Grzegorz Giedrys

2024-11-26T00:11:00.001+01:00

This brick

2023-08-05T06:23:00.003+02:00

Idee Śpią Wściekle

2017-03-25T02:24:00.001+01:00

Opowiedziałem o nas swojemu terapeucie

2014-07-17T10:16:00.001+02:00

Widać białka oczu wroga, żaden rozkaz nie pada

2014-06-10T03:12:00.001+02:00

1.
Czas Mieszkańców - nowy twór na politycznej mapie Torunia - obiecuje merytoryczną i wyważoną kampanię. Zachowuje się trochę, jak ci wszyscy kandydaci z wiosennych i jesiennych efemeryd, które skupiają się na debatach, hasłach, robieniu przypinek i przekonywaniu nieprzekonanych. To strata czasu – kampania powinna być emocjonalna i krwawa. Stawka jest zbyt wysoka, aby podnosić rękę i czekać, aż władza łaskawie udzieli mieszkańcom głosu. A prezydent stoi w narożniku, opuszcza gardę i dziwi się, że przeciwnik zaledwie markuje ciosy.

2.
Mieszkańcy z Czasu Mieszkańców są pozytywnie usposobieni do świata, nie chcą palić za sobą mostów. Cezar w czasie oblężenia wrogich grodów kierował do machin swoich najlepszych legionistów. Gdy zapał napastników zaczynał słabnąć, rozkazywał centurionom podpalać machiny, żeby żołnierze wybierali szansę na przeżycie na palisadach, a nie w rozsypujących się od żaru urządzeniach. Nie było odwrotu.

W Toruniu widać białka oczu wroga, żaden rozkaz nie pada.

3.
Mieszkańcy z Czasu Mieszkańców nie zamierzają więc przekraczać granicy, za którą jest otwarty konflikt. A może boją się, że dołączą do tych adwersarzy Michała Zaleskiego, których sprzeciw ma w wielu wypadkach nieco maniakalny i perwersyjny charakter? Wielu jego politycznych oponentów osiadło na mieliźnie retorycznego banału i lekkiego szaleństwa. Po co sobie psuć papiery, gdy wyborów się nie wygra?

4.
Nad programem Czasu Mieszkańców siedzą od miesięcy dziesiątki ludzi, ale absolutnie nikt nie wpadł na pomysł, aby stworzyć katalog błędów administracji Michała Zaleskiego - Białą Księgę, które opowiedziałaby, jak rzeczywiście wygląda Toruń AD 2014.

Ciężko znaleźć przedsięwzięcie zakończone bezwzględnym sukcesem. Dziennikarze i blogerzy od lat rozpisywali się o tym, że:
remont wiaduktu Kościuszki trwał kilkadziesiąt miesięcy za długo,
drugi most jest przeszacowany, średnicówka niepotrzebna,
sala koncertowa okaże się nierentowna i zbędna,
parking podziemny przez pierwsze miesiące był bublem,
CSW budzi dyskusje co do zarządzania, funkcji i oferty,
rewitalizacja Bydgoskiego Przedmieścia nie przyniosła żadnych efektów społecznych,
generalny remont Szerokiej i Królowej Jadwigi wywołał masowe procesy gentryfikacji, nad którymi nie panuje ani administracja, ani właściciele kamienic.

Co jeszcze? Władze Torunia zamiast przyjąć do wiadomości niepochlebne statystyki dotyczące życia w mieście – przedstawiały je „Gazeta Wyborcza” i „Polityka” - skupiły się na kwestionowaniu metodologii badań, a nie na przygotowaniu programu naprawczego. Jesteśmy coraz starsi i coraz biedniejsi, coraz więcej z nas nie ma pracy, coraz częściej umieramy na raka i giniemy w wypadkach samochodowych. System szkolnictwa pogrążą się w chaosie. W upokarzających okolicznościach przegraliśmy walkę o Europejską Stolicę Kultury w 2016 roku. Nasz program był zbiorem toruńskich klechd i legend.

Pogodna kampania wyborcza nie znosi takich przykładów.

5.
Pytania pomocnicze do programu. Jak wygląda debata publiczna o Toruniu? Kto w niej uczestniczy i na jakich prawach? Jak brzmi w niej głos urzędników i pracowników miejskich instytucji? Czy mają prawo kwestionować decyzje swoich przełożonych? Czy mogą swobodnie artykułować swoje postulaty, potrzeby, wytykać błędy w administracji? Jak wyglądają relacje między urzędnikami i pracownikami instytucji? Jaki jest klimat pracy w magistracie, jednostkach mu podległych i w miejskich instytucjach? Czy głos w Toruniu jest wolny i wolność ubezpieczający? Czy w Toruniu panuje demokracja?

Jak przedstawiają się relacje obywatel - władza? Jaki mają charakter: oficjalny, odświętny, sporadyczny? Czy istnieje dialog? Jak miasto i jego obywatele zachowują się w czasie sytuacji kryzysowych?

Jak wygląda sytuacja finansowa Torunia i spółek, które należą do gminy? Jak wygląda kwestia nadzoru nad spółkami i wydziałami urzędu miasta? Kto sprawuje tę władzę i jaki ma ona rzeczywisty zakres? Kto i jak opiniuje decyzje? Jak wygląda kontrola nad tymi instytucjami ze strony rady miasta? Czy organa kontroli należycie korzystają ze swoich uprawnień?

6.
Czas Mieszkańców nie zadaje sobie zasadniczego pytania: co jeśli dostanie się do rady miasta? Będzie domagał się kolejnych konsultacji i rada miasta pogrąży się w jałowej debacie, czy warto debatować? Gdy sprawdzi się scenariusz, że Platforma Obywatelska wróci do współrządzenia miastem, Mieszkańcy nie będą mieli żadnej zdolności koalicyjnej. PiS i SLD nie muszą zapewniać prezydenta o swojej lojalności – ktoś skaże się na wieczną kampanię wyborczą, zwoływanie nieistotnych konferencji prasowych i briefingów, aby zaznaczyć swoją obecność w życiu publicznym Torunia.

7.
Na razie ich program ogranicza się do haseł, które z powodzeniem mógłby wykorzystać ich przeciwnik. Co czytamy w manifeście na ich stronie? „Toruń ma ogromny, wciąż niewydobyty potencjał”. Swego czasu w okolicznościach dość knajpianych Maciej Czarnecki, dziennikarz Gazety, wywrócił stolik z tym zaklęciem. A co jeśli właśnie w pełni wykorzystujemy nasz potencjał? Co jeśli na więcej nas nie stać? Jesteśmy miastem małym i prowincjonalnym - nawet nasz uniwersytet wcale nie ma takiej mocy, jak sobie to lubimy wyobrażać. Gdybyśmy byli miastem studenckim, to studenci byliby tu liczącą się siłą kulturową, ekonomiczną i społeczną.

Ta gadka o potencjale pachnie jakąś tanią kliszą dziennikarską. Dzięki Kontaktowi stajemy się teatralną stolicą kraju, dzięki koncertowi pamięci Ciechowskiemu jesteśmy najbardziej republikańskim miastem w Polsce, w czasie Skywayu tu bije serce sierpniowej Polski. Dorobek naszych nieco sławniejszych artystów określamy mianem legendy i kilka spraw mamy załatwionych. Raz na jakiś czas Toruń zostaje światowym potentatem na rynku strzemion do resorów i liczników do wody. Wpisujemy się w jakiś banalny sposób do księgi rekordów Guinessa, w której nie ma miejsca na zwycięzców w zwyczajnych konkurencjach sportowych, tylko dla tych, którzy jakąś dyscyplinę obrócili w absurd.

8.
„Słusznie jesteśmy dumni z Kopernika, Leszka Balcerowicza czy Janiny Ochojskiej, ale należy pracować na to, by pojawiali się u nas kolejni Kopernikowie, nowe Ochojskie” - na szczęście Mieszkańcy nie chcą pracować, aby pojawiało się tu więcej Leszków Balcerowiczów. I słusznie.

9.
W Czasie Mieszkańców mam wielu przyjaciół. Nie liczcie na taryfę ulgową. Bycie czyimś przyjacielem to o wiele za mało, żeby zasłużyć sobie na głos w demokratycznych wyborach.

Trzy spocone monety na naszą ucieczkę

2014-06-03T03:04:00.000+02:00

W czasie całej swojej dziesięcioletniej pracy tylko raz byłem bliski płaczu, kiedy temat mnie przygniótł. Gdy rozmawiałem z Ewą Świerkowską, dlaczego zamierza zamknąć Niebo, spojrzałem na to miejsce po raz pierwszy tak naprawdę, zupełnie na nowo. Uświadomiłem sobie, ile za kilka tygodni stracę.

Nie byłem zbyt częstym gościem. Zdarzały się wywiady z gośćmi, którzy tolerowali tylko ten lokal na knajpianej mapie Torunia, a trzeba było przecież gdzieś się spotkać. Urodziny, które kończyły się walką na tort - szczęśliwie przeczekałem ją w toalecie. Spotkania ze znajomymi sprzed dekady. Wybierałem je dlatego, żeby ich nieco uspokoić, żeby pokazać, że pewne rzeczy w Toruniu przetrwały. Jakaś znajoma część ich świata nie zmieniła się i istnieje w najlepsze.

Byłem bliski płaczu, gdy zrozumiałem, że w tym miejscu odbyło się moje pierwsze spotkanie autorskie – w Winiarni należącej jeszcze do Piwnicy Pod Aniołem. Siedziałem niemal zaraz u podnóża dzisiejszych schodów Nieba. Obok Waldek Ślefarski i jego pytania, naprzeciwko ponad pięćdziesiąt osób – zobaczyli człowieka, który nigdy nie zgromadził takiej rzeszy ludzi ze swojego powodu.

Ktoś przez naszą nieuwagę zajebał to miasto i dalej pastwi się nad zwłokami. Wyciął z naszych ścieżek kolejne kluby, teatry i ludzi. I nadal niszczy i nadal tratuje. Nie ma w tym mieście czterdziestoletnich artystów. Są dzieci kukurydzy.

Ci, którzy w porę zrozumieli sytuację, siedzą w Warszawie, Wrocławiu, Gdańsku, Poznaniu, Londynie, Edynburgu, Manchesterze i Białymstoku. Lista nieobecności jest długa i otwarta. Kolejny miesiąc dopisuje do niej nazwiska. Kolejny miesiąc oznacza, że ktoś zrozumie, że nie warto się starać, że trzeba odpuścić, bo wszędzie jest łatwiej. Kolejna migracja rozpocznie się jesienią. Migracje w Torunia wyznacza termin wyborów samorządowych.

To miasto turystów, dla nich jest Starówka i UNESCO. Im wystarczą martwe dekoracje i martwe spojrzenia sprzedawców pamiątek, znudzony głos przewodnika. Toruń to lista przedmiotów, które straciło się w pożarze. Toruń to kapiący w nas kran, to sen o chwiejących się zębach, to piszcząca woda w kaloryferze. To kreda wchodząca w niedyskretne alikwoty na tablicy, trzy spocone monety na ostatnią taksówkę.

Gdybym miał nóż, gdybym pożyczył od kogoś nóż. Gdybym nie miał uczulenia na krew moich wrogów.

Utrzymaj prezydenta Torunia przy władzy

2014-02-18T10:21:00.002+01:00

Zagraj koniecznie

Polityka to jesteśmy my, tu, na tym wysypisku śmieci

2014-01-12T19:39:00.003+01:00

There is no distinction between debate and combat to a dragon. Tinvaak los grah. For us it is one and the same.
Paarthurnax

Wszystko jest polityką, Hecerze. Wszystko jest toczącą się jawnie albo podskórnie walką o władzę. I nieważne, czy to będzie fotel prezydencki, miejsce w radzie, czy rząd dusz. Polityki nie zawsze prowadzi się „za”, nie zawsze za nią stoi identyfikacja partyjna, jak mawia Marek Żydowicz. Ale gdybyśmy przez chwilę zatrzymali się przy definicji, że polityka to „dążenie do udziału we władzy lub do wywierania wpływu na podział władzy”, jak mówił Max Weber, okaże się, że uprawiamy politykę. Albo legitymizujemy system, albo zabiegamy, aby ten system upadł.

Marek Żydowicz prowadził politykę i stał się ofiarą polityki w Łodzi. A wszystko przez to, że postawił na złego konia. Mógł pozostać przy stoliku i dogadać się z przeciwnikami politycznymi prezydenta, który go sprowadził do miasta, albo włączyć się w spisek pałacowy i ocalić festiwal w Łodzi. Skuteczni politycy nie mają takich skrupułów – jedno krótkie przegrupowanie, pozorowany odwrót, kilka sygnalizowanych ciosów, poświęcenie najsłabszych jednostek i jesteśmy znowu w grze. Paryż na ogół wart jest mszy.

Dobrego polityka poznaje się nie po tym, czy myśli perspektywicznie, czy ma wizję, czy działa według ściśle wyznaczonej i jasnej konwencji i wreszcie czy walczy o realizację wartości, które reprezentuje sam albo jego partia lub ruch. Dobry polityk jest skuteczny tylko wtedy, kiedy zdobywa władzę albo mandat. Nie musi być mężem stanu, nie musi być nawet przyzwoitym człowiekiem.

Skuteczny jest Tomasz Lenz, którego priorytetem wcale nie jest polityka wschodnia, jak słusznie zauważasz, ani żadna komisja, w której zasiada. Liczy się władza w województwie i wpływ na codzienne losy setek szeregowych działaczy, którzy zarabiają w samorządzie i państwowych spółkach. Łukasz Walkusz jest politykiem skutecznym nie tylko dlatego że uzyskał najlepszy wynik wyborczy w tym mieście. Realizuje projekty, które podrzucają mu jego pryncypałowie. Skuteczni są też inni działacze Platformy, który w swoich okręgach osiągali najlepsze rezultaty. Dzięki polityce mogli przejść na zawodowstwo – na bycie zawodowym asystentem posła albo senatora.

Polityka to jesteśmy my, tu, na tym wysypisku śmieci. Wspieranie kandydata na prezydenta – nawet skromną sygnaturką pod postami na forum – jest polityką. Satyra na blogu, wykpienie przeciętnych aspiracji przeciętnych toruńskich polityków – to również jest znak zaangażowania. Debaty i prezentacje, analizy i protesty, Twój segregator mostowy, studium wykonalności i kosztorys – wszystko jest polityką, bo zmierza do obalenia obowiązujących w tym mieście hierarchii.

Miesiącami nie komponuje się składu segregatora mostowego, tylko po to, aby przenieść na planach most. To działanie polityczne, uderzające w sam kręgosłup systemu. Wiem, że tak myślałeś, Hecer, przemierzając korytarze urzędów, ślęcząc nocami nad stosem dokumentów. Most tak naprawdę był i jest sprawą techniczną, nieistotnym drobiazgiem na tablicach kreślarzy. Liczy się władza albo wpływ na władzę.

Polityka może podniecać, Hecer. Stronię od niej, z zaciśniętymi wargami i wściekły idę na wybory, trzymam się od niej z daleka, na odległość telewizora. Założę się o sto podłych barmańskich wódek w Desperado, że poczułeś to podniecenie, kiedy nagle wszyscy politycy zaczęli zabiegać o twoją znajomość i sympatię, kiedy pojawiło się coraz więcej wsparcia od obcych ludzi, kiedy dostałeś pierwszy znaczek „Popieram Hecera” i kiedy wygrałeś proces z prezydentem Torunia.

Wszystko jest polityką. Nie ma przestrzeni, która byłaby od niej wolna. Ona jest wszędzie. Wchodzi do twojej głowy, dyktuje, co możesz robić i z kim w łóżku, na co wydajesz pieniądze, czy możesz to wszystko rzucić i wyjechać, w jakich granicach możesz się temu przeciwstawić. Ten, kto umie się w to bawić, wygrywa.

Ty nie przegrałeś. Most był sprawą techniczną, kreślarskim drobiazgiem, początkiem zabawy, a nie jej finałem, bo most jest ciemną kreską, która ostatecznie znajdzie drogę do serca i w końcu zabije chory ustrój. O sto podłych wódek w Desperado - wiem, że w to wierzysz.

Nowe nowe nowe

2014-01-02T13:37:00.001+01:00

Witajcie w naszej bajce

2013-12-06T12:53:00.000+01:00

Istnieją sądy odruchowe, automatyczne, z pozoru oczywiste, które gdy im się bliżej przyjrzeć, okazują się mylne, kłamliwe i puste. Taka jest właśnie blogowa publicystyka Hecera.

O radnych mówi: „to jest banda potwornych gamoni i przygłupów” i dziwi się, że „miasto uchodzące za inteligenckie” wybiera tak nieuczonych mężów na swoich reprezentantów. Rządzą nami głupcy - taki zarzut pachnie jakimś mentalnym korwinizmem. Później zaraz nasz bohater rozczula się nad sobą, przypomina sobie dawne dzieje, kiedy się z rewolwerem na debaty chodziło, a był to, panie dziejku, 2010 rok, gdy ktoś nieopacznie zapytał, czy nasz bohater oby nie ma jakichś politycznych ambicji. I Hecer poszedł tym myślowym tropem, wsiąkł w ten scenariusz RPG i rzekł z obrzydzeniem: „Nie, radnym nie zostanę, z radnymi nie mam wspólnych tematów”. Cóż, brak ogłady towarzyskiej i niechęć do bankietowego small talku może być jakąś wymówką przed politycznym zaangażowaniem.

Brzydzi się polityką i fałszywym językiem gamoni i przygłupów, ale czyż z radością nie sięgnął po gesty postpolityki, tej bestii 666, gdy protestował przeciwko nadaniu ronda na średnicówce imienia Tadeusza Mazowieckiego? Radni Platformy zachowali się mało rozsądnie, co nie przeszkodziło Hecerowi zaakceptować ich gestu i zmienić jedynie jego wektor. Średnicówka dzieli mieszkańców, premier III RP łączył, więc nie będzie dobrym patronem, ale byłby dobrym ojcem chrzestnym placyku w centrum miasta. Skopiował akt gamoni i przygłupów, chociaż pewnie bliższa jego antyestablishmentowej duszyczce byłaby poetyka trawestacji. Co go powstrzymało przed mocniejszym performansem? Dlaczego nic go nie podkusiło do radykalniejszych postulatów np. do nazwania bezkolizyjnego skrzyżowania imieniem Bronisława Geremka? Dlaczego gdy inni grają, gra jest głupia?

Później zajmuje się polską dyplomacją i pisze: „Bardzo życzę temu rządowi, żeby zakończył konflikt wewnętrzny na Ukrainie sukcesem, ale nie wierzę, że mu się to uda”. Cóż, taki namysł nad polską racją stanu na Wschodzie brzmi bardzo szlachetnie. Tusk mógłby zakończyć konflikt na Ukrainie? O RLY?

Moją rozmowę z Markiem Żydowiczem do „Gazety” czytał z taką gniewną zapalczywością, że poczerwieniały mu końcówki uszu. Najmocniej oburzyła go moja wypowiedź: „Wszystko jest polityką”. Otóż zaufaj mi, wszystko jest polityką. I film, w którym narratorem jest odwołany w referendum prezydent, i ciągnąca się w nieskończoność obsesja prezydenturą Michała Zaleskiego, i pomysł na tabliczkę z nazwiskiem na zupełnie nieistotnym fragmencie toruńskiego chodnika. Nie ma szlachetnych obywatelskich gestów. W takich baśniach intrygującą postacią w tle zawsze jest jakiś król albo szef gildii, który poświęca bez wahania pionki, aby wystawić na strzał ważną figurę przeciwnika.

Realia Torunia, które przedstawia Hecer, są światem przedstawionym, są baśniową krainą: jest król, jego dwór z potworami i karłami, królewna czesząca włosy na wysokim tarasie, żebrak pokazujący gawiedzi swoją owrzodzoną nogę. Logika snu jest nieubłagana, choć niespójna: w tym obrazku jesteś królem, królewną i żebrakiem.

Najpierw Hecer przedstawia tezę z potężnie wyolbrzymionym błędem, ilustruje ją coraz to bardziej absurdalnymi przykładami, że od razu widać, że to służący zabił, bo chce uciec z kucharką. Nikt nie ma szans i nikt się nie uchroni. Szach mat, toruńskie gamonie. Jak dobrze być mną, jak źle być gamoniem. Jakie życie, taki rap.

Hecer nie ma zbyt wielkiej konkurencji w dyscyplinie „walka z cieniem”. Wejście w jego bloga to zejście w świat przedstawiony, urojony, w którym wrogowie są szpetni i nikczemni, a śpiewak zawsze jest sam – coraz bardziej radykalny i coraz bardziej bezradny.

Samochodem i domem zajęła się policja

2013-11-07T10:03:00.001+01:00

Jesienna depresja

2013-10-04T01:50:00.001+02:00

1.
Śledzę bloga „Anty-Toruń”, choć w niektórych kręgach uchodzi to za szczyt obciachu. W tym momencie to najciekawsze miejsce w toruńskiej blogosferze.

Blog z człowieka robi maniaka. Manią Anty-Torunia są suchary na facebookowym wallu Dworu Artusa. Tak bloger pisze o tym zacnym gmachu:

Monumentalny Dwór Artusa od pierwszej wizyty w Toruniu wgniótł mnie w ziemię swoją powalającą architekturą. W żadnym innym mieście w naszym pięknym kraju nie widziałem… pięknego? To za mało powiedziane. Legendarnego – w mojej opinii – budynku.

Elitarne miejsce, w którym znamienici goście i artyści wielokrotnie dawali kunszt swoich sztuk. Monumentalne, które zapiera dech w piersiach moim osobistym przyjaciołom z całej Polski, którzy po raz pierwszy odwiedzają Gród Kopernika. Architektonicznie idealnie korelujące z dużo starszym Ratuszem Staromiejskim i monumentalnym pomnikiem polskiego astronoma, Mikołaja Kopernika.

W ten sposób o Dworze Artusa może mówić jedynie człowiek, który na wycieczce szkolnej do miasta po raz pierwszy zobaczył gołębia. W jego stronach – a niech to będzie miejscowość tak mało znana, że nazwa najbliższego powiatu wprowadza każdego rozmówcę w zakłopotanie - nie było takiego ptactwa, co człowieka się nie boi i człowiekowi z drogi nie schodzi. Po tym na Starych Rynkach poznaje się dzieciaki z prowincji – nie po ciuchach z Tesco, bo Tesco nie mają; nie po białych słuchawkach podłączonych do pustej kieszeni – biegają jak szalone za miniaturowym miejskim drobiem.

2.
Platforma Obywatelska przygotowała kampanię „Skuteczni dla Torunia”, która stara się wmówić mieszkańcom, że budowa drugiego mostu przez Wisłę to zasługa tego ugrupowania. Jak wiadomo, ta inwestycja w części powstaje za pieniądze unijne, o których dystrybucji decyduje rząd. Zastanawiam się, w jaki sposób można sobie przypisać z tego tytułu zasługi, zapominając o tych, którzy wzięli na siebie ciężar realizacji całego przedsięwzięcia.
Powstaje dość niefortunne wrażenie, że Toruń otworzy nowy most, tylko dlatego że jakaś partia, która z inicjatywą niewiele ma wspólnego, na to pozwoliła. Przyznanie Toruniowi dotacji na inwestycję nie powinno być powodem do dumy. To jest zadanie rządu. Czy państwowy mecenas, gdy przyznaje stypendia artystyczne, upaja się wizją swojej szczodrości i skuteczności? Mówi: „Sorry, płyta być może nawet fajna, ale to moja zasługa”?

3.
Jarosław Jaworski nawet do knajpy idzie z tezą. Dopóki nie poszedł na kebaba, mówił o miałkości lokalnego środowiska. Gdy uregulował poziom cukru we krwi, darował sobie rozprawki. Na blogu żałuje, że w Toruniu już się tak zaciekle nie dyskutuje w knajpach. Fermentu nie wywołał – Jacek Chmielewski w jedynym nieusuniętym komentarzu zauważył, że nic się w mieście nie zmieni, dopóki nie zmienimy prezydenta.

Słusznie.

4.
Byłem na koncercie Sera Charlesa. To dziwny zespół. Wokalista Stefan Kornacki w zimowych butach wygina się pod mikrofonem, a przestaje się wyginać, kiedy przestaje mówić. Okazji do niemówienia ma niezwykle mało, bo kiedy kończy, zespół też kończy. Kawałki są krótkie, tak jakby frontman zabronił chłopakom rozegrania się gdzieś w tle, bo sam nie wie, co ze sobą zrobić, gdy muzyka gra, a on właśnie skończył pracę. Po tym poznaje się dobrego wokalistę, że wie, co zrobić ze swoim ciałem, kiedy jego rola w piosence gaśnie.

5.
Chwilę później zagrał Tomasz Organek z Sofy. Bardzo dobrze się bawiłem, rozkminiając wszystkie cytaty muzyczne z jego piosenek. Chłopak do swoich kawałków wrzucił cały kanon rockowych lektur lekko zbuntowanego nastolatka - z The Doors i Led Zeppelin na czele. Z motywów mordowanych seryjnie przez wszystkich ulicznych grajków stworzył zupełnie nowy świat brzmieniowy i oddał hołd swoim mistrzom. To było po prostu znakomite. Organek jest dobrym tekściarzem i nie rozumiem, dlaczego część swojego solowego repertuaru zaśpiewał po angielsku. To, że nie były to teksty osadzone w rockowym pustosłowiu, wcale go nie usprawiedliwia.

6.
Pisałem o ataku kiboli na Galerię Nad Wisłą. Kibole zaatakowali, bo w tym miejscu miała się odbyć premiera fotoreportażu, który przygotowały dwie toruńskie artystki. Panie wybrały się w Polskę, aby sfotografować się w zapomnianym przez cywilizacją miejscach w sukniach ślubnych. Nawiązały do stylistyki sesji zdjęciowych, które zwykle odbywają się chwilę przed tym, jak dwoje młodych ludzi postanawia popełnić wspólnie swój największy błąd życiowy.

W tym koncepcie nie ma nic zaskakującego, nawet gdy dowiemy się, że artystki w ten sposób wypowiedziały się w sprawie związków partnerskich. Rezultat tego artystyczno-socjologicznego eksperymentu jest oczywisty: ktoś się wzruszył i poparł, ktoś obraził, ktoś chciał wysyłać do gazu. W tym kraju nie trzeba wysilać się na sztukę, aby dojść do wniosku, że statystyczny Polak jest homofobem. Wartość poznawcza tego przewidywalnego działania jest nikła.

7.
Smutno i brzydko. Ładne dziewczęta są tylko na stockowych zdjęciach.

Obudźcie mnie, kiedy się skończy

2013-09-09T02:06:00.000+02:00

1.
Nie jestem więźniem tego bloga, piszę, kiedy mi się podoba.

2.
Sytuacja z Cafe Draże mocno mnie zdołowała. Zaraz po tym, jak właściciele knajpy i ich przyjaciele zakończyli pierwszy dzień protestu przeciwko zamknięciu kawiarni, zadzwoniła do mnie poetka, która drżącym głosem wyrecytowała świeżo napisany wiersz związany z tą sprawą.

Ma prawo teraz czuć się oszukana. Urzędnicy przeszli jak walec po właścicielach Draży, stwierdzając, że od października 2012 trwało postępowanie administracyjne w sprawie sprzedaży alkoholu bez zezwolenia, które zakończyło się werdyktem niekorzystnym dla Draży. W kawiarni można było kupić kawę z wolnego handlu, wspierając tym samym pracowników z Brazylii i Argentyny. Jednocześnie – jak się dowiedziałem – barmani pracowali tam na śmieciówkach. Czyli można jednak pomagać anonimowym pracownikom z Ameryki Południowej, a ruchać na kasie biednych studenciaków z Torunia.

Lokal padł ofiarą napaści – kilkunastu małolatów w kapturach obrzuciło budynek butelkami po piwie, skroili kilka banerów, które później demonstracyjnie spalili. Nikt nie wezwał policji, więc oprócz kilku doniesień prasowych nie ma żadnej oficjalnej dokumentacji na ten temat. Jak tu walczyć z urzędnikami i narodowcami, kiedy nielegalnie handluje się alkiem, a w momencie zagrożenia swoich klientów nie dzwoni się do bastardów? Dziecinada.

3.
Na ulicy, którą codziennie pokonuję w drodze do pracy, jest ogrodzenie. Narodowcy i punkowcy prześcigają się w hasłach, którzy z nich bardziej kolaborują z policją. „Naziole i policja jedna koalicja” - diagnozują anarchiści. Nacjonaliści przekreślają nacjonalistów i piszą, że jednak anarchiści i policja to jedna koalicja.

4.
Nacjonaliści i kibole z uciechy zacierają ręce. Dowiedzieli się, że po ich ataku Galeria Nad Wisłą kończy działalność. Nie będzie nikt dzieciaków lewacką sztuką manierował. Artyści po jednym incydencie podkulili ogon pod siebie jak licho. Nie mają zamiaru się bronić, nie chcą manifestować, łatwo przełknęli porażkę.

„Tango down”, krzyczy kibolstwo. „Cafe Draże załatwili za nas urzędnicy, artyści sami się wyprowadzili z działek na Przybyszewskiego. Teraz walniemy w etnolale z Kulturhauza, narkodidżejów z NRD i ład narodowy przywrócimy na Bydgoskim”.

To się zaczyna, panowie i panie z Grupy Samokształceniowej byłej Galerii Nad Wisłą. Nie nauczyliście się jednej rzeczy: Jeśli trzymacie się z dala od polityki, polityka przychodzi do was i rozbija wam krasnale w ogródku.

Ta sytuacja wymaga zdecydowanych środków: manifestacji, oświadczenia prezydenta Torunia, poważnych zobowiązań ze strony policji i straży miejskiej, a nie uczonego namysłu nad przeciętną sztuką studentów sztuk pięknych. W przeciwnym razie staniemy się drugim Białymstokiem.

5.
Tofifest bije rekordy żebrolajków. Teraz organizatorzy tego zdecydowanie najciekawiej rozwijającego się toruńskiego festiwalu zamarzyli sobie, żeby film o naszym mieście zrobił Woody Allen. Zachęcają do wysyłania e-maili, które zbiorą i wyślą do reżysera.

Niezły pomysł jak na akuszerów kongresu kujawsko-pomorskich filmowców. Kongres brzmi dumnie – proponowałbym od razu coś mocniejszego niż spotkanie, panel albo dyskusja. Synod brzmi zdecydowanie najlepiej.

6.
Przy każdej większej postaci czuwają statyści, ciury obozowe, które nie mają nerwu i talentu, aby walczyć na pierwszej linii frontu. W zasadzie nie wiadomo, czym oni się zajmują i jak ich w towarzystwie zajawiać. Piastują jakieś niewyraźne stanowiska, mają mgławicowy zakres obowiązków. Wyglądają i reprezentują. W knajpach zabawiają brzydką koleżankę ofiary, którą złowi ich mistrz.

7.
Rondo w ciągu Szosy Bydgoskiej, u zbiegu z ulicą Mickiewicza, będzie nosiło nazwę „Polaków Poszkodowanych przez Rzeszę Niemiecką”. Wyobraźnia podsuwa rozmaite scenariusze wypadków, które mogłyby się rozegrać w tym miejscu. Dwóch poszkodowanych na Rondzie Polaków Poszkodowanych przez Rzeszę Niemiecką. Pijany kierowca skosił latarnię na Rondzie Polaków Poszkodowanych przez Rzeszę Niemiecką. Nagi student spał na Rondzie Polaków Poszkodowanych przez Rzeszę Niemiecką. Ulice mają nazwy po to, aby coś upamiętniać i żeby się nie pogubić. Rzeczywistość dopisuje do tego historie.

Na szczęście na rondach nikt nie mieszka.

8.
Uroczystość otwarcia mostu będzie kosztowała 600 tys. zł. Gdzie jest problem? To za dużo czy za mało? Gdy przyjmiemy, że nauczyciel dyplomowany zarabia przeciętnie 3,1 tys. zł brutto, czyli 37,2 tys. zł brutto rocznie, wyjdzie nam, że w czasie kilkugodzinnej gali Toruń wyda 16 pełnych rocznych etatów nauczycielskich. Można przyjąć, że za te pieniądze wyżywi się 16 toruńskich rodzin.

9.
Lubię patrzeć w toruńskie niebo, rozjaśnione od fajerwerków. Psy przerażone ujadają, koty chowają się pod łóżkami, w pięć minut w powietrze idą moje roczne zarobki.

Znaleźć swoje miejsce

2013-07-29T02:32:00.001+02:00

Nigdy nie byłem fanem Misia. Za dużo tam było tańca, nieciekawych barmanów i nieciekawych gości. Zawsze udało mi się znaleźć znacznie lepsze miejsce do picia. Dziś w piwnicach Wozowni na Ducha św. jest Mocart. Niech nikogo nie zwiedzie nieco pretensjonalna nazwa tego klubu. Założyli go twórcy Hipisówki – pubu, w którym przez kilka ostatnich sezonów regularnie kończyłem imprezy.

Miałem wiele wątpliwości, czy zmiana miejsca na dawnego nieciekawego Misia im się w ogóle powiedzie. Po drodze można łatwo zgubić takie małe rzeczy jak klimat. Miś był dla mnie zdecydowanie za dużym i zbyt jasnym lokalem. Źle się tam po prostu czułem.

Hipisówka była zupełnie innym miejscem. Ciemnym, posępnym, gdzie w rogu można sobie uciąć alkoholową drzemkę. W Mocarcie jest znacznie więcej miejsca do ukrycia, ale wszystko zajmują ludzie.

Na Ducha św. byłem jak na razie dwa razy. Może jest jaśniej, może jest trochę więcej gości i więcej miejsca, ale nadal w ciemnościach raz po raz czyjąś piękną twarz rozjaśnia tam papieros.

Give me time I'll make you forget the rest

2013-07-23T02:10:00.003+02:00

Mamy swoje orliki

2013-06-12T02:59:00.002+02:00

Nie ma czym się podniecać. Czyżby?

2013-06-06T02:20:00.001+02:00

Była Magdalenka, jest Barbarka

2013-04-17T01:36:00.000+02:00

Co by się stało, gdyby teraz rządy w mieście przejęli ludzie z roczników 70. i 80.?

Postanowiłem przygotować Urząd Miasta Dusz. To jest dream team, który tworzą megamocne nazwiska działaczy kulturalnych i społecznych z Torunia. Część z nich przyznaje się do swoich sympatii politycznych, niektórzy startowali, ale bez skutku do rady miasta. Nie sięgałem po aparatczyków, politologów i innych improduktywów. Część wydziałów – głównie dotyczących spraw administracyjnych - pozostawiłem bez obsady. Poza tym prawo się cały czas zmienia i dostęp do niektórych stanowisk będą mieli osoby bez kierunkowego wykształcenia. W przypadku wydziału prawnego myślałem o Michale Jakubaszku, adwokacie i radnym PiS, ale po namyśle zrezygnowałem, bo nie sądzę, aby interesowała go praca w takim zespole.

Oto moje zestawienie:

Biuro Toruńskiego Centrum Miasta – Paweł Kołacz, społecznik, założyciel Stowarzyszenia Bydgoskie Przedmieście, któremu w znacznym stopniu to osiedle zawdzięcza zmiany rewitalizacyjne. Współautor projektu „Restart” dotyczącego Starówki.

Wydział Środowiska i Zieleni – Piotr Wielgus, były specjalista ds. ochrony środowiska w Toruń Pacific, prezes fundacji Pracownia Zrównoważonego Rozwoju, prowadzi firmę, która organizuje szkolenia z zakresu CSW.

Wydział Komunikacji Społecznej i Informacji - Jarosław Jaworski, specjalista od PR, były dziennikarz, były satyryk, rzecznik prasowy wielu festiwali i organizacji. A do tego muzealnik, bloger, scenarzysta i producent.

Rzecznik prasowy prezydenta Torunia – Marcin Czyżniewski, historyk z wykształcenia, były dziennikarz, pracownik naukowy UMK i jego rzecznik prasowy, był niegdyś rzecznikiem prasowym prezydenta Michała Zaleskiego.

Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków – Jacek Chmielewski, fotografik z wykształcenia, pasjonat architektury modernistycznej, którą w zasadzie odkrył dla miasta.

Wydział Budżetu i Planowania Finansowego – Bartosz Dawidowicz, znany toruński internauta, absolwent warszawskiej SGH, ukończył kilkanaście kursów i stypendiów zagranicznych, krytyk polityki finansowej Michała Zaleskiego, neoliberał, ale wiele brakuje mu do dogmatyzmu.

Wydział Kultury – Katarzyna Jaworska, szefowa fundacji Biuro Kultury, organizatorka festiwalu filmowego Tofifest, pracowniczka CSW, w którym z powodzeniem prowadzi kino. Jurorka kilkunastu międzynarodowych festiwali filmowych. Filmoznawczyni i filolożka.

Wydział Prawny – Paweł Matlakiewicz, absolwent prawa UMK, doktorant na zarządzaniu. Specjalista od pozyskiwania środków europejskich, animator lokalnego życia kulturalnego, były przewodniczący samorządu studenckiego UMK, były prezes fundacji Platon.

Wydział Zdrowia i Polityki Społecznej – Magdalena Szwechowicz, animatorka społeczna, współpracowała z Polską Akcją Humanitarną i fundacją Światło, prowadzi kilkanaście akcji charytatywnych.

Wydział Gospodarki Komunalnej – Maciej Neumann, historyk z wykształcenia, publicysta, znawca nowych rozwiązań w komunikacji publicznej w Europie. Stworzył najlepszą społeczną koncepcję modernizacji pl. Rapackiego w Toruniu.

Wydział Rozwoju i Programowania Europejskiego – Maciej Duszyński, absolwent Akademii Artes Liberales, UMK i UW. Publicysta, specjalista od stosunków międzynarodowych, ukończył wiele kursów i stypendiów zagranicznych, animator kultury. Obecnie mieszka w Indonezji.

Wydział Architektury i Budownictwa – Marta Kołacz, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, specjalistka od designu.

Wydział Inwestycji i Remontów - Tomasz Wegner, muzyk i filolog polski, specjalista od PR w Skanska Polska. Zna się na dużych inwestycjach.

Biuro Obsługi Inwestora – Łukasz Broniszewski, filozof z wykształcenia, fotografik, szef fundacji Stabilo – jednej z największych w regionie organizacji pozarządowej zajmującej się aktywizacją zawodową bezrobotnych. Zajmuje się głównie rynkiem pracy.

Wydział Promocji – Artur Jabłoński, bloger, wykładowca akademicki, specjalista od PR, nowych mediów i social media.

Wydział Sportu i Turystyki – Dawid Witnik, student administracji UMK, szef drużyny futbolu amerykańskiego Angels, wspiera sport amatorski i młodzieżowy.

Wydział Edukacji – Marta Karalus, animatorka kultury, autorka wielu inicjatyw kulturalnych i edukacyjnych, założyła m.in. Kulturhauz, stowarzyszenie Sztuka Cię Szuka.

Miejski Rzecznik Konsumentów – Kamil Sakałus, dziennikarz, redaktor, wydawca, na swoim blogu kulinarnym piętnuje przypadki łamania praw konsumenta.

Teatr Baj Pomorski – Romuald Pokojski, szef Teatru Wiczy, jeden z najciekawszych reżyserów młodego pokolenia, obecnie prowadzi teatr Miniatura w Gdańsku.

Dwór Artusa – Marceli Sulecki, absolwent stosunków międzynarodowych, animator kultury związany z fundacją Win-Win, publicysta.

Dom Muz – Katarzyna Jankowska, malarka z wykształcenia, animatorka kultury, specjalistka od edukacji artystycznej. Współtworzy Kulturhauz.

Młodzieżowy Dom Kultury – Matylda Hinc, specjalistka od edukacji artystycznej, pracuje w CSW.
Centrum Nowoczesności Młyn Wiedzy - Jan Świerkowski, doktorant na astronomii UMK, szef fundacji Platon, organizator spektakli Instytutu B61.

Centrum Sztuki Współczesnej - Monika Weychert-Waluszko, jedna z najciekawszych kuratorek młodego pokolenia, krytyczka sztuki, dziennikarka i animatorka kultury.

Toruńska Agenda Kulturalna - Dorota Schreiber, animatorka kultury związana z fundacją You Have It, specjalizuje się w wymianach międzynarodowych i edukacji artystycznej.

Prezydent Miasta Torunia - Joanna Scheuring-Wielgus, obecnie pracowniczka Toruń Pacific, specjalistka od zdobywania funduszy europejskich, prowadzi fundację Win-Win, wcześniej współpracowała m.in. z Teatrem Wiczy i Pracownią Zrównoważonego Rozwoju, zainaugurowała kilka dyskusji dotyczących przyszłości Torunia.

Natalia Waloch zmienia nazwisko, ale Facebook ją banuje

2013-04-15T08:48:00.000+02:00

Robisz wielki błąd -
tylko tak może się zacząć przyzwoity wiersz weselny.
Jest kilka spraw, które musimy sobie raz na zawsze wyjaśnić.
Pomyśl o tym wszystkim ciepło, jak o przysłudze.
Droga do świętości jest krótsza przez męczeństwo.

Mam związanych z tobą kilka planów biznesowych.
Sprzedaż ziaren kawy, które opuściły Twój układ pokarmowy.
Mógłbym przysiąc, że mają normę ISO,
że są tak dobre jak święty Krzysztof.

Mogę się oszukiwać, że nic się teraz nie zmieni.
I że zawsze będziesz
ciepła jak baronowa Thatcher przed izbą lordów,
spokojna jak Tymoszenko na więziennym tramalu,
kontrowersyjna jak niebieskie dżinsy Beaty Kozidrak,
szczera jak bóle miesiączkowe Anny Grodzkiej.

Ale już poważnie, to ważna sprawa.
To złe, ale przyjemne, znęcać się nad słabszymi.
A później ustawić komórkę na pięć minut drzemki
i patrzeć, jak z tego miejsca rozchodzą się kręgi.

Obraca się w Tobie Zło.
Zło jest małe, krzyczy w Tobie i w Tobie płacze.
A gdy zbiera się mu na łzy, zbiera się na deszcz.
I gdy wyjdzie z Ciebie w stronę światła,
paląc za sobą mosty, trując studnie,
obsypując solą świeżą ziemię, dyrygując odwodami
i przegrupowaniami, i gdy wyjdzie z Ciebie,
gołębie zakręcą ponad tym złym miastem,
jakby chciały dać światu znak, że oto zaczyna się zagłada.

Głos Elohima brzmi dumnie, głos Adonaia grzmi pewnie,
jakby na starość uczył się aktorstwa w Studiu P.
Spłonie trzecia część ziemi, drzew i wszystka trawa zielona,
trzecia część wód stanie się krwią,
trzecia część wód stanie się piołunem.

Jak wybrnąć z tej towarzyskiej apokalipsy?
Kropka w prawym górnym rogu niczego nie kończy,
napisy końcowe niczego nie tłumaczą.
Z nim możesz pójść tylko na wrzosowisko
i zapomnieć wszystko, Natalio.
To ostatnie wesele, które skończy na Twoim fejsie.
Później na Twoim fejsie będzie kończył tylko Paweł.

Zima wasza, wiosna niczyja

2013-03-27T03:20:00.000+01:00

1.

Wiosna nadchodzi i budzą się polityczne trolle – takie z najgłębszych i najciemniejszych zakamarków drugiego mostu przez Wisłę, z oczami zaropiałymi i ze światłowstrętem. Budzą się weterani dawnych nieudanych rewolucji, panowie znudzeni kolejnymi spiskami pałacowymi, którzy zamiast matki polityki wybrali ciepłe miejsce w spółdzielniach, koteriach i klubach. A którym znów zaświeciły się oczy, bo władza jest jak pierścień z Mordoru – podstępnie dusi, szepcze ciemne słowa w uszy i nie ma przed tym ucieczki i nie ma nadziei, bo władza woła i podnieca, bo powraca w myślach znajomy kształt przewracanego w dłoniach klucza do drzwi miasta.

Dlatego trzeba się kimś otoczyć, wskrzesić swoje dawne środowiska i powrócić do dawnych tytulatur. Tak, tak, panie dyrektorze. Dziękuję za celną uwagę, panie redaktorze. Słuszne pytanie, panie prezesie. Nikt nie czuje się jak zdeklasowana zabiedzona szlachta, która z rozpaczliwą pieczołowitością co sobotę szczoteczką do zębów poleruje poczerniałe rodowe srebra.

2.
Jeszcze chwila, a przypomni o sobie partyjna młodzież. Taka, która życia nie zaznała. Która nie ma żadnego zawodu, bo odkąd pamięta piaskowała hełmy partyjnych przywódców, smarowała łuski i czyściła karabiny. Mali dobosze byli najsłodszymi elementami każdego batalistycznego obrazu. Taktowali rytm, choć traktowali ich jak podłych markietanów. Ginęli zawsze malowniczo, z nierozerwanym bębnem, z włosami rozsypanymi na trawie, z twarzą rozmodloną, z dłonią gotową do zadania kolejnego niecierpliwego ciosu rozciągniętej skórze pospolitych zwierząt.

Synowie pułku są na ogół statystami w wielkiej walce, przenoszą ogromne skoroszyty, odbierają zbędne telefony. Umieją wiązać krawaty, dobrać spinki do mankietów. Nawet gdy z mandatu społecznego uda się im cokolwiek osiągnąć, pokornie słuchają panów. Poglądy im są do szczęścia zupełnie niepotrzebne.

3.
Prezydent Michał Zaleski powiedział mieszkańcom, że od „polemik są puby”. Solon nazwał przestępcą każdego, kto unika polemiki. Może jest w tym jednak jakaś racja, jakiś surowy gest wychowawczy? Hitler przecież zaczął się w kawiarni.

4.
Wiosna budzi alternatywną młodzież, która próbuje się zrzeszać. Na razie rozmawiają o władzy i pieniądzach. Nie budzi to w nich żadnych emocji. Tak jest, jak się ma samych liderów i nikogo, kim można byłoby rządzić.

5.

Wiosna idzie i wiosenna ramówka idzie w TVK Toruń. Już dziś sam widok czułego – ale surowego – obiektywu zdmuchnie ostatni promień śmiechu z twarzy miejskich urzędników. Lojalni – ale tylko wobec dziennikarskich standardów – pracownicy zasłyną z agresywnych pytań i kontrowersyjnych tematów. Prezydent przestanie mieszkać na kanale 100 w moim telewizorze. Nie będzie sugestywnych kadrów z dołu, które podkreślają wyniosłość i powagę jego urzędu.

Bluźniercze plotki

2013-03-20T01:31:00.001+01:00

1.
W polskim kodeksie karnym nie ma zapisu precyzującego, czym jest bluźnierstwo. Odpowiedzieć karnie można za nawoływanie do nienawiści na tle religijnym i obrazę uczuć religijnych. Sąd w przypadku papieża dał już do rozumienia, że obrażenie przywódcy religijnego nie jest w istocie obrazą uczuć religijnych, bo papież nie jest – w wymiarze teoretycznym – obiektem kultu religijnego. Dlatego aby sprawiedliwości stało się zadość, sięga się po paragraf z obrazą przywódcy obcego państwa. Tak stało się w przypadku Jerzego Urbana wypowiadającego się o ostatniej pielgrzymce Jana Pawła II do Polski.

Teoretycznie to prawo o ochronie głowy obcego państwa powinno obowiązywać w wyjątkowych okolicznościach np. w czasie oficjalnej wizyty zagranicznego dostojnika. Załóżmy, trwa manifestacja i ktoś wylewa gnojówkę na prezydenta ościennego kraju. Jest zakłócenie porządku publicznego, jest naruszenie nietykalności osobistej, no i można pewnie sięgnąć po paragraf ze znieważeniem przywódcy obcego państwa.

Wydaje mi się, że Ewa Wójciak – dyrektor poznańskiego Teatru Ósmego Dnia, wielka postać polskiego teatru alternatywnego i opozycji demokratycznej – nie powinna odpowiadać przed sądem za swoje wulgarne słowa w stosunku do nowego papieża. Jorge Bergoglio zapewne nie czuje się tymi słowami dotknięty, nikt go publicznie nie spoliczkował, nie zachował się niegodnie albo wulgarnie w jego obecności. Nie ma oczywiście mowy o obrazie uczuć religijnych, bo papież – teoretycznie - nie jest obiektem kultu religijnego.

Zastanawiam się, czy podobną ochronę prawną mają w Polsce Putin, Łukaszenka i Castro i czy na przykład stwierdzenie „Władimir Putin jest krwawym dyktatorem” nie narazi kogoś na odpowiedzialność karną w naszym kraju.

Wójciak może nieskrępowanie wyrażać swoje poglądy politycznie. Teatr Ósmego Dnia jest miejską instytucją kultury, a więc podlega ustawom o jednostkach samorządu terytorialnego i działalności kulturalnej. Nie jest urzędniczką państwową i nie obowiązuje jej zasada apolityczności.

2.
W Ewangelii wg Mateusza jest taki oto fragment:

Strzeżcie się, abyście dobrych czynów nie spełniali na oczach ludzi, aby was podziwiano. Bo inaczej nie będziecie mieli zapłaty u waszego Ojca w niebie.
Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie każ trąbić przed sobą, jak czynią obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: Już odebrali swoją zapłatę.
A kiedy dajesz jałmużnę, niech twoja lewa ręka nie wie, co czyni prawa,
aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A twój Ojciec, który widzi to, co jest ukryte, odpłaci tobie.

(Mt. 6:1-6)

Wybranie sobie imienia „Franciszek” ma nawiązywać do postawy świętego męża z Asyżu. Nie wiem, czy poruszanie się po mieście komunikacją publiczną jest uczynkiem dobrym. Nie wiem, czy gotowanie dla siebie posiłków i mieszkanie w ciasnym mieszkaniu podoba się Panu. To nie są duże wyrzeczenia. Nie ma co z siebie robić postaci z wczesnochrześcijańskich hagiografii.

Gdy lewica wie, co robi prawica, życie według wartości staje się zaledwie budowaniem wizerunku.

Toruński seryjny bohater cz. 1

2013-03-15T02:42:00.003+01:00

Kroniki kryminalne są okrutne dla bezdomnych. Nie pamiętają imion, nazwisk, inicjałów. Tylko płeć: mężczyzna. Aby w krótkim komunikacie uniknąć powtórzeń, zamienia się bezdomnego na osobę bez adresu, osobę bez stałego miejsca zamieszkania i włóczęgę, jeśli autor materiału koniecznie chce zacytować oficera prasowego miejscowej komendy.

Kroniki nie podają wieku bezdomnego. Podają okoliczności śmierci: zatrucie alkoholem, wychłodzenie, pęknięta rura z wrzątkiem w osiedlowej ciepłówce, pobicie. Śmierć tak banalna, że nie wiadomo, czy zbędna. Śmierć statystyczna - przeraża tylko, gdy masowa. Śmierć lżejsza, bo masowa. Gdy pojedyncza, zupełnie nieopiniotwórcza.

Gdy widzimy ich w telewizji, jest zima – w inne pory roku ich widok nie zasmuci odbiorców. W przytułkach ubiera się bezdomnych w szarawe sweterki w menelski wzorek. Później pokazuje, jak panowie kurczą się przy filiżance herbaty, którą zawsze trzymają trzęsącymi się dłońmi. Ich śniade twarze znaczą lata zrezygnowanego alkoholizmu, szpecących odmrożeń i długo niegojących się ran.
Potem uwaga kamery kieruje się na pielęgniarzy i kierowników przytułków. Zawsze mówią to samo. Że zima, że ciepło, że mają wystarczająco wiele miejsc, ale niewiele pieniędzy. W sumie bezdomni sami są winni swojej śmierci - wolą zachlać się w zimnie niż zasnąć w cieple. Pielęgniarze rozkładają ręce, bezdomny na ulicy trzyma się butelki albo mości sobie kartonową pościel.

Ten, którego zimnym styczniowym porankiem znalazł spacerowicz z psem na toruńskim Bulwarze Filadelfijskim, mógł wydać się nietypowy. Mężczyzna leżał w Wiśle zaraz pod kruchą warstwą lodu. Jego grube ubrania nabrzmiały od wody, jednak utrzymywały go na powierzchni. Na środku ciężkiego płaszcza wyraźnie odcinał się nóż - jak najbardziej kuchenny, jak najbardziej domny. Kilka godzin wcześniej tam, gdzie zaczynał się ten nóż i ruszał w swoją jednodniową wędrówkę po poniedziałkowej prasie, zaczynała się moja ręka.

Tak mówi Amen

2013-02-26T02:03:00.000+01:00

1.
Dlaczego w tym mieście mamy MGM, a nie stać nas na MGMT?

2.
Widziałem w TVK Toruń program z poetą Szarszewskim albo Szerszewskim, nie wiem, jaka jest pisownia, Word go nie rozpoznaje. Rozumiem jego spryt, ale nie rozumiem braku instynktu samozachowawczego dziennikarki, która poprowadziła z nim rozmowę. Odnoszę wrażenie, że znalazła się w pułapce. Może poeta był w nieco gorszej kondycji psychofizycznej, ale dla mnie cała ta rozmowa przypominała dialog z grafomanem, który zapomniał przed wyjściem z domu potknąć się o zgrzewkę psychotropów. Słuchałem tego jak zaklęty. Standardy świata spadły na ryj.

3.
Hotel Kosmos wyjeżdża z miasta na stałe, Teraz będę musiał polubić Manchester, zwłaszcza że w ludziach, którzy tworzą ten zespół, nie widać rozpaczy i desperacji - a to jest nieodłączną częścią żywota ludzi odpowiedzialnych za eony składów muzycznych w tym mieście. Którzy się przecierali i ocierali o Tortille i MGM, opanowali wydawanie dźwięków, ale nie mają nadal nic do powiedzenia.

4.
Najlepszym kompozytorem w tym mieście jest Sławek Załeński. Jego piosenki przypominają piosenki z radia, a teksty mieszczą się w rockowym idiomie.

5.
Jak zaklęty oglądam w nocy TVN. Lecą wtedy outtakesy z jakiegoś konkursu talentów, jakieś prowincjonalne przesłuchania, na których kolejne wokalistki rozkładają na łopatki Whitney Houston i Mariah Carey. To najsmutniejszy program telewizyjny. Nie potrafię śmiać się z czyichś zmarnowanych szans. Ale chyba pora pozbawić złudzeń kilkunastu ludzi w tym mieście.

6.
Najlepszą wokalistką w mieście jest Joanna Czajkowska, druga jest Joanna Makaruk, trzecia może być Joanna Solarska.

7.
W Toruniu nie ma opozycji. Zastanawiałem, jak zachowają się radni Platformy Obywatelskiej w czasie głosowania nad budową sali koncertowej na Jordankach. Nie wymagałem od nich konkretnej opinii na temat tej inwestycji, bo trudno wymagać poglądów od członków partii, która nie ma poglądów. To bardzo dziwna sytuacja, że w sprawie sali dość rozsądnie wypowiadali się radni z Prawa i Sprawiedliwości. Mówili wiele o zagładzie finansów Torunia, zadłużeniu bijącym kolejne rekordy, o sprawach, które z punktu widzenia mieszkańca są istotniejsze niż sala koncertowa. Wstrzymali się od głosu, wybierając lojalność wobec prezydenckiego koalicjanta.

8.
Wstrzymanie się od głosu od Złego pochodzi. Przypominają mi się w tym momencie dwa cytaty: „Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust” (Ap 3:17) i „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5:37).

9.
Toruńskiej PO doskwiera poważnie brak władzy - niektórzy radni już przebierają nóżkami, licząc na to, że uda im się wkupić w łaski prezydenta. Czego jednak można wymagać od ludzi, których jedynym celem politycznym nie jest przemiana miasta, ochrona interesów jego mieszkańców, ale zdobycie i umocnienie władzy?

10.

Nie komentowałem Brandenburger Gate i doniesień „Gazety Pomorskiej” o tym, jak dobrze bawiła się na targach turystycznych rzeczniczka prasowa marszałka województwa. Dziennik opublikował zdjęcia, z których miało niezbicie wynikać, że na tej delegacji panowała ruja i porubstwo. To, że ktoś wygina mały palec, trzymając w palcach kieliszeczek jakiejś regionalnej nalewki, wcale nie oznacza, że bawi się szampańsko.

11.
Po rewelacjach „Pomorskiej” pojawiło się wiele głosów, że bydgoska gazeta sięgnęła dna, że to dowód na ostateczny upadek standardów w regionalnym dziennikarstwie. Ja w tym widzę co innego: w Bydgoszczy na ryj upadły standardy imprezowania. To, co widzimy na zdjęciach, które - jak piszą dziennikarze bydgoskiej gazety - wyciekły z Facebooka, to jest opłatek wigilijny u trzustkowców.

12.
"Mimo doniesień medialnych, które ostatnio elektryzowały środowisko nauczycielskie, uczniów i ich rodziców, nie będzie rewolucyjnych zmian w sieci toruńskich szkół" - tak zaczęła swoją notkę do toruńskich dziennikarzy rzeczniczka prasowa prezydenta. Ależ to arcymanipulacja! Nie powinno się tam pojawić "po doniesieniach medialnych"?

Chaos AD

2013-02-22T03:27:00.003+01:00

próbu róbu

2013-02-13T13:13:00.001+01:00