GSB wrzesień 2011

Wołosate - Ustroń

2011-09-29T06:13:00.000-07:00

Witam wszystkich miłośników gór i zapraszam do przeczytania mojej relacji. Spis treści po prawej --->

Nim się zaczęło

2011-09-28T04:24:00.000-07:00

Główny Szlak Beskidzki to najdłuższy jednolity polski trakt górski oznaczony kolorem czerwonym. Według różnych źródeł ma 519 – 495,8 km. Zaczyna się w Ustroniu (Beskid Śląski) lub Wołosatym (Bieszczady) i kończy w Wołosatym lub Ustroniu zależnie od upodobania. Ustroń leży na wysokości około 350 mnpm, a Wołosate około 750 mnpm, czyli od Ustronia do Wołosatego wznosimy się licząc sumę wszystkich podejść o 29410 m. Oczywiście z Wołosatego do Ustronia będzie o jakieś 400 m podejść mniej ale za to 400m więcej zejść. Z czasem okazało się, że ostre zejścia są znacznie gorsze od ostrych podejść szczególnie jeżeli idzie się z ciężkim plecakiem. Ja wyruszyłem na tę trasę z Wołosatego z roboczą nazwą „Ku cywilizacji”. Co później raczej zasługiwało ma miano „Ku tłumowi”. Na plecach miałem stary plecak Polsportu z 1980r z zewnętrznym aluminiowym stelażem bez pasa biodrowego (później brzemienne w skutkach). Załadowany ważył 14,5 kg bez jedzenia i picia. Moje wyposażenie:

śpiwór (-7 do +25 st C) plus karimata 3mm,

spodnie krótkie 2 pary, długie 1para,

T-shirt'y bawełniane 5szt, termoaktywna bielizna i skarpetki 3 pary,

bluza polarowa, koszula flanelowa, kamizelka polarowa, kurtka przeciwdeszczowa/wiatrowa, piżama długi rękaw i nogawki (chroni śpiwór przed zabrudzeniem), kapelusz, okulary przeciwsłoneczne,

na deszcz: pokrowiec na plecak, stuptuty, peleryna ponczo,

buty trekking'owe (wypróbowane, nie nowe), klapki,

przybory toaletowo-kosmetyczne, ręcznik z mikrofibry, apteczka, telefon + ładowarka, linka, klamerki, wodoodporna taśma klejąca (awaryjnie), przybory do szycia i aparat fotograficzny.

mapa "Główny Szlak Beskidzki" Agaty Kapłon wyd. Compas - polecam (mimo, że to nowe wydawnictwo ma już drobne odstępstwa od rzeczywistości).

Przed wyruszeniem przeczytałem co się dało w Internecie o GSB (stąd tak skomponowana zawartość plecaka). Znalazłem plik dupochrony.xls - ciekawe zestawienie - szacunek dla twórcy. W celu uaktualnienia zajrzałem na strony wszystkich możliwych noclegów zapisując ceny noclegów i aktualizując nr telefonów. I tu muszę z przykrością stwierdzić, że wiele stron schronisk jest nieaktualna do tego stopnia, że mimo końca sezonu mają stare cenniki lub nawet ich brak. Większość noclegów planowałem w schroniskach PTTK dlatego wyrobiłem sobie ponownie legitymację PTTK (daje 20% zniżki za nocleg).

Towarzystwo znalazłem również w Internecie. Mieliśmy wprawdzie różne podejście do spania ale samotne chodzenie po górach nie jest zalecane, chyba, że w ostateczności.

Dosyć istotną informacją jest fakt, że mam 47 lat (góry są dla każdego) i zdając sobie sprawę iż upływ czasu gra na moją niekorzyść ułożyłem sobie zestaw ćwiczeń aby wzmocnić kręgosłup i nogi. Powoli zwiększając obciążenie ćwiczyłem tak przez ponad miesiąc. Dzisiaj wiem, że bez tego wyprawa skończyłaby się bardzo szybko.
Nie przypuszczałem, że wraz z upływem czasu wyżywienie i picie staną się najbardziej newralgiczną sprawą (pobieżne obliczenia wykazały, że pochłanialiśmy do 5tys. kalorii plus wysoko wartościowe białko) stąd w mojej relacji o jedzeniu często wspominam. Innymi słowy: nie ma dobrego paliwa i wody w chłodnicy, nie ma marszu!

Dzień 0

2011-09-27T04:46:00.002-07:00

Zanim się zaczęło musiałem przejechać całą Polskę: 992 km czyli w autobusie spędziłem jedyne 20 godzin. Przejazd PKP zajęłoby jeszcze więcej czasu. W Ustrzykach Górnych byłem po 17. Coś zjadłem i pognałem do Wołosatego. Sześciokilometrowy marsz wydał mi się przyjemnością. W Hotelu pod Tarnicą znalazłem moich towarzyszy wyprawy: Justyna, Krzysztof, Patryk. Spotykamy się po raz pierwszy. Znamy się tylko z Internetu. Tak ma marginesie nazwa hotel to znaczna przesada choć cena 35 zł za nocleg dzielnie broni tego miana. My jednak lubimy świeże powietrze, więc Justyna i Patryk śpią pod namiotem, Krzysztof na hamaku a ja na dwóch złączonych ławkach pod wiatą. Taka radość kosztuje po 15 zł od osoby. Ja mimo usilnych prób nie miałem komu zapłacić.

Dzień 1

2011-09-26T05:43:00.002-07:00

Wołosate - Halicz- Szeroki Wierch - Ustrzyki Górne, 22,4km, 730m podejść.

Budzi nas świt. Mycie, jedzenie, pakowanie, zdjęcia i o 8:00 stajemy przy budce Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Jesteśmy zaszczyceni mogąc zapłacić 6,80 od osoby za dzień za wejście na teren parku. Ciekawe co zrobi 4 osobowa rodzina jak by chciała tak przez parę dni wchodzić na teren parku i jak to się ma do masowej turystyki? Wpisujemy się jeszcze do księgi pamiątkowej. Jest tam imponujący wpis przejścia GSB w 15 dni z wypisanymi etapami. Pan w budce prosi o przysłanie kartki jak dojdziemy do Ustronia (kartkę wysłałem). Idziemy. Początek trasy to kamienista z resztkami asfaltu trasa. Z czasem asfalt zastępuje glina. Tu od razu rozchodzimy się. Każdy idzie w innym tempie. Tak będzie już zawsze. Czasami pojedynczo, czasami parami rzadko wszyscy razem. Będziemy na siebie czekali w określonych punktach. Tak jest najlepiej: własny rytm najmniej męczy. Pierwsze widoki na podejściu na Halicz.

Jest piękna pogoda i będziemy rozkoszować się panoramami przez 10km. Na siodle na skrzyżowaniu szlaków pod Tarnicą dzikie tłumy. Szybko wchodzimy na Tarniczkę 1273m żeby w spokoju zjeść coś nie coś. Jeszcze trochę połonin i zchodzimy lasem. W Ustrzykach Górnych jesteśmy po 16. Nie możemy zdecydować się co zjeść. Co chwilę wpadamy do sklepu i coś dokupujemy. Dzisiaj będziemy spali osobno. Moi towarzysze na polu namiotowym, ja w schronisku Kremenaros (27zł/os -20%). Schronisko jest zaniedbane. W pokoju mam dwójkę sympatycznych ludzi.

Dzień 2

2011-09-25T09:05:00.001-07:00

Ustrzyki Górne - Połonina Caryńska - Połonina Wetlińska - Smerek/Kalnica, 23,5km, 1250m podejść.

Budzi mnie wschód słońca przed szóstą. Na szlaku umówiliśmy się o 7:00 ale ja przed budką z opłatami jestem dziesięć minut przed czasem. Na razie nie ma komu płacić. Nie czekam, idę. Na pierwszej polanie przystaję, dzwonię. Mają problem z opuszczeniem pola namiotowego. Jest zimno więc idę dalej sam. Mają zadzwonić jak wyjdą. Około 3km to ostre podejście, na szczęście w lesie. Potem łagodniej i roztaczają się piękne widoki. Najwyższy szczyt 1297m. Doganiam tam parę dreptaczy i robimy sobie nawzajem zdjęcia. Nie mogę się dodzwonić. Po paru próbach postanawiam iść dalej. Poczekam na przełęczy w Brzegach Górnych. Ostre zejście. Brzegi Górne to parking, budka z opłatami i obok mała biała przyczepa z super cenami (najwyższe jakie znajdziecie na szlaku). Sklepik to przerost nazwy nad zawartością. Niestety nie ma tutaj zasięgu i nie ma jak się skontaktować. Piszę sms'a, że będę czekał w Chatce Puchatka. Nim pan w budce zdążył coś powiedzieć poprosiłem o pieczątkę a, że widział jak schodzę bez protestu przepuścił mnie na Połoninę Wetlińską. Znowu ostre podejście, tym razem słonko praży. Dogania i przegania mnie młoda para z dziećmi. Jedno w nosidełku a drugie drepcze samo. Wytężam siły, nie mogę ich stracić z oczu. Są jak lina holująca. Dochodzę do schroniska ledwo żywy. Chatka Puchatka to najmniejsze ze schronisk na trasie z najdroższym piwem (10 zł) i najgorszą toaletą.

Biorę wrzątek i organizuję sobie drugie śniadanie. Potem układam się na ławce osłoniętej od wiatru i drzemię ponad godzinę. Moi kompani przychodzą prawie dwie godziny po moim przybyciu. Suszą mokry sprzęt biwakowy i razem jemy obiad. Ja mam puszkę ze szprotkami, wczorajszą bułkę i dwa gorące kubki z żurkiem. Pada pytanie: gdzie śpimy? Ja - Jak odbijemy kilometr od szlaku w Smereku do Kalnicy jest Schronisko Młodzieżowe. Dzwonię, pani obiecuje poczekać na nas do 19. Nie ma czasu, ruszamy, jest jeszcze 13,5km i dawno minęła trzecia. Ja odpocząłem ale oni są zmęczeni. Rozdzielamy się. Idę jak najszybciej. Do schroniska docieram ponad 10 min po czasie. Kobieta jeszcze jest. Pan sam? - pyta. Nie, reszta przyjdzie za godzinę - uspokaja się. Jest bardzo miła. Schronisko jest całkowicie puste, czekała tylko na nas. Instruuje mnie jak z ciepłą wodą i co gdzie jest, płacę za wszystkich. Spieszy się do domu. Dzwonię do moich, zbieram zamówienia i idę na zakupy. Sklep jest za płotem. Przychodzą ponad godzinę później na czołówkach. Wszyscy są zmęczeni. Dzisiaj luksus - każdy śpi we własnym pokoju.

Dzień 3

2011-09-24T10:15:00.001-07:00

Smerek - Fereczata 1102mnpm - Jasło 1153mnpm - Cisna, 18,2km, 719m podejść.

Rano lecimy do sklepu, bo mamy kuchnię i trzeba to wykorzystać. Jajecznica na kiełbasie i cebuli. Już nigdy nie zdarzy się taka wyżerka. Zadowoleni ruszamy o dziewiątej. Szlak wiedzie przeważnie w lesie. Cichym lesie. Tu nie śpiewają ptaki. Monokulturowa obsada młodą buczyną nie daje możliwości założenia gniazd. Ptaki usłyszymy dopiero w Beskidzie Niskim.
Coraz bardziej daje mi się we znaki brak pasa biodrowego. Cały ciężar spoczywa na barkach. Aby zniwelować ból używam maści. Ale jest to rozwiązanie na krótką metę. Muszę coś wymyślić.
W Cisnej jesteśmy około 17. Przed Siekierezadą "folklor" w całej krasie. Jemy w knajpie obok. Co kto lubi i piwo (chmiel działa zbawiennie na zmęczenie a do tego taki kufel dobrze uzupełnia stracone płyny). Jeszcze małe podejście i jesteśmy w schronisku Pod Honem. Właściciele to bardzo mili ludzie. We wszystkich schroniskach obowiązuje zasada, że spanie na podłodze tylko wtedy, gdy nie ma miejsc w łóżkach. Tu ta zasada nie obowiązuje. Jest całe poddasze do takiego spania. Śpimy więc na deskach ale płacimy tylko 10zł.

Dzień 4

2011-09-23T11:54:00.002-07:00

Cisna - Wołosań 1071mnpm - Chryszczata 997mnpm - Duszatyn, 23km, 650m podejść.

Wstajemy o 5:30. Śniadanie na dworze w blasku wschodzącego słońca. O tej porze kuchnia jest zamknięta, więc wrzątek musimy wyprodukować sobie sami. Wyruszamy przed siódmą. Szlak wiedzie cały czas w lesie a i tak jest gorąco. Po paru godzinach dochodzimy do Jeziorek Duszatyńskich. Nie mamy już nic do picia. Po drodze mijaliśmy wyschnięte koryta strumieni i potoków (w tym rejonie nie padało od 22 dni). Tu nabieramy wody z dopływających strumieni i robimy godzinną przerwę. Wyciągamy karimaty, zdejmujemy buty. Tu zostaje ukute powiedzenie "skarpety niemiłosiernie biją po receptorach". Ruszamy dalej. Śpimy na "polu namiotowym" w Duszatynie. Jest łąka, potok, wiata i studnia 100m dalej we wsi (dwie puste chaty z zamkniętymi okiennicami). Nie ma sklepu. We wiacie nie da się spać: ławki są za wąskie a stół nie przetrzyma mojego nocnego wiercenia. Krzysztof pożycza mi plandekę 3x3m, Justyna kijki trekkingowe i mam zabezpieczenie przed opadami (zdjęcie poniżej). Rozpalamy ognisko, gotujemy wodę (niezastąpione jest urządzenie Krzyśka, nazwiemy je buzerem (Kelly Kettle) - zdjęcie).

Dzień 5

2011-09-22T13:54:00.001-07:00

Duszatyn - Prełuki - Komańcza - Tokarnia 778mnpm, 18km, 550m podejść.

Rano jest rosa ale ja mimo spania pod plandeką mam wszystko suche. Czekamy na słońce, trzeba przesuszyć sprzęt biwakowy. Ruszamy dopiero o dziewiątej. W Komańczy jesteśmy przed dwunastą. Justyna i Patryk idą na pocztę wysłać zbędne rzeczy (Patryk odeśle aż 6kg). Ja i Krzysztof szukamy sklepu. Wpadamy i jak wariaci wypijamy trzy litry maślanki, każdy. Oj będzie się potem działo (i tu uwaga - nie można gwałtownie zmieniać przyzwyczajeń kulinarnych bo organizm tego nie wytrzyma i będzie bunt). Na razie jest niemiłosiernie gorąco i parno. Kilometr asfaltówką dobija nas, bo w cieniu ponad 27 stopni a powietrze aż się lepi od wilgoci. Decydujemy się na południową siestę. Rozkładamy się pod drzewem przy schronisku w Komańczy. Suszenie, pranie, kąpiel i wietrzenie. Ruszamy dopiero o siedemnastej a i tak jest gorąco. Początek lasem. Powietrze ani drgnie. Po godzinie wychodzimy na otwartą przestrzeń, jest trochę wiatru. Na polach gubimy szlak i nawzajem siebie. Dzięki GPS'owi i telefonom znajdujemy i siebie i szlak. Wchodzimy znowu w las. Po 19 zapada ciemność (nie zaskoczyło to nas, mamy tabele wschodów i zachodów słońca - przydatna rzecz szczególnie jesienią). Zapalamy czołówki. Dziwnie się idzie, czasami trudno określić odległość do ziemi. Na łąkach przed Tokarnią robimy przerwę. Wieje silny ciepły wiatr. Widok jest niesamowity. Rozgwieżdżone niebo, czarne masywy gór i oświetlone doliny. Ale powoli na niebie znikają gwiazdy. Idą ciemne chmury. Gdzieś w oddali słychać burzę.

Ruszamy, zatrzymamy się około jedenastej w nocy po drugiej stronie Tokarni na skrzyżowaniu szlaków w nowo postawionej wiacie (wiemy o niej od turystów w schronisku). Stopy mi odpadają (będzie coraz gorzej aż do Krynicy gdzie kupię nowe wkładki do butów). Rozkładamy się. Na kolacje jest pieczona kiełbasa. Ja dzisiaj śpię na stole. Nadal wieje silny wiatr, gwiazd już nie widać. O pierwszej w nocy zaczyna padać. Nowa wiata dziurawa jak sito (gratulacje do budowniczych). Rozpinamy plandekę. Wiatr utrudnia zadanie. Zasypiamy. Za dwie godziny znowu pobudka. Zacinający deszcz zalewa śpiwory i rzeczy. Przestawiamy co się da. Najważniejsze plecaki (są tu wszystkie), buty i oczywiście śpiwory. Znowu zasypiamy.

Dzień 6

2011-09-21T14:58:00.002-07:00

Tokarnia - Puławy Górne i Dolne - Wisłoczek, 21,5km, 100m podejść, 600m zejść.

Przestaje padać późnym rankiem. Nikt nie rusza się do jedenastej. Chmury podnoszą się. Rozpalamy buzera (jego zdjęcie jest w dniu 4, rewelacyjne urządzenie) i maszynkę. Wypijamy większość wody: herbaty, gorące kubki i jemy co jeszcze mamy. Ruszamy dopiero o 12:30. Jest mokro. Ja cały czas kombinuję jak rozwiązać brak pasa biodrowego. Pomaga mi w tym Patryk. Pasem biodrowym będzie parciany pasek o płynnej regulacji i dwa karabińczyki wpięte w pasek na biodrach. Szelki plecaka mają dodatkowe małe stalowe uszka u dołu, które można wpiąć w karabińczyki. Samodzielne wpinanie w pozycji stojącej opanuję dopiero w 15 dniu wędrówki. Wcześniej muszę usiąść lub poprosić towarzyszy wyprawy o pomoc.
W Puławach Górnych zaczyna się asfalt i upał, i będzie tak do końca dzisiejszej wędrówki. Mamy dosyć zostajemy w SKPB Wisłoczek. Nikogo nie ma ale baza jest rewelacyjna. Wspaniała wiata z paleniskiem po środku, studnia i mała chatka do spania. Pod prysznic można iść pod wodospad - super kąpiel. Wszystko fajnie mamy wodę ale z jedzeniem krucho. Są tylko resztki zakupione w Komańczy. Ratują chińskie zupki - mało. Dzisiaj nie pada, będzie sucho. Wieczorem i przez całą noc ciemność będzie rozbrzmiewała pohukiwaniem sów.

Dzień 7

2011-09-20T00:11:00.003-07:00

Wisłoczek - Rymanów Zdrój - Iwonicz Zdrój - Lubatowa - Cergowa 716mnpm - Zawardka Rymanowska, 25km, 850m podejść.

Na śniadanie herbata, ostatnia puszka rybna i po jednej kromce chleba. Wyruszamy o ósmej. Głód gna nas błotnistym, zarośniętym i oczywiście czerwonym szlakiem do Rymanowa Zdrój. Aby coś zjeść musimy zejść ze szlaku. Idziemy parkiem uzdrowiskowym - ładny. Nurtuje nas jedno pytanie: Gdzie jest sklep? W końcu jest. Kupujemy, jemy. Spędzimy na tej miłej przyjemności godzinę. Zadowoleni wracamy na szlak i idziemy do Iwonicza Zdrój. Po drodze spotykamy tylko jedną osobę. Szlak nadal jest mokry, błotnisty. Wchodzimy do Iwonicza. Jest ledwo południe. Iwonicz jest ładnym zadbanym miastem. Nieważne, że siedem kilometrów (około dwie godziny) wcześniej jedliśmy ale my z Krzysztofem idziemy na obiad. Justyna i Patryk idą dalej. Spotkamy się w Lubatowie. W knajpie szaleństwo bo zamawiamy: polędwiczki w sosie borowikowym, pieczone ziemniaki, zestaw surówek i Leżajsk (dla nie wtajemniczonych to piwo ;-)). Objedzeni i zadowoleni ruszamy dalej. W Lubatowej uzupełniamy zapasy i ruszamy wszyscy na podbój Cergowej. Podejście jest koszmarne. Miejscami nachylenie stoku jest takie, że można podpierać się rękami. Zbiera się na deszcz. Jest już siedemnasta a do najbliższego dobrego schronienia 12km - za daleko! Za 4km jest Nowa Wieś ale wiemy, że tam nie znajdziemy spania. Szybkie konsultacje przez telefon, 55min od nas w Zawardce Rymanowskiej jest chata studencka. Trzeba iść żółtym szlakiem na południe. Znacznie oddalamy się od czerwonego. W końcu jest. Pytamy gospodarzy, kto ma klucz. Jest klucz, jest schronienie. Chata jest stara, klimatyczna, studnia z żurawiem obok.

Krzysztof idzie po 15 jajek a ja po 5 litrów mleka z wieczornego udoju. Krzysztof ma kłopot z zakupem jaj. Chłop chce sprzedać od razu 30. Negocjacje i mamy 15. Dzisiaj najemy się do syta. Po kolacji stwierdzamy, że może by jeszcze jajka na śniadanie. Krzysztof idzie ponownie. Niestety jaj już nie ma. Ciekawe to i dziwne. Padło stwierdzenie: i kto, tu zrozumie chłopa!?

W chacie jest kuchnia węglowa. Gotujemy w największym garze tyle wody aby każdy mógł się porządnie wyszorować i przeprać zaległości. Kuchnię zamieniamy w suszarnię. Chata wielka, każdy śpi gdzie chce.

Przeszliśmy dzisiaj 25km czerwonego szlaku a GPS pokazuje ponad 30km. Zawsze robimy trochę więcej kilometrów niż ma szlak. A to odbijamy do sklepu, a to szukamy spania lub błądzimy szukając znaków (problem przede wszystkim w Beskidzie Niskim).

Dzień 8

2011-09-19T12:13:00.004-07:00

Zawardka Rymanowska - Pustelnia św. Jana z Dukli - Chyrowa - Łysa Góra 641mnpm - Kąty, 25km, 900m podejść.

Rano rozczarowanie, niestety nasze pranie nie wyschło w całości. Chyba za dużo mokrego powiesiliśmy w zbyt małym pomieszczeniu. Reszta już standartowo: śniadanie, pakowanie, porządki i ... w drogę. Ruszamy o dziewiątej. Wracamy na szlak. Docieramy do Pustelni św. Jana z Dukli. Wita nas nieśmiałym deszczem, który rozkręci się później i tak będzie aż do wieczora z małymi przerwami. Zakładamy osłony przeciwdeszczowe i idziemy dalej. W połowie drogi zatrzymujemy się w prywatnym schronisku w Chyrowej. Nikogo nie ma. W końcu udaje się nam znaleźć gospodarza. Chcielibyśmy coś zjeść. Jeżeli pierogi, to są od razu, na resztę trzeba paczekać. Decydujemy się na pierogi ruskie z kapustą i mięsem oraz do tego piwo. Pierogi dostajemy w misach, więcej niż zamawialiśmy - zjecie ile będziecie chcieli - mówi gospodarz. Przynosi nam także dzban goręcej herbaty z cytryną i cukrem - to w ramach pierogów (dobrze, że są jeszcze tacy ludzie, może ten świat nie zginie). Rozmawiamy. Widać, że zna i kocha góry. Właściwy człowiek, we właściwym miejscu.
Leje. Czekamy do trzeciej: jak przestanie, idziemy, jak nie, zostajemy. Patryk już z nami dalej nie pójdzie. Zostaje, czeka na autobus, musi wracać do domu. O trzeciej deszcz słabnie. Ruszamy. Droga błotnista i mam mokre buty. Opady odpuszczają dopiero na zejściu do miejscowości Kąty. Tam szukam noclegu pod dachem a Justyna i Krzysztof pola namiotowego - niestety nic nie znajdą. Dzwonią - masz nocleg? Mam. To załatw i dla nas. Negocjuję cenę w pokoju nad sklepem. Śpimy bez pościeli za 20zł. Łazienka jest w pokoju.

Dzień 9

2011-09-18T00:06:00.001-07:00

Kąty - Kolanin 705mnpm - Śnieżowa 801mnpm - Magura 822mnpm - Bartne, 23km, 1200m podejść.

Wyruszamy o dziewiątej. Chmury zróżnicowane. Pogoda się poprawia. Jeszcze dwa razy lunie i do końca dnia będzie słonecznie. Na szczytach wiatr i chłodno. Na Kolanin jest bardzo ostre podejście i po jego przejściu robimy postój na przełęczy pod Ostryszem. Jest tutaj wiata, mała ale mogą w niej po złożeniu stolika spać trzy osoby (szkoda, że takie cudeńka na szlaku spotkamy tylko trzy razy). Szukam potoku. Jest potok, przynoszę wodę. Rozpalamy buzera. Będzie kawa z mlekiem i podwójna chińska zupka. Idziemy dalej. Około 16 jesteśmy na Magurze. Jest tutaj tablica upamiętniająca wędrówkę Jana Pawła II po Beskidach a na niej Jego słowa: "Pilnujcie mi tych szlaków..." - chyba nie do wszystkich dotarło (szczególnie szlaki tych bardziej uczęszczanych odcinków są brudne, że aż przykro). Jest tu także pamiątkowa pieczątka i termometr (wskazuje 11stopni). Schodzimy na dół. Wiatr cichnie, robi się trochę cieplej. Jeszcze błotnista ścieżka po mokradłach i docieramy do bacówki w Bartnym. Dzisiaj jest piątek i w schronisku spotykamy parę osób. Gospodarz sprawia wrażenie jakby mu na niczym nie zależało. Na kolację kiełbasa pieczona na ognisku i herbata. Zaprosiliśmy na ognisko ludzi z bacówki ale nikt nie przyszedł - ich strata.

Nie mamy żadnych gazet i buty znowu będą niedosuszone. Od tej pory będę zawsze miał zapas gazet w plecaku - suche buty to podstawa (odparzone stopy bolą!).

Dzień 10

2011-09-17T01:49:00.002-07:00

Bartne - Wołowiec - Ługi/Zdynia - Rotunda 771mnpm - Regietów, 21km, 800m podejść.

Śniadanie w bacówce - jajecznica (na takim paliwie dobrze się idzie). Wychodzimy po dziewiątej. Trasa nie jest trudna ale musimy trafić do Zdyni na 14. Za Wołowcem droga w lesie. Była tu wycinka drzewa i szlak jest zdemolowany. GPS pokazuje, że jesteśmy poza szlakiem. Wracać się nie ma sensu. Znajdujemy leśną drogę do wsi Krzywe. Przechodzimy kilometr asfaltówką na południe i znajdujemy, znowu jesteśmy na szlaku. Nadłożyliśmy 2km.
Do Zdyni nic się nie wydarzy.
Dowiedzieliśmy się wczoraj od trzech chłopaków idących GSB z Ustronia do Wołosatego, że około 14 można zjeść dobry obiad w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym. Jest wprawdzie sobota i nie ma żadnej informacji na budynku ale idziemy. Pani w kuchni bez słowa, jakby na nas czekała podaje wazę z fasolówką na boczku. Zaraz potem dostajemy kotlet schabowy z ziemniakami i zasmażaną kapustą oraz kompot. To wszystko za jedyne 18zł - polecamy. Efekt jest natychmiastowy: brzuszki są pełne i zaraz radość na gębach. Pełnowartościowe jedzenie zaczyna być oprócz spania najważniejszą rzeczą. Chińskie zupki itp nie nadają się na dłuższą metę przy takim wysiłku.

W pobliskim sklepie robimy zapasy na kolacje, śniadanie i coś na drogę. Przed nami Rotunda z niesamowitym cmentarzem z I Wojny Światowej na szczycie (zdjęcie). Jest tu piękna inskrypcja: "Nie płaczcie, że tak z dala leżymy od ludzi, A burze już nie raz dały nam się we znaki, Wszak słońce co dzień rano nas tu wcześniej budzi, I wcześniej okrywa purpurą swej chwały."
Jeszcze ostre zejście i opuszczona baza namiotowa w Regietowie. Jak zwykle w takich miejscach rozpalamy ognisko. Standartowo pieczona kiełbasa. Mamy też mleko z pobliskiego gospodarstwa. Dzisiaj spanie kombinowane. Nie mamy już namiotu więc Justyna śpi na stole, ja na ławce a Krzysztof rozwiesza hamak. Noc jest księżycowa, ciepła, pełna odgłosów zwierząt - coś niesamowitego. To ostatnia taka noc, pozostałe będą już pod dachem.

Dzień 11

2011-09-16T07:20:00.002-07:00

Regietów - Kozie Żebro 847mnpm - Hańczowa - Przeł. pod Wnykami - Izby/Banica, 16km, 1000m podejść.

Wstajemy, śniadanie i o 9:00 ruszamy. Od razu bardzo ostre podejście pod Kozie Żebro a potem łagodnie do Hańczowej. Tutaj zostajemy ponad dwie godziny. Krzysztof załatwia sprawy przez telefon. Justyna i ja idziemy zobaczyć cerkiew. Piękna drewniana budowla. Podchodzi do nas sympatyczny pan i proponuje zwiedzenie wnętrza. Jesteśmy zachwyceni. Te świątynie mają zawsze bardzo piękne ikonostasy. Gospodarz opowiada nam o świątyni, o ceremoniale liturgicznym, pozwala zrobić zdjęcia. Uważam, że taki właśnie powinien być prawdziwy proboszcz, dumny z Domu Bożego, którego jest gospodarzem i zapraszający przechodnia, by zechciał do niego wejść. Ruszamy do Banicy. Większość podejścia wiedzie na otwartej przestrzeni w słońcu. Jest niesamowicie gorąco. Szlak na przełęczy został przecięty (czyt. zadeptany) w paru miejscach nową szutrową drogą. Można iść drogą ponieważ szlak biegnie odcinkami zaledwie parę metrów od drogi. Tak dojdziemy do miejscowości Izby. Mówiąc prawdę w miejscu, w którym wychodzi szlak nie ma żadnych zabudowań i, że są to akurat Izby trzeba wierzyć mapie. I tu dopiera zaczyna się przygoda. Szlak widmo. Jakieś ledwo widoczne oznaczenie wprowadza nas w ledwo widoczną ścieżkę i w wysoki na ponad metr łopian. Po parunastu metrach łopian jest ale ścieżki już nie ma. Mimo wszystko brniemy dalej. Wychodzimy w totalnie zdemolowane (przez naturę i ludzi) koryto potoku Biała a za nim pionowa skarpa na parę metrów. Czysta zagadka, którędy dalej. GPS pokazuje, że jesteśmy w dobrym miejscu, tylko windy albo przynajmniej jakiejś drabiny brak. Tu kończymy. Krzysztof dzwoni po transport. Następne dwie noce spędzimy u niego. Jutro robimy przerwę. Na kolację mamy puszkową wyżerkę: ziemniaki, marchewka i haggis. Wszystko z puszki ale za to jest dużo i smacznie. Potem totalne pranie i gorący prysznic.

Dzień 12

2011-09-15T07:24:00.001-07:00

Jednodniowy dzień serwisowy, czyli dzień odpoczynku. Krzysztof już tutaj zostanie, nie pójdzie z nami dalej.

Dzień 13

2011-09-14T09:26:00.004-07:00

Banica - Mochnaczki Niżne - Krynica Zdrój - Krzyżówka 813mnpm - Czarny Potok - Jaworzyna 1114mnpm - Hala Łabowska, 30km, 1600m podejść.

Żegnamy się z Krzysztofem. Na szlak o 7:15 podwozi nas jego koleżanka Wioleta. Upiekła dla nas chleb - sympatyczne. Znowu są kłopoty ze znalezieniem szlaku. W Banicy musimy pytać ludzi. Poranny przemarsz w chłodzie jest najlepszy. Do Krynicy nic szczególnego się nie zdarzy. Krynica to duże miasto uzdrowiskowe, kto nie był musi tam pojechać ale nie na jeden dzień. Przechodzimy przez samo centrum. Z naszymi plecakami jakoś tu nie pasujemy. Mimo to idziemy do Głównej Pijalni na pożegnalną kawę. Justyna już dalej nie idzie. Resztę trasy pokonam sam. Miasto jest na tyle duże, że znajduje się tutaj mały sklep sportowy a w nim od dawna oczekiwane profilowane wkładki do butów. W końcu jest miękko i wygodnie. Od dzisiaj powoli zacznie znikać ból stóp. Robię jeszcze zakupy i ruszam dalej. Przechodzę prawie całe miasto aby potem wspiąć się na Krzyżową i zejść z powrotem do Krynicy a dokładniej do jej dzielnicy Czarnego Potoku. Stamtąd czerwonym wspinam się na Jaworzynę przechodząc pod wyciągiem gondolowym.

Jak ktoś jest leniwy może z centrum Krynicy zielonym szlakiem podejść pod dolną stację wyciągu i wjechać na samą Jaworzynę i zaoszczędzić w tan sposób trzy godziny i 700m podejścia ale to nieortodoksyjnie. Sam szczyt jest okropny, czysta komercja. Stoi tam paskudna makieta dinozaura. Nie za bardzo wiem co stawiający ją chciał nam zasugerować. Schronisko PTTK Jaworzyna Krynicka jest na północny-wschód pod szczytem (nie jest przy czerwonym szlaku) - tam zjem obiad (bardzo dobry placek z gulaszem - polecam). Trochę odpoczynku i o 15:30 ruszę aby pokonać ostatnie dzisiaj 10km. Po drodze minę czterech pieszych i jednego rowerzystę - w Beskidzie Niskim powiedziałbym, że to tłok ale od teraz stanie się to normą. Nocleg wypadnie mi na Hali Łabowskiej. Schronisko przechodzi właśnie remont. Dla wybierających się tam ważna informacja: schronisko nie ma stałego zasilania energetycznego, a prąd jest z generatora i wieczorem nie ma prądu w gniazdkach. Przez ten remont nie było także ciepłej wody w części dla gości. Na szczęście miła obsługa pozwoliła nam (mnie i jeszcze jednej osobie - więcej nie było) wykąpać się pod służbowym prysznicem. Aby tam dojść, trzeba było wyjść ze schroniska, przez okno wejść do kuchni i przez kuchnię do łazienki. Zasnąłem natychmiast jak dotknąłem poduszki.

Dzień 14

2011-09-13T11:51:00.003-07:00

Hala Łabowska - Wierch nad Kamieniem 1084mnpm - Cyrla - Rytro - Radziejowa 1266mnpm - Przehyba, 30km, 1600m podejść.

Śniadanie na zimno (woda mineralna i kanapki). Wyruszam o 7:10. Do prywatnego schroniska Cyrla docieram około dziewiątej. Czas na śniadanie: jajecznica na boczku z chlebem i biorę wrzątek na herbatę. Wrzątek jest za darmo! (nie jest to praktyka powszechna) a gospodarz jest oburzony jak mówię, że są miejsca gdzie trzeba płacić. Najedzony wyruszam do Rytra. Ostre zejście i jestem. Zatrzymuję się przy sklepie. Dopycham brzuszek i robię zapasy. Chwila przerwy, potem przez most na drugą stronę Popradu i ostro w górę. Podejście jest w słońcu i do tego powietrze ma dużą wilgotność - ciężko. Po 4km podejście łagodnieje i szlak wchodzi w las. Przy Kordowcu robię przerwę. Muszę wysuszyć wkładki z butów. Idę dalej. Przed Wielkim Rogaczem nadciągają ciężkie chmury. Wyciągam pokrowiec na plecak, stuptuty, i pelerynę. Przydadzą się za parę minut. Wraz z deszczem wzmaga się wiatr. Podejście na Radziejową w silnym deszczu. Na szczycie deszcz przechodzi w lekką mżawkę. Przestanie padać tuż przed schroniskiem. W schronisku na Przehybie jestem po 18. Cena za pokój wieloosobowy to 30zł (jest wyższa niż ta podana w internecie) ale dzięki legitymacji PTTK płacę tyko 24zł. Oczywiście ceny za pokoje o mniejszej ilości łóżek są wyższe. I tu zaskoczenie: taka cena a prysznic woła o pomstę. Na pocieszenie, jest piękny widok na zachód słońca i Tatry (zdjęcie).

Dzień 15

2011-09-12T03:39:00.001-07:00

Schr. PTTK Przehyba 1125mnpm - Przeł. Przysłop - Dzonkówka 983mnpm - Krościenko - Lubań 1211mnpm - Studzionki (stacja turystyczna), 31km, 1500m podejść, 1800m zejść.

W Krościenku jestem dość wcześniej ale zimne śniadanie i batonik zjedzony po drodze zniknęły w czeluściach mojej bio-maszyny. Innymi słowy jestem głodny. Przechodzę most na Dunajcu i pytam przechodniów. Wskazują na szkołę policealną przy rondzie przy moście. Jest napis restauracja i kawiarnia. Wchodzę, a jest dopiero jedenasta i pytam: czy o tak wczesnej porze dostanę obiad? Oczywiście. No to schabowy z ziemniakami i surówka, plus kompot. Nim obiad się przygotuje idę zrobić zakupy na popołudnie i jutrzejszy ranek. Po obiedzie, zadowolony z pełnym brzuszkiem wdrapuję się jakieś 200m do góry szlakiem, gdzie na na skraju pola stoi ławeczka z pięknym widokiem skierowana na Tatry (zdjęcie). Tu robię sjestę poobiednią. Wyciągam wkładki z butów (już wspominałem, że suche buty to podstawa; będę o to zawsze dbał). Wyciągam się na ławce zapatrzony w Tatry, powoli, z namaszczeniem zjadam winogrona, grono za gronem. Nasycony duchowo i z pełnym bakiem dobrego paliwa ruszam dalej. Po minięciu Marszałka 828mnpm zaczyna się "dziwne" podejście. Już myślisz, że to tu, to ostatnie. Wchodzisz, niestety przed tobą małe siodło lub wypłaszczenie i nowe podejście. Na początku liczyłem ale w końcu dałem sobie spokój. Ostatecznie na Lubaniu jestem około 15:00. Jest tam baza namiotowa, niestety nieczynna. Spać, nie spać? Samemu trochę dziwnie a i wody mam już mały zapas. Patrzę na mapę. Jeszcze dziesięć kilometrów i jest stacja turystyczna Studzionki. Wyciągam notatki o noclegach. Mam wyraźnie zaznaczone, że trzeba dzwonić, więc dzwonię. Umawiam się, że przed 19 powinienem dojść. Oczywiście w międzyczasie suszę wkładki i posilam się. Na miejsce docieram wraz z ostatnimi promieniami słońca. Czeka tu na mnie obiadokolacja. Za jedyne 15zł dostaję: wazę zupy, dwie porcje mięsa dwóch gatunków, ziemniaki, dwie surówki i kompot. To najlepszy, największy i najtańszy obiad na całej trasie. Polecam każdemu. Zapamiętajcie nocleg w stacji turystycznej Studzionki u państwa Chrobaków. I tak kończy się dzień dwóch obiadów, jednocześnie dzień w którym Tatry były na tyle widoczne, by dało się zrobić zdjęcie. I jeszcze jedno: widziałem dzisiaj dwa maluchy pomykające szlakiem. Jeden był czerwony, lśniący i miał statecznik (na zdjęciu). Na ich widok kompletnie osłupiałem.

Dzień 16

2011-09-11T04:35:00.001-07:00

Studzionki - Przeł. Knurowska 846mnpm - Kiczora 1282mnpm - Turbacz 1310mnpm - Stare Wierchy - Maciejowa - Rabka Zdrój, 29km, 850m podejść, 1200m zejść.

Po wczorajszym obiedzie postanowiłem także zjeść śniadanie u p. Chrobaków. To był strzał w dziesiątkę. Za 10zł dostałem tak urozmaicone śniadanie, że nie byłem w stanie wszystkiego skosztować. Był także cały bochenek chleba i zapewnienie gospodyni, że mogę jeść ile chcę. Hitem był dżem z jagód domowej roboty. Jak zasiadałem do śniadania zeszło z góry dwóch wędrowców. Okazało się, że i oni idą z Wołosatego ale dzisiaj tylko na Turbacz. Najedzony i zadowolony ruszyłem na Turbacz. Dogoniłem tych dwóch wędrowców. Jak im powiedziałem ile kosztowało to śniadanie, żałowali, że wieczorem go nie zamówili.

Na Turbaczu zatrzymałem się na małe co nie co. Przemilczę ten rozczarowujący epizod. Po krótkim odpoczynku ruszyłem dalej. Obiad zjadłem w Schr. PTTK "Stare Wierchy" - polecam. Następny przystanek to Bacówka PTTK "Na Maciejowej". To jedyne schroniska jakie znam z płatną toaletą! Chciałem się tutaj zatrzymać na nocleg ale całe stado rozwrzeszczanych dzieci i matek nad nimi nie panujących podjęło decyzję za mnie. Pognałem czym prędzej do Rabki. Dzisiaj jest piątek i obawiałem się o nocleg. Naszukałem się trochę, znalazłem pokój z łazienką, pościelą i czajnikiem za 25zł. Jedyne spanie w pościeli, tak zawsze w śpiworze.

Dzień 17

2011-09-10T09:15:00.001-07:00

Rabka Zdrój - Zbójecka Góra/Zakopianka - Skawa - Jordanów - Bystra - Okrąglica 1247mnpm - Przeł. Kucułowa - Schr. PTTK "Na Hali Krupowej", 29km, 1300m podejść, 700m zejść.

Wyruszam 7:15. Pierwsze kroki kieruje do sklepu. Rabka jest jeszcze pogrążona we śnie, bo dzisiaj sobota. Jest mgła i jest zimno. Siadam w parku na ławce. Zjadam dwa Danio i słodkie bułki. Znowu śniadanie na zimno. Trochę przemarzłem więc ruszam szybkim krokiem. Szlak kluczy ulicami Rabki a następnie wznosi się na niewielkie wzniesienie i przecina Zakopiankę, po czym schodzi do Skawy. Mam wrażenie, że ten odcinek trasy pokonują tylko najbardziej zakręceni. Szlak wiedzie takimi chaszczami, że gdyby nie wyraźne znakowanie nie uwierzyłbym, że tędy powinienem iść. Na szczęście większość tego odcinka biegnie polami, skąd roztaczają się piękne widoki. Od Skawy do Jordanowa o zgrozo szlak idzie prawie 7km asfaltem i chodnikami, z czego prawie 4km drogą krajową nr 28. Czas by ktoś pomyślał o zmianie szlaku. W Jędrzejowie robię krótką przerwę. Słodkie bułki dostarczą mi energii do Bystrej. Przed Bystrą niespodzianka. Szlak przecina rzekę Skawę i nie bynajmniej mostem. Głębokość w tym miejscu po prawie miesiącu skąpych opadów sięga połowy mojej łydki. Ciekawe jak tu było w deszczowym lipcu. Co więcej nie ma o tym wzmianki w żadnym ze znanych mi przewodników ani opisów internetowych. Czyżby wszyscy zapomnieli? Do tego paręnaście metrów dalej jest tunel pod torowiskiem i zdjęcie tegoż tunelu można znaleźć w przewodnikach. Oczywiście Skawę można pokonać przez most ale trzeba odbić od szlaku i na pewno nie przejdzie się tunelem!

Wstrząśnięty lecz nie zmieszany ruszam dalej. Wchodzę do Bystrej. Już najwyższy czas na obiad. Menu: dwie pokaźne bułki przełożone półcentymetrowej grubości plastrem szynki i takiej samej grubości plastrem żółtego sera, litr soku i spory kawałek arbuza. Mam jeszcze banany ale schowam je w plecaku wraz z innymi zapasami. Jedzenie się przyda nawet w nadmiarze - do następnego miasta zejdę dopiero za dwa dni. Stanowczo za dużo zjadłem ale jest już tak późno, że chcąc nie chcąc muszę iść. Przede mną 1000m podejścia. Przez pierwszą godzinę marszu koncentruję się na przepełnionym żołądku. Na szczęście obyło się bez sensacji. Wspinam się dzielnie, chłonę góry całym sobą, słucham ptaków - pełen kontakt z przyrodą. Aż tu słychać najpierw cichy, z czasem coraz głośniejszy warkot. To nie maluch (Dzień 15), to pięć motorów krosowych mknie na górę. Za godzinę zjedzie tą trasą już siedem motorów. Zastanawiam się jak to skomentować - do dzisiaj brak mi słów, aby wyrazić swoje oburzenia. Do schroniska dochodzę przed szóstą. Jest pełno ludzi, wszak weekend. Na jadalni opowieści z minionych wypraw. Wspieram potrzebujących plastrami i trochę daję im na zapas. Odwdzięczają mi się Lechem w butelce - miło z ich strony. Dzisiejsza noc bez stoperów byłaby bezsenna - na sali śpi 12 osób.

Dzień 18

2011-09-09T00:36:00.001-07:00

Hala Krupowa - Polica 1369mnpm - Przełęcz Krowiarki - Babia Góra 1725mnpm - Przełęcz Brona - Schr. PTTK Markowe Szczawiny, 17km, 1400m podejść, 1600m zejść.

Spanie w pełnej sali wieloosobowej w schronisku to ciekawe doświadczenie. Jedni szanują innych a inni uważają, że świat kręci się wokół nich.

Obudził mnie świt. Szybko się pozbierałem i za dziesięć siódma byłem już na trasie. Poranny chłód i silny wiatr sprawił, że szło się świetnie. Szybko przegoniłem tych co wyszli przede mną. Na Przełęczy Krowiarki tłumy. No cóż wszyscy chcą w góry a zgodnie z zapowiedziami meteo, to ostatni ciepły i pogodny weekend. Teraz drugie śniadanie, uzupełnienie zapasów (batoniki), zakup biletu (5zł) i w drogę. Większość podejścia jest stroma. Nauczyłem się, że przystanki nie są korzystnym rozwiązaniem - stygną mięśnie. Lepiej iść stałym tempem a dojdzie się szybciej i więcej czasu będzie na odpoczynek. Po wyjściu z kosodrzewiny wiatr jest sztormowy. Nawet półlitrowa butelka z wodą zawieszona na smyczy kołysze się w takt podmuchów wiatru. Na samym szczycie szukam miejsca osłoniętego od wiatru. Wszędzie skały. Ubieram się ciepło i urządzam sobie piknik pod chmurami. Widoki sprawiają, że wszystko smakuje lepiej. Niestety Tatry są niewidoczne. Nie ma takiego szczęścia, które się nie kończy - czas na dół. Zatrzymuję się ponownie na Przełęczy Brona. Tu już nie ma skał. Kładę się na trawie w miejscu osłoniętym od wiatru. Słońce miło przygrzewa. Błogie lenistwo. Zostało mi na dzisiaj jeszcze 200m w dół i dlatego poleżę tu całą godzinę. Głód, czas na obiad. Schodzę do schroniska Markowe Szczawiny. Jest bardzo dużo ludzi. Rezerwuję pokój. Za parę minut zejdę aby coś zjeść. Nie będzie to mój ostatni posiłek - ciągle jestem głodny.

Dzień 19

2011-09-08T02:10:00.001-07:00

Markowe Szczawiny - Mędralowa 1159mnpm - Jaworzyna 1047mnpm - Korbielów - Hala Miziowa 1250mnpm - Palenica 1343mnpm - Trzy Kopce 1216mnpm - Hala Rysianka, 34km, 1600m podejść, 1200m zejść.

Wstałem o szóstej. Jednego współspacza już nie było. Pognał na czołówce zobaczyć świt na Babiej Górze - pozytywnie zakręcony. Ja ruszam o 7:00. Dwadzieścia minut cieszę się porannym słońcem. Potem już tylko mgła i tak do piętnastej, gdy wyjdę na Halę Miziową. Na Beskidzie Krzyżowskim 854mnpm odbijam żółtym szlakiem do Korbielowa. Nie mam już odpowiedniej ilości zapasów (ostanie zakupy były dwa dni temu). Muszę znaleźć sklep. Znajduję ale tylko restaurację. Nie ma wyjścia jem tutaj drugie śniadanie. Za złotówkę kupuję parę kromek chleba na zapas. Musi wystarczyć, mam na szczęście jeszcze pasztet. Do sklepu musiałbym odbić od szlaku ponad kilometr. Nie mam na to czasu (jutro w południe będę znowu miał sklep). Ruszam na Halę Miziową. Tu fasolka po bretońsku i podwójny gorący kubek pomidorowej. Nie mogę żywić się samymi batonikami. Maksymalnie dwie godziny po posiłku jestem znowu głodny, wyraźnie czuję jak słabną mi mięśnie. Regularne odżywianie staje się następną po suchych butach koniecznością nie wspominając o stałym uzupełnianiu wody. Widok z Miziowej jest niesamowity. Wszędzie biały puch a z niego wystaje tylko Babia Góra. Pół godziny odpoczynku i ruszam na ostatni odcinek do schroniska na Hali Rysiance. Po drodze jeszcze na ponad godzinę zanurzę się we mgle. W schronisku nadspodziewanie dużo ludzi. Na kolacje polecany przez spotkanych dreptaczy placek z gulaszem - też polecam. Jest tu bardzo miła obsługa. Resztę wieczoru spędzę przy piwie (chmiel naprawdę super działa na zmęczenie) słuchając opowieści z wypraw górskich po Gruzji.

Dzień 20

2011-09-07T07:54:00.001-07:00

Hala Rysianka - Stacja turyst. "Słowianka" - Węgierska Górka - Glinne 1034mnpm - Magurka Radziechowska 1108mnpm - Magurka Wiślańska 1140mnpm - Barania Góra 1220mnpm - Schr. PTTK Przysłop, 32km, 1150m podejść, 1600m zejść.

Wyruszam o 7:00. Mgła jest wszechobecna, zimno i błoto. Liczę na ciepłe śniadanie za półtorej godziny w stacji turyst. "Słowianka". Niestety nie ma tam kuchni, mogę jedynie dostać wrzątek. Cóż mi po wrzątku skoro nie mam już zapasów jedzenia! Kupuję wafelek w polewie czekoladowej, musi wystarczyć. Im szybciej dojdę do Węgierskiej Górki, tym lepiej - jeszcze trzy godziny. Po drodze spotykam salamandry i sarny (zwierzęta nie uciekają, bo moje kroki zagłuszają krople wody spadające z drzew). Jestem strasznie głodny, dlatego z tym większą przyjemnością zjadam obiad w Węgierskiej Górce. Nadal jest mgła i zimno choć w dolinie nie tak gęsta i dokuczliwa. Przez mgłę o odpoczynku nie ma co marzyć, wszystko jest mokre. Robię zapasy jedzenia i ruszam dalej.
W Węgierskiej Górce po remoncie parku zmieniona jest trasa czerwonego szlaku i nie zgadza się z tym co podają mapy! Wspinając się na Glinne szybko wchodzę w gęstą mgłę. Czasami widać ledwo na 15m. Spotkanie samotnego turysty wyłaniającego się na pustkowiu z mgły przypomina scenę z horroru - spotkałem jednego. Zgodnie z mapą od Magurki Radziechowskiej aż na szczyt Baraniej Góry 90% trasy powinno przebiegać w lesie. Niestety las zjadły robale i dokończył zniszczenia wiatr. Tam nie ma żadnego lasu, jest za to upiorny krajobraz zniszczeń tym bardziej, że wszystko spowija mgła. Jak tak dalej pójdzie wieża widokowa na Baraniej Górze nie będzie potrzebna. Od szczytu do Przysłopu las jeszcze istnieje ale jego stan jest opłakany i być może niedługo będzie to trasa całkowicie widokowa. Schronisko PTTK Przysłop (jeżeli ktoś nie był) przypomina blok mieszkalny z wielkiej płyty przeniesiony z jakiegoś osiedla. Jest niesamowicie akustyczne i nie mogę sobie wyobrazić co tam się dzieje, gdy jest pełne turystów. Co ciekawe nie ma tu zasięgu żadnej stacji telefonii komórkowej. Nie ma co robić, stąd kolacja i spać. Jutro trasa ma być krótka, dlatego umawiam się, że na śniadanie zejdę o 8:30.

Dzień 21

2011-09-06T09:36:00.002-07:00

Przysłop - Schr. pryw. Stecówka - Przełęcz Kubalonka - Kiczory 989mnpm - Wielki Stożek 978mnpm - Soszów Wielki 885mnpm - Przełęcz Beskid - Wielka Czantoria 995mnpm - Ustroń Polana - Równica 884mnpm - Ustroń Zdrój PKP, 37km, 1550m podejść, 2150m zejść.

W tej relacji umieściłem dużo informacji o spożywanych posiłkach. W tym dniu miało to kluczowe znaczenie. Obrazowo rzecz ujmując nie ma paliwa nie ma jazdy.
Obudziłem się jak zwykle około szóstej ale leżę, wszak umówiłem się na śniadanie dopiero na 8:30. Dzisiejsza trasa ma być tylko na Stożek (17km) a jutro reszta do Ustronia Zdrój PKP. Nie mogłem jednak wytrzymać (zawsze o siódmej jadłem śniadanie) i dobrałem się do moich zapasów. Przed ósmą przyszedł zabłąkany SMS wysłany wczoraj z prognozą pogody: noc zimna mgły opady dzień mgły i przelotne opady czwartek ulewa. Jak to przeczytałem postawiło mnie na równe nogi. Mam pouszkadzane buty (puściły mi w dwóch miejscach szwy ale podeszwy są całe) a co gorsza buty już dawno straciły impregnację i chłoną wodę jak gąbka. Można ten ostatni problem rozwiązać oklejając buty workami ale nie uśmiecha mi się iść w deszczu, tym bardziej, że prosto ze szlaku wsiadam do pociągu. W parę minut jestem spakowany i na stołówce. Na szczęście obsługa kuchni już jest i mogę dostać śniadanie. Wyruszam przed dziewiątą. Jest mgła i będzie tak do wieczora. Plan jest taki: idę ile sił w nogach, najlepiej do końca, jak się uda mam pociąg o 18:25 lub 19:27 a ostatecznie rano o 5:30. Na przełęczy Kubalonka jestem po niecałej półtora godzinie. Zmieniam wkładki w butach na suche. Kupuję napój izotoniczny i zjadam batona. W niecałe dwie godziny jestem na Wielkim Stożku idąc przez Kiczory (zdjęcie poniżej). Tu zamawiam obiad i półlitrowy kubek herbaty z cytryną i podwójną ilością cukru oraz uzupełniam wodę i kupuję batony (z orzechami w polewie czekoladowej - nie podam nazwy bo to reklama a póki co mi za to nie płacą). W międzyczasie wypycham buty gazetami by je maksymalnie osuszyć (w czasie szybkiego marszu mam non stop mokrą od potu koszulkę, w butach jest to samo) i suszę wkładki. Schronisko na Stożku ma najdroższy wrzątek jaki kiedykolwiek widziałem (patrz zdjęcie).
Przed pierwszą ruszam dalej. Jest jeszcze nadzieja na pierwszy pociąg, chodź słaba. Gnam na Soszów. Tu przybijam pieczątkę (w każdym schronisku jakie mijałem potwierdzałem w ten sposób swoją trasę), oraz robię zdjęcie. Idę dalej. Jem batonika. Podejście na Czantorię jest miejscami strome ale nie pozwalam sobie na zmniejszenie tempa. Mgła jest tak silna, że niemalże potykam się o wieże widokową na Czantorii. Wieża jest zamknięta (jak ja potwierdzę, że tu byłem?). Na szczęście są otwarte dwie budki po naszej stronie, gdzie ku mojemu zaskoczeniu jest pieczątka. Przy okazji kupuję słodki napój gazowany (ten co rozpuszcza rdzę - nazwy nie podam z wiadomych przyczyn) i wodę mineralną. Idę dalej jem następnego batona i wypijam pól litra napoju. Mam dylemat: zjechać kolejką (szybciej), czy zejść (ortodoksyjne podejście do zagadnienia). Głupio trochę przed metą zrobić taki szwindel. Schodzę (zdjęcie). Zejście jest bardzo strome (600m na 2,2km). Na górze była jeszcze szansa na pierwszy pociąg, teraz już tylko na drugi. Stopy odmawiają posłuszeństwa. Muszę chociaż na pół godziny usiąść. Znajduję bar koło mostu przez Wisłę. Flaczki z chlebem i suszenie butów. Uzupełniam zapasy wody. Ruszam na Równicę. Zostały już tylko dwie godziny i dwadzieścia minut. Wejście zajmuje mi tylko 50 min. W schronisku podbijam pieczątkę, wypijam pół litra izotoniku, robię zdjęcie i biegnę dalej. Po drodze batonik. Jest jeszcze godzina i dwadzieścia minut. Jestem bardzo zmęczony, bolą mnie stopy. Na dworcu PKP stawiam się na 25 min przed odjazdem pociągu. Tu robię ostatnie zdjęcie potwierdzające zakończenie szlaku. Jeszcze małe przepakowanie. Zniszczoną koszulkę wyrzucam do kosza i zakładam czystą. W końcu mam wrócić do cywilizacji. W pociągu do Katowic jem moje zapasy i ostatni raz suszę buty.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Buty i plecak uległy na tyle istotnym uszkodzeniom, że będę musiał je wyrzucić. Najbardziej szkoda mi plecaka. Przemierzał ze mną góry i nie tylko, od szkoły średniej i był prezentem od mojego ojca na pierwszy obóz wędrowny.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

To już koniec a więc miejsce na podziękowania. Należą się wszystkim, którzy wysyłali do mnie sms'y motywując mnie do dalszej drogi i tym którzy przysyłali mi sms'y z pogodą (przede wszystkim moja córka). Ja odwdzięczałem się im informacjami z trasy, co wpływało na mnie również bardzo motywująco - było by głupio nie wysłać następnej informacji a tym samym przyznać się, że się poddałem.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zdobyłem GSB w 21 dni a dokładniej 20 dni na szlaku i 1 dzień odpoczynku :-)

Na zakończenie

2011-09-05T23:13:00.005-07:00

Pod wpływem komentarzy postanowiłem dopisać zakończenie, czyli to, co nie zmieściło się wcześniej.

Odznaki GOT i GSB

Warto dokumentować swoje wędrówki. Ja od wielu lat tego nie robiłem (nie licząc wspomnień fotograficznych), jednak przejście GSB uznałem za tak istotne wydarzenie, że postanowiłem wrócić do dobrych nawyków. Jak to zrobić? To proste - należy kupić książeczkę GOT PTTK i ją wypełnić. Regulamin przyznawania takiej odznaki jest na stronie: https://cotg.pttk.pl/odznaki/gsb/regulamin/ Tak postępujemy w standardowych wędrówkach po górach, ale za przejście GSB przyznawana jest specjalna odznaka. Nie będę tutaj cytował czyiś artykułów dlatego odsyłam na stronę Centralnego Ośrodka Turystyki Górskiej PTTK: http://www.cotg.pttk.pl/gsb/index.html. Znajdziecie tam także wykaz tych, którzy taką odznakę zdobyli.

Inspiracje

Z tym obecnie nie ma problemów. Internet to kopalnia wszelakich dóbr. Tu znajdziecie całą masę ludzi pozytywnie zakręconych. Podam tyko kilka adresów:

- http://www.terakowski.pl/longplayers.htm - szczególnie polecam,

- http://www.switak.cba.pl/ - dla tych co nie mogą spać,

- http://gorskiewedrowki.blogspot.com/ - ludzie którzy zainspirowali mnie do dopisania tego postu,

- http://www.facebook.com/WyrypaBeskidzka - prawdziwe chodzenie zaczyna się po setce, dla twardzieli,

- http://ngt.pl/ - dla poszukujących nowego sprzętu,
- http://www.szlaki.net.pl/ - kalkulator czasu przejścia szlaków gór polskich.

Wymyślone, podpatrzone

- Suszenie butów. Mokre buty to poważny problem. W schroniskach latem są zimne kaloryfery a w dzień, kiedy świeci słońce nie będziemy marnować czasu na suszenie butów, tylko trzeba iść. Rozwiązaniem są elektryczne suszarki, wkłady chemiczne pochłaniające wilgoć i gazety. Ja preferuję gazety (tanie i łatwo dostępne). Najlepsza jest Wyborcza i Rzeczpospolita - właściwy papier i stosunek ceny do objętości (przy okazji można coś poczytać, np: prognozę pogody). Jak stosować? Pojedyncze strony zgniatamy (nie składamy) i wpychamy ściśle do butów (oczywiście wcześniej wyjmujemy jeśli się da wszelkiego typu wkładki). Na lekkie zwilgotnienie wystarczy wieczorem wypchać palce butów i pięty a rano buty są suche. Przy totalnym zalaniu wkłady gazetowe wymieniamy co kilkanaście a potem co kilkadziesiąt minut - może pójść całe wydanie weekendowe ale buty będą suche.

- Szybkoschnące pranie. Przy długich wyprawach bez przepierek się nie obejdzie. Jeżeli ktoś używa ubrań termoaktywnych nie ma problemy - schną szybko. Ja lubię koszulki bawełniane a one samoistnie nie wyschną przez noc. Tu przydaje się duży ręcznik z mikrofibry: rozkładamy ręcznik, kładziemy na nim wypraną i już wyciśniętą koszulkę, zwijamy całość ściśle i wykręcamy, nadmiar wilgoci przechodzi do ręcznika a rano tak koszulka jak i ręcznik są suche.

- Skurcze mięśni. Przy intensywnym wysiłku może przydarzyć się silny ból mięśni (niektórzy są przekonani, że to uraz mięśni lub ścięgien). Jest to spowodowane intensywnym poceniem się w czasie marszu i utratą dużej ilości soli mineralnych. Remedium to uzupełnić sole np. napojami izotonicznymi (nie mylić z energetycznymi) lub magnezem w tabletkach (stosuję jedno i drugie). Dla alergików wapno. Proszę mimo wszystko nie lekceważyć skręceń, zwichnięć, czy nadwyrężeń mięśni, ścięgien i stawów - niedobór magnezu to jedno a urazy mechaniczne i nadwyrężenia to zupełnie inna sprawa i konieczne jest jak najszybszy skontaktowanie się z lekarzem (zlekceważenie takich rzeczy a w szczególności kolan może przekreślić na zawsze wycieczki w góry - znam parę takich osób).
- Jak ciągle pada. Ciągłe opady deszczu są największym utrapieniem a lipiec to statystycznie miesiąc z największymi opadami. Postępowanie w czasie opadów zależne jest od intensywności opadów i temperatury powietrza. Przy wysokiej temperaturze i słabych opadach należy chronić tylko plecak. Nasze ubranie pochłonie i zaraz pod wpływem ciepłoty ciała odparuje całą wilgoć. Trzeba wyczuć tę subtelną granicę poza którą konieczne są większe zabezpieczenia. Przy większych opadach i ulewach polecam peleryny. Peleryna zapewnia przewiewność (nie skrapla się pot na wewnętrznej stronie - szczególnie w upalne dni), chroni nas i nasz plecak a w szczególności system nośny (namoknięte szelki, pas biodrowy i część plecaka przylegająca do pleców nie wyschną tak szybko nawet w upalne dni a mokre znacznie pogorszą komfort marszu szczególnie jeżeli plecak jest mocno obciążony). Peleryna chroni także nasze nogi (spodnie, szczególnie jeśli są krótkie). W krótkich spodniach jest ciepło podczas marszu nawet w temperaturach około +5 stopni (długie spodnie przydadzą się na postojach i wieczorem, szczególnie wiosną i jesienią). Mokre nogawki to utrapienie: spodnie są ciężkie, nieprzyjemne a błoto na szlaku szybko dopełnia nieszczęścia. Łydki i buty chronię stuptutami (łatwo się je zakłada i zdejmuje, myje oraz suszy). Koszmarem podczas marszu jest mokra, wysoka trawa (według opinii znajomych i mojej nie ma impregnatu, który to wytrzyma na dłuższą metę). W tym przypadku stuptuty chronią przed wlewaniem się wody do butów od góry.
- Kłopotliwe stopy. Jak dopuścisz do odparzeń lub poważnych odcisków, skończyłeś wyprawę, czyli powinieneś przeciwdziałać nim to się stanie. Podstawowa zasada to odpowiednie buty, wkładki i skarpety (wybór na rynku jest niesamowity a jeżeli nie wiesz co wybrać zajrzyj na http://ngt.pl/). Buty muszą być zawsze suche! Na odparzenia stosuj Sudocrem (smaruj stopy nim pojawią się odparzenia), na otarcia plastry (oczywistość). Jeśli nie da się inaczej przerwij marsz na jeden dzień i daj odpocząć stopom. Ciekawostka z zasłyszanych opowieści: podobno po czterech dniach ciągłego trzymania stóp w mokrych butach paznokcie same złażą (brrrr).