tuinieren in tuin en moestuin - grow your own veggies

aphrodisiaca ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Sun, 08 Nov 2009 22:40:00 +0000

us a um, i ae a ... je krijgt er dus minstens twee.
Het waren er aanvankelijk vier, maar één van de dames van Katzenjammer was ziek (jammer ...iedereen aan de Mexicaanse griep!) dus dat optreden (en de B&B) werd last minute afgeblazen.
Dan maar zelf aan de aphrodisia-slag met in het voorgerecht 'polenta' en in het hoofdgerecht 'tonijn'.

Zaterdag zijn we toch nog over en weer Gent geweest, want de fototentoonstelling (van Vanfleteren : mooi mooi man) loopt niet zo heel lang meer EN we hadden nog een reservatie in het restaurant dat onderdeappelboom ons tipte.

Zo tussen 'Zsa Zsa Rouge' en 'Petit Zsa Zsa' begon het wel als een verwarrende ervaring; de vraag is blijkbaar niet alleen wie is Zsa Zsa maar ook wat is Zsa Zsa (je herkent ergens wel een patroontje ... 'kitsch is not a crime' misschien ??)
Over het slow food restaurant weinig klagen trouwens, maar wie mij kent weet dat ik (helaas!) zelden een restaurant bezoek zonder opmerkingen ;-) dus here we go ... een carpaccio heb ik liever van echt rauwe malse ossehaas die bijna vezelig uit elkaar valt (deze was gedroogd denk ik) en de muziek was misschien wat 'ongelukkig', van het type Balkan-folk, niet echt mijn ding (volgende keer ligt er misschien een ander schijfje boven op de stapel cd's).
Al onze gerechten -inclusief de 'carpaccio'- waren wel zeer lekker en de zaal zat gauw overladen vol waardoor je al snel geen noot muziek meer hoorde, alleen nog gezelligheid en gelukkige mensen (toppie).
Ik zou dit restaurant dus ook blind en met mijn ogen toe durven aanbevelen (veel reclame heeft het blijkbaar niet meer nodig, reserveren is dus echt een must). Smakelijk bedankt appelboom.

Qua authentieke Italiaanse slowfood wordt het wel met ruime lengte geklopt door Rossi in Leuven (eerlijk is eerlijk, en Pino doet het daar knap op z'n eentje), maar daar zou ik niet losweg iedereen naar toe durven sturen (als pizza Hawaï het enige Italiaanse 'gerecht' is dat je kent en lust is er gelukkig nog altijd de Pizza Hut - ze doen daar zelfs 'à volenté'; italiaans voor 'maak dat je wegkomt').

Maar dus polenta ... Als je de Italiaan mag geloven is polenta het enige echt bewezen aphrodisiacum. Het is in elk geval lang de echte basisvoeding van de Italiaan geweest (nikste pasta), en dan vooral il povere (herken hierin poverty en poverello) - de armere Italiaan dus (hoewel het daar tegenwoordig vooral in het rijkere noorden op de kaart schijnt te staan).
Het heeft me wel weer wat shophoppen gekost eer we het maïsgriesmeel gevonden hadden (zwei kleine Italiener vergessen die Heimat nie ... maar er zullen er in mijn buurt toch nog te weinig van wonen).

De meeste bereidingswijzen zijn vrij 'eenvoudig' te noemen, mijn versie gegrild.
Alle recepten zijn het er over eens : deze slowfoodbereiding neemt wel wat tijd in beslag.
Dag één (donderdag) : 250g griesmeel (ongeveer 5 personen) met wat zout in een liter kokend water (het meel geleidelijk toevoegen om klonteren te voorkomen) en dan ongeveer drie kwartier roeren (net zoals risotto bij voorkeur altijd in dezelfde richting draaien).
Eerste (en enige) probleem : mijn pakje bio-griesmeel zei 3 minuten. Dat is natuurlijk wel een groot verschil met drie kwartier. Gelukkig zeiden de andere recepten ook : langer is beter, dus op een paar minuten zal het niet steken.

Zodra het papje loskomt van de pan mag het afkoelen in een vorm of op een plaat ongeveer een vinger dik.
De volgende dag (vrijdag) : plakjes snijden, grillen (pan, bbq,...), voorzien van een dressing van de chef (in ons geval tomatenconfituur, Rocquefort, gemalen kaas, parmesan ... maar er bestaat dus niet 'één' manier) en zo nog even onder de grill, klaar.

Je zegt dus niet 'even polenta maken' maar het is wel zeer zeer lekker.

venkel ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Wed, 04 Nov 2009 23:23:00 +0000

pepervenkelconfituur om precies te zijn maar ik wil de brave Sint en mijn trouwe lezers niet aan mijn deurke voorbij jagen omdat er weer 'peper' in de titel zit. Ik kan meestal wel goed inschatten wanneer het tijd is om te stoppen (niet noodzakelijk altijd wanneer ik wil stoppen). Je wil jezelf ook niet in een al te enge niche wringen; het hoekje waar ik nu zit is al eng en knus genoeg.
Geheel onterechte beslommeringen trouwens want het gaat zelfs niet over peper (Capsicum, de vruchten) maar over peper (Piper, de bessen). En eigenlijk had dit recept die bolletjes zelfs niet echt nodig maar daarmee loop ik vooruit op de feiten. Met het risico om straks voor confituurmannetje versleten te worden toch nog maar een geleike, waarschijnlijk één van de laatste van het seizoen :

- 1 liter venkelsap
- 2dl sinaasappelsap
- 2dl citroensap
- 2dl droge witte wijn
- pezo+ (peper/zout/+wat je lekker vindt)
- 2EL peperbolletjes.
- suiker

De venkelknollen (Foeniculum vulgare, nikste vulgair, maar 'gewoon' 'hooi') stonden al een beetje te verpieteren in de moestuin, een paar lichte koudeprikjes waren genoeg om het bleekwit van de bollen en het frisgroen van de sprieten te ruilen voor minder frisse kleuren. Je zou ze waarschijnlijk al niet meer gekocht hebben als ze in de winkel lagen terwijl er amper twee schubben verder niets meer aan de hand was. Aangezien het er niet warmer op lijkt te worden en dat recept van venkelconfituur frankweg mijn ogen uitstak heb ik ze toch maar allemaal gerooid.

Om het sap uit de venkel te halen heb je best een sapcentrifuge bij de hand. Venkel is een beetje als rode biet, je vraagt je af of daar wel een druppel sap uit kan komen maar drie tellen later heb je met een halve knol een half glas gevuld (en niks dan kurkdroge pulp aan de overkant). Het groen mag mee 'geperst' worden maar daar moet je toch niet mee overdrijven, de kleine sprietjes zorgen meer voor verstopping dan wat anders.
Het kan wel sletig zijn voor de machine (of het kan aan mij liggen), hou daar misschien rekening mee als je een apparaatje leent.
En dan hebben we het moeilijkste weer achter de rug. De andere sapjes sappen, wat kruiden en de suiker, opkoken, roeren, klaar. Niets houd je tegen om er nog wat pastis, martini, absint, ... of andere anijsachtige aromaten aan toe te voegen maar subtiel en puur natuur vermaken best.

De confituur is echt enorm lekker, en het huis geurt minstens twee dagen naar het betere snoepwinkeltje (waar vind je die nog ??). Maar de peperbolletjes zijn niet echt nodig denk ik. Het stond zo in mijn boek over inmaken en teveel improviseren als je iets nieuw uitprobeert is niets altijd aangewezen (peperbolletjes staan toch meestal maar te verstoffen in die veel te grote bussen). Ze hebben misschien een tikkeltje kleur gebracht en geven op termijn wellicht nog wat smaak af, maar het is vooral een visueel gebeuren achter dat glas.
Maar de bolletjes drijven nogal graag, om ze dus mooi door de potten te laten zweven moet je nog een paar keer terug naar de keuken om te schudden (vermoeiend). Misschien volgende keer wat minder bolletjes (of geen), maar volgend seizoen in elk geval meer venkel.

pompoenen ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Mon, 02 Nov 2009 00:13:00 +0000

Ik doe normaal niet mee aan die geïmporteerde feestdagen, Halloween al zeker niet. Er zit nochtans een duivels kantje aan het verhaal van Halloween (en met name de pompoenlamp), en een Iers, dus helemaal tegen kan ik ook weer niet zijn. Maar het kriebelde toch al heel lang om eens een echt patroontje te snijden in een pompoen, en nu rosemarie de verhalen over Halloween ook meebracht uit het (eerste kleuter)klasje (?) zag ik mijn kans schoon ... (en ook - maar verder van generlei belang - weer een goede reden om nog eens 'the ballad of Peter Pumpkinhead' door de boxen te jagen, in het origineel van XTC uiteraard)

Terwijl ik zo aan het snijden was (prullen heet dat officieel bij ons) maakte 999 de soep klaar met de stukken vlees die net niet in het rond vlogen : wat ui erbij, wat cocosmelk, peperconfituur (jaja mannen, ook geweldig op het broodje visstick trouwens) en een blokske, klaar. Klaar nog voor ik zelf klaar was dus ongeveer tussen de kat en het spookje moest ik even pauzeren [veu de guj sop, hiejel guj].

Een deel van de pitten werd opzij gelegd voor het volgende seizoen. Het andere deel zou de avondsnack worden. Geroosterd (10 à 20 minuten op een bakplaat met een lepel olie en wat pezo/kruiden). "En als je de pitten vantevoren ongeveer 10 minuten kookt dan kan je ze eten met het schelleke er nog rond". Mis poes. Ik kan het niet beter samenvatten dan met de woorden van 999 : "heel lekker als ge weet hoe ze eruit moeten". Want dat velleke was zo beetgaar als een stoeprand, en bijna elke evacuatie leed tot een spontane versplintering van de inhoud (mission impossible, this pumpkin seed will self destruct in 5 seconds, poef) maar dat is misschien niet helemaal de schuld van dat velleke.

En hoe is het met de pompoen verder afgelopen ? Wel, van kwaad naar erger denk ik als je het hem vraagt. Als je het mij vraagt zeg ik : "volgend jaar meer pompoenen om te kerven" want dat is gewoon nog keiplezanter dan dat ik al dertig jaar dacht dat het zou kunnen zijn : gewoon ook eens doen, ooit !

De look en de sjalotten zijn eindelijk de grond in geraakt, de serre is zo goed als leeg en het volgende moestuinseizoen gaat een vliegende start krijgen want de meeste vakken zijn klaar om de winter in te gaan. Laat maar komen Grietje...

peperjam ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Fri, 30 Oct 2009 00:00:00 +0000

Laat de klep van de printer maar toe, er is geen vastgelopen papier gemoeid bij deze jam.

Van een tweede deel van de dikwandige pepers (en nog wat paprika's) werd voor de eerste keer confituur gemaakt. Dikwandige pepers bewaren niet te best en invriezen is dan misschien de eerste reflex.
Waar je vorig jaar de deur niet uitkon zonder een ecoridder met een groene pluim in zijn gat tegen te komen, lijkt de eco-storm te zijn gaan liggen. De eco-doemscenarios zijn uitverkocht, uitgeknepen, uitgemolken, uitgezongen. Buiten twee handen vol zonnepaneelopportunisten en de klinisch dode auto-industrie hoor je amper nog wat over 'initiatieven voor de toekomst' (los van het feit of het nu goede of slechte initiatieven zijn).
Naast de ecologische voetafdruk van een vriezer ("jomma die moet toch altijd opstaan, dan kan em beter volzitten ?", jamaar, altijd maar meer en groter) zijn er ook nog praktische bezwaren tegen het alleenrecht op conserveren door invriezen, van pepers. Om er maar eentje te noemen heb je meestal zo weinig van de pepers nodig bij een bereiding. Tenzij je ze dus verpakt in vingerhoedjes, is de kans groot dat je je pakje pepers een twintig tal keren uit de vriezer hebt genomen om er een theelepel snippers uit te halen, ook niet echt ideaal.

Confituren zijn waarschijnlijk de gemakkelijkste manier om iets langer te bewaren.

- pepers
- porto
- ui
- (confituur)suiker
- rode wijnazijn
- mandarijntje

Om niet teveel scherpte aan de paprika's te verliezen werden er nog wat van de hetere soorten toegevoegd.
Een eerste bijzonderheid bij dit "geregje" is dat het proeven en bijsturen wel wat ballen aan je lijf vraagt.
Een tweede kleinigheidje is dat het roeren boven zo'n duivelse pruttelende pot pikante sapjes toch aardig de emoties losmaakt, van "had ik nu niet beter mijne grotere bril opgezet" tot "aaaaahahaaa!" als er weer een druppel op de rug van je hand is geland, het kleine brandwondje lijkt wel door je hand te zakken.

De pepers werden klein gesneden om ze wat sneller te laten mals worden, geholpen door een flinke geut porto; pepers en paprika's zijn niet poederdroog te noemen maar het is ook niet zo dat ze meteen liggen te zweten in eigen nat. Een paar recepten gebruikten ook rode wijnazijn, misschien om de zoetigheid van de vruchten en de suiker wat tegen te gaan, de azijn heb ik naar het einde toe een beetje toegevoegd maar misschien was het niet echt nodig. Het mandarijntje stond in geen enkel recept, dat lag gewoon in de weg. Op het einde nog even de mixer erdoor. Klaar.

Het resultaat is ver boven alle verwachtingen echt (echt!) een geweldige confituur, die zonder probleem zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeiconfituur (pas achter op de tong valt ze -redelijk gezwind- door de mand, als aardbeiconfituur dan toch). Zelfs te eten met het lepeltje dus, maar ook perfect als basis voor een marinade, de wok, het sausje bij de lenterolletjes of op de paté,... (maar ook voor het bakken, van een op maat geknipte poets, cfr. 'zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeidconfituur').
Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar : volgend jaar zet ik nog meer pepers.

nieuw ijzer

noreply@blogger.com (the666bbq) — Wed, 28 Oct 2009 08:00:00 +0000

Ongezien. De keuringsdienst van waarde last, ad hoc, een vervolgverhaal in op het vreemde ijzer in onze voeding (met name de ontbijtgranen). Ik denk dat het de eerste keer is dat ze gestuurd door de actualiteit hun programmatie aanpassen, het is zeker de eerste keer dat ze een vervolg breien aan een 'oud' onderwerp.
Ze kregen geen antwoord van de producent en Kellog's enige reactie scheen een advertentie te zijn dat het wel allemaal goed zat zo. Dat maakt de gezond paranoïde journalisten nog nieuwsgieriger en ze gaan opnieuw op onderzoek ('de Keuringsdienst weet : als de fabrikant begint te klagen, moet je doorgaan met vragen, en ze smeden het ijzer nu het nog heet is.

U kijkt toch ook (morgen, donderdag, Ned 3, 20u25) ?.

Da kannekik ni pikke, ni pikke, nie pikkeleuh dedju ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Sun, 25 Oct 2009 21:09:00 +0000

Vlezige pepers, die met pak aan, bewaren niet zo denderend goed. De dunwandige pepers (meestal de wat hetere soorten) laten zich spontaan (ver)drogen. De meest voor de hand liggende manier om ze te bewaren is versnipperen en invriezen maar het kan ook anders. Eén van die alternatieven is pickelen. Dus Clement, Aar joe reddie voor te pickeleuh ?? Jalapeno Pickles.

- Jalapeno pepers
- wortelen
- look
- zilveruitjes (Ja Bea, I lie and I cheat, maar toch niet te dikwijls)
- rode en witte chalot (compensatie voor de zilveruitjes ? misschien)
- witte wijnazijn (met dragon)
- peper en korianderbollekes
- laurier

Wortelen en pepers in schijfjes, even aanstoven met wat knoflook en chalot. Azijn koken (eventueel met wat suiker als het zoetzuur mag zijn). Bokalen afvullen met de pepers, zilveruitjes, bollekes en laurier, en bokalen verder volgieten met de azijn.
Moeilijk was dat weer niet. Alleen zien dat je de azijn niet te lang laat inkoken want dan heb je misschien te weinig voor je bokalen (gelukkig had ik nog een fles rode wijnazijn en de azijn van de zilveruitjes achter de hand).
Best een week wachten om erin te vliegen heb ik ergens gelezen; en dan te bewaren tot... tot ze weer groen zien zeker (of ietske vroeger als je je werkverzuim zo laag mogelijk wil houden) ??

Vrijdag eens een andere definitie van "Mosselen natuur" geprobeerd : "ik ga naar de moestuin en neem mee wat de natuur op dat moment te bieden heeft". Venkel (begint last te krijgen van de kou wel), knolselder, chinese kool, ui, wortelen, paprika en een geut Martini bij gebrek aan pastis, een variatie op wat bij Vital de mosselman in Leuven vroeger 'mosselen op grootvaders wijze' heette. Maar lekker, lekkerder dan gewone mosselen natuur. En eens geen frieten maar (bio)brood met een slaatje als toespijs, geraspte knolselder met het fijnere blad van de chinese kool, appelen, gember en mayonaise; verslaat de klassieke Waldorf met gemak. Nee, ik heb de frieten niet gemist. Was het al maar weer vrijdag.
Ah, nee vrijdag gaan we naar Katzenjammer in Dranouter, de Noorse kruising tussen Laïs en The Levellers, multi-instrumentalisten met ballen. Omdat we dan toch aan de andere kant van het land zitten en kaarten hebben voor de fototentoonstelling van Vanfleteren (Portretten) in Circus Mahy in Gent blijven we een beetje hangen... kent er iemand misschien nog een leuk eetadresje in Gent ??

fruitleer ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Fri, 23 Oct 2009 21:04:00 +0000

Ik heb niet het geluk te mogen beschikken over fruitbomen op leeftijd, de fruitproduktie is met uitzondering van het kleinfruit dan ook nog bescheiden. Het kan (hopelijk) snel gaan van 'te doen' naar 'te veel' en dan moeten we weer op zoek naar manieren om de oogst te conserveren en het verbruik zo wat te spreiden in de tijd. Maar waarom uitstellen wat nu al kan ?

Eén van die alternatieven om fruit te bewaren is fruitleer, 'fruit leathter', fruit jerky, fruitmatten, ik kan er eigenlijk geen juiste Vlaamsche naam op plakken want tot deze week had ik het nog nooit gezien. Eigenlijk is het gewoon gedroogde vruchtenpuree, van gelijk welk fruit (het zou zelfs gaan van kant-en-klaar babyvoeding maar het zal je niet verbazen dat ik zo'n potje nog nooit van dichtbij heb gezien).
Deze week hadden we gelei gemaakt van onze druiven. Omdat de druivenpitten zich wel eens in de confituur lieten draaien en er toch altijd potten genoeg zijn om het jaar door te komen hebben we het deze keer enkel en alleen van de lek gemaakt. Wat overbleef was dus een beetje zonde om weg te gooien, maar perfect voor het eerste experiment met het fruitleer :

- druivenvlees
- appelen
- gember

Eén van de recepten zei dat geen enkele jerky kon mislukken als je er appelen bij deed, wie ben ik om dat tegen te spreken. Verwarm en pureer de hele handel, kook het een beetje verder in zodat je al wat vocht kwijt bent, smeer het uit op een bakplaat (halve centimeter, ik wist dat dat halve leven plattekaas smeren ooit van pas ging komen) en laat het drogen (wij in de oven, de gemiddelde Texaan gewoon buiten) : klaar. Geen toevoegingen van suiker of niks (honing mag voor de liefhebbers maar het is niet nodig tenzij je teveel zuren hebt, bij rabarbercitroenleer bv.).

Eerste probleem waren diezelfde pitten. Omdat ik geen betere manier vond om ze eenvoudig van het vlees te scheiden heb ik ze maar mee gestaafmixed en het papje door de kleinste passevite gedraaid. Uiteindelijk konden zo de meeste pitten toch redelijk ongeschonden van de puree gescheiden worden.
Tweede probleem was dat de meeste recepten plastiek aanbevelen op de bakplaat/vorm en ik had geen plastiek die in de oven mocht, dus maar zilverpapier gebruikt. Het verwijderen leek heel even op het gepulk aan de chocotoffwikkels (kon je daar ooit iets mee winnen?) maar kom, het ging.

Voor de verpakking heb ik het ingerold in vetpapier (maar omdat dat er eigenlijk ook niet was heb ik voor dit experiment even een broodzak gerecupereerd), en als knoopje heb ik het middenste stuk van mijn Dr. Martins veter gebruikt, dat helpt misschien om er eindelijk eens werk van te maken nieuwe veters te kopen (alhoewel, ik rij ook al een paar maanden rond zonder remmen op mijn fiets).

Gedroogd (4-8 uur in de oven aan 70°) zou het tot een maand goed blijven (trekkers zijn blijkbaar grote liefhebbers van gedroogd fruit in deze vorm) maar ik weet niet of het hier het einde van het weekend zal halen. De kinderen vinden dit snoepje geweldig, en ik vind het geweldig dat ze dit snoepje geweldig vinden (100% fruit, 0% toegevoegde suiker; al moeten we ze hier niet dwingen om druiven - of fruit in het algemeen - te eten).
Er zit wel een lichte crunch in door de zeer kleine deeltjes van de pitten hier en daar, niets in vergelijking tot het ijzervijlsel van de ontbijtgranen... en voor de rest kan ik alleen maar zeggen : zeer lekker, een blijvertje. Om het gewoon in de kast te bewaren had het wat droger mogen zijn; het groene geweten speelde weer op bij het drogen in de oven. De droogmachine mag bij deze weer wat hoger op de buy-a-licious lijst.

de perfecte middagpauze

noreply@blogger.com (the666bbq) — Wed, 21 Oct 2009 20:14:00 +0000

Wat doet een werkende mens zoal tijdens zijn middagpauze ? Dineren en lameren staan zeker in de top 5, gevolgd door over-de-middag-commiskes of een terraske, en een enkeling gaat al eens wat zweten door te sporten of middels een snelle wip (maar dan neemt die enkeling beter minstens nog één iemand mee want op uwen allene dan zijt ge maar een vies manneke, toch op uw werk...).
Eén Belg op vier neemt niet elke dag een pauze, en één Belg op tien neemt zelfs nooit een pauze.

Zelf kan je me wel eens in een winkel treffen (kijken want het meeste koop ik online), of ergens op mijn ronde door de Kruidtuin maar vandaag heb ik een perfect alternatief gevonden. Met de camera naar het bos, één van de bossen die op wandelafstand van de werkplek liggen. Onderweg de zakken volladend met kastanjes waarvan er een groot deel weer "verdwijnen" tussen de fourageerplaatsen.

(stuifzwam - Lycoperdon pyriforme)

Eerder deze week had ik een aantal interessante plekken gevonden (hors piste) met mooie paddestoelen en daar heb ik er vandaag al een aantal van getrokken (als je niet zo heel veel tijd hebt is zo'n voorbereiding wel meegenomen). Nu kan ik in het weekend gaan wandelen met het gezinnetje zonder camera of toch zonder "w817, ik ga nog eens ene zo proberen".
Als je wil weten welke paddestoel je tegenkomt zonder dat je daarvoor heel veel prentjes moet gaan vergelijken kan je deze eenvoudige determinatietabel voor paddestoelen eens uitproberen.

(vliegenzwam - Amanita muscaria)

De foto's zijn getrokken met de +1+4 en de +2 voorzetvergrootglazen (25 euro voor een setje), wel ok voor de eerste stappen richting macro (en macro lens).
Het was ook de bedoeling dat ik mijn budget gps tracking speelgoedje ging meenemen (travelhoney) zodat ik deze lokaties kon vastleggen (voor andere liefhebbers) maar die was ik weer vergeten (later dus).
Ik had wel nog een statiefje mee of toch iets wat daar moet voor doorgaan, maar dat was op z'n laagste stand onbruikbaar wegens nog te hoog (dit statief is eigenlijk altijd onbruikbaar maar af en toe beter dan niets). Een deftig statief "staat" stellig bovenaan mijn buy-a-licious lijst, één van de lijsten in het leven die nooit af zal zijn.

(vliegenzwam - Amanita muscaria)

Doe ook eens iets anders tijdens de middag en ... gun je scherm daarbij ook eens een pauze.

(vliegenzwam - Amanita muscaria)

oud ijzer ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Mon, 19 Oct 2009 19:23:00 +0000

Daarnet nog een kleine marathon 'Keuringsdienst' op de digicorder afgewerkt, en ik ben nog een beetje aan het naschudden (wel weer op de manier waarop de Bulgaren 'JA' zeggen - want die schudden nee als ze ja bedoelen, [en annesom ok]).
Bij de laatste aflevering (op de digicorder, dus van vorige donderdag - van het nieuwe seizoen trouwens) dacht ik heel even aan zappen toen ze begonnen over voedsel en ijzer en spinazie. Ik zat plots weer in de aula, tijdens die ene les biochemie waar de legendarische zeepbel van het 'hoge' ijzergehalte in spinazie werd doorprikt. Ze zouden het dus wel weer gaan hebben over die rekenfout en het niet zo hoge gehalte ijzer in spinazie (Placebo Popeye).
Maar daar bleek het helemaal niet over te gaan. En vanaf toen was het weer WTF?! - happyhour.

Ze nemen het daar wel ernstig bij de ontbijtgranen wanneer ze 'dieet-ijzer' toevoegen (voor wie toch zo graag in het slanke jurkje glijdt : K Special K kreeg het er goed van langs). Maar het blijkt om 'echt' ijzer te gaan helaas (gemalen, verpulverd en 'ontdaan van onreinheden') en niet het minerale ijzer waar we van uitgaan dat het wel vanzelf in de spinazie geraakt en in de andere produkten die wij voedsel noemen. Met de hulp van een trekstaal (magneet) kwam er een hele voedselbeweging op gang, waar voedsel doorgaans vrij inert hoort te zijn (er zijn grenzen aan saignant, toch ?).
In een gemalen ontbijtpapje bleef er ook grut aan de magneet plakken, en dat puin liet zich op een papiertje gedwee verplaatsen door nog steeds diezelfde magneet. In Denemarken mag Kellogs blijkbaar niet verkocht worden want teveel ijzer is al niet goed voor de mens, laat staan als het van gemalen fietsen of ander gevarieerd ontbijtschroot komt. En wij onze tanden maar poetsen tegen 'de suiker' terwijl we met z'n allen dagelijks op ijzervijlsel zitten te knabbelen. We worden weer genaaid door de industrie. Terwijl ijzer zich in die vorm niet goed laat opnemen (understatement), en in combinatie met melk al helemaal niet meer. Je moet zelf maar eens kijken om het te geloven want het blijft ongelofelijk ongelooflijk.
Ik weet in elk geval dat we voortaan kunnen besparen op de ontbijtgranen. En ik word steeds blijer bij de gedachte dat er al maar vaker een vol bord uit de eigen tuin komt.

Het wordt stilaan tijd om weer aan de afwerking van het d(r)uivenkot te denken als ik tegen het voorjaar verwarmd, verlicht, gemeubeld en redelijk tochtarm in mijn nieuwe kweekkamer (nursingroom, mooier toch) aan de slag wil. En iedereen wil dat dat lukt, nog meer dan ikzelf, dus dat gaat lukken. Ondertussen begin ik wel een verzamelaar van oude stovekes te worden. De oude cuisinière werd definitief van de lijst gegooid omdat we het toch nooit (veilig en zonder een fortuin aan liften) boven zouden krijgen. En moest het daar toch geraken dan moet ik misschien een halve dag stoken voor ik er weer wat warmte uitkrijg. De strakke Nestor Martin A80 die ik gekregen heb is met zijn panoramisch zicht wel een knap ding, maar ook niet echt licht te noemen (en wel nog wat werk aan om het in zijn oude glorie te herstellen). In de weinige documentatie die ik erover vind lees ik vooral dingen over mazout en olie, dus het is precies nog niet zeker dat ik daar zomaar hout in kan gebruiken. De andere twee zijn type duvelke. Ik zal alle kandidaten sowieso nog eens moeten testen voor we er eentje naar boven tillen, en misschien moet ik dan toch nog een nieuwe kopen. Gelukkig kan ik de afvallers nog altijd "vermalen, verpulveren en ontdoen van onreinheden" voor ons gevarieerd dieet. Ik zal al maar kruidenpotjes beginnen te sprokkelen.

(~~oud ijzer~~ oude kermisattractie voor de Zoo van Antwerpen, u denkt een paardemolen te herkennen maar misschien is het wel de EETkraam, letterlijk)

het herfst ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Thu, 15 Oct 2009 23:10:00 +0000

"Breng je fototoestel mee, we gaan naar Bokrijk". We gingen boompjes kijken in het Arboretum van Bokrijk, en zo rond de klok van zes op een schitterende zomerstuip in oktober betekent dat vuurwerk. Dat van dat fototoestel meebrengen was uiteraard geen probleem, maar het was blijkbaar minder vrijblijvend dan we dachten want het werd een heuse opdracht : "zoek een drietal bomen en/of struiken die NU boeien, en gebruik ze straks in het volgende ontwerp". Tof. Al een beetje rondkijken. De rietpluimen stonden als kaarsjes te branden, de kruinen stonden ginds in lichterlaaie, soit ... het gouden uur in volle glorie. "We gaan nog even wachten op..." ... oei, waarop ? ... de kaarsjes begonnen te smeulen, steeds minder ... en ineens waren ze uit, gedaan, fini, opper dan op=op. Het was nog licht, maar niet HET licht, het was nog herst maar niet DE herfst.

De "mooiste" foto was dan ook die ene (eerste) die ik trok toen we nog aan het verzamelen waren op de parking, even voor zessen (maar een eik van dit formaat gaat niet in een doorsnee tuin). De kandidaten voor het ontwerp zijn nog geworden : Hamamelis, Gleditsia triacanthos, Ginkgo biloba, Euonymus (Euonymus europeus, alatus of planipes), Rosa carolina, Potentilla (nee toch maar niet, te geel), Clematis met daaronder een tapijt van Cyclamen, Lonicera japonica, Abelia grandiflora, Heptacodium jasminoides (bery bery nice), Nyssa sylvatica, Hydrangea, Magnolia, Moerascypres (Taxodium distichum, maar dan mag het wel een zeer natte tuin zijn). Deze, en nog een heel schoon anoniempje met een mooi roos blad staan op Flickr, wie me een tip kan geven voor het anoniempje (nummer 10), graag.
Nu, om te beginnen, herleiden naar drie.

En toen begon de lens ineens te piepen. (Oei, was het al te koud dan, nee toch, toch zo koud niet ?) Letterlijk en figuurlijk : licht uit (lichtjes overdreven maar toch uit voorzorg). De volgende dag benieuwd naar de foto's (want op achterkant lijkt natuurlijk altijd alles scherp) en de toestand van de camera. Hmm, nog altijd een skwiekje hier en daar bij het scherpstellen.
Konijnenberg : breng maar binnen maar reken erop dat je hem een maandje kwijt bent. Sony chat support (geweldig fantastig) "could you try a factory reset please" huh ? is dit niet gewoon hardware die naar de haaien is ? "We'll try it from there". huh? ça marche blijkbaar "que?". It works ... "have a nice day" laaikwaais.
Vreemd, nu maar hopen dat het daar bij blijft.

Na het snijden van de pepers en het drogen van de zaden komt misschien wel het gevaarlijkste : het verpakken van de zaden (nog snel voor een seed swap in Canada), en dan vooral het losmaken van de laatste achtergebleven zaden op de zaadlijsten. Zonder handschoenen staat er altijd wel het één en ander in de fik (zelfs met, dus waarom de moeite doen?), het aangezicht voorop (alsof ik het de hele tijd zou zitten te betasten of het er nog zit, en de binnenkant van de neus, is die al ooit weggeweest ?). Na een tijdje ook de vulpen waarmee de labels worden geschreven en dus ook de bek die de vulpen vasthoudt tussen de verschillende schrijfsels. Die banaan en dat brood zou ik voor het ontbijt willen houden dus ben ik weer verplicht om in de drank te vliegen; maar met mate want anders moeten we weer vaker gaan plassen... dat plassen heb ik na 35 jaar wel aardig onder de knie durf ik zeggen maar niet noodzakelijk zonder handen.

Update: Ik denk dat Euonymus (sieboldianus?) wel eens het anonieme anoniempje zou kunnen zijn...

Op het scherp van de snee ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Tue, 13 Oct 2009 20:08:00 +0000

"Geen bijvoeglijk naamwoord, dus geen overtreffende trap", zegt taal.VRT.be. Mag niet, kan niet. 'Op het scherpst van de sne(d)e' is dus een veelgemaakte foudt blijkbaar. 'Het scherp' is het allerscherpste punt van een wapen of werktuig. Kom dan maar eens aan het scherp van mijn mes likken nadat ik twee uur pepers heb versneden, dan is zij het scherpst. "Mag niet, kan niet" is relatief.

(Wie nog wat naampjes moet noemen moet maar op de foto gaan staan, dan verschijnen ze vanzelf - hover over the image to see the names).De oogst van het jaar is weer binnen. Er hangt nog wel een beetje maar ik heb er nu al veel meer dan genoeg. Dat wordt dus weer uitdelen (een aantal pakjes zijn al onderweg) maar het voelt wel goed om SinterKlaasNie (ZonderZwartePietWel) te spelen.

Van de meeste soorten werd (van de mooiste exemplaren) het zaad al geoogst met uitzondering van Bhut en Hot Pixie (need more time) en enkele Jalapenos (want F1 hybriden), en daarbij werd van elke soort uiteraard ook steeds een stukje geproefd. Ook al weet je ongeveer wat je mag verwachten is het toch altijd een beetje russische roulette spelen, met een geut alcohol als lapje tegen het bloeden. Ik kan ergere dingen bedenken.
Peter Peper ziet er stoer uit maar is bijzonder zacht ("hej, net echt"), de habaneros en Mme Jeanette geuren heerlijk naar fruit en inviteren je (vriendelijk maar gedecideerd) met een Ferme tik op je muil. Fatalli en Lemon Drop spelen het valser ("was het dat maar, neem dan nog maar een stukje"), om dan met enige vertraging letterlijk de draak te steken met je vlammende bakhuis.
Het is goed om op voorhand te weten dat de zwellingen altijd weer weg gaan en dat je gewone smaak ook altijd weer terugkomt, of je zou er mee stoppen met die dwaze spelletjes.
Altijd, tot nu toe toch. Maar er ligt nog een Bhut te wachten, en ik ben er nog altijd niet uit of het wel zo slim is om daar een stukje van te proeven.
Na twee uurtjes snipperen doordrongen net als de paprika's ook de pepers de keuken met hun typische geur, die wel veel minder wegheeft van snoepjes.

Wat we ermee gaan doen ? Versnipperen, verdrogen en verpoederen is het in gebruik het handigst. Zo kan je last minute nog wat "goe poeier" toevoegen aan een gerecht zonder dat je twee potjes hoeft te koken (al zijn bram en rosemarie al wel wat gewend van bij oma en opa). Curryketchup krijgt hier zo ook vaak een upgrade (zelfs pudding en chocomousse ;-) ). Een deel gaat de vriezer in. Maar ik heb ze nog nooit verwerkt tot een curry (niet het gele poeder maar de pasta). Of tot peperconfituur, dan is de marinade voor het vlees eigenlijk ook al half klaar. Misschien moet ik dat toch maar eens proberen.

Update: De habanero's zijn 'maar' even sterk als de Scotch Bonnet die Jeroen Meus deze week in "plat préféré" proefde (125.000-300.000 Scoville), Fatalli daar nog ergens boven en Bhut, wel ja die zit rond de 1 miljoen (ter referentie Tabasco® Habanero Sauce 7000 — 8000 Scoville, Jalapeno 2500 — 5000 Scoville, Tabasco® Original Sauce 2500 — 5000 Scoville).

café-au-lait, olé olé ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Thu, 08 Oct 2009 22:50:00 +0000

Al een half jaar zit ik te wachten op een onweer om mijn nieuwe speelgoedje te testen (de gratis-en-voor-niets gekregen Canon Powershot SX110 met de gehackte firmware CHDK, project : 'laat de camera maar zelf bliksems trekken van zodra hij ze ziet'). En er kwam maar geen. En toen kwam er één. En wat voor één. Eéntje om u tegen te zeggen. En waar zat ik : op een New Yorks dakterras. Niet in New York helaas, maar in Heusden, tijdens de les "kleuren en planopwerken" boven mijn ontwerpschetsen. In een lokaal met veel te grote ramen ... vier+één uur verwijderd van mijn speelgoedje.

Om te huilen was het.

Thuisgekomen kon ik na een half uurtje bokken nog een flauw staartje meepikken van een onwedertje dat zich stond uit te leven voor het venster van een fulgurofiel ... tien dorpen verder. De spectaculaire schichten waren niet meer, hoogstens nog wat doddelende weerlichten.
Maar, driewerf hoera : ik heb eindelijk het juiste script gevonden (quasi elke flits stond 'erop'), ik heb er toch nog een paar kunnen schieten en onderzoekers van KULeuven hebben 'ontdekt' dat we meer van dat vuurwerk gaan krijgen, dankzij de opwarming van de aarde. Kunnen de heren wetenschappers eens niet ontdekken hoe ze die bliksem zo snel mogelijk in een grote pil (batterij) krijgen, in plaats van te ontdekken wat Jan-met-de-pet al jaren vaststelt (is maar een suggestie) ?

Soit, het kon dus spectaculairder, maar het was toch behoorlijk licht daarbuiten om 23u58 te zijn. Volgende keer beter.

Dan maar, geïnspireerd door Marleen die bijzonder mooie foto's kan maken, het speelgoedje aan een ander experiment onderworpen (druppels, in de versie 'koffie met melk').
Helaas spelen de meeste van mijn experimenten zich zowat midden in de nacht af, niet ideaal voor foto-experimenten met een bescheiden compactcamera en zonder deftig artificieel hulplicht. Dus eigenlijk was dit experiment bij aanvang al een beetje gedoemd om te mislukken. Nu moest ik meestal op ISO 1600 trekken om nog ietwat snelheid te halen met dus heel wat korrel (want de flitser staat bij voorkeur uit voor snelle bewegingsdetectie), maar met CHDK kan de compact tot 1/60.000s (!!) en daarmee leg je nog wel details in de rand vast die anders volledig voor onze ogen verborgen blijven. Volgende keer beter.
Als je een Powershot camera van Canon hebt moet je zeker eens kijken of hij compatibel is, IS LEUK : DOEN!!

Update:

Café russe, nu het scherpstellen nog ;-)

Cafe shakerato, in tegenlicht, ma joeng toch...

zo is het wel "genoeg"...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Wed, 07 Oct 2009 21:36:00 +0000

Een gemiddelde Nederlander verbruikt 2,7kg paprika per jaar, een Spanjaard 4,3kg dus met onze 3kg gekuiste paprika (zonder klokhuis en steeltje) komen we toch aardig in de buurt. Meer vitamine C dan een citroen (de rode ongeveer 4 keer zoveel, daar gaat het imago van de citroen nog maar eens onderuit), maar ook rijk aan A en een paar van de B's, kalium, magnesium en fosfor, en arm aan caloriekes voor wie daar zeer nauw op zou letten. Een gezonde groente dus en niet zo heel moeilijk om te telen.
Dat ze wel eens 'sweet pepper' worden genoemd is niet zo gek, na 3kg snipperen hing er een snoepgeur in de keuken (en waren de snijtechnieken weer op punt maar dit geheel ter zijde).

De paprika's staan hier in volle grond, maar dit jaar zonder een eigen fles in de grond waardoor het gieten wat lastiger was, wat zich wel al eens liet zien aan de plant en zijn vruchten. Recent onderzoek zou (nog eens) aangetoond hebben dat de ééntaksteelt hogere opbrengsten geeft (maar op 2 stengels zou rendabeler zijn). Dus voor volgend jaar niet meer dan 2 stengels EN elke plant zijn eigen gietfles.

het moet maar eens gedaan zijn ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Mon, 05 Oct 2009 23:20:00 +0000

Tomatenconfituur. Het is zo een beetje als het officieuze einde van het (alleszins mijn) moestuinseizoen. Er is nog wel redelijk wat te oogsten maar qua werkzaamheden beperkt het zich tot het virtuele sigaretje (sprietje) aan de rand van den hof, om te overpeinzen wanneer ik de bedden winterklaar ga maken en welke techniek(en) ik daarvoor ga gebruiken (het karton ligt al klaar), en oh ja of ik mezelf dit jaar eens kan motiveren om de dahliaknollen weer op te graven en weg te leggen (want laten zitten lijkt niet te pakken waar ik woon, dat heeft geen verdere experimenten meer nodig).
De tomaten die er nu nog hangen zal ik moeten teleurstellen, het lijkt gedaan met nazomeren. Een aantal rassen doen het nochtans nog zeer goed (en prune noire is er daar één van). Maar die nu nog groen zijn daar komt niks meer van en gewoon weggooien is uiteraard zonde. Toch als je er zeer lekkere confituur van kan maken.

Nodig (maar zoals altijd voor interpretatie vatbaar) :
- 2500g groene of licht rijpe tomaten (ze moeten nog hard zijn, allez ja, moet dat wel echt ?)
- 2000g (gewone) suiker
- 1 citroen
- 2 appels (granny smith,...)
- gember
- 3-4 eetlepels rum (en om de één of andere reden begin ik dan spontaan naar munt te zoeken)
- potten en pannen

Het klaarmaken gebeurt over twee dagen. De eerste (avond) snij je de tomaten, citroen en appels zo dun als je kan (niet dikker dan een halve centimeter) in schijfjes, en leg je ze lasagna-gewijs in laagjes met suiker. Bij een bio-citroen mag de schil van de citroen er mee in, maar we vonden geen bio-citroen en omdat we geen meubelwas aka 'insectenstront met bloed' (keuringsdienst van waarde) in onze confituur wilden hebben we de schil maar achterwege gelaten. Citroen en granny smith zorgen voor wat extra zuren, tomaten zijn al aan de zoete kant, en suiker werkt die zoetigheid niet echt tegen. Citroen en appels schijnen ook aardig wat pectine te bevatten dus enkel voor de smaak is het niet.

De volgende dag stook je dit alles goed warm (+- 30 minuten) met de gember en de rum, daarna laat je het nog een 10 minuten goed doorkoken. Alles even door de passe-vite en even opnieuw opkoken voor je de confituur in de bokalen giet.
In principe krijg je de confituur 'vanzelf' stijf zonder gelatine of van die confituursuikers. Maar deze keer werd hij iets slapper, hij zal niet door de boterham zakken maar misschien moet ik hem toch nog even wat verder inkoken als ik hem bij de paté wil gebruiken.
Het zou kunnen dat mijn hoeveelheid (4kg vlees) in mijn smalle kookpot wat langer nodig had dan het recept, helaas had ik te weinig tijd om nog langer te blijven roeren (en keek ik dus naar mijn taloorke en wist ik toen al hoe laat het was).

Dus wat hebben wij geleerd Griet ? Ten eerste : zorg dat je tijd hebt om te koken, ten tweede : niet teveel in ene keer, ten derde : kook ook de pitten van de appels mee die bezitten blijkbaar ook nog wat natuurlijke pectine. Klontjessuiker schijnt ook beter te zijn (maar wat 'lijmt' die klontjes ??). De vruchten te lang in suiker laten trekken schijnt ook nadelig te zijn voor het stijven. En misschien moet ik voor mijn Sinterklaas maar eens een speciale confituurpan vragen (ik ben toch weer zo braaf geweest dit jaar), daar verdampt het vocht wat sneller mee. En last but not least : kijk even of je genoeg bokalen hebt voor je begint of het is allemaal voor niets geweest ;-)

Het is in elk geval een lekkere confituur, een leuk alternatief voor de klassieke uienconfituur.

Bloemenweide - eerste jaar

noreply@blogger.com (the666bbq) — Sat, 03 Oct 2009 22:43:00 +0000

Als ik AnneTanne haar lijstje zie opmaken van de soorten die ze dit seizoen in haar bloemenweide aantreft(/trof), en daarbij ook de evolutie van de soorten in kaart brengt, dan kan ik alleen maar jaloers, vol hoop en in blijde verwachting van een gevestigde bloemenweide een beetje amateuristisch spieken op mijn zaadmengsels (de meeste ken ik wel, de lessen plantenkennis waren WEL ok bij Syntra, maar dat wil niet zeggen dat ik ze allemaal meteen zou kunnen benoemen). Bij mij is dus alles status : I, zonder meer.

Verwilderingsmengsel :

duizendblad - Achillea millefolium
agrimonie - Agrimonia eupatoria
bolderik - Agrostemma githago
witte dille - Ammi majus
engelwortel - Angelica
hondskamille - Chamaemelum nobile
leeuwenbek - Anthirrhinum majus
goudsbloem - Calendula officinalis
korenbloem - Centaurea var.
muurbloem - Erysimum cheiri
wilde chicorei - Cichorium intybus
fuchsia - Fuchsia ??
meisjesogen - Coreopsis verticillata
vogelogen - Coreopsis lanceolata
ridderspoor - Delphinium
anjer - Dianthus ?
vingerhoedplant - Digitalis purpurea
satijnbloem - Dimorphotheca sinuata
zonnehoed - Echinacea
slangenkruid - Echium vulgare
kokardenbloem - Gaillardia Aristata
weise walstro - Galium album
echte walstro - Galium verum
zomerazaleas - Godetia ?
gipskruid - Gypsophila muralis
nachtviool/damastbloem - Hesperis matronalis
scheefbloem - Iberis sempervirens
woekerbloem - Chrysanthemum ?
judaspenning - Lunaria annua
blauwe vlas - Linum usitatissimum
rode vlas - Linum grandiflorum
rode weiderik - ??
wilde malve - Malva sylvestris
echte kamille - Matricaria recutita
reukloze kamille - Matricaria maritima subsp. inodora (Tripleurospermum maritimum)
vergeet- mij-niet - Myosotis
liefdesbos - ??
juffertje- in-t-groen - Nigella damascena
(middelste) teunisbloem - Oenothera biennis
klaproos - Papaver rhoeas
kleine bevernel - Pimpinella saxifraga
salie - Salvia officinalis var.
zeepkruid - Saponaria officinalis
anjer silene - ??
dagkoekoeksbloem - Silene dioica
en andere...

Zomerbloemenmengsel, ongeveer een vijfde van het totale mengsel, "voor de snelle impact" :

korenbloem - Centaurea
bolderik - Agrostemma githago
kattestaart - Lythrum salicaria (cave culturele verwarring ?)
wilde dille - Ammi majus
chrysant/margriet - Chrysanthemum
leeuwenbek - Anthirrhinum majus
goudsbloem - Calendula officinalis
chinese aster - Callistephus chinensis
muurbloem - Erysimum cheiri
woekerbloem - Chrysanthemum ?
fuchsia - Fuchsia ?
koreander - Coriandrum sativum
meisjesogen - meisjesogen - Coreopsis verticillata
hazelaar - ????
hondstong - Cynoglossum
ridderspoor - Delphinium
satijnbloem - Dimorphotheca sinuata
slangenkruid - Echium vulgare
vogelogen - Coreopsis lanceolata
zomerazaleas - Godetia ?
gipskruid - Gypsophila muralis
zonnebloem - Helianthus annuus
strobloem - Helichrysum arenarium
scheefbloem - Iberis sempervirens
grote margriet - Chrysanthemum indicum
zilverkruid - Dryas octopetala ? Dryas suendermannii ?
blauwe vlas - Linum usitatissimum
rode vlas - Linum grandiflorum
koekoeksbloem - Lychnis flos-cuculi
reukloze kamille - Matricaria maritima subsp. inodora (Tripleurospermum maritimum)
wilde malve - Malva sylvestris
nigelle - Nigella arvensis
juffertje- in-t-groen - juffertje-in-t-groen - Nigella damascena
klaproos - klaproos - Papaver rhoeas
bijenweide - ??
praalwinde - Convolvulus
zonnehoed - Echinacea
anjer silene - ??
Komkommerkruid - Borago officinalis
Cosmos var.
en andere...

Met overlap dus zo blijkt. Daarbij uiteraard nog een heleboel 'usual suspects' (netels, boterbloem, akkerwinde,...en hennig wat soorten grassen; kweekgras zal ik wellicht nooit zien vertrekken maar naar 't schijnt kan je daar gezonde cocktails mee maken).
Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeer tevreden over het resultaat, al zal het misschien geen bloemenweide 'pur sang' zijn, de bloemenweide heeft boven elke verwachting gepresteerd, en mag dus blijven (als ze wil). Een aantal soorten (tweejarige,...) zullen zich in het eerste jaar nog niet in vol ornaat getoond hebben maar over het algemeen was ik echt tevreden over de impact (een uitbundige Monet zonder clownesk over te komen), en dat vonden ook de meeste bezoekers die de bloemenweide (in de breedste zin van het woord) eindelijk toegepast zagen. Want er werd al jaren over gezeurd en geschud, "geprombeerd" met busjes en zakjes uit de verkeerde winkels, met een verkeerde voorbereiding en dus verkeerde resultaten.

Ze heeft haar doel in geen geval voorbij geschoten : na het (bikkel)harde labeur om de weide af te schrapen is het achterste stuk geen enkele keer gemaaid dit jaar, en niemand (geburen incluis) had daar erg in (denk ik). Meer tijd voor andere dingen en niet onaardig om naar te kijken (hou er dus rekening mee dat je een deel van de verworven tijd gebruikt om naar te bloemenweide te gapen), perfect dus als je zo'n lap grond liggen hebt die daar wat ligt te liggen en waar je echt tegen op ziet om het te onderhouden (wacht daar te lang mee en het wordt een nog vervelender karwei) en waar je verder misschien zelfs niet naar omkijkt. Daar heeft niemand, zelfs de beestjes niet, iets aan.
Ik moet me wel nog eens deftig informeren wanneer ik ze maai en hoe hoog (zonder vaste planten en tweejarige misschien vroegtijdig "te nekken"), maar ik zou het jammer vinden als ik ze nu al moet maaien want ze ligt er nog 'leuk' bij. Hoe lang mag het maaisel blijven liggen voor het afgevoerd wordt; heel even of hebben ze al genoeg zaad geworpen en mag alles eigenlijk meteen afgevoerd worden (afvoeren en niet bijmesten is beter voor het behoud van de bloemen tegenover de grassen en andere woekerkruiden). Kortom, alle adviezen daaromtrent zijn welgekomen (terwijl ik er zelf wel een hele halve les over heb gehad ;-) dekke toch ).
Ik ben ook benieuwd welke bloemen er volgend jaar opnieuw of nieuw bijzijn, welke verdrongen worden en of de bloemenweide op termijn wat stand houdt. Op basis van mijn zeer korte experiment kan ik alleen maar zeggen : DOEN !!

En terwijl ik zo door mijn fotoalbums bladerde zag ik dat ik veel te weinig foto's van de bloemenweide getrokken heb terwijl ze wel een paar rollekes digitale film verdiende. Volgend jaar beter.

Update: Met dank aan natuurpunt : (zoals ik dacht) niet te kort maaien bij meerjarige mengsels (ongeveer 10cm) om de rozetten niet te storen, zo omstreeks half september, begin oktober. Moet ik maar eens gaan inplannen dan ... zonde van de bloemen wel, misschien moet ik er maar tussendoor slalommen bij het maaien.

fukking "fantastig toch" Eva...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Thu, 01 Oct 2009 20:25:00 +0000

Chocolademousse, Het vier-minuten recept (4!!) van Gordon-Fucking-Ramsay :

- 100g donkere chocolade (70% cacao)
- 300ml room
- 2 EL amaretto of likeur naar keuze (~~optioneel~~, niet flauw doen)
- 1 groot eiwit
- 50 g suiker
- amaretti koekjes voor op het bodempje (optioneel)
- nog wat chocoladeschilfers voor de versiering
- IJS(water) !!

1. Chocolade in stukjes doen zodat je het makkelijker kan smelten met de helft van de room (room tot kookpunt, van het vuur en chocolade erbij). Stukjes maken mag met een mes of je bent vooral aan je vingers het likken (tenzij dat je opwindt, niet doen).
2. doe het mengsel in een andere kom die op ijswater staat en voeg de amaretto en de rest van de room erbij. Nieuwe kom en het ijswater moeten ervoor zorgen dat het mengsel snel weer afkoelt. Klop het roommengsel tot je pieken ziet (opgepast, even te lang en het botert)
3. Klop "ondertussen" het eiwit op (doe er af en toe wat suiker bij) tot je een zachte meringue hebt.
4. meng de meringue onder het roommengsel
5. Voor de afwerking verkruimel je ev. wat koekjes op de bodem van het glas
6. klaar, bewaren/stijven in de koelkast, schilferen (chocolade, wit/melk/zwart/discobollekes/...) bij opdienen

De meeste 10 minuten van de 4 minuten ben je bezig met de room stijf te kloppen; hoe kouder je dit kan doen (gebruik een nieuwe kom en niet het pannetje dat net op het vuur heeft gestaan, en ijswater), hoe sneller het zal gaan. Maar kom, 10 minuten is nog geen ramp (geen nieuwe kom gebruikt :-x).

Ik ben geen liefhebber van chocomousse (wel van room), maar dit recept is echt fantastisch. Slechts een handvol ingrediënten zoals je kan zien en simpeler dan prins Filip : DOEN!

Update:Men vraagt mij : "waar haal je ijswater ?". Met wat steun van de vriezer gewoon uit de kraan. Maak ijsblokjes klaar en doe ze met wat koud water in een kom, zet in die kom met ijs(+)water de kom waar je de choco-room in opklopt.

digitale fotografie - food !

noreply@blogger.com (the666bbq) — Mon, 28 Sep 2009 21:30:00 +0000

Belgiumdigital.com, het belgische forum rond digitale fotografie, vierde zijn tiende verjaardag en deed dat in San Marco Village (Schelle) met een (bescheiden) aantal standjes en een (tamelijk uitgebreide) rits workshops. Op de planning stonden Lightroom, Werken met Licht en last but not least Foodfotografie (en eerlijkheidshalve ook nog Photoshop Elements om een gaatje in de planning dicht te rijden dat wegens een late inschrijving nog met weinig beters kon worden dichtgereden).

De workshop foodfotografie was veel te snel gedaan, meestal een teken dat het goed was. Wel een indrukwekkende basisopstelling (studiolichten, tilt-shift lens,...) en dito truukendoos waarmee werd gewerkt, het is dus normaal dat je gerechten er niet zo "lekker fris en crispy" uitzien als in de boekjes, en nog normaler dat je eigen foto's van je bord al helemaal niet meer overeenkomen met die van bij het recept.
Vroeger was het eten na een shoot gegarandeerd ongeschikt voor consumptie geworden (bijna levensgevaarlijk) door alle truuken uit de oude doos, nu gaat het (halfklaargemaakte) bord van de middagservice de koelkast weer in en wordt het verder klaargemaakt en gewoon opgediend tijdens de avondservice (yummie ... toch voor wie de foto heeft besteld, niet noodzakelijk voor diegene die het bord voorgezet krijgt).
De truuken uit de nieuwe doos moeten daar dus een beetje op voorzien zijn. Een aantal van die tricks-of-the-trade hebben we mee naar huis gekregen : "huisbereid ijs" voor de fotografie is gewoon boter met belachelijk veel bloemsuiker (dat drijft namelijk niet weg na een half uurke 'styleren'), en voedsel breng je al wat meer tot leven met de waterspuitbussen die je meestal in de rayon van de zonnecrèmes vindt (bv. het zuiverende water met de zeer fijne nevel). Die crème-de-glace-de-fleur-de-sucre gaat uiteraard wel netjes bij het groenafval en niet naar een nietsvermoedende klant (hoewel perfect eetbaar).

De workshop 'werken met licht' was ook fantastisch, behalve voor het zelfvertrouwen, dat kon moeiteloos langs de spleet onder de deur weer naar buiten, in de richting van de binnenspeeltuin die ze voor de aanwezigen hadden geïnstalleerd : oldtimers, modellen op de catwalk, rockgroepje, bodypaint, venetiaans gemaskerden,... in een al even venetiaans decor met zeer weinig licht (want het mag ook niet te gemakkelijk zijn om foto's te maken). Bijna alle aanwezigen hadden dan ook hun speelgoedjes bij, de meesten bijna al hun speelgoed (de stoefers), waaronder statieven en waarschijnlijk zowat elke lens die ze ooit hebben gekocht (met uiteraard hun grootste duurste toeter op de body die het hoogst op hun bierbuikje bungelde). Ik heb nochtans niemand zijn statief ook echt zien gebruiken terwijl de omstandigheden er toch naar waren, en er werd ook niet zenuwachtig gewisseld met lenzen ... dress to impress, not impressed.

Ik ging dus voor de foodfotografie en kwam alleszins met een leuke ervaring en een tof [bokeh] weer naar huis, waarmee ik niet doel op twee snekes bruin met fijne vleeswaren maar op de 'kwaliteit van de onscherpte', typisch in lampjes op de achtergrond. Mijn excuses voor de teleurgestelde nipplegaters, misschien later op mijn flickr (bodypainten gaat tenslotte niet over een slobbertrui en haar meest comfortabele jogging), waar je bijvoorbeeld al deze full body paint kan zien (Rosemarie + schminksetje op de kermis + "ik kan da zellef...")

"ik heb slecht geslapen ..."

noreply@blogger.com (the666bbq) — Fri, 25 Sep 2009 23:32:00 +0000

zei ze, en ze mompelde iets over 'jij' en 'een schoolvriendinnetje' en 'kussen'. Hmm, haar dromen zijn blijkbaar leuker dan de mijne. 'Eentje met kort zwart haar' ... nope doesn't ring a bell, misschien moet ik maar een line-up met reconstructie organiseren want nu ben ik zelf wel curieus ;-) Omdat kleuren in dromen toch meestal niet zo accuraat zijn zullen we veiligheidshalve alle varianten van rood haar er ook maar bijnemen (van blond tot bruin), en lang haar knippen we wel bij dat hoeft dus ook geen bezwaar te zijn, en schoolvriendinnetjes [tjaajah]... ik heb een groot deel van mijn carrière op een jongensinternaat gezeten, laat maar vallen dat criterium. Aan alle meisjes die ik heb gekust, kus, of nog mag komen te kussen zeg ik : bedankt, en wel met het volgende liedje...

Voor wie het niet herkend moest hebben : "I kissed a girl" van Katy (Kate) Perry en "Kusjesdag van K3 (met hier en daar een lichte variatie op de oorspronkelijke teksten, slechts ter promotie van de dichterlijke vrijheid, de verbeelding en de genitale authenticiteit). Met dank aan Ma fille D'U (mijn ukulele formerly known as Muriel), een pint Guinness en een ietwat hees aandoende stem.

... bij het refrein allemaal samen :
"één klein kusje, één klein kusje, één klein kusje, één klein kusje MAG" (het is tenslotte vrijdag...)

tijd om te stoppen...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Thu, 24 Sep 2009 20:01:00 +0000

"Na drie vierden van de serre ben ik ermee gestopt" verscheen er op mijn msn, "toen zag ik een grellig groot beest op de pepers ... ik heb er een foto van", alsof ze bewijsmateriaal nodig had om te mogen stoppen ;-).

Niet superscherp en had dichter gekund, maar dat vergeef ik haar met haar Canon en allicht caochouen benen. Weer een close encounter van de 3de soort dus, maar dit keer blijkbaar van een andere soort als je hem vergelijkt met de vorige bijvoorbeeld, veel meer roodbruin op lijf, kop en leden. Nog eentje (een koningin?) die denkt dat het lente is ??

Een andere close encounter deze week, onderdekastanjeboom. Geen zuchtje wind maar toch brak er plots een kloeke tak uit één van de paardekastanjes aan de Willem De Croylaan na een veel te kort waarschuwend gekraak(je) ... en streelde zachtjes maar resoluut mijn broek. Fietsen is gezond zeggen ze dan, maar als dove zou ik zeker eventjes doofstom geslagen zijn. De bomenlaan staat dit jaar al van voor het einde van de zomer in herfstkostuum (kastanjemineermot? zoals zoveel paardekastanjes), zou het kunnen dat de boom door deze 'ziekte' verzwakt is ? Dan wordt die laan potentieel wel vrij gevaarlijk want het is een drukke fietsader voor onze studenten.

Zaterdag stond ik rustig "de compostfabriek" een positie door te schuiven om plaats te maken voor het snoeiafval tot ik plots overdonderd werd door een groep staartmezen. Luid kwetterend ("filosofiestudente", maar dan enkel met IE klanken) en stoïcijns als een roodborstje kwamen ze kijken wat ik aan het doen was. Ik denk niet dat ik ooit al een staartmees had gezien, dat zou ik wel geweten hebben met zo'n indrukwekkende "aanwezigheid". Zwart met wit, maar vooral de langer-dan-het-lijfje-staart als een pitteleer (rokjas) is een weggever (benevens de groep van minstens 20 stuks).

dus toch ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Mon, 21 Sep 2009 18:26:00 +0000

De derde van de drie doodles was duidelijker dan duidelijk met UFO's en tripods, verklarende tooltip en verklarende afbeeldingsnaam : het was dus toch de (143ste) verjaardag van H.G. Wells die vandaag maar dus met een kleine aanloop in de kijker werd gezet. De locatie van de tweede doodle was niet die van de close encounter in Surrey, maar van Horsell Commons in Surrey waar Wells de eerste marsmannetjes liet landen in zijn boek 'War of the Worlds', het boek dat later door Orson Welles werd gebruikt in een legendarisch radiomoment. De meeste luisteraars waren doodsbang want wat de radio vertelde was toen nog altijd voorwaar en ze geloofden dus echt dat de aarde aangevallen werd door buitenaardse wezens (zoiets wat de RTBF een tijdje geleden haar Walen gelapt heeft met de scheiding van België door de Vlamingen). Misschien toch maar eens aan de leeslijst hangen dat boek...

Surrey waar trouwens oppertuinguru Gertrude Jekyll ook haar roots had zitten, 23 en dus al goed op dreef toen Wells geboren werd; een naam die dan door vriend des huizes, die andere schrijver Robert Louis Stephenson, werd gebruikt in zijn boek 'Dr Jekyll & Mr Hyde'.

en als we dan toch aan het lezen zijn (het schoolgedichtje van Clementine J., door Clementine J. voor een andere J., dieje van de Ludo) :

En nu ik dit gedicht weer een paar keer gelezen heb valt het me op dat mijn neiging om zeer lange zinnen te schrijven (of punten te vergeten) ook genetisch bepaald lijkt (ik heb zo eens een volledig opstel geschreven met slechts een punt (een point final om u tegen te zeggen) op het einde van de vier bladzijden. De arme meester vond dat opstel zo bijzonder dat hij het ook in één asem probeerde voor te lezen in de klas - wat hem uiteraard zelfs op karakter en met het nodige blauw op gezicht en lippen net niet is gelukt...

wat, water, waterder, waterst ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Wed, 16 Sep 2009 22:54:00 +0000

Virtueel plonsen in een waterbekken op de binnentuin van een kasteel vonden ze leuk, maar met een beetje meer water (en zij haar prinsessenkleed) hadden ze het waarschijnlijk nog leuker gevonden (maar dan mama en papa misschien weer wat minder). Zaterdag een facultatief bezoekje gebracht aan de moestuindagen van Hex (Heks is het bijna gelijknamige dorpje, slechts zo groot als het bijna gelijknamige kasteeldomein), met het nieuwe klasje (een verademing trouwens daar in Heusden, Veni Vidi Contenti).
Met de barometer nog vers in het geheugen geen planten gekocht (verschrikkelijk moeilijk want ik had er wel een paar in gedachten - wat oude ramblerrozen bijvoorbeeld voor de 'hemelpoort' naar de moestuin; of moet ik daarvoor toch maar eens uitkijken naar de 'nieuwe' Engelse rozen, die de geurkwaliteit van de oude roos combineren met de groeikracht van de moderne roos ??).
Rosemarie wilde wel een paar plantjes kiezen, en haar kan ik zelden iets weigeren (pappatje toch). Het zijn twee Cyclamens geworden - een geluk dat het geen twee bomen waren want de auto stond zo ver als hij maar geparkeerd kon staan. "Door omstandigheden" werd de planning zodanig in de war gestuurd dat ik een aantal mensen op en naast het terrein niet ben kunnen gaan 'bezoeken' (klinkt nu een beetje alsof ze ziek waren) ... volgende keer beter.

Water 'bloot' in een zinken ton is geen goed idee voor een waterelement in de tuin. Ik weet niet welke chemische reacties er allemaal betrokken zijn, het water kreeg in elk geval alle kleuren maar voornamelijk rood en zwart, niet echt kleuren die zich laten associëren met 'leven'. Waterzuiverende planten hebben het even klaarder gekregen maar begonnen er zelf alsmaar slechter uit te zien en moesten uiteindelijk het 'zinkje' leggen. De waterplanten die ik erin gezet had hebben al helemaal niets gedaan. Bij een volgende poging dus toch maar een onderkleed in rubber voorzien; misschien ook maar meteen voor het zinken kruidenbad dan.
De waterlelie in de melkkruik vond ik dan weer wel een succes. Tegen alle verwachtingen in want voor een lelie denk je al gauw aan een diepte van een metertje of zo en daar haalt zo'n ton met moeite de helft. Toch hebben we een opeenvolging van bloemen gekregen die je wel zelf moest gaan 'ontdekken' want met één blad lag de kruik al weer toe. Wel leuk voor de ontdekker, zo'n vette rooie knipoog. Wel regelmatig controleren op de waterstand want als je in één keer teveel moet bijvullen verzuip je 'per direkt' misschien een prima bloem.
Een echt erfstuk die melkkruik, van grootvader, wellicht de enige 'boer' (in alle betekenissen van het woord) die met z'n koeien 'op de met' van Meret zat. Ik vermoed dat ik dat 'twaalf stielen-gen' ook van hem heb (smid, schrijnwerker, bakker, boer, koopman, zatlap, andere lap, ... dingen waar hij in uitblonk voor de goede orde), en ik weet nog altijd niet of ik hem daar wel zo dankbaar moet voor zijn ... misschien wel, alvast bedankt ... voor de ton (Mien waar is mijn feestneus, Mien waar is m'n neus).

heb je hem gezien ??

noreply@blogger.com (the666bbq) — Tue, 15 Sep 2009 22:18:00 +0000

... Google's nieuwe puzzelstukje. Zoals ik Thea in de week nog antwoordde hing het gerucht in de wandelgangen dat er op 15 september weer iets stond te gebeuren met de doodle (google heeft de lippen virtueel stijf op elkaar gehouden over de vorige) et voila zo geschiedde (maar we hebben er wel moeten op wachten tot de Amerikaantjes wakker waren, het nachtje doortrekken was dus redelijk ontnuchterend).

Weer een ufo, weer geen tooltip, weer een ontbrekende letter (goog_e), weer een mysterieuze zoekterm : graancirkels, kornkreist, cerchi nel grano, crop circles,..de Zuid-Amerikanen doen dit keer niet mee deze keer wegens dia Independencia de Honduras (y Costa Rica), een echte feestdag dus.

Mooi 'fenomeen' in elk geval die graancirkels, behalve waarschijnlijk als je een boer bent en een deel van je opbrengst vertrappeld ziet (voor die megamonoculturen van den Amerikaan waarschijnlijk iets minder erg dan voor onze kleine lappendekentjes). Ik weet niet goed wat ik er moet van denken ('t is te gemakkelijk om ze te ridiculiseren met een plankje en wat touwen) maar ik vind ze wel mooi.
Tegelijk ging er ook weer een twitter de wereld in met een lengte- en breedtegraad 51.327629, -0.5616088 : Surrey (Engelenland), waar er op de 15de (1985) bv. een UFO spotting is geweest vanuit een familiewagen (1985, dat kan al kloppen,de juiste datum herinner ik me niet meer precies maar hun verhaal komt me zeer (TE) bekend voor...als in 'twee druppels').
Pronostieksgewijs haalt de theorie van H.G. Wells (21 september 1866) stilaan de bovenhand (hoewel, wat is er zo speciaal aan de 143ste verjaardag van H.G. Wells ??). Een andere kanshebber is de stelling van google dat ze een sterke merknaam hebben die bijna onherkenbaar wordt als je een letter laat vallen (in dat opzicht zou voor de derde puzzel de tweede G wel een handige zijn) maar een tegendraadse hersencel gooit dan in de groep 'of het dan wel zo'n sterke merknaam is als het met één letter minder al niet meer te herkennen is' - daar is ook iets voor te zeggen.

We zullen moeten wachten op de derde...

"je ogen zijn schoon..."

noreply@blogger.com (the666bbq) — Thu, 10 Sep 2009 21:19:00 +0000

... zei ze, maar ik vermoed dat de dokteres gewoon bedoelde dat het oog niet beschadigd is (alhoewel, met die stoeizieke thirty-something-singles van tegenwoordig weet je nooit).
Dus toch maar even met uitgestelde spoed naar het oog laten kijken want de papercut die de zonnebloem me recht in het oog cadeau had gedaan 'voelde' ik nog steeds en het was allesbehalve een leuk gevoel. Zonnebloem, of aardpeer, wie zal het zeggen, beide zwijgen in alle talen en kijken naar de ander... Soit, een zalfje en wat kunsttranen zouden soelaas moeten brengen, "anders moest ik maar eens terugkomen" (jaja ... alleen een dikke knipoog ontbrak nog).

Maar met een beetje mee pech had ik er dus zo ongeveer uitgezien, ik had zo het Moederschip op gekunnen.

2009 werd ook het jaar van de wesp, veel wespen en agressieve wespen, iedereen lijkt dit jaar wel eens gestoken te zijn (massahysterie?). Gewoon eens kijken, 'of er niet iets in zit' voor je je voetjes in je bottinen of je muiltjes schuift kan natuurlijk al veel doen, maar soms heb je gewoon een voorgevoel, of zag je een 'teken' dat je op je tellen moet passen bij het passen, of je moet niet veel passen tellen. Hoe mooi ze dit ook in elkaar kunnen "spouwen", ik weet niet of ik die botten ooit nog gerust zou kunnen aandoen.

Te veel wespen, te weinig Vespa, en ziedaar ik heb een planning-barometer... misschien moet ik maar eens wat meer op mijn planning-barometer kijken.

Update: Google is blijkbaar bezorgd over mijn ogen want hier en daar maken ze spontaan het lettertype wat groter (waar je je zoekterm typt bv.). Mijn zicht was nochtans 10/10 volgens de dokteres maar ja, als ze een verborgen agenda had kon het evengoed een flinke 7 geweest zijn... Misschien zijn ze aan het azen op een Any Surfer Label, maar op deze manier is dat een beetje dwaas U ZOCHT THE MEANING OF LIFE VOOR SLECHTZIENDEN en voor de rest wij weten het maar je gaat het toch niet kunnen lezen

ch-easy home cinema ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Tue, 08 Sep 2009 21:55:00 +0000

Weer weinig om voor thuis te blijven in het 'nieuwe tv-seizoen', maar voor House mocht het toch iets meer zijn ...
Onder het motto : 't is veel te simpel om er veel geld aan uit te geven : "the perfect nacho cheese" (poging 1).

De eerste zoekopdracht van google naar een recept voor "nacho cheese" leek na enkele diagonale tastings van een aantal andere, de geschikte kandidaat voor een eerste poging.

1 1/2 EL (eetlepel) boter

1 EL maïsmeel

1/2 kop melk

30 g roomkaas

1 kop cheddar

1/8 monterey jack

1 TL (theelepel) hete peper saus

1/2 TL chilipoeder

1/4 TL paprika

roomkaas werd la vache qui rit, monterey jack (ook een kaassoort) werd geschrapt, saus en chilipoeder werd vervangen door 'echte pepers', en de maïsmeel werd vervangen door 'all-purpose' bloem. Alles in een pan, op een laag vuur en even roeren. Weinig kookvaardigheden vereist, waarschijnlijk gemakkelijker dan de bokaal kant-en-klare saus open te draaien (die waarschijnlijk niet deugd) en nu kan je tenminste zelf kiezen of en hoeveel nepkaas je in je gerecht wil. Keuringsdienst vanaf donderdag weer op TV (Nederland 3), met half oktober nieuwe afleveringen (memo : digicorder : alle episodes).
"Tinternet" adviseerde een dubbele hoeveelheid bloem om maïsmeel in een recept te vervangen, kan waar zijn voor een ander recept maar in dit geval werd de saus toch wat aan de dikke kant. Dus maïsmeel proberen of schipperen met de hoeveelheid bloem (of melk) volgende keer.

Als 'begeleidende peper van dienst' werd gekozen voor de klassieker : de jalapeno (rood, groen, zwart,..). En om het voor iedereen wat toegankelijker te maken de pepers even aangeroosterd in olijfolie met look zodat de scherpte er wat af was (maar die was er naar mijn smaak wat veel af).

Bij een perfecte nacho cheese hoort een perfecte nacho en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door de "bio tortilla, Acapulco, Sesame", er is wel een zekere stand-up comedian die je kan vertellen in welke winkel je die kan vinden. Met niet gehydrogeneerde palmolie (huh?) en subtiel gezouten met zeezout.

En bij een perfecte TV snack hoort natuurlijk een perfecte pint en dat had wellicht niet beter gekund dan de feestelijke jubileumversie van La Trappe den Isid'Or (naar de eerste brouwer broeder Isidorus Laaber) waarvan de opbrengst volledig ten goede komt aan de medebroeders in Oeganda. Zeker in het winkelkarretje leggen als je hem ziet (als je dan toch voor het assortiment van La trappe staat pak dan ook maar meteen de Quadrupel en de Witte Trappist mee).
Schol.

en het houdt maar niet op ...

noreply@blogger.com (the666bbq) — Sat, 05 Sep 2009 22:02:00 +0000

Kom ik in de tuin, wat kom ik tegen ... een alien

... en een wat kalende maar zeer gelukkige alien

... en een schijnbaar bange alien (zie ik daar een traan? you wuss)

... en een door omstandigheden schele alien, met een al even accidentele baard (maar geen albinobaard, had gekund, had gemogen)

... en een Niet-Genetisch-Gemanipuleerde-Maar-Door-Aliens-Gemuteerde zonnebloem (werknaam 'Monster', zaden heb ik ooit eens gekregen tijdens een wakkere droom, van een paar zeer vriendelijke maar tamelijk bleke speelkameraadjes met groene glimmende oogjes - zonder staart)

Update : Het wereldrecord Grootste Zonnebloem heeft lang op naam van Frank Killand uit EXETER gestaan ... en de cirkel is rond ;-)