Het zal wel duidelijk zijn, maar ik leef nog!

Ik heb dus toch mijn verjaardag gehaald. Trouwens ook de tweede verjaardag van deze blog en mijn eerste (en hopelijk laatste) ziekteverjaardag. Die 29e verjaardag heb ik surprise party-gewijs goed gevierd. De verjaardag van mijn blog niet, maar dat komt nog. En de ziekteverjaardag hoeft niet gevierd te worden.

Ik wil sowieso iedereen bedanken voor alle prachtige reacties, mails en andere berichten. Ik heb nog lang niet op iedereen gereageerd en sta enorm achter, maar ik doe mijn best om zo snel mogelijk te antwoorden. Weet in ieder geval dat ik alles lees, alle tips waardeer en deze ook zoveel mogelijk opvolg. Heb je mij gemaild, is de kans heel groot dat ik terugstuur, maar dat kan nog even duren.

Alle reacties helpen mij ook steeds beter beseffen dat ik waarde lever met mijn blog. Iets wat ik na twee jaar soms/vaak nog altijd niet begrijp. Maar dat wordt wel eens tijd.

Het heeft weer even geduurd voor er een nieuwe post was en daar waren verschillende redenen voor. De belangrijkste reden: fysieke pijn. Meer daarover verder.

Momenteel lig in in de Unikliniek in Keulen, maar wat doe ik hier precies? Daarvoor draaien we de tijd even terug.

Uit het rouwproces

Bij het schrijven van de vorige post zat ik nog diep in de verwerking van het ‘rouwproces’. Maar dit bleef niet duren. Na een week besloot ik dat ik toch maar terug zou genezen. Hoe, dat wist ik nog niet precies. Soms zit ik nog altijd wel in één van de vijf fases, maar meestal zit ik terug in fase nul: “Het komt nog wel goed”. Zo ben ik emotioneel alvast wat stabieler. Fysiek daarentegen…

Pijn

Na enkele weken van de vierde ‘palliatieve’ chemo Gemcitabine begon ik pijn in mijn borst te voelen. Simpele dingen zoals gaan zitten of ademen begonnen pijn te doen. Ook begon ik weer fel te hoesten. De tumor tussen mijn longen werd te groot.

De chemo werd dan opgeschort om tijdelijk die grote massa te bestralen. Veel kan ik hier niet over zeggen. Ik heb geen bijwerkingen en de bestraling deed zijn werk. De tumor werd een stuk kleiner en ik kan terug normaal ademen en bewegen zonder pijn in mijn bovenlichaam. Maar daar stopte de pijn niet.

Langzaamaan begon ik pijn in mijn rechterbeen te krijgen. Eerst leek het gewoon op kramp. Kramp die niet wegging en steeds verergerde. Ik begon te manken. Voor ik het wist kon ik niet eens liggen zonder pijn te hebben. Geen constante pijn, maar een kloppende pijn die telkens een paar seconden wegging om dan weer terug te komen.

Om het nog leuker te maken sta ik al een maand elke dag met zware hoofdpijn op. Hoofdpijn waar zelfs mijn oude vriend Dafalgan Codeïne niet tegenop kan.

Waar die pijnen vandaan komen, dat was niet heel duidelijk. Het heeft uiteraard wel met de kanker te maken. De laatste PET-scan (van een paar weken geleden) maakte ook duidelijk dat Joske duchtig aan het voorplanten is. Kleine maar snel groeiende Joskes hebben zich in mijn nieren, linkerlong en botten gevestigd. Ik wou wel vader worden, maar toch niet op deze manier.

Die uitzaaiingen waren er al enkele maanden, maar omdat ik helemaal geen chemo meer kreeg, kregen deze nu vrij spel.

Het enige dat me tijdens de bestralingen (en nu ook nog) helpt is Medrol oftewel cortisone. Hierdoor krimpen de tumoren tijdelijk, waardoor ik in ieder geval normaal kan wandelen. Ik vermoed ook dat het effect heeft op mijn hoofdpijn. Neem ik ‘s ochtends cortisone, dan verdwijnt de hoofdpijn later in de middag en komt ze ‘s avonds niet meer terug.

Door al die pijnigheden was ik nooit in de juiste mood om te schrijven, vandaar de belangrijkste reden voor deze late update.

Wat nu?

Ondertussen ben ik ook in behandeling bij de orthomoleculaire arts Dr. Proesmans, bekend van het boek “Optimaal gezond zonder medicijnen”. Dr Proesmans is onder andere gespecialiseerd in complementaire kankertherapie. Ik was liever wat eerder bij hem beland, maar ik ben blij dat ik er naartoe ga. Dr Proesmans schreef me een heel arsenaal aan supplementen voor en ik krijg er ook intraveneus hoge dosissen vitamine C. Op zich zal dit niet genoeg zijn om de kanker te bestrijden, maar het zijn zeker goede hulpmiddelen.

Als ik één ding zeker weet, dan is het dat het universum (nog) niet wil dat ik sterf. Als ik de situatie via het perspectief van subjectieve realiteit bekijk, dan is dit duidelijk. Mijn bewustzijn wil dat ik genees. Dat kon ik uit alle reacties en tips die ik kreeg al afleiden, maar is er meer.

Mijn oncoloog had me al voorgesteld om een second opinion in het ziekenhuis van Leuven te vragen, maar ergens kreeg ik het gevoel hij hier niet veel van verwachtte. Hij werkte sowieso al samen met dit ziekenhuis, dus ze kenden mijn situatie daar. Ik was dan ook niet geneigd om hier tijd aan te ‘verspillen’. Mijn lieve zus dacht er anders over en maakte toch een afspraak. Ik ging dan ook, al was het maar om haar een plezier te doen.

In Leuven had ik een afspraak met het hoofd oncologie. Deze kende mijn situatie niet, maar hij nam onmiddellijk contact op met zijn collega bij hematologie (bloedziekten), die wel op de hoogte was was van mijn toestand. Mogelijk was er toch een laatste soort chemotherapie overweegbaar. Maar deze zou zeer zwaar zijn en mijn levenskwaliteit sterk laten dalen. Ik zou daarna heel verzwakt aan de stamceltransplantatie kunnen beginnen, maar dat leek hem geen goed idee. Die transplantatie zou dan sowieso de zwaarste klap worden. Hij gaf me wel nog een paar procent kans op genezing en die strohalm was meer dan de nul procent die ik tot dan had. Dus we maakten een nieuwe afspraak om deze optie de dag erna met het hoofd hematologie te bespreken.

En toen kwam de verrassing…

SGN-35 / anti CD-30

Het hoofd hematologie had wat rondgebeld. Nieuwe zware chemo leek hem inderdaad ook geen goed idee. Maar er was iets anders. Uit het niks kwam SGN-35 op de proppen.

SGN-35 is een nieuw soort medicijn voor hervallen of niet te genezen Hodgkinpatiënten. Je kunt het zien als de toekomst van chemotherapie. Dit medicijn werkt rechtstreeks in op de slechte cellen, in tegenstelling tot gewone chemotherapie. Het levert antistoffen voor CD30-stoffen die zich aan de buitenkant van tumorcellen bij Hodgkin bevinden, om het kort samen te vatten. Omdat alleen de slechte cellen worden aangevallen zijn zowel de schadelijkheid als de bijwerkingen minimaal. En de voorlopige resultaten zijn zo succesvol dat het geneesmiddel versneld op de markt wordt gebracht.

Dit is het eerste nieuwe medicijn voor de ziekte van Hodgkin in meer dan twintig jaar. Er werd niet veel onderzoek hiervoor meer gedaan omdat de ziekte al zo goed te bestrijden was. Het is de BMW van de kankers, remember? De ziekte is dan ook het “slachtoffer van zijn eigen succes”.

Een nieuw ‘traditioneel’ geneesmiddel tegen Hodgkin? Voor de eerste keer in twintig jaar? Uit het niks op mijn deurmat? Als dat geen teken is, dan weet ik het ook niet meer.

Maar… SGN-35 is nog niet in België beschikbaar. Wel in Nederland, Duitsland en Frankrijk. Daar wordt het op compassionate need-basis verstrekt. Dat betekent dat, na eerste studiefases, de ergste patiënten het nu gratis krijgen, voor het commercieel op de markt komt. Eerst zou ik naar Nederland gaan, maar daar zijn/waren er problemen met de levering. Dus namen we contact op met Keulen. Snel kreeg ik daar een afspraak en een week later lig ik nu in een kamer op de 16e verdieping van de universiteitskliniek van Keulen. Met een prachtig uitzicht op de dom van Keulen. Mijn behandelende arts is ook dè expert op gebied van Hodgkin van Duitsland, altijd mooi meegenomen.

Ondertussen heb ik voor de eerste keer dit nieuwe medicijn gekregen. De bedoeling is dat ik om de drie weken terugkom en dit de komende zes tot negen maanden. Meest waarschijnlijke bijwerking: koorts. Hoor je dus de komende dagen of weken niks van me, dan weet je waarom.

SGN-35 zal alle tumoren terug laten krimpen. En samen met het juiste dieet, de juiste supplementen, intraveneuze vitamine C, beweging, mediatie, yoga, visualisatie, energiewerk en positief denken wordt dan uiteindelijk een stamceltransplantie terug mogelijk.

En dan… genezing? Ik denk het wel. Maar we gaan het nog even spannend maken.

Bis bald!

Ik heb het moeilijk.

In de vorige post schreef ik dat ik nu een vierde soort chemo krijg. De vorige drie konden er niet voor zorgen dat mijn tumor bleef krimpen. Dat was niet goed, maar ik was al blij dat er nog iets was. Ik dacht ook dat er nog meerdere soorten chemo waren die mij eventueel zouden kunnen (helpen) genezen.

Maar ik was verkeerd.

Een week na de vorige post kreeg ik te horen dat dit eigenlijk het laatste was dat ze hadden. De dokter zag het ook helemaal niet positief in. Daar had ik het even moeilijk mee. Maar een week later (vorige donderdag) werd de situatie pijnlijk duidelijker. Deze chemo is niet bedoeld om mij te genezen. Dit is enkel om mijn leven te verlengen.

Dat was dus niet wat ik dacht.

Was de dokter niet duidelijk of had ik dingen niet goed begrepen, ik weet het niet. Ik weet wel dat de tradtionele medische wereld mij heeft opgegeven. Al is dat een ongelukkig woord. Volgens hen is er gewoonweg niks meer dat mij kan genezen. Ze staan met hun rug tegen de muur. Is er niks, dan is er niks.

Klap².

De laatste paar weken waren emotioneel enorm zwaar. Ik heb het nog nooit zo zwaar gehad, eigenlijk. Ik heb veel geweend. Ik vecht tegen de tranen terwijl ik dit schrijf. Mijn gemoedstoestand verandert ook van dag tot dag. Maar meestal zit ik in één van de vijf fasen van rouwverwerking.

De 5 fasen van rouwverwerking

Zie ook het Wikipedia-artikel: De 5 fasen van rouwverwerking

1. Ontkenning

Ziek? Ik? Ik was toch helemaal niet ziek? Ik ben genezen, maar de realiteit loopt nog altijd achter. Ik voel me toch niet ziek? Hoe kan ik doodgaan als me niet eens ziek voel? Het komt allemaal wel goed. Ik moet gewoon hier en daar iets veranderen en een paar nieuwe dingen proberen. Ik word 100 en gezond, zeg ik altijd!

Er zijn ook nog massa’s alternatieve dingen die ik kan proberen. Ok, mijn dokters geloven hier niet in, maar ze zijn hier ook niet zo goed van op de hoogte. Ik kan nog genezen. Het komt allemaal wel goed.

2. Woede/protest

Dat valt nog mee. Als ik op iemand kwaad ben, dan is het mezelf. Hoe kon ik zo stom zijn zo lang zo ongezond te leven? Ik heb hier voor gezorgd. Maar ik weet al langer dat het geen zin heeft om kwaad te zijn op mezelf. Toch komen de gedachten soms vanzelf. En er zijn nog anderen die ongezonder leven dan mij! Waarom worden die niet ziek? Het is niet eerlijk.

Ik heb ook soms te neiging om kwaad te worden als iemand op Facebook klaagt over zogezegd ‘onbelangrijke’ dingen.  Dat iemands trein te laat is ofzo. Waarover iemand ook klaagt, het is nooit zo erg als bij mij. Waarom dan klagen? Je blijft leven, wees blij!

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Niemand kan zich in mijn situatie verplaatsen. Je eigen problemen zijn meestal de ergste die er zijn. Ik neem niemand iets kwalijk.

3.  Onderhandelen/vechten

Ik wil nog tenminste nog mijn verjaardag halen (29 april). Of naar Japan gaan. Of het einde van het jaar halen. Ik heb gewoon nog een paar maanden nodig. Dan kan ik mijn levensstijl zodanig aanpassen dat alles nog goed komt. Of dat ik nog een paar jaar blijf leven. Of langer! Ik heb er alles voor over. Alles voor een beetje tijd.

4. Depressie

Dat is wenen. Veel wenen. Veel waaroms. Waarom zou ik nog iets proberen? Het heeft toch allemaal geen zin. Ik wil niet afzien. Ik wil gewoon dat het gedaan is. Misschien moet ik er zelf een einde aan maken? Ik ga iedereen missen. Ik wou nog zoveel doen. Ik wil helemaal niet doodgaan. :’(

5. Aanvaarding

Ik heb een heel mooi leven gehad. 29 jaar, ok, dat is veel minder dan het gemiddelde. Maar er zijn mensen die nog veel minder lang dan mij geleefd hebben. Er zijn ook kinderen die sterven. Of er zijn mensen die veel ongelukkiger dan mij zijn geweest. Ik heb heel veel liefde en geluk gekend, mijn hele leven lang. Ik heb mensen kunnen helpen via mijn blog. Ok, niet zoveel als ik had gewild, maar toch. Ik had nog meer kunnen doen, maar ik denk niet dat iemand mij dat kwalijk gaat nemen. Ik mag echt blij zijn. Mijn leven was goed.

En het is nog niet gedaan! Ik kan nog hele fijne dingen beleven. Ik kan nog op reis gaan. Ik kan nog altijd stand up comedy doen. “Terminale kankerpatient doet aan comedy”, dat komt in de kranten, toch?

Dit is de engste fase. Ik vind het griezelig hoe makkelijk ik hier kan verblijven. Soms zie ik zelfs positieve punten in doodgaan. Soms word ik misselijk van mezelf als ik denk dat ik het positieve in de dood zie. Maar misschien kan ik hierdoor andere mensen aan het denken zetten om hun levensstijl aan te passen. Dan is het allemaal weer de moeite waard. En ik heb hele leuke spullen waar ik andere mensen blij mee kan maken na mijn dood. Ik begin al te plannen wie wat krijgt. Iemand interesse in tien jaargangen van Donald Duck?

Ik vind het helemaal niet zo erg om dood te gaan. Ik weet dat dit niet het einde is. Mijn bewustzijn zal sowieso doorgaan. Dood is gewoon de volgende stap en ik ga voor jou weten wat er na de dood is. Ik ben benieuwd! Ik kijk ernaar uit! Ben je nu niet jaloers?

Wat nu?

Ik wil nog niet opgeven. Aanvaarding staat voor mij gelijk met opgeven. Maar keihard voor alternatieve dingen gaan staat volgens dokters gelijk aan ontkenning.

Fuck het. Ik ga hem keihard Morellen. Nog harder dan zij deed. Hopelijk met een betere afloop. Helpt het niet, dan heb ik tenminste geprobeerd.

Meer later .. hopelijk.

*ding ding*

Ik dacht dat het bijna voorbij was.

Normaal gezien zou deze post over de stamceltransplantatie waarvoor ik 4(!) weken in het ziekenhuis ga mogen liggen. Maar vorige week kreeg ik goed en slecht nieuws. Het goede dat die transplantatie voorlopig is uitgesteld. Het slechte dat dat komt omdat Joske terug aan het groeien is. Zucht.

Ik dacht dat het eigenlijk gedaan was. Na die stamceltransplantatie zou de behandeling in ieder geval stoppen. Genezen ben je dan nog niet, daarvoor moet je vijf jaar ziektevrij zijn. Maar ik zou, als alles goed zou gaan, alvast geen chemo meer krijgen. Daar keek ik naar uit.

Zover zijn we dus nog niet. De PET-scan van vorige week toont aan de tumor groter is dan in december. Tussentijdse longfoto’s gaven aan dat alles in orde was, maar die foto’s zijn niet zo duidelijk als de resultaten van een PET-scan.

Vanaf nu weer een nieuw soort chemo, Gemcitabine. Die vierde ondertussen, maar vierde maal is scheepsrecht, toch? Deze chemo krijg ik elke week, telkens één dag. Ik hoef dus gelukkig niet meer elke maand vier dagen lang in het ziekenhuis blijven. Dat waren altijd minder aangename dagen. Volgens de dokter zou ik van deze niet veel last van hebben en kan mijn haar zelfs teruggroeien.

Zucht.

Het heeft geen zin om bij de pakken te blijven neerzitten. Dringend tijd om Antikanker opnieuw te lezen en het antikankeraanvalsplan nieuw leven in te blazen. Ik heb er weinig over geschreven, maar gedurende het laatste half jaar heb ik mijn dieet en levensstijl nogal ingrijpend aangepast. De laatste paar maanden was ik echter terug wat aan het slabakken. Omdat alles goed ging, dacht ik dat dit zo zou blijven. Volgens de dokter is mijn dieet trouwens irrelevant, maar dat geloof ik zelf niet.

Overleven, daar zal het dus om gaan. Vandaar, coming soon: Het Antikanker Battleplan: Operation Joske! Deze keer ga ik voor de KO!

Het plan liep vertraging op omdat ik vorige week ineens een mysterieuze, maar daarom niet minder helse, pijn in mij zij voelde. Volgens de dokter zou dit aan mijn nieren kunnen liggen. Een gevolg van de PET-scan eerder die week. Het leek even alsof ik voor het wereldrecord Dafalgan Codeïne slikken aan het gaan was, maar ondertussen ben ik hier weer mee gestopt. Het blijkt dat hier niet eens een wereldrecord voor bestaat!

Op dit moment lig in in het ziekenhuis te wachten op de chemo. Eens kijken of deze even goed meevalt als de vorige. Morgen zal ik deze post aanvullen met een eerste evaluatie.

Valt het mee?

Lichte Matige hoofdpijn, maar ja, het valt mee.

*veegt een paar spinnewebben weg*

Twee maanden geen post!! Ik vond het vroeger al erg als ik twee weken niks schreef! Hoe kon dit gebeuren? Tja, ik heb wel zo’n vermoeden. Ik weet het eigenlijk heel goed.

Ik heb niet echt zin om deze post te schrijven. Maar het moet toch gebeuren. Er zijn weinig dingen die ik belangrijker vind dan eerlijkheid en transparantie.

Er zijn dus een paar redenen waarom het de voorbije maanden hier zo stil was. Laten we beginnen met de mooiste.

Liefde

Begin januari richt Cupido zijn bazooka op mij en schiet nog vrij raak ook. Twee dagen nadat ik haar ken denk ik de moeder van mijn kinderen te hebben gevonden. Iedereen mag het ook weten. Ik heb de neiging om snel verliefd te worden, maar dit is zelfs voor mij buitengewoon.

Het is wederzijds en zo breken er paar prachtige weken voor mij aan. Het is zo fijn dat er weinig tijd voor andere dingen overblijft. Of juister, ik kies ervoor om het grootste deel van mijn tijd aan liefde te besteden. Dit kwam ook perfect uit. Eind december, begin januari had ik al een dipje en dit was het ideale tijdverdrijf. Nog een extra reden waarom ik het begin dit jaar liet hangen.

In februari besluit ik dat ik genoeg heb gehangen en dat het tijd wordt voor actie. Net dan gebeurt er iets dat een relatie moeilijk of onmogelijk maakt. Wat precies, daar kan ik niet op ingaan. Ik zou er wel alles over willen vertellen, maar omdat er iemand anders bij betrokken is doe ik dat niet. Al ben ik er zeker van dat jullie zouden smullen van mijn relatieperikelen.

We zijn wel nog altijd heel goede vrienden, dat is het belangrijkste.

De andere reden is minder mooi.

Blowen

Eén van de redenen waarom ik deze blog begon was om anderen (en mezelf) te helpen stoppen met blowen. Ik was al jaren verslaafd en het lukte me niet om te stoppen. Door onder andere hier publiekelijk over te schrijven lukte het eerst 30 dagen, daarna 45 dagen en begin 2010 besloot ik dat ik niet meer verslaafd was. Dit is één van de grootste uitdagingen van mijn leven geweest.

Als ik geen dipje had gehad, zou er op 21 januari een post geweest zijn die zei dat ik één jaar gestopt was. Een enorme mijlpaal. Het heeft mij vroeger jaren gekost voor ik één of twee dagen kon stoppen. Maar nu ging het vanzelf. Ik moest geen enkele moeite doen om niet te blowen. Hoera!

Eén vraag bleef wel over. Is het mogelijk om af en toe te blowen als je verslaafd bent geweest? Ik kreeg deze vraag regelmatig maar kon er nooit een echt antwoord op geven. Dit is wel iets dat vele verslaafden zouden willen. Af en toe blowen, zonder verslaafd te zijn.

De laatste maanden ben ik een e-book over stoppen met blowen aan het schrijven en ik vond dat ik een antwoord op die vraag moest hebben. Of toch zelf ervaring ermee hebben. Dus ik wachtte op een ideaal moment, blowde terug en… ik vond er niet zoveel aan. Ik had er meer van verwacht. Dit verdient eigenlijk nog een post op zich.

Ok, dat was dat dan, dacht ik. Maar een kleine week later was de ‘zin’ ineens terug. Dat vond ik wel vreemd want dat was lang geleden. Ik was nieuwsgierig wat er zou gebeuren als ik ook dan terug weed zou roken. Dus blowde ik opnieuw. Dat was misschien niet zo’n goed idee…

Voor ik wist was terug bijna elke dag aan het blowen. *zucht*

Dat is dan waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom het hier in februari and maart zo stil was.

Ondertussen ben ik weer een paar dagen gestopt. Ik dacht dat dat vanzelf zou gaan, maar dat viel tegen. Het was zelfs opnieuw ongelofelijk moeilijk. In ieder geval ben ik nu terug op de goede weg.

Schaamte

Ik schaamde me hier eerst heel erg over. Hoe kon ik zo stom zijn om na een jaar terug in dezelfde val te trappen? Wat gaan de mensen nu weer niet denken? Ook nog terwijl ik kanker heb! Er zijn wel bepaalde studies die erop wijzen dat cannabis (zonder tabak) een positief effect kan hebben op bepaalde tumoren en in de Verenigde Staten wordt medicinale cannabis aan kankerpatiënten verstrekt, maar toch hier kon ik mijn niet aan optrekken. Het voelde aan alsof ik gefaald had.

Maar, wat een verrassing, toch zie ik er een onverwacht voordeel in. Door terug te blowen en te stoppen kon ik mijn eigen plan om te stoppen met blowen op mezelf toepassen. Ik was al bijna vergeten hoe moeilijk het kon zijn om te stoppen. De laatste weken hebben heb dan ook veel dingen terug aan de lijve mogen ondervinden. Hier heb ik veel uit geleerd. Ik heb ook veel opgeschreven waardoor ik mijn plan om te stoppen kon perfectioneren. Zo kan je dus zeggen dat de voorbije weken ‘research’ waren.

Op die manier kan ik toch nog een positieve draai geven aan alles dat er de voorbije weken en maanden is gebeurd.

Het voelt goed om terug te zijn.

Soms laat ik het wat hangen.

Soms wacht ik drie weken om een blogpost te schrijven. Soms duurt het dagen voor ik antwoord op een comment, een sms of een email. Soms weken. Soms nog langer. Soms denk ik dat mensen mij wel arrogant zullen vinden omdat het zolang duurt voor ik antwoord. Soms zeg ik dat ik een bepaalde post ga schrijven en dan doe ik het niet. Soms duurt het gewoon heel lang voor die post er komt. Voorbeelden: bespreking Conscious Growth Workshop dag 3 en de dagen erna. Het trouwens ook dringend eens tijd voor het jaaroverzicht van 2010 en een over de focus van 2011. Liefst dit jaar nog.

Soms denk ik weken aan een stuk aan al deze dingen maar doe ik niks. Soms ga ik me daardoor slecht voelen. Dat helpt nooit.

Soms heb ik een goed excuus: ziekenhuisbezoeken (begin deze maand) of keelontsteking (vorige week). Soms heb ik een slecht excuus (overmatig vrienden bezoeken). Soms heb ik geen excuus. Facebook is geen excuus.

Soms neem ik me voor om te veranderen en dan schrijf ik bijvoorbeeld dat mijn lezers het belangrijkste zijn dat er is. Soms verandert er dan niet veel, ook al meen ik wat ik zeg.

Soms heb ik grote plannen. Soms worden die plannen me teveel. Soms wil ik niks doen. Daarna weer alles. Soms lijkt het me een goed idee als ik een balans zou vinden.

Soms wil ik de beste zijn. Soms denk ik dat ik ook maar eens mens ben. Dat niet alles perfect moeten zijn. Soms denk ik dat ik goed genoeg ben. Ik hou van die momenten.

Soms helpt het om dingen van me af te schrijven. Nu doe ik dat hier.

Deze post is opgedragen aan iedereen die het soms wat laat hangen. Daar is niks mis mee. Maar laat het niet te lang duren. De wereld heeft ons nodig. ♥

De voorbije dagen mocht ik duizenden bezoekers verwelkomen op deze blog. Dit dankzij de reportage over mijn zus en mij in de Dinsdagshow op VTM en onze interview in Story en Het Belang van Limburg. Wie die reportage niet gezien heeft kan hem trouwens gratis op de site van VTM bekijken.

Ik wil iedereen bedanken voor de vele lieve mails, reacties en andere woorden. Het gaat me even duren om hierop te reageren, maar ik kom er wel aan toe.

De laatste chemo-update? Vorige maand kreeg ik te horen dat Joske op één maand tijd met de helft is gekrompen! Dat is spectulair en onverwacht, zeker als je weet dat hij daarvoor helemaal niet meer aan het krimpen was. We zijn nu weer een maand later en blijken nog altijd op koers te zitten. Zeer fijn.

Ondertussen lig ik weer in het ziekenhuis voor de maandelijkse chemo. Niet altijd de ideale plek om te schrijven, dus ik ga gewoon wat vertellen over wat ik allemaal meeneem.

Ik ga vier dagen naar het ziekenhuis en ik neem mee:

- Een netbook met usb-stick voor mobiel internet. Als ik maar één ding zou mogen meenemen zou het dit zijn. Ik kan mailen, bloggen, chatten, andere sites bezoeken en voel me in het algemeen verbonden met de buitenwereld. Dat is wel nodig als je vier dagen in een kamertje zit waar niet al te veel te doen is. Je kunt je kamer wel verlaten en rondwandelen in het ziekenhuis, maar daar is de pret snel vanaf. Het is hier geen Walibi.

- Een externe harde schijf (1 TB) met een uitgebreide selectie aan tv-series en films. Veel keuze en moeilijk kiezen maar ik denk dat het de komende dagen vooral The IT Crowd wordt. Supergrappige Britse comedyserie over twee geeks en hun nieuwe niet-geeky baas op de IT-afdeling van een bedrijf. Aanrader!

- Boeken! Waaronder Slaughterhouse Five van Kurt Vonnegut (donker, satirisch, anti-oorlog), Wyrd Sisters van Terry Pratchett (parodie op fantasy boeken, mocht ik Slaughterhouse Five uitlezen), The Art of Non-Conformity van Chris Guillebeau (over hoe de wereld te veranderen/veroveren, zit in de helft), Antikanker van Dr. David Servan-Schreiber (al uitgelezen, aan de tweede keer bezig), Batman – The Killing Joke (volgens sommigen het beste verhaal ooit verteld over The Joker), Sin City deel 1&2 van Frank Miller (topper in het graphic novel genre), Je Kunt Je Leven Helen van Louise L. Hay (eveneens een topper, maar in het leer-meer-van-jezelf-houden-genre, al gelezen, maar toch bij, just in case) en Spider-Man: Grim Hunt (ik ben een fan van Spidey).

Ga ik alles uitlezen? Die kans is heel klein. Ik neem me altijd voor om enorm veel te lezen als ik hier lig, maar zodra de chemo begint te werken, is die zin snel over. Spijtig, want het zijn allemaal goede boeken en ik heb niet echt iets anders te doen. Maar deze keer gaat het lukken! Neem ik me voor.

- Noten! Heel veel verse noten. Om precies te zijn: Chileense walnoten, pecannoten, hazelnoten in schil, amandelen, paranoten en pinda’s gebrand in suiker/kaneel. Allemaal van viagra order online NutsAboutNuts, de beste notenwinkel in en rondom Hasselt. Lekker, supergezond en beter dan het voedsel dat je ik in het ziekenhuis krijg. (Sorry, keukenpersoneel! Ik hou nog altijd van jullie!)

- Meer snacks! Gojibessen! Sesamzaadrepen! Quinoarepen! Allemaal veel lekkerder dan het klinkt. Maar wel even gezond. Verder nog chocolade met 70% cacao en sinaasappelsap van Tropicana. Want sinaasappels persen terwijl ik hier lig gaat net iets te ver. Voor je het weet neem ik mijn blender en waterkoker mee. Ik mis ze een beetje.

- Een Nintendo DS (Lite). Want als ik het internet beu ben, geen tv wil kijken en geen zin heb om te lezen, dan is dit voor mij de ideale manier om de tijd om te krijgen. Op het menu? Professor Layton and The Lost Future. Uren puzzelplezier voor het hele gezin! Of voor mij dan toch.

- Groene thee! Lipton Green Tea – Indonesian Tea Sencha Tradition om precies te zien. Gearomatiseerd met sinaasappelbloesem en in pyramidezakjes. Mijn favoriete groene thee (ik heb acht soorten), waarschijnlijk tot ik verse theeblaadjes ga gebruiken.

- Minder interessante dingen zoals een gsm, wat kledij, een fruitmandje, een paar supplementen en enkele bladen papier. Mocht mijn netbook ontploffen ofzo.

Voor de rest heeft het ziekenhuis alles wat je wilt: een halfzacht bed, een televisie (met het unieke kapelkanaal dat elke zondag om 10u live een mis uitzendt) en ietwat oudere, sympathieke, mannelijke kamergenoten à volonté.

Er zijn dus veel ergere plaatsen om te verblijven, maar net als de meeste mensen hier ben ik liever thuis.

Deze post-it hangt onderaan mijn scherm. Soms vergeet ik het toch. Ik vind dat ik veel te weinig heb geschreven de laatste tijd. Maar daar komt verandering in. Want jij verdient het!

2011 wordt een groots jaar. Niet alleen voor mij, maar ook voor jou.

Welkom ook aan alle lezers van Story en kijkers van de Dinsdagshow! Neem eens een kijkje en als je het hier leuk vindt, to buy viagra online volg me dan zeker. Het zal de moeite waard zijn.

Tot snel,
Daan
♥

Meedoen met een tv-programma, een spelprogramma of tv-quiz, het is een goede manier om geld te verdienen zonder job.

Je moet er alleen één ding bijnemen: op televisie komen. Voor veel mensen is dit een reden om af te haken. Maar waarom? Ok, we weten het al: angst. “Ik ga me daar toch niet belachelijk maken, zeker!” Onzin. Mensen, zelfs diegene die je kennen, zullen snel vergeten zijn dat je op tv bent gekomen. Tenzij je meedoet aan een programma zoals Big Brother. En zelfs dan. Hoeveel deelnemers ken jij nog? Of van het laatste seizoen van Expeditie Robinson? In het ergste geval doe of zeg je iets stoms en zal je je vrienden een plezier doen door ze eens goed te laten lachen. Ze verdienen het. Doe niet zo egoïstisch.

Ben je toch nog bang, dan is zelfs dat een reden om mee te doen. Angsten overwinnen is altijd goed. Je zult achteraf wel merken dat je helemaal niet bang moest zijn. Misschien word je wel nerveus tijdens de uitzending zelf, maar dat is weer iets anders. En zelfs dat went.

Nog redenen om mee te doen? Het is een interessante ervaring. Je leert al eens een Bekende Vlaming wat beter kennen en merkt dat het ook maar gewone mensen zijn. Het kan gewoon leuk zijn om te doen. Je hebt een mooie herinnering voor later. Nogmaals, je kunt op een heel korte tijd een hele som geld (soms in de vorm van prijzen) winnen. Tenslotte is het in ieder geval een originele manier om je dinsdagnamiddag door te brengen.

Confessions of a Quiz Whore

Ik ben een quizhoer, ik geef het toe. Zelf heb ik ondertussen al vijf keer meegedaan aan een spelprogramma of quiz. Ik was er ook redelijk vroeg bij. Het eerste programma waar ik ooit aan wou meedoen was de Droomshow, een kinderspelprogramma op de Nederlandse televisie waarbij je gigantisch veel speelgoed kom winnen. Ik was 11 dus dat wou ik ook! Ik had zelfs een partner (we gingen ons De Advocaten noemen) maar jammer genoeg heb ik me nooit ingeschreven.

Iets later begon ik er wel effectief aan met Blokjes, een kinderversie van Blokken. Heeft trouwens maar één seizoen gelopen. Het leven was simpeler toen. Ben Crabbé had zelfs nog haar. Het zat toen vrij goed met mijn algemene kennis, dus dit was een ideaal programma voor mij. Ik was trouwens (en ben nog altijd) een Tetrisexpert.

Uiteindelijk won ik niet maar ik ging wel naar huis met een cheque voor de Superclub, een soort Free Record Shop van vroeger, van 10.000 oude Belgische Franken. (Moet ik er al bij zeggen dat dat nu 250€ is?) Als elfjarige vond ik dat enorm veel geld dus ik was er superblij mee. De uiteindelijke winnaar van dat seizoen ging (voor zover ik me herinner) naar huis met 40.000 Bfr. èn een televisie. Niet slecht voor een kinderprogramma.

Toen besefte ik niet dat die uitzending een mooie herinnering zou worden. Ik heb me zelfs lang voor mijn eerste tv-optredens geschaamd. Nu vind ik het prachtig om naar de Daan van toen te kunnen kijken. Hoe erg je deelname ook was, uiteindelijk kun je er altijd mee lachen. Het kan gewoon soms even duren.

Volgende quiz was de Waagstuk Tienerweek. Waagstuk, gepresenteerd door Luc Appermont, wie kent het nog? Dat was nog eens een quiz! Ik was een grote fan van de gewone versie dus schreef ik me meteen in voor de tienereditie. Ik was 13 toen. Deze quiz was iets pittiger dan Blokken en ik had sterke tegenkandidaten.

Ik werd tweede maar was liever derde geworden. De derde plaats mocht voor 10.000 Bfr. gaan winkelen bij speelgoedwinkel Nolmans! Daar was ik lichtelijk jaloers op, want mijn dertienjarige zelf kreeg een cheque van 20.000 Bfr. om te gaan shoppen bij… Pelsland! Inderdaad, schud je hoofd mee! Pelsland! Nog altijd één van ideale bestemmingen als je vindt dat dode dierenhuiden je goed staan. Daar kon ik dus niet mee lachen. Uiteindelijk verkocht ik die cheque wel voor de helft van de waarde aan mijn ouders, dus kom, de schade viel mee.

De uiteindelijke winnaar ging met meer dan 100.000 (misschien 200.000) frank naar huis. Waar zijn de tijden dat je zoveel in een kinderprogramma kunt winnen?

Na dit fiasco moest ik wel een paar jaar bekomen. De mediawereld had me ontgoocheld. Of er waren gewoonweg geen jeugdquizzen meer waaraan ik kon meedoen.

In 2007 was ik er wel weer klaar voor! Mijn oog viel op Puzzeltijd, een relatief onbekend spelprogramma dat rond de middag op VTM werd uitgezonden. Dit programma was eigenlijk een soort mix tussen een belspelletje en een spelprogramma. Ik ben er nog niet helemaal uit of dit nu gewoon een truc was om mensen naar een belspelletje te laten kijken. De structuur: belspel – voorstellen kandidaten en ronde 1 – belspel – ronde 2 – bespel – pauze – belspel – twee andere kandidaten ronde 1 – belspel – ronde 2 – bespel – reclame – bespel – winnaars ronde 1 en 2 tegen elkaar – belspel – finale – belspel.

Ik voelde me er niet helemaal ok bij. Ergens had ik het gevoel dat ik meewerkte aan het systeem van belspelletjes. Aan de andere kant, het programma was er toch, of ik nu meedeed of niet. Plus, ik kon 2500 euro winnen. Die won ik trouwens niet. Maar ik kreeg wel een groot pakket met puzzelboekjes én een puzzelzaklampje!

Gelukkig kreeg ik het jaar daarna opnieuw de kans om meedoen met hetzelfde programma. Opportunisme vierde nog altijd hoogtij. Ach, wie maak ik iets wijs, mocht het programma nog bestaan, ik zou nog altijd een derde keer meedoen. Al was het maar om eens echt te winnen, want dat deed ik tweede keer ook niet. Maar op een haar van de finale, hé! Resultaat: een groot pakket puzzelboekjes én een puzzelzaklampje.

Meer succes behaalde ik  eerder dit jaar, zoals je al kon lezen, bij De Juiste Prijs. Daar zat trouwens ook een belspelletje in. Maar een heel kleintje!

De toekomst

Mijn quizcarrière zit er nog niet op! Zo wil ik in de toekomst nòg eens meedoen met Blokken (en deze keer winnen). De Pappenheimers zit zeker in het vizier. Zelfs met de Premiejagers zie ik mezelf meedoen. Ik sta ook open voor eender welk ander nieuw spelprogramma dat zich opdoet.

Maar eerst een persoonlijke favoriet van mij: De Canvascrack! Gepresenteerd door één door mijn favoriete quizhost, Herman Van Molle. We herinneren ons toch allemaal de IQ-quiz nog? Of Per Seconde Wijzer (dat wel nog beter op de Nederlandse televisie was). Als je die quizzen nog kent, bravo. De Canvascrack loopt nu al bijna tien jaar telkens tussen augustus en oktober op Canvas en ik voel me eindelijk klaar om een kans te wagen. Deze quiz is geen makkie en ik zie mezelf geen supercrack worden, maar ik ben al blij als ik naast Herman mag zitten. Misschien neem ik zelfs een paar euro mee naar huis.

De preselecties zijn volgende maand, ik ben uitgenodigd en Alimonia doet ook mee. Spannend!

Preselecties

Je hebt misschien gemerkt dat ik niet zo’n enorm succesvol quizparcours achter de rug heb. Maar in één ding ben ik wel een kei: de preselecties!

Bij quizzen bestaan die meestal uit twee onderdelen, een kennistest en het gesprekje. Kom je niet door de kennistest, mag je niet meedoen. Dat hoeeft ook weinig zin dan. Dan is het voor je eigen goed beter dat je niet meedoet. Bij de Pappenheimers en de Canvascrack schijnen dit redelijke pittige testen te zijn, dus je bent gewaarschuwd. Blokken is iets toegankelijker op dat gebied.

Ik kan nooit zeker weten of ik door de test kom, maar gebeurt dat wel, dan kom ik op televisie! Daarna komt namelijk mijn specialiteit: het gesprekje. Tijdens het gesprekje moet je gewoon praten. Het komt erop neer dat je de mensen die tegenover je zitten overtuigt dat je een prettig gestoorde of tenminste sympathieke kandidaat zult zijn. Iemand die iets zal durven te zeggen op televisie. Hoe belangrijk dat is, hangt van de quiz of het programma af. Voor een programma’s zoals de Pappenheimers of De Juiste Prijs is dit net iets belangrijker dan voor een echte kennisquiz als De Canvascrack. Maar ook dan het speelt mee.

Zo moeilijk is het niet om het gesprekje te overleven. Wees gewoon niet te stil en hou jezelf niet in. Lach, wees spontaan, vertel iets geks en je bent erdoor. Tot zover de cursus preselecties.

Andere mogelijkheden

We zijn het tijdperk van de reality tv nog niet gepasseerd, dus ook hier zijn er nog veel mogelijkheden. Kan je goed dansen of zingen, dan is er meestal wel een programma dat je je kunsten laat vertonen. Ben je aan het verbouwen of zoek naar een huis, dan staan de programmamakers aan te schuiven om je in hun uitzending te krijgen. Er zijn wat minder reality-reis-spelprogramma’s tegenwoordig maar ook die duiken nog af en toe op. Je kunt met die programma’s niet altijd geld winnen, maar gratis hulp met je verbouwing, een fantastische reis of een platencontract zijn ook altijd mooi meegenomen.

Over de grens

Dan heb ik nog niet eens iets gezegd over programma’s op de Nederlandse televisie. Het klassieke Lingo! De spannende pokerquiz Met Het Mes Op Tafel! Het stevige Twee Voor Twaalf! Keuze te over. Als Belg maak je met je schattige accent waarschijnlijk zelfs net iets meer kans om geselecteerd te worden dan de gemiddelde Nederlander.

Andersom geldt dit trouwens ook. Nederlanders hebben minstens evenveel of meer kans om in Belgische programma’s aan de bak te komen. Eén of twee Nederlanders erbij zorgt altijd voor goede televisie.

Zelf deed ik vorig jaar nog mee aan de preselecties van Lingo. De zeer pittige preselecties, moet ik zeggen. Mijn partner en ik dachten dat we ons redelijk goed hadden voorbereid maar daar aangekomen vielen we al snel af. Ze schudden daar keihard aan de boom want maar een paar procent komt door de eerste ronde. Maar goed, we hebben hieruit geleerd en de volgende keer zullen we er klaar voor zijn!

Wil je zelf meedoen aan een quiz, tv- of spelprogramma?

Ben je overtuigd? Was je al overtuigd? Dan is het gewoon een kwestie van weten waar en wanneer je je kunt inschrijven. Hier een paar tips.

Voor Vlaanderen heeft TV-Visie een mooi overzicht van programma’s die kandidaten zoeken. Er is ook een Nederlandse een zustersite met hetzelfde overzicht. Voor Nederland is er zelfs een castingbureau dat je kan helpen om op tv te komen: Kandidaat.tv.

Je vindt deze aankondigingen normaal gezien ook terug op de sites van de tv-zenders zelf. Er is altijd wel een link die “kandidaten/wil je meedoen met een programma” zegt. Voor sommige programma’s zoekt men het hele jaar door naar kandidaten, daarom loont het om af en toe ook naar deze sites te gaan.

Niet alle preselecties worden trouwens aangekondigd. Zo wachtte ik al een tijdje op die van de Premiejagers, tot ik hoorde dat ze die niet aankondigen. Er blijken al genoeg mensen te zijn die spontaan mailen om mee te doen. Wil je dus heel graag aan een bepaald programma meedoen, hou je dan niet in en stuur de programmamakers een e-mail!

Wacht zeker niet te lang met je in te schrijven voor een programma. Veel programma’s zullen maar één seizoen op tv komen, dus dat is je enige kans. Soms gaat een programma een paar seizoenen mee, maar je weet nooit wanneer het opgedoekt wordt. Ik heb er nog altijd spijt van dat ik nooit met Wie Wordt Euromiljonair? heb meegedaan.

Nu!

Momenteel is men in Vlaanderen al een maand op zoek naar kandidaten voor het nieuwe VTM-programma, Binnen De Minuut. In dit programma zijn er 60 verschillende proeven waarvan je er 10 moet volbrengen binnen 1 minuut. De hoofdprijs: 100.000 euro. Dat begint erop te lijken. Ik heb wel gemerkt dat je best moeite moet doen en wat tijd gaat nodig hebben om die proeven onder de knie te krijgen. Dat is de reden waarom ik me voor deze niet heb ingescreven.

Heet van de naald! VT4 komt met een nieuw spelprogramma dat Eerst Zien Dan Geloven heet. Uit de aankondiging: “Je kent de stelling van Pythagoras niet uit je hoofd, maar beschikt wel over de nodige dosis gezond verstand, moed en zin voor humor? Je bent ook nog eens mondig en een tikkeltje avontuurlijk? Dan is dit misschien iets voor jou!” Ik ken die stelling wel, maar dat gaat me niet weerhouden om me in te schrijven. Volg de link naar TV-Visie als je daar ook zin in hebt.

We zien elkaar tijdens de eerste ronde van de preselecties.

Eindelijk de bespreking van dag 2 van de Conscious Growth Workshop #5. Heb je dag 1 nog niet gelezen, dan raad ik weer aan om dat te doen. Kwestie van helemaal mee te zijn.

Net zoals vorig jaar pasten we op dagen 2 en 3 de zeven kernprincipes van groei toe op verschillende gebieden van ons leven. Vandaag deden we dat voor carrière en financiële situatie en voor gezondheid.

Een groot verschil met vorig jaar was dat Steve minder praatte en dat wij meer oefeningen maakten en zelf nadachten. Hierdoor was er meer balans.

Carrière en financiële situatie – waarheidsoefening

Elk onderdeel begon dit jaar met een heel leerrijke waarheidsoefening. In die oefening kregen we telkens een aantal pagina’s met stellingen voorgeschoteld.

In dit onderdeel waren dat onder andere de stellingen: “Mijn carrière laat gebruik te maken van mijn persoonlijke sterktes en talenten”, “Ik geniet van mijn werk”, “Ik ben tevreden over het bedrag dat op mijn bankrekening staat” of “Ik geef minder uit dan ik verdien en heb daardoor een positieve cashflow”.

Telkens moesten wij zeggen of we het er sterk mee eens waren, een beetje mee eens waren, er neutraal tegenover stonden, het er beetje oneens mee waren of er sterk oneens mee waren. Op deze manier krijg je een goed overzicht over wat er goed loopt of waar er verbetering mogelijk is.

Persoonlijk was ik het sterk eens met de stellingen “Ik geniet van mijn werk ” en “Mijn werk biedt positieve waarde aan anderen”. Ik was het een beetje oneens met de stelling “Ik zet prioriteiten en hou me daaraan. Ik doe het belangrijkste werk eerst”. Sterk oneens was ik het met “Ik word goed vergoed voor de waarde die ik bied”.

Hieruit kan ik afleiden dat ik moet blijven doen wat ik doe. Mijn werk maakt me gelukkig. Maar ik kan meer moeite doen om ervoor te zorgen dat ik mijn prioriteiten haal. Nadenken over de waarde die ik bied is ook nodig. Momenteel verdien ik hier weinig mee. Je kunt me ook bijna niet vergoeden voor wat ik doe. Daar ben ik natuurlijk zelf verantwoordelijk voor. Dus ik moet mogelijkheden om mij te vergoeden toevoegen. Of mijn waarde op een andere manier aanbieden.

Vorig jaar vond ik het nog arrogant om te denken dat ik waarde lever. Dit jaar geloof ik zelf al meer in. Vooral dankzij de vele emails, berichten en allerhande complimenten die ik heb mogen ontvangen. Ik vond het vroeger ook moeilijk om (alleen al te denken om) geld te vragen of te verdienen met de waarde die ik lever. Langzaamaan begin ik hier wel in te geloven. Vorig jaar had ik het idee om een doneerknop toe te voegen. Dat is er nooit van gekomen. Dit jaar, wel…

Het is een begin, maar wel een begin dat ik al een jaar uitstel. Ik verwacht niet dat ik ooit zal kunnen overleven met donaties via deze site. Maar alles is welkom. Show me the money!

Het doel van deze oefening is dus bepalen waar er verbeteringen mogelijk zijn. Daarna kan je je afvragen hoe je die verbeteringen kunt aanbrengen.

Steve gaf ons ook een nieuw model om je carrière in een ander perspectief te zien.

Lichaam gaat over bronnen. Vooral geld in dit geval. Wat haal je eruit dat voor je onderhoud zorgt?  Hart gaat over wat je graag doet, waar je van houdt. Hersenen gaat over je vaardigheden, waar je goed in bent. Geest gaat tenslotte over wat je bijdraagt aan de wereld.

Dit model kan je onder andere helpen als je van job wilt veranderen of een nieuwe carrière overweegt.

Het is meestal geen goed idee om te beginnen bij lichaam, hersenen of geest. Begin je bij lichaam, dan zal je wel geld verdienen, maar doe je je werk dan wel graag? Misschien word je hier wel goed in, maar als je je job niet graag doet, zal je er dan ooit gelukkig van worden? Begin je bij hersenen, dan zal je je job goed doen, maar het blijft ook de vraag of je er wel gelukkig mee bent. Begin je bij geest, dan draag je wel bij, maar brengt het iets op? En weer, doe je het wel graag? Of ben je er wel goed in?

Vergelijk je eigen huidige baan of carrière eens met dit model. Brengt het genoeg op? Doe je het graag? Ben je goed in? Heeft iemand er wel iets aan?

De beste plek om bij te beginnen is hart. Als je iets graag doet, word je hier vanzelf beter in (hersenen). Word je ergens goed in, dan begin je waarde te bieden (geest). En zodra je waarde biedt, kan je hier op één of andere manier geld voor vragen (lichaam).

Dit is natuurlijk een simpele voorstelling. Misschien kan je niet op het eerste gezicht een manier bedenken om rijk te worden met je verzameling slakken. Je moet ook aan een nood voldoen of een oplossing bieden voor een probleem. Cool zijn brengt niks op. Helpen wel.

Hoe dan ook, doen wat je graag doet is enige manier om gelukkig te worden met je werk. Dit is belangrijk, want je gaat hier heel wat jaren insteken. Ik kan me weinig dingen bedenken die erger zijn dan een leven lang een job te moeten uitoefenen die je niet graag doet. Jij wel?

Oefeningen: carrièrebordjes

Hierna kregen we opdracht om een bordje te maken met daarop ons idee voor onze ideale carrières. Daarna moesten we rondlopen en onze carrières aan elkaar voorstellen.

Als je niet weet wat je wil doen, kan je best eender wat kiezen. Alles is beter dan niks. Door hier daarna over te praten (of in het echte leven iets mee te doen) kom je er dan wel achter of die richting iets voor jou is.

Op mijn bordje stond: “I will make you ♥ yourself! Kies uit: Blogger, spreker, schrijver, productcreëerder, coach, standup comedian. Is dat genoeg”?

Dat is mijn boodschap. Ik wil je helpen om te groeien zodat je meer van jezelf houdt. Je boodschap zal meestal nooit gaan vervelen. Je medium misschien wel. Daarom wil ik zoveel mogelijk van medium wisselen. Maar niet van boodschap. Ik hou ervan om jou jezelf te laten houden.

Daarna bespraken we elkaar carrières in groepjes. We gaven tips over hoe iedereen via zijn carrière meer waarde kon bieden of die waarder beter kon verspreiden.

Dream Team

Daarna dachten we weer afzonderlijk na over ons dream team. Wie zou ons kunnen helpen om onze doelen op dit gebied te bereiken? Wat zouden die personen voor ons kunnen doen? Wat zou het effect daarvan zijn?

Tijd voor actie!

Tenslotte kregen we tijd om na te denken welke specifieke acties we konden nemen om vooruitgang te maken op dit gebied. Ik kon er zo een heel aantal bedenken. Zoals een outline maken voor mijn Stoppen met blowen e-book. Of een pagina toevoegen waar ik coachingdiensten aanbied. Die outline is ondertussen af. De coachingpagina bijna. Leve vooruitgang!

Gezondheid

Ook hier begon we met een gelijkaardige waarheidsoefening. Ik heb wel geen oefening nodig om te weten dat het op dit moment relatief pover gesteld is met mijn fysieke gezondheid. Fit kan ik mezelf niet noemen, fysiek sterk evenmin. Als je eens wilt lachen, vraag me dan eens om te buigen en mijn tenen aan te raken.

Een goed punt is dat ik makkelijk in slaap val en meestal fris opsta. Ook op gebied van emotionele gezondheid gaat het veel beter met mij. Ik ben gelukkig en voel me bijna altijd goed. Mijn emoties kan ik vrij goed uiten en ik hou van de wereld.

Het goede aan zo’n oefening is dat het je onmiddellijk al kan motiveren. Het kan laten wat je wilt veranderen. Daarna pas je het principe van kracht toe door te beslissen wat je precies wilt bereiken en hoe je dit voor mekaar krijgt. Nieuwe gewoontes aanleren (of oude afleren) speelt hier een grote rol in. Eén van de beste manieren om dit te doen blijft een 30 dagen test, waarin je 30 dagen lang de nieuwe gewoonte volhoudt. Daarna is de kans groot dat de nieuwe gewoonte ingebakken zit.

Weet je niet zeker hoe je een doel kunt bereiken? Probeer dan verschillende methodes. Autoriteit dus. Belangrijk is dat je duidelijke doelen voor ogen hebt. Zeg niet “ik wil minder eten”, maar zeg “ik eet 2000 kcal per dag”.

Liefde gaat weer over de omgeving. Wie beïnvloedt jou op dit gebied? Wie heeft al de gewoontes die jij in je leven wilt invoeren? Wie heeft al het ideale gewicht dat jij wilt bereiken? Wat kun je van die persoon leren? Wat eet die persoon? Zoek deze mensen op en vraag ze tips. Ga meer met ze om. Laat ze je beïnvloeden.

Het principe van eenheid ervaar ik zelf door over kanker te schrijven. Ik wil mensen te inspireren om gezonder te leven, maar tegelijkertijd zelf ook heel veel terug in de vorm van advies. Dat advies kan ik dan weer toepassen om dan mijn ervaringen te delen en zo gaan we maar door

Moed speelt ook een rol. Durf je tegen iemand te zeggen wat je wilt bereiken? Als je niet zegt wat je wilt, kan niemand je helpen. Durf je ‘anders’ te zijn op dit gebied door bvb. een vegetariër te worden of een rauw veganistisch dieet te volgen? Zie je jezelf dan als anders dan de rest en voel je je daardoor soms ongemakkelijk? Of ben je net een leider voor de rest van de wereld?

Buitenschoolse activiteiten

Het huiswerk bestond eruit om net als vorig jaar een speech te geven aan de bewoners van je oude planeet A. Die van mij zijn al een tijdje onderweg naar planeet C, dus kon ik dit niet doen. Of ik was het gewoon vergeten.

‘s Avonds gingen we met een groepje naar stand-up comedian Vinnie Favorito kijken. Een rot in het vak en één van de beste die ik ooit heb gezien. Het grootste deel van zijn act bestaat eruit om het publiek belachelijk te maken. Hij vertelt heel wat ‘racistische’ grappen, maar omdat hij lacht met alle rassen en zeker ook met zichzelf, kan het allemaal. Ergens zit er zelfs een boodschap van verdraagzaamheid in. Vinny kan je elke dag in het Flamingo casino gaan bekijken.

Het grootste deel van de aanwezigen kreeg er dus van langs, maar ons groepje werd helaas grotendeels gespaard. Alleen één van onze Indische vrienden kreeg al snel het label van terrorist. Terwijl de rest van ons internationale gezelschap toch ook voer voor een heel aantal grappen kon geweest zijn.

Ik vond mezelf eigenlijk ook een ideaal doelwit en ging hem dit achteraf ook zeggen. Vinny dacht wel dat het publiek grappen over kanker misschien toch niet zou waarderen. Ik begreep het ergens wel. Ik zei hem dat ik nog eens zou terugkomen. “Als je nog leeft”, zei hij. Dan had ik er toch één gehad.

Dit is echt de laatste post die ik schrijf voor ik dag 2 van de Conscious Growth Workshop bespreek.

Om iedereen op de hoogte te houden van de nieuwste ontwikkelingen in de kankersoap, een kleine update.

In de vorige aflevering

We leerden dat de eerste soort chemo die Daan kreeg niet meer werkte. Hij kreeg toen een tweede soort, met hilarische gevolgen! Daarna bleef het even stil, maar hij liet wel weten dat Joske na een maand al wat gekrompen was. Een nieuwe, uitgebreider scan werd gepland en Daan verwachtte nog meer positief nieuws. In deze aflevering, de resultaten. Spannend!

Resultaten

Die waren dus niet zo positief. Na twee maanden nieuwe chemo blijkt dat de tumor ook nu niet krimpt. De behandeling werkte wel een beetje, maar het bleef eerder een status quo. Dat kon erger, hij had ook nog gegroeid kunnen zijn.

Dus, wat nu? Een derde soort chemo! ICE, voor de liefhebbers. Deze fijne behandeling zal ik ook om de maand krijgen en deze keer mag ik telkens vier nachten in het ziekenhuis blijven. Ik kan met moeite onderdrukken hoe gelukkig ik hiermee ben.

De eerste sessie was twee weken geleden. Het goede is dat ik bijna helemaal geen bijwerkingen kreeg. Geen hoofdpijn, constipatie, misselijkheid en vooral, geen smaakveranderingen. Geen “slechte weken” meer dus. Dat vind ik heel fijn.

Ik reken er eigenlijk al niet meer op dat chemotherapie de oplossing zal zijn. Veel meer vertrouwen heb ik in de veranderingen die ik in mijn dieet doorvoer als deel van mijn antikankeraanvalsplan. Ik heb al gezegd dat ik daar meer over ga schrijven en dat ga ik ook doen. Maar eerst de verdere bespreking van de workshop. Voor ik vergeten ben hoe fantastisch het daar weer was.

In de volgende aflevering: Meer tumornieuws! Plus, wat denkt het UZ Leuven van de situatie? Verder, de comeback van een langvergeten personage. Is dat … haar? Tenslotte, wat iedereen zich afvraagt… who shot Joske? Dit alles, en meer!

Bloggen voor CHANGE-Think+

Begin dit jaar schreef ik over de lancering van CHANGE-Think+, het nieuwste positieve magazine dat onze krantenwinkels opfleurt. Ondertussen ook verkrijgbaar in Nederland, trouwens!

CHANGE heeft sinds kort ook een eigen blog en ik ben één van de gelukkigen die hiervoor mag schrijven. Dat heb ik dankzij al die zotte kankertoestanden tot nu toe nog niet vaak gedaan, maar nu staat mijn eerste artikel daar wel online.

Wil je dus meer positieve dingen lezen rond gezondheid, geluk, geloof, relaties en wetenschap en nog veel meer, hou dan ook de blog van CHANGE-Think+ in de gaten.

Mijn eerste post daar kun je (nu helaas niet meer) hier lezen: Dankbaarheid voor kleine dingen. Geïnspireerd door vele ziekenhuisbezoeken.

P.S. Het is ook de moeite waard om de website zelf regelmatig te bezoeken! Bijna dagelijks geüpdatet met positief nieuws of ‘negatief’ nieuws, dat dan op andere manier bekeken wordt. I like!