Grepi reis verslagen

Renault4

zondag 26 februari 2012 Renault4 Voor ons is het bijzonder, als we ergens meer dan drie dagen staan. In Zagora zijn we inmiddels een week. Reden: Het prachtige weer en het is ook onze zuidelijkste plaats. Vanaf nu is het alsmaar kris kras naar het noorden. Enfin in Zagora is het goed toeven. Ondanks het ontbreken van de Nederlandse TV. Alleen CNN, TV5Monde en nog wat Duitse zenders zijn te ontvangen. Het Nederlandse satelliet signaal is te zwak. De wifi echter maakt dat we ook het Nederlandse nieuws meekrijgen. Wat niet altijd even leuk is. Inmiddels zijn we de 66 lentes gepasseerd. We vieren het met koffie en een gebakje. Sinds vorig jaar is er hier een uitstekende patisserie en is Oscar een coffeehouse begonnen. Echte Lavazza!! Op het terras is het genieten. We zitten naast de grote Moskee. Als de mannen er uit stromen valt er genoeg te zien. Hier in Zagora komen alle woestijngangers samen. Of het nu met de kameel, de ezel is of te voet! Maar het leukste zijn de Europeanen. Die doen even de Sahara. Het is nu voorjaarsvakantie, dus de touroperators en de gidsen doen goede zaken. In een week Marokko, inclusief de Sahara. Ook Nederlanders met kinderen. Die kinderen komen geeuwend de fourwheeldrive uit. Net wakker, even Zagora bekijken. Zo te zien hebben ze er geweldig zin in.... 's Middags ben ik een stuk richting Timboektoe (54 dagen!) gefietst als er een Renault4 aan de kant staat. De Franse jongens vertellen dat ze "en panne" zijn. Ook zij doen Paris-Dakar, maar dan met het Renaultje. We duwen het viertje op de weg en draaien hem in de goede richting. Gelukkig staan ze op een heuvel. Met enige moeite gaat hij rollen en de motor slaat weer aan. Hou hem aan de praat jongens. Ik beloof in ieder geval een garage te waarschuwen, voor het geval hij weer afslaat. In Zagora zijn garages bij de vleet. Vaak niet groter dan een box, maar het werk gebeurt toch op straat. De jongens hebben het gehaald en staan al bij de eerste de beste garage. Verder op zie ik bij iedere garage een paar van die autootjes staan. In het seizoen zijn er regelmatig rally's en trektochten. Dit is al de tweede deze week. Greta heeft een verkoudheid opgelopen. Het blijft hier oppassen geblazen. Zit je in de gloeiende zon, dan is het zweten geblazen. Maar doe een stap uit de zon en het is twee jassen kouder! Een beetje wind erbij doet de rest. Snel op mijn fietsje naar de Pharmacien., die rijkelijk voorzien is van alle poeders en zalfjes voor verkoudheid. Het is hier immers volkskwaal numero un. Vandaag beleven we eerst de grande soek en laten ons daarna verwennen op ons terras voor de camper met een Marokkaanse citroenkip, harissa, olijven, brood, salade en iets wat in een pikante saus drijft. Blijken de kippenlevertjes te zijn. Hmm, lekker. Maandag breken we op en draaien de camper richting Ouarzazate.

Woestijnridders

zondag 19 februari 2012 Woestijnridders Weer die gedachte als we door de grote zandvlakte rijden die ze Sahara noemen: Je zal hier maar wonen. Erg veel zeer donkere mensen in de plaatsen die we doorrijden. In Akka was ooit de slavenmarkt voor de negers uit donker Afrika. Naakt op de markt en dan gekeurd worden. De sterkste mannen om te werken en de mooiste meiden voor het huiselijk werk..... Gelukkig leven de nazaten van de slaven nu samen met de Berbers en de Arabieren. Maar erg veel armoede. Zand, zand en nog eens zand. Wel is er in het Jebel Bani gebergte een kopermijn. Maar dat gaat machinaal tegenwoordig. In Foum Zguid slaan we ons kamp op. We kiezen voor de Sable d'Or auberge/camping. Douchen gaat net onder een laf straaltje. Stroom is hier niet. Er is wel stroom, zegt de Senegalese beheerder, maar dat is voor de Arabieren. Hier dus ook discriminatie. De andere dag gaan we richting Agdz. De weg is goed. Dat vinden ook de eerste woestijnridders die we tegen komen. Een dromedaris familie. Eerst steekt vader de weg over, dan volgt moeder met twee kleintjes. Hier en daar wonen groepjes nomaden. Als er water is staan er palmen en leven er mensen. In de vallei van de Draa wonen de meeste. Met Zagora als grootste plaats. Hier is altijd water. Nog verder naar beneden de woestijn in kom je in Mhamid. Dat hebben we ooit gedaan, maar zijn toen bijna begraven onder het zand. In deze negorij woont een Nederlands meisje. Verliefd op een Marokkaanse (Berber) jongen. Grenzeloos verliefd dus. Wij stellen ons op in de Jardin de Zagora, tussen de palmen. Zondag is hier de grote soek. Dan komen de handelaren uit de verre omgeving hun waar slijten. Een bonte verzameling van mensen en goederen. De warmte, het stof en de geuren van de kruiden maken het tot een exotisch geheel. Inmiddels zijn er bij ons tien woestijnridders neergestreken. Beplakt en bezakt zijn hun voertuigen. De Dakar Challenge. Met El Gordito erbij als monteur. Die heeft vorig jaar ons nog geholpen met de olie lekkage. Zouden ze gaan of komen? Want in Senegal, met name in Dakar, zijn op dit moment ernstige rellen. Helaas zijn ze nu eten. Straks maar eens even bijpraten met de mannen EN vrouwen.

Donnez Moi,

Donnez moi, donnez moi... De koude wind blijft ons parten spelen. In Amtoudi blijven we maar één nachtje. Tenslotte zitten we hier op 1100 meter. Ook het voortdurende donnez moi van de bij de camping rondhangende kinderen gaat ons vervelen. Verder de woestijn in naar Icht. Regelmatig moet ik afremmen en aan de kant gaan, vanwege de spiegel. De schrik zit er nog in. In Tagmoute doet Greta nog wat boodschapjes. In een mum van tijd staat er weer een Marokkaantje te bedelen om snoep en Dirham(s). Ik schud van nee. Greta komt terug en het ventje ziet zijn kans schoon. Ze geeft hem een pen en een aan een meisje dat er ook is bijgekomen. Het ventje vind dat maar niks en pakt de pen van het meisje af. Greta schiet uit haar slof en warempel geeft hij de pen terug aan het meisje. We starten en rijden weg. Maar het ventje is pissig en geeft een trap tegen de camper. Nu schiet ik uit mijn slof. Gvd, roep ik, trap op de rem en schiet de wagen uit. Het ventje is minstens al 20 meter verder. Ik loop de benen uit mijn lijf, mijn longen staan op barsten. Dat gaat niet lukken. Ik gooi al mijn agressie er uit door hard K.. Marokkaan te schreeuwen. Uit de Moskee komt een baard te voorschijn. Wat er aan de hand is, vraagt hij. Maar ik ben zo nijdig dat ik alleen maar kan roepen dat ik nooit meer in dit K.. land terug kom. De baard vind dat ik rustig moet blijven en wil een gesprek aangaan. Maar ik heb het wel gezien hier en vertrek. Eenmaal bij Borj Biramane aangekomen valt de stilte van de woestijn over ons. Als ik terug denk aan het voorval, wordt ik weer boos. Ze leren het nooit hier. Ondanks de oproep van de Koning om de toeristen niet lastig te vallen.

Alweer een Marokkaan in de wc

donderdag 9 februari 2012 Alweer een Marokkaan in de wc!! Het begint te schemeren,de wind is ijskoud. Greta gaat douchen op de camping van Laachab in Bouizakarne. Maar het water is koud. Het zal wel de geiser zijn die niet aan is. Ik ga met haar mee en gooi de deur van de camper dicht. Met enige moeite krijg ik de geiser aan de praat. Als ik Greta hoor plenzen, loop ik terug naar de camper. Ik voel de ijskoude wind door mijn hemd blazen. Als ik de deur wil openen geeft deze geen centimeter mee. Gek, ik heb hem toch niet op slot gedaan. Nog twee seconden blijf ik zo in verwarring staan. Dan dringt het tot mij door dat we buiten gesloten zijn de sleutels liggen immers binnen. En vanwege de kou is alles dicht gedaan. Normaal staat de deur in zijn vrij en kun je hem gewoon dicht gooien, maar wellicht is de klink binnen net iets verschoven waardoor hij nu blokkeert. Ik ren terug naar de douche en leg op heftige toon het probleem aan Greta voor: We kunnen niet meer in de camper. Ongeloof klinkt aan de andere kant van de deur. Maar Greta is praktisch en sommeert mij om naar Laachab te gaan. Onverstoorbaar hoort hij mijn relaas aan. Voor alles is een oplossing zegt hij. Ja, dat zal wel, maar ik zie het spookbeeld van een geforceerde deur of nog erger een ingetikt raam, voor mij... Is er echt niets open, vraagt Laachab? Nee, alles is hermetisch dicht. Inmiddels zijn we bij de camper aanbeland. Greta heeft haar douchebeurt sterk ingekort en staat te klappertanden. Waar ik niet aan denkt, denkt Laachab aan. Haal even een Bourka voor Madam zegt hij tegen zijn zoontje. Greta weet bijna zeker dat het wc luik op een kiertje staat. Dan gaan we kijken zegt Laachab, en komt even later met een ladder terug. Inderdaad, het luikje staat op een kier. Maar wel vergrendeld. Alleen met een ijzerdraad kunnen we iets ondernemen. Meer ook niet. Na vele pogingen van Laachab mag ik het proberen. Ook mij lukt het niet meteen. Maar soms moet je geluk hebben. Net als ik denk, dit gaat het niet worden, krijg ik de ijzerdraad om het hendeltje en kan het omdraaien. Hebbes, nu kan het luikje open. Kom maar met je zoontje, die kunnen we wellicht door het luik laten zakken. Maar Laachab wil het zelf proberen. Die zit straks vast, denk ik. Echter, Laachab is niet voor één gat te vangen. Eerst verdwijnen zijn benen naar beneden. Dan gaan zijn armen omhoog en warempel hij zakt in de wc. Op dat moment vraagt Greta of het allemaal lukt op het dak. Maar ik kan niet meteen antwoorden, omdat ik ineens vreselijk moet lachen. Wat valt er te lachen zegt Greta. Wel hik ik, nu hebben we alweer een Marokkaan in de wc. Maar de grap komt niet echt over. Laachab verschijnt in de deuropening en zegt met de armen wijd: Probleem opgelost. Wij zijn hem erg dankbaar, maar daar wil hij niets van horen. Met de ladder op zijn schouder wenst hij ons een Bonne Soirée.

De Zandbak

Dinsdag 7 februari 2012 De Zandbak Oneindige vlaktes met zand. Eindeloze weg. Zandstormen. Zandbulten op de weg. Wat zoeken al die witte huisjes op wielen hier? Deze gedachte speelt weer door ons hoofd als we de Sahara in rijden. Zelfs de temperatuur en de zon werken niet mee. Eigenlijk niets nieuws onder die zon. Toch zitten ook wij weer in die enorme zandbak. Dan komen wij aan op onze bestemming, Lac Neila. Na eerst nog een enorme schuiver te hebben gemaakt op een zandbult. De vraag was neem ik hem langzaam met kans op vastzitten, of snel met kans op... Het effect is meteen duidelijk, we schuiven dwars uit, de glaasjes rammelen door de kast. Maar we redden het, met een lichtelijk bonzen in het hoofd. En dan, niet te geloven zien we de camper van Frans en Wesselien staan! Midden in deze woestenij ontmoet je bekenden! Zij zijn zo mogelijk nog verbaasder als we ineens voor hun neus staan. De (nieuwe)camper van ons riep bij hun natuurlijk geen herkenning op. Ze dachten, alweer een Fransman. Het wordt een gezellig samenzijn met veel bijpraten. De visserman komt langs en wij doen ons weer tegoed aan een Lotte. Daarna maak ik een flinke wandeling in de storm. Met aan de ene kant de oneindige vlakte en aan de andere kant de oneindige Oceaan, is het een uitnodiging tot zelfreflectie. Na twee nachten heen en weer schudden (vanwege de wind, voor alle duidelijkheid!) houden we het hier voor gezien. Wij nemen het besluit om naar het binnenland te gaan. Frans en Wesselien kruipen nog langs de kust verder. Tijdens de rit zien we nog her en der de witte doosjes staan. Wat een lef in deze omstandigheden. We passeren opnieuw El Ouatia, daarna Tan-Tan en weer naar Guelmine. Een andere route is er niet dus je rijd hem allemaal twee keer. Na Guelmine gaan we richting Bouzikarne, onze bestemming voor een aantal dagen. Na twintig kilometer en veel billenknijpende passages van camions en bussen op deze smalle weg, gaat het mis. Een tegemoet komende Franse woestijnganger, een echte camper kun je het niet noemen, raakt met zijn spiegel onze spiegel. Of raken wij met onze spiegel zijn spiegel? Jezus, wat een knal geeft dat! Maar gelukkig geen vervelende discussie. Samen met Madame vul ik de Constat Amiable (schade formulier)in, terwijl Monsieur en Greta foto's nemen van de situatie en de schade. Hun spiegel is grotendeels aan flarden, de onze is van metaal en is de dodehoek spiegel kwijt. Bovendien staat hij nu in een vreemde hoek. De Fransen maken verder geen problemen en zijn eigenlijk verrassend snel weer op weg. Bij de eerste gelegenheid gaan we van de weg af om het geheel nog eens nader te bezien. Naast de kapotte spiegel is er wat lakschade waar de dode hoek spiegel tegenaan is geklapt. In de weer dus met Ducktape (wat moet een mens zonder....) en tandpasta om de zwarte strepen enigszins te verwijderen. Enfin, het had erger gekund. Maar ik heb het maar weer eens geroepen: Wat zoeken we eigenlijk hier....???

Stemmen in de Wind

vrijdag 3 februari 2012 Stemmen in de wind Steeds meer campers zoeken de veilige haven van de camping op. De eerste serieuze zandstorm van dit jaar is losgebarsten. Windkracht zes betekent hier stilstaan, alles dicht en niet verroeren. De lucht is rood-oranje van het zand. Als ik terug kom met de fiets van het brood halen voelt mijn gezicht aan als schuurpapier. Zonnebrand crème en zand vormen een tweede huid. Vandaag en morgen is het dus weer zandhappen. Zelfs de kou die Europa in zijn greep heeft is afgedaald. Twaalf graden in Marokko! Korte broeken worden weer lang, armen weer bedekt. De Marokkanen zelf zien het met leedvermaak aan. Zelf zijn zij immers zomer en winter het zelfde (warm) aangekleed. Komen in Nederland nu de ijsmutsen van zolder, de Marokkaan draagt ze immer. We zien er zelfs van de DSB bank. Natuurlijk voor een prikkie op de kop getikt. Rond het middaguur horen we opeens stemmen in de wind. Natuurlijk het is vrijdag. De oproep voor het vrijdag gebed waait van de diverse Moskees over de camping. De metselaar die aan een poort naar de zee werkt, werkt echter gestadig door. Weer of geen weer, gebed of geen gebed. We zoeken allemaal naar het paradijs op aarde. maar wij hebben het nog steeds niet gevonden. Op een stil eilandje in de Golf van Mexico hebben we orkaankracht meegemaakt. Vluchten kon niet. Geen verbinding met het vaste land. Op de prairie bij Phoenix (Arizona) een totale zonsverduistering, ook vanwege een zandstorm. Zijn we in Florida, komt orkaan Andrew over. En in New Orleans regenen we van de straat. Het water van de Mississippi komt over de kade. Misschien is het heel even in Nederland, als de Elfsteden tocht gereden gaat worden..... Wij wachten hier rustig de storm af.

Muf

woensdag 1 februari 2012 Muf Goed drinkwater is schaars in de woestijn. Dus moeten we maar aftanken hier in Sidi Ifni. Wel is waar sterk gechloreerd, maar voor koken en wassen goed te doen. Met 120 liter in de tank rijden we de camping af. Bij het afritje naar de weg hoor ik het chassis over de weg schrappen. Oei, dat wordt voorzichtig rijden. Maar na een kilometer geef ik het op. De wagen is zo goed als onbestuurbaar op deze wegen. Als ik moet uitwijken en de rafelige rand af rij, gaan we behoorlijk slingeren. Kostbaar water lossen dus. Doen we het in flessen? Ik ben geen rekenwonder, volgens mij blijft het gewicht dan toch het zelfde...? Ja, maar je kunt het dan beter verdelen zegt Greta. Maar om nu met flessen water tussen je benen te rijden.... Er uit dan maar. Met de tank voor 75% gevuld rijd het ietsje beter. Op naar El Ouatia. Lekker vrij staan aan de oceaan. Inmiddels is de (koude) wind weer aangewakkerd. Te veel om daar te gaan staan waar we willen. Bovendien loopt er een gardien rond in een soort Generaals uniform, die ons zeer hardnekkig voorkomt. dat blijkt als we alleen maar even willen stoppen om te kijken. meteen betalen, en hebben jullie kleren voor mij! Zulke figuren kunnen we missen als kiespijn. Dan maar de camping, voor douche en wat water erbij. Het is een goede gewoonte om dat water regelmatig bij te houden. Iedereen loopt dan ook met 5liter flessen van kraan naar camper. Want stel je het uit, dan is er net een ander bezig bij het tappunt om 120 liter in zijn camper te doen...En meestal als een ander een kraan opendraait, dan stopt jouw kraan spontaan. Of het water is helemaal op. Bijvullen dus. Als ik het water in de flessen laat lopen ruik ik een soort muffe geur. Voor dat ik het in de camper doe, laat ik Greta ook nog even ruiken. Muf, stelt ook zij vast. Niet! in de tank dus. Ooit bij onze eerste camper ging dat wel mis. De muffe lucht is er nooit meer uit gegaan!! Dat wordt zuinig aan met ons goede water. We willen gaan douchen, maar het water is eraf. Er wordt een nieuwe douche kop gemonteerd. Bij gebrek aan een leertje, gebruike men duck tape. Zo blijkt als we even later wel kunnen douchen. Enfin, we worden nat en frissen weer wat op. Na het afdrogen snuffel ik voorzichtig aan Greta. Niks zeggen, denk ik. Als twee Muffins stappen we weer het zonnetje in.

Tranquille

Zondag, 29 januari 2012 Tranquille We zijn alweer aardig gewend aan het tempo in Marokko. De rustige "laid back" sfeer. In Sidi Ifni doen we 's middags ons koffie rondje met een versgebakken beignet. Als oude vrienden worden we ontvangen. Wat doen die Marokkanen dat toch knap. Je het gevoel geven dat ze je al jaren kennen... De stad ligt hoog en de camping laag. Voor Greta niet even gemakkelijk. Gelukkig zijn de straten steeds meer geasfalteerd en de trottoirs redelijk voorzien van tegels. Scheelt weer brekebenen. Als het op een nacht flink heeft gewaaid, is er zand op de wegen gestoven. Meteen wordt het de volgende dag aangepakt. Een mannetje met een kruiwagen en zowaar een stoffer en blik. Zo gaat hij de zandverstuiving te lijf.. Menig toerist schiet er een plaatje van. Vandaag is het een dag uit duizenden. Maar dan niet zoals bedoeld. Bij het opstaan heb ik kramp in de buik. Snel naar de wc en meteen douchen. De vloer van de camping wc is zoals altijd nat en ik heb te veel spullen bij me om alles droog te houden. Getsie. Gauw onder de douche. Helaas, koud water! Ik hang de stoere bink uit, maar terug in de camper, met een stevige koude bries tegen, ben ik koud tot op het bot. Wat doe je nou toch weer, zegt Greta! Ik maak een warme kop thee voor je. Dan valt de stroom uit, over op gas. 's Middags willen we een gegrild visje eten op een terrasje. Maar nadat we de bestelling geplaatst hebben, kiezen we toch maar voor binnen. De zon is wel sterk, maar de wind blijft ijskoud. We doen ons tegoed aan een Sar,een soort Dorade. Lekker gegeten, zeg ik. Maar na een uurtje is het helemaal mis. De kou, het eten en de maag hebben zo hun uitwerking op mijn stoelgang. Aan de Smecta dus. Twee dagen later met veel koppen bouillon en droge toast, gaat het weer iets beter. Het is overigens DE manier om af te vallen..... Ook in Sidi Ifni zijn er protesten tegen de "chaumage", de werkeloosheid. Een plein is bezet en er slapen jongelui in lappen tentjes. Net als bij de Occupy. Maar alles gaat er zeer "tranquille "aan toe, we zijn ook nog geen moment ongerust geweest dat nu de vlam in de pan gaat slaan.Uit de wind in Sidi Ifni

Le Poulpe

zondag 22 januari 2012 Le Poulpe Ook in Aglou Plage is het best druk. Dan zijn we Tiznit al voorbij. Dat laten we deze keer links liggen. Het weer blijft prachtig dus besluiten we om zo snel mogelijk wild te gaan staan. Sidi Boufdail is ons doel. De vissers, en de spanning van het wel of niet mogen blijven staan, maken het hier aantrekkelijk. Als we arriveren staan er zo'n vijftien campers. Meest Fransen. De sfeer is amicaal. We hebben meteen aanspraak. De camperplek is voor de ingang van het vissersdorpje. De overheid heeft hier wat gebouwtjes en een visafslag neer gezet. De vissers echter zijn gewoon in hun grotwoningen gebleven. De overheids huisjes staan leeg... De visafslag is wel in gebruik. Als 's middags de sloepjes een voor een binnen varen, wordt het daar een drukte van jewelste. Dat binnen varen is een belevenis. De zee is wel niet zo ruw als vorig jaar, maar er staat toch een flinke golfslag. Dit vereist zeemanskunst. Gelukkig is er geen Italiaanse Kapitein bij..... Om zes uur is het gedaan bij de afslag. Ook Abdellah heeft ingekocht. We staan met meerdere te dringen in zijn (grot) winkeltje. Krabben, garnalen, zeewolf en andere monsters liggen op kopers te wachten. De meeste bakken zijn echter gevuld met Poulpe. Dat ziet er ook uit als poulp. Ene glibberige massa, met hier en daar een oog. Een soort inkvis, met acht armen. Of hebben ze dat allemaal? Onze Franse buurvrouw weet een recept met knoflook, prei en veel boter. Maar je kunt ze ook frituren zegt Abdellah. We komen een prijs overeen voor twee van die glibbers. Inclusief schoonmaken. Een uur geleden zwommen (zwemmen of drijven die beesten??) ze nog in het oceaan water. Dat blijkt als ze worden gevild. Een en al stuiptrekking.... Greta draait haar hoofd af. De volgende dag ga ik in de weer met bloem en bier om een beslagje te maken. Dan het witte deel van de poulpe snijden in ringen. Door het beslag en dan in de pan met hete olie. Ze liggen heerlijk te sputteren (lees spetteren). Net als ik een proefje uit de pan wil halen, spettert het zo dat ik van schrik het mijn toegedicht hapje laat vallen in het zand. Als laatste liggen nog het hoofd en de tentakels te wachten. Mag je allemaal hebben zegt Greta genereus. Twee paar ogen staren haar aan, voor dat ze in de olie verschroeien. Gek genoeg vind ik dit het lekkerste deel. Ben ik nou een smulpaap of een viezerik? Volgens Greta eet ik alles wat los en vast zit. Iedereen heeft nu zijn visje op en ligt in de zon. De ijverigste zijn al aan het kuisen. Langzaam verdwijnt de geur van gebakken vis van de camperplek. Zelfs de katten nemen de kuierlatten. Een Fransman haalt zijn accordeon te voorschijn. En bij het licht van de ondergaande zon verdwijnt er weer een prachtige dag in Sidi Bou.

Kop aan kont 2

Zondag, 15 januari 2012 Kop aan kont 2 Al vanaf onze start net na de Kerst komt de crisis in ieder gesprek naar voren. Iedereen heeft er schijnbaar mee te maken. Gaan jullie naar Marokko? Nou, daar is het helemaal mis. Je zult er veel minder campers aan treffen. Ja, we zien onderweg inderdaad minder campers. Ook onderweg in Marokko. Maar de op de overnachtings-plaatsen die we aandoen zijn er toch weer genoeg. Eenmaal in Agadir is het weer het bekende beeld. Een Autostrada van campers. Steeds meer camperaars gaan zo snel mogelijk naar Agadir om daar flink wat weken/maanden in de zon te zitten. Dus is de camping complet. We zien dan ook langs de kust veel wild camperraars. Maar mag je daar ook overnachten...? Wij zijn al eens eerder weg gestuurd. Dus kiezen we voor de camping, waar we in de wachtkamer worden gezet. Met nog veel meer campers. De toeloop is enorm. Weer staan we kop aan kont. Maar nu duur betaald. Gelukkig hebben we Ab en Bea gesproken. Fijn om weer bij te praten. Ook zien we veel overwinteraars van vorige jaren. Na drie nachten zijn we het zat. We voelen ons gevangen en gaan weer op weg. Dan is er bericht uit Frankrijk. Hoe staat het met de verkoop? Zowel de makelaar als de eigenaar van ons nieuwe huis spreken hun ongerustheid uit. Een volgend mailtje brengt uitkomst. De kopers kunnen uiteindelijk toch geen hypotheek krijgen. Heel vervelend voor iedereen. De trein is tot stilstand gekomen... We geven de makelaar opdracht ons huis in de verkoop te houden, en prijzen ons gelukkig dat we toch op reis zijn gegaan.

Kop aan kont

Woensdag, 11 januari 2012 Kop aan kont De laatste keer dat ik met veertig man op een slaapzaal lag, is effe geleden. Dat was '67-2, Koning Willem III Kazerne in Amersfoort. Maar nu, hier in Essaouira staan we kop aan kont. Dus moeten we de snurk machine op een lager pitje zetten. De buurman doet dat overigens niet... Maar de stad maakt weer een hoop goed. het blijft een van onze lievelingsplaatsen. Aperitief bij het meisje aan de haven. Vers geperst sinaasappelsap, dat wel. Als lunch, lekkere Rougets van de houtskoolgrill. Nog gauw even een citroen halen. En dan, smikkelen, zo van de graat. Aan het tafeltje naast ons is een man een salade aan het maken. Tomaat, paprika, olijven, ui etc., zo vers van de markt. Voor de koffie strijken we neer op ons favoriete terrasje, met uitzicht op de oceaan. Voor mij een espresso en voor Greta een nous-nous. Een verse sigaar er bij, en genieten maar. Bij Séverine en Patrice (Camping Esprit Nature) doen we de was. De onverharde weg, drie en een halve kilometer, is gelukkig verbeterd. Meteen de gelegenheid om de camper eens goed te inspecteren. En wat blijkt, de tandeloze weg heeft de vuilwater tank geraakt. Niet door en door, maar de kunststof is aardig beschadigd. Nou, dat wordt een bezoekje aan de kunststof boer in Agadir. Want er zijn veel campers met schade. En aangezien de meeste campers van plastic (lees kunststof) zijn, is er daar ook handel in. En ze doen het handig en vakkundig! Op naar Agadir dus. Wellicht treffen we weer bekenden op camping Atlantica Beach Immourane.

De Tandeloze Weg

Zondag, 8 januari 2012 De Tandeloze weg Onze camper heeft veel bekijks. Op een ochtend worden we wakker en staat zijn broer naast ons. Ook een Hymer B678. Maar wel met 80,90, en 100 stickers. Dus een Poids Lourds. En drie liter motor, vertelt Monsieur trots. Bovendien een grotere velgmaat. Geen problemen met zijn zware motor die achter in de garage staat. Zo zie je er steeds meer. Wij tobben met de begrenzing van 3,5 ton. En dus het geringe laadvermogen. Enfin, je kan niet alles hebben. We verlaten camping International in El Jadida. Via de kustweg willen we naar Siria Lagima aan het strand. Maar we komen niet ver. Verderop staan allemaal voertuigen op de weg en een agent gebaard ons te stoppen. Groot ongeluk, 15 voertuigen bij betrokken. U moet omdraaien. Voor ons is reeds een camper met aanhanger, formaat boedelbak, aan het draaien. Bij de eerste afslag die we tegen komen kunnen we rechtsaf volgens de kaart om op de N10 te komen. De boedelbak voor ons twijfelt. Raampjes open voor overleg. We besluiten het er op te wagen. Maar het is weer zo'n weg waar ooit asfalt heeft gelegen. Nu is het afgebrokkeld met scherpe randen en diepe kuilen. Gelukkig geeft boedelbak het tempo aan. Als hij remt weten wij dat er weer een lastig stuk aan komt. Terwijl wij die tandeloze weg afrijden, vergelijk ik de weg met ons leven. Ook vol met hobbels en rafelige randen. Maar we bereiken ook nu weer ons doel. En het blijft rustig in de cabine... 's Avonds is de stemming weer anders. Ik heb zo een zakje voor de container, zegt Greta. Mooi, dan rook ik een sigaartje, en pak het zakje op wat bij de deur staat. Later blijkt dat ik de sla heb weggegooid! Die stond klaar om buiten in het groente vak te worden opgeborgen......

Harley-Gerrit-Davidson

Woensdag 5 januari 2012 Harley-Gerrit-Davidson Wat is toch de aantrekkings kracht van Marokko? Iedere keer hoor je mensen die roepen, ik heb het nu wel gezien hier. Vervolgens ontmoet je ze toch weer in Marokko. Trouwens wij hebben ook wel gezegd. Maar vervolgens zitten we ook weer hier. Als excuus voeren we aan dat we geen tijd hebben gehad om wat anders te plannen... Dus lopen we tegen Gerrit, Anneke, Jelle en zo voort aan, Een feest der herkenning en volop nieuwe verhalen en ervaringen. Uitwisselen van nieuwe camperplekken met de kaarten her en der verspreid op de grond. Vooral Gerrit mag graag van zijn ervaringen vertellen. Begin november zijn zij al vertrokken naar het zuiden. Zo,n club Hollanders die praten en drinken en plezier hebben, Fransen kijken er altijd een beetje schuins naar...En Gezelligheid kent immers geen tijd! Het is oppassen geblazen hier. De zon is heet, maar gaat hij schuil achter de bomen, dan daalt de temperatuur meteen dramatisch. Korte broek en hemdje verruilen voor lange broek en trui is dan noodzakelijk. Marokkanen pakken het anders aan, die lopen de hele dag goed ingepakt. Geen risico op een verkoudheid. Toch loopt iedereen hier te hoesten en te proesten. Een soort doorlopende strijd.

So Far So Good

So far, so good, In Caceres kunnen we al in het zonnetje zitten. Jammer, maar er is hier geen groot vuurwerk. Dan maar luisteren naar de knallen van de jeugd. En naar Youp natuurlijk. ook dat was weer knallen. Nieuwjaarsdag naar Algeciras, waar onze vertrouwde agent gewoon zijn tickets zit te verkopen. Een fles Sidra en een kleffe cake rijker, kunnen we met onze tickets morgen ochtend over naar Afrika. Eerst maar eens ons jaarlijkse uitje naar de Mc Donalds. Wat kun je toch genieten van "verboden"dingen..... Op de coke zit een prijsvraag, maar in het Spaans. Ons Spaans is een beetje roestig. Daar helpt zelfs de cola niet aan. We zien weer allerlei "bekenden" van andere jaren Marokko. Fransen, dat wel. Nederlanders zijn in geen velden of wegen te bekennen. Laten ze het dit jaar afweten? Tot we een mailtje van Ab en Bea krijgen. Zitten al ergens in Marokko. Leuk om ze weer in dat ergens te ontmoeten. De camper heeft moeite met de oprit van de boot. We liggen achter wat laag bij de grond. Bij het voorzichtig oprijden schaven we wat vuil van het chassis. Je moet ook wel vaart houden om boven te komen. Aan de overkant gekomen "vergeten" we even dat de klok een uur terug moet. Op het kleine stukje Ceuta vinden we een plekje voor de lunch. Iedereen reest ons voorbij op weg naar de grens met Marokko. Als wij daar aan komen is iedereen al geholpen en zijn we binnen een kwartier aan de Marokkaanse kant van de grens. Dat is snel! Het Franse stel waar we al drie stops mee gedeeld hebben, gaan naar Larache. Een pleisterplaats van de boot firma, met gratis water en wc. Doen we dus ook maar. Alleen het gratis is er af. Blijkt dat we niet met de juiste boot firma, lees Commarov, gevaren hebben. Nu moet er 50Dirham betaald worden! Waarvoor? Stroom is er niet, de WC is nog meer vervallen en naar de stad kan alleen met een taxi. Laatste keer dus. Na haren wassen willen we het met de föhn drogen. Kan niet zegt Greta, er is geen 220volt. Oh, nou dan gebruiken de omvormer wel, zeg ik. Resultaat is dat de zekeringen er uit vliegen, de TV stopt, de schotel klapt neer en het licht is uit. Dat werkt dus niet Pietertje. Je blijft bij leren, zelfs al kom je voor de vijfde keer, en dus niet de vierde zoals ik eerder schreef, in de Maghreb.

Greta laat een steekje vallen!

Greta laat een steek(je) vallen Vrijdag, 30 december 2011 De reis naar het zuiden verloopt voorspoedig. Eerste nacht zoals gebruikelijk doorgebracht in La Suze sur Sarthe. Met ochtend vorst op de voorruit. De N10 volgend belanden we de volgende dag in Bagnes Saint Radegonde. Mooie naam, Intermarché voor de deur en de plek voorzien van gratis stroom en water. Weer een bevroren ruit en ruzie met Bram TomTom. Die wil ons over een soort van fietspad sturen. De laatste stop in Frankrijk gaat weer naar Capbreton. Uitwaaien aan de Océan. Met een lekkere temperatuur van 11 graden. Hier zie je dat je niet de enige zwerver bent. We staan met z'n vijfentwintigen.... 's Avonds doen we ons te goed aan oesters en garnalen en een fles cremant de Bourgogne. We vieren ons vierenveertig jarig huwelijk! De volgende dag door naar Spanje. Overnachten in Medina del Campo. Bij een Galp pleisterplaats. Morgen willen we bijtijds in Caceres zijn om daar de overgang van 2011 naar 2012 mee te maken. Op de ochtend van ons vertrek zijn we afscheid wezen nemen bij onze Engelse vrienden en de Franse buurtjes. Die zijn allemaal nog in de Kerstsfeer met veel versiering en een mooi gedekte tafel. Wij laten een wat kalig huis achter en nemen de gezelligheid mee in de camper. Het zou mooi zijn als bij thuiskomst ons huiske verkocht is.... Greta zit te breien en laat een steek vallen, wat mij weer een kop voor een stukje oplevert. Op de achtergrond speelt Cuby op nr. 306. De Top 2000 natuurlijk. Hoe huiselijk kan het zijn in een camper? Prettige Jaarwisseling!

Eerst verhuizen?

Eerst verhuizen? Het ging ook te gemakkelijk. Wie verkoop er nu nog zijn huis binnen vierentwintig uur? Je begrijpt het al, wij dus ook niet. Hoewel de (aspirant) kopers nog wel in de race zijn. Maar kom maar eens om een hypotheek. Ook hier in Frankrijk valt dat niet mee. Het wachten beu, zijn we toch maar een trip naar Marokko aan het plannen. Dinsdag de 27e december willen we vertrekken. Maar jullie hadden toch al een ander huis gekocht? Ja, het voorlopig koopcontract is getekend. De datum waarop dit verloopt is afgelopen donderdag geweest. Tot ons geluk wil de verkoper het nog aanhouden voor ons. Ja, hij zal ook geen andere keus hebben. Daar zitten we dan, tussen de verhuisdozen. Het is hier half Kerst en half een warboel. Nu we de camper gaan inrichten zoeken we ons gek naar spullen die al in een doos zitten. En dan mijn werkschuur, voortvarend alle schroefjes en gereedschap ingepakt. Waar ik eerst blindelings een hamer kon pakken, grijp ik nu mis. Er wordt gebeld. George, de kantonnier van de gemeente is aan de deur. Met een Kerstpakket! Wat een verrassing. Iedere inwoner van Eps die 65 jaar of ouder is, krijgt zo,n pakket. Leuk. Met St. Nicolaas zijn wij naar het schooltje getogen om de kindertjes te verrassen met wat snoepgoed en een bedrag aan kleingeld voor de school. Wij worden weer verrast met een mooie kaart van de school kindertjes. Ach, het is de tijd voor goede doelen niet waar? Terwijl ik dit stukje tik, zie ik alle Nederlanders warm lopen voor Serious Request in Leiden. Dus, als jullie onze avonturen in Marokko weer willen volgen, kijk dan op deze blog. Helaas kan er op de blog zelf niet gereageerd worden. Maar een mailtje sturen kan altijd. Prettige Dagen voor iedereen, salut van GrePi.

1900

1900 Het gevaar bestaat dat dit een hele lange Blog gaat worden. Geen wonder als je verhaal in 1900 begint. Nee, dat doen we niet. Ik ga verder waar ik op dinsdag 11 oktober was gebleven. Weer thuis na een mooie reis naar Kroatië. Deze blog zou dan weer gestart worden als we half november naar Marokko zouden gaan. Maar ik tik de blog gewoon thuis. Want er is zoveel gebeurt, dat Marokko in de ijskast is gezet (voorlopig). Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen. Zoals gezegd, willen we ons Franse huis te koop zetten. We hebben ook al iets anders op het oog. Kamers beneden en weinig of geen tuin, maar wel met ruimte voor de camper. Echter, ons vervoegend bij de makelaar om het huis officieel te koop te zetten, blijkt het begeerde optrekje verkocht te zijn. Jammer, maar we hebben nog een maand voor Marokko, dus allez, verder zoeken. De volgende dag belt al vroeg de makelaar. Er is een Frans stel dat graag ons huis zou willen zien. Een afspraak voor de volgende dag was gauw gemaakt. Bij de bezichtiging was ons al gauw duidelijk, dat madame de broek aan heeft. Monsieur vind alles prachtig, maar zij is kritisch en wil van alles weten. Lijkt me logisch, maar de onverschilligheid van de jonge man verbaast ons. Nou als dat maar wat gaat worden. Allebei een baan en een jong kindje. En dat met een bewerkelijk huis en een nog véél bewerkelijker tuin..... De verbazing, nee lees de verwarring is compleet als madame zegt dat zij de makelaar zal bellen om het voorlopig koopcontact (compromis de vente heet dat hier in Frankrijk) op te laten stellen. Verkocht?? Ja, waarschijnlijk wel. Het compromis is getekend, de notaris ingelicht. Inmiddels hebben we diverse expertise mensen over de vloer gehad. Zo simpel als het in 1998 ging toen wij dit huis kochten is het niet meer. Alles wordt doorgelicht. Met als resultaat dat de jongelui na hun intrek nog het e.a. binnen vier jaar in orde moeten hebben. Ik wist ook niet dat de door mij aangelegde stroomvoorziening enige mankementen vertoonde..... Of dat de singles in de schuur gevaar voor de gezondheid op leveren?? Onder ons mooi betegelde terras loopt de afvoerbuis van het hemelwater. Blijkt asbest in te zitten. Oeff! En dan de drollenvanger. De septic tank is van 1995. Nieuwe regels bepalen o.a. dat er een filter geplaatst moet worden. Dus graafwerk en wat er misschien nog meer bij komt kijken. Enfin, wij betalen de expertise, zij de kosten! Mooi is wel dat we in de energie klasse E vallen. Ondanks geen spouw muren en geen dubbel glas. Het is tenslotte een huis gebouwd in 1900. Dus 112 jaar oud! Nieuwe uitdaging. Je huis verkopen binnen vierentwintig uur brengt wel enige paniek met zich mee. Je spullen in een container zetten en dan alsnog naar Marokko? Die gedachte heeft even gespeeld, maar na enig denkwerk weer verworpen. Dan maar snel alle makelaars en het internet afstruinen voor een ander onderkomen. Wellicht iets huren? We besluiten om op onze marktdag meteen maar diverse opties te bekijken. Dan merk je al snel wat je nu aan comfort hebt en vooral wat een privacy. Maar ook wat Fransen vooral niet doen aan hun wooncomfort. Geen wonder dat ze vaak zeggen dat het zo "cosy" is bij ons. Er is wel een Frans woord voor, maar cosy dekt de lading beter vinden wij. Als het laatste huis wat we op het oog hebben voor die dag alleen maar via een steile oprit is te bereiken, wat niet ideaal is voor de camper, draaien we de auto ontmoedigd weer richting huis. Laten we maar binnendoor gaan opper ik. Via de Planquette vallei, Fressin en Fruges terug. We komen door een mooi stukje vallei, waar een man bij een maison plein pied, het gras aan het maaien is. Het huis ziet er nog nieuw uit. Toch staat er een bord "a vendre". We kijken elkaar aan en voelen het zelfde. Is dit.. misschien? Zal wel te duur zijn is de volgende gedachte. Toch kijk ik nog even naar de prachtige oprit waar wel drie campers kunnen staan. Maar er is ook wel erg veel gras... De man kijkt inmiddels verwonderd naar ons, wat zoeken die mensen? Dit huis? Thuis gaan we meteen aan het prakkidenken. En nog eens prakkidenken. Er is maar een oplossing: bellen voor een afspraak. Dat hebben we gedaan en het resultaat is dat we nu (voor even) eigenaar zijn van twee huizen! Als alles gaat zo als het zou moeten, en dat weet je maar nooit hier in Frankrijk, wonen we in januari in de Planquette vallei. Nee, nu volgt geen lyrische beschrijving van het nieuwe huis. Noch van de ervaringen met de makelaar, noch van het opruimen van (dierbare) spullen. Of van het aanbieden van tweehondervijftig boeken bij de Slegte in Gent. Ach, er is nog zoveel te vertellen. Ik bewaar het voor een volgende keer. Eerst verhuizen!

Apple

Dinsdag, 11 oktober 2011 Apple Veilig thuis, met de bekende rituelen en omstandigheden. Veel wind en regen, het gras is groen en lang. Onkruid groeit overal en langs de oprit is het groene doek, dat normaal aan het hek vastzit geheel losgewaaid. Enfin, karweitjes te over.Maar gelukkig hangen er nog wat appels aan de boom.... Morgen eerst naar François en Ginette, onze buurtjes. François wordt 90! Een felicitatie waard. Als alle werk weer gedaan is en de gezondheid van Greta het toestaat, willen we half november vertrekken voor onze overwinter reis naar Marokko. April 2012 zijn we dan weer thuis. Tussendoor hopen we ons huis te kunnen verkopen. Maar de markt is niet gunstig. Hoewel, het nieuwe huis, dat we op het oog hebben, zakt ook in prijs. Een beetje een dilemma, maar C’est la vie……. TOT LEES! En bedankt voor alle (lieve) reacties. GrePiAppeloogst 2011

Botsing

Maandag, 10 oktober 2011 Botsing Korte broek en shirt is al weken het tenue. Zo ook vandaag vrijdag 7 oktober, als we opbreken in Starigrad om naar huis te gaan. Twee en twintig graden om zeven uur in de ochtend! Het kan slechter. De verwachting is dat het vandaag een graad of zeven en twintig gaat worden. Maar er komt verandering. We zien bij het wegrijden al donkere luchten richting het noorden. En dat is precies de kant die we opmoeten. Na een half uur gaat het regenen. Al snel komt het met bakken uit de hemel. Bij Rijeka is het zo erg, dat het verkeer bijna stil staat. Onweer en windstoten doen de rest. Na stil staan en rustig aan, komen we bij de grens met Slovenië. Op naar Ljubliana, waar het zowaar gaat sneeuwen. Eerst natte sneeuw, maar al spoedig is de wereld wit! Dan komt de grootste verrassing, de temperatuur is gedaald tot maar drie graden!! Een koffiestop noodzaakt ons tot omkleden. Weg met de korte broek…. Het is een botsing van twee fronten. De langdurig warme lucht in de Balkan botst met een koufront. Maar zo extreem hebben wij het nog nooit mee gemaakt. Overnachten doen we langs de snelweg. Sneeuw breekt wetten. De volgende dag is het beter en rijden we naar Ingolstadt, Duitsland. Na nog een stop in Dudelange, Luxemburg is het tijd voor Valenciennes. De camper dealer gaat de fietsen drager in de garage monteren. Of die veel gebruikt gaat worden is een ander verhaal, omstandigheden kunnen snel veranderen. Blijf lezen……Onderweg in Slovenië<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/WpXxRHyvybg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Old Shatterhand

woensdag 5 oktober 2011 Old Shatterhand De laatste camping ligt in Paklenica. Aan de voet van het Nationale Park Paklenica en het Velebit gebergte. Nog steeds zwem weer. Ook mogen we in het zwembad van het naastgelegen hotel Alan. Nu we een stuk Noordelijker zitten, merk je toch wel dat het seizoen aan het aflopen is. Veel is al dicht en ingepakt voor de “winter”. Hoewel het hier niet sneeuwt en niet vriest….. Sommige campings zijn dan ook het hele jaar open. En vanwege het aanhoudende mooie weer, zijn er nu nog gasten genoeg. Jammer dat we hier nu niet de het Nationale Park in gaan. Er zijn mooie canyons, waar ook de zeven Winnetou films zijn opgenomen. Dus geen ontmoeting met Winnetou, Old Shatterhand en Old Shurehand. Als troost bezoek ik het Winnetou museumpje. Vrijdag hopen we in Slovenië te overnachten, daarna Duitsland en dan Luxemburg. Met nog een tussenstop bij de dealer in Valenciennes en we zijn weer thuis. Jammer dat we hier nu niet de het Nationale Park in gaan. Er zijn mooie canyons, waar ook de zeven Winnetou films zijn opgenomen. Dus geen ontmoeting met Winnetou, Old Shatterhand en Old Shurehand. Als troost bezoek ik het Winnetou museumpje.