tag:blogger.com,1999:blog-39314900582092077972024-09-14T23:29:58.844-07:00KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.comBlogger43125tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-79724976148742141802010-09-13T03:11:00.000-07:002010-09-13T03:11:37.185-07:00<center>ચિંતા વીઘન વીનાશી ની કમલા સહ ની સકત.<br /> વીસહ થી હંસ વાહીની મને માતા દે હો સુમત<br /> અરજ સુણી ને અમ તણી હે ભગવતી…<br /> <br /> હે જગ જન ની, હે જગદમ્બા<br /> માત ભવાની શરણે લે જે<br /> <br /> આદ્ય શક્તિ માં આદિ અનાદિ<br /> અરજી અંબા તું ઉરમા ધર જે…હે જગ જન ની<br /> <br /> હોઈ ભલે દુ:ખ મેરુ સરીખું માં<br /> રંજ એનો ન થવાં દે જે<br /> <br /> રજ સરીખું દુ:ખ જોઈ બીજા નું<br /> મને રોવા ને બે આંસુ દે જે…હે જગ જન ની<br /> <br /> આનંદ એનો અખંડ રેહ જો<br /> સંકટ દે, સંકટ દે મને, પુષ્પો તેને..હે જગ જન ની<br /> <br /> ધૂપ બનુ સુગંધ તું લે જે માં<br /> મને રાખ બની ને ઉડી જાવા દે જે<br /> <br /> બળું ભલે પણ બાળું નહિ કોઈ ને<br /> જીવન મારું તું સુગંધિત કર જે …હે જગ જન ની<br /> <br /> કોઈ ના તીર નું નિશાન બની ને<br /> દિલ મારું તું વિંધાવા દે જે<br /> <br /> ઘા સહી લઉં ઘા કરુ નહિ કોઈ ને<br /> મને ઘાયલ થઈ પળી રેહવા દે જે…હે જગ જન ની<br /> <br /> દે જે તું શક્તિ દે જે મને ભક્તિ<br /> દુનિયાના દુ:ખ સેહવા દે જે<br /> <br /> શાંતિ દુર્લભ તારા ચારણે<br /> હે માં તું મને ખોળે લે જે …હે જગ જન ની<br /> <br /> આદ્ય શક્તિ હે માં આદિ અનાદિ<br /> અરજી અંબા તું ઉર માં ધર જે…હે જગ જન ની</center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-15129324242267303722010-09-13T03:04:00.000-07:002010-10-29T01:05:04.939-07:00<center>તું મને ભગવાન એક વરદાન આપી દે,<br /> જ્યાં વસે છે તું મને ત્યાં સ્થાન આપી દે.<br /> <br /> હું જીવું છું એ જગતમાં જ્યાં નથી જીવન,<br /> જીન્દગીનું નામ છે બસ બોજ ને બંધન<br /> આખરી અવતારનું મંડાણ બાંધી દે…<br /> જ્યાં વસે છે તું મને ત્યાં સ્થાન આપી દે.<br /> <br /> આ ભૂમિમાં ખુબ ગાજે પાપના પડઘમ,<br /> બેસૂરી થઈ જાય મારી પુણ્યની સરગમ<br /> દિલરુબાના તારનું ભંગાણ સાંધી દે…<br /> જ્યાં વસે છે તું મને ત્યાં સ્થાન આપી દે.<br /> <br /> જોમ તનમાં જ્યાં લગી છે સૌ કરે શોષણ,<br /> જોમ જતા કોઈ અહિયાં ના કરે પોષણ<br /> મતલબી સંસારનું જોડાણ કાપી દે…<br /> જ્યાં વસે છે તું મને ત્યાં સ્થાન આપી દે.<br /> </center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-35303330750247570402010-07-19T04:11:00.000-07:002010-07-19T04:11:54.837-07:00<center>ન હું ઝાઝું માગું, નથી મારું ત્રાગું;<br /> પણ હૃદયમાં જે વ્રણ પડયા,<br /> સહુ સકળ તેની બળતરા,<br /> વિના ચીસે, વિના રીસે,<br /> બસ સહનનું એવું બળ દે.<br /> ન હું ઝાઝું …<br /> <br /> મુજ રિપુ રિપુત્વે મચી રહે<br /> છતાં મારે હૈયે કદીય પ્રતિ શત્રુત્વ ફણગો<br /> ફૂટીને ફેલાયે વિષતરુ ન એવું કદી બને.<br /> બસ સહનનું એવું બળ દે.<br /> ન હું ઝાઝું …<br /> <br /> મુજ જ જીવન છો ન એ વિફલ આ બને,<br /> તોયે કો’નાં ઉ ર-ઉપવન ધ્વસ્ત કરવા,<br /> અજાણે કે જાણે, કદીય કો ટાણે;<br /> મુજ થકી કશુંયે નવ બને;<br /> બસ સહનનું એવું બળ દે.<br /> <br /> – ‘ઇન્દ્રધનુ’ સુંદરજી બેટાઇ </center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-60615716238103327582010-07-19T04:09:00.000-07:002010-07-19T04:09:27.685-07:00<center> જ્યાં ચરણ રુકે ત્યાં કાશી<br /> ઝકળના બિંદુમાં જોયો ગંગાનો જલરાશિ<br /> <br /> જ્યાં પાય ઊઠે ત્યાં રાજમાર્ગ, જ્યાં તરતો ત્યાં મહાસાગર,<br /> જે ગમ ચાલું એ જ દિશા, મુજ ધ્રુવ વ્યાપે સચરાચર;<br /> થીર રહું તો સરકે ધરતી હું તો નિત્ય પ્રવાસી.<br /> <br /> સ્પર્શુ તો સાકાર, ન સ્પર્શુ તો જે ગેબી માયા,<br /> હું જ ઉકેલું, હું જ ગૂંચવું, એવા ભેદ છવાયા;<br /> હું જ કદી લપટાઇ જાળમાં હું જ રહું સંન્યાસી.<br /> <br /> હું જ વિલાસે રમું, ધરી લઉં હું જ પરમનું ધ્યાન,<br /> કદી અયાચક રહું, જાગી લઉં કદી દુષ્કર વરદાન;<br /> મોત લઉં હું માગી, જે પળ, લઉં સુધારસ પ્રાશી !<br /> <br /> -હરીન્દ્ર દવે</center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-18888186383443047932010-07-19T04:03:00.001-07:002010-07-19T04:03:59.849-07:00<center>પથ્થર થરથર ધ્રુજે !<br /> <br /> હાથ હરખથી જૂઠ્ઠા ને જડ પથ્થર ત્યાં કોણ વેદના બૂઝે ?<br /> અનાચાર આચરનારી કો અબળા પર ભાગોળે<br /> એક ગામના ડાહ્યાજન સૌ ન્યાય નિરાંતે તોળે,<br /> <br /> “આ કુલટાને પથ્થર મારી, મારી નાખો !” એમ કિલોલે કૂજે,<br /> એક આદમી સાવ અઓલિયો વહી રહ્યો ‘તો વાટે,<br /> સુણી ચુકાદો ચમક્યો, થંભ્યો, ઉરના કોઇ ઉચાટે;<br /> હાથ અને પથ્થર બન્નેને જોઇ એનું દિલ દયાથી દૂઝે !<br /> આ દુનિયાના શાણાઓ ના દુનિયાદારી જાણે,<br /> ટોળા પર ત્યાં એમ હસીને બોલ્યો ટેવ પ્રમાણે :<br /> <br /> ”જેણે પાપ કર્યુ ના એકે<br /> તે પથ્થર પહેલો ફેંકે !”<br /> <br /> એકે એકે અલોપ પેલા સજ્જન, ત્યારે શું કરવું ના સૂઝે !<br /> અબળા રહી ને રહ્યો ઓલિયો એનું કવિજન ગીત હજુયે ગુંજે.<br /> - નિરંજન ભગત</center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-17519086724954688022010-07-19T03:51:00.000-07:002010-07-19T03:51:12.317-07:00<center>મને એ જ સમજાતું નથી કે આવું શાને થાય છે<br /> ફૂલડાં ડૂબી જતાં ને પથ્થરો તરી જાય છે !<br /> <br /> ટળવળે તરસ્યાં, ત્યહાં જે વાદળી વેરણ બને,<br /> તે જ રણમાં ધૂમ મુસળધાર વરસી જાય છે !<br /> <br /> ઘરહીણાં ઘૂમે હજારો ઠોકરાતાં ઠેર ઠેર :<br /> ને ગગનચુમ્બી મહાલો જનસૂનાં રહી જાય છે !<br /> <br /> દેવડીએ દંડ પામે ચોર મૂઠી જારના :<br /> લાખ ખાંડી લૂંટનારા મહેફીલે મંડાય છે !<br /> <br /> કામધેનુને મળે ના એક સૂકું તણખલું,<br /> ને લીલાંછમ ખેતરો સૌ આખલા ચરી જાય છે !<br /> <br /> છે ગરીબોના કૂબામાં તેલનું ટીપુંય દોહ્યલું,<br /> ને શ્રીમંતોની કબર પર ઘીના દીવા થાય છે !<br /> <br /> - કરસનદાસ માણેક</center>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-36094367773363163202010-06-29T03:21:00.000-07:002010-06-29T03:21:59.967-07:00<font style="font: Calibri, Verdana, Arial;font-size: 1.1em;"><center><br /> નહીં આદર નહીં આવકાર નહીં નૈનોમાં નેહ<br /> ન એવા ઘેર કદી જવું ભલે કંચન વરસે મેઘ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> મહેમાનોને માન દિલ ભરીને દીધાં નહિ<br /> એ તો મેડી નહિ મસાણ સાચું સોરઠિયો ભણે<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> દળ ફરે વાદળ ફરે ફરે નદીનાં પૂર<br /> પણ શૂરા બોલ્યા નવ ફરે પશ્વિમ ઊગે સૂર<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> રાતે જે વહેલા સૂઈ વહેલા ઊઠે તે નર વીર<br /> બળ બુદ્ધિ ને ધન વધે સુખમાં રહે શરીર<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> વાપરતા આ વિશ્વમાં સહુ ધન ખૂટી જાય<br /> વિદ્યા વાપરતા વધે એ અચરજ કહેવાય<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> જે જાય જાવે તે કદી ન પાછો આવે<br /> જો પાછો આવે તો પોયરાનાં પોયરા ખાવે<br /> લોકોક્તિ<br /> <br /> વિપત પડે નવ વલખિએ વલખે વિપત નવ જાય<br /> વિપતે ઉદ્યમ કીજિયે ઉદ્યમ વિપતને ખાય<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> દીઠે કરડે કુતરો પીઠે કરડે વાઘ<br /> વિશ્વાસે કરડે વાણિયો દબાયો કરડે નાગ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> નામ રહંતા ઠક્કરાં નાણાં નવ રહંત<br /> કીર્તિ કેરા કોટડાં પાડ્યા નવ પડંત<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> કંથા તું કુંજર ચઢ્યો હેમ કટોરા હથ્થ<br /> માંગ્યા મુક્તાફળ મળે પણ ભીખને માથે ભઠ્ઠ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> કોયલડી ને કાગ ઈ વાને વરતાય નહિ<br /> જીભલડીમાં જવાબ સાચું સોરઠીયો ભણે<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> અડી કડી વાવ ને નવઘણ કૂવો<br /> જેણે ન જોયા તે જીવતો મૂઓ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> ભલ્લા હુઆ જુ મારિઆ બહિણિ મહારા કન્તુ<br /> લજ્જેજ્જં તુ વયંસિઅહુ જઇ ભગ્ગા ઘરુ એન્તુ<br /> (ભલું થયું કે મરાયા બહેની મારા કંથ <br /> લાજવું પડત સખિઓમાં જો ભાગી ઘેર આવ્યા હોત)<br /> -હેમચંદ્રાચાર્ય<br /> <br /> શિયાળે સોરઠ ભલો ઉનાળે ગુજરાત<br /> ચોમાસે વાગડ ભલો કચ્છડો બારે માસ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> કચ્છડો ખેંલે ખલકમેં મહાસાગરમેં મચ્છ<br /> જિન હકડો કચ્છી વસે ઉન ડિયાણી કચ્છ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> ઊંચો ગઢ ગિરનાર વાદળથી વાતું કરે<br /> મરતા રા'ખેંગાર ખરેડી ખાંગો કાં ન થયો<br /> મા પડ મારા આધાર ચોસલાં કોણ ચડાવશે<br /> ગયા ચડાવણહાર જીવતા જાતર આવશે<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> જનની જણ તો ભક્તજન કાં દાતા કાં શૂર<br /> નહિ તો રહેજે વાંઝણી રખે ગુમાવે નૂર<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> જે ઊગ્યું તે આથમે જે ફૂલ્યું તે કરમાય<br /> એહ નિયમ અવિનાશનો જે જાયું તે જાય<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> જોઈ વહોરિયે જાત મરતાં લગ મેલે નહિ<br /> પડી પટોળે ભાત ફાટે પણ ફીટે નહિ<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> સાચી પ્રીત શેવાળની જળ સૂકે સકાય રે<br /> માંયલો હંસલો સ્વાર્થી જળ સૂકે ઊડી જાય<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> જાનમાં કોઈ જાણે નહિ કે હું વરની ફુઈ<br /> ગાડે કોઈ બેસાડે નહિ ને દોડી દોડી મૂઈ<br /> લોકોક્તિ<br /> <br /> જ્યાં ન પહોંચે રવિ ત્યાં પહોંચે કવિ<br /> જ્યાં ન પહોંચે રવિ ત્યાં પહોંચે અનુભવિ<br /> લોકોક્તિ<br /> <br /> કરતા હોય સો કીજિયે ઓર ન કીજિયે કગ<br /> માથું રહે શેવાળમાં ને ઊંચા રહે બે પગ<br /> બાળવાર્તા<br /> <br /> મિત્ર એવો શોધવો ઢાલ સરીખો હોય<br /> સુખમાં પાછળ પડી રહે દુખમાં આગળ હોય<br /> લોકોક્તિ<br /> <br /> કરતાં સોબત શ્વાનની બે બાજુનું દુખ<br /> ખિજ્યું કરડે પિંડીએ રિઝ્યું ચાટે મુખ<br /> અજ્ઞાત<br /> <br /> અબે તબે કે સોલ હી આને અઠે કઠે કે આઠ<br /> ઈકડે તીકડે કે ચાર આને શું શા પૈસા ચાર<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> નીચ દ્રષ્ટિ તે નવ કરે જે મોટા કહેવાય<br /> શત લાંઘણ જો સિંહ કરે તો ય તૃણ નવ ખાય<br /> પ્રાચીન<br /> <br /> નીરખને ગગનમાં કોણ ઘૂમી રહ્યું<br /> તે જ હું તે જ હું શબ્દ બોલે<br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> ઘાટ ઘડ્યા પછી નામરૂપ જુજવાં<br /> અંતે તો હેમનું હેમ હોયે<br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> પક્ષાપક્ષી ત્યાં નહિ પરમેશ્વર સમદ્રષ્ટિ ને સર્વ સમાન<br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> હું કરું હું કરું એ જ અજ્ઞાનતા<br /> શકટનો ભાર જ્યમ શ્વાન તાણે<br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> ભલું થયું ને ભાંગી જંજાળ સુખે ભજીશું શ્રી ગોપાળ<br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> એવા રે અમો એવા રે એવા<br /> તમે કહો છો વળી તેવા રે <br /> -નરસિંહ મહેતા<br /> <br /> ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી<br /> મેવાડા રાણા<br /> ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી<br /> -મીરાંબાઈ<br /> <br /> સાકર શેરડીનો સ્વાદ તજીને<br /> કડવો લીમડો ઘોળ મા રે<br /> -મીરાંબાઈ<br /> <br /> ચાતક ચકવા ચતુર નર પ્રતિદિન ફરે ઉદાસ<br /> ખર ઘુવડ ને મુરખ જન સુખે સુએ નિજ વાસ<br /> -ગણપતરામ<br /> <br /> વાડ થઈ ચીભડાં ગળે સોંઘી વસ્તુ ક્યાંથી મળે<br /> ખળું ખાતું હોય જો અન્ન તો જીવે નહિ એકે જન<br /> -શામળ ભટ્ટ<br /> <br /> ઉજ્જડ ખેડાં ફરી વસે<br /> નિર્ધનિયાં ધની હોય<br /> ગયાં ન જોબન સાંપડે<br /> મુઆ ન જીવે કોય<br /> -શામળ ભટ્ટ<br /> <br /> ભાષાને શું વળગે ભૂર<br /> જે રણમાં જીતે તે શૂર<br /> સંસ્કૃત બોલે તે શું થયું<br /> કાંઈ પ્રાકૃતથી નાસી ગયું<br /> -અખો<br /> <br /> એ જ્ઞાન અમને ગમતું નથી રૂષિ રાયજી રે<br /> બાળક માંગે અન્ન લાગું પાયજી રે<br /> -પ્રેમાનંદ<br /> <br /> પ્રેમ પંથ પાવકની જ્વાળા ભાળી પાછા ભાગે<br /> માંહી પડ્યા તે મહાસુખ પામે દેખણહારા દાઝે <br /> -પ્રીતમદાસ<br /> <br /> તું નાનો હું મોટો એવો ખ્યાલ બધાનો ખોટો<br /> ખારા જળનો દરિયો ભરિયો મીઠા જળનો લોટો<br /> -પ્રેમશંકર ભટ્ટ<br /> <br /> નથી મૃત્તિકામાં પ્રભુ નથી પિત્તળમાં પેઠો<br /> કનકની મુર્તિ કરે નથી ઈશ્વર મહીં બેઠો<br /> નથી ઘોરોમાં પીર નથી જૈનોને દેરે<br /> અસલ જૂએ નહિ કોય સૌ નકલો હેરે<br /> -નરભેરામ<br /> <br /> અરે ન કીધાં કેમ ફૂલ આંબે<br /> કર્યા વળી કંટક શા ગુલાબે<br /> સુલોચનાને શિર અંધ સ્વામી<br /> અરે વિધાતા તુજ કૃત્ય ખામી<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> કોયલ નવ દે કોઈને હરે ન કોનું કાગ<br /> મીઠાં વચનથી સર્વનો લે કોયલ અનુરાગ<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> દેખ બિચારી બકરીનો કોઈ ન જાતાં પકડે કાન<br /> એ ઉપકાર ગણી ઈશ્વરનો હરખ હવે તું હિન્દુસ્તાન<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> ઝાઝા નબળાં લોકથી કદી ન કરીએ વેર<br /> કીડી કાળા નાગનો પ્રાણ જ લે આ પેર<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> અન્યનું તો એક વાંકું આપના અઢાર છે<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> વા વાયો ને નળિયું ખસ્યું એ દેખીને કુતરું ભસ્યું<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> પૂરી એક અંધેરી ને ગંડુ રાજા<br /> ટકે શેર ભાજી ટકે શેર ખાજા<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> કાણાને કાણો કહે તો કડવાં લાગે વેણ<br /> હળવે રહીને પૂછીયે શાથી ખોયાં નેણ<br /> -દલપતરામ<br /> <br /> સહુ ચલો જીતવા જંગ બ્યૂગલો વાગે<br /> યા હોમ કરીને પડો ફત્તેહ છે આગે<br /> -નર્મદ<br /> <br /> સુખી હું તેથી કોને શું દુખી હું તેથી કોને શું <br /> -ગોવર્ધનરામ<br /> <br /> અપૂર્વ અવસર એવો ક્યારે આવશે<br /> ક્યારે થઈશું બાહ્યાન્તર નિર્ગ્રન્થ જો<br /> સર્વ સંબંધનું બંધન તીક્ષ્ણ છેદીને<br /> કવ વિચરશું મહત પુરુષને પંથ જો<br /> -સદગુરુદેવ શ્રીમદ્ રાજચંદ્ર<br /> <br /> જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી<br /> ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત<br /> -ખબરદાર<br /> <br /> સગા દીઠા મેં શાહ આલમના ભીખ માંગતા શેરીએ<br /> -બહેરામજી મલબારી<br /> <br /> અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું રહે છે દૂર માંગે તો<br /> -બાલાશંકર<br /> <br /> ન જાણ્યું જાનકીનાથે સવારે શું થવાનું છે<br /> -બાલાશંકર<br /> <br /> છે માનવી જીવનની ઘટમાળ એવી<br /> દુખપ્રધાન સુખ અલ્પ થકી ભરેલી<br /> -નરસિંહરાવ<br /> <br /> પીપળ પાન ખરંતા હસતી કુંપળિયાં<br /> મુજ વીતી તુજ વીતશે ધીરી બાપુડિયાં<br /> -નરસિંહરાવ<br /> <br /> ઉપકાર કરીને મૂક રહે<br /> સામો ઉપકાર ન લેશ ચહે<br /> જે નિડરપણે હિત સ્પષ્ટ કહે<br /> તે મારે મન પરમેશ્વર છે<br /> -પ્રભાશંકર પટ્ટણી<br /> <br /> કલા છે ભોજ્ય મીઠી પણ ભોક્તા વિણ કલા નહિ<br /> કલાવાન કલા સાથે ભોક્તા વિણ મળે નહિ<br /> -કલાપી<br /> <br /> સૌંદર્યો વેડફી દેતાં ના ના સુંદરતા મળે<br /> સૌંદર્યો પામતાં પહેલાં સૌંદર્ય બનવું પડે<br /> -કલાપી<br /> <br /> રસહીન ધરા થઈ છે દયાહીન થયો નૃપ<br /> નહિ તો ના બને આવું બોલી માતા ફરી રડી <br /> -કલાપી<br /> <br /> હું જાઉં છું હું જાઉં છું ત્યાં આવશો કોઈ નહિ<br /> સો સો દીવાલો બાંધતાં પણ ફાવશો કોઈ નહિ<br /> -કલાપી<br /> <br /> હા પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું સ્વર્ગથી ઉતર્યું છે<br /> પાપી તેમાં ડુબકી દઈને પુણ્યશાળી બને છે<br /> -કલાપી<br /> <br /> હણો ના પાપીને દ્વિગુણ બનશે પાપ જગનાં<br /> લડો પાપો સામે વિમળ દિલના ગુપ્ત બળથી<br /> -કલાપી<br /> <br /> રહેવા દે રહેવા દે આ સંહાર યુવાન તું<br /> ઘટે ના ક્રૂરતા આવી વિશ્વ આશ્રમ સંતનું<br /> -કલાપી<br /> <br /> જે પોષતું તે મારતું<br /> શું ક્રમ નથી એ કુદરતી <br /> -કલાપી<br /> <br /> વ્હાલી બાબાં સહન કરવું એ ય છે એક લ્હાણું<br /> માણ્યું તેનું સ્મરણ કરવું એ ય છે એક લ્હાણું<br /> -કલાપી<br /> <br /> ક્યાંયે હશે જો કો ખુદા તો ઈશ્કનો બંદો હશે<br /> જો ઈશ્કથી જુદો હશે તો ઈશ્કથી હારી જશે<br /> -કલાપી<br /> <br /> મુબારક હો તમોને આ તમારા ઈશ્કના રસ્તા<br /> હમારો રાહ ન્યારો છે તમોને જે ન ફાવ્યો તે<br /> -કલાપી<br /> <br /> પધારો એમ કહેવાથી પધારે તે પધાર્યા ના<br /> નિમંત્રણ પ્રેમીને શેનાં અનાદર પ્રેમીને શાનો<br /> વિનયની પૂરણી માગે અધુરી તેટલી પ્રીતિ<br /> પ્રતીતિ પ્રેમની કરવા નથી અધિકાર આદરને<br /> -દા.ખુ. બોટાદકર<br /> <br /> ઉચ્ચાત્મા અસમાન ઉપર ખરે ના કોપ ક્યારે કરે<br /> ચેષ્ટા તુચ્છ તણી ઉદાર હ્રદયે શું સ્થાન પામી શકે ?<br /> -દા.ખુ. બોટાદકર<br /> <br /> એકાંતે કે જનસમૂહમાં રાખવી એક રીતિ<br /> સ્વીકારેલો પથ ન ત્યજવો સંતની એ સુનીતિ<br /> -દા.ખુ. બોટાદકર<br /> <br /> [શિખરિણી]<br /> વસી ખૂણે ખાતા મનુજ નજરે પુષ્કળ પડે<br /> અને વે'ચી ખાતા પણ બહુ વિવેકી જન જડે<br /> પરંતુ કૈં રાખ્યા વગર નિજ સંચ્યું જગતને<br /> સમર્પી સંતોષે વસવું વિરલાથી પ્રિય બને<br /> -દા.ખુ. બોટાદકર<br /> <br /> કંઈ લાખો નિરાશામાં અમર આશા છુપાઈ છે<br /> -મણિલાલ નભુભાઈ દ્વિવેદી<br /> <br /> રસ તરસ્યા ઓ બાળ<br /> રસની રીત મ ભૂલશો<br /> પ્રભુએ બાંધી પાળ<br /> રસ સાગરની પુણ્યથી<br /> -નાનાલાલ<br /> <br /> હૃદયની આજ્ઞા એક અને ચરણના ચાલવાં બીજાં<br /> -નાનાલાલ<br /> <br /> પાર્થને કહો, ચડાવે બાણ<br /> હવે તો યુદ્ધ એ જ કલ્યાણ<br /> -નાનાલાલ<br /> <br /> આર્ય સુજનતા દૈન્ય ગણી તો યુદ્ધ એ જ યુગધર્મ<br /> -નાનાલાલ<br /> <br /> પીળાં પર્ણૉ ફરી નથી થતાં કોઈ કાળે જ લીલાં<br /> ભાંગ્યાં હૈયાં ફરી નથી થતાં કોઈ કાળે રસીલાં<br /> -રમણભાઈ નીલકંઠ<br /> <br /> નહીં નમશે નહીં નમશે નિશાન ભૂમિ ભારતનું<br /> -ત્રિભુવનદાસ ગૌરીશંકર વ્યાસ<br /> <br /> ઘટમાં ઘોડાં થનગને આતમ વીંઝે પાંખ <br /> અણદીઠી ભોમકા પર યૌવન માંડે આંખ<br /> -ઝવેરચંદ મેઘાણી<br /> <br /> નથી જાણ્યું અમારે પંથ શી આફત ખડી છે<br /> ખબર છે આટલી કે માતની હાકલ પડી છે<br /> -ઝવેરચંદ મેઘાણી<br /> <br /> છેલ્લો કટોરો ઝેરનો આ પી જજો બાપુ<br /> સાગર પીનારા અંજલિ નવ ઢોળજો બાપુ<br /> -ઝવેરચંદ મેઘાણી<br /> <br /> ડંકો વાગ્યો લડવૈયા શૂરા જાગજો રે<br /> શૂરા જાગજો રે કાયર ભાગજો રે<br /> -ફૂલચંદભાઇ શાહ<br /> <br /> સ્વતંત્ર પ્રકૃત્તિ તમામ એક માનવી જ કાં ગુલામ<br /> -ઉમાશંકર જોશી<br /> <br /> ભૂખ્યાં જનોનો જઠરાગ્નિ જાગશે<br /> ખંડેરની ભસ્મકણી ના લાધશે <br /> -ઉમાશંકર જોશી<br /> <br /> હું માનવી માનવ થાઉં તો પણ ઘણું<br /> -ઉમાશંકર જોશી<br /> <br /> તે દિન આંસુ ભીના રે હરિના લોચનિયાં મેં દીઠા<br /> -કરસનદાસ માણેક<br /> <br /> કોક દિન ઈદ અને કોક દિન રોજા<br /> ઊછળે ને પડે નીચે, જિંદગીના મોજા<br /> -મકરંદ દવે<br /> <br /> ગમતું મળે તો અલ્યા<br /> ગૂંજે ન ભરીએ<br /> ને ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ<br /> -મકરંદ દવે<br /> <br /> ઝાઝા છે ગુરુજીઓ ઝાઝા છે વળી ચેલા<br /> એ દેશમાં છે માનવ મૃત્યુ વગર મરેલા<br /> ઝાઝા છે પક્ષકારો ઝાઝા છે દેશનેતા<br /> એ દેશમાં તો કાયમ છે વેંતિયા વિજેતા<br /> -મકરંદ દવે<br /> <br /> આપણાં દુ:ખનું કેટલું જોર <br /> ભાઈ રે આપણાં દુ:ખનું કેટલું જોર <br /> નાની એવી જાતક વાતનો મચાવીએ નહીં શોર<br /> -રાજેન્દ્ર શાહ<br /> <br /> લે આ મને ગમ્યું તે મારું પણ જો તને ગમે તો તારું<br /> તું જીતે ને થાઉં ખુશી હું લેને ફરી ફરીને હારું<br /> -રાજેન્દ્ર શુક્લ<br /> <br /> ઉંબરાની કોરે બેસી બાળકની જેમ<br /> સમયના ટુકડાને ચગળતું મૌન<br /> -રાજેન્દ્ર શુક્લ<br /> <br /> ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં<br /> કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં<br /> -જગદીશ જોશી<br /> <br /> મને આ જોઈને હસવું હજારો વાર આવે છે<br /> પ્રભુ તારા બનાવેલા તને આજે બનાવે છે<br /> -હરજી લવજી દામાણી 'શયદા' <br /> <br /> બેફામ તોયે કેટલું થાકી જવું પડ્યું <br /> નહિ તો જીવનનો માર્ગ છે ઘરથી કબર સુધી<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> રડ્યા બેફામ સૌ મારા મરણ પર એ જ કારણથી<br /> હતો મારો જ એ અવસર ને મારી હાજરી નહોતી<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> ઓ હૃદય તેં પણ ભલા કેવો ફસાવ્યો મને<br /> જે નથી મારાં બન્યાં, એનો બનાવ્યો છે મને<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> આ બધાં બેફામ જે આજે રડે છે મોત પર<br /> એ બધાંએ જિંદગી આખી રડાવ્યો છે મને<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> ખુદા તારી કસોટીની પ્રથા સારી નથી હોતી<br /> કે સારા હોય છે એની દશા સારી નથી હોતી<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> ફક્ત એથી મેં મારા શ્વાસ અટકાવી દીધાં બેફામ<br /> નથી જન્નતમાં જવું મારે દુનિયાની હવા લઈને<br /> –બરકત વીરાણી ‘બેફામ’<br /> <br /> અમે બરફનાં પંખી રે ટહુકે ટહુકે પીગળ્યા<br /> -અનિલ જોશી<br /> <br /> અહીં આપણે બે અને વરસાદ ભીંજવે <br /> મને ભીંજવે તું તને વરસાદ ભીંજવે <br /> -રમેશ પારેખ<br /> <br /> સ્પર્શ દઈ પાણી વહી જાતું હશે<br /> ત્યારે આ પત્થરોને કંઈક તો થાતું હશે<br /> -રમેશ પારેખ<br /> <br /> <br /> મીરાં કે’ પ્રભુ અરજી થઈને ઊભાં છીએ લ્યો વાંચો<br /> વડી કચેરી તમે હરિવર હુકમ આપજો સાચો<br /> -રમેશ પારેખ<br /> <br /> મને સદભાગ્ય કે શબ્દો મળ્યા તારે નગર જાવા<br /> ચરણ લઈ દોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે<br /> -મનોજ ખંડેરિયા<br /> <br /> વતનની ધૂળથી માથું ભરી લઉં આદિલ<br /> અરે આ ધૂળ પછી ઉમ્રભર મળે ન મળે<br /> -આદિલ મન્સુરી<br /> <br /> શ્રદ્ધાનો હો વિષય તો પુરાવાની શી જરૂર<br /> કુરાનમાં તો ક્યાંય પયગમ્બરની સહી નથી<br /> -જલન માતરી<br /> <br /> જિંદગીના રસને પીવામાં કરો જલદી મરીઝ<br /> એક તો ઓછી મદિરા છે ને ગળતું જામ છે <br /> -મરીઝ<br /> <br /> જીવન જેવું જીવું છું એવું કાગળ પર ઉતારું છું<br /> વિચારીને તું જીવે છે હું જીવીને વિચારું છું<br /> -અમૃત 'ઘાયલ'<br /> <br /> કાજળભર્યાં નયનના કામણ મને ગમે છે<br /> કારણ નહીં જ આપું કારણ મને ગમે છે<br /> -અમૃત 'ઘાયલ'<br /> <br /> અમૃતથી હોઠ સૌના એંઠાં કરી શકું છું<br /> મૃત્યુના હાથ પળમાં હેઠા કરી શકું છું<br /> આ મારી શાયરીયે સંજીવની છે ઘાયલ<br /> શાયર છું પાળિયાને બેઠા કરી શકું છું<br /> -અમૃત 'ઘાયલ'<br /> <br /> કેમ ભૂલી ગયા? દટાયો છું, આ ઈમારતનો હુંય પાયો છું<br /> -અમૃત 'ઘાયલ'<br /> <br /> જીવનની સમી સાંજે મારે જખ્મોની યાદી જોવી હતી<br /> બહુ ઓછાં પાનાં જોઈ શક્યો બહુ અંગત અંગત નામ હતાં<br /> -સૈફ પાલનપુરી<br /> <br /> જાત ઝાકળની છતાં કેવી ખુમારી હોય છે<br /> પુષ્પ જેવા પુષ્પ પર એની સવારી હોય છે<br /> -ચિનુ મોદી 'ઈર્શાદ'<br /> <br /> આંખ ભીની હોય ત્યારે સ્મિત મુખ પર જોઈએ<br /> જિંદગીની બેઉ બાજુ એમ સરભર જોઈએ<br /> છો રહે ફોરમ વિહોણા જિંદગીના વસ્ત્ર સૌ<br /> ફૂલ પીસીને કદી મારે ન અત્તર જોઈએ<br /> -મનહરલાલ ચોક્સી<br /> <br /> લઈ રસાલો રૂપનો, કન્યા મંદિર જાય<br /> 'ઓ હો,દર્શન થઈ ગયા',બોલે જાદવરાય<br /> -ઉદયન ઠક્કર<br /> <br /> હોઠ હસે તો ફાગુન ગોરી! આંખ ઝરે તો સાવન<br /> મોસમ મારી તું જ કાળની મિથ્યા આવનજાવન<br /> -હરીન્દ્ર દવે<br /> <br /> <br /> રાતદિવસનો રસ્તો વ્હાલમ નહિ તો ખૂટે કેમ<br /> તમે કરજો પ્રેમની વાતો અમે કરીશું પ્રેમ<br /> -સુરેશ દલાલ<br /> <br /> મૈત્રી ભાવનું પવિત્ર ઝરણું મુજ હૈયામાં વહ્યા કરે<br /> શુભ થાઓ આ સકળ વિશ્વનું એવી ભાવના નિત્ય રહે<br /> -ચિત્રભાનુ<br /> </center></font>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-18695815165013699122010-06-29T03:07:00.000-07:002010-06-29T03:07:44.731-07:00<font style="font: Calibri, Verdana, Arial;font-size: 1.1em;"><br /> # અક્કરમીનો પડીઓ કાંણો<br /> # અક્કલ ઉધાર ન મળે<br /> # અક્કલનો ઓથમીર મંગાવી ભાજી તો લાવ્યો કોથમીર<br /> # અચ્છોવાના કરવાં<br /> # અજાણ્યા પાણીમાં ઉતરવું નહિ<br /> # અજાણ્યો અને આંધળો બેઉ સરખા<br /> # અત્તરનાં છાંટણા જ હોય, અત્તરના કુંડા ન ભરાય<br /> # અતિ ચીકણો બહુ ખરડાય<br /> # અતિ લોભ તે પાપનું મૂળ<br /> # અણીનો ચૂક્યો સો વરસ જીવે<br /> # અધૂરો ઘડો છલકાય ઘણો<br /> # અન્ન અને દાંતને વેર<br /> # અન્ન તેવો ઓડકાર<br /> # અનાજ પારકું છે પણ પેટ થોડું પારકું છે ?<br /> # અવસરચૂક્યો મેહુલો શું કામનો ?<br /> # અવળે અસ્ત્રે મૂંડી નાખવો<br /> # અંગૂઠો બતાવવો<br /> # અંજળ પાણી ખૂટવા<br /> # અંધારામાં તીર ચલાવવું<br /> # અંબાડીએ બેસીને છાણાં ન વિણાય<br /> # આકાશ પાતાળ એક કરવા<br /> # આગ લાગે ત્યારે કૂવો ખોદવા ન જવાય<br /> # આગળ ઉલાળ નહિ ને પાછળ ધરાળ નહિ<br /> # આગળ બુદ્ધિ વાણિયા, પાછળ બુદ્ધિ બ્રહ્મ<br /> # આજ રોકડા, કાલ ઉધાર<br /> # આજની ઘડી અને કાલનો દી<br /> # આદર્યા અધૂરા રહે, હરિ કરે સો હોઈ<br /> # આદુ ખાઈને પાછળ પડી જવું<br /> # આપ ભલા તો જગ ભલા<br /> # આપ મુવા પીછે ડૂબ ગઈ દૂનિયા<br /> # આપ મુવા વિના સ્વર્ગે ન જવાય<br /> # આપ સમાન બળ નહિ<br /> # આપણી તે લાપસી અને બીજાની તે કુસકી<br /> # આપવાના કાટલાં જુદા ને લેવાના કાટલાં જુદા<br /> # આફતનું પડીકું<br /> # આબરૂના કાંકરા કરવા / ધજાગરો કરવો<br /> # આભ ફાટ્યું હોય ત્યાં થીગડું ન દેવાય<br /> # આમલી પીપળી બતાવવી<br /> # આરંભે શૂરા<br /> # આલાનો ભાઈ માલો<br /> # આલિયાની ટોપી માલિયાને માથે<br /> # આવ પાણા પગ ઉપર પડ<br /> # આવ બલા પકડ ગલા<br /> # આવડે નહિ ઘેંસ ને રાંધવા બેસ<br /> # આવ્યા'તા મળવા ને બેસાડ્યા દળવા<br /> # આવી ભરાણાં<br /> # આળસુનો પીર<br /> # આંકડે મધ ભાળી જવું<br /> # આંખ આડા કાન કરવા<br /> # આંગળા ચાટ્યે પેટ ન ભરાય<br /> # આંગળી ચિંધવાનું પુણ્ય<br /> # આંગળી દેતાં પહોંચો પકડે<br /> # આંગળીથી નખ વેગળા જ રહે<br /> # આંગળીના વેઢે ગણાય એટલાં<br /> # આંતરડી કકળાવવી/દૂભવવી<br /> # આંતરડી ઠારવી<br /> # આંધળામાં કાણો રાજા<br /> # આંધળી ઘોડી ને પોચા ચણા મીઠા લાગ્યા ને ખાધા ઘણા<br /> # આંધળી દળે ને કૂતરા ખાય<br /> # આંધળે બહેરું કૂટાય<br /> # આંધળો ઓકે સોને રોકે<br /> # ઈંટનો જવાબ પથ્થર<br /> # ઉકલ્યો કોયડો કોડીનો<br /> # ઉજ્જડ ગામમાં એરંડો પ્રધાન<br /> # ઉતાવળે આંબા ન પાકે<br /> # ઊગતા સૂરજને સૌ નમે<br /> # ઊજળું એટલું દૂધ નહિ, પીળું એટલું સોનુ નહિ<br /> # ઊઠાં ભણાવવા<br /> # ઊડતા પંખીને પાડે તેવો હોંશિયાર<br /> # ઊલમાંથી ચૂલમાં પડવા જેવો ઘાટ<br /> # ઊતર્યો અમલદાર કોડીનો<br /> # ઊંઘ અને આહાર વધાર્યાં વધે ને ઘટાડ્યાં ઘટે<br /> # ઊંચે આભ ને નીચે ધરતી<br /> # ઊંટ મૂકે આંકડો અને બકરી મૂકે કાંકરો<br /> # ઊંટના અઢારે અંગ વાંકા જ હોય<br /> # ઊંટના ઊંટ ચાલ્યા જાય<br /> # ઊંટની પીઠે તણખલું<br /> # ઊંટે કર્યા ઢેકા તો માણસે કર્યા કાંઠા<br /> # ઊંડા પાણીમાં ઊતરવું<br /> # ઊંદર બિલાડીની રમત<br /> # ઊંદરની જેમ ફૂંકી ફંકીને કરડવું<br /> # ઊંધા રવાડે ચડાવી દેવું<br /> # ઊંધી ખોપરીનો માણસ<br /> # ઊંબાડિયું કરવાની ટેવ<br /> # એક કરતાં બે ભલા<br /> # એક કાનેથી સાંભળી બીજા કાનેથી કાઢી નાખવું<br /> # એક કાંકરે બે પક્ષી મારવા<br /> # એક ઘા ને બે કટકા<br /> # એક ઘાએ કૂવો ન ખોદાય<br /> # એક દી મહેમાન, બીજે દી મહી, ત્રીજે દી રહે તેની અક્કલ ગઈ<br /> # એક નકટો સૌને નકટાં કરે<br /> # એક નન્નો સો દુ:ખ હણે<br /> # એક નૂર આદમી હજાર નૂર કપડાં<br /> # એક પગ દૂધમાં ને એક પગ દહીંમાં<br /> # એક બાજુ કૂવો અને બીજી બાજુ હવાડો<br /> # એક ભવમાં બે ભવ કરવા<br /> # એક મરણિયો સોને ભારી પડે<br /> # એક મ્યાનમાં બે તલવાર ન રહે<br /> # એક સાંધે ત્યાં તેર તૂટે<br /> # એક હાથે તાળી ન પડે<br /> # એકનો બે ન થાય<br /> # એના પેટમાં પાપ છે<br /> # એનો કોઈ વાળ વાંકો ન કરી શકે<br /> # એરણની ચોરી ને સોયનું દાન<br /> # એલ-ફેલ બોલવું<br /> # ઓકી દાતણ જે કરે, નરણે હરડે ખાય<br /> દૂધે વાળુ જે કરે, તે ઘર વૈદ ન જાય<br /> # ઓછું પાત્ર ને અદકું ભણ્યો<br /> # ઓડનું ચોડ કરવું<br /> # ઓળખીતો સિપાઈ બે દંડા વધુ મારે<br /> # કજિયાનું મૂળ હાંસી ને રોગનું મૂળ ખાંસી<br /> # કજિયાનું મોં કાળું<br /> # કડવું ઓસડ મા જ પાય<br /> # કડવો ઘૂંટડો ગળે ઊતારવો<br /> # કપાસિયે કોઠી ફાટી ન જાય<br /> # કપાળ જોઈને ચાંદલો કરાય<br /> # કમળો હોય તેને પીળું દેખાય<br /> # કમાઉ દીકરો સૌને વહાલો લાગે<br /> # કરમ કોડીના અને લખણ લખેશરીના<br /> # કરવા ગયા કંસાર અને થઈ ગઈ થૂલી<br /> # કરો કંકુના<br /> # કરો તેવું પામો, વાવો તેવું લણો<br /> # કર્મીની જીભ, અકર્મીના ટાંટીયા<br /> # કર્યું કારવ્યું ધૂળમાં મળી જવું<br /> # કાકા મટીને ભત્રીજા ન થવાય<br /> # કાકો પરણ્યો ને ફોઈ રાંડી<br /> # કાખમાં છોકરું ને ગામમાં ઢંઢેરો<br /> # કાગડા બધે ય કાળા હોય<br /> # કાગડો દહીંથરું લઈ ગયો<br /> # કાગના ડોળે રાહ જોવી<br /> # કાગનું બેસવું ને ડાળનું પડવું<br /> # કાગનો વાઘ કરવો<br /> # કાચા કાનનો માણસ<br /> # કાચું કાપવું<br /> # કાજીની કૂતરી મરી જાય ત્યારે આખું ગામ બેસવા આવે પણ<br /> કાજી મરી જાય ત્યારે કાળો કાગડો ય ખરખરો કરવા ન આવે<br /> # કાન છે કે કોડિયું?<br /> # કાન પકડવા<br /> # કાન ભંભેરવા/કાનમાં ઝેર રેડવું<br /> # કાનખજુરાનો એકાદ પગ તૂટે તો શું ફરક પડે?<br /> # કાનનાં કીડા ખરી પડે તેવી ગાળ<br /> # કાનાફૂંસી કરવી<br /> # કાપો તો લોહી ન નીકળે તેવી સ્થિતિ<br /> # કામ કામને શિખવે<br /> # કામ પતે એટલે ગંગા નાહ્યા/જાન છૂટે<br /> # કામના કૂડા ને વાતોના રૂડા<br /> # કારતક મહિને કણબી ડાહ્યો<br /> # કાળા અક્ષર ભેંશ બરાબર<br /> # કાળા માથાનો માનવી ધારે તે કરી શકે<br /> # કાંચિડાની જેમ રંગ બદલવા<br /> # કાંટો કાંટાને કાઢે<br /> # કીડી પર કટક ન ઊતારાય<br /> # કીડીને કણ અને હાથીને મણ<br /> # કીડીને પાંખ ફૂટે એ એના મરવાની એંધાણી<br /> # કીધે કુંભાર ગધેડે ન ચડે<br /> # કુકડો બોલે તો જ સવાર પડે એવું ન હોય<br /> # કુલડીમાં ગોળ ભાંગવો<br /> # કુંન્ડુ કથરોટને હસે<br /> # કુંભાર કરતાં ગધેડા ડાહ્યાં<br /> # કૂતરાની પૂંછડી વાંકી તે વાંકી જ રહે<br /> # કૂતરાનો સંઘ કાશીએ ન પહોંચે<br /> # કૂતરું કાઢતા બિલાડું પેઠું<br /> # કૂવામાં હોય તો અવેડામાં આવે<br /> # કેટલી વીસે સો થાય તેની ખબર પડવી<br /> # કેસરિયા કરવા<br /> # કોઈની સાડીબાર ન રાખે<br /> # કોઠી ધોયે કાદવ જ નીકળે<br /> # કોઠે જઈ આવ્યો ને કથા કરવા બેઠો<br /> # કોડિયા જેવડું કપાળ અને વચ્ચે ભમરો<br /> # કોણીએ ગોળ ચોપડવો<br /> # કોણે કહ્યું'તું કે બેટા બાવળિયા પર ચડજો ?<br /> # કોથળામાં પાનશેરી રાખીને મારવો<br /> # કોથળામાંથી બિલાડું કાઢવું<br /> # કોના બાપની દિવાળી<br /> # કોની માએ સવા શેર સૂંઠ ખાધી છે<br /> # કોલસાની દલાલીમાં કાળા હાથ<br /> # ક્યાં રાજા ભોજ અને ક્યાં ગાંગો તેલી?<br /> # ખણખોદ કરવી<br /> # ખરા બપોરે તારા દેખાડવા<br /> # ખંગ વાળી દેવો<br /> # ખાઈને સૂઈ જવું મારીને ભાગી જવું<br /> # ખાખરાની ખિસકોલી સાકરનો સ્વાદ શું જાણે<br /> # ખાટલે મોટી ખોટ કે પાયો જ ન મળે<br /> # ખાડો ખોદે તે પડે<br /> # ખાતર ઉપર દીવો<br /> # ખાલી ચણો વાગે ઘણો<br /> # ખાળે ડૂચા અને દરવાજા મોકળા<br /> # ખિસ્સા ખાલી ને ભભકો ભારી<br /> # ખીલાના જોરે વાછરડું કૂદે<br /> # ખેલ ખતમ, પૈસા હજમ<br /> # ખેંચ તાણ મુઝે જોર આતા હૈ<br /> # ખોટો રૂપિયો કદી ન ખોવાય<br /> # ખોદે ઉંદર અને ભોગવે ભોરિંગ<br /> # ખોદ્યો ડુંગર ને કાઢ્યો ઉંદર<br /> # ગઈ ગુજરી ભૂલી જ જવાની હોય<br /> # ગઈ તિથિ જોશી પણ ન વાંચે<br /> # ગગા મોટો થા પછી પરણાવશું<br /> # ગજ વાગતો નથી<br /> # ગજવેલના પારખાં ન હોય<br /> # ગતકડાં કાઢવા<br /> # ગધેડા ઉપર અંબાડી ન શોભે<br /> # ગધેડાને તાવ આવે તેવી વાત<br /> # ગરજ સરી એટલે વૈદ વેરી<br /> # ગરજવાનને અક્કલ ન હોય<br /> # ગરજે ગધેડાને પણ બાપ કહેવો પડે<br /> # ગંજીનો કૂતરો, ન ખાય ન ખાવા દે<br /> # ગાજરની પીપૂડી વાગે ત્યાં સુધી વગાડવાની ને પછી ખાઈ જવાની<br /> # ગાજ્યા મેઘ વરસે નહિ ને ભસ્યા કૂતરા કરડે નહિ<br /> # ગાડા નીચે કૂતરું<br /> # ગાડી પાટે ચડાવી દેવી<br /> # ગાડું ગબડાવવું<br /> # ગાડું જોઈને ગુડા ભાંગે<br /> # ગાભા કાઢી નાખવા<br /> # ગામ હોય ત્યાં ઉકરડો પણ હોય<br /> # ગામના મહેલ જોઈ આપણાં ઝૂંપડાં તોડી ન નખાય<br /> # ગામના મોંએ ગરણું ન બંધાય<br /> # ગામનો ઉતાર<br /> # ગામમાં ઘર નહિ સીમમાં ખેતર નહિ<br /> # ગાય દોહી કૂતરાને પાવું<br /> # ગાંજ્યો જાય તેવો નથી<br /> # ગાંઠના ગોપીચંદન<br /> # ગાંડા સાથે ગામ જવું ને ભૂતની કરવી ભાઈબંધી<br /> # ગાંડાના ગામ ન વસે<br /> # ગાંડી માથે બેડું<br /> # ગાંડી પોતે સાસરે ન જાય અને ડાહીને શિખામણ આપે<br /> # ગાંધી-વૈદનું સહીયારું<br /> # ગેંગે-ફેંફે થઈ જવું<br /> # ગોળ ખાધા વેંત જુલાબ ન લાગે<br /> # ગોળ નાખો એટલું ગળ્યું લાગે<br /> # ગોળ વિના મોળો કંસાર, મા વિના સૂનો સંસાર<br /> # ગોળથી મરતો હોય તો ઝેર શું કામ પાવું?<br /> # ગ્રહણ ટાણે સાપ નીકળવો<br /> # ઘડો-લાડવો કરી નાખવો<br /> # ઘર ફૂટે ઘર જાય<br /> # ઘર બાળીને તીરથ ન કરાય<br /> # ઘરડા ગાડા વાળે<br /> # ઘરડી ઘોડી લાલ લગામ<br /> # ઘરના છોકરા ઘંટી ચાટે ને પાડોશીને આટો<br /> # ઘરના ભુવા ને ઘરના ડાકલાં<br /> # ઘરની દાઝી વનમાં ગઈ તો વનમાં લાગી આગ<br /> # ઘરની ધોરાજી ચલાવવી<br /> # ઘરમાં વાઘ બહાર બકરી<br /> # ઘરમાં હાંડલા કુસ્તી કરે તેવી હાલત<br /> # ઘરે ધોળો હાથી બાંઘવો<br /> # ઘા પર મીઠું ભભરાવવું<br /> # ઘાણીનો બળદ ગમે તેટલું ચાલે પણ રહે જ્યાં હતો ત્યાં જ<br /> # ઘી ઢોળાયું તો ખીચડીમાં<br /> # ઘી-કેળાં થઈ જવા<br /> # ઘીના ઠામમાં ઘી પડી રહ્યું<br /> # ઘેર ઘેર માટીના ચૂલા<br /> # ઘો મરવાની થાય ત્યારે વાઘરીવાડે જાય<br /> # ઘોડે ચડીને આવવું<br /> # ઘોરખોદિયો<br /> # ઘોંસ પરોણો કરવો<br /> # ચકલી નાની ને ફૈડકો મોટો<br /> # ચકીબાઈ નાહી રહ્યાં<br /> # ચડાઉ ધનેડું<br /> # ચપટી ધૂળની ય જરૂર પડે<br /> # ચપટી મીઠાની તાણ<br /> # ચમડી તૂટે પણ દમડી ન છૂટે<br /> # ચમત્કાર વિના નમસ્કાર નહિ<br /> # ચલક ચલાણું ઓલે ઘેર ભાણું<br /> # ચા કરતાં કીટલી વધારે ગરમ હોય<br /> # ચાદર જોઈને પગ પહોળા કરાય<br /> # ચાર મળે ચોટલા તો ભાંગે કૈંકના ઓટલા<br /> # ચાલતી ગાડીએ ચડી બેસવું<br /> # ચીભડાના ચોરને ફાંસીની સજા<br /> # ચીંથરે વીંટાળેલું રતન<br /> # ચેતતો નર સદા સુખી<br /> # ચોર કોટવાલને દંડે<br /> # ચોર પણ ચાર ઘર છોડે<br /> # ચોરની દાઢીમાં તણખલું<br /> # ચોરની મા કોઠીમાં મોં ઘાલીને રૂએ<br /> # ચોરની માને ભાંડ પરણે<br /> # ચોરની વાદે ચણા ઉપાડવા જવું<br /> # ચોરને કહે ચોરી કરજે અને સિપાઈને કહે જાગતો રહેજે<br /> # ચોરને ઘેર ચોર પરોણો<br /> # ચોરનો ભાઈ ઘંટીચોર<br /> # ચોરી પર શીનાજોરી<br /> # ચોળીને ચીકણું કરવું<br /> # ચૌદમું રતન ચખાડવું<br /> # છકી જવું<br /> # છક્કડ ખાઈ જવું<br /> # છછૂંદરવેડા કરવા<br /> # છઠ્ઠીનું ધાવણ યાદ આવી જવું<br /> # છાગનપતિયાં કરવા<br /> # છાજિયા લેવા<br /> # છાણના દેવને કપાસિયાની જ આંખ હોય<br /> # છાતી પર મગ દળવા<br /> # છાપરે ચડાવી દેવો<br /> # છાશ લેવા જવી અને દોણી સંતાડવી<br /> # છાશમાં માખણ જાય અને વહુ ફુવડ કહેવાય<br /> # છાસિયું કરવું<br /> # છિનાળું કરવું<br /> # છીંડે ચડ્યો તે ચોર<br /> # છેલ્લા પાટલે બેસી જવું<br /> # છેલ્લું ઓસડ છાશ<br /> # છોકરાંને છાશ ભેગા કરવા<br /> # છોકરાંનો ખેલ નથી<br /> # છોકરીને અને ઉકરડાને વધતાં વાર ન લાગે<br /> # છોરું કછોરું થાય પણ માવતર કમાવતર ન થાય<br /> # જણનારીમાં જોર ન હોય તો સુયાણી શું કરે ?<br /> # જનોઈવઢ ઘા<br /> # જમણમાં લાડુ અને સગપણમાં સાઢુ<br /> # જમવામાં જગલો અને કૂટવામાં ભગલો<br /> # જમાઈ એટલે દશમો ગ્રહ<br /> # જર, જમીન ને જોરું, એ ત્રણ કજિયાના છોરું<br /> # જશને બદલે જોડા<br /> # જંગ જીત્યો રે મારો કાણિયો, વહુ ચલે તબ જાણિયો<br /> # જા બિલાડી મોભામોભ<br /> # જા બિલ્લી કૂત્તે કો માર<br /> # જાગ્યા ત્યાંથી સવાર<br /> # જાડો નર જોઈને સૂળીએ ચડાવવો<br /> # જાતે પગ પર કુહાડો મારવો<br /> # જીભ આપવી<br /> # જીભ કચરવી<br /> # જીભમાં હાડકું ન હોય, તે આમ પણ વળે અને તેમ પણ વળે<br /> # જીવ ઝાલ્યો રહેતો નથી<br /> # જીવતા જગતિયું કરવું<br /> # જીવતો નર ભદ્રા પામે<br /> # જીવવું થોડું ને જંજાળ ઝાઝી<br /> # જીવો અને જીવવા દો<br /> # જીવ્યા કરતાં જોયું ભલું<br /> # જે ચડે તે પડે<br /> # જે જન્મ્યું તે જાય<br /> # જે જાય દરબાર તેના વેચાય ઘરબાર<br /> # જે નમે તે સૌને ગમે<br /> # જે ફરે તે ચરે<br /> # જે વાર્યા ન વરે તે હાર્યા વરે<br /> # જે સૌનું થશે તે વહુનું થશે<br /> # જેસલ હટે જવભર ને તોરલ હટે તલભર<br /> # જેટલા મોં તેટલી વાતો<br /> # જેટલા સાંધા એટલા વાંધા<br /> # જેટલો ગોળ નાખો તેટલું ગળ્યું લાગે<br /> # જેટલો બહાર છે તેથી વધુ ભોંયમાં છે<br /> # જેણે મૂકી લાજ એનું નાનું સરખું રાજ<br /> # જેના લગન હોય તેના જ ગીત ગવાય<br /> # જેના હાથમાં તેના મોંમા<br /> # જેની લાઠી તેની ભેંસ<br /> # જેની રૂપાળી વહુ તેના ભાઈબંધ બહુ<br /> # જેનું ખાય તેનું ખોદે<br /> # જેનું નામ તેનો નાશ<br /> # જેને કોઈ ન પહોંચે તેને પેટ પહોંચે<br /> # જેને રામ રાખે તેને કોણ ચાખે<br /> # જેનો આગેવાન આંધળો તેનું કટક કૂવામાં<br /> # જેનો રાજા વેપારી તેની પ્રજા ભિખારી<br /> # જેવા સાથે તેવા<br /> # જેવી દ્રષ્ટિ તેવી સૃષ્ટિ<br /> # જેવી સોબત તેવી અસર<br /> # જેવું કામ તેવા દામ<br /> # જેવો ગોળ વિનાનો કંસાર એવો મા વિનાનો સંસાર<br /> # જેવો દેશ તેવો વેશ<br /> # જેવો સંગ તેવો રંગ<br /> # જોશીના પાટલે અને વૈદના ખાટલે<br /> # જ્યાં ગોળ હોય ત્યાં માખી બમણતી આવે જ<br /> # જ્યાં ચાહ ત્યાં રાહ<br /> # જ્યાં સંપ ત્યાં જંપ<br /> # જ્યાં સુધી શ્વાસ ત્યાં સુધી આશ<br /> # ઝાઝા રસોઈયા રસોઈ બગાડે<br /> # ઝાઝા હાથ રળિયામણા<br /> # ઝાઝા હાંડલા ભેગા થાય તો ખખડે પણ ખરા<br /> # ઝાઝી કીડી સાપને ખાઈ જાય<br /> # ઝાઝી સૂયાણી વિયાંતર બગાડે<br /> # ઝેરના પારખા ન હોય<br /> # ટકાની ડોશી અને ઢબુનું મૂંડામણ<br /> # ટાઢા પહોરની તોપ ફોડવી<br /> # ટાઢા પાણીએ ખસ ગઈ<br /> # ટાલિયા નર કો'ક નિર્ધન<br /> # ટાંટીયાની કઢી થઈ જવી<br /> # ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય, કાંકરે કાંકરે પાળ બંધાય<br /> # ટેભા ટૂટી જવા<br /> # ટોપી ફેરવી નાખવી<br /> # ઠરીને ઠામ થવું<br /> # ઠરીને ઠીંકરું થઈ જવું<br /> # ઠોઠ નિશાળિયાને વૈતરણા ઝાઝા<br /> # ઠોકર વાગે ત્યારે જ અક્કલ આવે<br /> # ડહાપણની દાઢ ઊગવી<br /> # ડાકણેય એક ઘર તો છોડે<br /> # ડાબા હાથની વાત જમણાને ખબર ન પડે<br /> # ડાહીબાઈને બોલાવો ને ખીરમાં મીઠું નખાવો<br /> # ડાંગે માર્યા પાણી જુદા ન પડે<br /> # ડીંગ હાંકવી<br /> # ડીંડવાણું ચલાવવું<br /> # ડુંગર દૂરથી રળિયામણા<br /> # ડૂબતો માણસ તરણું પકડે<br /> # ડોશી મરે તેનો ભો નથી, જમ ઘર ભાળી જાય તેનો વાંધો છે<br /> # ઢાંકણીમાં પાણી લઈ ડૂબી મર<br /> # ઢાંકો-ઢૂંબો કરવો<br /> # તમાચો મારી ગાલ લાલ રાખવો<br /> # તમાશાને તેડું ન હોય<br /> # તલપાપડ થવું<br /> # તલમાં તેલ નથી<br /> # તલવારની ધાર ઉપર ચાલવું<br /> # ત્રણ સાથે જાય તો થાય ત્રેખડ ને માથે પડે ભેખડ<br /> # ત્રાગું કરવું<br /> # ત્રેવડ એટલે ત્રીજો ભાઈ<br /> # તારા જેવા તાંબિયાના તેર મળે છે<br /> # તારા બાપનું કપાળ<br /> # તારી અક્કલ ક્યાં ઘાસ ચરવા ગઈ હતી?<br /> # તારું મારું સહિયારું ને મારું મારા બાપનું<br /> # તાલમેલ ને તાશેરો<br /> # તાંબિયાની તોલડી તેર વાના માંગે<br /> # તીરથે જઈએ તો મૂંડાવું તો પડે જ<br /> # તીસમારખાં<br /> # તુંબડીમાં કાંકરા<br /> # તેજીને ટકોરો, ગધેડાને ડફણાં<br /> # તેલ જુઓ તેલની ધાર જુઓ<br /> # તેલ પાઈને એરંડિયું કાઢવું<br /> # તોબા પોકારવી<br /> # તોળી તોળીને બોલવું<br /> # થાક્યાના ગાઉ છેટા હોય<br /> # થાબડભાણા કરવા<br /> # થાય તેવા થઈએ ને ગામ વચ્ચે રહીએ<br /> # થૂંકના સાંધા કેટલા દી ટકે?<br /> # થૂંકેલું પાછું ગળવું<br /> # દયા ડાકણને ખાય<br /> # દરજીનો દીકરો જીવે ત્યાં સુધી સીવે<br /> # દળી, દળીને ઢાંકણીમાં<br /> # દશેરાના દિવસે જ ઘોડુ ન દોડે<br /> # દાઝ્યા પર ડામ<br /> # દાઢીની દાઢી ને સાવરણીની સાવરણી<br /> # દાણો દબાવી/ચાંપી જોવો<br /> # દાધારિંગો<br /> # દાનત ખોરા ટોપરા જેવી<br /> # દામ કરે કામ અને બીબી કરે સલામ<br /> # દાળમાં કાળું<br /> # દાંત કાઢવા<br /> # દાંત ખાટા કરી નાખવા<br /> # દાંતે તરણું પકડવું<br /> # દી ભરાઈ ગયા છે<br /> # દીકરી એટલે સાપનો ભારો<br /> # દીકરી ને ગાય, દોરે ત્યાં જાય<br /> # દીવા તળે અંધારું<br /> # દીવાલને પણ કાન હોય<br /> # દુકાળમાં અધિક માસ<br /> # દુ:ખતી રગ દબાવવી<br /> # દુ:ખનું ઓસડ દહાડા<br /> # દુ:ખે છે પેટ અને કૂટે છે માથું<br /> # દૂઝણી ગાયની લાત ભલી<br /> # દૂધ પાઈને સાપ ઉછેરવો<br /> # દૂધ, સાકર, એલચી, વરીઆળી ને દ્રાક્ષ જો કંઠનો ખપ હોય તો પાંચેય વસ્તુ રાખ<br /> # દૂધનું દૂધ અને પાણીનું પાણી કરી નાખવું<br /> # દૂધનો દાઝેલો છાશ પણ ફૂંકી ફૂંકીને પીએ<br /> # દે દામોદર દાળમાં પાણી<br /> # દેખવું નહિ અને દાઝવું નહિ<br /> # દેવ દેવલા સમાતા ન હોય ત્યાં પૂજારાને ક્યાં બેસાડવા<br /> # દોડવું હતું ને ઢાળ મળ્યો<br /> # દોરડી બળે પણ વળ ન છૂટે<br /> # દ્રાક્ષ ખાટી છે<br /> # ધકેલ પંચા દોઢસો<br /> # ધણીની નજર એક, ચોરની નજર ચાર<br /> # ધનોત-પનોત કાઢી નાખવું<br /> # ધરતીનો છેડો ઘર<br /> # ધરમ કરતાં ધાડ પડી<br /> # ધરમ ધક્કો<br /> # ધરમના કામમાં ઢીલ ન હોય<br /> # ધરમની ગાયના દાંત ન જોવાય<br /> # ધાર્યું ધણીનું થાય<br /> # ધીરજના ફળ મીઠા હોય<br /> # ધુમાડાને બાચકા ભર્યે દહાડો ન વળે<br /> # ધૂળ ઉપર લીંપણ ન કરાય<br /> # ધોકે નાર પાંસરી<br /> # ધોબીનો કૂતરો, નહિ ઘરનો નહિ ઘાટનો<br /> # ધોયેલ મૂળા જેવો<br /> # ધોળા દિવસે તારા દેખાવા<br /> # ધોળામાં ધૂળ પડી<br /> # ધોળિયા સાથે કાળિયો રહે, વાન ન આવે, સાન તો આવે<br /> # ન આવડે ભીખ તો વૈદું શીખ<br /> # ન ત્રણમાં, ન તેરમાં, ન છપ્પનના મેળમાં<br /> # ન બોલ્યામાં નવ ગુણ<br /> # ન મળી નારી એટલે સહેજે બાવા બ્રહ્મચારી<br /> # ન મામા કરતા કહેણો મામો સારો<br /> # નકલમાં અક્કલ ન હોય<br /> # નગારખાનામાં પીપૂડીનો અવાજ ક્યાંથી સંભળાય?<br /> # નજર ઉતારવી<br /> # નજર બગાડવી<br /> # નજર લાગવી<br /> # નજરે ચડી જવું<br /> # નજરે જોયાનું ઝેર છે<br /> # નથ ઘાલવી<br /> # નદીના મૂળ અને ઋષિના કુળ ન શોધાય<br /> # નબળો ધણી બૈરી પર શૂરો<br /> # નમાજ પડતા મસીદ કોટે વળગી<br /> # નરમ ઘેંશ જેવો<br /> # નવ ગજના નમસ્કાર<br /> # નવરો ધૂપ<br /> # નવરો બેઠો નખ્ખોદ કાઢે<br /> # નવાણિયો કૂટાઈ ગયો<br /> # નવાણુંનો ધક્કો લાગવો<br /> # નવી ગિલ્લી નવો દાવ<br /> # નવી વહુ નવ દહાડા<br /> # નવે નાકે દિવાળી<br /> # નવો મુલ્લો બાંગ વધુ જોરથી પોકારે<br /> # નવો મુસલમાન નવ વાર નમાજ પઢે<br /> # નસીબ અવળા હોય તો ભોંયમાંથી ભાલા વાગે<br /> # નસીબ બેઠેલાનું બેઠું રહે, દોડતાનું દોડતું રહે<br /> # નસીબનો બળિયો<br /> # નાક કપાઈ જવું<br /> # નાક કપાવી અપશુકન ન કરાવાય<br /> # નાકે છી ગંધાતી નથી<br /> # નાગાની પાનશેરી ભારે હોય<br /> # નાગાને નાવું શું અને નીચોવવું શું ?<br /> # નાચવું ન હોય તો આંગણું વાંકુ<br /> # નાણા વગરનો નાથીયો, નાણે નાથાલાલ<br /> # નાતનો માલ નાત જમે, મુસાભાઈના વા ને પાણી<br /> # નાના મોઢે મોટી વાત<br /> # નાનો પણ રાઈનો દાણો<br /> # નીર-ક્ષીર વિવેક<br /> # નેવાના પાણી મોભે ના ચડે<br /> # નોકર ખાય તો નફો જાય, શેઠ ખાય તો મૂડી જાય<br /> # પઈની પેદાશ નહિ ને ઘડીની ફુરસદ નહિ<br /> # પગ કુંડાળામાં પડી જવો<br /> # પગ ન ઊપડવો<br /> # પડતો બોલ ઝીલવો<br /> # પડી પટોડે ભાત, ફાટે પણ ફીટે નહિ<br /> # પડ્યા પર પાટું<br /> # પડ્યો પોદળો ધૂળ ઉપાડે<br /> # પઢાવેલો પોપટ<br /> # પત્તર ખાંડવી<br /> # પથ્થર ઉપર પાણી<br /> # પરચો આપવો/દેખાડવો<br /> # પરણ્યા નથી પણ પાટલે તો બેઠા છો ને?<br /> # પલાળ્યું છે એટલે મૂંડાવવું તો પડશે જ ને<br /> # પવન પ્રમાણે સઢ ફેરવવો<br /> # પહેલું સુખ તે જાતે નર્યા<br /> # પહેલો ઘા પરમેશ્વરનો<br /> # પહેલો સગો પાડોશી<br /> # પહોંચેલ માયા/બુટ્ટી<br /> # પ્રસાદી ચખાડવી<br /> # પંચ કહે તે પરમેશ્વર<br /> # પાકા ઘડે કાંઠા ન ચડે<br /> # પાઘડી ફેરવી નાખવી<br /> # પાઘડીનો વળ છેડે આવે<br /> # પાટિયાં બેસી જવાં<br /> # પાટો બાઝવો<br /> # પાઠ ભણાવવો<br /> # પાણી ઉતારવું<br /> # પાણી ચડાવવું<br /> # પાણી દેખાડવું<br /> # પાણી પહેલા પાળ બાંધી લેવી સારી<br /> # પાણી પાણી કરી નાખવું<br /> # પાણી પીને ઘર પૂછવું<br /> # પાણી ફેરવવું<br /> # પાણીચું આપવું<br /> # પાણીમાં બેસી જવું<br /> # પાણીમાં રહીને મગર સાથે વેર ન બંધાય<br /> # પાણીમાંથી પોરા કાઢવા<br /> # પાનો ચડાવવો<br /> # પાપ છાપરે ચડીને પોકારે<br /> # પાપડતોડ પહેલવાન<br /> # પાપડી ભેગી ઈયળ બફાય<br /> # પાપનો ઘડો ભરાઈ જવો<br /> # પાપી પેટનો સવાલ છે<br /> # પારકા કજિયા ઉછીના ન લેવાય<br /> # પારકા છોકરાને જતિ કરવા સૌ તૈયાર હોય<br /> # પારકી આશ સદા નિરાશ<br /> # પારકી છઠ્ઠીનો જાગતલ<br /> # પારકી મા જ કાન વિંધે<br /> # પારકી લેખણ, પારકી શાહી, મત્તું મારે માવજીભાઈ<br /> # પારકે પાદર પહોળા થવું<br /> # પારકે પૈસે દિવાળી<br /> # પારકે પૈસે પરમાનંદ<br /> # પારકે ભાણે લાડુ મોટો દેખાય<br /> # પાશેરામાં પહેલી પૂણી છે<br /> # પાંચમની છઠ્ઠ ક્યારે ન થાય<br /> # પાંચમાં પૂછાય તેવો<br /> # પાંચે ય આંગળી ઘીમાં<br /> # પાંચે ય આંગળી સરખી ન હોય<br /> # પાંચે ય આંગળીએ દેવ પૂજવા<br /> # પાંસરુંદોર કરી નાખવું/થઈ જવું<br /> # પિયરની પાલખી કરતાં સાસરિયાની સૂળી સારી<br /> # પીઠ પાછળ ઘા<br /> # પીળું તેટલું સોનું નહિ, ઊજળું તેટલું દૂધ નહિ<br /> # પુણ્ય પરવારી જવું<br /> # પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી ને વહુના લક્ષણ બારણામાંથી<br /> # પુરાણ માંડવું<br /> # પેટ કરાવે વેઠ<br /> # પેટ ચોળીને શૂળ ઊભું ન કરાય<br /> # પેટ છે કે પાતાળ ?<br /> # પેટછૂટી વાત કરવી<br /> # પેટનો બળ્યો ગામ બાળે<br /> # પેટમાં પેસીને પગ પહોળા કરવા<br /> # પેટમાં ફાળ પડવી<br /> # પેટિયું રળી લેવું<br /> # પેટે પાટા બાંધવા<br /> # પૈસા તો ડાબા હાથનો મેલ છે<br /> # પૈસાનું પાણી કરવું<br /> # પૈસો મારો પરમેશ્વર ને હું પૈસાનો દાસ<br /> # પોચું ભાળી જવું<br /> # પોત પ્રકાશવું<br /> # પોતાના પગ નીચે રેલો આવે ત્યારે જ ખબર પડે<br /> # પોતાની ગલીમાં કુતરો પણ સિંહ<br /> # પોતાનો કક્કો જ ખરો કરવો<br /> # પોતિયા ઢીલા થઈ જવા<br /> # પોતિયું કાઢીને ઊભા રહેવું<br /> # પોથી માંહેના રીંગણા<br /> # પોદળામાં સાંઠો<br /> # પોપટીયું જ્ઞાન<br /> # પોપાબાઈનું રાજ<br /> # પોબારા ગણી જવા<br /> # પોલ ખૂલી ગઈ<br /> # ફઈને મૂછ ઉગે તો તેને કાકો કહેવાય<br /> # ફના- ફાતિયા થઈ જવા<br /> # ફરે તે ચરે ને બાંધ્યું ભૂખે મરે<br /> # ફાચર મારવી<br /> # ફાટીને ધુમાડે જવું<br /> # ફાવ્યો વખણાય<br /> # ફાળિયું ખંખેરી નાખવું<br /> # ફાંકો રાખવો<br /> # ફુલ નહિ તો ફુલની પાંખડી<br /> # ફૂલાઈને ફાળકો થઈ જવું<br /> # ફૂંકી ફૂંકીને પગ મૂકવો<br /> # બકરું કાઢતા ઊંટ પેઠું<br /> # બગભગત-ઠગભગત<br /> # બગાસું ખાતા પતાસું મળ્યું<br /> # બત્રીસ કોઠે દીવા પ્રગટ્યા<br /> # બધો ભાર કન્યાની કેડ પર<br /> # બલિદાનનો બકરો<br /> # બળતાંમાં ઘી હોમવું<br /> # બળતું ઘર કૃષ્ણાર્પણ કરવું<br /> # બળિયાના બે ભાગ<br /> # બાઈ બાઈ ચારણી<br /> # બાઈને કોઈ લે નહિ ને ભાઈને કોઈ આપે નહિ<br /> # બાડા ગામમાં બે બારશ<br /> # બાપ તેવા બેટા ને વડ તેવા ટેટા<br /> # બાપ શેર તો દીકરો સવા શેર<br /> # બાપના કૂવામાં ડુબી ન મરાય<br /> # બાપના પૈસે તાગડધીન્ના<br /> # બાપનું વહાણ ને બેસવાની તાણ<br /> # બાપે માર્યા વેર<br /> # બાફી મારવું<br /> # બાર ગાઉએ બોલી બદલાય<br /> # બાર બાવા ને તેર ચોકા<br /> # બાર વરસે બાવો બોલ્યો, જા બેટા દુકાળ પડશે<br /> # બાર હાથનું ચીભડું ને તેર હાથનું બી<br /> # બારે મેઘ ખાંગા થવા<br /> # બારે વહાણ ડૂબી જવા<br /> # બાવળ વાવો તો કાંટા ઉગે અને આંબો વાવો તો કેરી મળે<br /> # બાવા બાર ને લાડવા ચાર<br /> # બાવાના બેઉ બગડ્યા<br /> # બાવો ઉઠ્યો બગલમાં હાથ<br /> # બાંધી મુઠ્ઠી લાખની, ઉઘાડી વા ખાય<br /> # બિલાડીના કીધે શીંકુ ન ટૂટે<br /> # બિલાડીના પેટમાં ખીર ન ટકે, બૈરાંના પેટમાં વાત ન ટકે<br /> # બિલાડીની ડોકે ઘંટ બાંધે કોણ?<br /> # બિલાડીને દૂધ ભળાવો તો પછી શું થાય ?<br /> # બીજાની ચિતા પર પોતાની ભાખરી શેકી લેવી<br /> # બીડું ઝડપવું<br /> # બે ઘરનો પરોણો ભૂખે મરે<br /> # બે પાડા લડે તેમાં ઝાડનો ખો નીકળે<br /> # બે પાંદડે થવું<br /> # બે બદામનો માણસ<br /> # બે બાજુની ઢોલકી વગાડવી<br /> # બેઉ હાથમાં લાડવા<br /> # બેઠાં બેઠાં ખાધે તો કુબેરના ભંડાર પણ ખૂટી જાય<br /> # બૈરાંની બુદ્ધિ પગની પાનીએ<br /> # બોડી-બામણીનું ખેતર<br /> # બોલે તેના બોર વેંચાય<br /> # બંધ બેસતી પાઘડી પહેરી લેવી<br /> # બ્રાહ્મણી વંઠે તો તરકડે જાય<br /> # ભડનો દીકરો<br /> # ભણેલા ભીંત ભૂલે<br /> # ભલભલાને ભૂ પાઈ દેવું<br /> # ભલું થયું ભાંગી જંજાળ, સુખે ભજશું શ્રીગોપાળ<br /> # ભાગતા ભૂતની ચોટલી ભલી<br /> # ભાગ્યશાળીને ભૂત રળે<br /> # ભાંગરો વાટવો<br /> # ભાંગ્યાનો ભેરુ<br /> # ભાંગ્યું તો ય ભરુચ<br /> # ભાંડો ફૂટી ગયો<br /> # ભીખના હાંલ્લા શીંકે ન ચડે<br /> # ભુવો ધૂણે પણ નાળિયેર તો ઘર ભણી જ ફેંકે<br /> # ભૂત ગયું ને પલિત આવ્યું<br /> # ભૂતનું સ્થાનક પીપળો<br /> # ભૂતોભાઈ પણ ઓળખતો નથી<br /> # ભૂલ્યા ત્યાંથી ફરી ગણો<br /> # ભૂંડાથી ભૂત ભાગે<br /> # ભૂંડાને પણ સારો કહેવડાવે તેવો છે<br /> # ભેખડે ભરાવી દેવો<br /> # ભેજાગેપ<br /> # ભેજાનું દહીં કરવું<br /> # ભેંશ આગળ ભાગવત<br /> # ભેંશ ભાગોળે, છાશ છાગોળે અને ઘેર ધમાધમ<br /> # ભેંશના શીંગડા ભેંશને ભારી<br /> # મગ જે પાણીએ ચડતા હોય તે પાણીએ જ ચડાવાય<br /> # મગજમાં રાઈ ભરાઈ જવી<br /> # મગનું નામ મરી ન પાડે<br /> # મગરનાં આંસુ સારવા<br /> # મણ મણની ચોપડાવવી<br /> # મન હોય તો માળવે જવાય<br /> # મન, મોતી ને કાચ, ભાંગ્યા સંધાય નહિ<br /> # મનનો ઊભરો ઠાલવવો<br /> # મનમાં પરણવું ને મનમાં રાંડવું<br /> # મનુષ્ય યત્ન, ઈશ્વર કૃપા<br /> # મરચા લાગવા<br /> # મરચાં લેવા<br /> # મરચાં વાટવા<br /> # મરચું-મીઠું ભભરાવવું<br /> # મરતાને સૌ મારે<br /> # મરતો ગયો ને મારતો ગયો<br /> # મસાણમાંથી મડા બેઠા કરવા<br /> # મસીદમાં ગયું'તું જ કોણ?<br /> # મહેતો મારે ય નહિ અને ભણાવે ય નહિ<br /> # મળે તો ઈદ, ન મળે તો રોજા<br /> # મંકોડી પહેલવાન<br /> # મા કરતાં માસી વહાલી લાગે<br /> # મા તે મા, બીજા બધા વગડાના વા<br /> # મા તેવી દીકરી, ઘડો તેવી ઠીકરી<br /> # મા મૂળો ને બાપ ગાજર<br /> # માખણ લગાવવું<br /> # માગુ દીકરીનું હોય - માગુ વહુનું ન હોય<br /> # માણસ માત્ર ભૂલને પાત્ર<br /> # માણસ વહાલો નથી માણસનું કામ વહાલું છે<br /> # માથા માથે માથું ન રહેવું<br /> # માથાનો મળી ગયો<br /> # માથે દુખનાં ઝાડ ઉગવા<br /> # માથે પડેલા મફતલાલ<br /> # માના પેટમાંય સખણો નહિ રહ્યો હોય<br /> # મામા બનાવવા<br /> # મામો રોજ લાડવો ન આપે<br /> # મારવો તો મીર<br /> # મારા છગન-મગન બે સોનાના, ગામનાં છોકરાં ગારાના<br /> # મારે મીર ને ફૂલાય પીંજારો<br /> # માંગ્યા વિના મા પણ ન પીરસે<br /> # માંડીવાળેલ<br /> # મિયાં ચોરે મૂઠે ને અલ્લા ચોરે ઊંટે<br /> # મિયાં પડ્યા પણ ટંગડી ઊંચી<br /> # મિયાં મહાદેવનો મેળ કેમ મળે<br /> # મિયાંની મીંદડી<br /> # મીઠા ઝાડના મૂળ ન ખવાય<br /> # મુલ્લાની દોડ મસીદ સુધી<br /> # મુવા નહિ ને પાછા થયા<br /> # મુસાભાઈના વા ને પાણી<br /> # મૂઈ ભેંશના ડોળા મોટા<br /> # મૂછે વળ આપવો<br /> # મૂડી કરતાં વ્યાજ વધુ વહાલું હોય<br /> # મૂરખ મિત્ર કરતાં દાનો દુશ્મન સારો<br /> # મૂરખના ગાડાં ન ભરાય<br /> # મેથીપાક આપવો<br /> # મેરી બિલ્લી મૂઝસે મ્યાઉં<br /> # મેલ કરવત મોચીના મોચી<br /> # મોઢાનો મોળો<br /> # મોઢામાં મગ ભર્યા છે?<br /> # મોઢું જોઈને ચાંદલો કરાય<br /> # મોરના ઈંડાને ચીતરવા ન પડે<br /> # મોસાળમાં જમણ અને મા પીરસનાર<br /> # મોં કાળું કરવું<br /> # મોં પરથી માંખી ઉડતી નથી<br /> # મોં માથાના મેળ વિનાની વાત<br /> # યથા રાજા તથા પ્રજા<br /> # રંગ ગયા પણ ઢંગ ન ગયા<br /> # રાઈના પડ રાતે ગયા<br /> # રાજા, વાજા ને વાંદરા, ત્રણેય સરખા<br /> # રાજાને ગમી તે રાણી, છાણા વીણતી આણી<br /> # રાત ગઈ અને વાત ગઈ<br /> # રાત થોડી ને વેશ ઝાઝા<br /> # રાતે પાણીએ રોવાનો વખત<br /> # રામ રમાડી દેવા<br /> # રામ રાખે તેને કોણ ચાખે<br /> # રામ બોલો ભાઈ રામ થઈ જવું/રામશરણ પહોંચવું<br /> # રામના નામે પથ્થર તરે<br /> # રામબાણ વાગ્યા હોય તે જાણે<br /> # રાંડ્યા પછીનું ડહાપણ<br /> # રાંધવા ગયા કંસાર અને થઈ ગયું થૂલું<br /> # રાંધેલ ધાન રઝળી પડ્યા<br /> # રૂપ રૂપનો અંબાર<br /> # રેતીમાં વહાણ ચલાવવું<br /> # રોગ ને શત્રુ ઉગતાં જ ડામવા પડે<br /> # રોજની રામાયણ<br /> # રોટલાથી કામ કે ટપટપથી<br /> # રોતો રોતો જાય તે મુવાની ખબર લઈ આવે<br /> # રોદણા રોવા<br /> # લખણ ન મૂકે લાખા<br /> # લગને લગને કુંવારા લાલ<br /> # લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવે ત્યારે મોં ધોવા ન જવાય<br /> # લંકાની લાડી ને ઘોઘાનો વર<br /> # લંગોટીયો યાર<br /> # લાકડાના લાડુ ખાય તે પસ્તાય અને ન ખાય તે પણ પસ્તાય<br /> # લાકડાની તલવાર ચલાવવી<br /> # લાકડે માંકડું વળગાવી દેવું<br /> # લાખો મરજો પણ લાખોનો પાલનહાર ન મરજો<br /> # લાગ્યું તો તીર, નહિ તો તુક્કો<br /> # લાજવાને બદલે ગાજવું<br /> # લાલો લાભ વિના ન લોટે<br /> # લાંબા જોડે ટૂંકો જાય, મરે નહિ તો માંદો થાય<br /> # લીલા લહેર કરવા<br /> # લે લાકડી ને કર મેરાયું<br /> # લેતાં લાજે ને આપતાં ગાજે<br /> # લોઢાના ચણા ચાવવા<br /> # લોઢું લોઢાને કાપે<br /> # લોભને થોભ ન હોય<br /> # લોભિયા હોય ત્યાં ધુતારા ભૂખે ન મરે<br /> # લોભે લક્ષણ જાય<br /> # વખાણેલી ખીચડી દાઢે વળગે<br /> # વટનો કટકો<br /> # વઢકણી વહુ ને દીકરો જણ્યો<br /> # વર મરો કે કન્યા મરો, ગોરનું તરભાણું ભરો<br /> # વર રહ્યો વાસી ને કન્યા ગઈ નાસી<br /> # વરને કોણ વખાણે? વરની મા!<br /> # વરસના વચલા દહાડે<br /> # વહેતા પાણી નિર્મળા<br /> # પહેતા પાણીમાં હાથ ધોઈ લેવા<br /> # વહેતી ગંગામાં ડુબકી લગાવવી<br /> # વહેમનું કોઈ ઓસડ નથી<br /> # વહોરાવાળું નાડું પકડી ન રખાય<br /> # વા વાતને લઈ જાય<br /> # વાઘ પર સવારી કરવી સહેલી છે પણ નીચે ઉતરવું અઘરું છે<br /> # વાઘને કોણ કહે કે તારુ મોં ગંધાય છે<br /> # વાડ ચીભડા ગળે<br /> # વાડ વિના વેલો ન ચડે<br /> # વાણિયા વાણિયા ફેરવી તોળ<br /> # વાણિયા વિદ્યા કરવી<br /> # વાણિયાની મૂછ નીચી તો કહે સાત વાર નીચી<br /> # વાણિયો રીઝે તો તાળી આપે<br /> # વાત ગળે ઉતરવી<br /> # વાતનું વતેસર કરવું<br /> # વાતમાં કોઈ દમ નથી<br /> # વારા ફરતો વારો, મારા પછી તારો, મે પછી ગારો<br /> # વાર્યા ન વળે તે હાર્યા વળે<br /> # વાવડી ચસ્કી<br /> # વાવો તેવું લણો, કરો તેવું પામો<br /> # વાળંદના વાંકા હોય તો કોથળીમાંથી કરડે<br /> # વાંઢાને કન્યા જોવા ન મોકલાય<br /> # વાંદરાને સીડી ન અપાય<br /> # વાંદરો ઘરડો થાય પણ ગુલાંટ ન ભૂલે<br /> # વિદ્યા વિનયથી શોભે<br /> # વિના ચમત્કાર નહિ નમસ્કાર<br /> # વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br /> # વિશ્વાસે વહાણ તરે<br /> # વીસનખી વાઘણ<br /> # વીંછીના દાબડામાં હાથ નાખીએ તો પરિણામ શું આવે?<br /> # વેંત એકની જીભ<br /> # શંકા ભૂત અને મંછા ડાકણ<br /> # શાંત પાણી ઊંડા હોય<br /> # શાંતિ પમાડે તે સંત<br /> # શિયા-વિયા થઈ જવું<br /> # શિયાળ તાણે સીમ ભણી અને કૂતરું તાણે ગામ ભણી<br /> # શિયાળો ભોગીનો ઉનાળો જોગીનો<br /> # શીરા માટે શ્રાવક થવું<br /> # શીંગડા, પૂંછડા વિનાનો આખલો<br /> # શેક્યો પાપડ ભાંગવાની તાકાત નથી<br /> # શેઠ કરતાં વાણોતર ડાહ્યાં<br /> # શેઠની શિખામણ ઝાંપા સુધી<br /> # શેર માટીની ખોટ<br /> # શેરના માથે સવા શેર<br /> # શોભાનો ગાંઠીયો<br /> # સઈ, સોની ને સાળવી ન મૂકે સગી બેનને જાળવી<br /> # સઈની સાંજ ને મોચીની સવાર ક્યારે ય ન પડે<br /> # સક્કરવાર વળવો<br /> # સગપણમાં સાઢુ ને જમણમાં લાડુ<br /> # સત્તર પંચા પંચાણું ને બે મૂક્યા છૂટના, લાવો પટેલ સોમાં બે ઓછા<br /> # સત્તા આગળ શાણપણ નકામું<br /> # સતી શાપ આપે નહિ અને શંખણીના શાપ લાગે નહિ<br /> # સદાનો રમતારામ છે<br /> # સસ્તુ ભાડું ને સિદ્ધપુરની જાત્રા<br /> # સળગતામાં હાથ ઘાલો તો હાથ તો દાઝે જ ને<br /> # સંઘર્યો સાપ પણ કામ આવે<br /> # સંતોષી નર સદા સુખી<br /> # સંસાર છે ચાલ્યા કરે<br /> # સાચને આંચ ન આવે<br /> # સાજા ખાય અન્ન ને માંદા ખાય ધન<br /> # સાનમાં સમજે તો સારું<br /> # સાપ ગયા અને લીસોટા રહ્યા<br /> # સાપના દરમાં હાથ નાખવો<br /> # સાપને ઘેર સાપ પરોણો<br /> # સાપે છછુંદર ગળ્યા જેવી હાલત<br /> # સારા કામમાં સો વિઘન<br /> # સાંઠે બુદ્ધિ નાઠી<br /> # સીદીભાઈને સીદકાં વહાલાં<br /> # સીદીભાઈનો ડાબો કાન<br /> # સીધી આંગળીએ ઘી ન નીકળે<br /> # સીંદરી બળે પણ વળ ન મૂકે<br /> # સુખમાં સાંભરે સોની ને દુ:ખમાં સાંભરે રામ<br /> # સુતારનું મન બાવળિયે<br /> # સુરતનું જમણ ને કાશીનું મરણ<br /> # સૂકા ભેગુ લીલું બળે<br /> # સૂપડાં સાફ થઈ ગયાં<br /> # સૂળીનો ઘા સોયથી સર્યો<br /> # સેવા કરે તેને મેવા મળે<br /> # સો દવા એક હવા<br /> # સો દહાડા સાસુના તો એક દહાડો વહુનો<br /> # સો વાતની એક વાત<br /> # સોટી વાગે ચમચમ ને વિદ્યા આવે રૂમઝૂમ<br /> # સોના કરતાં ઘડામણ મોંઘું<br /> # સોનાની થાળીમાં લોઢાનો મેખ<br /> # સોનાનો સૂરજ ઉગવો<br /> # સોનામાં સુગંધ મળે<br /> # સોનીના સો ઘા તો લુહારનો એક ઘા<br /> # સોનું સડે નહિ ને વાણિયો વટલાય નહિ<br /> # સોળે સાન, વીસે વાન<br /> # સ્ત્રી ચરિત્રને કોણ પામી શકે ?<br /> # સ્ત્રી રહે તો આપથી અને જાય તો સગા બાપથી<br /> # હલકું લોહી હવાલદારનું<br /> # હવનમાં હાડકાં હોમવા<br /> # હવેલી લેતા ગુજરાત ખોઈ<br /> # હસવામાંથી ખસવું થવું<br /> # હસવું અને લોટ ફાકવો બન્ને સાથે ન થાય<br /> # હસે તેનું ઘર વસે<br /> # હળદરના ગાંઠીયે ગાંધી ન થવાય<br /> # હળાહળ કળજુગ<br /> # હાથ ઊંચા કરી દેવા<br /> # હાથના કર્યા હૈયે વાગ્યા<br /> # હાથમાં આવ્યું તે હથિયાર<br /> # હાથી જીવે તો લાખનો, મરે તો સવા લાખનો<br /> # હાથીના દાંત દેખાડવાના જુદા અને ચાવવાના જુદા<br /> # હાથીની પાછળ કૂતરા ભસે<br /> # હાર્યો જુગારી બમણું રમે<br /> # હિંમતે મર્દા તો મદદે ખુદા<br /> # હીરો ઘોઘે જઈ આવ્યો અને ડેલે હાથ દઈ આવ્યો<br /> # હું પહોળી ને શેરી સાંકડી<br /> # હું મરું પણ તને રાંડ કરું<br /> # હું રાણી, તું રાણી તો કોણ ભરે પાણી ?<br /> # હુતો ને હુતી બે જણ<br /> # હૈયા ઉકલત<br /> # હૈયું બાળવું તેના કરતા હાથ બાળવા સારા<br /> # હૈયે છે પણ હોઠે નથી<br /> # હૈયે રામ વસવા<br /> # હોઠ સાજા તો ઉત્તર ઝાઝા<br /> # હોળીનું નાળિયેર<br /> # ક્ષમા વીરનું ભૂષણ છે <br /> </font>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-71624560502136606832010-06-10T00:05:00.001-07:002010-06-10T00:05:28.370-07:00હૈ આઁખ વો [2]<br /> જો શ્યામકા દરશન કીયા કરે<br /> વો શીશ<br /> જો પ્રભુકે ચરણમેં વંદન કીયા કરે<br /> બેકાર વો મુખ હૈ [2]<br /> જો રહે ગલત બાતોંમેં<br /> મુખ વો હૈ<br /> જો હરિકા સુમીરન કીયા કરે<br /> હીરે મોતી [2]<br /> સે નહીં શોભા હાથ કી<br /> હૈ હાથ<br /> જો ભગવાનકી પૂજા કીયા કરે<br /> મર કર ભી અમર<br /> નામ હૈ જીવકા જગમેં<br /> પ્રભુ પ્રેમમેં બલિદાન જો જીવન કીયા કરે<br /> <br /> ઐસી લાગી રે લગન મીરા હો ગઈ મગન<br /> વો તો ગલી ગલી હરી ગુન ગાને લગી<br /> મહેલોં મેં પલી, બનકે જોગન ચલી<br /> મીરા રાની દિવાની કહાને લગી<br /> <br /> કોઈ રોકે નહીં કોઈ ટોકે નહીં<br /> મીરા ગોવિંદ ગોપાલ ગાને લગી<br /> બૈઠી સંતોકે સંગ,રંગી મોહનકે રંગ<br /> મીરા પ્રેમી પ્રીતમ કો મનાને લગી<br /> -- ઐસી લાગી લગન<br /> <br /> રાણાને વિષ દિયા,માનો અમૃત પિયા<br /> મીરા સાગરમેં સરિતા સમાને લગી<br /> દુઃખ લાખોં સહે, મુખ સે ગોવિંદ કહે<br /> મીરા ગોવિંદ ગોપાલ ગાને લગી<br /> -- ઐસી લાગી લગનKrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-37769630345832621802010-06-02T00:26:00.000-07:002010-06-02T00:26:54.862-07:00<h3>‘ખુમારીથી ઝઝુમતી હોય જોવી ગુર્જરી વાણી<br /> કંસુબી રંગનો એક જ કવિ છે માત્ર મેઘાણી.’</h3><br /> <b>લાગ્યો કસુંબીનો રંગ</b><br /> <br /> રાજ, મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ !<br /> જનનીના હૈયામાં પોઢંતા પોઢંતા પીધો કસુંબીનો રંગ;<br /> ધોળાં ધાવણ કેરી ધારાએ ધારાએ પામ્યો કસુંબીનો રંગ. - રાજ..<br /> બહેનીને કંઠે નીતરતાં હાલરડાંમાં ઘોળ્યો કસુંબીનો રંગ;<br /> ભીષણ રાત્રિ કેરા પહાડોની ત્રાડોએ ચોળ્યો કસુંબીનો રંગ. - રાજ..<br /> દુનિયાના વીરોનાં લીલાં બલિદાનોમાં ભભક્યો કસુંબીનો રંગ;<br /> સાગરને પાળે સ્વાધીનતાની કબરોમાં મહેક્યો કસુંબીનો રંગ. - રાજ..<br /> ભક્તોના તંબૂરથી ટપકેલો મસ્તીભર ચાખ્યો કસુંબીનો રંગ;<br /> વહાલી દિલદારાના પગની મેંદી પરથી ચૂમ્યો કસુંબીનો રંગ - રાજ..<br /> નવલી દુનિયા કેરાં સ્વપ્નોમાં કવિઓએ ગાયો કસુંબીનો રંગ;<br /> મુક્તિને ક્યારે નિજ રક્તો રેડણહારે પાયો કસુંબીનો રંગ. - રાજ…<br /> પિડિતની આંસુડાધારે - હાહાકારે રેલ્યો કસુંબીનો રંગ;<br /> શહીદોના ધગધગતા નિઃશ્વાસે નિઃશ્વાસે સળગ્યો કસુંબીનો રંગ. - રાજ<br /> ધરતીનાં ભૂખ્યાં કંગાલોને ગાલે છલકાયો કસુંબીનો રંગ;<br /> બિસ્મિલ બેટાઓની માતાને ભાલે મલકાયો કસુંબીનો રંગ. - રાજ…<br /> ઘોળી ઘોળી પ્યાલા ભરિયા : રંગીલા હો ! પીજો કસુંબીનો રંગ;<br /> દોરંગાં દેખીને ડરિયાં : ટેકીલા તમે! હોંશિલા તમે ! રંગીલા તમે લેજો કસુંબીનો રંગ!<br /> રાજ, મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ -<br /> લાગ્યો કસુંબીનો રંગ !<br /> <br /> <b>માં - રવિન્દ્રનાથ ટાગોર</b><br /> <br /> કોઈ દી સાંભરે નઇ<br /> મા મને કોઈ દી સાંભરે નઇ<br /> કેવી હશે ને કેવી નઇ<br /> મા મને કોઈ દી સાંભરે નઇ<br /> કોક કોક વાર વળી રમ્મત વચાળે મારા<br /> કાનમાં ગણગણ થાય<br /> હુતુતુતુની હડિયાપટીમા<br /> માનો શબદ સંભળાય-<br /> મા જાણે હીંચકોરતી વઈ ગઈ<br /> હાલાના સૂર થોડા વેરતી ગઈ...<br /> શ્રાવણની કોક કોક વે'લી સવારમાં<br /> સાંભરી આવે બા<br /> પારિજાતકની મીઠી સુગંધ લઈ<br /> વાડીએથી આવતો વા<br /> દેવને પૂજતી ફૂલ લઈ લઈ<br /> મા એની મ્હેક મ્હેક મેલતી ગઈ<br /> સૂવાના ખંડને ખૂણે બેસીને કદી<br /> આભમાં મીટ માંડું<br /> માની આંખો જ જાણે જોઈ રહી છે મને<br /> એમ મન થાય ગાંડું<br /> તગતગ તાકતી ખોળલે લઈ<br /> ગગનમાં એ જ દ્ય્ગ ચોડતી ગઇ<br /> કેવી હશે ને કેવી નઇ<br /> મા મને કોઈ દી સાંભરી નઇ.<br /> <br /> <b>શિવાજીનું હાલરડું</b><br /> <br /> આભમાં ઊગેલ ચાંદલો, ને જીજાબાઇને આવ્યાં બાળ રે (૨)<br /> <br /> બાળુડાને માત હીંચોળે<br /> ધણણણ ડુંગરા બોલે.<br /> શિવાજીને નીંદરું ના’વે<br /> માતા જીજાબાઇ ઝુલાવે.<br /> <br /> પેટમાં પોઢીને સાંભળેલી બાળે રામ - લખમણની વાત<br /> માતાજીને મુખ જે દીથી,<br /> ઊડી એની ઊંઘ તે દીથી….શિવાજીને…<br /> <br /> પોઢજો રે, મારાં બાળ ! પોઢી લેજો પેટ ભરીને આજ –<br /> કાલે કાળાં જુદ્ધ ખેલાશે :<br /> સૂવાટાણું ક્યાંય ન રહેશે….શિવાજીને…<br /> <br /> ધાવજો રે, મારાં પેટ ! ધાવી લેજો ખૂબ ધ્રપીને આજ –<br /> રહેશે નહીં, રણઘેલુડા !<br /> ખાવા મૂઠી ધાનની વેળા…..શિવાજીને…<br /> <br /> પ્હેરી - ઓઢી લેજો પાતળાં રે ! પીળાં-લાલ-પીરોજી ચીર –<br /> કાયા તારી લોહીમાં ન્હાશે :<br /> ઢાંકણ તે દી ઢાલનું થાશે….શિવાજીને…<br /> <br /> ઘૂઘરા, ધાવણી, પોપટ-લાકડી ફેરવી લેજો આજ –<br /> તે દી તારે હાથ રહેવાની<br /> રાતી બંબોળ ભવાની….શિવાજીને…<br /> <br /> લાલ કંકુ કેરા ચાંદલા ને ભાલે તાણજો કેસરાઆડ્ય –<br /> તે દી તો સિંદોરિયા થાપા<br /> છાતી માથે ઝીલવા, બાપા !….શિવાજીને…<br /> <br /> આજ માતા ચોડે ચૂમીયું રે બાળા ! ઝીલજો બેવડ ગાલ –<br /> તે દી તારાં મોઢડાં માથે<br /> ધૂંવાધાર તોપ મંડાશે…….શિવાજીને…<br /> <br /> આજ માતાજીની ગોદમાં રે તુંને હૂંફ આવે આઠ પ્હોર –<br /> તે દી કાળી મેઘલી રાતે<br /> વાયુ ટાઢા મોતના વાશે…..શિવાજીને…<br /> <br /> આજ માતા દેતી પાથરી રે કૂણાં ફૂલડાં કેરી સેજ –<br /> તે દી તારી વીરપથારી<br /> પાથરશે વીશભુજાળી……શિવાજીને…<br /> <br /> આજ માતાજીને ખોળલે રે તારાં માથડાં ઝોલે જાય –<br /> તે દી તારે શિર ઓશીકાં<br /> મેલાશે તીર- બંધૂકા….શિવાજીને…<br /> <br /> સૂઈ લેજે, મારા કેસરી રે ! તારી હિંદવાણ્યું જોવે વાટ –<br /> જાગી વ્હેલો આવ, બાલુડા !<br /> માને હાથ ભેટ બંધાવા….શિવાજીને…<br /> <br /> જાગી વ્હેલો આવજે, વીરા !<br /> ટીલું માના લોહીનું લેવા !<br /> <br /> શિવાજીને નીંદરું ના’વે<br /> માતા જીજાબાઇ ઝુલાવે.<br /> બાળુડાને માત હીંચોળે<br /> ધણણણ ડુંગરા બોલે.<br /> <br /> <b>રક્ત ટપકતી સો સો ઝોળી</b><br /> <br /> રક્ત ટપકતી સો સો ઝોળી સમરાંગણથી આવે,<br /> કેસરવરણી સમરસેવિકા કોમલ સેજ બિછાવે;<br /> ઘાયલ મરતાં મરતાં રે! માતની આઝાદી ગાવે.<br /> <br /> કોની વનિતા, કોની માતા, ભગિનીઓ ટોળે વળતી,<br /> શોણિતભીના પતિ-સુત-વીરની રણશૈયા પર લળતી;<br /> મુખથી ખમ્મા ખમ્મા કરતી માથે કર મીઠો ધરતી.<br /> <br /> થોકે થોકે લોક ઊમટતા રણજોધ્ધા જોવાને,<br /> શાબાશીના શબ્દ બોલતા પ્રત્યેકની પિછાને;<br /> નિજ ગૌરવ કેરે ગાને જખમી જન જાગે અભિમાને.<br /> <br /> સહુ સૈનિકનાં વહાલાં જનનો મળિયો જ્યાં સુખમેળો,<br /> છેવાડો ને એક્લવાયો અબોલ એક સૂતેલો;<br /> અણપૂછયો અણપ્રીછેલો કોઇનો અજાણ લાડીલો.<br /> <br /> એનું શિર ખોળામાં લેવા કોઇ જનેતા ના’વી;<br /> એને સીંચણ તેલ-કચોળા નવ કોઇ બહેની લાવી;<br /> કોઇના લાડકવાયાની ન કોઇએ ખબર પૂછાવી.<br /> <br /> ભાલે એને બચીઓ ભરતી લટો સુંવાળી સૂતી,<br /> સન્મુખ ઝીલ્યાં ઘાવો મહીંથી ટપટપ છાતી ચૂતી;<br /> કોઇનો લાડકવાયાની આંખડી અમ્રુત નીતરતી.<br /> <br /> કોઇના એ લાડકવાયાનાં લોચન લોલ બિડાયાં,<br /> આખરની સ્મ્રતિનાં બે આંસુ કપોલ પર ઠેરાયાં;<br /> આતમ-લપક ઓલાયો, ઓષ્ટનાં ગુલાબ કરમાયાં.<br /> <br /> કોઇનાં એ લાડકડા પાસે હળવે પગ સંચરજો,<br /> હળવે એનાં હૈયા ઊપર કર-જોડામણ કરજો;<br /> પાસે ધૂપસળી ધરજો, કાનમાં પ્રભુપદ ઉચરજો!<br /> <br /> વિખરેલી એ લાડકડાની સમારજો લટ ધીરે,<br /> એને ઓષ્ટ-કપોલે-ભાલે ધરજો ક હુંબન ધીરે;<br /> સહુ માતા ને ભગિની રે! ગોદ લેજો ધીરે ધીરે.<br /> <br /> વાંકડિયા એ ઝુલ્ફાંની મગરૂબ હશે કો માતા,<br /> એ ગાલોની સુધા પીનારા હોઠ હશે બે રાતા;<br /> રે! તમ ચુંબન ચોડાતાં પામશે લાડકડો શાતા.<br /> <br /> એ લાડકડાની પ્રતિમાનાં છાનાં પૂજન કરતી,<br /> એની રક્ષા કાજા અહનિરશ પ્રભુને પાયે પડતી;<br /> ઉરની એકાંતે રડતી વિજોગણ હશે દિનો ગણતી.<br /> <br /> કંકાવટીએ આંસુ ધોળી છેલ્લું તિલક કરતાં,<br /> એને કંઠ વીંટાયાં હોશે કર બે કંકણવંતા;<br /> વસમાં વળામણાં દેતાં બાથ ભીડી બે પળ લેતાં.<br /> <br /> એની કૂચકદમ જોતી અભિમાન ભરી મલકાતી,<br /> જોતી એની રૂધિર - છલક્તી ગજગજ પ્હોળી છાતી;<br /> અધબીડ્યાં બારણિયાંથી રડી કો હશે આંખ રાતી.<br /> <br /> એવી કોઇ પ્રિયાનો પ્રીતમ આજ ચિતા પર પોઢે,<br /> એકલડો ને અણબૂઝેલો અગન-પિછોડી ઓઢે;<br /> કોઇના લાડકવાયાને ચૂમે પાવકજ્વાલા મોઢે.<br /> <br /> એની ભસ્માંકિત ભૂમિ પર ચણજો આરસ-ખાંભી,<br /> એ પથ્થર પર કોતરશો નવ કોઇ કવિતા લાંબી;<br /> લખજો: ‘ખાક પડી આંહી કોઇના લાડકવાયાની’<br /> <br /> <b>ચારણ-કન્યા</b><br /> <br /> સાવજ ગરજે !<br /> વનરાવનનો રાજા ગરજે<br /> <br /> ગીરકાંઠાનો કેસરી ગરજે<br /> ઐરાવતકુળનો અરિ ગરજે<br /> કડ્યપાતળિયો જોધ્ધો ગરજે<br /> મોં ફાડી માતેલો ગરજે<br /> જાણે કો જોગંદર ગરજે<br /> નાનો એવો સમદર ગરજે !<br /> ક્યાં ક્યાં ગરજે?<br /> બાવળના જાળામાં ગરજે<br /> ડુંગરના ગાળામાં ગરજે<br /> કણબીના ખેતરમાં ગરજે<br /> ગામ તણા પાદરમાં ગરજે<br /> નદીઓની ભેખડમાં ગરજે<br /> ગિરિઓની ગોહરમાં ગરજે<br /> ઊગમણો આથમણો ગરજે<br /> ઓરો ને આઘેરો ગરજે<br /> <br /> થર થર કાંપે ! વાડામાં વાછડલાં કાંપે કૂબામાં બાળકડાં કાંપે<br /> <br /> મધરાતે પંખીડાં કાંપે ઝાડતણાં પાંદડલાં કાંપે<br /> સૂતાં ને જાગંતાં કાંપે<br /> જડ ને ચેતન સૌ એ કાંપે આંખ ઝબૂકે ! કેવી એની આંખ ઝબૂકે !<br /> વાદળમાંથી વીજ ઝબૂકે જોટે ઊગીબીજ ઝબૂકે<br /> <br /> જાણે બે અંગાર ઝબૂકે<br /> હીરાના શણગાર ઝબૂકે<br /> <br /> જોગંદરની ઝાળ ઝબૂકે<br /> વીર તણી ઝંઝાળ ઝબૂકે<br /> <br /> ટમટમતી બે જ્યોત ઝબૂકે<br /> સામે ઊભું મોત ઝબૂકે<br /> <br /> જડબાં ફાડે!<br /> ડુંગર જાણે ડાચા ફાડે!<br /> જોગી જાણે ગુફા ઉઘાડે!<br /> જમરાજાનું દ્વાર ઉઘાડે!<br /> પૃથ્વીનું પાતાળ ઉઘાડે!<br /> બરછી સરખા દાંત બતાવે<br /> લસ! લસ! કરતી જીભ ઝુલાવે.<br /> બહાદરઊઠે!<br /> <br /> બડકંદાર બિરાદર ઊઠે<br /> ફરસી લેતો ચારણ ઊઠે<br /> ખડગ ખેંચતો આહીર ઊઠે<br /> <br /> બરછી ભાલે કાઠી ઊઠે<br /> ઘરઘરમાંથી માટી ઊઠે<br /> <br /> ગોબો હાથ રબારી ઊઠે<br /> સોટો લઇ ઘરનારી ઊઠે<br /> <br /> ગાય તણા રખવાળો ઊઠે<br /> દૂધમલા ગોવાળો ઊઠે<br /> મૂછે વળ દેનારા ઊઠે<br /> ખોંખારો ખાનારા ઊઠે<br /> <br /> માનું દૂધ પીનારા ઊઠે<br /> જાણે આભ મિનારા ઊઠે<br /> ઊભો રે’જે !<br /> ત્રાડ પડી કે ઊભો રે’જે!<br /> ગીરના કુત્તા ઊભો રે’જે!<br /> કાયર દુત્તા ઊભો રે’જે!<br /> પેટભરા ! તું ઊભો રે’જે!<br /> ભૂખમરા ! તું ઊભો રે’જે!<br /> <br /> ચોર-લૂંટારા ઊભો રે’જે!<br /> ગા-ગોઝારા ઊભો રે’જે!<br /> ચારણ—કન્યા !<br /> ચૌદ વરસની ચારણ કન્યા<br /> ચૂંદડિયાળી ચારણ કન્યા શ્વેતસુંવાળી ચારણ-કન્યા<br /> <br /> બાળી ભોળી ચારણ-કન્યા<br /> લાલ હીંગોળી ચારણ-કન્યા<br /> ઝાડ ચડંતી ચારણ-કન્યા<br /> પહાડ ઘુમંતી ચારણ—કન્યા<br /> જોબનવંતી ચારણ-કન્યા<br /> આગ-ઝરંતી ચારણ-કન્યા<br /> નેસ-નિવાસી ચારણ-કન્યા જગદંબા-શી ચારણ-કન્યા<br /> ડાંગ ઉઠાવે ચારણ-કન્યા<br /> ત્રાડ ગજાવે ચારણ-કન્યા<br /> હાથ હિલોળી ચારણ-કન્યા<br /> પાછળ દોડી ચારણ-કન્યા<br /> ભયથી ભાગ્યો<br /> સિંહણ, તારો ભડવીર ભાગ્યો<br /> રણ મેલીને કાયર ભાગ્યો<br /> ડુંગરનો રમનારો ભાગ્યો<br /> હાથીનો હણનારો ભાગ્યો<br /> જોગીનાથ જટાળો ભાગ્યો<br /> મોટો વીર મૂછાળો ભાગ્યો<br /> નર થઇ તું નારીથી ભાગ્યો<br /> નાનકડી છોડીથી ભાગ્યો!<br /> <br /> <b>હું દરિયાની માછલી</b><br /> <br /> દરિયાના બેટમાં રે’તી,<br /> પ્રભુજીનું નામ લે’તી,<br /> હું દરિયાની માછલી!<br /> <br /> <br /> હાં રે મને બારણે કઢવી નો’તી,<br /> હું દરિયાની માછલી!<br /> <br /> <br /> જળની સાથે અમારે જનમ કેરી પ્રીતડી,<br /> મરજો પ્રીત્યોના તોડનારા,<br /> હું દરિયાની માછલી! -દરિયાના…<br /> <br /> <br /> દરિયાનાં નીર મને પાતાળે ગોતશે,<br /> આભ લગી મારશે ઉછાળા,<br /> હું દરિયાની માછલી! -દરિયાના…<br /> <br /> <br /> તારલાનાં તેજ ઊગી ઊગી આથમશે,<br /> ચંદ્ર કેને પાશે અજવાળાં?<br /> હું દરિયાની માછલી! -દરિયાના…<br /> <br /> <br /> છીપલીની છાતીઓથી કોણ હવે ઝીલશે,<br /> મોં ઊઘાડી મોતીડાં રૂપાળાં?<br /> હું દરિયાની માછલી! -દરિયાના…<br /> <br /> <br /> દરિયાના દેશથી વિછોડી,<br /> દુનિયાસું શીદ જોડી !<br /> હું દરિયાની માછલી!<br /> <br /> <b>ફૂલમાળ</b><br /> <br /> વીરા મારા ! પાંચ રે સિંધુને સમશાન;<br /> <br /> રોપાણાં ત્રણ રૂખડાં હો…જી<br /> <br /> વીરા ! એની ડાળિયું અડી આસમાન;<br /> <br /> મુગતિના ઝરે ફૂલડાં હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારાં ફૂલ રે સરીખડાં શરીર;<br /> <br /> ઇંધણ તોય ઓછાં પડ્યાં હો…જી<br /> <br /> વીરા મારા ! સતલજ નદીને તીર;<br /> <br /> પિંજર પૂરાં નો બળ્યાં હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારી ચિતામાં ધખધખતી વરાળ;<br /> <br /> નવ નવ ખંડે લાગિયું હો…જી<br /> <br /> વીરા ! તારી નહિ રે જંપે પ્રાણઝાળ;<br /> <br /> ઠારેલી ભલે ટાઢિયું હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારા પંથડા વિજન ને અઘોર;<br /> <br /> ઓરાણો તું તો આગમાં હો…જી<br /> <br /> વીરા ! તારાં વસમાં જિગરનાં જોર;<br /> <br /> લાડકડા ! ખમા ખમા હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારે મુખડલે માતાજી કેરાં દૂધ;<br /> <br /> ધાવેલાં હજી ફોરતાં હો…જી<br /> <br /> વીરા ! એવી બાળુડી ઉંમરમાં ભભૂત;<br /> <br /> જાણ્યું તેં, જોગી, ચોળતાં હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારા ગગને ઉછળતાં ઉલ્લાસ;<br /> <br /> દુનિયાથી દૂરે દોડવા હો…જી<br /> <br /> વીરા ! તારે અચળ હતા વિશ્વાસ;<br /> <br /> જનમીને ફરી આવવા હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! તારે નો’તા રે દોખી ને નો’તા દાવ;<br /> <br /> તરસ્યોયે નો’તો રક્તનો હો…જી<br /> <br /> વીરા ! તારી છાતીએ છલ્યો ભવ્ય ભાવ;<br /> <br /> માભૂમિ કેરા ભક્તનો હો…જી<br /> <br /> <br /> વીરા ! એ તો ફાંસી રે નહિ, ફૂલમાળ;<br /> <br /> પે’રીને પળ્યો પોંખણે હો…જી<br /> <br /> વીરા ! તારું વદન હસે ઊજમાળ;<br /> <br /> સ્વાધીનતાના તોરણે હો…જી <br /> <br /> <b>કોડિયું</b><br /> <br /> અસ્ત જાતા રવિ પૂછતા અવનિને :<br /> ‘સારશો કોણ કર્તવ્ય મારાં ?’<br /> સાંભળી પ્રશ્ન એ સ્તબ્ધ ઊભાં સહુ,<br /> મોં પડ્યાં સર્વનાં સાવ કાળાં.<br /> <br /> તે સમે કોડિયું એક માટી તણું<br /> ભીડને કોક ખૂણેથી બોલ્યું :<br /> ‘મામૂલી જેટલી મારી ત્રેવડ, પ્રભુ !<br /> એટલું સોંપજો, તો કરીશ હું’<br /> <br /> <b>છેલ્લી પ્રાર્થના</b><br /> <br /> હજારો વર્ષની જૂની અમારી વેદના;<br /> કલેજાં ચીરતી કંપાવતી અમ ભયકથા;<br /> મરેલાંનાં રુધિર ને જીવતાંનાં આંસુડાં;<br /> સમર્પણ એ સહુ તારે કદમ,પ્યારા પ્રભુ!<br /> <br /> <br /> અમારા યજ્ઞનો છેલ્લો બલિ: આમીન કે’જે!<br /> ગુમાવેલી અમે સ્વાધીનતા તું ફરી દેજે!<br /> વધારે મૂલ લેવાં હોય તોયે માગી લેજે!<br /> અમારા આખરી સંગ્રામમાં સાથે જ રે’જે!<br /> <br /> <br /> પ્રભુજી! પેખજો આ છે અમારું યુદ્ધ છેલ્લું,<br /> બતાવો હોય જો કારણ અમારું લેશ મેલું -<br /> અમારાં આંસુડાં ને લોહીની ધારે ધુએલું!<br /> દુવા માગી રહ્યું,જો, સૈન્ય અમ તત્પર ઊભેલું!<br /> <br /> <br /> નથી જાણ્યું અમારે પંથ શી આફત ખડી છે;<br /> ખબર છે આટલી કે માતની હાકલ પડી છે;<br /> જીવે મા માવડી એ કાજ મરવાની ઘડી છે:<br /> ફિકર શી જ્યાં લગી તારી અમો પર આંખડી છે?;<br /> <br /> <br /> જુઓ આ,તાત!ખુલ્લાં મૂકિયાં અંતર અમારાં,<br /> જુઓ, હર જખ્મથી ઝરતી હજારો રક્તધારા,<br /> જુઓ, છાના જલે અન્યાયના અગ્નિ-ધખારા:<br /> સમર્પણ હો, સમર્પણ હો તને એ સર્વ, પ્યારા!<br /> <br /> <br /> ભલે હો રાત કાળી - આપ દીવો લૈ ઊભા જો!<br /> ભલે રણમાં પથારી-આપ છેલ્લાં નીર પાજો!<br /> લડન્તાને મહા રણખંજરીના ઘોષ ગાજો!<br /> મરન્તાને મધુરી બંસરીના સૂર વાજો!<br /> <br /> <br /> તૂટે છે આભઊંચા આપણા આશામિનારા,<br /> હજારો ભય તણી ભૂતાવળો કરતી હુંકારા,<br /> સમર્પણની છતાં વહેશે સદા અણખૂટ ધારા.<br /> મળે નવ માવડીને જ્યાં લગી મુક્તિ-કિનારા.<br /> <br /> <b>ઘટમાં ઘોડા થનગને</b><br /> <br /> ઘટમાં ઘોડા થનગને આતમ વીંઝે પાંખ<br /> અણદીઠેલી ભોમ પર યૌવન માંડે આંખ<br /> <br /> <br /> આજ અણદીઠ ભૂમિ તણે કાંઠડે<br /> વિશ્વભરના યુવાનોની આંખો અડે<br /> પંથ જાણ્યા વિના પ્રાણ ઘોડે ચડે<br /> ગરુડ શી પાંખ આતમ વિષે ઉઘડે<br /> <br /> <br /> કેસરિયા વાઘા કરી જોબન જુદ્ધે ચડે<br /> રોકણહારું કોણ છે ? કોનાં નેન રડે<br /> <br /> <br /> કોઈ પ્રિયજન તણાં નેન રડશો નહિ<br /> યુદ્ધ ચડતાને અપશુકન ધરશો નહિ<br /> કેસરી વીરના કોડ હરશો નહિ<br /> મત્ત યૌવન તણી ગોત કરશો નહિ<br /> <br /> <br /> રગરગિયાં-રડિયાં ઘણું, પડિયાં સહુને પાય<br /> લાતો ખાધી, લથડિયાં એ દિન ચાલ્યા જાય<br /> <br /> <br /> લાત ખાવા તણાં દિન હવે ચાલિયાં<br /> દર્પભર ડગ દઈ યુવક દળ હાલિયાં<br /> માગવી આજ મેલી અવરની દયા<br /> વિશ્વ સમરાંગણે તરુણદિન આવિયા<br /> <br /> <br /> અણદીઠને દેખવા, અણતગ લેવા તાગ<br /> સતની સીમો લોપવા, જોબન માંડે જાગ<br /> <br /> <br /> લોપવી સીમ, અણદીઠને દેખવું<br /> તાગવો અતલ દરિયાવ-તળિયે જવું<br /> ઘૂમવા દિગ્દિગંતો, શૂળી પર સૂવું<br /> આજ યૌવન ચહે એહ વિધ જીવવું<br /> <br /> <b>મોર બની થનગાટ કરે</b><br /> <br /> બહુ રંગ ઉમંગમાં પીછ પસારીને<br /> બાદલસું નિજ નેનન ધારીને<br /> મેઘમલાર ઉચારીને આકુલ પ્રાણ કોને કલ-સાદ કરે<br /> <br /> મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> ઘર ઘરર ઘરર મેઘઘટા ગગને ગગને ગરજાટ ભરે<br /> ગુમરી ગુમરી ગરજાટ ભરે<br /> નવે ધાનભરી મારી સીમ ઝૂલે<br /> નવ દીન કપોતની પાંખ ખૂલે<br /> મધરા મધરા મલકઐને મેંડક મેંહસું નેહસું બાત કરે<br /> ગગને ગગને ગુમરાઇને પાગલ મેઘઘટા ગરજાટ ભરે<br /> <br /> મન મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> નવ મેઘ તણે નીલ આંજણિયે મારા ઘેઘૂર નૈન ઝગાટ કરે<br /> મારા લોચનમાં મદઘેન ભરે<br /> મારી આતમ લે’ર બિછાત કરે<br /> સચરાચર શ્યામલ ભાત ધરે<br /> મારો પ્રાણ કરી પુલકાટ ગયો પથરાઇ સારી વનરાઇ પરે<br /> ઓ રે ! મેઘ અષાઢીલો આજ મારે દોય નેન નિલાંજન-ઘેન ભરે<br /> <br /> મન મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> ઓલી કોણ કરી લટ મોકળીયુ ખડી આભ-મહોલ અટારી પરે<br /> ઊંચી મેઘ-મહોલ અટારી પરે<br /> અને ચાકમચૂર બે ઉર પરે<br /> પચરંગીન બાદલ-પાલવડે<br /> કરી આડશ કોણ ઉભેલ અરે<br /> ઓલી વીજ કરે અંજવાસ નવેસર રાસ જોવ અંકલાશ ચડે<br /> ઓલી કોણ પયોધર સંઘરતી વીખરેલ લટે ખડી મે’લ પરે<br /> <br /> મન મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> નદીતીર કેરા કુણા ઘાસ પરે પનિહાર એ કોણ વિચાર કરે<br /> પટ-કુળ નવે પાણી-ઘાટ પરે<br /> એની સુનમાં મીટ મંડાઇ રહી<br /> એની ગાગર નીર તણાઇ રહી<br /> એને ઘર જવા દરકાર નહી<br /> મુખ માલતીફૂલની કુંપળ ચાવતી કોણ બીજા કેરૂં ધ્યાન ધરે<br /> પનિહાર નવે શણગાર નદી કેરે તીર ગંભીર વિચાર કરે<br /> <br /> મન મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> ઓલી કોણ હિંડોળ ચગાવત એકલ ફૂલ બકુકની ડાળ પરે<br /> ચકચૂર બની ફૂલ-ડાળ પરે<br /> વીખરેલ અંબોડાના વાળ ઝૂલે<br /> દિયે દેહ-નીંડોળ ને ડાળ હલે<br /> શિર ઉપર ફૂલ ઝકોળ ઝરે<br /> એની ઘાયલ દેહના છાયલ-છેડલા આભ ઉડી ફરકાટ કરે<br /> ઓલી કોણ ફંગોળ લગાવત એકલ ફૂલ બકુલની ડાળ પરે<br /> <br /> મન મોર બની થનગાટ કરે<br /> <br /> <b>શૌર્યગીત: ખમા ! ખમા ! લખ વાર</b><br /> <br /> બીજાંને બકરાં કરી, આપ બને ગોવાળ,<br /> બીજાં સબ કંગાલ ને પોતે પાલનહાર :<br /> લ્યાનત હજો હજાર એહવા આગેવાનને :<br /> બીજાંને બથમાં લઇ થાપા થાબડનાર,<br /> પોતાંના વડિયાં કરે કદમે રમતાં બાળ :<br /> ખમા ! ખમા ! લખ વાર એહવા આગેવાનને.<br /> સિંહણ-બાળ ભૂલી ગયાં ખુદ જનનીની કૂખ,<br /> આતમ-ભાનની આરસી ધરી એની સનમુખ :<br /> મુગતિ કેરી ભૂખ જગવણહાર ઘણું જીવો !<br /> પા પા પગ જે માંડતા, તેને પ્હાડ ચડાવ<br /> તસુ તસુ શીખવનારના ઝાઝેરા જશ ગાવ,<br /> રાતા રંગ ચડાવ એહવા આગેવાનને !<br /> પગલે પગલે પારખાં, દમ દમ અણઈતબાર,<br /> શાપો ગાળો અપજશો : ભરિયા પોંખણ-થાળ;<br /> કૂડાં કાળાં આળ ખમનારા ! ઘણી ખમા.<br /> બાબા ! જીત અજીત સબ તેં ધરિયાં ધણી-દ્વાર,<br /> મરકલડે મુખ રંગિયા, દિલ રંગ્યાં રુધિરાળ;<br /> રુદિયે ભરી વરાળ, હસનારા ! ઝાઝી ખમા.<br /> <br /> <b>ચૂંદડી</b><br /> <br /> ચૂંદડી ચૌદ લોકમાં ગોતું<br /> આભમાં ગોતું,<br /> ગોબમાં ગોતું,<br /> સાત પાતાળે ઘૂમતી ગોતું. -ચૂંદડી.<br /> <br /> ચૂંદડી ચાર રંગમાં બોળી!<br /> લાલ પીલાં પરભતમાં બોળી,<br /> ચાંદલી પૂનમ રાતમાં બોળી,<br /> વીજળી કેરા હોજમાં બોળી,<br /> મેઘધનુના ધોધમાં બોળી. --ચૂદડી.<br /> <br /> <br /> ચૂંદડી ચાર ચોકમાં ઓઢું!<br /> માન સરોવર ઝીલતી ઓઢું,<br /> આભની વેલ્યે વીણતી ઓઢું,<br /> ડુંગરેદુંગર દોડતી ઓઢું,<br /> વાયરા ઉપર પોઢતી ઓઢું. --ચૂંદડી<br /> <br /> <br /> ચૂંદડી ચાર છેડલે ફાટી!<br /> રાસડા લેતાં,<br /> તાળીઓ દેતાં,<br /> સાગરે ન્હાતાં નીરમાં ફાટી. --ચૂંદડી.KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-8363653549587717772010-06-01T07:03:00.000-07:002010-06-01T07:03:37.763-07:00<b>મેરે તો ગિરિધર ગોપાલ</b><br /> <br /> મેરે તો ગિરિધર ગોપાલ, દૂસરા ન કોઇ;<br /> દૂસરા ન કોઇ, સાધો, સકલ લોક જોઇ ...મેરે તો<br /> ભાઇ છોડ્યા બંધુ છોડ્યા, છોડ્યા સગા સોઇ;<br /> સાધુ સંગ બૈઠ બૈઠ લોક-લાજ ખોઇ ...મેરે તો<br /> ભગત દેખ રાજી હુઇ, જગત દેખ રોઇ;<br /> અંસુઅન જલ સિંચ સિંચ પ્રેમ-બેલી બોઇ ...મેરે તો<br /> દધિ મથ ઘૃત કાઢિ લિયો, ડાર દઇ છોઇ;<br /> રાણા વિષ કો પ્યાલો ભેજ્યો, પીય મગન હોઇ ...મેરે તો<br /> અબ તો બાત ફૈલ પડી, જાણે સબ કોઇ;<br /> મીરાં ઐસી લગન લાગી હોની હો સો હોઇ ...મેરે તો<br /> <br /> <b>મારો હંસલો નાનો</b><br /> <br /> જૂનું તો થયું રે દેવળ જૂનું તો થયું;<br /> મારો હંસલો નાનો ને દેવળ જૂનું તો થયું.<br /> આરે કાયા રે હંસા, ડોલવાને લાગી રે;<br /> પડી ગયાં દાંત, માંયલી રેખું તો રહ્યું;<br /> મારો હંસલો નાનો ને દેવળ જૂનું તો થયું.<br /> તારે ને મારે હંસા પ્રીત્યું બંધાણી રે;<br /> ઊડી ગયો હંસ પીંજર પડી તો રહ્યું;<br /> મારો હંસલો નાનો ને દેવળ જૂનું તો થયું.<br /> બાઈ મીરાં કહે પ્રભુ ગિરિધરનાં ગુણ;<br /> પ્રેમનો પ્યાલો તમને પાઉં ને પીઉં;<br /> મારો હંસલો નાનો ને દેવળ જૂનું તો થયું.<br /> <br /> <b>મને લાગી કટારી પ્રેમની</b><br /> <br /> પ્રેમની, પ્રેમની, પ્રેમની રે;<br /> મુને લાગી કટારી પ્રેમની.<br /> જળ જમુનાનાં ભરવા ગયા'તાં;<br /> હતી ગાગર માથે હેમની રે;<br /> મુને લાગી કટારી પ્રેમની.<br /> કાચે તે તાંતણે હરિજીએ બાંધી;<br /> જેમ ખેંચે તેમ તેમની રે;<br /> મુને લાગી કટારી પ્રેમની.<br /> બાઈ મીરાં કહે પ્રભુ ગિરધર નાગર;<br /> શામળી સૂરત શુભ એમની રે;<br /> મુને લાગી કટારી પ્રેમની. <br /> <br /> <b>ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી</b><br /> <br /> ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી;<br /> નથી રે પીધાં અણજાણી રે, મેવાડના રાણા.<br /> ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી;<br /> કોયલ ને કાગ રાણા, એક જ વરણાં રે;<br /> કડવી લાગે છે કાગવાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> ઝેરના કટોરા જ્યારે રાણાજી મોકલે રે;<br /> તેનાં બનાવ્યાં દૂધ પાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> સંતો છે માતા રાણા, સંતો છે પિતા રે;<br /> સંતોની સંગે હું લોભાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> સાધુડાના સંગ મીરાં છોડી દો;<br /> તમને બનાવું રાજરાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> સાધુડાનો સંગ રાણા નહિ છૂટે અમથી રે;<br /> જનમોજનમની બંધાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> મીરાં કહે પ્રભુ ગિરધર નાગર;<br /> તમને ભજીને હું વેચાણી રે, મેવાડના રાણા;<br /> ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી.<br /> <br /> <b>મનડું વિંધાણું રાણા</b><br /> <br /> મનડું વિંધાણું રાણા, મનડું વિંધાણું;<br /> ચિત્તડું ચોરાણું રાણા, શું રે કરું?<br /> વિષ પીધે રાણા ના રે મરું.<br /> મારું મનડું વિંધાણું.....<br /> નીંદા કરે છે મારી નગરીના લોક રાણા;<br /> તારી શીખામણ હવે મારે મન ફોક રાણા;<br /> ચિત્તડું ચોરાણું રાણા, શું રે કરું?<br /> વિષ પીધે રાણા ના રે મરું.<br /> મારું મનડું વિંધાણું.....<br /> ભૂલી રે ભૂલી હું તો ઘરના રે કામ રાણા;<br /> ભોજન ના ભાવે નૈણે નિંદ હરામ રાણા;<br /> ચિત્તડું ચોરાણું રાણા, શું રે કરું?<br /> વિષ પીધે રાણા ના રે મરું.<br /> મારું મનડું વિંધાણું.....<br /> બાઇ મીરાં કહે પ્રભ્રુ ગિરીધરના ગુણ વ્હાલા;<br /> પ્રભુ ને ભજીને હું તો થઇ ગઇ ન્યાલ રાણા;<br /> ચિત્તડું ચોરાણું રાણા, શું રે કરું?<br /> વિષ પીધે રાણા ના રે મરું.<br /> મારું મનડું વિંધાણું..... <br /> <br /> <b>મેરો દરદ ન જાણૈ કોય</b><br /> <br /> હે રી મૈં તો પ્રેમ-દિવાની મેરો દરદ ન જાણૈ કોય |<br /> ઘાયલ કી ગતિ ઘાયલ જાણૈ જો કોઈ ઘાયલ હોય |<br /> જૌહરિ કી ગતિ જૌહરી જાણૈ કી જિન જૌહર હોય |<br /> સૂલી ઊપર સેજ હમારી સોવણ કિસ બિધ હોય |<br /> ગગન મંડલ પર સેજ પિયા કી કિસ બિધ મિલણા હોય |<br /> દરદ કી મારી બન-બન ડોલૂં બૈદ મિલ્યા નહિં કોય |<br /> મીરા કી પ્રભુ પીર મિટેગી જદ બૈદ સાંવરિયા હોય |<br /> <br /> <b>મુખડાની માયા લાગી રે</b><br /> <br /> મુખડાની માયા લાગી રે, મોહન પ્યારા;<br /> મુખડું મેં જોયું તારું, સર્વ જગ થયું ખારું;<br /> મન મારું રહ્યું ન્યારું રે;<br /> મોહન પ્યારા, મુખડાની માયા લાગી રે.<br /> સંસારીનું સુખ એવું, ઝાંઝવાનાં નીર જેવું;<br /> તેને તુચ્છ કરી ફરીએ રે;<br /> મોહન પ્યારા, મુખડાની માયા લાગી રે.<br /> સંસારીનું સુખ કાચું, પરણી રંડાવું પાછું;<br /> તેવા ઘેર શીદ જઈએ રે;<br /> મોહન પ્યારા, મુખડાની માયા લાગી રે.<br /> પરણું તો પ્રીતમ પ્યારો, રાંડવાનો ભય ટળ્યો રે;<br /> મોહન પ્યારા, મુખડાની માયા લાગી રે.<br /> મીરાંબાઈ બલિહારિ, આશા મને એક તારી;<br /> હવે હું તો બડભાગી રે;<br /> મોહન પ્યારા, મુખડાની માયા લાગી રે.<br /> <br /> <b>રામ રમકડું જડિયું રે</b><br /> <br /> રામ રમકડું જડિયું રે, રાણાજી;<br /> મને રામ રમકડું જડિયું.<br /> રૂમઝૂમ કરતું મારે મંદિરે પધાર્યું;<br /> નહિ કોઈના હાથે ઘડિયું રે;<br /> મને રામ રમકડું જડિયું.<br /> મોટા મોટા મુનિવર મથી મથી થાક્યા;<br /> કોઈ એક વિરલાને હાથે ચડિયું રે;<br /> મને રામ રમકડું જડિયું.<br /> સૂના શિખરના ઘાટથી ઉપર;<br /> અગમ અગોચર નામ પડિયું રે;<br /> મને રામ રમકડું જડિયું.<br /> બાઈ મીરાં કહે પ્રભુ ગિરધર નાગર;<br /> મન મારું શામળિયા સંગ જડિયું રે;<br /> મને રામ રમકડું જડિયું.<br /> <br /> <b>નંદલાલ નહિ રે આવું</b><br /> <br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે;<br /> કામ છે, કામ છે, કામ છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> આણી તીરે ગંગા ને પેલી તીરે જમુના;<br /> વચ્ચમાં ગોકુળિયું ગામ છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> વનરા રે વનમાં રાસ રચ્યો છે;<br /> સો-સો ગોપીઓની વચ્ચે એક કહાન છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> વનરા તે વનની કુંજગલીમાં;<br /> ઘેરઘેર ગોપીઓના ઠામ છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> વનરા તે વનના મારગે જાતાં;<br /> દાણ આપવાની મુને ઘણી હામ છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> બાઈ મીરાં રહે પ્રભુ ગિરધરનાં ગુણ;<br /> ચરણકમળમાં મુજ વિશ્રામ છે રે;<br /> નંદલાલ નહિ રે આવું કે ઘેર કામ છે.<br /> <br /> <b>મુજ અબળાને મોટી મીરાત</b><br /> <br /> મુજ અબળાને મોટી મીરાત બાઈ;<br /> શામળો ઘરેણું મારું સાચું રે.<br /> વાળી ઘડાવું વિઠ્ઠલવર કેરી;<br /> હાર હરિનો મારે હૈયે રે.<br /> ચિત્તમાળા ચતુરભૂજ ચૂડલો;<br /> શીદ સોની ઘેર જઈએ રે.<br /> ઝાંઝરિયાં જગજીવન કેરાં;<br /> કૃષ્ણજી કલ્લાં ને રાંબી રે.<br /> વિંછુવા ઘૂઘરા રામ નારાયણના;<br /> અણવટ અંતરજામી રે.<br /> પેટી ઘડાવું પુરુષોત્તમ કેરી;<br /> ત્રિકમ નામનું તાળું રે.<br /> કૂંચી કરાવું કરુણાનંદ કેરી;<br /> તેમાં ઘરેણું મારું ઘાલું રે.<br /> સાસરવાસો સજીને બેઠી;<br /> હવે નથી કંઈ કાચું રે.<br /> બાઈ મીરાં કહે પ્રભુ ગિરધર નાગર;<br /> હરિને ચરણે જાચું રે.<br /> <br /> <b>પગ ઘુંઘરૂ બાંધ</b><br /> <br /> પગ ઘુંઘરૂં બાંધ મીરા નાચી રે ||<br /> મૈં તો મેરે નારાયણ કી આપહિ હો ગઇ દાસી રે |<br /> પગ ઘુંઘરૂં બાંધ મીરા નાચી રે ||<br /> લોગ કહૈ મીરા ભઇ બાવરી ન્યાત કહૈ કુલનાસી રે |<br /> પગ ઘુંઘરૂં બાંધ મીરા નાચી રે ||<br /> બિષ કા પ્યાલા રાણાજી ભેજ્યા પીવત મીરા હાઁસી રે |<br /> પગ ઘુંઘરૂં બાંધ મીરા નાચી રે ||<br /> મીરા કે પ્રભુ ગિરધર નાગર સહજ મિલે અબિનાસી રે |<br /> પગ ઘુંઘરૂં બાંધ મીરા નાચી રે ||KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-59214756372268955792010-06-01T06:54:00.000-07:002010-06-01T06:54:39.866-07:00<b>આપણા કુલ 4 વેદો છે.</b><br /> ઋગવેદ, સામવેદ, અથર્વેદ, યજુર્વેદ<br /> <br /> <b>કુલ 6 શાસ્ત્ર છે.</b><br /> વેદાંગ, સાંખ્ય, નિરૂક્ત, વ્યાકરણ, યોગ, છંદ<br /> <br /> <b>આપણી 7 નદી</b><br /> ગંગા, યમુના, ગોદાવરી, સરસ્વતી, નર્મદા, સિંધુ, કાવેરી<br /> <br /> <b>આપણા 18 પુરાણ</b><br /> ભાગવતપુરાણ, ગરૂડપુરાણ, હરિવંશપુરાણ, ભવિષ્યપુરાણ, લિંગપુરાણ, પદ્મપુરાણ, બાવનપુરાણ, બાવનપુરાણ, કૂર્મપુરાણ, બ્રહ્માવતપુરાણ, મત્સ્યપુરાણ, સ્કંધપુરાણ, સ્કંધપુરાણ, નારદપુરાણ, કલ્કિપુરાણ, અગ્નિપુરાણ, શિવપુરાણ, વરાહપુરાણ<br /> <br /> <b>પંચામૃત</b><br /> દૂધ, દહીં, ઘી, મધ, ખાંડ<br /> <br /> <b>પંચતત્વ</b><br /> પૃથ્વી, જળ, વાયુ, આકાશ, અગ્નિ<br /> <br /> <b>ત્રણ ગુણ</b><br /> સત્વ, રજ અને તમસ<br /> <br /> <b>ત્રણ દોષ</b><br /> વાત, પિત્ત, કફ<br /> <br /> <b>ત્રણ લોક</b><br /> આકાશ, મૃત્યુલોક, પાતાળ<br /> <br /> <b>સાત સાગર</b><br /> ક્ષીરસાગર, દૂધસાગર, ધૃતસાગર, પથાનસાગર, મધુસાગર, મદિરાસાગર, લડુસાગર<br /> <br /> <b>સાત દ્વીપ</b><br /> જમ્બુદ્વીપ, પલક્ષદ્વીપ, કુશદ્વીપ, પુષ્કરદ્વીપ, શંકરદ્વીપ, કાંચદ્વીપ, શાલમાલીદ્વીપ<br /> <br /> <b>ત્રણ દેવ</b><br /> બ્રહ્મા, વિષ્ણુ, મહેશ<br /> <br /> <b>ત્રણ જીવ</b><br /> જલચર, નભચર, થલચર<br /> <br /> <b>ત્રણ વાયુ</b><br /> શીતલ, મંદ, સુગંધ<br /> <br /> <b>ચાર વર્ણ</b><br /> બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય, વૈશ્ય ક્ષુદ્ર<br /> <br /> <b>ચાર ફળ</b><br /> ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષ<br /> <br /> <b>ચાર શત્રુ</b><br /> કામ, ક્રોધ, મોહ, લોભ<br /> <br /> <b>ચાર આશ્રમ</b><br /> બ્રહ્મચર્ય, ગૃહસ્થ, વાનપ્રસ્થ, સંન્યાસ<br /> <br /> <b>અષ્ટધાતુ</b><br /> સોનું, ચાંદી, તાબું, લોખંડ, સીસુ, કાંસુ, પિત્તળ, રાંગુ<br /> <br /> <b>પંચ દ્રવ્ય</b><br /> ગાયનું દૂધ, દહીં, દ્રુત, છાણ, ગૌમુત્ર<br /> <br /> <b>પંચદેવ</b><br /> બ્રહ્મા, વિષ્ણુ, મહેશ, ગણેશ, સૂર્ય<br /> <br /> <b>ચૌદ રત્ન</b><br /> અમૃત, ઐરાવત હાથી, કલ્પવૃક્ષ, કૌસ્તુભમણિ, ઉચ્ચૈશ્રવા ઘોડો, પાંચજન્ય શંખ, ચન્દ્રમા, ધનુષ, કામધેનુ, ધનવન્તરિ. રંભા અપ્સરા, લક્ષ્મીજી, વારુણી, વૃષ<br /> <br /> <b>નવધા ભક્તિ</b><br /> શ્રવણ, કીર્તન, સ્મરણ, પાદસેવન, અર્ચના, વંદના, મિત્ર, દાસ્ય, આત્મનિવેદન<br /> <br /> <b>ચૌદભુવન</b><br /> તલ, અતલ, વિતલ, સુતલ, સસાતલ, પાતાલ, ભુવલોક, ભુલૌકા, સ્વર્ગ, મૃત્યુલોક, યમલોક, વરૂણલોક, સત્યલોક, બ્રહ્મલોકKrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-27248446175727629702010-05-24T03:54:00.001-07:002010-05-24T03:54:39.832-07:00<pre><br /> <span style="font-size:12px;"><br />જ્યારે પ્રણયની જગમાં શરૂઆત થઈ હશે,<br />ત્યારે પ્રથમ ગઝલની રજૂઆત થઈ હશે.<br /><br />પહેલા પવનમાં ક્યારે હતી આટલી મહેક,<br />રસ્તામાં તારી સાથે મુલાકાત થઈ હશે.<br /><br />ઘૂંઘટ ખુલ્યો હશે ને ઊઘડી હશે સવાર,<br />ઝુલ્ફો ઢળી હશે ને પછી રાત થઈ હશે.<br /><br />ઊતરી ગયા છે ફૂલના ચહેરા વસંતમાં,<br />તારા જ રૂપરંગ વિષે વાત થઈ હશે.<br /><br />'આદિલ'ને તે જ દિવસથી મળ્યું દર્દ દોસ્તો,<br />દુનિયાની જે દિવસથી શરૂઆત થઈ હશે.<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-85588544171240162232010-05-24T03:52:00.000-07:002010-05-24T03:53:30.785-07:00<pre><br /> <span style="font-size:12px;"><br />મોજમાં રેવું મોજમાં રેવું, મોજમાં રેવું મોજમાં રેવું રે.<br />અગમ અગોચર અલખ ધણીની ખોજમાં રેવું<br /><br />સંસાર ખોટો કે સપનું ખોટું સૂઝ પડે નઇ રે,<br />યુગ વિત્યા ને યુગની પણ જુઓ સદીયુંથઇ ગઇ રે<br />મરમી પણ ઇનો મરમ ન જાણે કૌતુક કેવું રે….મોજમાં….<br /><br />ગોતવા જાવ તો મળે નહીં ગોત્યો ગહન ગોવિંદો રે.<br />ઇ રે હરી ભગતું ને હાથવગો છે પ્રેમ પરખંદો રે<br />આવા દેવ ને દીવો કે ધૂપ શું દેવો દિલ દઇ દેવું રે…મોજમાં …<br /><br />લાયલાગે તોયે બળે નહીં એવા કાળજા કીધા રે<br />જીવન નથી જંજાળ જીવન જીવવા જેવું રે….મોજમાઁ…<br /><br />રામક્રૂપા એને રોજ દિવાળી રંગના ટાણા રે<br />કામ કરે એની કોઠી એ કોઇ દિ’ ખૂટે ન દાણા રે<br />કીએ અલગારી કે આળસુ થઇ ભવ આયખું ખોવું રે…મોજમાઁ…<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-9235044733368922152010-05-24T03:50:00.001-07:002010-05-24T03:50:48.826-07:00<pre><br /> <span style="font-size:12px;"><br />ઓ હ્રદય, તેં પણ ભલા! કેવો ફસાવ્યો છે મને,<br />જે નથી મારા બન્યા, એનો બનાવ્યો છે મને,<br />સાથ આપો કે ના આપો, એ ખુશી છે આપની,<br />આપનો ઉપકાર, મારગ તો બતાવ્યો છે મને,<br />આ દુઃખ ના કાળમાં એને કરું છું યાદ હું,<br />મારા સુખના કાળમાં જેણે હસાવ્યો છે મને,<br />કૈં નહોતુ એ છતાં, સૌ એ મને લુંટી ગયા,<br />કૈં નહોતુ એટલે, મે પણ લુટાવ્યો છે મને,<br />આમ તો હાલત અમારા બેય ની સરખી જ છે,<br />મે ગુમાવ્યા એમને, એણે ગુમાવ્યો છે મને,<br />એ બધા “બેફામ” જે આજે રડે છે મોત પર,<br />એ બધાએ જિંદગી આખી રડાવ્યો છે મને.<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-31783364990990144962010-05-24T03:47:00.000-07:002010-05-24T03:49:34.080-07:00<pre><br /> <span style="font-size:11px;"><br />લાલ કસુંબલ આંખડી, તારી પાઘડીએ પાણી,<br />તને પરથમ અર્પણ કરું, મારા શાયર મેઘાણી.<br /><br />સોરઠ મીઠી રાગણી, રાગ મીઠો મલ્હાર,<br />રણમાં મીઠી વીરડી, જંગ મીઠી તલવાર.<br /><br />ધન ધન કાઠિયાવાડ, ધન ધન તારું નામ,<br />પાકે જ્યાં નરબંકડા, ને રૂપ પદમણી નાર.<br /><br />ઊંચો ગઢ ગિરનાર, વાદળથી વાતું કરે,<br />મરતા રાખેંગાર, ખેરડી, ખાંગો નવ થયો.<br /><br />સુંદર ભોમ સોરઠ તણી, જ્યાં નિર્મળ વહેતાં નીર,<br />જ્યાં જાહલ જેવી બેનડી અને નવઘણ જેવો વીર.<br /><br />ઊંચો ગઢ ગિરનાર, વાદળથી વાતું કરે,<br />મરતા રાખેંગાર, ખેરડી, ખાંગો નવ થયો.<br /><br />શિયાળે સોરઠ ભલો, ઉનાળે ગુજરાત,<br />ચોમાસે વાગડ ભલો, કચ્છડો બારે માસ.<br /><br />ધન ધન કાઠિયાવાડ, ધન ધન તારું નામ,<br />પાકે જ્યાં નરબંકડા, ને રૂપ પદમણી નાર.<br /><br />કાઠિયાવાડની કામિની, હળકતી માથે હેલ,<br />ભરી બજારે નીકળે, ઢળકતી જાણે ઢેલ.<br /><br />અમારી ધરતી સોરઠદેશની ઊંચો ગઢ ગિરનાર,<br />સાવજડાં સેંજળ પીએ, એનાં નમણાં નર ને નાર<br /><br />કાઠિયાવાડમાં કોક દિ, ભૂલો પડ ભગવાન,<br />તું થા મારો મહેમાન, તને સરગ ભુલાવું શામળા<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-28796168177593738892010-05-22T01:25:00.002-07:002010-05-22T01:26:41.744-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br /> પૂરી એક અંધેરી ને ગંડુ રાજા,<br /> ટકે શેર ભાજી ને ટકે શેર ખાજાં;<br /> બધી ચીજ વેચાય ત્યાં ભાવ એકે,<br /> કદી સારી બૂરી ન વેચે વિવેકે.<br /><br /> ત્યાં જઈ ચઢ્યા બે ગુરુ એક ચેલો,<br /> ગયો ગામમાં માગવા શિષ્ય પેલો;<br /> લીધી સુખડી હાટથી આપી આટો,<br /> ગુરુ પાસ જઈને કહે, “ખૂબ ખાટ્યો.”<br /><br /> ગુરુજી કહે, “રાત રહેવું ન આંહી,<br /> સહુ એક ભાવે ખપે ચીજ જ્યાંહી;<br /> હશે ચોરને શાહનો ન્યાય એકે,<br /> નહી હોય શિક્ષા ગુનાની વિવેકે.<br /><br /> ન એ વસ્તીમાં એક વાસો વસીજે,<br /> ચલો સદ્ય ચેલા જવું ગામ બીજે.”<br /> કહે શિષ્ય, “ખાવા પીવા ખૂબ આંહી,<br /> તજી તેહ હું તો ન આવીશ ક્યાંહી.”<br /><br /> ગુરુએ બહુ બોધ દીધો જ ખાસો,<br /> “નહીં યોગ્ય આંહી રહ્યે રાતવાસો.”<br /> ન માની કશી વાત તે શિષ્ય જયારે,<br /> ગુરુજી તજીને ગયા ગામ ત્યારે.<br /><br /> રહ્યા શિષ્યજી તો ત્યહાં દિન ઝાઝા,<br /> બહુ ખાઈપીને થયા ખૂબ તાજા;<br /> પછીથી થયા તેહના હાલ કેવા,<br /> કહું છું હવે હું સુણો સદ્ય તેવા.<br /><br /> તસ્કર ખાતર પાડવા, ગયા વણિકને દ્ધાર;<br /> તહાં ભીત તૂટી પડી, ચોર દબાયા ચાર.<br /> માત પ્રભાતે ચોરની, ગઈ નૃપને ફરિયાદ;<br /> શૂળી ઠરાવી શેઠને, ડોશીની સૂણી દાદ.<br /><br /> “એવુ ઘર કેવું ચણ્યું, ખૂન થયાં તે ઠાર;<br /> રાતે ખાતર ખોદતાં, ચોર દબાયા ચાર.”<br /> વણિક કહે, “કડિયા તણો એમાં વાંક અપાર;<br /> ખરેખરી એમાં નથી, મારો ખોડ લગાર.”<br /><br /> કડિયાને શૂળી ઠરી, વણિક બચ્યો તે વાર;<br /> ચૂક એ ગારો કરનારની, કડિયે કરી ઉચ્ચાર.<br /> ગારો કરનાર કહે, “પાણી થયું વિશેષ;<br /> એ તો ચૂક પખાલીની, મારી ચૂક ન લેશ”<br /><br /> પુરપતી કહે પખલીને, “જો તું શૂળીએ જાય,<br /> આજ પછી આ ગામમાં, એવા ગુના ન થાય.”<br /> “મુલ્લાં નીસર્યા મારગે, મેં જોયુ તે દિશ;<br /> પાણી અધિક તેથી પડ્યું, રાજા છાંડો રીસ.”<br /><br /> મુલ્લાંજીને મારવા, કરી એવો નિરધાર;<br /> શૂળી પાસે લઈ ગયા, મુલ્લાંને તે વાર.<br /> ફળ જાડું શૂળી તણું, મુલ્લાં પાતળે અંગ;<br /> એવી હકીકત ચાકરે, જઈ કહી ભૂપ પ્રસંગ.<br /><br /> ભૂપ કહે, “શું હરઘડી આવી પૂછો કોઈ;<br /> શોધી ચઢાવો શૂળીએ, જાડા નરને જોઈ.”<br /> જોતાં જોતાં એ જડ્યો, જોગી જાડે અંગ;<br /> બહુ દિન ખાઈને બન્યો, રાતે માતે રંગ<br /><br /> શિષ્ય મુદત માગી ગયો ગુરુ પાસે પસ્તાય;<br /> ગુરુએ આવી ઉગારિયો, અદભૂત કરી ઉપાય.<br /> જોગી શૂળી પાસ જઈ કહે, “ભૂપ સુણ કાન,<br /> આ અવસર શૂળીએ ચઢે, વેગે મળે વિમાન.”<br /><br /> ચેલો બોલ્યો, “હું ચઢું” ને ગુરુ કહે, “હું આપ;”<br /> અધિપતિ કહે, “ચઢીએ અમો, પૂરણ મળે પ્રતાપ.”<br /> ગુરુએ ચેલાને ગામથી, પહોંચાડ્યા ગાઉ પાંચ;<br /> રાજા શૂળી પર રહ્યો, અંગે વેઠી આંચ.<br /><br /> -દલપતરામ <br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-59399532129216075002010-05-22T01:25:00.001-07:002010-05-22T01:25:44.232-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />છેલ્લો કટોરો ઝેરનો આ પી જજો બાપુ<br />સાગર પીનારા અંજલિ નવ ઢોળજો બાપુ<br /><br />અણખૂટ વિશ્વાસે વહ્યું જીવન તમારું<br />ધૂર્તો દગલબાજો થકી પડિયું પનારું<br />શત્રુ તણે ખોળે ઢળી સુખથી સુનારું<br />આ આખરી ઓશિકડે શિર સોંપવું બાપુ<br />કાપે ગર્દન ભલે રિપુ મન માપવું બાપુ<br /><br />છેલ્લો કટોરો ઝેરનો આ પી જજો બાપુ<br />સાગર પીનારા અંજલિ નવ ઢોળજો બાપુ<br /><br />સુર અસુરના આ નવયુગી ઉદધિ વલોણે<br />શી છે ગતાગમ રત્નના કામી જનોને<br />તું વિના શંભુ કોણ પીશે ઝેર દોણે<br />હૈયા લગી ગળવા ઝટ જાઓ રે બાપુ<br />ઓ સૌમ્ય-રૌદ્ર કરાલ-કોમલ જાઓ રે બાપુ<br /><br />છેલ્લો કટોરો ઝેરનો આ પી જજો બાપુ<br />સાગર પીનારા અંજલિ નવ ઢોળજો બાપુ<br /><br />જગ મારશે મેંણા ન આવ્યો આત્મજ્ઞાની<br />ના'વ્યો ગુમાની પોલ પોતાની પિછાની<br />જગપ્રેમી જોયો દાઝ દુનિયાની ન જાણી<br />આજાર માનવજાત આકુળ થઈ રહી બાપુ<br />તારી તબીબી કાજ એ તલખી રહી બાપુ<br /><br />છેલ્લો કટોરો ઝેરનો આ પી જજો બાપુ<br />સાગર પીનારા અંજલિ નવ ઢોળજો બાપુ<br /><br />જા બાપ માતેલ આખલાને નાથવાને<br />જા વિશ્વહત્યા ઉપરે જળ છાંટવાને<br />જા સાત સાગર પાર સેતુ બાંધવાને<br />ઘનધોર વનની વાટને અજવાળતો બાપુ<br />વિકરાળ કેસરિયાળને પંપાળતો બાપુ<br />ચાલ્યો જજે તુજ ભોમિયો ભગવાન છે બાપુ<br />છેલ્લો કટોરો ઝેરનો પી આવજે બાપુ<br /><br />- ઝવેરચંદ મેઘાણી<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-57646911968172151632010-05-22T01:24:00.002-07:002010-05-22T01:25:09.858-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />રે પંખીડા ! સુખથી ચણજો, ગીત વા કાંઈ ગાજો<br />શાને આવાં મુજથી ડરીને, ખેલ છોડી ઊડો છો ?<br /><br />પાસે જેવી ચરતી હતી આ ગાય તેવો જ હું છું<br />ના ના કો' દી' તમ શરીરને કાંઈ હાનિ કરું હું<br />ના પાડી છે તમ તરફ કૈં ફેંકવા માળીને મેં<br />ખુલ્લું મારું ઉપવન સદા પંખીડાં સર્વને છે<br /><br />રે ! રે ! તો યે કુદરતથી મળી ટેવ બીવા જનોથી<br />છો બીતાં તો મુજથી પણ સૌ ક્ષેમ તેમાં જ માની<br /><br />જો ઊડો તો જરૂર ડર છે ક્રૂર કો' હસ્તનો, હા <br />પાણો ફેંકે તમ તરફ, રે ! ખેલ એ તો જનોના<br /><br />દુ:ખી છું કે કુદરત તણા સામ્યનું ઐક્ય ત્યાગી<br />રે ! રે ! સત્તા તમ પર જનો ભોગવે ક્રૂર આવી<br /><br />-કલાપી <br /><br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-60181524865571102142010-05-22T01:24:00.001-07:002010-05-22T01:24:29.682-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />મળતાં મળી ગઈ મોંઘેરી ગુજરાત<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br />ભારતની ભોમમાં ઝાઝેરી ગુજરાત<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />સાબરનાં મર્દાની સોણલાં સુણાવતી<br />રેવાનાં અમૃતની મર્મર ધવરાવતી<br />સમંદરનાં મોતીની છોળે નવરાવતી<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />ગિરનારી ટૂંકો ને ગઢ રે ઈડરિયા<br />પાવાને ટોડલે મા’કાળી મૈયા<br />ડગલે ને ડુંગરે ભર દેતી હૈયાં<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />આંખની અમીમીટ ઊમટે ચરોતરે<br />ચોરવાડ વાડીએ છાતી શી ઊભરે<br />હૈયાનાં હીર પાઈ હેતભરી નીતરે<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />કોયલ ને મોરને મેઘમીઠે બોલડે<br />નમણી પનિહારીને ભીને અંબોડલે<br />નીરતીર સારસ શાં સુખડૂબ્યાં જોડલે<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />નર્મદની ગુજરાત દોહ્યલી રે જીવવી<br />ગાંધીની ગુજરાત કપરી જીરવવી<br />એક વાર ગાઈ કે કેમ કરી ભૂલવી<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />ભારતની ભોમમાં ઝાઝેરી ગુજરાત<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br />મળતાં મળી ગઈ મોંઘેરી ગુજરાત<br />ગુજરાત મોરી મોરી રે<br /><br />-ઉમાશંકર જોશી<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-66908688379048933712010-05-22T01:23:00.001-07:002010-05-22T01:23:47.865-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br /> હતો હું સૂતો પારણે પુત્ર નાનો<br /> રડું છેક તો રાખતું કોણ છાનો<br /> મને દુખી દેખી દુખી કોણ થાતું<br /> મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું<br /><br /> સૂકામાં સુવાડે ભીને પોઢી પોતે<br /> પીડા પામું પંડે તજે સ્વાદ તો તે<br /> મને સુખ માટે કટુ કોણ ખાતું<br /> મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું<br /><br /> લઈ છાતી સાથે બચી કોણ લેતું<br /> તજી તાજું ખાજું મને કોણ દેતું<br /> મને કોણ મીઠા મુખે ગીત ગાતું<br /> મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું<br /><br /> પડું કે ખડું તો ખમા આણી વાણી<br /> પડે પાંપણે પ્રેમનાં પૂર પાણી<br /> પછી કોણ પોતાતણું દૂધ પાતું<br /> મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું<br /><br /> -દલપતરામ <br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-91926553651549977402010-05-22T01:22:00.000-07:002010-05-22T01:23:08.170-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />સીતા સમાણી સતી કોણ શાણી<br />પતિ-પ્રતિજ્ઞાય સદા પ્રમાણી<br />કુરંગ હણવા મતિ ભ્રષ્ટ કીધી<br />વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br /><br />કેવા હતા કૌરવ કાળજ્ઞાની<br />કુસંપમાં પાછી કરી ન પાની<br />કપાઈ મૂઆ દ્વેષ સહિત ક્રોધી<br />વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br /> <br />નિપુણતા ન્યાય વિષે ધરાવી<br />નળે સુકીર્તિ જગતમાં જમાવી<br />ગુમાવી ગાદી દ્યૂતને વળુંધી<br />વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br /><br />યદુપુરી યાદવ યાદ આણો<br />સુરા વિષે જીવ ભલો ભરાણો<br />મૂઆ મૂકી સર્વ શરીર શુદ્ધિ<br />વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br /> <br />રૂડો હતો રાવણ શાસ્ત્રવેત્તા<br />નવે ગ્રહો નિકટમાં રહેતા<br />હરી સીતા કષ્ટ લહ્યું કુબુદ્ધિ<br />વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ<br />-બુલાખીરામ<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-34154771406816358632010-05-22T01:21:00.000-07:002010-05-22T01:22:34.386-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />હરિનો મારગ છે શૂરાનો, નહિ કાયરનું કામ જોને;<br />પરથમ પહેલું મસ્તક મૂકી, વળતા લેવું નામ જોને<br /><br />સુત વિત્ત દારા શીશ સમરપે, તે પામે રસ પીવા જોને;<br />સિંધુ મધ્યે મોતી લેવા, માંહી પડ્યા મરજીવા જોને<br /><br />મરણ આંગમે તે ભરે મૂઠી, દિલની દુગ્ધા વામે જોને;<br />તીરે ઊભા જુએ તમાસો, તે કોડી નવ પામે જોને<br /><br />પ્રેમપંથ પાવકની જ્વાળા, ભાળી પાછા ભાગે જોને;<br />માંહી પડ્યા તે મહાસુખ માણે, દેખનહારા દાઝે જોને<br /><br />માથા સાટે મોંઘી વસ્તુ, સાંપડવી નહિ સહેલ જોને;<br />મહાપદ પામ્યા તે મરજીવા, મૂકી મનનો મેલ જોને<br /><br />રામ-અમલમાં રાતામાતા પૂરા પ્રેમી પરખે જોને;<br />પ્રીતમના સ્વામીની લીલા, તે રજનિ-દન નરખે જોને<br />- પ્રીતમદાસ<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-1029952844180667442010-05-22T00:58:00.002-07:002010-05-22T01:18:49.423-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!<br />જ્યાં જ્યાં બોલાતી ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં ગુર્જરીની મહોલાત!<br /><br />ઉત્તર દક્ષિણ પૂર્વ કે પશ્ચિમ, જ્યાં ગુર્જરના વાસ;<br />સૂર્ય તણાં કિરણો દોડે ત્યાં, સૂર્ય તણો જ પ્રકાશ.<br />જેની ઉષા હસે હેલાતી, તેનાં તેજ પ્રફુલ્લ પ્રભાત;<br />જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!<br /><br />ગુર્જર વાણી, ગુર્જર લહાણી, ગુર્જર શાણી રીત,<br />જંગલમાં પણ મંગલ કરતી, ગુર્જર ઉદ્યમ પ્રીત.<br />જેને ઉર ગુજરાત હુલાતી, તેને સુરવન તુલ્ય મિરાત;\<br />જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!<br /><br />કૃષ્ણ દયાનંદ દાદા કેરી પુણ્ય વિરલ રસ ભોમ;<br />ખંડ ખંડ જઈ ઝૂઝે ગર્વે કોણ જાત ને કોમ.<br />ગુર્જર ભરતી ઉછળે છાતી ત્યાં રહે ગરજી ગુર્જર માત;<br />જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!<br /><br />અણકીધાં કરવાના કોડે, અધૂરાં પૂરાં થાય;<br />સ્નેહ, શૌર્ય ને સત્ય તણા ઉર, વૈભવ રાસ રચાય.<br />જય જય જન્મ સફળ ગુજરાતી, જય જય ધન્ય અદલ ગુજરાત!<br />જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!<br /><br />- અરદેશર ફરામજી ખબરદાર<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931490058209207797.post-20101833667769391612010-05-22T00:58:00.001-07:002010-05-22T00:58:28.776-07:00<pre style="font-family: courier new;"><br /> <span style="font-size:12px;"><br />એક જ દે ચિનગારી, મહાનલ !<br />એક જ દે ચિનગારી<br /><br />ચકમક લોઢું ઘસતાં ઘસતાં ખરચી જિંદગી સારી<br />જામગરીમાં તણખો ન પડ્યો, ન ફળી મહેનત મારી<br />મહાનલ... એક દે ચિનગારી...<br /><br />ચાંદો સળગ્યો, સૂરજ સળગ્યો, સળગી આભઅટારી<br />ના સળગી એક સગડી મારી, વાત વિપતની ભારી<br />મહાનલ... એક દે ચિનગારી...<br /><br />ઠંડીમાં મુજ કાયા થથરે, ખૂટી ધીરજ મારી<br />વિશ્વાનલ ! હું અધિક ન માગું, માગું એક ચિનગારી<br />મહાનલ... એક દે ચિનગારી...<br /><br />- હરિહર ભટ્ટ<br /> </span><br /></pre>KrunaL Parvadiyahttp://www.blogger.com/profile/05291056089713026403noreply@blogger.com0