناسبی است برای ايدئولوژی که ميخواهد جهانی را همسان خود سازد!

در کشور ما ايران نيروی جوان اکثريت را دارند. اين نيروی قابل توجه جوان تحصيلکرده که عموما ساکن شهرهای بزرگ ميباشند ، مستقيما بعد از اتمام تحصيل هنگام جستجوی مشاغل و امکانات ، با اقتصاد نيز رابطه خواهند داشت. رشد نارضايتی زمانی به اوج ميرسد که مشاغل و امکانات بيشتر تحت تسلط حکومتيان و هواداران آنان تقسيم شده است.اين شيوه انحصار و تسلط - بر مشاغل و امکانات سياسی ، اجتماعی و اقتصادی - از زمان رياست جمهوری آقای احمدی نژاد رشد افزون تری داشت . داشتن سهمی ۱۲ درصد از کل مشاغل مملکت که نيروی جوان تحصيلکرده نيز بدان تعلق دارند. خود موضوع مناقشه است که در ايران امروز با آن روبرو هستيم.چنانکه ميدانيم در پايان سال ۷۰ شمسی هفتاد درصد کل جمعيت کشور ساکن شهرهای بزرگ کشورشدند. که در ساختار سنتی روستا ها نيز تغييرات انجام شد. اين بدان معنا نيست که اين هفتاد درصد ساکن شهرهای بزرگ کشور به زندگی و حقوق شهروندی خود خوی گرفته اند بلکه آنان ساکن و شهر نشين جديد شهرهای بزرگ بوده که برای کار و درس مکان زندگی خود را تغيير داده اند و از نظر جامعه شناسی چندين دهه طول خواهد کشيد تا - شهرنشين به شهروند - تحول يابند.

در رابطه با سياست خارجی : انتظار معقولی نمی توان از دستگاه سياست خارجی ايران در ايفای نقش موثری در منطقه داشت. کمرنگ شدن نقش کارشناسی وزارت امور خارجه در فرآيند تصميم گيری در دولت آقای احمدی نژاد خود مصيبتی است که به سياست داخلی کشور برميگردد . از بارزترين نمونه های آن همين پرونده هسته ای و اتفاقات و نمايشات اخير است. موضع گيری متعارض بخش های مختلف اعضای شورای امنيت ملی خود حکمتی است ويژه خود . فقدان اجماع ملی در حوزه تصميم گيری، وضع مجلس اسلامی که در يکدست کردن آن هزينه زيادی شد ، عدم کارائی خود را روز به رزو نمايان تر کرده است. تمايل آقای احمدی نژاد برای اجرايی شدن نيت و سليقه شخصی خودشان با بهره گيری از افراد نالايق آشنايان ونزديکان خود عدم کارآئی دولت و مجلس را دوبرابربه ثابت رسانده است.

اصولا بين اظهارنظر و عمل آقای احمدی نژاد بخصوص در رابطه با سياست داخلی ، تضادهای جدی وجود دارد. چنانکه مشاهده ميشود در جائی ( در رابطه با اعتراضات گسترده از چهار ماه گذشته ) که با مردم معترض چنين رفتار وحشيانه ای صورت می پذيرد، وی خود را از مجموعه اعمالی که انجام پذيرفته کنار ميکشد و قوه قضائيه کشور را متهم به اين رفتار خشونت آميز می کند. و برای اثبات نظريه خود از استقلال قوه قضائيه در ايران صحبت می کند. ايشان برای رهائی از مسئوليت در نقش رئيس قوه اجرائی کشور، حاضر ميشود ارکان ديگری از همان نظامی که وی رئيس جمهورش است؛ خراب کند و زير سئوال کشد ! حال اگر از رئيس قوه قضائی نيز توضيح بخواهيم، ارگان ديگری را متهم می کند. يکی از مشکلات اساسی نظام حاکم و بانيان آن اين است که نمی خواهند باور کنند : در کشور بحران وجود دارد و آنان قادر نيستند در رفع آن اقدام کنند!

اگر حکومت اسلامی بتواند با چاره جوئی و و تدبير بزرگانش برچالش ها و زخم های درونی حکومت خود مرحم و اختلافات درونی را نيز کاهش دهد . اعتراضات تداوم خواهد يافت چون فضای انتقادی در ايران امروز در سطح عمومی نهادين شده است. حکومت اسلامی بيهوده می کوشد مشروعيت و مقبوليت از دست رفته اش را با رفتار وحشيانه نيروهای نظامی – امنيتی باز يابد! حکومت حتی با بسيج همه‌ نيروهايش و کنترل همه جانبه‌اش در سطح کشور، قادر نخواهد بود اين امور را کنترل کند.حکومت اسلامی نقش بارز معترضين خارج از کشور را کودکانه کم ارزش می داند در صورتی که چنين نيست و با اوج گيری جنبش در ايران ، نيروی آنان بيشتر و متحد تر شده است و هرگز خاموش نخواهند شد.

عليرغم هواداران ( خاموش) حکومت اسلامی در خارج از کشور که برای جمع آوری اطلاعات در نخستين اعتراضات حضور داشته و کم کم در نهان جنبش را به سخره گرفته و تنها به انتشار اخبار و اطلاعات نادرست پرداخته اند. آنان نيز بايد بخوبی بدانند که روزی (مانند جيره خواران درون کشور ) رسوا خواهند شد و بايد تاوان اعمال خويش را بپردازند! جنبش خارج از کشور در راستای ( با تمام اختلافاتش ) جنبش در شهر های کشور بوجود آمد تا حرکت و ندای مردم معترض ايران را جهانی و تقويت کند. چنانکه می بينيم موفقيت نيز داشته و با خبررسانی و استفاده از دنيای مجازی هر روز گوشه ای از جزئيات جنايات و رفتارهای ناشايست ماموران حکومتی ( داخلی و خارجی ) برملا ميشود. و اين رفتار ناشايست و غيرانسانی جيره خواران حکومت ، کوره جنبش را داغ نگه داشته است.

جنبش در ايران روز به روز، وارد ابعاد جديدی ميشود که گاها از خواست رهبران معنوی آن نيز خارج و عليرغم رنگ سبز واحد آن ، رنگين تر و شعار هايش متفاوت ميشود. در اين جنبش نوين هنر و ادبيات ويژه ای بوجود آمده که حتی قابل مقايسه با انقلاب بهمن ۵۷ نيست. شرکت اقشار مختلف اجتماعی و خانواده ها خود تضمينی است برای عمر جنبش. وفاداری رهبران جنبش به نظام اسلامی با تشکيل داد گاه های فرمايشی – نمايشی اخير وارد ابعاد ديگری شده است که ظرفيت جنبش و سرنوشت آنرا رقم ميزند. رهبران معنوی اين جنبش بايد بخوبی بدانند که اين امکان هست که خود قربانی چنين دادگاه های شوند چه با اعلام وفاداری به نظام و چه غير!

در خاتمه می پردازيم به مشکلات و چالش هائی که جنبش نوين در برابر خود دارد. چنانکه ميدانيم جنبش نوين بخاطر همه گير بودن آن ظرفيت بسياری نيز دارد که نظرات بسياری را می تواند درخود جمع کرده و به نيروی خويش بيفزايد و اين نقطه قوت آن است. اما بايد زمانی مشخص کند: چه چيزی را می خواهد وچه چيزی را نمی خواهد ! آيا در مسير تشکيل جامعه و حکومتی ملی و دموکراتيک قدم بر ميدارد يا خير؟ تنوع و تکثر در جامعه به بالندگی جامعه ميفزايد و در شکوفائی جامعه ياری ميرساند اما اين تکثر ( پلورآليسم ) بايد مديريت شود و اين مديريت - در مجلس و دولت ملی کشور در آينده- بايد در هدايت جامعه نقش بازی کند.وجود رسانه های آزاد شايد اين فرصت را بوجود آورند که اين بحث جنبه عمومی بخود گيرد و تا آن زمان جنبش خارج از کشور می تواند اين مهم را انجام دهد.

چنانکه ميدانيم مطبوعات آزاد در کشور وجود ندارد و آنچه که هست بايد در مسيری باشد که کودتاچيان تشخيص ميدهند.صدا و سيما دربست در اختيار حکومت و زير نظر مستقيم ولايت مطلقه فقيه است و مردم کوچکترين امکان دستيابی بدانان را ندارند.پايگاه های دنيای مجازی در سطح کشور بدان درجه نيست که پوششی همگانی داشته باشند ولذا محدود عمل می کنند با وجود آنکه جوانان معترض در کشور با امکانات محدود برای خبررسانی بيشترين استفاده را از آن می کنند. جنبش نوين ايران به صدا و سيما مستقل مستقر در خارج از کشور( کشورهای اروپائی ) نياز دارد که رابطه نزديکی با مردم کشور و مردم دنيا برقرار کند.

f.yassaei@gmail.com

(۱) - بحث مديريت جهانی را لااقل کسانی مطرح می کنند که در عرصه اقتصاد ملی موفقيت نسبی کسب کرده باشند.

تخريب روانی در سلول های انفرادی (بخش نخست)، نيما راشدان

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:10:00 +0000

يادداشت من گشايش روزنه ای ست برای آغاز گفتگو، اولاً با قربانيان شکنجه و سلول انفرادی و تشويق آنان به صحبت درباره مشکلات پس از رهايی و ثانياً با دانشجويان روانپزشکی، روانشناسان و مددگران برای ۱ - شناخت ابعاد تخريب روانی متهم در زندانهای جمهوری اسلامی ۲- توليد ادبيات کنترل و درمان ضايعات و ثالثاً جلب توجه مراجع مذهبی به اين حقيقت که تأثير فشارهای روانی زندان ها بر زندانيان انفرادی، دائمی و غيرقابل درمان کامل بوده، فرسنگ ها از آموزه های مذهبی، اخلاقی و حتی انسانی به دور است

مقدمه

من زندان انفرادی را بيش از يکماه در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات در اوين تجربه کرده‌ام. پس از آزادی، از خانواده و دوستان نزديکم، بارها پرسيده ام، آيا تغييری در رفتار و خصوصيات من قبل و بعد از زندان مشاهده می کنيد؟ پاسخ عمدتا - خير- بوده است.

زندانی سلول انفرادی، پس از تطبيق با ساعات خواب خارج از زندان، تماس و تطبيق مجدد با محرکهای زيست محيطی، عاطفی و اجتماعی، فرد طبيعی و حتی سرزنده ای به نظر می رسد. ساختارهای اجتماعی، سياسی ما نيز با خوشحالی اوليه خانواده و دوستان، رفت و آمد و ديد و بازديد اين گمان مثبت را تقويت می‌کند که زندان انفرادی، به ضايعه روانی خاصی نيانجاميده.

در تجربه شخصی من، حداقل چند هفته طول کشيد تا مشاهده و تشخيص آثار سلول انفرادی، تدريجا ممکن شد.

مجموعه يادداشتهای حاضر، تجربه شخصی و مطالعه اندک من از جوانب، عوارض و ضايعات سلول انفرادی است که با معرفی تکنيکهای بازجويان برای درهم شکستن مقاومت روانی افراد آغاز می شود. متأسفانه عليرغم گستردگی حبس انفرادی در ايران، رسانه‌ها و مؤسسات پژوهشی فارسی زبان تا کنون به سراغ صاحبنظران اين رشته نرفته و ادبيات درخور و کاربردی کنترل ضايعات مغزی منتج از حبس انفرادی توليد نشده است.(در کدام رشته شده است؟!)

من از افرادی که مدتی هر چند اندک را در سلول انفرادی گذرانيده اند، خواهش می‌کنم نوشته حاضر را به دقت مطالعه کنند. عدم توجه به ضايعات مغزی ناشی از حبس انفرادی زندگی فردی، شغلی و خصوصا خانوادگی – عاطفی فرد را قطعاً دچار اختلال خواهد کرد. نگاه تصادفی- آماری به ايرانيانی که در دهه ۱۳۶۰ درگير زندان انفرادی و سرکوب قضايی – امنيتی بوده‌اند، واقعياتی تلخ را در برابر چشمان بيننده قرار می دهد.

بسياری از زندانيان دهه ۱۳۶۰، در روابط و مبادلات اجتماعی – عاطفی خود دچار مشکل اند. از قابليت تطبيق ايشان با محيط پيرامونی به شکل قابل توجهی کاسته شده است. در انبوهی از منازعات پيچيده عاطفی – اجتماعی با اعضای خانواده خود اعم از همسر، همسر يا همسران سابق، فرزندان، والدين و … گرفتار آمده اند. توقع ايشان از زندگی و جايگاه شغلی به روشنی با وضعيت فعلی شان در ستيز است. در اشکال پيشرفته، ضايعات جدی به مشکلات حاد و کلينيکال روانی نظير افسردگی دائمی، پارانويا، توهم، سوءاستفاده از الکل، Drug abuse و اقدام به خودکشی انجاميده است.

بخش عمده اين ضايعات با مراجعه زودهنگام به روانشناس قابل کنترل و درمان است. در حقيقت مراجعه به پزشک متخصص بخش مهمی از زندگی و عمل سياسی قربانی سلول انفرادی محسوب می شود. کارگزاران دستگاههای امنيتی با سوء‌استفاده از زندان انفرادی تلاش می کنند، سايه تهديد خود را تا پايان عمر، بر زندانی ظاهراً آزاد شده بگسترانند.

قربانيان سلولهای انفرادی دنيای کمونيسم، جمله بسيار تکان دهنده ای را در تشريح اين وضع به کار می‌برند : “رفقای بازجو و شکنجه گر، گرچه در حفظ ديوار آهنين شکست خوردند اما واقعاً موفق شدند زندگی ما را برای هميشه خراب کنند”.

دنيا برای قربانی سلول انفرادی - هيچ‌گاه و تأکيد می‌کنم هيچ‌گاه – به حالت سابق بازنخواهد گشت، انکار اين واقعيت به فاجعه می انجامد. تنها راه پيش رو درمان مداوم عوارض سلول و تلاش برای کنترل اين ضايعات، دورماندن از شرايط سنگين روانی در زندگی روزمره و در يک کلام مراجعه، مشاوره و پرهيز مداوم است.

بيشترين دغدغه من در مطلب حاضر وارد نشدن به جزئيات دستکاری و ايجاد اختلال جدی روانی سوژه ( در ادبيات بازجويان) ، قربانی ( در ادبيات مدافعان حقوق بشر )، مورد يا بيمار ( در ادبيات روانکاوی ) است.

من ارائه عمومی فهرست و دستورالعمل تکنيکهايی که در سی سال اخير مورد استفاده دستگاه امنيتی قرارگرفته است را، اخلاقاً صلاح نمی دانم. اين تکنيکها به سهولت می‌تواند حتی در زندگی روزمره، برای سوءاستفاده های متأسفانه معمول در جوامع بشری، سوءاستفاده از کودکان، سوءاستفاده در خانواده، سوء استفاده در محل کار يا سوء‌استفاده سياسی بکارگرفته شود. به همين خاطر يادداشت من گشايش روزنه ايست برای آغاز گفتگو، اولاً با قربانيان شکنجه و سلول انفرادی و تشويق آنان به صحبت درباره مشکلات پس از رهايی و ثانياً با دانشجويان روانپزشکی، روانشناسان و مددگران برای ۱ - شناخت ابعاد تخريب روانی متهم در زندانهای جمهوری اسلامی ۲- توليد ادبيات کنترل و درمان ضايعات و ثالثاً جلب توجه مراجع مذهبی به اين حقيقت که تأثير فشارهای روانی زندانها بر زندانيان انفرادی، دائمی و غيرقابل درمان کامل بوده، فرسنگها از آموزه های مذهبی، اخلاقی و حتی انسانی به دور است.

بخش اول: از بازداشت تا بازجويی

هر فعال سياسی، درست مانند من و شما، در درجه اول انسان است. اعضای جامعه انسانی، محصور و مشترک در نيازهای مشخصی اند. برپايه نظريه آبراهام ماسلو، اساسی‌ترين نيازهای آدمی به ترتيب عبارتند از:

۱ - فيزيولوژيک : تنفس، غذا، آب، سکس، خواب، تمايل بازگشت به وضعيت پايدار(۱) و دفع مواد زايد.

۲- امنيتی: امنيت بدن، امنيت شغل، امنيت منابع، امنيت اخلاقی، امنيت خانواده، امنيت سلامتی، امنيت داراييها.

۳- عشق و تعلق: دوستی، خانواده، خلوت و عشقبازی

۴- منزلت: احترام به نفس، اعتماد، قوت قلب، موفقيت، احترام به ديگران، جلب احترام ديگران

۵- خودشکوفايی(۳): اخلاق، خلاقيت، کنشگری ناگهانی، حل مشکلات، رهايی از پيشداوری، قبول واقعيات

در تجربه شخصی من سطح يک اين هرم يعنی نيازهای فيزيولوژيک مورد تهديد قرار نگرفت. گرچه در شرايط فعلی گزارش های بسياری از تهديد نيازهای فيزيولوژيک مانند خواب، تغذيه و قضای حاجت وجود دارد. عمده عمليات روانی بازجويان در ايران بر سطح دو در هرم ماسلو متمرکز است. انتخاب سطح دوم هرم تصادفی نيست، روانشناسان و آنتروپولوژيستها – سطح دوم نيازها را به خاطر گذشته حيوانی ما و ترس غريزی مان از انواع مختلف تهديدهای طبيعی و بشری بسيار بسيار مؤثر می دانند. مثال مشخص و رايج اين پديده گزاره روبروست « تهديد به تنبيه غالباً دهشتناکتر و موثرتر از تنبيه فيزيکی است».

چند مثال ساده دستکاری روانی - psychological manipulation

در آدمی و حيوانات پيشرفته، انگيزه بسيار قوی روانی و حتی بيولوژيک – هرمونی، برای دفاع و محافظت از فرزندان خردسال و خصوصا نوزادان، وجود دارد. هر چه قابليت دفاع کودکان در برابر خطرات محيطی کمتر باشد، گرايش غيرارادی ما به محافظت از ايشان قويتر است. از هزاران سال پيش کارگزاران جنگهای روانی – از اين نقطه ضعف بشر – برای ارعاب و تسلط بر اقوام ديگر استفاده کرده اند. حکايت سرباز مغول، شمشير سرد وی و مک زدن نوزاد به گمان پستان مادر، تا جايی که جستجو کرده ام در دو جين فرهنگ ديگر به صورت cross cultural موجود است، نمونه عربی‌اش داستان عرب جاهلی است که دختر نوزاد خود را زنده به گور می‌کرد و نوزاد انگشت کوچک وی را به جای پستان مادر مکيدن گرفت. در همه اين داستانها مکانيسمهای دفاع درونی ما از نوزدان برای هيولاسازی از مغول و يا اعراب جاهلی دستکاری می شود. کاربرد اين تاکتيک کنترل روانی در سلولهای انفرادی جمهوری اسلامی ايران همين امروز نيز رايج است. در مورد برخی از روزنامه نگاران بازداشتی پايان دهه ۷۰ تا کنون، که نوزاد و يا فرزند خردسال داشتند. بازجويان با اطلاع از واقعيت « دلواپسی غيرارادی متهم روی فرزند خردسال » به تشديد اين دلواپسی می پردازند. بدون ورود به مشخصات فنی اين تکنيک، هدايت متهم به تمرکز روی تهديد جنين، نوزاد و فرزندان خردسال از موثرترين شيوه‌های از بين بردن مکانيسم های دفاع روانی انسان و فراهم آوردن زمينه آسيب مانا و دائمی است.

من بعدها تلاش خواهم کرد راهبردهای و تاکتيکهای کنترل روانی در زندانهای ايران را تا حد امکان و بدون ورود دستورالعملی، تشريح کنم در اينجا تنها چند مثال می‌آورم:

اول) پس از يک دوران طولانی فشار روانی استفاده از سيکل – بازجويی مداوم روزانه و سپس بی‌اعتنايی و ايزولاسيون بدون بازجويی برای دو هفته و يا بيشتر- امکان تماس تلفنی برای متهم فراهم می شود، متهم با مادر، همسر و يا فرزند خردسال خود برای يک دقيقه مکالمه می کند.

اين مکالمه ضبط می‌شود.

دوم) متهم به سلول هدايت می‌شود و به او زمان کافی برای فرونشستن خوشحالی هرمونی (دوپامين و …) و رضايت روانی ( يا پاداش جويی)، از تماس تلفنی - داده می شود. بلافاصله پس از آنکه متهم مجدداً به لحاظ روانی خود را در سلول انفرادی بازيافت، بخشی از مکالمه متهم، خصوصا صدای مخاطب او برای مدت زمان بسيار کوتاهی در سلول پخش و سپس قطع می شود. تکرار اين تکنيک در‌واقع بمباران روانی مخاطب با واقعيت و تخيل است. ( خوانندگانی که تحصيل روانپزشکی دارند، دقيقاً متوجه می‌شوند، تيم بازجويی به دنبال دستکاری مانای کدام ساختارهای روانی فرد است و طبيعی است باور نکنند يک نظام سياسی به اين مرحله بی سابقه از سقوط و انحطاط اخلاقی رسيده است. اما به قدر کافی شواهد و مستندات غيرقابل به طور مثال در کاربرد همين تکنيک وجود دارد)

يک روزنامه‌نگار جوان ايرانی که اکنون دراروپا زندگی می‌کند به من گفت:

“… ترديدی نداشتم که خواهرم در يکی از سلولهای زندان است، صدای او را دائماً می‌شنيدم، برخورد تيم بازجويی با او يک ثانيه از جلوی چشمانم کنار نمی رفت، روی زمين چنگ می‌زدم و با گريه فرياد می‌کشيدم با او کاری نداشته باشيد..”

جرج – آشپز سريلانکايی سفارت استراليا در تهران – که به اتهام جاسوسی ۸ ماه را در زندان انفرادی گذرانيده و بعداً به بند نعل اسبی ۱۰ وزارت منتقل شده بود، به من گفت :

“ هر شب نزديک به صبح صدای همسرم را می‌شنوم که به زبان تاميلی نوزاد تازه متولدم صحبت می کند، من مطمئن هستم آن‌ها در بند نسوان، همينجا پشت ۲۰۹ يا در خود ۲۰۹ زندانی هستند”

سناريوهای بازداشت و بازجويی

فرض کنيد قصد داريم يک سناريوی بازداشت – با ادبيات تيم بازجويی- برای سوژه های فرضی طراحی نماييم.

۱ – سوژه A : مرد، متاهل، دهه چهارم زندگی، بيوگرافی شغلی: مسئول رده بالا يا ميانی جمهوری اسلامی ايران، مسلمان، شيعه معتقد، گرايش سياسی اصلاح طلب.

۲ – سوژه B : مرد، متاهل، دهه چهارم زندگی، شغل : روزنامه نگار، مسلمان، غيرمقيد به احکام، گرايش سياسی اصلاح طلب چپ و يا ليبرال.

۳- سوژه C: مرد، متاهل، دهه سوم زندگی، مسلمان نسبتاً مقيد، فعال دانشجويی، گرايش سياسی : هوادار اصلاحات ساختاری.

۴- سوژه D: مرد مجرد، دهه دوم زندگی، روزنامه نگار، غيرمقيد به احکام، ليبرال يا چپ تغييرطلب.

۵- سوژه E: زن متاهل دهه سوم زندگی، روزنامه‌نگار يا فعال سياسی، مقيد به احکام.

۶- سوژهF: زن متاهل، دهه سوم زندگی، روزنامه‌نگار يا فعال زنان، غيرمقيد به احکام .

۷- سوژه G: زن مجرد دهه دوم زندگی، روزنامه‌نگار يا فعال زنان. غيرمقيد به احکام.

ليست فوق را می‌توان با تغيير متغيرهای فعلی يا وارد نمودن متغيرهای جديد ادامه داد، اما برای اختصار در ادامه بحث از همين هفت سوژه استفاده خواهيم کرد.

هدف تيم بازجويی می‌تواند يکی يا آميخته ای از موارد ذيل باشد:

۱ – نياز پليسی به اطلاعات سوژه.

۲- نياز پليسی يا سياسی به اطلاعات سوژه برای فهم و پردازش اطلاعات سوژه ای ديگر.

۳ – نياز سياسی به اطلاعات سوژه.

۴- تثبيت کنترل سياسی – امنيتی موثر بر سوژه بدون وارد آوردن ضربه مانای روانی.

۵- تخريب و فلج نمودن روانی سوژه و تثبيت کنترل سياسی – امنيتی دراز مدت بر وی.

۶- اخذ اعتراف دروغی اجباری برای سناريوهای جنگ روانی عمومی يا ارائه به مقامات سطح عالی سياسی.

۷- استفاده از سوژه برای فشار آوردن به سوژه ديگری که امکان بازداشت وی مهيا نيست.

به فهرست فوق موارد بسياری را می‌توان افزود. همچنين آميخته ای از موارد بالا می‌تواند اهداف بازداشت کنندگان را تشکيل دهد.

برخی از فعالان سياسی دوران اصلاحات، با مطالعه مداوم رفتار دستگاه امنيتی ايران، مدلی بسيار ساده را ابداع کرده‌اند که می‌تواند برای گمانه زنی « طول بازداشت فعالان سياسی»، « ميزان مجازات احتمالی ايشان» و انگيزه و دامنه برخورد فيزيکی و روانی با بازداشت شدگان، بکار گرفته شود.

مثلاً اگر بازداشت به صورت « عمليات شوک» (توضيح داده خواهد شد) نباشد، متهم در کمتر از ۴۸ ساعت به سلول عمومی منتقل شده، اجازه اعلام محل نگهداری وی و تماس تلفنی به او داده شود، سناريوی تخريب شديد روانی متهم منتفی است. ( اگر مطمئن بودم به دلخوری دوستانم نمی انجامد، مثالهای واقعی از اين برخورد را ارائه می کردم).

سناريوی تخريب روانی

تخريب روانی متهم، حتی قبل از بازداشت آغاز می شود. در عمل‌کرد سازمانهای امنيتی، پليسی خصوصا در غياب کنترل مؤثر نهادهای حقوق بشری اصول و راهکارهای مشترکی وجود دارد. من در اين فصل از تاکتيکهای مورد استفاده در جهان کمونيسم و همچنين دانش فنی خارج شده از طبقه بندی محرمانه در غرب استفاده کرده‌ام.

حمله روانی به متهم حتی قبل از بازداشت آغاز می شود، يک اصل بسيار ساده و ثابت همه گونه عمليات بازداشت به قرار زير است:

« سوژه به هنگام بازداشت می بايستی در آسيب پذيرترين حالت روانی ممکن باشد تا بازداشت بزرگترين شوک روانی ممکن را بر او وارد سازد، اين شوک ابتدايی عظيم يکی از الزامی ترين موارد تخريب روانی متهم برای عمليات بعدی است»

در ساعات اوليه بامداد، سيستم عصبی اغلب افراد به دلايل بيولوژيک، هورمونی ودلايل ديگری نظير سطح قند خون، در حالتی بسيار آسيب‌پذير قرار دارد.(برخی ديگر از محققان پيشينه جانوری انسان را که در ساعات نخستين بامداد طعمه حيوانات وحشی قرار می گرفته دليل ديگر اين آسيب‌پذيری می دانند) هدف بازداشت در ساعات اوليه بامداد يا ساعات ابتدايی خواب ايجاد بيشترين ضربه روانی به سوژه است. بازی تخريب روانی از اينجا شروع می‌شود از يک‌سو متهم تلاش می‌کند سيستم عصبی خود را برای تطبيق با شرايط موجود فعال و تسريع کند و از سوی ديگر تيم بازداشت به هر شکل ممکن بايستی جلوی تطبيق ارادی و يا غير ارادی متهم با شرايط پيش رو را بگيرند. يکی از روشهای مؤثر اين امر استفاده سريع از چشم‌بند و دستنبد است. بلافاصله پس از ربودن متهم، يا وارد شدن به منزل او، بايد فرصت مشاهده بصری تيم بازداشت از وی سلب و چشمان وی پوشانده شوند. بايد در نظر داشت اساسی‌ترين دغدغه متهم فهم اتفاق در حال رخ دادن است. چشم آدمی از ميليونها سال پيش يکی از اساسی‌ترين و شايد اصلی‌ترين دريچه تماس او با محرکهای بيرونی است. پوشاندن چشم به يکباره سيستم عصبی و روانی فرد را وارد مرحله‌ای دهشتزا و ناآشنا می‌کند به طوريکه همه مکانيسمهای مواجهه او با محرکهای بيرونی به يکباره دچار اختلال شده و سيستم دفاع روانی فرد تا حد قابل ملاحظه ای از کار می افتد. بدون سيستم مقاومت روانی، سوژه در اقيانوسی از بدترين کابوسهای ممکن دست و پا می زند. چون مقاومت روانی موثری در کار نيست ديگر ضربات تيم بازداشت يکايک بر درونی ترين لايه‌های روان سوژه به صورت دراز مدت حک می شوند.

عوامل بازداشت بايستی بر اين نکته تمرکز کنند که متهم در دريايی از احتمالات و ترسهای مختلف دست و پا می‌زند و ذهن او بيشترين تلاش را برای فهم هويت سازمانی يا شخصی ايشان به کار خواهد گرفت به همين خاطر سکوت کامل ماموران در تمام مدت بازداشت و عمل‌کرد سريع و حرفه‌ای آنان، تلاش ذهن متهم برای سناريو سازی و بازگشت به نوعی تعادل تدافعی را با شکست روبرو می کند. Homeostasis و equilibria adjustment از اساسی‌ترين نيازهای بشر مثل هوا و آب اند. تيم بازداشت که گارد متهم را با شوک ورود اوليه به منزل شکسته است بيشترين تلاش خود را به کار می‌بندد تا از گارد بندی مجدد او و ايجاد تعادل روانی جلوگيری کند. پاسخ به همه سؤالات متهم و افراد خانواده اش در درجه اول سکوت و در صورت اجبار : بعداً خواهی فهميد خواهد بود، ديدگاه ديگری نيز پاسخی شبيه به : خودت بهتر می دونی را توصيه می کند.

يک ترفند ديگر بازداشت، بازداشت داخل هواپيماست، بازجويان با علم به اينکه، سفر هوايی در هر حال قدری استرس برای همه مسافران به همراه دارد، اجازه می‌دهند سوژه سياسی که خود از خروجش مطمئن نيست، مرحله کنترل گذرنامه و حتی سالن ترانزيت را رد کند. سوژه که در شبها و روزهای قبل از پرواز خود را برای ممنوع الخروجی آماده کرده است. پس از موفقيت از عبور غرفه گذرنامه به صورت غيرارادی مکانيسمهای دفاع روانی خود را تا حد بسيار بالايی رها می‌کند و با نوعی آسودگی خاطر وارد سالن ترانزيت می شود، در هنگام ورود به هواپيما و قبل از پرواز، سوژه در بی دفاعترين و آسيب پذيرترين شکل ممکن قرار دارد و ضربه بازداشت در داخل هواپيما، ضربه‌ای کارا و دائمی خواهد بود.

در ادامه اين گفتار به ورود متهم به مرحله بازجويی، تکنيکهای بازجويی و تخريب و سپس نمادها و نشانه های بيرونی ضايعات ناشی از سلول انفرادی و تشخيص اين عوارض خواهم پرداخت.

پی نوشت:

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- homeostasis

۲ - Maslow’s hierarchy of needs - Maslow 1943

۳ – Self Actualization

[برای ارسال نظرات خود در باره اين مقاله، اينجا را کليک کنيد]

استراتژی شکست؟ ابوالحسن بنی صدر

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:09:00 +0000

محدوده مبارزه، چهارچوب نظام و قانون اساسی کنونی است. هرگاه بنا بر راست گفتن باشد، اين محدوده، محدوده ولايت مطلقه فقيه است. در اين محدوده، الغای ولايت فقيه به کنار، محدود کردن ولايت مطلقه فقيه نيز ميسر نيست

پرسش ها از ايرانيان و پاسخ ها از ابوالحسن بنی صدر

به نام خدا

جناب آقای ابوالحسن بنی صدر

سلام

احتراماً از توجه شما و اعلام نظر در مورد پيشنهاد نقش اساتيد دانشگاهها تشکر ميکنم.

قصد ارائة مطلبی در مورد نکته ای از " نقش دانشگاهها ؟ - اگر در رأس معامله انجام گيرد ؟ "دارم. قبل از آن، يک توضيح کلی در ارتباط با آن پيشنهاد اينکه، اگر حرکت اعتصابی فعلی اساتيد، منجر به تحريک و شکل گيری نيروی اساسی اعتراضی بر ضد نظام ولايت فقيه و سپاه نشود، پس مردم منتظر چه فجايع ديگری هستند تا حرکت وسيعتری شکل گيرد؟ و چه احتياجی به روشن کردن بيشتر مردم است، وقتی رژيم به اين شدت و وسعت و آشکارا، خود گوشه ای از چهرة کثيفش را به نمايش گذاشت؟ ديگر چه جای روشن کردن بيشتر مردم است؟ (۱) به نظر ميرسد اگر امسال به رژيم ضربة اساسی وارد نشود، برای زمان طولانی بايد تحت سلطة آن باقی بمانيم. ديگر اينکه دانشگاهها در رژيم ولايت فقيه، آنچنان جای مناسبی برای تحصيل علم نيست. و البته نظر شما صحيح است که ممکن است در صورت اعتصاب استادان آزاديخواه، طرفداران رژيم خود را طرفدار دانش بنامند و آزاديخواهان را ضد تحصيل علم. اگر اعتنا به اين مسأله را خيلی ملاک قرار دهيم، پس در اين صورت اعتصابات ديگر هم وضعيت مشابهی دارد. (۲)

مثلاً اگر روشنفکران مشغول کار در صنايع، اعتصاب کنند، رژيم و فاسدان می شوند طرفدار پيشرفت صنايع و آزاديخواهان و مصلحين می شوند ضد آبادگری. و در مورد اينکه دانشجو بخواهد همزمان تحصيل علم کند و همزمان نقش مؤثر در جنبش اعتراضی داشته باشد، نتيجه اش ميتواند عدم توفيق در هر دو زمينه باشد. ( در نظر بگيريد در ايران امروز، با مشکلات بزرگ آموزشی و رفاهی و خوابگاهی و ... برای دانشجويان، صِرف پرداختن به تحصيل دانش هم بسيار پر زحمت است ) (۳) و ديگر اينکه واقعيات نشان می دهد وقتی کلاسهای دانشگاه طبق روال برگزار گردد، دانشجو به شدت مجبور به درس خواندن خواهد بود و ساير فعاليتها بسيار کاهش می يابد ( مگر در مورد قشر درس نخوان ) به ويژه در رشته های مهندسی و برخی دروس علوم پزشکی و پايه و ديگر رشته ها.

نظرات شما کلاً عقلانی و صحيح است، اما احساس می کنم، ايران امروز را از بعضی جهات بهتر از آنچه که هست تصور می نماييد. يعنی افعال و تحميلات رژيم ولايت فقيه را کاملاً منظور نمی کنيد. (۴) اگر قرار باشد استاد و دانشگاه در جای درست خود باشند و در آنجا عمل کنند، اين در نظام ولايت فقيه و سپاه ميسر نيست. اصولاً در نظام ولايت فقيه و سپاه، تقريباً هيچ چيز در جای درست خود نمی تواند قرار گيرد. و از نتايج رفتارهای نظام ولايت فقيه اينست که دانشگاههای امروز، از يک دانشگاه استاندارد، خيلی فاصله دارند. دانشجو در مشکل است و استادان جديدی درست شده اند که بايد گفت بيسواد هستند. نظر من آن بود که وضعِ فعلی مملکت برای برپايی اعتراضات مردمی گسترده، تا حد زيادی مناسب است و اساتيد می توانند نقطة مناسبی برای شروع يک اشتعال گسترش يابنده باشند (*). اما شما آن را ريسک می دانيد يا حتی نادرست. ما از اين رژيم و اعمالش به تنگ آمده ايم، می خواهيم با فشار بيشتر مردم در زمان کوتاهتر پيکار کنيم. (۵) اما شما پيکاری طولانی تر ولی عاقلانه تر را بيان فرموديد. البته نظر شما خوب است. اما کسانی که تحت قيوميت ناحقّ اين رژيم به سر می برند و نمی خواهند تمام نشانه های آدم بودن را رها کنند، خيلی معذ ب هستند و خواهان به پايان رسيدن هر چه سريعتر اين نظام جور هستند (**).

به راستی ديگران چگونه می توانند، با اينکه رژيم از ادامة تحصيل عده ای از دانشجويان آگاه و خوب، جلوگيری کرده است، به کار معمول خود ادامه دهند؟! و مهم اينکه در دانشگاههای با اوضاع آموزشی، آزمايشگاهی، رفاهی خيلی خيلی بد، چه جای تحصيل است !؟

اکنون در ايران، در بسياری از اوقات در استفاده از اينترنت و سرويسهای پست الکترونيک، مشکل حاد وجود داد. با اين گونه رفتارهای رژيم اصلاً امکان روشنگری ديگران، سلب ميشود.

َأْنِ لِلَّذينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا یَکُونُوا کَالَّذينَ أُوتُوا الْکِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَیْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ کَثيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ (۱۶)

آيا برای کسانی که ايمان آورده اند هنگام آن نرسيده که دلهايشان به ياد خدا و آن حقيقتی که نازل شده نرم [و فروتن] گردد؟ و مانند کسانی نباشند که از پيش بدانها کتاب داده شد و [عمر و] انتظار بر آنان به درازا کشيد، و دلهايشان سخت گرديد و بسياری از آنها فاسق بودند؟(آیة ۱۶ سورة حديد )

خلاصه نظر من اينست که استاد و دانشگاه در درجة اول و بقیة جامعه در درجة بعد، - در صورت وجود نشانه های اعتراضی فعال تر – جلوتر رفته و در عمل اقدامات مؤثرتری انجام دهند ( اينکار خيلی بهتر است )، و در اين راستا غيرمنطقی نيست که از اساتيد دانشگاه عملکرد اعتراضی مؤثرتری انتظار رود. تشويق و تحريک برای اعتصاب عمومی بسيار بسيار مفيد است ( و معلوم است موفقيت در صورت سراسری شدن اعتراضات، قابل وقوع است ). البته روشن است که جنابعالی بسيار بهتر و بيشتر، از مضرات رژيم ولايت فقيه آگاه هستيد .

در هر صورت از شما، قدردانی ميکنم و به طور کلی نظرات صحيحی ارائه نموديد.

* - البته با برنامة عقل پسند و قدم به قدم و به صورت دسته جمعی و لحاظ کردن احتياطات.

** - والبته مفهوم آن، حذف ولايت فقيه است و حذف مقام رهبری و حذف سپاه. تدوين قانون اساسی غنی و تشکيل سيستم دمکراسی واقعی ( طی مدتی عاقلانه و نه شتابزده).

● يادآوری: شماره گذاريها از اين جانب است و قصد مشخص کردن مواردی هستند که، به ترتيب زير، موضوع بحث قرار می دهم

بحث در باره نظرهای هموطن گرامی که بحق خواستار آنست که در اولين فرصت ايران از ولايت مطلقه فقيه و ستون پايه های قدرت بياسايد:

نخست به استراتژی شکست می پردازم که «اصلاح طلبان» اتخاذ کرده اند تا معلوم شود مشکل اصلی کدام است:

● جنبش پيروز جنبشی است که استقلال عمل دارد. يعنی کنش است و واکنش نيست. جنبشی که در واکنش فرو کاسته شود، محکوم به شکست است. چرا که ابتکار عمل از آن قدرتی است که جنبش عکس العمل آنست. وقتی عرصه جنبش محدوده رژيم می شود و جنبش و خواست های ممکن، جنبش و خواست هائی می شوند که در اين محدوده مجاز هستند، پس قدرت متجاوز است که هم محدوده جنبش و هم خواستهای آن را معين می کند. در حقيقت جنبشگران، از آغاز به حاکمان گفته اند پا را از

دايره ای که آنها مجاز دانسته اند، بيرون نخواهند نهاد. اين رويه جام زهری است که به جنبش نوشانده می شود و درجا آن را می کشد:

الف – رژيم حاکم می داند که جنبش از «محدوده ممکن» پا فراتر نمی گذارد. پس سياست سرکوبگرانه خود را به ترتيبی اتخاذ و به اجرا می گذارد که جنبش در محدوده بماند و بتدريج، فرو بخوابد. همانطور که می بينيم، شدت سرکوب هيچ تناسبی با جنبش در محدوده رژيم ندارد. بلکه متناسب با جنبشی است که سرنگونی رژيم را هدف کرده باشد.

ب – مردمی که می بايد در جنبش شرکت کنند، چون می دانند عرصه جنبش محدوده رژيم است، آمادگی لازم را برای روياروئی سرانجام بخش پيدا نمی کنند. لذا جنبش نمی تواند همگانی شود. در حقيقت، جنبش در محدوده رژيم حاکم، نمی تواند حقوق همگانی را هدف قرار دهد، بلکه تنها بکار آن می آيد که تعادل قوا در درون رژيم را بسود جناحی و بر زيان جناح ديگری تغيير دهد. اين واقعيت، از زبان يکی از سخنگويان «اصلاح طلبان» اظهار شده است:

" خواست جنبش سبزاينست که انتخابات رياست جمهوری ابطال شود و انتخابات جديد برگزار شود. اين را هم بدانيد که ما به دنبال جدايی دين از حکومت که هيچ، به دنبال برقراری دموکراسی هم نيستيم چون دموکراسی در کشوری مثل کشور ما فعلا ـ حتی به روزگاران ـ قابل برقراری نيست».

بيان قدرت بدون تناقض وجود ندارد. تناقض های موجود در يک بيان، اندازه دوری آن را از استقلال و آزادی انسان معلوم می کند:

در اين بيان، گوينده ابطال انتخابات و انتخابات آزاد را می خواهد و دموکراسی را نمی خواهد!. اگر در ايران دموکراسی به روزگاران نيز قابل برقرار نيست، پس انتخابات چه معنی می دهد و اعتراض به تقلب در آن از چه رو است؟ اگر گوينده دموکراسی نمی خواهد، اعتراض او به رفتار جائرانه آقای خامنه ای چه معنی دارد؟ اگر دموکراسی در ايران امروز کاربرد ندارد، جانشين کردن احمدی نژاد با موسوی، چه تغييری را ايجاد می کند؟ آيا نقش مردم اينست که قربانی بدهند تنها برای اين که در يک رژيم استبدادی، وسيله جابجائی مهره ها شوند؟ اين تناقض گوئی ها اعتراف به اين واقعيت است که در محدوده ولايت مطلقه فقيه، تغيير احمدی نژاد با موسوی، تغييری در رابطه دولت جائر با مردم ايران پديد نمی آورد. زيرا بنا نيست که مردم ايران سر سرنوشت خود حاکميت پيدا کنند. بر زبان آوردن چنين سخنی در کشور استبداد زده نيز توجيه نداشت چه رسد که در خارج از کشور بر زبان آيد. مردمی که سرنوشت خود را به پرورده های استبداد می سپرند، سرنوشتی بهتر از آنچه دارند، نمی يابند. بهوش بايد بود که کسانی با اين طرز فکر جز عامل شکست جنبش نمی توانند شد.

بدين قرار، پيش از هرکار، هدف و ميدان عمل است که می بايد از ابهام خارج شوند. وگرنه، پيشنهاد اين يا آن روش به استادان و دانشجويان، خود را در بند نقش ايوان نگاه داشتن است. بلحاظ اهميت تعيين کننده خارج کردن هدف و محل عمل از ابهام، يادآوری دو تجربه تاريخی بسی سودمند است:

● پيش از ملی کردن صنعت نفت، نظرهای گوناگون ارائه می شدند. مبنای اين نظرها را نيز «ممکن» ها و «ناممکن» ها تشکيل می دادند. برای مثال، رزم آرا نخست وزير و مخالف ملی کردن نفت بود. او در مجلس گفت:

ملت ايران يک لولهنگ نمی تواند بسازد چگونه می تواند صنعت نفت را اداره کند؟ مصدق و جبهه ملی که او رهبری می کرد، می گفتند:

پايان بخشيدن به سلطه انگلستان بر ايران، بيش از وجه اقتصادی ملی کردن صنعت نفت اهميت دارد. علاوه بر اين که در استقلال، ايرانيان می توانند صنعت نفت را اداره کنند، عمل در «محدوده ممکن» يعنی ابدی گمان بردن سلطه انگلستان برايران و در محدوده اين سلطه، ديگر «تقسيم منصفانه» درآمد نفت بی معنی است زيرا سهم ايران نيز به اقتصاد مسلطی باز می گردد که اقتصاد انگلستان است.

در روزهای پيش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، بنا بر ۲ سند، امريکا به اين نتيجه رسيد که راهی جز حل مسئله نفت با حکومت ملی مصدق وجود ندارد. اما آنها که سلطه انگلستان و امريکا را تضمين حاکميت خود بر ايران می دانستند کودتا کردند. بنا بر قرارداد کنسرسيوم، در آمد ايران افزايش يافت اما اقتصاد توليد محوری که حکومت مصدق پايه می گذاشت، جای به اقتصاد مصرف محور داد و همه درآمد نفت بعلاوه قرضه ها به اقتصاد امريکا و انگلستان بازگشت.

● پيش از انقلاب ايران، اهل سياست و نيز اهل ديانت، ميدان عمل را «محدوده ممکن» گزيدند: طلب استقلال به امريکا بر می خورد و مطالبه حق حاکميت ملت و خلع يد از شاه، به سلطنت استبدادی بر می خورد. آن زمان، آقای خمينی، همچون اصلاح طلبان امروز، شاه را از انقلاب می ترساند و دعا می کرد ايران گرفتار انقلاب نشود!. استراتژی، استراتژی شکست بود و همه آنهاکه در «محدوده ممکن» فعاليت می کردند، شکست خوردند.

پس از انقلاب، تاريخ سازان دروغ ها ساختند تا مردم ايران ندانند که هنرمندانی که پای از «دايره ممکن» بيرون نهادند، دانشجويان بودند. دانشجويان، در درون و بيرون از مرزها، از «محدوده ممکن» بيرون آمدند و در فراخنای باز، شاه بايد برود را دستور روز و حاکميت ملت، بر اصول استقلال و آزادی و رشد بر ميزان عدالت اجتماعی را خواست جنبش ملی کردند. در روزهای پيش از شروع جنبش، اهل سياست به آقای خمينی، در نجف، پيام دادند که هرگاه به امريکا حمله نشود و بنا بر تغيير در حد ممکن باشد، امريکائيها آماده اند حتی شاه را ببرند. در اوج جنبش همگانی مردم ايران نيز، با سوليوان، واپسين سفير امريکا در ايران، توافق «اتحاد روحانيت و ارتش» را به نمايندگی از آقای خمينی، امضاء کردند. ساختن ستون پايه های استبداد (سپاه و دادگاه انقلاب و جهاد سازندگی و بنياد شهيد و کميته ها و...) بازگشت به محدوده ممکن، بنا بر اين، اتخاذ استراتژی شکست بود و کار به استقرار تبهکارترين استبدادها که استبداد ولايت مطلقه فقيه است انجاميد.

انتخابات قلابی اخير نيز، نمونه ديگری است. امروز آقای خامنه ای مدعی است صفت تقلبی دادن به اين انتخابات رسوا، جرم بزرگ است. بدين سان، ماندن در محدوده رژيم و به جای عمل کردن، عکس العمل شدن، کار را به جائی رسانده است که متقلب و مجرم اصلی، برای قربانيان تقلب و جنايت خويش، شاخ و شانه می کشد!

بدين قرار، نخستين کار دانشگاهيان و دانشجويان خارج شدن خود و خارج کردن جنبش از موقعيت واکنش و ابتکار عمل را از آن خود و جنبش کردن است. بديهی است، ابتکار عمل را از آن خود کردن نيازمند بيرون آمدن از «محدوده ممکن» و هدف کردن استقلال و آزادی، بنا بر اين مطالبه ولايت جمهور مردم است. همان ولايتی که آقای خمينی در نوفل لوشاتو و در برابر دنيا، بدان متعهد شد و با قرارگرفتن در موضع قدرت، نقض عهد کرد. کوتاه کردن عمر رژيم مافياهای نظامی – مالی بدون اين کار و بکار بستن تدابيرضرور برای همگانی کردن جنبش، نا شدنی است.

تشريح تفاوت استراتژی شکست با استراتژی پيروزی، بحث در باره نظرهای پرسش کننده گرامی را از روشنی بايسته برخوردار می کند:

۱ - اين نظر که مردم ايران روشن شده اند و ديگر چه جای روشن کردن است؟ صحيح بنظر نمی رسد. چرا که اگر جمهور مردم از هرآنچه لازمه يک جنبش همگانی است، از جمله از توانائی خود بر پيروزی بر استبداديان، آگاه می بودند، جنبش هم اکنون به پيروزی رسيده بود. هرگاه قرار بر جانشين کردن ولايت فقيه با ولايت جمهور مردم باشد (پرسش کننده بر اين نظر است)، پس می بايد تکليف آلترناتيو معين شود و جامعه ايران از اين ترس که مبادا ايران افغانستان ديگری بگردد، رها شود. حال آنکه، اصلاح طلبان، بسا نادانسته به زيان خود عمل می کنند وقتی مردم را می ترسانند که اگر هدف را جانشين کردن اين رژيم با دموکراسی کنند، ايران افغانستان می شود. باز به زيان خود عمل می کنند وقتی از اين که جنبش از «رهبرانش» عبور کند، نگرانی شديد خويش را ابراز می کنند. چرا که ترسها دشمنان جنبشها هستند و چون آنها را کسانی القاء می کنند که «رهبران جنبش سبز» ناميده می شوند، اثرشان بر جنبش، اثر سم می شود و جنبش را از پا در می آورد.

بسا آنها، بخاطر سابقه هاشان، از هدف شدن ولايت جمهور مردم، می ترسند. حال آنکه راه برای حر شدن باز است و ايران مستقل و آزاد، می بايد ايرانی بگردد که استقامت در برابر استبداديان را ارج می نهد و به هرکس، به اندازه استعدادش، مجال خدمت به خود را می دهد. بدين قرار، ميان آنها که ولايت جمهور مردم را هدف می کنند مرزی باقی نمی ماند و حتی به افراد و گروههائی از مثلث زور پرست که استقلال و آزادی را بر می گزينند، امکان خدمتگزاری داده می شود. بدين قرار، حل مسئله آلترناتيو و زدودن ترسهای ديگر، کار لازم دومی است که انجامش جنبش را همگانی و عمر رژيم جنايت و خيانت و فساد را کوتاه می کند.

۲ - استدلال اين جانب اين نبود که هرگاه استادان اعتصاب کنند، رژيم جنبش کنندگان را ضد دانش و خود را جانبدار دانش قلمداد خواهد کرد. استدلال اين بود که دانشگاهها می بايد دو کار مغز و قلب را با هم انجام دهند: بيان آزادی را که به عقل می پذيرند، به قلب، چون خون، در جامعه فراگير کنند. ايفای اين نقش بزرگ ايجاب می کند دانشگاهها در کار و خلاق باشند. چنين دانشگاه هائی را رژيم تحمل نمی کند و درپی تعطيل آن می شود. پرسش اينست: آيا بايد به رژيم امکان داد دانشگاهها را تعطيل کند و عامل تعطيل را هم دانشگاهيان قلمداد کند؟

اما اعتصاب در دانشگاهها – که در مرحله ای از جنبش بسا ضرورت پيدا کند- با اعتصاب در کارگاهها، مقايسه کردنی نيست. چرا که نقشی که در حال حاضر دانشگاهها می توانند ايفا کنند، کارگاه ها نمی توانند انجام دهند. علاوه بر اين که اعتصاب در کارگاهها نيز می بايد با موقع سنجی و به ترتيبی انجام گيرد که رژيم را از سرکوب جنبش يکسره ناتوان کند. قاعده ای که جنبش می بايد از آن پيروی کند، از کار انداختن قوای سرکوبگر رژيم است. بسا توأم کردن جنبش با کار در کارگاه ها و دستگاههای اداری، زودتر دستگاه سرکوب رژيم را از کار می اندازد. برای مثال، هرگاه بنا بر اين گذاشته شود که محتوای قانون می بايد کرامت و حقوق انسان و حقوق ملی و محيط زيست باشد و همگان اين حقوق را رعايت کنند و قوانين ضد حقوق و مقرراتی را اجرا نکنند که محتوائی جز زور ندارند، الفتی ميان قشرهای مختلف جامعه پديد می آورد. هم جامعه قانون مداری – قانونی که محتوايش حقوق و کرامت انسان و حقوق ملی و حقوق طبيعت است – را تمرين و قانونمند می شود و هم جنبش همگانی می شود و هم جامعه صاحب اخلاق و فرهنگ آزادی می شود.

در کشورهای ديگر، اداريان و کارکنان سازمانهای دولتی روشی را آزموده اند بسيار کار ساز و آن، بکار بردن تمامی مقررات وضع شده برای بلااجرا کردن اوامر مقامات تصميم گيرنده دولت است. هرگاه جمهور کارکنان دولت اين روش را بکار برند، دولت جائر و جابر زود تر از پا در می آيد.

با اين حال، جنبش از قاعده تغيير زود به زود روشها و محل و زمان می بايد پيروی کند.

۳ - نظر پرسش کننده در اين باره که توأم کردن درس خواندن با شرکت در جنبش، کار سختی است، با نظرهای ديگر او، در اين باره که دانشگاهها محل درس و بحث جدی نيستند، ناسازگار است و واقعيت نيز ندارد. در سالهای ۳۹ - ۴۲، کميته دانشگاه به اين نتيجه رسيد که هم برای آنکه جمهور دانشجويان در جنبش شرکت کنند و هم برای آنکه خانواده ها، از بابت مزاحمت فعاليت سياسی با تحصيل، نگرانی پيدا نکنند و هم برای اين که رژيم نتواند دانشجويان مبارز را کسانی معرفی کند که چون توان درس خواندن را ندارند، فعاليت سياسی را دست آويز کرده اند، می بايد دانشجويان مبارز، بهترين ها باشند. چنان شد که دانشجويان عضو سازمان جبهه ملی با بهترين معدل ها قبول می شدند. با آنکه بخشی از سال را نيز مخفی بودند و يا در زندان.

از ميان تجربه ها، اين تجربه که مبارزه سياسی دنباله فعاليت علمی دانشجو بگردد، از همه موفق تر شد. استبداد جامعه ايرانی را به زندگی در يک رشته دوگانگی ها ناگزير کرده است. از آنها، يکی دوگانگی زندگی روزمره و مطالبه حقوق خويش با زندگی دانشجوئی است. دانشجويان ايران از اين نظر که، بردوام، جانب استقلال و آزادی را در برابر وابستگی و استبداد گرفته اند، در کشورهای اسلامی و بخش بزرگی از جهان غير مسلمان، موقعيت فريدی دارند. اين موقعيت ممتاز را از جمله به دلايل ذيل دارند:

● جنبشهای ايرانی، دست کم از مشروطيت بدين سو، استقلال و آزادی را هدف کرده اند. هدف شدن استقلال و آزادی، همواره با روش شدن استقلال انسان (رهبری کننده هر انسان خود او باشد) و آزادی (خشونت زدائی و اختيار گزينش انديشه راهنما و راه و روش) او همراه نبوده است.

● با وجود اين، بحث آزاد در دانشگاه تأسيس شد. در دوران ۳۰ ساله استبداد نيز، دانشگاهها بوده اند و هستند که در حد توان کوشيده اند جريان آزاد انديشه ها و اطلاعات را برقرار کنند.

دانشجوئی، رشته تحصيل هرچه باشد، با اين دو کار بس اساسی، نه تنها ناسازگار نيست، بلکه از اين دو کار، سود فراوان می برد.

● فراوان شنيده می شود که دانشجويانی می گويند: چه سود در ادامه تحصيل و اين حکم را توجيه گر رها کردن تحصيل می کنند. اين روش نيز، پذيرفتن شکست است. دانشجوئی که چنين روشی را بر می گزيند، بنا را بر اين می گذارد که عمر رژيم از عمر او بيشتر است و در اين رژيم تحصيل بکاری نمی آيد. شمار بزرگ ديگری نيک تحصيل می کنند برای اين که پايان نامه تحصيل را بگيرند و از ايران مهاجرت کنند. مبارزه را ادامه کار دانشجوئی کردن از جمله به اين معنی است که دانشجو یأس از تحول را با اميد به تغيير و اعتماد به نفس جانشين کند و به جای القای ناتوانی خويش به خود، توانائی های خود را بکار گيرد. بدين سان، دانشجو می آموزد که «چون تغيير می کند، تغيير می دهد».

۴ – احساس پرسش کننده گرامی اينست که اين جانب وضعيت ايران را بهتر از آن که هست تصور می کنم و عامل تباه گر ولايت مطلقه فقيه را در نظر نمی گيرم. اما اگر اين عامل را در نظر نمی گرفتم، چگونه می توانستم به جنبش همگانی بيانديشم و، طی سه دهه، در حالی جنبش همگانی را بطور مداوم، تبليغ کنم که کسی بدان باور نداشت؟ چگونه می توانستم ولايت فقيه را يکی از موضوع های مطالعات مستمر خويش کنم و بطور مرتب اثرات ويرانگرش را بر اقتصاد و برروابط اجتماعی و سياست و فرهنگ و دين و محيط زيست و موقعيت ايران در جهان، با مردم ايران و جهان در ميان گذارم؟ چگونه می توانستم، بهنگام حضور آقای خمينی در فرانسه، نسبت به خطر «فاشيسم مذهبی» هشدار بدهم و از آقای خمينی بخواهم بر ولايت جمهور مردم تصريح کند؟ چگونه می توانستم در مجلس خبرگان، نسبت به استبدادی هشدار بدهم که بر قرار شد؟ هرگاه پرسش کننده برآن شود که ببيند چه کسان و گروه هائی به اين گونه فعاليتها پرداخته اند، در می يابد که يکی از دلايل ادامه حيات اين رژيم جنايت و خيانت و فساد گستر، از جمله به خاطر خود و يکديگر را سانسور کردن ها در اين باره ها است.

با وجود اين، گفته و نوشته های پيشين و نظری که نويسنده دارد، ملاک نيست. ملاک نظری است که برای مثال، در باره نقش دانشگاهها اظهار کرده است. در اين نظر است که می بايد ديد ولايت فقيه لحاظ شده است يا خير؟ هرگاه پرسش کننده گرامی به پاسخ اين جانب به پرسش خود (سرمقاله انقلاب اسلامی شماره ۷۳۴ ) مراجعه کند، می بيند:

● به اين امر مهم توجه کرده ام که در جامعه امروز ايران، دانشگاهها، از لحاظ مرجع فکری، مقام اول را يافته اند. حال اگر دانشگاه بخواهد جامعه از ولايت فقيه بياسايد و خود نيز نقش مرجعی را بازی نکند که مردم کورکورانه از او تقليد کنند، می بايد جريان آزاد انديشه ها و جريان آزاد اطلاعات را نخست در سطح خود و آنگاه در سطح جامعه برقرار کند به ترتيبی که وجدان همگانی بيان آزادی را بمثابه انديشه راهنما بپذيرد.

بديهی است به اين امر توجه شده است که دانشگاهها بيان آزادی را نجسته و ندارند. از اين رو، برقرار کردن جريان آزاد اطلاعات يک ضرورت است. آن دانش مادر که دانشگاه ها می توانند بجويند، اين دانش است.

● پيش از آنکه آقای خمينی بگويد هرچه می کشيم از دانشگاهها است و دانشگاهها را تعطيل کند، جانبدار آزادی در دانشگاهها بود و می گفت:

«دانشگاه که مرکز علم و سازنده آينده ملت است، تعطيل است. نمی گذارند کارش را بکند. می ريزند توی آن. زن و مردش را می زنند، زخمی می کنند، يا می گيرند و می برند در حبس ها. دانشجو را کتک می زنند و می کشند » (در ديدار با گروهی از ايرانيان مقيم اروپا، نوفل لوشاتو ۲۰ مهر ۱۳۵۷) .

و خود و جانشين او با دانشگاه ها کاری کردند که هيچ دشمن دانشی با دانشگاه نکرده بود. پس، با توجه به تجربه دو استبداد، دانشگاه می بايد خشونت زدائی را روش کند و از خود الگوی يک جامعه آزاد را بسازد. بهوش بايد بود: جامعه نمی تواند به جنبش درآيد هرگاه خود را در مدار بسته دو مدعی ولايت مطلقه ببيند: يکی بنام دين و ديگری بنام علم. دانشگاه بايد بداند که علم نه مرام است و نه چماق. دورانی که علم توجيه گر«ديکتاتوری رشد» بود، بسر رسيده است. با وجود اين در غرب، دانشگاه رابطه علم با قدرت را هنوز نگسسته است. چرا دانشگاه ايران، ولو عقب مانده در دانش، اين رابطه را نگسلد و در پرتو آزادی، در دانش پيشی نگيرد و ترس جامعه را از تحول، به شجاعت برآمده از اميد به استقلال ايران و استقلال و آزادی انسان، بدل نکند؟

۵ – پرسش کننده گرامی اينطور پنداشته است که جامعه به تنگ آمده است و می خواهد در زمانی کوتاه از شر رژيم ولايت فقيه بياسايد. اما اين جانب، راه و روشی را پيشنهاد می کنم که در دراز مدت نتيجه می دهد. به ياد او و هموطنان خود می آورم که زمانی، در جمع گردانندگان سپاه، نسبت به پی آمدهای زورمداری هشدار دادم و اثرات خشونت زدائی را تشريح کردم. کسانی از آنها، گفتند: نسخه شما در دراز مدت نتيجه می دهد. در کوتاه مدت، با زور است که می بايد موانع را از پيش پا برداشت. حاصل با زور موانع را از پيش پا برداشتن، وضعيت امروز کشور و سازمان سرکوب شدن سپاه و... شد. از تجربه می بايد درس گرفت و هرگاه پرسش کننده و همه ايرانيان بخواهند از تجربه درس بگيرند، توجه به امور زيرضرور است:

● تکرار می کنم که زمان اجتماعی، مثل زمان طبيعی نيست. طول آن در دست انسان است. هرگاه جمهور مردم در جنبش شرکت کنند و به جنبش مداومت ببخشند، در زمانی بسيار کوتاه از استبدادی می آسايند که به ايران در مصرف مواد مخدر، مقام اول را در جهان بخشيده است، که ايران را جهنم مطبوعات کرده است، که دولت ايران را در شمار فاسد ترين دولتهای جهان در آورده است، که در آسيب ها و نابسامانی های اجتماعی، در عداد کشورهائی قرار داده است که در جهان مقام اول را دارند، که ...

● و ما ايرانيان، در طول يک قرن، سه انقلاب کرده ايم و همچنان در استبداد هستيم. چرا؟ از جمله به اين چهار دليل:

تجربه را به آخر نمی رسانيم و شتاب زده ايم و می خواهيم زمان را کوتاه کنيم اما آن را دراز می کنيم و به اطاعت از قدرت معتاديم و به انديشه راهنما وقع نمی نهيم. جنبش کنونی پيروز نمی شود اگر هدف از ابهام بيرون نيايد و تکليف نيروی جانشينی در خور ايران مستقل و جامعه آزاد، انسان مستقل و آزاد، معين نشود. هرگاه بخواهيم جنبش را از اين عيب مبری کنيم، می بايد:

۱ - تجربه انقلاب ايران را به نتيجه برسانيم. اصول راهنمای آن انقلاب، استقلال و آزادی و رشد بر ميزان عدالت اجتماعی، بنا بر اين، اسلام بمثابه بيان آزادی بود. پس در حال حاضر، استقرار ولايت جمهور مردم می بايد هدف بگردد.

۲ – هدف از برقرار کردن جريان آزاد انديشه ها و اطلاعات، وجدان همگانی شدن بيان آزادی بگردد. در قدم اول، برای اين که محکی در دست باشد، خاصه های بيان آزادی می بايد بر دانشجويان معلوم باشند و آنها گفته ها و نوشته ها را بدين محک نقد کنند و بدين کار بس مهم، بيان آزادی را وجدان همگانی کنند.

۳ – ترک اعتياد به قدرت را بی درنگ آغاز کنيم. بنا بر اين، در حال حاضر آزاد کردن عقل ها، دست کم در سطح دانشگاهها، کاری است که بی درنگ می بايد بدان بپردازيم.

۴ – با ابهام زدائی ها، زمان اجتماعی تحول را با تعيين مرحله ها، معين کنيم. چنانکه راهی که می بايد طی کنيم، بر همگان معلوم باشد و سرانجام کار نيز مطلوب همگان بگردد.

● امری که موجب دراز شدن زمان تحول می شود و بسا سبب شکست جنبش می شود، همان اتخاذ کردن استراتژی شکست است. اين استراتژی رفتارهای ضد و نقيضی را به اتخاذ کنندگان تحميل کرده است:

۱ – محدوده مبارزه، چهارچوب نظام و قانون اساسی کنونی است. هرگاه بنا بر راست گفتن باشد، اين محدوده، محدوده ولايت مطلقه فقيه است. در اين محدوده، الغای ولايت فقيه بکنار، محدود کردن ولايت مطلقه فقيه نيز ميسر نيست.

۲ - تنها آقای خامنه ای و مافياهای نظامی – مالی نيستند که خودی را از غير خودی، جدا می کنند، جبهه مقابل آنها در رژيم نيز، به تميز خودی از غير خودی و سانسور گذشته، سخت پايبندی نشان می دهند. اين پايبندی حاکی از ترس آنها از تحولی است که حاصل آن، جانشين شدن ولايت جمهور مردم است. يکبار ديگر هشدار می دهم که اين ترس است که مافياهای نظامی – مالی را برآنها چيره می کند.

۳ - نگاه داشتن شرکت کنندگان در جنبش در «محدوده ممکن» کاری نيست که بر عهده اعتراض کنندگان به تقلب بزرگ باشد. هرگاه اينان به مافياهای نظامی – مالی اجازه دهند وسيله مهار کردن جامعه در جنبششان کنند، چه جنبش ادامه بيابد و خواه متوقف شود، شکست خوردگان قطعی اينان خواهند شد.

۴ – حاکميت مردم بر سرنوشت خويش، هدفی صحيح است. اما بشرط آن که شفاف و دقيق شود. هرگاه مبهم بماند، رفتارهای ضد و نقيض را تحميل خواهد کرد. چنانکه حاکميت مردم بر سرنوشت خويش وقتی شفاف است، با ولايت مطلقه فقيه ناسازگار است. اما وقتی مبهم است، با ولايت مطلقه فقيه سازگار می شود. زيرا بنا بر ادعا، «ولی فقيه» را مجلس خبرگانی بر می گزيند که مردم انتخاب کرده اند. حال آنکه وقتی مردمی به کسی ولايت مطلق بر خود را دادند، هم ولايت غير قابل انتقال خود را نقض کرده اند و هم ولايت مطلق قدرت ويرانگر و جنايت و خيانت و فساد گستر را بر خود، بر قرار کرده اند.

بدين قرار، در تاريکی، راه کوتاه را در زمانی دراز می بايد طی کرد و بسا به بيراهه افتاد و بمقصود نرسيد. اما راه دراز را، در روشنائی، در زمان کوتاه می توان پيمود و به هدف نيز رسيد.

مزدک علی نظری، روزنامه نگار و سردبير سايت "خبرنگاران صلح" بازداشت شد، هم ميهن

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:06:00 +0000

مزدک علی نظری، روزنامه نگار و سردبير سايت «خبرنگاران صلح» از چند روز پيش بازداشت شده است.

علی نظری در تماس کوتاهی با خانواده اش، بازداشت خود را تاييد اما از مکان نگهداری خود اظهار بی اطلاعی کرد. هنوز از علت بازداشت و اتهام او اطلاعی در دست نيست.

اين روزنامه نگار تنها زندگی می کرد به همين دليل خبر يازداشت او ديرتر از حد معمول منتشر شده است.

علی نظری در سال ۸۶ يکی از برندگان جايزه شادروان «مهران قاسمی» بود که از سوی انجمن صنفی روزنامه نگاران ايران برای يادبود اين رونامه نگار فقيد برگزار شد.

"برای بهمن"، به ياد کيوان صميمی، احمد زيد آبادی و عبدالله مومنی، حميد حميدی

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:05:00 +0000

گفتم: تو که ژيلا را خيلی دوست داشتی و داری، تو که ژيلا را نکشتی. پس چرا اينجا هستی؟ گفت: از اين مردان يکی، در ظهر تابستان سوزان، نان فرزندان خود را بر سر برزن، به خون نان فروش سخت دندان گرد، آغشته است. پرسيدم:مگر شما فرزند هم داريد؟ گفت: از اينان چند کس، در خلوت يک روز باران ريز، بر راه رباخواری نشسته است

از چند روز پيش کھ اعلام کردند،فردادر"برج اوين" ديدار عمومی خواھد بود،بھ روز شماری و

شمارش معکوس ساعات روی آورده ام. خيلی دلم می خواست بروم و خانھ عبدالله،احمد،کيوان

و بھمن را از نزديک ببينم.ھميشھ طوری از خانھ ھاشان صحبت می کردند کھ نھ تنھا حس

کنجکاوی را افزايش می دادند،بلکھ نوعی "بھشت خيالی" را بھ تصوير می کشيدند،کھ از

مراقبين درب ورودی تا تمامی دست اندرکاران اين "برج"، معصومين ومقربين را تداعی می

کردند.

بھ درب ورودی "برج اوين" رسيدم. ھيچ اثری از "برجی" کھ بطور معمول و متصور در ذھن

داشتم نديدم. از ماموری کھ در مقابل درب آھنی ايستاده بود سوال کردم:

ببخشيد،"برج اوين" کھ می گويند،ھمين جاست؟

بدون ھيچ معطلی پاسخ شنيدم :

بلھ ھمين جاست

پرسيدم:

پس چرا ھيچ اثری از "برج"نداره؟

مامور گفت :

اينجا "برج عمودی" نيست،"برج افقی " است. و ادامھ داد:

اينجا برج را روی زمين پھن کرده اند:

مامور پرسيد:

با چھ کسی کار داری؟

گفتم :

اومدم دوستانم رو ببينم

اسمشون چیھ؟ مامور پرسيد

گفتم:

کيوان صميمی-بھمن اموئی-احمد زيد آبادی و عبدالله مومنی

گفت :

چقدر دوستانت کم ھستند

گفتم:

اتفاقأ خيلی ھستند، ولی خيلی ھا رو اسمشون رو نمی دونمم

گفت: اينجا چھار تا بلوک داره،بذار بپرسم اينھا کدوم بلوک ھستند

پس از اينکھ با تلفن از فردی سوال کرد،رو بھ من کرد و گفت :

برو بلوک يک،بھمن احمدی اموئی اونجاست.اگر از اون بپرسی،آدرس بقیھ رو می دونھ و بھ تو ميگھ

از او سپاسگذاری کردم و در مسير بلوک يک بھ راه خود ادامھ دادم.

بھ بلوک يک رسيدم. بھمن منتظر بود.بھ او سلام کردم و او را در آغوش گرفتم.کنجکاوانھ بھ

من نگاه ميکرد.گفت :

من منتظر ژيلا بودم.شما رو نميشناسم

گفتم :

بھمن جان ما يکديگر را از انديشھ ھای ھم ميشناسيم. شنيدم امروز در اينجا ديدار عمومی است

و من ھم برای ديدنتان لحظھ شماری می کردم. حتمأ ژيلا ھم خواھد آمد. پس لطفأ تا تمامی

خانواده ھا نيامده اند، کمی از خودت بگو. از اين "برج افقی ."

گفت پس تو ھم ماجرای "برج افقی" را شنيده ای؟

گفتم :

بلھ.از مامور درب ورودی شنيدم.و ادامھ دادم.مگر جای ديگری بر روی زمين نبود کھ اينجا ر ا

انتخاب کرديد؟

گفت :

"ما انتخاب نکرديم.قرعھ کشيدند، و اينجا نيز سھم ما شد"

پرسيدم :

اينجا کجاست؟برايم کمی توضيح بده

بھمن گفت :

در اين جا چھار زندان است *

بھ ھر زندان دو چندان نقب ، درھر نقب چندين حجره

در ھر حجره چندين مرد در زنجير...

از اين زنجيريان ؛

يک تن، زنش را در تب تاريک بھتانی، بھ ضرب دشنھ ای کشتھ است.

گفتم: تو کھ ژيلا را خيلی دوست داشتی و داری، تو کھ ژيلا را نکشتی. پس چرا اينجا ھستی؟

گفت:

از اين مردان يکی، در ظھر تابستان سوزان، نان فرزندان خود را بر سر برزن،

بھ خون نان فروش سخت دندان گرد، آغشتھ است

پرسيدم:مگر شما فرزند ھم داريد؟

گفت :

از اينان چند کس، در خلوت يک روز باران ريز، بر راه رباخواری نشستھ است

گفتم :

مگر ھنوز ھم در مملکت ما ربا خواری ھست؟چرا پول نزول کردی؟

گفت :

کسانی در سکوت کوچھ، از ديوار کوتاھی بھ روی بام جستھ اند

گفتم :

اين رو ھرگز باور نمی کنم.تو ھرگز از ديوار-خانھ مردم بالا نمی روی. تو کھ دزد نيستی

گفت:

کسانی نيمھ شب، در گورھای تازه دندان طلای مردگان را می شکستند

گفتم :

ای بابا.تو کھ آزارت بھ يک مورچھ ھم نرسيده،چطور ميتونی مردم رو نبش قبر کنی؟

گفت: نھ

من اما ، ھيچ کس را در شب تاريک توفانی نکشتھ ام

من اما، راه بر مرد رباخواری نبستھ ام

من اما، نيمھ ھای شب ، ز بامی بر سر بامی نجستھ ام

پرسيدم:پس چی؟ چرا اينجا ھستی؟

دوباره گفت :

در اين جا چھار زندان است

بھ ھر زندان دو چندان نقب ، درھر نقب چندين حجره

در ھر حجره چندين مرد در زنجير...

گفتم:تو کھ من رو جان بھ سر کردی.

گفت :

در اين زنجيريان ھستند مردانی کھ مردار زنان را دوست ميدارند

در اين زنجيريان ھستند مردانی کھ در رويايشان،

ھر شب زنی در وحشت مرگ از جگر بر می کشند فرياد...

من اما، در زنان چيزی نمی يابم؛

گر آن ھمزاد را روزی نيابم ناگھان، خاموش....

گفتم:من کھ ميدانم.تو ھميشھ برای برابری قلم زدی

گفت :

من اما، در دل کھسار روياھای خود؛

جز انعکای سرد آھنگ صبور اين علفھای بيابانی،

کھ می رويند و می پوسند و می خشکند و می ريزند...

با چيزی ندارم گوش.

گفتم :

دلم گرفت از اينھمھ ظلم و بی عدالتی. می گفتند اينجا از مامور درب ورودی تا تمامی دست اندر

کاران، ياد آور معصومين و مقربين ھستند.

بھمن گفت :

مرا گر خود نبود اين بند؛

شايد بامدادی ھمچو يادی دور و لغزان؛

می گذشتم از تراز سرد خاک پست...

جرم اينست !!!

پرسيدم :

کيوان و احمد و عبدالله و... کجا ھستند؟

گفت: من کھ گفتم

در اينجا چھار زندان است...

از بھمن دور ميشوم و کيوان و احمد و عبدالله و....... را از دور می بينم کھ ھر کدام در يک

بلوک، انتظار مردم و خانوادھايشان را دارند.

بھ سمت درب ورودی بر می گردم و با خود حرف می زنم. فکرم بھ سوی ژيلا-فرزندان

کيوان،ھمسر و فرزندان احمد،ھمسر و فرزندان عبدالله و تمامی کسانی کھ در اين "برج افقی"

اسير ھستند،پرمی کشد.

با خود می انديشم

چراخواست آنھا محال است

آنھا، کھ ھستند ؟

آنھا، چھ ھستند؟

شعری ناب ،از زندگی؟

آيتی از کتاب عشق

ويا رويايی شيرين؟

با خودم می گويم :

ھرچھ ھستند،ھمانند کھ

ھجوم يادشان،آتشی بھ خرمن وجودم می افروزد

کھ با سيلاب اشک نيز خاموش نمی گردد

آرزوھايشان چھ نزديک است بھ انسان

می توان آن را لمس کنم

چھ زيباست

اگر آرزوئی محال نباشد

* با استفاده از شعر "کيفر" سروده زنده ياد احمد شاملو

ديوار برلين بر گرد سرزمين من! شکوه ميرزادگی

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:04:00 +0000

در پی سی سال پای ديوار نامريی نشستن و به عزيزان آن سويش انديشيدن، من نيز امروز ايمان آورده ام که فرو ريختن ديوارهای سرزمين من نيز چندان دور نيست. ديگر مهم نيست چه کسانی برای حفظ اين ديوارها در تلاش اند، مهم آن است که ما، من و شما، خورشيد آزادی را می بينيم که دارد خود را از لابلای سنگ ها و آجرهای کشيده شده بر گرداگرد سرزمين مان بيرون می کشد

بسياری از کسانی که قبل از ۲۰ سال پيش در آلمان غربی زندگی کرده اند آشنا و همسايه ای را می شناخته اند که بخشی از وجودش را در پشت "ديوار"ی جا گذاشته بود که آلمان شرقی نام داشت. بارها زن يا مردی را می ديدی که با اندوه از دختر يا پسرش می گويد که سال ها او را نديده است، از همسرش می گويد، از مادر و يا پدرش می گويد، از هر آن کسی می گويد که در روز سياه ۱۳ آگوست ۱۹۶۱ پشت آن "ديوار" ی جا مانده بود، که حکومتی ديکتاتور و آزادی کش بپا کرده بود، و آنها سال های سال بود که از او خبری نداشتند؛ حتی نامه هايشان به هم نمی رسيد. بيشتر اين افراد از روشنفکران و تحصيل کرده ها و متخصصينی بودند که تاب ديکتاتوری و خفقان ناشی از تسلط حکومت شوروی بر سرزمين شان را نداشته و قبل از ساختن ديوار به اين طرف آمده بودند. اين ها ميليون ها تنی بودند که فقط نزديک به شش ميليون از آنها در ظرف ده سال قبل از ۱۹۶۱ مهاجرت کرده بودند. آنها، تا پيش از برپا شدن «ديوار»، گاهگاهی برای ديدار عزيزانشان و برای ديدن زادگاهشان به آن طرف می رفتند، يا آن ها را در اين طرف می ديدند. اما پس از ظهور "ديوار" ديگر چنين فرصت هايی هم از انها دريغ شده بود.

بيشتر آن ها، در اين سوی ديوار، در "دنيای آزاد"، زندگی نسبتاً راحتی داشتند، کار و محيط اجتماعی شان طبيعی بود؛ اما دل هاشان در آن طرف ديوار هم می تپيد ـ جايی که يا زادگاهشان بود و يا عزيزی را در آن داشتند. "ديوار" دل ها را هم به دو نيم کرده بود؛ دو نيمه ی دردمند و جان دار اما تپنده که در هر ضربان خود يک کلام را تکرار می کردند: آزادی.

شايد يکی از اولين پديده های زندگی شهری در کل تاريخ بشر "ديوار" باشد. از همان زمان که سرزمين های پيشرفته ی دوران باستان، برای آرامش شهروندان خود و به دور داشتن آن ها از شر مردمان وحشی و متمدن نشده، پيرامون شهرها و کشورهاشان ديوار می ساختند. هنوز در گوشه و کنار کشورهای متمدن باستانی، از چين گرفته تا رم و يونان و ايران خودمان، نشانه هايی از اين ديوارها را می شود پيدا کرد.

نوبت به قرون وسطا که رسيد اين ديوارها را به دور سرزمين هايی کشيدند که ديکتاتورهايی مذهبی اداره شان می کردند که دوست نمی داشتند مردمان تابع آن ها رنگ و بوی مذاهب ديگری را ببينند و بچشند، و هيچ خدايی را جز خدای آن ها ـ يا، در واقع، خدايی خود آنان را ـ بشناسند.

و در آغاز دوران مدرن و پس از جنگ جهانی، اين ديوار و ديوارکشی تبديل شد به ابزاری برای زندانی کردن مردمان سرزمين هايی سرخورده از مذهب، تبعيض، فقر، و مشتاق رسيدن به دنياهايی دور از نابرابری و بی عدالتی. اين مردمان برای رسيدن احتمالی خود به آن دنياها، و تحقق آرزوی خود، تاوانی می دادند به بزرگی از دست دادن آزادی و سال های سال، نسل در نسل، نشستن پشت ديوارهای عبوس و نفس گير ديکتاتورهای نوين و تجربه کردن زندگی در زندان هايی بزرگ به وسعت کشورشان.

با گذشت زمان و پيشرفت تکنولوژی های خادم ديکتاتوری ها، ديوارهای واقعی جای خود را به ديوارهای مجازی و نامريی دادند. ديگر نمی شد آنها را با انگشت نشان داد و گفت که اين است آن نماد جداسازی و زندانی کردن ملت ها. و اين گونه است که هم اکنون، در اين دوران از تاريخ معاصر، نيز می توان در هر گوشه از دنيا سرزمينی ديکتاتور زده را يافت که به دور مردمان خويش ديواری از بی عدالتی و ظلم و فقر و بدبختی کشيده است. شايد يکی از مشخص ترين و بدترين نمونه های کنونی سرزمين خودمان ايران است.

مردمان ما، شايد بدشانس ترين مردمان در دوران مدرن باشند که گرفتار ديوار شده اند. ديواری که به دور آنها کشيده شده ديوار نامريی اما همه جا حاضر و انسان کش و آزادی کش و تمدن کشی است که هر آجرش با «ارزش!» ها و سنت هايی آمده از قرون وسطی ساخته شده و با استفاده از تکنولوژی های نرم و سخت سرکوب بر گرد کشورمان چنبره زده است.

تفاوت های مردمان ما و فرضا کشورهای بلوک شرق تکان دهنده است. مردمانی که در کشورهای بلوک شرق پشت ديوار هم واقعی و هم نمادين «برلين» می زيستند، گذشته از اين واقعيت که بسياری چيزها داشتند که مردم ما ندارند، اين شانس را هم داشتند که همه ی مردمان دنيای آزاد و متمدن رنج زندانی شدنشان را می فهميدند. و روسا و رهبران حکومت های «جهان آزاد» مدام از در بند بودن آنان می گفتند؛ درهای همه ی کشورهای جهان، به خصوص در اروپا و آمريکا، به روی فراری های آمده از آن سوی «ديوار» باز بود؛ از روشنفکران و متخصصين آن ها استقبال شاهانه می کردند؛ برايشان امکانات رفاهی فراهم می ساختند و مدام در بلندگوهای تبليغاتی خود به نفع ميليون ها مردمی که گرفتار زندان بزرگ آن سوی ديوار بودند شعار می دادند. شهروندان اين کشورها شانس اين را داشتند که اگر می توانستند بگريزند و ديوار را پشت سر بگذارند مطمئن بودند که همه ی کشورهای آزاد از آن ها استقبال خواهند کرد ـ برخی به اتکای انساندوستی و حقوق بشر، و برخی برای تبليغات ضد کمونيستی. و تفاوت زندگی هم در دو سوی «ديوار» آنچنان بزرگ بود که بسيارانی، در طول سال های بلند زندگی در پس ديوارهايی که شوروی و اقمار آن به دور خود کشيده بودند، همواره آماده بودند تا زندگی شان را در اين گريزها به قمار بگذارند و خود را به اين سوی ديوار برسانند.

مردمان ما اما، گرفتار در آن سوی ديوارهای نامريی استبداد مذهبی، ظاهراً می توانند به هر کجا که دلشان می خواهند بروند اما مشکل آن است که دری بر آنان گشوده نيست و کسی راهشان نمی دهد، و حتی آن گروه از روزنامه نويس ها و روشنفکران ايران که فرصت می يابند به اين سوی ديوار بگريزند هم اکنون در هر گوشه از زمين در اقامت گاه ها و کمپ های بدتر از زندان انتظار نوبت خود را برای رسيدن به يک زندگی سالم و طبيعی هستند. در اين بستگی درها است که زنان ما در پشت ديوارهای تبعيض و بی حقوقی، و پوششی اجباری که خود ديواری هراسناک است دست و پا می زنند. اکنون روزانه جايی از سرزمين مان نيست که کسی شلاق نخورد، شکنجه نشود، و اعدام نشود چرا که می خواسته لحظه ای از "ديوار نامريی" حکومت استبدادی بالا رود.

غريب است اما شايد ديوار که نامريی باشد ديگران پشت آن را نمی بينند و وقتی هم می بينند، بی رحمانه شانه بالا انداخته و می گويند که: «اين گرفتاری ها به فرهنگ آن ها مربوط است». اعتقاد آنها به عام نبودن ارزش های مبتنی بر حقوق فراگير بشری آنچنان است که حتی جايزه های حقوق بشر و صلح شان را هم بيشتر به کسانی می دهند که در طيف معتقدان به تفاوت های فرهنگی و اصالت «ارزش های بومی» انسان ستيز قرار دارند.

اين واقعيت تلخ امروز است: آنوقت ها نمی گفتند «مردمان دنيای آزاد و مردمان پشت پرده های آهنين با هم تفاوت فرهنگی دارند» و آنها که در پس و پشت ديوار مانده اند بخاطر ارزش های فرهنگی بومی شان حق آزادی و شادمانی ندارند. واقعيت در بند بودن آن مردمان گرفتار را می پذيرفتند اما دربند بودن مردمان ما را نمی پذيرند.

آن وقت ها روزنامه ای در دنيا نبود که از مردمان پشت پرده آهنين نگويد؛ جايی نبود که نوشته های نويسندگان آزادی خواه اين کشورها را به زبان های متفاوت ترجمه و منتشر نکنند؛ و جايی نبود که از جوان های حيف شده در بند نگويند. حتی ديده می شد که مردمان دنيای آزاد و سياستمداران چپ و راست، مثلاً، برای حسرت خوردن جوان هايی که نمی توانستند به موسيقی جاز و پاپ برقصند و شادمان باشند اشک می ريختند. اما اکنون آقای اوباما، رييس جمهور بزرگترين کشور جهان، که مردمانش همه ی غرور خود را از استقرار آزادی در سرزمين خود دارند، بی خيال از هر بلايی که بر سر هفتاد ميليون مردم هم عصرش می آيد، و بی خيال از نقض حقوق بشری اين مردم، با همان حکومتی که دور تا دور مردم ما را ديواری از جهل و جنايت و بی خردی کشيده اند مذاکره می کند و خانم وزير خارجه اش، با پذيرش «ديپلماتيکِ» حجاب اجباری، عملاً به مذاکراتش ماهيتی «فرهنگی» می دهد تا واقعيت «ضد حقوق بشری» کارش را در «پروتکل» های مسخره پنهان سازد.

اکنون از يک سو سران کشورهای اروپايی به خاطر منافع اقتصادی خود به دنبال اوباما و مذاکراتش می دوند و، از سويی ديگر، چند تن روشنفکر جنجالی شان، با تشويق و همدستی مشتی متفکر خودی بدتر از بيگانه، از «نسبيت فرهنگی» سخن می گويند و ديوارهای زندان مردم ما را «فرهنگ متفاوت» می خوانند.

اما چگونه می توان منکر اين حقيقت شد که «حجاب اجباری» هم «ديوار» است، آموزش سانسور شده هم ديوار است، ممنوع کردن آواز هم ديوار است و تنبيه برای رقصيدن نيز حکم ديوار را دارد؟ چگونه می توان منکر اين حقيقت شد که گوشت و پوست و خون جوان آمريکايی و اروپايی تفاوتی با جوان ما ندارد که، بر اساس آن تفاوت، يکی مجاز باشد هر آن چه را که در قانون حقوق بشر است تجربه کند، بچشد و لذت ببرد اما جوان ايرانی و خاورميانه ای، با تحمل برچسب «نسبيت فرهنگی» ـ اين کثيف ترين انگ بشری که ريشه در مذاهبی تندخو دارد ـ محروم باشد و پشت ديوار انواع سانسورها و خفقان ها دست و پا بزند؟

حيرت انگيز اين است که چرا اين دسته از جماعت فرنگی ِ معتقد به نسبيت فرهنگی، چگونگی زندگی خودشان را که با فرهنگ مسيحی قرون وسطی شباهتی ندارد طبيعی می انگارند و خود را رها شده از ديوارهای مذهبی آن دوران می شناسند اما به مردم ما که می رسند از فرهنگ متفاوت می گويند، و چشمان شان بروی ديوار های نامريی کشيده بر مرزهای ميهن ما می بندند.

سال ها پيش در آلمان، روزی مادر يکی از دوستان آلمانی ام، زن نقاشی که چندين سال می شد کل خانواده اش را در آن سوی ديوار جا گذاشته بود و گاهگاهی "فراری ها" خبری، پيامی يا نامه ای از آن ها را برايش می آوردند، به من گفت: «من ايمان دارم که به زودی اين ديوار خراب می شود. چرا که در کل تاريخ، آزادی در لابلای سنگ ها و آجرهای همين ديوارها متولد شده است».

وقتی که «ديوار برلين» خراب شد. من در ميان شور و شادی مردمان اروپا بيش از هميشه سنگينی ديواری را بر روح و جانم تجربه می کردم که مردمان سرزمينم پشت آن زندانی بودند. همان دوست آلمانی نوجوانی ام، که ديگر خود مادر چند فرزند شده بود، برايم نوشت: «اين روزها همه ی خانواده ی مادرم اين جا هستند. حتی مرده ها هم خاطرات و رنج هاشان را از زبان زنده ها برايمان می گويند؛ و مادرم معتقد است "وقتی ديوار نباشد مرده ها نيز به آزادی می رسند"».

دوست دارم اين را به شما نيز بگويم که، در پی سی سال پای ديوار نامريی نشستن و به عزيزان آن سويش انديشيدن، من نيز امروز ايمان آورده ام که فرو ريختن ديوارهای سرزمين من نيز چندان دور نيست. ديگر مهم نيست چه کسانی برای حفظ اين ديوارها در تلاش اند، مهم آن است که ما، من و شما، خورشيد آزادی را می بينيم که دارد خود را از لابلای سنگ ها و آجرهای کشيده شده بر گرداگرد سرزمين مان بيرون می کشد و من آشکارا می بينم که نه تنها هزارها ندا و سهراب، و نه تنها برادر جوانم، که پدر و مادر پيرم نيز از لحد رقص کنان برخاسته اند و به استقبال آزادی می شتابند.

شکوه ميرزادگی

shokoohmirzadegi@gmail.com

تجمع خانواده های زندانيان سياسی مقابل قوه قضائيه برگزار شد، جرس

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 02:02:00 +0000

شبکه جنبش راه سبز(جرس):خانواده های زندانيان سياسی در سومين تجمع خود در مقابل قوه قضائيه،با خطاب قرار دادن دستگاه قضائيه خواستار آزادی زندانيان سياسی و اسرای جنبش سبز،و اجرای قانون و عدالت برای همه شدند.

در اين تجمع که با حضور خانواده های زندانيان سياسی و اسرای جنبش سبز و به مدت دو ساعت در مقابل قوه قضائيه برگزار شد،تجمع کنندگان پس از گفتگو با نمايندگان قوه قضائيه و خواستار ملاقات با حجت الاسلام صادق لاريجانی رئيس قوه قضائيه و دادستان کل کشور شدند.

در پايان اين تجمع خانواده های زندانيان سياسی و اسرای جنبش سبز طی بيانيه ای خواسته های خود را مطرح کردند.آن ها در اين بيانيه خواستار"آزادی فوری اسرای کميل سبز" شدند و بر "آزادی فوری زنان بی گناه دربند از جمله مهندس آذر منصوری، نفيسه زارع کهن، محبوبه حقيقی، فريبا پژوه و مهديه مينوی و ديگران" تاکيد کردند.

در اين بيانيه همچنين"تشکيل دادگاه صالحه آزادگان دربند به شکل علنی با توجه به اين که نامشان در کيفرخواست های عمومی آمده است"،"اجازه انتخاب وکيل و معرفی عوامل بازدارنده از اين حق قانونی"،"معرفی عوامل فشار بر برخی خانواده های اسرای بعد از انتخابات"،"سرعت در تشکيل دادگاه ها و آزادی فوری عزيزان دربند با تخفيف در قرار" به عنوان ديگر خواسته های بستگان اسرای جنبش سبز اعلام شد.

سايت نوروز در حاشيه برگزاری تجمع خانواده های زندانيان سياسی در مقابل قوه قضائيه خبر داد که"نيروی انتظامی مستقر در منطقه چند بار از تجمع کنندگان خواست تا دست نوشته ها و پلاکاردهای خود را جمع کنند و به تجمع شان خاتمه ببخشند که پاسخ گويی مقامات قضائی،شرط انجام اين درخواست از جانب خانواده ها اعلام شد."

خانواده های زندانيان سياسی همچنين خطاب به ماموران نيروی انتظامی گفتند"بيش از شما خود ما از اين اقدام متأسفيم که بهترين فرزندان انقلاب و ايران بايد دربند باشند و خانواده های آنان عليرغم گرفتاری های معمول اين روزهای سخت، هر روز تا شب پيگيری کار آنان بوده يا جواب نگيرند يا جواب سربالا بگيرند."

پيشتر خانواده های زندانيان سياسی بعد از انتخابات، در بيانيه ای با اعتراض شديد به بی توجهی هايی که توسط دستگاه های مسئول نسبت به پرونده ها و وضعيت اسرا و خانواده هايشان می شود، اقدامات بعدی خود را شامل تجمع، تحصن و اعتصاب غذا و شکايت به مقام ها و مراجع بين المللی اعلام کرده بودند و در حال حاضر بخش اول برنامه های اعتراضی آن ها در حال اجراست.

فارس: تجمع بانوان تهراني براي دستگيري قاتل ندا آقا سلطان!

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 01:59:00 +0000

ابتکار - در حالي که در جريان اعتراضات پس از انتخابات تجمعات زيادي براي قتل ندا آقاسلطان در خارج از کشور برگزار شده بود و معترضين عکس هاي اين دختر کشته شده در حوادث پس از انتخابات دردستان خود داشتند اين بار و براي اولين بار در يک تجمع عمومي برخي از بانوان تهراني در جلوي سفارت انگليس جمع شدند و خواستار استرداد "آرش حجازي" -که او را قاتل ندا آقاسلطان مي دانند-به ايران شدند.آرش حجازي همان پزشکي است که درصحنه قتل ندا ديده مي شود که در حال انجام برخي اقدامات پزشکي است.

به گزارش فارس، بعد از ظهر ديروز و از ساعت 14 جمعي از بانوان تهراني در اعتراض به سياست هاي خصمانه انگليس و آمريکا در قبال ايران و عدم تحويل آرش حجازي قاتل نداآقاسلطان از سوي مقامات کشور انگليس، تجمع اعتراض آميز خود را در مقابل سفارت انگليس آغاز کردند.در اين تجمع که جمعي از اعضاي تشکل هاي بانوان حضور داشتند، با سر دادن شعارهاي "خط نفاق و فتنه افشا بايد گردد، قاتل آقاسلطان رسوا بايد گردد "، "عاملان جنايت; آمريکا و انگليس "، "MI6 قاتل است، حجازي عامل است "، "آرش حجازي، قاتل آقاسلطان "، "انگليس مکار است، ملت ما بيدار است " ، "آمريکا، انگليس، ننگ به نيرنگتان "، " مرگ بر آمريکا، مرگ بر انگليس "، "قاتل فتنه انگيز تحويل بايد گردد " خواستار تحويل آرش حجازي به ايران شدند.اين تجمع کنندگان همچنين پلاکاردهايي با مضمون "ما خواهان استرداد قاتل ندا آقا سلطان به ايران هستيم ".در ادامه اين تجمع، زهره الهيان عضو کميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي با حضور در جمع تجمع کنندگان، طي سخناني اظهار داشت: امروز پس از وقايع انتخابات رياست جمهوري دهم انگلستان کشورهاي غربي وارد فاز جديدي بر عليه ايران شده اند و سعي دارند فضاي پيچيده وملتهبي را در ايران دوباره راه اندازي کنند.

وي افزود: امروز انگليس و آمريکا اگر نمي توانند با ايران مواجه شوند، به اين دليل است که کشور ما در ميان ساير ملت هاي مسلمان از محبوبيت ويژه اي برخوردار است، لذا در مقابل بيگانگان سعي دارند با اعتمادزدايي نسبت به ايران اين ميزان محبوبيت را کاهش دهند.عضو فراکسيون زنان مجلس شوراي اسلامي خاطرنشان کرد: قتل ندا آقاسلطان يکي از مصاديق اين اعتمادزدايي کشورهاي بيگانه است و آقاسلطان در صحنه اي بدور از فضاي اغتشاشات با سلاحي که در اختيار نيروهاي امنيتي و نيروي انتظامي نبود، به قتل رسيد و ديديم که از اين حادثه از جهات مختلف فيلمبرداري شد و گلوله شليک شده به آقاسلطان بسيار ماهرانه به قلب وي شليک شد که اين امر مشخص مي کند قاتل وي بسيار حرفه اي بوده است.وي افزود: پس از 24 ساعت متاسفانه جسد ندا آقاسلطان بدون روال قانوني و معاينات پزشکي قانوني به خاک سپرده شد و فرد مشکوکي به نام آرش حجازي که چند روز قبل از اغتشاشات وارد ايران شده بود، بعد از اين اتفاق به انگلستان بازگشته و با تمامي رسانه هاي خارجي بر عليه جمهوري اسلامي ايران مصاحبه کرد.الهيان با اشاره به اينکه پس از مدت کوتاهي فيلم قتل آقا سلطان در رسانه هاي بيگانه در سطح وسيعي پخش شد، بيان داشت: اين حادثه در کميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي رسيدگي شد و وزارت اطلاعات با در دست داشتن شواهدي عوامل پشت صحنه اين قتل را شناسايي کرده است و مشخص شد اين قتل از سوي بيگانگان طرح ريزي شده بود. در ادامه اين تجمع، بانوان تجمع کننده طوماري را با عنوان "از رژيم سلطنتي انگلستان مي خواهيم هر چه سريع تر آرش حجازي قاتل ندا آقاسلطان را به جمهوري اسلامي ايران مسترد نمايد و عوامل طراحي اين قتل مظلومانه در سازمان مخوف و جهنمي MI6 را براي محاکمه به ايران تحويل دهند " را امضا کردند. همچنين تجمع کنندگان در پايان با صدور بيانيه اي تاکيد کردند: نظر به شناسايي قاتل ندا آقا سلطان و پناهندگي وي به دولت انگليس، از رژيم سلطنتي انگلستان مي خواهيم هر چه سريع تر آرش حجازي، قاتل ندا آقاسلطان را به جمهوري اسلامي ايران مسترد نمايد و عوامل طراحي اين قتل مظلومانه در سازمان مخوف و جهنمي MI6 را براي محاکمه به ايران تحويل دهند.

پرونده سازی هاشمی برای کروبی در سال 1368 از زبان آقای زیارتی روحانی - بشنوید

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 01:48:00 +0000

(download)

Download now or listen on posterous

rec1113-023240.wma (2661 KB)

خاطره ای از آقای زیارتی روحانی برای بهتر شناختن آقای هاشمی رفسنجانی.

--- The Green Wave archive آرشیو موج سبز ---

http://g-w-a-4.blogspot.com

http://greenwavearchive.blogspot.com

نقدی به مقاله «میراث جنبش سبز»و مقالات پس از آن

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 00:04:00 +0000

امیر هوشنگ صدیقی - موج سبز آزادی

من هم مثل همه ی شما از اینکه جنبش سبزیها (بخوانید مردم ایران) این چنین در فضایی دوستانه باهم صحبت می کنند خیلی خوشحال هستم و این را سر آغازی برای داشتن یک ایران دمکرات و آزاد می بینم که همه تحمل شنيدن صدای مخالف را دارند.

در مورد مطلب نوشته شده توسط آقای آرش غفوری, به نظر من، جدا از لحن یک مقدار تند مقاله و به دليل ميل طبيعي لحن تند به غيرمنطقي شدن ، مي تواند شائبه هايي را مانند تلاش براي جدايي جنبش سبز داخل از خارج از موضع دلسوزي براي جنبش سبز را تداعي كند. مي توانست متعادل تر و درنتيجه اثرگذارتر شود. زيرا گروههاي خارج از كشورطيف وسيعي از خيانتكاران به منافع ملي و مردم ايران تا هواداران صادق و همراه جنبش سبز را درخود دارد لذا نقد همه اين گروهها و بعضا اشخاص وراندن همه آنها به يك چوب نمي تواند دريك جمله يا پاراگراف، منصفانه و واقعي باشد. با ذكر اين مقدمه در مذمت لحن تند و آثار مخرب آن به نظرم آقاي غفوري در کل به مطالب صحيحي اشاره کرده اند که فقط به خارج نشینان محدود نمی شود, بلکه اصلي است كه بايد مورد توجه همه ایرانی ها و سبز ها باشد و آن هم اين كه ابراز نظر برای هرکس آزاد است ولی اینکه بخواهیم نظرات خود را به کل جبش تحمیل کرده و خود را نماينده آن معرفي كنیم درست نيست. تصميم سازي دردرون جنبش سبز حداقل نیازمند طي مراحلي مانند نزديك كردن ديدگاهها با ابزاري مانند برگزاری همه پرسی است. البته نظرخاصی راجع به شرایط برگزاری همه پرسي در حال حاضر ندارم, ولی راه های اینترنتی بسیاری وجود دارد که در آن حداقل آکثریتی از فعالان جنبش سبز با دیدگاه های مختلف مي توانند قبل از گرفتن یک تصمیم نظرات خود را بیان کرده و ديگران را هم به آن تصمیم برسانند.

اما ذکر این نکته به عنوان یک خارج نشین ( که اکثر ساعت روزم صرف مطالعه رويدادهاي داخل ایران می شود) مهم است که اتفاقات اخیر مانند عذرخواهي ازامريكا به دليل رخداد 13 آبان درايران را نباید ناشي از نداشتن دید کافی خارج نشينان از داخل ایران دانست. بلكه موضوع اين است : از آن جا كه خارج نشینان جنبش سبز از نظر رسانه اي و بيان افكار خود در آزادی بیشتری به سر مي برند و پيشبرد جنبش سبز را درفضاي خارج از كشور مهياتر مي بينند، سريعتر به ابراز نظر پرداخته و تصميم گيري مي كنند. اما حادثه اخير و نارضايتي بخشي از هموطنان داخل كشور از موضوع عذرخواهي ازامريكا نشان داد كه هنوز زمينه فكري و استدلالي اين تصميم فراهم نشده و حرفها و سخن هاي زيادي در مورد عذرخواهي از امريكا مطرح بوده كه كسي به آنها پاسخي نداده است.
درهرحال من دید کاملا روشن و مثبتی نسبت به این نوع گفتگو ها و ابراز نظرات دارم و فکر می کنم اگر به یکدیگر اجازه‌ی ابراز نظر مخالف را بدهیم می توانیم به جامه‌ی عقلانی تر و آزادتر برسیم, اما اگر بتوانیم نقدها را ملایم تر و دلنشین تر کنیم آنوقت است که نه تنها فضایی دموکرات خواهیم داشت بلکه می توانیم نسبت به جذب نظر بيشتري از ایرانی ها چه در داخل و چه خارج از ایران اميدوار شده و با هماهنگي بيشتري عمل كنيم.
با سپاس و درود

به کجا می‌رویم؟ / محمد محمدی اردهالی (c) موج سبز آزادی

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 23:25:00 +0000

یادداشت وارده

به کجا می‌رویم؟ / محمد محمدی اردهالی

در تاریخ اسلام، سال 61 هجری قمری، وقتی که یزید ابن معاویه به ولایت رسید، مسأله‌ی بیعت با یزید پیش آمد که حضرت حسین ابن علی حاضر به بیعت نشد و مدینه و سپس مکه را ترک کرد و به کوفه، مقر حکومت حضرت علی ابن ابی‌طالب، حرکت کرد.

از آن طرف وقتی که خبر عدم بیعت حضرت حسین ابن علی به حکومت رسید، از قاضی القضات حکومت شریح قاضی حکم حکومتی گرفتند که هرکس بر حکومت اسلام بشورد حکمش قتل می‌باشد، و با این حکم حوادث عاشورا به وجود آمد و حضرت حسین ابن علی با هفتاد و دو تن از یاران باوفایش قتل عام شدند. تاریخ‌نگاران نوشته‌اند همان کسانی که در شهادت حضرت حسین ابن علی دست داشتند نماز جماعت عصر عاشورا را به امامت عمر ابن سعد در کربلا خواندند.

روز سیزده آبان، بعد از ضرب و جرح و دست‌گیری بسیاری از مردمی که خواهان بازگشت رأی‌شان بودند، نماز ظهر و عصر در میدان هفت تیر خوانده شد. این‌جانب نمی‌خواهم این دو نماز را برابر بدانم و واقعاً برابر هم نیستند. ولیکن انسان به فکر فرو می‌رود که ما به کجا می‌رویم. در زمان حیات حضرت امام، یادم هست که یک بار ایشان فرمودند اشخاصی نزد ایشان رفته و پرسیده‌اند: آیا پشت قرآن چیزی نوشته شده است که ما خبر نداریم؟!

من می‌خواهم سؤالی را از علمای شیعه بپرسم. قبل از انقلاب به ما می‌گفتند که حضرت علی، وقتی برادرش عقیل بیش‌تر از سهم خود را مطالبه کرد، سکه‌ی داغ به دستش گذاشت و فرمود: تو قدرت دریافت سکه‌ی داغ را نداری، چگونه می‌خواهی من را به آتش جهنم حواله دهی؟ یا یادم هست که حاج اشرف کاشی می‌گفت: مرحوم بروجردی را خواب دیده‌اند که گفته بوده هنوز گرفتار است، چون روزی در جوانی از پشت دیوار باغی عبور می‌کرده که یک کاه از دیوار کاه‌گلی بیرون کشیده و دندان خود را پاک کرده، و هنوز نتوانسته جواب دهد.

امروز علما و حاکمان می‌توانند جواب دهند که آیا جزء 31 قرآن پیدا شده و اجازه می‌دهد کسانی که این‌قدر به نماز اعتقاد دارند که سر ظهر نماز را در خیابان می‌خوانند هم‌وطنان و هم‌آیین‌های خود را، که نه حرکت مسلحانه می‌کنند و نه قصد براندازی دارند و فقط حق حاکمیت رأی خود را مطالبه می‌کننن، چنین بی‌پروا بزنند و به زندان‌های آن‌چنانی ببرند که اخبارش دل هر انسانی را به درد می‌آورد و نگذارند که خانواده‌ی آن‌ها هیچ گونه خبری ازشان داشته باشند؟

از کدام خزانه‌ی غیب خرج این افراد داده می‌شود؟ آیا این علما و حاکمان می‌توانند از قرآن دلیلی برای این اعمال بیاورند؟ من به قانون اساسی کاری ندارم. به حقوق بشر کاری ندارم. به انسانیت کاری ندارم. به وجدان کاری ندارم. فرض می‌گیریم همه‌ی این قوانین حرف مفت است. بالاخره همه‌ی ما مسلمانیم. آیا حکومت می‌تواند با اکثریت ملت ایران طبق قانون اسلام این‌طور برخورد کند؟ آیا قرآن که می‌فرماید «رحماء بینهم» این اجازه را می‌دهد که حکومت ملت را مشمول «اشداء علی الکفار» بداند؟

ما پیرو اسلامی هستیم که افتخارش این است که از چهار خلیفه‌ی بعد از رسول اکرم سه نفرشان را کشتند و یک محافظ نداشتند. آیا کسی هست بگوید این که شخصی به نام مهدوی‌نیا ادعا کرده به هر بسیجی 4،000،000 ریال برای یک روز پاداش داده‌اند و برای هر شخصی که دست‌گیر کند 2،500،000 ریال پرداخت می‌کنند اگر درست است از چه بودجه‌ای تأمین می‌شود؟

آیا بودجه‌ی این لشگرها و سپاه و وزارت اطلاعات و نیروی انتظامی و لباس‌شخصی‌ها و غیره برای حفاظت از مرزهای اسلام است یا حفظ تشنه‌گان به قدرت؟ اینان حتا نتوانسته‌اند لبنان را با خود هم‌آواز کنند یا غزه و دیگر سرزمین‌های اشغالی را آزاد کنند. آیا ملت حق ندارد بپرسد پول نفت‌مان چه شد؟ آیا این مثل که می‌گوید «چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است» غلط است؟ آیا حق نداریم از سران کشور بپرسیم این‌همه بودجه‌ی این مملکت چه شده است؟

--- The Green Wave archive آرشیو موج سبز ---
http://g-w-a-4.blogspot.com
http://greenwavearchive.blogspot.com

Posted via email from پَستوی وبلاگ آرشيو موج سبز

آهای سردارک! تفنگت را زمین بگذار / طراحی سبز

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 23:20:00 +0000

--- The Green Wave archive آرشیو موج سبز ---
http://g-w-a-4.blogspot.com
http://greenwavearchive.blogspot.com

Posted via email from پَستوی وبلاگ آرشيو موج سبز

گزارش ویدیویی مصاحبه 18 آبان میرحسین موسوی

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 18:37:00 +0000

پایگاه اطلاع‌رسانی و خبری جماران، 21 سال پس از صدور منشور برادری از سوی امام خمینی، به سراغ برخی از یاران امام رفته‌ است تا از «وحدت» و «اختلاف» بپرسد و چاره چالش‌های فراروی وحدت ملی و امنیت سیاسی را از آن‌ها بخواهد. در نشستی دو ساعته با میرحسین موسوی‌، او بارها از قانون‌اساسی به عنوان میثاق ملی و نماد وحدت یاد کرده و تفسیر نامتوازن آن را مهمترین عامل تفرقه دانسته است. با آخرین نخست وزیر در طبقه هفتم ساختمان صبا گفتگو کردیم، بنایی که به همراه چند بنای معروف دیگر، حاصل معماری مهندس هنرمند است.

</object>

--- The Green Wave archive آرشیو موج سبز ---
http://g-w-a-4.blogspot.com
http://greenwavearchive.blogspot.com

Posted via email from پَستوی وبلاگ آرشيو موج سبز

پنجره اي رو به خانه پدري پنجشنبه ۱۲/۱۱/۲۰۰۹ دکتر عليرضا نوری زاده

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 18:09:00 +0000

(download)

Download now or listen on posterous

Audio-12-11-2009.wma (3506 KB)

سخت ترين لحظه زندگي شما چه بود ؟ - خبرنامه سایت ایرانیان انگلستان

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 18:01:00 +0000

محمود احمدي نژاد رييس دولت نهم پيش از انتخابات طي مصاحبه اي سخت ترين لحظه زندگي خود را زماني دانست كه محمد خاتمي ، رييس جمهور سابق كشورمان يك پله پايين تر از شيراك رييس جمهور فرانسه ايستاد و با او عكس گرفت . اين در حالي است كه محمود احمدي نژاد در سفر خود به تركيه در حاليكه مهمان ترك ها بود مدتي را براي ديدار با نخست وزير تركيه به انتظار نشست و پس از ديدن نخست وزير كشور ميزبان از شادي در پوست خود نمي گنجيد.

و اين درحالي است كه در مراسم استقبال از احمدي نژاد در فرودگاه نه رئيس جمهور و نه نخست وزير تركيه حاضر نبودند

--- The Green Wave archive آرشیو موج سبز ---
http://g-w-a-4.blogspot.com
http://greenwavearchive.blogspot.com

See and download the full gallery on posterous

Posted via email from پَستوی وبلاگ آرشيو موج سبز

شجريان به ياد مشكاتيان گريست و خواند

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 17:53:00 +0000

در مراسم نكوداشت پرويز مشكاتيان، محمدرضا شجريان به همراه گروه شهناز قطعاتي را براي مشكاتيان خواند و گريست.

به گزارش فارس در مراسمي كه شب گذشته با عنوان نكوداشت پرويز مشكاتيان و با حضور هنرمنداني چون محمدرضا شجريان، مجيد درخشاني، داوود گنجه‌اي، همايون شجريان، مهدي آذرسينا، سعيد فرج‌پوري، حميد رضا نوربخش، مجيد مجيدي، نيكي كريمي، ساعد باقري، حسين دهلوي، و تني چند از هنرمندان در تالار آسمان فرهنگستان هنر برگزار شد، بعد از قرائت آياتي چند از قرآن كريم نماهنگي از فعاليت‌هاي هنري مشكاتيان به تهيه كنندگي محمدرضا جعفري پخش و سپس محمدرضا شجريان با بيان اينكه صحبت كردن براي پرويز مشكاتيان در نبودش براي من سخت است گفت: پرويز را همه خوب مي‌شناسند و عزيز همه ما بود من هرگز باور نمي‌كنم كه حضور فيزيكي او در بين ما نيست.

وي ادامه داد: پرويز دردانه‌اي در موسيقي بود و من او را از سال 55 مي‌شناختم. او هنر خود را در جشن هنر سال 56 در كنار حسين عليزاده و ديگران نشان داد و از آن به بعد خيلي‌ها شيوه او را دنبال كردند.

محمدرضا شجريان ادامه داد: پرويز را از دست داده‌ايم اما با ياد او زندگي مي‌كنيم من به عنوان يك فرد كوچكي از خانواده موسيقي و خانه موسيقي از شما مردم عزيز كه ياد پرويز را گرامي داشتيد و آن را با احترام بدرقه كرديد سپاسگزاري مي‌كنم كه اينگونه حق شناس هستيد و قدر هنرمنداني را كه با شما روراست بودند را مي‌دانيد.

استاد آواز ايران در پايان صحبت‌هاي خود بيان داشت: ما وامدار شما هستيم و سعي مي‌كنيم بخشي از دينمان را به وسيله هنرمان ادا كنيم.

*اجراي كامكارها و نوربخش براي مشكاتيان

در ادامه اين مراسم گروه موسيقي متشكل از اردشير كامكار، نوازنده كمانچه، بهداد بابايي نوازنده سه‌تار، و ارژنگ كامكار نوازنده تنبك، به همراه حميدرضا نوربخش خواننده به روي صحنه آمدند تا قطعاتي را در يادبود مشكاتيان اجرا كنند.قبل از اجرا نوربخش گفت: من نه آمادگي و نه قصد اجراي برنامه به خصوص چنين برنامه‌اي كه تا اندازه كافي پربار، زيبا و جذاب بود را ندارم. ولي تصميم جمعي دوستان بر اين بود كه ما هم بغضمان را به اين شكل با شما تقسيم كنيم.

وي در ادامه با ذكر خاطره‌اي از تمرينات كنسرت خود ازسال 86 با مشكاتيان قطعه‌اي از ساخته‌هاي اين آهنگساز بر روي شعري از مولانا به ياد مشكاتيان اجرا كرد.

*خانه موسيقي جايزه سنتور نوازي را برگزار مي‌كند

در ادامه مراسم نكوداشت پرويز مشكاتيان كه به همت خانه موسيقي و با همكاري فرهنگستان هنر برگزار شد، محمدسرير مديرعامل خانه موسيقي گفت: ما انگيزه‌هاي زيادي براي باهم بودن داريم و اين يادبودهايي كه طي اين مدت براي مشكاتيان برگزار شد نشانه نفوذ و حضور ايشان در بين همه مردم است.

تا به حال چنين چيزي اتفاق نيفتاده كه بعد از مرگ يك هنرمند مردمان هنردوست پايتخت، شهرستانها، شهرهاي كوچك و دانشگاه‌ها بزرگداشت‌هايي را برگزار كنند.

بر اين اساس اين اتفاق يگانه است و نشان مي‌دهد آثار اين آهنگساز هميشه ماندگار است.

وي ادامه داد: خانه موسيقي قصد دارد دو جايزه رقابتي برگزار نمايد كه يكي از اين جوايز در شاخه سنتورنوازي بخصوص شيوه پرويز مشكاتيان برگزار خواهد شد.

هدف ما از برگزاري اين جايزه‌ها ايجاد انگيزه و رشد در بين جوانان است تا بتوانيم اعتبار آثار و حضور مشكاتيان را در نسل‌هاي بعدي پررنگ‌تر نشان دهيم.

*حسين عليزاده‌: مشكاتيان تولدي دوباره پيدا كرد

بعد از پخش نماهنگي از پرويز مشكاتيان حسين عليزاده گفت: مرگ براي همه هست و نمي‌دانم چند سال ديگر در اين سالن چند نفر ديگر از ما حضور نداشته باشند. ولي من هنوز باور ندارم مشكاتيان در شهر و كشوري كه من زندگي مي‌كنم نباشد. ولي به يقين باور كردم مرگ براي كساني مثل مشكاتيان و هنرمندان بزرگ يك زندگي دوباره است. پرويز مشكاتيان با مرگش تولدي دوباره پيدا كرد و ما بايد قدردان مردمان نيشابور باشيم كه به ما يادآوري كردند كه مرگ يك انسان بزرگ مي‌تواند غم‌انگيز نباشد بلكه روز بزرگي در تاريخ است.

وي ادامه داد: من در احساسم جاي پرويز را عوض كردم و فكر مي‌كنم حتي اگر خودم نباشم او در من جاودانه است. هنوز هم كه هنوز است در خلوتم اگر صدايش مي‌كنم شاد مي‌شوم و ديگر غمگين نيستم.

اين نوازنده تار افزود: ما سالهاست كه با غم عجين هستيم و خيلي كم پيش آمده كه شادي‌ها ما را دور هم جمع كند. متاسفانه اين مسئله به دليل شرايطي كه وجود داشته نه تنها در بين اهل موسيقي بلكه بين تمام مردم ايران به وجود آمده است. چرا كه ما روزهاي شاد كم مي‌بينيم و تنها بهانه زندگي ما غم شده است. اما حالا كه پرويز با رفتنش اين درس و يادآوري را به ما كرد كه مي‌توانيم جنبه‌هاي ديگري از زندگي را ببينيم پس بايد شاد بزيستيم و در شاديها همديگر را سهيم كنيم.

عليزاده در خاتمه خاطرنشان كرد: مشكاتيان هميشه زنده خواهد بود و حتي دوستي من با او از زماني كه از اين دنيا رفته عميق‌تر شده است. اي كاش روزي باشد كه مردم ايران شاد باشند و ما بايد به اميد رسيدن به شادي، شاد و نيرومند باشيم و اگر دوستي ما را ترك مي‌كند از نيرو و انرژي نيفتيم و همانطور كه پرويز اميد در دل ما را بوجود آورد ما نيز اين اميد را براي ديگران بوجود بياوريم.

در پايان اين مراسم گروه شهناز به سرپرستي مجيد درخشاني و آواز محمدرضا شجريان به روي صحنه آمدند و شجريان درحاليكه قطعاتي را براي مشكاتيان مي‌خواند براي اين يار ديرينه خود نيز مي‌گريست.

عصرایران

چاره ای جز به رسمیت شناختن جنبش سبز ندارید

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 17:48:00 +0000

حضور فعالان جنبش سبز در روز قدس و سیزده آبان ، یک بار دیگر نشان داد جنبش سبز قابل حذف و سرکوب نیست و تأکید نمود که طی ماه های اخير مردم ايران دوران جديدی را در سير تاریخی تلاش برای کسب آزادی و برخورداری از حاکمیت ملی رقم زده اند . اگرچه اين فصل نو در استمرار و پيوند با کوشش های گذشته می باشد ، اما در عين حال آثار و پيامد های جنبش سبز کنونی آنچنان گسترده و وسيع است که هيچ نيروی سياسی در داخل و خارج کشور نمی تواند نسبت به آن بی تفاوت باشد . برآمدن این جنبش بسياری از صف بندی‌هاي نيروهای سياسی را دگرگون ، و دستاورد های قابل توجهی را در برابر همه نيروها قرار داده است . مجموعه این کنش ها ، نهايتاً سپهر و چشم انداز جديدی را پيش روی هر کنشگر سیاسی گشوده است . بر اين اساس یادآوری نکاتی ضروری به نظر
می رسد :

1- جنبش سبز ايران عليرغم موانع بی شمار و شرايط پليسی– امنيتی موجود ، واجد ارزش ها و هویتی است که بقای آن را تضمين می کند . باور به عدم خشونت ، اصرار بر مدارا ، تاکيد بر دمکراسی و آزادی ، پيوند با مدنيت ، اخلاق مداری ، ابعاد مهمی از هويت جنبش سبز مردم ايران را تشکيل می دهند که وجوه تمايز برجسته و روشنی با هويت برخی نيروهای حاضر در ساختار قدرت با نظام ارزشی مبتنی بر خشونت ، استبداد و خودکامگی دارد .

2- اين جنبش مثل بسياری از جنبش های نوين دوران ما ، اگرچه حامل هويت و ارزشهای روشن و گران سنگی است ، اما در عين حال در درون خود واجد تکثر و تنوع تحسين بر انگيزی است . آموزه های جنبش که اغلب در خلال بيانيه های مهندس مير حسين موسوی و مواضع و ديدگاه های آقایان مهدی کروبی و سید محمد خاتمی منعکس شده ، همگی با تاکيد و تصريح بر پذيرش تکثر درونی جنبش سبز ، همه نيروهای علاقمند به ايرانی آباد ، آزاد و توسعه يافته را دعوت به همراهی می کند . بنابراين جنبش سبز ، نهضتی دمکراتيک و مرکب از همه نيروهاي مدافع آزادی ، عدالت و منافع ملی با مشی اصلاح طلبانه است . از این رو جريان ملی مذهبی نيز با موج سبزی که در سراسر ايران در حال گسترش است ، همراهی و حمایت کرده و به ايفای نقش و وظايف خود در این راستا
می پردازد .

3- اگر چه جنبش سبز مردم ايران در آغاز راه قرار داشته و عمر آن از چند ماه فراتر نمی رود ، اما تبار اين حرکت را بايد درتلاش های تاريخی یک صد ساله مردم ايران ، برای دستیابی به دمکراسی و حق حاکمیت ملی جستجو کرد . جنبش اصلاحی نیز که به پيروزی آقای محمد خاتمی در انتخابات رياست جمهوری سال 1376 منجر شد ، اگرچه اجازه نيافت تا به مطالبات عمومی جنبش پاسخ دهد ، اما آثاری ماندگار بر ذهن و روح ايرانيان برای ورود به عرصه های جديد دستیابی به آزادی و دمکراسی بر جای گذاشت .

4- جنبش سبز مردم ايران مثل بسياری از جنبش های نوين در عصر ما قدرت و ظرفيت آن را دارد تا با پيوند و ارتباط شبکه های گسترده ای از افراد علاقمند ، انجمن ها و احزاب تحول خواه و جنبش های با مطالبات خاص ، به تقويت جامعه مدنی و افزايش قدرت در عرصه عمومی ، راه را برای حل بسياری از گره های تاريخی ایران هموار کند و چشم اندازی از رسيدن جامعه به تعادل پایدار در ساختار سياسی و عرصه عمومی را پيش روی ما بگشايد .

5- سال هاست بسياری از نو انديشان دينی ضرورت استقلال نهاد دين از ساختارهای سياسی و نهاد قدرت را امری حياتی برای اعتبار دین در جامعه دانسته و بر آثار ناميمون پيوند قدرت و دين تاکيد کرده اند .

جنبش سبز آزمونی شد تا نشان دهد چگونه استقلال نهاد دين می تواند بر ارج و قرب و اعتبار مراجع و روحانيون مستقل ، نزد مردم بيفزايد . نقش بی بديل حضرات آيت الله العظمی حسينعلی منتظری و آيت الله یوسف صانعی
و ... در حمايت از خواست ها و مطالبات جنبش سبز بی شک سرمايه عظيمی خواهد بود که مردم ایران را در مسير مبارزه برای نيل به جامعه ای آزاد و دمکراتيک ، ياری و پشتيبانی خواهد کرد .

6- ما عليرغم موفقيت های قابل توجه جنبش سبز طی ماههای اخير نمی توانيم نگرانی خود را نسبت به مخاطراتی که پيش روی جنبش قرار دارد پنهان کنيم . يکی از مهمترين تهديد های جنبش نه از جانب اقتدار گرايان که بيشتر از سوی برخی از دوستان جنبش است که بر نگرانی ها و دغدغه ها می افزايد . با توجه به اعمال خشونت از سوی اقتدارگرایان ، جنبش سبز ايران بالقوه استعداد آن را دارد تا در دام چپ روی افتد و دامنه مطالبات و انتظارات را بیرون از ظرفیت های واقعی ، افزايش دهد يا بخواهد ره صد ساله را يک شبه طی کند . در چنین وضعی ، نه تنها امکان دريافت پاسخ مناسب را نداشته ، بلکه امکان بسيج ، وحدت و نیرو گرفتن اقتدارگرایان را فراهم می کند . از اين رو مايليم نگرانی خود را نسبت به اظهارات برخی فعالان سياسی و اجتماعی در داخل و خصوصاً خارج کشور که از مطالبات مشترک این جنبش که در بیانیه شماره هشت آقای موسوی آمده است ، فراتر می روند ، اعلام داشته و آنها را به اتخاذ مواضع مسئولانه تر دعوت کنيم . از سویی ما ،کمبود یک رسانه نزدیک به رهبران جنبش را احساس کرده و هم چنین بر نیاز و ضرورت رهبری نسبی شبکه های فعال غیر متمرکز ، از سوی رهبران جنبش تاکید می نماییم .

7- طی سال های اخير فعالان جنبش های دانشجويي ، کارگری ، حقوق بشر ، معلمان ، زنان ، اقوام و ... نقش موثر و فعالی در جامعه ايران داشته اند . بی شک جنبش سبز نيز از دستاوردها و سرمايه های اين جنبش ها بهره مند شده است . جنبش سبز اینک "عام ترین " مطالبات مشترک همه جنبش های " خاص " را نمایندگی می کند . اما این به معنای انحلال هیچ کدام از جنبش های خاص نیست . تداوم این جنبش ها مکمل جنبش سبز بوده و در وضعیت کنونی که شاهد نوعی توازن متقابل بین نیروی حذف ناپذیر جنبش سبز و قدرت سرکوبگر متکی به در آمد نفت هستیم ، می تواند هم مطالبات خاص اقشاری از جامعه را پی گیری کرده و هم یاری رسان و مکمل جنبش سبز باشد .

8- ما هم چنین معتقدیم گسترش جغرافیایی و طبقاتی جنبش سبز می تواند به تدریج توازن قوا را به نفع این جنبش و اهداف حق طلبانه ، دمکراتیک و عدالت طلبانه آن که بیانگر تداوم جنبش های یکصد ساله اخیر ایران است ، تغییر دهد .

9- ما از موضع دفاع از منافع ملی به جریانات افراطی خشونت گرای حاکمیت هشدار می دهیم که از سیاست سرکوب و پیگیری بیهوده خط مشی خیالی حذف جنبش سبز دست بردارند و این جنبش را به عنوان پژواک صدا و ندای بخش مهمی از مردم و نخبگان جامعه ایرانی به رسمیت بشناسند و بجای سرکوب و متهم کردن آن به اتهامات واهی ، وارد گفتگو و پاسخ دهی به مطالبات حق طلبانه و مسالمت آمیز آن شوند . این امر به نفع همگان و پاسدار منافع ملی ایرانیان خواهد بود .

شورای فعالان ملی – مذهبی

18- 8- 88

بررسی آماری شیب تند ریزش هواداران جنبش سبز

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Nov 2009 17:45:00 +0000

توضیح ضروری:

«شیب تند ریزش تعدادهواداران جنبش سبز و سیر نزولی محبوبیت این حرکت»، ادعایی است که وابستگان سببی و نسبی دولت در پنج ماهه‌ی اخیر بخصوص بعد از راه‌پیمایی‌ها، آن را تکرار می کنند. از آنجا که این امر بعد از 13 آبان هم اتفاق افتاد، ما هم در راستای روشن شدن اذهان عمومی، نشستیم و یک بررسی آماری نوشتیم تا نشان بدهیم نامبردگان حرفها و آمارهایشان حساب و کتاب دارد و همینطور کتره‌ای حرف نمی‌زنند.

مراحل بررسی

بررسی آماری خودفروختگان جنبش سبز اموی وابن عربی و طلحه و زبیر و پوپر و هابرماس،در چند مرحله انجام گرفت،مرحلۀ اول رسم و تهیه نقشه و نمودار با خط کش و خودکار و فتوشاپ بود که ریزتر و دقیق تر آن هم اگر بخواهید موجود است و برادران، زحمتش را می کشند .مرحله دوم به صورت تمام اتوماتیک و کامپیوتری جمع بندی و مرحله به مرحله انجام و اجرا گردید ومرحله سوم تعیین انحراف معیار و تصحیح شیپارد و نمودار میله ای و چماقی بر اساس الگوی امروز نمودارهای دنیا.

بعد از طی این مراحل بود که آمارگران توانستند نمودار دقیق ریزش هواداران جنبش سبز را به کمک کامپیوتر و بدون دخالت مستقیم دست رسم کنند.مراحل مختلف روش تحقیق عبارت بود از:شمردن دقیق شرکت کنندگان و پدر و مادر و آبا و اجداد آنها و همچنین قدرت دو و استحکام استخوان نامبردگان در ناحیه کمر و دست و پا وسر و سایر اعضا و جوارح. شرکت کنندگان در چند نوبت مورد آزمون قرار گرفتند که همه قابل بهره برداری بودو به مرور، آمارگران توانستند به روشهایی پویاتر برای دستیابی به اطلاعات فوق دست یابند.

مراحل آماری ریزش و رانش

اگرچه از ابتدای اعلام نتایج انتخابات،سردمداران جریان فتنه، اغتشاشات پراکنده ای را انجام دادندو به ضرب و شتم هواداران خود و معترضان به نتایج انتخابات پرداختند،ولی طبق اظهارمنابع آماری ، روز25 خرداد،اولین مرحله ریزش یکپارچۀ فریب خوردگان انتخابات رخ داد.این ریزش به دلیل هجمه جریانات آب و هوایی پرفشار بر فراز سطوح فوقانی صندوقهای رای صورت پذیرفت و به صورت حضور معترضان در خیابانها ظاهر شد. تعداد شرکت کنندگان در این ریزش به چند صد نفر برآورد شد که هفتاد و پنج در صد این تعداد(حدود/389نفر،حالا یکی بیشتر،یکی کمتر) از میدان انقلاب شکوهمند تا میدان باصطلاح آزادی حضور داشتند. این افراد به علت تکان نسبی به قاعده 400 کیلومتر در ساعت،کل مسیر را اشغال کرده بودند.سهم هر فرد از خیابان با تصحیح شیپارد و انحراف معیار،دایره ای به قطر حدودا 500 متر را شامل می شد که این امر،سند دیگری است از گشادگشاد راه رفتن افراد مذکور. مدتی این پراکندگی در جلوی پایگاه مقداد نامتعادل شد که متخلفان،به سزای عمل خبیث مجرمانۀ خود در رابطه باایجاد اغتشاش از طریق فرار کردن از جلوی پایگاه فوق رسیدند.

در 30 خرداد وآشوبهای پراکندۀ دیگرتا 18 تیر، با ریزش 15 تا 168و بلکه بیشتر درصدی تعداد اغتشاشگران مواجهیم. شدت این ریزش با پرتاب افتخارآفرین گاز اشک آور و فرود آمدن پرصلابت باتوم رابطه مستقیم داشته است.نمونه های آماری نشان می دهد در پی شلیک غرورآفرین گازهای اشک آور،آشوبگران با هجمه به چهارده عراده روزنامه و 5 قبضه کبریت خساراتی به هوا وارد کرده اند. گاهی این ریزش با قدرت 400 اسب بخار به سوی هواداران سیاستهای استکباری درهای باز منازل و شرکتهای اطراف و درمانگاهها و بیمارستانهای غیر اطراف رخ داده ،به گونه ای که اماکن فوق را با مشکل سرریز شدن مواجه کرده است.برآورد آماری سرریز شدگان ممکن نیست و حتی از سرریزشدگان به ون های نیروهای جان بر کف نیز اطلاع دقیق و غیر دقیقی در دست نیست ولی اطلاعات دقیق آماری نشان می دهد که در هر حال جنبش سبز در روزهای فوق ریزش کرده و هواداران آن،نفرت و انزجار خود را در خانه و ماشین و کوچه و خیابان به طرق مختلف اعلام کرده اند که برخورد مقتضی با قدرت 8 درجه ریشتر صورت پذیرفته است.

در 18 تیر این میزان حضور و نقش پذیری به علت پراکندگی نامتعادل و دینامیک بودن نمونه های آماری،ابعاد دیگری به خود گرفت که این دینامیزم و پویایی با طول و قطر چوبها و چماقها و باتومهای غرورآفرین و ضد استکباری نسبت مستقیم و با پراکنش ویروس مننژیت در هوا نسبت عکس داشت.در این روز تعداد راهپیمایانی که توانستند کنار هم در خیابان راه بروند وشعار دهند 97/96درصد کمتر از راهپیمایی معلوم الحال روز قدس بود که این امر نشان از ریزش هواداران جنبش سبز از روز قدس به این طرف و آن طرف دارد و تفاوت چشمگیری را با میانگین آماری زمانهای مشابه در سالهای قبل نشان می دهد.

در 13 آبان، بر اساس آمار موجود،تعداد فریب خوردگان انتخابات به حداکثر 7 یا 8 نفر می رسید که با تجمعات 2 تا 3 نفری در حال گرا دادن به دشمنان بودند.بر اساس یافته های آماری،175 نفر از این افراد به چنگ و دندان برادران ما افتادند که از این تعداد4539 نفر بلافاصله آزاد شدند و 876 نفر نیز روز بعد آزاد شدند و بازجویی از 341/987 نفر دیگر همچنان ادامه دارد . این امر بی شک نتیجه خیزی است از یک حالت ایستا(استاتیک)به یک حالت پویا(دینامیک)از سوی برادران ناظر و حاضر در صحنه.ریزش نیروهای جنبش سبز روی زمین،رابطه مستقیم(تا میزان 55 درصد) با این خیز از ناحیه دست یا پا یا سایر اعضا و جوارح برادران زحمتکش و غیرتمند ما در صحنه یا پشت صحنه دارد. بررسی های آماری نشان می دهد صفوف به هم فشرده و سیل عظیم چوب و چماق این برادران ارزشی در محلهای تجمع،رابطه مستقیم با تعداد اغتشاشگرانی دارد که توانسته اند توی خیابان کنار هم راه بروند و به اعمال ساختار شکنانه از قبیل عبور از درز دیوار متراکم برادران مذکور دست بزنند که این امر بی شک پدیده ای است تازه در توصیف برآورد تعداد این افراد.

چنانچه بنا بر گفته‌ی آمارگران، گشادی درز دیوار مذکور به حدی بوده است که حداکثر یک نفر امکان عبور از آن را داشته است .همچنین در راهپیمایی 13 آبان،بر اساس یک نمونه گیری آماری از سوی برادران آمارگر که در میان مردم با لباسهای مقدس شخصی حضور داشتند،تعداد افرادی که با نمادهای سبز در راهپیمایی شرکت کرده بودند به نسبت آمار مشابه در سال قبل با نمودار نقطه به نقطه 56/78درصد کاهش نشان می داد که این کاهش با کاهش 40 درصدی در زوایایی از میدان به صفر گرایش پیدا کرده می شد،که این امر،گواه دیگری است بر ریزش دائمی و رو به تزاید نیروهای معلوم الحال و مجهول الهویه وابسته به جنبش سبز در کف خیابان،در مصاف با باتوم و داخل ون .همچنین در همان روز ما با پدیده ریزش و رانش نیروها به خیابانهای اطراف و پیاده روها تا شعاع چند کیلومتری میدان مواجهیم که این امرهیچ رقم معنی داری را نشان نمی دهد .این امر شاخص جدیدی را مطرح می کند: این شاخص که در واقع حاصل تفاضل میان زمان دویدن در کوچه های فرعی و حضور در خیابان اصلی ومیان صف تظاهرکنندگان است،به مرور در راهپیمایی ها پررنگ تر شده که این امر بی شک بر تداوم این ریزش موثر است وهر رقمی دررابطه با تعداد حاضران در خیابانهای فرعی و پیاده روها شدیداًتکذیب می شود و شما غلط می کنی هی بیخودی توی خیابان فرعی وپیاده رو راه می روی و پدرت را در می آورم.

بنابراین در یک جمع بندی،می توان چنین نتیجه گرفت که چیزی به نام جنبش سبزاز لحاظ یافته های آماری اصولا از بیخ وجود نداشته و مدارکش هم در اداره آمار و سازمان برنامه و بودجه و بانک مرکزی و همه جاهای دیگر موجود است.

-----------------------------------

بازنشر از وبلاگ نویسنده «بی‌بی گل»