Laten we maar meteen beginnen met de vragen en antwoorden, want regels, daar doen we niet aan mee.

1. Wat zou je doen als het niet kon mislopen?
De één of andere wilde sport, iets met hoogtes. Want ik zou op zich wel eens willen deltavliegen, bungeejumpen of iets anders zots, maar er blijft toch altijd de angst dat er iets misloopt. Dus als ik op de één of andere magische manier echt 100% zekerheid kon hebben: meteen!

2. Welke film zou iedereen op z’n minst één keer gezien moeten hebben?
De Harry Potterfilms. En als ik er maar één mag noemen: de eerste natuurlijk, want dan volgt de rest zo wel en je moet altijd met de eerste beginnen.

3. Hoe lang sta je ‘s ochtends in de badkamer?
Op een dag waarop ik gewoon thuis blijf en soms zelfs de moeite niet doe om m’n pyjama om te wisselen voor kleren: niet.
Op een gewone schooldag: ongeveer een kwartiertje. (Tanden poetsen, de krulletjes en plooitjes uit m’n haar doen met een stijltang, los of in een staart, soms wat mascara als ik er zin in heb, wat concealer misschien, af en toe m’n lenzen aan in plaats van m’n bril, en daar hou ik het meestal bij.)
Als ik naar iets speciaals moet of voor een mondeling examen of zo: hmm, twintig minuten à een half uur.
(Het is natuurlijk een héél andere vraag hoe lang ik ‘s avonds in de badkamer sta als ik naar een feestje ga!)

4. Waar ben je ongelofelijk trots op (maar schep je misschien liever niet over op)?
Hmmm. Ik ben op zich wel trots op een paar dingen: dat ik m’n rijbewijs sinds m’n 18e heb, dat ik tot in het zesde jaar Latijn-Moderne talen geraakt ben, dat ik de muziekschool afgewerkt heb met een grote onderscheiding voor piano, dat ik naar Thailand ben durven te gaan om mee te doen aan een tv-programma, dat ik van studie ben durven te veranderen en dat ik nu al in m’n derde bachelor ben geraakt. Maar het is ook niet dat ik die dingen geheim hou of zo. Laten we het erop houden dat ik er niet mee te koop loop, maar dat ik het graag vertel als het ter sprake komt of er wordt naar gevraagd.

5. Hé, het is oké … (vul zelf aan)
It’s okay, he’s only gay!

6. Wat was je beste aankoop van 2011?
Oh jee, moeilijk! Ik heb heel wat leuke kleren en spulletjes gekocht in 2011, maar misschien zijn de belangrijkste aankopen wel aan de ene kant de cursus Vlaamse Gebarentaal waar ik me dit jaar voor ingeschreven heb, en aan de andere kant de aankopen voor het appartementje waar Karel en ik deze zomer ingetrokken zijn: een stofzuiger, een TV, een dubbel dekbed, keukengerief, badkamergerief, … Of mijn eerste echte deftige Android smartphone, Louiseke, die maakt ook kans!

7. Met wie wil je morgen eens een kopje koffie/thee drinken? Gewoon, omdat je de kans krijgt?
Dat zou ik wel eens met Barack Obama willen doen, of misschien Jane Lynch of zo.

8. Wat is je favoriete smaak ijs?
“Gewoon” ijs: banaan, denk ik. Maar ik eet ook graag kokos, mandarijntjes, cuberdons, vanille, pistache, karamel, …
Ben & Jerry’s (nee, dat is geen “gewoon” ijs): Cookie Dough! Maar ook Caramel Chew Chew, Strawberry Cheesecake, …

9. Hoe hoop je dat anderen jou zien?
Awel: zoals ik mijzelf zie. Er is niets zo frustrerend als mensen die mij verkeerd inschatten, mensen die denken dat ik iemand ben die ik niet ben, mensen die denken dat ik dingen doe die ik nooit zou doen, of omgekeerd. En er is niets zo fijn als mensen die mij zien zoals ik mezelf zie, mensen die dus het “juiste” beeld van mij hebben, met al m’n positieve en negatieve eigenschappen.

10. Wanneer heb je voor het laatst “nee” gezegd, en waarom?
Dat moet geloof ik iets voor iRail geweest zijn, waarbij ik m’n vakantiejob gedaan heb deze zomer. Ik vind het heel plezant om hen te helpen en ik probeer dat te doen wanneer ik kan, maar helaas gaat school voor op alle andere dingen en moet ik dus veel vaker dan me lief is nee zeggen.

11. Als je verplicht werd om een tatoeage te laten zetten, wat zou het zijn en waar?
Ik ben eigenlijk wel van plan om misschien ooit een tatoeage te nemen, maar ik moet er wel nog heel lang over nadenken. Ik weet namelijk al dat het waarschijnlijk een pimpajoentje zou zijn, gewoon als uitdrukking van mezelf (niet veel verschillend van de reden waarom ik een piercing heb), maar ik weet echt nog niet goed waar. Alleszins op een privé plaats die ik makkelijk met kleren kan bedekken (dus niet op m’n armen of in m’n nek of zo), maar ook weer niet zo privé dat ik het niet kan tonen aan mensen als het ter sprake komt. Op m’n voet dus bijvoorbeeld, ik zeg maar iets.

Zo, dat was tof! Als je ook zin hebt om vraagjes in te vullen kun je dus bij Gwendolyn terecht!

Het eerste semester van het derde jaar is bij ons het Erasmussemester, en twee van m’n klasgenootjes, Ans (rechts op de foto) en Joy (links), trokken samen naar Manchester. ‘t Was toch maar stilletjes zo zonder hen, dus besloten Marie-Aline (tweede van links) en ik (en eigenlijk ook Elke maar jammer genoeg kon zij uiteindelijk niet mee) om hen te bezoeken! Feesje!

Ze woonden samen met nog drie andere Erasmussers in een allercharmantst Engels huisje in een allercharmantste Engelse straat. ‘s Avonds voelde ik me precies in die scène in het begin van Harry Potter and the Philosopher’s Stone, die waar Dumbledore de lichten uitdoet, weetwel.

In Manchester valt heel wat te beleven, maar wat doen 4 meisjes in een stad met allemaal nieuwe onbekende winkels? Shoppen ahja! We zijn naar twee grote winkelcentra geweest, Arndale en Trafford Centre, en naar de Primark, ook bekend als de hemel op aarde.

Arndale

We love Manchester, we do!

Geen idee waartoe deze dienen, waarschijnlijk pyjama’s maar ze zien er ook ideaal uit als blokoutfit! De foto met de zwart-witte streepjes en de bolletjes is natuurlijk om te lachen, maar pas later zag ik de Animal- en Cookiemonsterexemplaren en ik heb er eigenlijk echt serieus spijt van dat ik ze niet gepast heb!

En ook van deze tas heb ik spijt dat ik ‘m niet gekocht heb, hoewel hij ook wel een beetje te duur was en ik hem niet echt nodig heb, maar toch! (Misschien koop ik ‘m toch nog. )

Trafford Centre

Het andere winkelcentrum dat we deden lag een eindje buiten het centrum (tram + bus) en het was echt humongous. Het was nog maar een paar jaar geleden gebouwd naar ‘t schijnt, en de stijl ervan was echt bizar, iets Zuid-Europeesachtig met dan wat palmbomen à la Miami erbij en Romeinsachtige fonteinen en natuurlijk kerstbomen met lichtjes, en daarin dan moderne lichreclames van winkels. Heel vreemd, maar wel sfeervol!

Vanbinnen was het gelijkaardig ingericht, maar dan met decadent veel lichtversieringen en lusters en ook weer palmbomen en toestanden.

Een paardenmolen op de binnenplaats:

Primark

De Primark is vanaf nu mijn nieuwe favoriete winkel. Allerlei soorten kleding en schoenen en dingen, in allerlei soorten stijlen en voor allerlei gelegenheden, en allemaal aan een zalig lage prijs. (Binnenkort komt er een Primark in Gent, yay!) ‘k Heb mij daar eens goed laten gaan:

• een T-shirt van £5,
• een rode en een blauwe trui van elk £8 of zo,
• een hippe broek van £15,
• wat ondergoed,
• een paar schoenen voor ochot £7,
• een mascara van £1 (die een mooier resultaat geeft dan mijn Nivea mascara van €12),
• Lip Smackers met Cola- en Fantasmaak, ook voor £1 ‘t stuk geloof ik (een geweldige uitvinding, die dingen!),
• en een bloemetjeshorloge voor £4 (waar ik waarschijnlijk nog apart over ga bloggen).

Ik heb er nog geen foto’s van genomen, dat zou ik eens moeten doen!

Sightseeing

Natuurlijk hebben we naast shoppen ook wat sightseeing gedaan. Hier lopen we op de Kerstmarkt, die toen helaas nog in opbouw was:

Dit is een foto van de eerste avond, geloof ik, toen we wat rondwandelden langs het water.

En dit is het stadhuis (Town Hall), dat er vanbuiten wel oké uitzag maar vanbinnen was het gewoon helemaal Hogwarts! Heel leuk om in rond te lopen:

Een futuristische soort brugtunnel die ik wel mooi vond. De rode brievenbus die je aan de linkerkant van de straat ziet staan is daar redelijk beroemd, omdat daar een paar jaar geleden een bomaanslag is gebeurd, en toen was die brievenbus het enige dat overeind bleef staan. Als ik het goed begrepen heb.

The Printworks: vroeger een drukkerij, nu omgebouwd tot entertainment centre, wat basically betekent dat het gewoon een supergezellige overdekte straat is met allerlei cafeetjes en een cinema en zo. Ook al waren we daar overdag en liep er verder bijna niemand rond, er heerste een heel speciale sfeer, zoiets had ik nog niet eerder gezien.

Foodstuffs

Ik heb eigenlijk over het algemeen niet zo’n vertrouwen in Britten wat eten betreft, maar ik moet toch zeggen dat ik daar best deftig gegeten heb. De eerste avond een slaatje met geitenkaas dat wel oké was, en later op de avond nog een interessante soort milkshake/smoothie/dinges van Archie’s (eerste foto), de tweede dag McDonalds (om nummer 52 op m’n life list aan te vullen) en de derde avond een heel betaalbare lasagna in de Ford Madox Brown (tweede foto), met Italiaans kun je niet mis gaan hé. Na die lasagna koos ik nog een stukje cheesecake (derde foto) en daar heb ik alleszins geen spijt van gekregen!

Maar na drie dagen dikke fun moesten we helaas terug naar huis. Na nog wat onnozel te doen op de vlieghaven, natuurlijk.

The end!

De examens gaan goed trouwens, het eerste was zoals verwacht een piece of cake, en de rest moet ook wel lukken. Alleen bij de twee laatste examens wordt het waarschijnlijk wat spannender, het ene (Tekst & Genre) omdat het gewoon zo’n vreemde leerstof is en niemand weet wat hij ervan moet denken, en het laatste (Afrikaans) omdat het best wel veel en moeilijk is. Het examen Afrikaans zal ook bijna de hele dag duren, in de voormiddag een schriftelijk deel, en dan in de namiddag twee mondelinge examens en in één van die twee moeten we zelf ook een mondje Afrikaans praten, dat wordt nog wat! Het deel van het examen Vlaamse Gebarentaal waar we een gesprek moeten voeren in VGT zie ik veel beter zitten, eigenlijk!

Maar goed, in afwachting van al die leuke blogposts met allerlei verhalen en foto’s en dingen, laat ik jullie nog deze vrolijke, energieke liedjes horen waar ik de laatste tijd vaak naar luister. See you on the other side!

Avicii – Levels

Rihanna ft Calvin Harris – We Found Love

David Guetta ft Usher – Without You

Mika – Elle me dit

Kerstavond vierden we zoals gewoonte bij mijn familie van mama’s kant, en het was weer heel gezellig. Zo gezellig dat we er pas rond 1 uur ‘s nachts vertrokken! Met Kerst was het bij Karels familie te doen, en ook dat was de moeite.

Daarna heb ik een hele week aan een stomme paper gewerkt waarvan de deadline op 31 december om middernacht lag — niet te geloven, toch? Op oudejaar was hij tot mijn schaamte nog niet helemaal af dus heb ik er tussen de soep en de patatten nog wat aan verder moeten werken, maar om 22u30 kon ik ‘m dan eindelijk versturen.

Oudejaar vierden we trouwens ook gewoon bij Karels familie, en daarna zijn we naar huis gegaan waar we nog gezellig naar een filmpje hebben zitten kijken, meer moet dat niet zijn voor mij.

Het was een fijne eindejaarsperiode, waarbij ik zowel dankbaar was voor alle familie waarmee ik de feesten kon vieren en ook voor het feit dat ik Karels familie wat beter leer kennen.

2012 wordt interessant. Ik ga voor het eerst in de 6 jaar na het middelbaar een diploma halen: mijn bachelordiploma. Ik ga een bachelorpaper schrijven, dat wordt ook heel wat. Daarna ga ik een leuke vakantiejob doen, hopelijk niet te veel herexamens hebben, en aan mijn master beginnen, superspannend!

Wat voornemens betreft: ik ga proberen om nieuwe gewoontes goed vol te houden, zowel wat schoolwerk als gezondheid betreft, om veel leuke dingen te doen met vrienden en om veel dingen te doen waar ik van leer. En ik wens jullie hetzelfde toe!

Nog voor Sinterklaas het land uit was (oeps) had ik hier al een kerstboom gezet, ik kon gewoon niet wachten! Het is niet echt een mooie kerstboom (het is de oude boom die vroeger bij mijn ouders thuis stond en die ze nu niet meer gebruiken), maar hij heeft me geen cent gekost en het gaat natuurlijk om het idee! Het is trouwens de eerste keer dat ik hier in Gent überhaupt een kerstboom heb, dus ik ben er allang blij mee.

Als het aan mij lag had ik verder het hele appartement bedolven onder de slingers en ballen, maar ik moest me een beetje inhouden van mijn lief, dus heb ik het verder gehouden bij deze schattige kerstmannetjes. Eentje op de parlofoon en eentje op een lampje naast de TV:

Het derde kerstmannetje is terecht gekomen op de adventskalender die ik van Kimsje kreeg, waarin voor elke dag een chocolaatje zit, yum!

Ik vond het jammer dat we geen kerststalletje hadden, dus toen ik deze doe-het-zelfkerststalmannetjes tegenkwam ben ik meteen aan de slag gegaan. Sinds vandaag staan deze koddigaards dus ook onder onze boom!

Verder passeer ik ook elke dag meerdere keren over het Sint-Pietersplein, langs Winterdroom. Ik vind het best wel een gek concept, het is precies een kruising tussen een kerstmarkt en een kermis, met een reuzenrad en een schaatspiste. Gek, maar wel leuk! Vorige week ben ik met Karel op het reuzenrad geweest, woooh dat ging hoog! Maandag ben ik met Julie de schaatspiste eens gaan verkennen toen we allebei geen les hadden. Het voordeel daarvan was dat het rustig was, maar de schaatspiste is niet zo groot dus echt uitbundig hebben we niet kunnen schaatsen. Ach, het was sowieso tof, ik ga veel te weinig schaatsen!

Verder ben ik al volop aan het stressen over wat ik in hemelsnaam ga aandoen met Kerstavond en Kerstmis. En wat doet jullie alvast helemaal in de kerstsfeer komen?

Deel 1 – 2 – 3 – 4 – 5

Zoals ik drie miljoen jaar geleden beloofd heb, volgt nu dan eindelijk het reisverslag dat jullie nog van me tegoed hadden! In september 2010 (yep, da’s meer dan een jaar geleden, oepsie) trokken Karel en ik naar Lissabon, om eens even weg te zijn van de drukte. We hadden in september precies 5 dagen tussen de laatste dag van mijn vakantiejob en de dag van Karels proclamatie, dus boekten we in augustus impulsief een reisje.

Omdat het daar zo plezant was en ik dus zoveel foto’s heb om met jullie te delen ga ik dat in 5 blogposts doen, eentje per dag. Te beginnen met: zaterdag!

We waren die ochtend al héél vroeg opgestaan (om 4u) om op tijd op de luchthaven te zijn, want we zouden al vroeg in de voormiddag vliegen. Daardoor konden we op het vliegtuig van de zonsopgang genieten.

Aangekomen in Lissabon namen we een pendelbus naar het centrum, waar we lunchten op een terrasje.

Na de lunch moesten we nog even wachten voor we in de jeugdherberg binnen konden, dus gingen we aan de haven van het uitzicht zitten genieten.

Ik had die nacht niet veel geslapen, dus profiteerde ik ervan om een dutje te doen. Een zacht windje, rustig kabbelend water, perfecte temperatuur … Wat een zalig dutje was me dat!

Toen we in de jeugdherberg aankwamen, waren we aangenaam verrast. De living/keuken zag er heel gezellig uit, en er was TV (waar we uiteraard niets van begrepen, zo in ‘t Portugees en al) en een computer met internet die we vrij konden gebruiken, wat nog goed van pas gekomen is om dingen op te zoeken en online in te checken voor onze vlucht terug en zo.

De kamer zelf was ook een verrassing, en wel omdat ze zo ongelofelijk roze was dat het bijna pijn aan onze ogen deed. Fantastisch, toch? Karel vond het natuurlijk al wat minder fantastisch, maar dat kon de pret voor mij niet drukken!

Nadat we ons in de kamer geïnstalleerd hadden, vertrokken we op ons gemak voor een wandelingetje in een buurt waar je volgens de gids veel restaurantjes kon vinden, op zoek naar avondeten. Onderweg kwamen we deze jolige bende tegen, ze zagen eruit als een studentenclub en ze zongen/speelden met volle overtuiging een paar leuke liedjes, compleet met vlaggenzwaaien en al.

Even later vonden we een restaurantje, waar we voor het toeristenmenu kozen: soep, hoofdgerecht, dessert en drank, alles samen voor zo’n €10 à €12 geloof ik — eten in Portugal is goedkoop!

Let ook even op de donkere schaduw bij m’n oog, dat beestje krijgt in een volgende blogpost nog een staartje …

Dun dun dunnn!

Engelse Taalkunde III – Vertaling: Dit zou me wel moeten lukken in één keer, een klein beetje theorie maar vooral praktijk, en vertaaloefeningen liggen me wel.

Nederlandse Taalkunde III – Taalsysteem: Ondertussen weet ik al dat ik deze vakken niet moet onderschatten ook al doe ik ze graag, dus het wordt een hele uitdaging om ook deze brok Nederlandse grammatica te verwerken, maar omdat ik het dus wel graag doe moet dit ook wel lukken.

Inleiding tot de Vlaamse Gebarentaal: Ook dit vak doe ik graag, en het bestaat uit een stuk theorie en een stuk taalvaardigheid, waarvan dat laatste me ook zeker moet lukken aangezien ik in de avondcursus al heel wat meer Vlaamse Gebarentaal extra opgestoken heb. Het zou ook wel een beetje belachelijk zijn als ik niet zou slagen voor het vakgebied waarover ik m’n bachelorpaper ga schrijven, nietwaar, maar dat is nog stof voor een andere blogpost!

Engelse Taalkunde III – Tekst en genre: Dit is echt een heel vreemd vak, totaal niet wat ik ervan verwacht had. Ik weet dus nog helemaal niet hoe ik het zou moeten aanpakken en wat ik van het examen moet verwachten, maar ergens heb ik het gevoel dat dit ook wel een doenbaar examen zal zijn.

Nederlandse Letterkunde V – Postmodern proza: Van dit vak hebben we eigenlijk geen examen in de strikte zin, het examen bestaat uit een mondelinge bespreking van de paper die we voor dit vak moesten schrijven. Die paper moet ik nog schrijven, dus ik hoop dat het goed gaat; als ik voor dit vak buis, dan zou het aan die paper (5/20) moeten liggen. Want m’n medewerking in de klas (ook 5/20) zat wel snor denk ik, de presentatie in groep (ook 5/20) ging ook behoorlijk goed en het examen (ook 5/20) ga ik ook niet echt kunnen verknallen als ik goed weet wat ik allemaal in die paper gezet heb, zou ik zo denken.

Afrikaanse Taal- en Letterkunde: Dit wordt nog een uitdaging, denk ik. Het vak bestaat uit drie onderdelen: een soort van algemene geschiedenis van Zuid-Afrika, een onderdeel Afrikaanse taalkunde en taalvaardigheid, en ten slotte nog een flinke brok Afrikaanse literatuur.

Evolutionaire linguïstiek: Voor dit vak hebben we een mondeling openboekexamen (hoe schrijf je dat eigenlijk?), wat me gevaarlijk op m’n gemak stelt, want ik denk gewoon de hele tijd, wat kan er nu fout lopen als ik het handboek gewoon voor m’n neus heb liggen? We zullen wel zien, dus.

Kortom: dit zal waarschijnlijk niet de allerzwaarste blok- en examenperiode zijn die ik tot nu toe al gehad heb, en die gedachte is best fijn.

It ticks all the boxes: overzichtelijk (één week per spread, helaas wel met zaterdag en zondag samen in één kolommetje), praktisch (ingedeeld in uren, en dat tot 22u ‘s avonds met nog wat plaats onder!), compact (nog een tikkeltje kleiner dan mijn agenda van vorig jaar), lichtgewicht (een lichte plastic kaft) en best wel mooi (schattig roze kaft, nette typografie)!

Ik heb er wel wat aanpassingen aan gemaakt natuurlijk, zo heb ik de nutteloze blaadjes eruitgeplukt, op de lichtgele blaadjes onder de kaft vooraan en achteraan heb ik een wit blaadje geplakt (om het roze nog beter te doen uitkomen en om de lettertjes te verbergen), en onder de voorkant heb ik op dat witte blaadje tijdens een saaie les de jaartallen getekend (van dichtbij kun je wel zien dat het met de hand getekend is, maar ach).

Dit is dus hoe de binnenkant eruit ziet. Netjes, niet? En hieronder zie je mijn techniek om mijn leven overzichtelijk te houden: alles dat ik te doen heb zet ik erin, op de juiste uren. Met kleurcodes per thema, zo ben ik wel! Geel voor lessen, oranje voor GUK, roze voor verplichtingen (tandarts, groepswerken, infosessies, examens, dat soort dingen) en groen voor vrijetijdsdingen. De “lege” uren gebruik ik om schoolwerk te doen, en om te eten, ahja. Oh, en onderaan schrijf ik het nummer van de lesweek (dit is een foto van lesweek 11, waarin de GUK-concerten vallen) of ‘blok’ of ‘examens’. Zo heb ik in één oogopslag een overzicht van mijn week. Love it!

Voor de geïnteresseerden, deze agenda is van het merk Exacompta, hij bestaat in verschillende leuke kleurtjes, en ik heb ‘m in de Club in Gent gekocht voor iets van een €7 of zo, ik weet het niet meer precies. Wat ben ik blij met m’n vondst!

Wat we allebei wel doen, en dan vooral ikzelf, is series kijken, op ons eigen tempo. Ik ben ondertussen met zodanig veel series bezig dat ik ze heb moeten oplijsten, zodat ik kan bijhouden aan welke aflevering ik zit. Dus dacht ik, laat ik dat lijstje eens met jullie delen (in willekeurige volgorde). Als jullie nog leuke series weten die in dat lijstje zouden moeten staan, laat maar horen!

Grey’s Anatomy

Hier begin ik mee omdat dit één van mijn absolute topfavorieten is. Dit durf ik echt een geniale serie noemen, ik kan er mijn vinger niet op leggen waarom precies, maar bij elke aflevering zit ik weer aan m’n stoel/zetel genageld. En het aantal afleveringen waarbij ik heb moeten huilen is ondertussen ook al niet meer op twee handen te tellen.

Private Practice

Dit is een spin-off van Grey’s Anatomy. Ik vind het misschien nét iets minder goed, maar uiteindelijk mag je het er niet mee vergelijken en is het op zich ook een goeie serie. En hey, Kate Walsh mag er wel wezen, spijtig dat ze weggegaan is uit Grey’s Anatomy.

House

Ik heb er lang van genoten, maar in het laatste seizoen ben ik eigenlijk behoorlijk teleurgesteld, zoals wel meer mensen vermoed ik. Hopelijk pikken ze de draad terug op en wordt het terug de moeite, maar ik vrees dat het ermee gedaan is.

How I Met Your Mother

Een hele leuke serie waar je altijd goed mee kunt lachen, maar die met momenten ook ontroerend en “echt” kan zijn. Daardoor worden de personages uitgediept en blijft het niet bij oppervlakkige typetjes, wat ik zeldzaam vind bij komische series.

Being Erica

Deze Canadese serie is wellicht wat minder bekend, maar zeker ook de moeite waard. Erica, een sympathieke dertiger, volgt een speciaal soort therapie waarbij ze door de tijd reist om uit haar fouten te leren. Dat zorgt voor heel wat boeiende situaties en onverwachte wendingen, vermengd met de gebeurtenissen in het heden en soms zelfs de toekomst.

Sister Wives

Sinds mijn blogpost over Sister Wives ben ik de serie alleen nog maar leuker gaan vinden, dus ik vind het nog steeds een aanrader!

Gossip Girl

Geen fantastische serie, maar ze kan me wel amuseren; dit is er voor mij persoonlijk meer eentje om dode momenten mee te vullen.

Glee

Mijn guilty pleasure, om alle redenen die ik in m’n blogpost over Glee al beschreef. Verder is het ook gewoon een unieke serie op zich, ik kan er geen bedenken die er ook maar een beetje bij in de buurt komen!

New Girl

De eerste aflevering hiervan was ijzersterk, de andere afleveringen vind ik tot nu toe iets minder, dus ik heb al zitten denken dat ze met dit concept misschien beter een film gemaakt hadden in plaats van een serie. Maar we zullen zien hoe het verder gaat, met Zooey Deschanel in de hoofdrol en een paar sympathieke rare kwieten als haar roommates kan het toch moeilijk mis gaan vind ik!

Switched at Birth

Deze serie gaat over twee meisjes die zoals de titel doet vermoeden omgewisseld werden bij hun geboorte. In hun tienerjaren komt dat aan het licht en proberen de twee families elkaar te leren kennen. Dat gaat niet van een leien dakje, zeker niet omdat één van de twee meisjes doof is. Daardoor komen er dus ook onderwerpen aan bod die te maken hebben met dovencultuur en gebarentaal, en daar ben ik wel in geïnteresseerd.

The Big Bang Theory

Door naar deze serie te kijken voel je je slim, en het is nog grappig ook, twee vliegen in één klap.

The Real L Word

In de verste verte niet zo goed als The L Word natuurlijk, maar die zijn ermee gestopt, dus moet ik het hier maar mee doen. Och ja, het biedt best wel een interessante kijk op het leven van lesbische vrouwen in LA.

Cougar Town

Ook een beetje een dode momentenvuller, zoals Gossip Girl.

Fairly Legal

Eén naam: Sarah Shahi! Ja, ik kijk naar een volledige serie voor één actrice.

United States of Tara

Deze serie is helaas gedaan, na slechts drie seizoenen, maar niks aan te doen. Tara is een vrouw met Dissociative Identity Disorder (hoe heet dat in het Nederlands), met meerdere persoonlijkheden dus. Haar strijd tegen of samenwerking met de alter ego’s veroorzaakt soms bizarre grappige situaties, en soms is het te pijnlijk om aan te zien. Meer dan gewoon een komedie, dus.

Damn, ik volg veel series.

Na drie jaar grafisch ontwerp studeren, wat foefelen in mijn vrije tijd, een projectje hier, een vakantiejobje daar, zit ik in de ietwat (of zeg maar behoorlijk) vervelende positie dat ik een vrij gefundeerde mening kan geven over een ontwerp, dat ik zelf de basis-”regels” van ontwerpen kan toepassen, maar dat ik maar af en toe iets maak waar ik echt trots op ben. Als ik dus het verontwaardigde “kun je ‘t dan zelf beter misschien?” te horen krijg moet ik tot mijn spijt vaak “mja, sort of” antwoorden.

Vervelend dus, want ik kan zeggen wat ik goed of slecht vind aan een ontwerp, dus als iets “lelijk” is kan ik mij daar soms enorm aan storen (nog harder dan aan dt-fouten) juist omdat ik zie wat er “mis” mee is. Ik kan het dan zelf wat opkuisen en er iets deftigs van maken, iets “wat ermee door kan”, en in sommige gevallen zelfs iets heel leuks waar ik best trots op ben, maar keer op keer een topontwerp afleveren, daar slaag ik niet in. Om stiepelzot van te worden, is dat. Ignorance is bliss.

Maar dus, ooit, in de tijd dat de dieren nog spraken, moet er een tijd geweest zijn waarin vooral ontwerpers het ontwerpen deden. Tegenwoordig roept iedereen die een illegale versie van Photoshop op zijn computer heeft staan zichzelf uit tot selfmade ontwerper, en daaruit is de wildgroei aan lelijkheid ontsproten die mijn hartje soms zo’n zeer doet. De belangrijkste reden waarom ik met mijn vorige studie gestopt ben, is dat ik aan anderen en vooral aan mezelf moest toegeven dat ik best wel overweg kan met wat software en wat stiften, genoeg om er kleine projectjes mee tot een goed einde te brengen en er mij creatief in uit te leven, genoeg om een kennis of een vereniging uit de nood te helpen, genoeg om voor een vakantiejob aan wat projecten te werken met daarnaast ook nog andere taken, maar niet genoeg om er professioneel en full time iets mee te doen. Maar ik lijk daar precies nogal alleen in te zijn.

Zo werkt het helaas ook in de omgekeerde richting: als mensen merken dat je vlot overweg kan met computers, dat je een mening hebt over ontwerpen en dergelijke en dat je er zelf al wat mee hebt gefoefeld, en zeker als mensen horen dat je grafisch ontwerp gestudeerd hebt (ook al heb je het niet afgemaakt), dan hebben ze meteen torenhoge verwachtingen van je. Dan zie je hen gewoon denken dat ze iemand gevonden hebben voor al hun design needs, en dat ze om het even wat van je kunnen vragen. (Voor weinig of geen geld natuurlijk, maar dat is nog een heel ander onderwerp dat zijn eigen blogpost waard is.) Kunnen ontwerpen of niet wordt precies als een zwartwit gegeven gezien, je kunt het ofwel helemaal niet ofwel 100%. Daarmee sterken ze wannabe ontwerpers in hun vermoeden, en geven ze mij ook keer op keer weer een schuldgevoel en een complex omdat ik soms moet zeggen dat een bepaald groot project te hoog gegrepen is voor mij, dat logo’s mijn specialiteit niet zijn, dat ze het beter aan iemand anders zouden vragen.

Het lijkt gewoon alsof mensen door de komst van die moderne technologie geen concept meer hebben van wat het beroep van ontwerper inhoudt. Ik heb al zo vaak gezegd, je gaat toch met je schoenen naar de schoenmaker, je koopt toch je zondagse pateetjes bij de bakker, je brengt toch je auto naar de garagist, je laat toch je huis ontwerpen door een architect, waarom dan niet naar een ontwerper stappen als er iets ontworpen moet worden? En ik heb al bijna even vaak gehoord, “Ja, maar dat is toch niet hetzelfde …” Jawel, het is wél hetzelfde. Je kunt tegenwoordig niks slechts meer zeggen over een flyertje dat iemand in MS Paint heeft gemaakt, terwijl mensen wel gaarne toegeven dat ze hun pijpleiding niet gaan proberen te herstellen omdat een loodgieter dat beter doet, of dat ze de elektrische kabels in hun muren niet gaan proberen te leggen omdat dat werk is voor een elektricien.

Vandaar dus mijn warme oproep, en ik wil hiermee echt niemand kwetsen, maar alstublieft, laat het échte ontwerpen over aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Een website voor een kennis, een affiche of flyer voor een feestje, tuurlijk, laat u gaan, ik amuseer mij daar zelf ook mee. (Ik ga mezelf nu ook weer niet zodanig afbreken dat het lijkt alsof ik helemaal niets waard ben, ik ben echt wel ergens toe in staat, ik ken gewoon mijn grenzen.) Maar gaat het om een logo, een bedrijfswebsite, iets wat door heel veel mensen gezien zal worden en nog lang zal meegaan, en vind je het voorstel van de neef van de bakker van iemand die je kent toch maar niks, durf dan de neef van de bakker van iemand die je kent te zeggen waar het op staat en betaal een ontwerper. Je zult er geen spijt van krijgen, geloof mij, die mensen weten waar ze mee bezig zijn.

Nog eens sorry dus als deze hele post verwaand of kwetsend overkomt, maar dat is dus niet m’n bedoeling! Ik wil niemand op de tenen trappen, maar ik wou dit gewoon even kwijt. Ik vind het fijn om dingen te maken, en ik vind het na 2,5 jaar nog altijd confronterend als ik soms tegen mezelf of tegen iemand anders eerlijk moet zijn en een project aan iemand anders moet overlaten, maar ik vind het dus echt spijtig dat niet meer mensen dat kunnen of willen zeggen en dat ontwerpers (en de ontwerpen zelf) daar dan ook de dupe van zijn.

Ik wou ook nog een heeeeeleboel andere foto’s uploaden, maar het internet werkt hier een beetje tegen dus dat lukte me niet. Morgen nog eens proberen, en anders zal het voor thuis zijn!

Yep, ik ben 23 en ik kijk graag naar Glee. There, I said it! En pas op, ik ben daar dus niet alleen in, hé. Dat bewijzen deze foto’s, die ik vandaag in de toiletten van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent nam:

Als mensen me vragen waarom ik in godsnaam naar Glee kijk, stellen ze altijd de verkeerde vragen. Ja, de verhaallijnen binnen de afleveringen lijken dikwijls nergens op, de personages worden soms helemaal niet goed uitgewerkt en het lijkt allemaal één groot excuus te zijn om wat showliedjes en bekende gastacteurs op te voeren. Maar daar gaat het dus niet om in Glee.

Waar het om gaat, is dit: deze populaire Amerikaanse serie, uitgezonden op een familiezender op een belangrijk tijdstip, toont de diversiteit van jongeren en mensen in de echte wereld. Rachel heeft twee vaders, en een biologische moeder. Puck en Rachel zijn joods. Leerlingenbegeleidster Emma heeft OCD, de populaire cheerleader Quinn uit een behoorlijk katholiek gezin wordt zwanger en heel wat huidskleuren zijn vertegenwoordigd. Pesten, nieuw samengestelde gezinnen, drugs, … Het komt er allemaal in.

Maar waar ik de serie persoonlijk het meest om waardeer, is all the gay. Rachel met haar homovaders, het schattige koppel Kurt en Blaine, de stoere footballspeler Dave Karofsky die weigert om uit te komen voor zijn ware (ge)aard(heid), de relatie tussen Kurt en zijn conservatieve vader, en vooral: Brittany en Santana.

Deze holebiverhaallijnen zijn realistischer dan je zou denken, en ze zijn een verademing na al die vastgeroeste stereotypen die je normaal gezien in grote series en Hollywoodfilms ziet. Petje af, Glee!

(Oh, en de muziek, natuurlijk. Het niveau varieert, maar sommige liedjes maken je instant happy en doen je dansen in je stoel, dus voilà. Dat ook.)

Maar goed, telkens als ik probeer uit te leggen wat ik zo goed vind aan Glee, eindig ik mijn uitleg altijd met “… maar je moet het bekijken om te weten wat ik bedoel.” En dat moet je dus maar eens doen!

Als je het eerste seizoen al gezien hebt (en anders eigenlijk ook), heb ik twee keer goed nieuws: de eerste helft van het tweede seizoen is nu uit op DVD! Die kun je bestellen via de Facebookpagina van Glee België, en de echte fans kunnen er zelfs een poster bij bestellen met je eigen gezicht op, jaja! Dat heb ik natuurlijk even voor jullie uitgetest:

Het tweede goede nieuws is dus dat ik twee T-shirts mag weggeven! (Ik dénk dat het deze zijn, maar ik ben het niet helemaal zeker.) Wat je moet doen om er eentje te winnen, is vrij simpel: maak voor vrijdag 28 oktober (da’s volgende week) op de Facebookpagina van Glee België een poster zoals die hierboven (maar dan met jouw gezicht erop, ahja), laat een link naar je poster achter in de reacties hieronder, en de onschuldige hand van een niet nader genoemd lief van mij kiest dan de twee leukste posters eruit. Laat u gaan!

Voor ik naar het afscheidsfeestje vertrok maakte ik nog snel foto’s van de kalender die ik gemaakt had. Sorry voor de kwaliteit, het moest nogal snel gaan, maar dit is dus het resultaat geworden! Als je zelf ook een kalender wil maken, heb je niet meer nodig dan een gewoon A5-schriftje met ringetjes, een lintje om erdoor te steken en op te hangen, de kalendertemplate (knippen op de lijntjes) en wat knutselgerief om de pagina’s te versieren. Dat knutselgerief kan echt vanalles zijn, ik heb heel wat dingetjes gerecycleerd die ik al eeuwen had liggen.

(De template loopt natuurlijk wel maar tot december, en de feestdagen zijn de Britse, maar als je andere data of feestdagen wil mag je dat gerust vragen!)

De cover, met de naam van het klasgenootje voor wie de kalender bestemd was. Het bloemenpatroontje komt van Love Mae, de website is ondertussen veranderd maar dit en een aantal andere inpakpapiertjes om af te drukken kun je hier nog vinden.

Schattige vierkante servetjes met cupcakes uit de Blokker, met wat lintjes uit een setje van de Schleiper erop.

Een verknipt postkaartje uit het Kruidvat, er was een actie met postkaartjes voor €0,50.

Nog een postkaartje uit het Kruidvat.

De pimpajoentjes heb ik eens gekocht in de Schleiper een tijdje geleden, en het zachte groene stofje komt van een zadelovertrek dat ik eens op m’n fiets terugvond (reclame).

Nog een postkaartje uit het Kruidvat.

Een restje kaftpapier, met wat bollen uit een gouden kartonnetje (van bij een taartje of zo) geknipt, en doorzichtige bollen uit een restje folie om ramen te blinderen.

Bloemenslingers (zoals deze) die eens bij een pakketje van Passoã zaten uit elkaar gehaald en opgeplakt (en geplastificeerd), met weer een lintje uit het setje erboven.

Knutselvilt uit de Schleiper, in Halloweenthema en al.

Dit was ooit een paar kousen, in het echt is de scheidingslijn veel minder opvallend dan op de foto. Ik vond het zonde om ze weg te gooien toen de onderkant begon te verslijten dus had ik ze in m’n knutseldoos gestoken.

Strookjes knutselrubber, heel makkelijk en snel klaar. (De kleuren hiervan zijn niet zo goed maar het lukte precies niet.)

Een paar foto’s van een feestje hier bij mij thuis, hier is de originele versie.

Een stukje uit de wallpaper Monsters Family van Indeepop.

Ik had onlangs deze sterretjes besteld om boven m’n bed te hangen, en één ervan heb ik (met het plastiek er nog op) op deze pagina gehangen met op de achtergrond een stuk uit de wallpaper A New Dawn.

Dit is basically een blad vol rode glittertjes, die ik eens had gekregen (reclame). Ik heb het blaadje toch maar geplastificeerd en rondomrond dichtgeplakt, om de welbekende glitterplaag te vermijden.

Een stukje van wat inpakpapier dat ik nog had liggen, met een lintje uit het setje.

Een aquarel van Angela & Ithyle, een koppel met een hele leuke inspirerende blog.

Liverpool Rain (Racoon)

1. 2014 – 2. No Mercy – 3. Took A Hit – 4. Freedom – 5. Liverpool Rain – 6. Little Down On The Upside – 7. Don’t Hold Me Down – 8. Happy Thoughts – 9. No Story To Tell – 10. Don’t Give Up The Fight – 11. Better Be Kind

Racoon is naar mijn mening toch al iets van een gevestigde waarde, vooral het liedje Love You More met bijhorende schattige videoclip vind ik prachtig. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit album, misschien iets té hoog, want hoewel ik de meeste liedjes best wel kon smaken is het toch niet mijn favoriete album.

De nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar, en ze lijken soms ook een beetje op al bestaande liedjes, of zo voelt het toch. Net zoals de albumcover een beetje een te gemakkelijke resampling is van bestaande beelden. Natuurlijk is niets echt nieuw meer en is alles altijd wel een beetje gebaseerd op bestaande dingen, maar toch. Nu goed, fans van het genre en fans van Racoon zullen van deze muziek waarschijnlijk meer kunnen genieten dan ik, want het komt zelden voor dat ik meer dan 2 of zelfs 3 liedjes van één en dezelfde artiest mooi vind (het komt echt supervaak voor dat ik één liedje van een bepaalde artiest ongelofelijk prachtig vind en de rest allemaal maar niks), en ik vond Love You More al zo mooi, dus het zal dat wel zijn.

Ik heb de CD hier nog liggen, en ik beluister muziek nadat ik ze geïmporteerd heb toch alleen maar op m’n pc, dus wie wil mag hem hebben. Laat maar iets horen via mail of in de comments als je zin hebt om ‘m te komen oppikken in Gent.

+ (Ed Sheeran)

1. The A Team – 2. Drunk – 3. U.N.I. – 4. Grade 8 – 5. Wake Me Up – 6. Small Bump – 7. This – 8. The City – 9. Lego House – 10. You Need Me, I Don’t Need You – 11. Kiss Me – 12. Give Me Love

Met Ed Sheeran ging het net omgekeerd: ik verwachtte er weinig van, maar ik werd aangenaam verrast. Ik had op Twitter de naam al overal zien passeren, en er werd zodanig mee gedweept dat ik achterdochtig werd. Meestal zijn zo’n gehypte liedjes mijn ding niet (zoals dat liedje van Gotye, bah, van die hetze snap ik al helemaal niks). Maar toen ik ernaar luisterde vond ik hem meteen leuk.

Je hebt misschien The A Team of You Need Me, I Don’t Need You al gehoord. Het eerste vind ik een mooi liedje, maar vooral het tweede is leuk en heeft ook een heel toffe videoclip (maar misschien vind ik dat omdat ik net met een vak over gebarentaal begonnen ben dit semester). Wat ik leuk vind aan Ed Sheeran is dat hij rustige gevoelige liedjes afwisselt met poppy vrolijke liedjes, dat hij er iets folky insteekt, en het pretentieloze, oprechte van zijn voorkomen. Verfrissend, zoals men dat zegt.

Grappig trouwens hoe ik me Ed Sheeran voorgesteld had als een lange donkere mysterieuze kerel, blijkt hij een koddige roste jongen te zijn. En grappig hoe hij z’n albumcover gewoon oranje maakt, hupla!

Toen stelde ik mij daar weinig vragen bij, het hoorde er gewoon bij. Nu vind ik het eigenlijk wel een fijne gewoonte, zo achteraf bekeken; het is een praktische manier om de klas stil te krijgen (wat aan de universiteit soms minutenlang kan aanslepen in een vol auditorium) en het begin van de les duidelijk te markeren, en het is ook een vorm van respect, natuurlijk. Daarnaast vraag ik me nu ook af of dit eigenlijk in veel Vlaamse scholen gedaan wordt, of zelfs in Nederlandse? Ook vraag ik me af of dat aan het verdwijnen is, samen met andere nuttige gebruiken zoals verplichte ochtend-, middag- en avondstudie. Hoe zit/zat dat bij jullie met dat rechtstaan, vertel eens?

Het teloorgaan van de dialecten en zeker van mijn geliefde West-Vlaams is één van mijn stokpaardjes, dus ik zou hier uren kunnen over doorbomen. Meestal is zo’n tirade voor anderen minder aangenaam om te lezen dus had ik eerst wijselijk besloten om er maar niet over te bloggen. Tot ik op een artikel stootte waarin één van mijn persoonlijke heldinnen, mijn favoriete prof, mijn mening deelt en die in niet mis te verstane woorden formuleert. Ik had het zelf écht niet beter kunnen zeggen.

Dialectexpert prof. em. Magda Devos is daar niet over te spreken. In hetzelfde artikel in De Standaard zegt ze: ‘Het West-Vlaams wordt ronduit verkracht – vermassacreerd zouden West-Vlamingen zeggen. Ik hoorde veel fouten tegen de uitspraak. Maar erger is dat er ook een loopje wordt genomen met de grammatica en woordenschat. De acteurs nemen woorden in de mond die in het West-Vlaams zelfs niet bestaan. Dit is dan ook geen West-Vlaams, maar Nederlandse tussentaal, of zelfs Brabants, met West-Vlaamse klanken. Men toont een miskleun van een dialect, net op het moment dat Vlamingen zich afkeren van hun dialect en het niet meer doorgeven aan hun kinderen.’

Volgens Jean Philip De Tender wilden de acteurs juist in het West-Vlaams acteren, ‘om het verhaal zo authentiek mogelijk te brengen’. Maar zo werkt het niet, zegt dialectexpert prof. em. Johan Taeldeman in De Standaard: ‘Mensen praten dialect om hun authenticiteit en identiteit te etaleren. Als dat dialect wordt geridiculiseerd, dan raakt men aan hun authenticiteit en voelen ze zich gekrenkt.’ (De Taalsector, 8/9/’11)

Verkracht, een miskleun, inderdaad ja! Geridiculiseerd, gekrenkt, precies! Wat kunnen taalkundigen, dialectliefhebbers en anderen die het dialect terug onder een positief daglicht willen stellen nog beginnen, als televisiemakers en acteurs er zo’n potje van maken?!

Eventjes recapituleren: een jaar geleden luidde het verdict, twee vakken uit het eerste jaar opnieuw doen, bovenop het vakkenpakket van het tweede jaar. Dat was niet gemakkelijk en helaas had ik deze zomer vijf herexamens, waarvan ook weer de twee eerstejaarsvakken … Maar onder het motto “vierde keer, goeie keer” heb ik dat restantje eerste jaar eindelijk van me af kunnen schudden, en van de drie tweedejaarsvakken moet ik er nu maar eentje meenemen. Dat vind ik dus best wel de goeie kant op gaan, wie weet lukt het me wel om na het derde jaar geen enkel vak meer te moeten meenemen?

Historisch Overzicht van de Wijsbegeerte (3 stp): van 5 naar 8 naar 9 naar 13
Hoera!!

Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen (3 stp): van 4 naar 6 naar 7 naar 11
Wederom hoera!!

Nederlandse Letterkunde IV (5 stp): van 7 naar 11
En ik dacht nog dat ik ging buizen!

Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden (5 stp): van 0 naar 4
‘t Is de goeie kant op, dat wel, maar we zijn er nog niet hé.

Engelse Taalkunde II – Syntax & Semantics (5 stp): van 9 naar 16
Hoppekee!

Bon, nu is het dus zaak om mijn vakkenpakket van het derde jaar samen te stellen. In het eerste jaar was het simpel, alles lag vast. In het tweede jaar konden we voor Engels al een keuze maken uit enkele vakken. Maar het derde jaar is een soep, dat kun je niet geloven! Dat is voer voor een andere blogpost, ergens in oktober als ik het allemaal uitgepluisd en vastgelegd heb.

Louiseke II (ik vond geen mooiere Franse meisjesnaam, dus heb ik haar dezelfde naam gegeven als de iMac die ik in vervlogen tijden gebruikte) is de perfecte smartphone voor mij. Ik vind de Desire van mijn lief best wel een fijne gsm, behalve dan dat ik op dat scherm echt niet kan typen; ik heb fysieke toetsen nodig. Blijkt toch wel niet dat de Desire Z exactly that is: een Desire met een uitschuiftoetsenbord, hoera!

En ja, misschien ben ik nu absoluut niet meer mee met de laatste nieuwe trends, maar eigenlijk geef ik daar allemaal niet zo om. Mijn Louiseke en ik, wij worden dikke vriendinnen, dat voel ik nu al. Ze doet zo ongeveer alles wat ik van een smartphone verwacht en meer, en dat is voor mij al wat telt!

Het enige dat ze minder goed doet dan Françoiseke is foto’s nemen (om de één of andere reden heeft HTC dat toch nog niet zo goed begrepen als Nokia, maar dat is dan ook waarschijnlijk het enige), maar dat vind ik niet zo heel erg nu ik soms ook de spiegelreflex van mijn lief kan gebruiken. Ook is het algemeen geweten dat je een Nokia bij wijze van spreken van het derde verdiep kunt laten vallen, maar van HTC’s was ik dat nog niet zo zeker. Toen Louiseke al op dag 4 (tsja, lomp zijn, het zit in mijn natuur …) een tuimelet maakte hield ik dus mijn hart vast. Gelukkig hadden het scherm en het uitschuifmechanisme niets, maar de chassis is al meteen gedoopt met wat krassen op de hoeken. Oh well, dan kan iedereen zien dat ze van mij is, hé.

Ik vind agendamakers dom. Een boude bewering, maar niet ongegrond! Dit zijn alle misvattingen van agendamakers die het voor mij quasi onmogelijk maken om een bruikbare agenda te vinden:

• De dag wordt ingedeeld van nummer 1 tot en met 9. Hier erger ik mij geloof ik het meest aan. Welke idioot is op het idee gekomen om dagen in agenda’s onder te verdelen in 9 genummerde lijntjes, in plaats van in uren? Wat moet ik met die nummers aanvangen, is dat om in één oogopslag te zien hoeveel afspraken ik die dag heb of zo? Grr.
• Voor de weinige agenda’s die de dag wel per uur indelen: de dag eindigt om 19u à 20u. Fout. Dom, dom dom.
• In het weekend maakt men geen plannen.Wrong again. En ook behoorlijk dom. Waarom zou ik op een saaie doordeweekse dinsdag vijf keer zoveel plannen maken als op een drukke zaterdag? Slaat toch nergens op?
• Overzicht is nergens voor nodig. Eén dag per bladzijde, daar ben ik geen bal mee. Ik wil graag in één oogopslag zien of het een drukke week wordt, of ik voor een afspraak op dinsdag of donderdag nog een gaatje heb of misschien vrijdag, of er in die week misschien een feestdag valt, hoeveel deadlines ik die week heb, … Bovendien wordt de agenda zo véél te dik met al die blaadjes.
• Agenda’s zijn ofwel functioneel maar lelijk en gigantisch, ofwel mooi en schattig klein maar onbruikbaar. Waarom zou ik moeten kiezen tussen de functioneel bruikbare maar oerlelijke en veel te grote business man agenda en de schattige versierde agenda zonder enige functionaliteit?
• En nog zoveel meer.

Kijk, ik stel een aantal eisen aan mijn agenda, en ik vind echt niet dat ze onredelijk zijn: overzichtelijk (= één week per spread), praktisch (= ingedeeld in uren), compact (moet in mijn sjakos passen), lichtgewicht (waarom toch altijd die dikke hardcovers met nog een laagje textiel of leer of zo erover?) en als het eventjes kan misschien ook mooi.

Vorig jaar vond ik voor het eerst een agenda die het bovenstaande ideaal benaderde: een klein compact agendaatje met op elke spread 6 dagen in kolommen (en onderaan nog een strookje voor zondag), netjes onderverdeeld in uren van 7u tot 22u. Lelijk was hij wel, maar dat was niet het belangrijkste.

Dit jaar wou ik in dezelfde winkel nog zo’n exemplaar gaan kopen, maar die agenda’s waren blijkbaar al maanden geleden besteld en nog steeds niet binnengekomen. Dus heb ik dan uit noodzaak maar the next best thing moeten kopen, een pokkedure agenda (€14 voor een stapeltje papier, potverdorie toch) die wel een overzicht biedt voor de 5 weekdagen maar voor zaterdag en zondag amper plaats over laat, en die véél en véél te groot is (ongeveer A5). Ik zit er nu al op te vloeken maar er zat niks anders op, mijn agenda was gestopt begin augustus maar het leven gaat door, hé.

We zijn potverdorie 2011 en een mens kan nog geen deftige agenda vinden. Triestig vind ik dat.

Dit semester was het zwaarste tot nu toe, daarna was de blok ook betrekkelijk lastig, daarna ben ik meteen aan m’n vakantiejob begonnen en daarna zijn we enkele dagen Vlaanderen rondgetrokken met onze Canadese logees. Bovendien slaap ik al een maand barslecht, omdat we in ons nieuwe stulpje nog geen lichtdichte gordijnen hebben en ik dus elke morgen wakker word bij het ochtendgloren. Gisteren merkte ik nog niet veel, maar vandaag is de tweede dag dat ik het wat rustiger aan doe sinds maanden en ineens KABLAAM, ziek. Zo het duidelijke soort oververmoeidheid-crashen: hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, nekpijn, misselijkheid, geen kracht in je lijf.

Eerst dacht ik vanmiddag, pfoeh, klopke, ik kruip misschien eventjes in m’n bed met een boekje. Maar toen werd ik zodanig mottig dat ik het boek moest wegleggen. En dat wil veel zeggen want het was een boek van Stephen Fry. Daarna heb ik dus niet veel meer gedaan dan in bed liggen mottig wezen. En nu zit Karel in de keuken te eten en zit ik op de kamer wat te bloggen, omdat ik misselijk word van de geur van voedsel. Om het even welk voedsel. Handig!

Bon, sorry voor de saaie blogpost. Ik wist niet goed wat anders gedaan, denk ik.

Dit is mijn nieuwe favoriete filmpje. De knapperd heet Andrew Lees, graag gedaan. Het filmpje maakt deel uit van een serie van drie, maar dit vind ik het mooiste.

Ik heb het filmpje nu al minstens 10 keer bekeken, en ik vind het hoe langer hoe mooier. Telkens ontdek ik ook nieuwe details. De leukste momenten in het filmpje vind ik het schaap in z’n armen, het sprongetje over het verkeersbord, de blik op z’n gezicht aan 0:16, de opvliegende vogels wanneer hij in z’n handen klapt, de opeenvolging van kerken rond 0:31, het wisselen tussen dag en nacht rond 0:35, en alles vanaf 0:43, damnit, wat een glimlach!

Er is een boost your party actie met bijbehorende Facebook pagina, en een grappig filmpje (bekijk trouwens ook eens dit andere filmpje dat niks met de campagne te maken heeft maar ook grappig is). En nu is er ook dit fotoverslag! Vorige vrijdag in de vroege morgen (kwart voor acht lieve hemel, al een chance dat ik toch net m’n bed uit moest om te gaan werken) werd het pakje geleverd, en dit is wat erin zat!

Pakje opendoen!

Even kijken wat daaronder zit …

For cool bloggers only!

Een cd met wat promomateriaal, een flyer, en een heleboel bonnetjes, whoei!

En wat zit daar nog onder … ?

Koud drinken, dus. Got it!

Appels!

Ola, wa’s dat …

A message in a bottle!

Een affiche.

Flesjes Somersby!

En natuurlijk een huge vel bolletjesplastiek, wheee!

Het kistje met appels en Somersby!

Van de appels hebben we appelmoes gemaakt, dat was trouwens de eerste keer dat ik ooit appelmoes maakte en eigenlijk is dat niet zo moeilijk hé. De Somersby werden door Andrei, Cristina, Antoon, Karel en ik geproefd en lekker bevonden!

Op Facebook vraag je toestemming om iemands profiel/statusupdates te mogen zien, en die persoon beslist dan of hij die aanvraag goedkeurt. Als je aanvraag goedgekeurd wordt, komen de statusupdates in je newsfeed terecht. (Als je mensen wel wil toevoegen als vriend maar hun updates niet in je newsfeed wil, kun je die er makkelijk uitfilteren.)

Op Twitter beslis je zelf wie je volgt, en als het om een afgesloten account gaat, doe je ook eerst een aanvraag. Alleen wie jij volgt komt dus in je newsfeed terecht.

In beide gevallen ben jij dus degene die kiest wat je in je newsfeed wil zien verschijnen en van wie.

Op Google+ gaat het omgekeerd: mensen beslissen om je in hun circles te zetten, dus om hun profiel/statusupdates met jou te delen. Daar gaat geen aanvraag aan vooraf, dus een groot deel van de statusupdates die bij mij binnenkomen, zijn afkomstig van mensen waar ik helemaal geen statusupdates van wil lezen.

Bovendien kun je in je newsfeed geen statusupdates filteren. Mensen die jij aan je circles toegevoegd hebt (maw, mensen aan wie je de toestemming hebt gegeven om je te volgen) verschijnen zonder uitzondering in je newsfeed. Door iemand toe te voegen aan een circle, beslis je dus niet alleen om die persoon toegang te geven tot jouw updates, maar ook om de updates van die persoon in je newsfeed op te nemen, ook al wil je dat helemaal niet.

Dat is toch niet logisch?

Tuurlijk, de statusupdates staan niet allemaal op dezelfde plek, dus je kunt er makkelijk voor kiezen om ongevraagd gedeelde statusupdates te negeren. En toch kan ik het niet helpen om telkens weer die melding te zien, “xx new people are sharing with you”, en te denken, en waarom dan wel? Alleszins niet omdat ik toonde dat ik daar interesse in had.

En tuurlijk, je kunt een “workaround” gebruiken, zoals alle mensen die jij wil volgen in nog een andere circle steken en enkel de newsfeed van deze circle te bekijken. Maar ik betwijfel of dat de bedoeling was (omdat je eigen statusupdates niet in die newsfeed verschijnen bijvoorbeeld, da’s minder handig). Is het niet makkelijker om gewoon mensen uit je algemene newsfeed te kunnen filteren?

Een beetje teleurstellend toch dat hier niet echt goed over nagedacht is geweest, en vooral, hoe gek is het dat ik hier nog nergens anders iets over heb gelezen, en dat niemand anders hier last schijnt van te hebben? Ben ik echt de enige die de tijd en het geduld niet heeft om een ellenlange newsfeed door te lezen vol met statusupdates die ik niet wil lezen?

Pro: past bij al m’n kleren (dat was echt wel een minpunt aan m’n rode bril), en doet me er wat ouder/volwassener uitzien.
Con: veel minder origineel en ‘Greet’ dan de rode, iedereen heeft blijkbaar een zwarte nu ik erop let …

Wat denken jullie?

€10 – zwart kleedje
Ideaal voor officiële dinges en deftige gelegenheden en zo.
€12,99 – rood kleedje
Beetje kort ja, maar ik kon de vrolijke zomerse roodheid ervan niet weerstaan!

€2,50 – roze kouzen met rode hartjes
€2,50 – rode kousen met blauwe bolletjes
€2 – grijze kousenbroek

€3,99 – riem
Heel praktisch, het is een rieten riem (met een laagje stof op) dus hij is stijf genoeg om vanzelf te blijven zitten als je hem door die houten ring trekt.

€6,99 – beha
Ik post normaal gezien geen foto’s van mijn ondergoed, maar deze beha is gewoon zo leuk dat ik er een klein stukje van wou delen! Hij zit echt goed ook, dus ik denk dat dit het beste koopje is dat ik deze solden al gedaan heb!

€1 & €2 – twee paar oorbellen
€1 & €2 – twee armbandjes
Ik moet echt stoppen met oorbellen kopen, ik kan ze al bijna niet meer kwijt aan m’n juwelenboompjes! De armbandjes zijn een probeersel, ik draag eigenlijk nooit armbandjes maar ik vond ze wel schattig, dus we zullen eens zien wat dat geeft.

€4 – douchegel
Ik hou echt van de douchegels van The Body Shop! Zo lekker fruitig allemaal, mmm. Nu gebruik ik er één die naar pompelmoes ruikt, daarvoor was het mango, en deze is papaya, ruikt ook heerlijk.

Totaalbedrag: €50,97. Normaal zou dat zo’n €140 (ik herinner me de exacte originele prijs van de kousen en riem niet meer precies) geweest zijn, dus da’s ongeveer €90 uitgespaard, hoera!

Wat dingetjes voor ons appartementje betreft hebben we ook al enkele koopjes kunnen doen, maar daarover blog ik later nog wel eens in het lang en breed, met foto’s (als alles er hier een beetje deftig begint uit te zien).

• Sociale media-strategie voor de politie (PDF).
• De burgemeester van Gent op Twitter.
• Het Gentse stadsbestuur kiest voor open data.

Gent is wijs.

Nederlandse Taalvaardigheid II (3 stp): 12 (12)
Yay!

Nederlandse Letterkunde IV (5 stp): 7 (8)
Hmm, wel, dat was te verwachten dus.

Nederlandse Taalkunde II – Taalbeschouwing (3 stp): 11 (12)
Spijtig dat het opnieuw “maar” een 11 is, maar geslaagd is geslaagd!

Engelse Letterkunde II – Historisch overzicht: oefeningen (5 stp): 11 (10)
Yay!

Engelse Taalvaardigheid II (5 stp): 15 (14)
Yay!

Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden (5 stp): 0 (0)
Ja, die viel dus ook niet moeilijk te voorspellen.

Engelse Taalkunde II – Fonologie (5 stp): 15 (15)
Yay!

Ik zat er precies wel overal (bijna) op, hé!