Gündeme Genç Yorum

Emir Çağrı Turgut : Saklı Kuyu

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 11:00:00 +0000

Evinin penceresinden görülen kalın duvarları önemsemezdi. Kah bir binadan alınan sütunlardan, kah İznik’in tepelerinden toplanan taşlardan örülen surlar ve evinin bile altında yılların tarihini barındıran toprak onu ilgilendirmezdi. Gecenin aydınlığının kendisine gülümsediğini bilmezdi. Tarihin, başına attığı toplar, onun için misketten farksızdı. Soyu Bizanslı bir nalbanta dayanan dostu Yorgos bile ona özüne yeterince değer vermediğini söylerdi. Yorgos’un karısı Teodora ise tam bir Türk dostuydu. Kendisini Orhan Gazi’nin karısı Teodora’ya benzetirdi.

Akşamın geniş ufkunun geceye açıldığı vakit çıktı yola. Yol dediğim yolun beş metre karşısı. Türklerin ağzından çıkan bir su buharının izini taşıyan surların dibine çöktü. Düz kaşları, hafif aşağı eğik, etsiz burnu, babasından kendine kalan tek varlığı her ucu öze inen ve dudaklarını arasına alan bıyıkları, hafif esmer teni, Orta Asya’nın izini taşıyan çekik gözleri Avrupa’ya korku salan Türk portresini oluşturuyordu sanki. Gülünce kızıl elma gibi parlayan yanakları, insanlara mütevazı bir intiba yaratıyordu ancak kimi insanın bu ulvi muhayyilesi, yazılan bir yazının silinmesinden arda kalan, silik kıvrak çizgilerin üstüne yazılan yeni kara heceler gibi karmaşık izler bırakarak yok oluyordu. Murat oturduğu yerden sıkıldı. Ayağının altındaki yolun gitgide uzaklaşmasını verdiği baş dönmesi ile surların içinde açılan bir gediğe adımını atar atmaz kendini gediğin içinde buldu. Düştükten sonra bir hamur misali yana açılan elleri, istemeden de olsa bir tarihe şahit olmuş, parmak uçları bu tarih tapusunda bir mühür vazifesi görmüştü. Cebindeki çakmağı almak için doğrulduğu an harcından ayrılan taşların ağırlığını göğsünde hissetti. Oluşacak morlukları rükûa eğileceği anda hissedecekti belki. Az önce elleriyle yokladığı taşa tuttu çakmağını. Elinde hissettiği yazımsı şekilleri gözleriyle gördü. İçtiği şarabın etkisinin olmadığını anlamak için gözleri ovuşturdu.

Dostu Yorgos’tan bildiği kadarıyla bu Bizans dönemine ait bir yazıydı ve üstünde bir takım şekiller yer alıyordu. Taşa daha yakından baktı. Onu bu zaman kadar gizli tutan siyah lekeleri temizledi. Taşı terinden kaldırmak istedi. Kalkmadı. Sırtını gediği çevreleyen duvara yasladı, taşı bir süre temaşa etti. Uzaktan gelen keskin ve acıklı bir ses duydu bu sırada. Ses daha da duyulur olmaya başladı.

***

İznik’te hayat sakindir. Kendini beğenmiş, ayyaşın teki olan bir sarhoşun diline doladığı türkünün yankılandığı sokaklarda tek ses sarhoşun inilti ve böğürmeleri olur çoğu zaman. Sıcak –daha doğrusu ılık- bir rüzgarın –orada bu Bursa lodosudur- tarihe karışan tozları yeniden canlandırmasıyla biraz olsun hareketlenir sokaklar. Buranın halkı lodosun ardının kar ya da yağmur olduğunu bilir. Kışlık odunlarını hazırlar, bir köşeye istifler, her sokak başında yerini almış kömürcülerle yüz göz olmazlar.

İznik’in her tarafı bir koyçının kavalından çıkan yanık nağmeler gibi acıdır. Nedendir bilmem. Belki oradan ayrılmak istemeyenlerin hissettiği duyguları ben de hissetmişimdir. Oradan ayrı kalmak ve oraya ulaşmak istemek… Tıpkı bir Kürşad gibi...

Kuyunun bengülüğünün tün gibi karanlığında ürkek ürkek ilerleyen fısıltılar kadar ağır ilerleyen haberler kervanı olur. Bu haberler işitilir işitilmez bir başkasına aktarılır. Doğrusu, yanlışı, efsanesi, gerçeği… Yalnız içlerinden biri sendeler, düşer. Bütün milletin ayak bastığı yerde donup kalır. Bu şüphesiz Kuyu’dur. Gelecek, geçmişe anlatılır. Geçmiş bir kuyudur der kimileri ancak gelecek bir kuyudur.

Murat, muhacir İsmail Ustanın kahvehanesine gitti. Kendi eski köşesine oturdu. Yeşil Cami ile karşı karşıya olan bu köşe ona bu sefer buruk bir sevinç verdi. Öz baharında açan bahar dalı gibi açıktı bu mutluluk. İsmail Usta elinde kızıl elma rengindeki çayı masaya koyarken:

-Nabıyon be more? Dedi. Murat, ustanın sorduğu bu şakacı sorusuna ciddi bir cevap verdi:

-İçinde olduğum, içimdeki kuyudan çıktım, geldim.

-Adi oj geldin o zaman…

-Hoş bulduk, dedi Murat gülerek. İsmail Usta:

-Çıktı mı bi jey o yazıdan bre? Diye sordu. Murat başını Yeşil Cami’nin minaresine çevirdi:

-Çıktı, çıkmaz mı?

-Ne çıktı be ya? Söyle çatlatma adamı!

-Bizanslı tarihçinin kısa bir notu. Notta yazılanları sadece Yorgos biliyor. Bana da açıkladı. Türkler bu notu hiçbir zaman bilmeyecek ama tarif edilene göre yaşayacaklar. Her Türk içindeki kuyudan çıktığında, ihtiyar elma ağacının bozulmaya yüz tutmuş meyvesinden eşsiz bir lokma koparacak. İşte o gün içimdeki buruk sevinç yerini mutluluğa bırakacak.

Emir Çağrı Turgut

M.Enes Açıkmeşe - İmparator

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:59:00 +0000

Ben bu yazımı 2. kez olsa da SAKARYASPOR’a ayıracaktım ama birden aklıma başka bir konuda yazabileceğim geldi. Fatih Terim’in Galatasaray’dan gönderilmesi üzerine yazmayı düşünüyorum.

Ergün Diler hocamızın dediği gibi ‘FUTBOLA DAHA GENİŞ BAKMALIYIZ ’ .Peki ne demek istiyordu hocamız burada? Bu sorunun cevabı size kalmış.

Bu yazımda Hocamın ‘GalataSARAY’ adlı yazısından yola çıkmak istiyorum.

FATİH TERİM OPERASYONLA GÖNDERİLDİ. Hatta bence FATİH TERİM ’in

İpini çeken bizzat ÜNAL AYSAL ’dır.

Konu çok uzun ama bu işin içinde AGNELLİ AİLESİ olduğu düşünülüyor. (Bende öyle düşünüyorum ) Küçüklüğünden beri Juventus hayranı olan MANCİNİ ne oldu da birden GALATASARAY’a geldi?

Bence bunun en büyük nedeni FATİH TERİM ’e yapılacak komploda ANGELLİ AİLESİ de yer alıyordu ve eğer FATİH TERİM Galatasaray dan gönderilecekse yerine iyi bir teknik direktör gelmesi lazımdı ve Juventus Başkanı ANGELLİiçin en kolay transfer MANCİNİ’di.

Peki kimdi bu ANGELLİ AİLESİ?

Juventus başkanı Andrea Angelli başta olmak üzere giden bir topluluk.

Dediğim gibi bence FATİH TERİME KOMPLO KURULMUŞTUR

Ve yazımı Hocamın kitabından alıntıyla bitirmek istiyorum:

‘UMARIM TERİMİN KİME KURBAN GİTTİĞİNİ ANLAMIŞINIZDIR’

‘GALİBA FUTBOL GERÇEKTEN SADECE FUTBOL DEĞİL’

NE DERSİNİZ?

(Kraliçenin Adamları , Sayfa 144-146)

M.Enes Açıkmeşe

Emir Çağrı Turgut : Manzaralı Mezar

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:57:00 +0000

Birkaç mezar taşı gördüm. Hayret ettim. Süs müydü ki bunlar? Etrafımda bir sürü çam, kavaklar ve bir elma ağacı. Boyuna gittiğim bayağı yerlerden biriydi burası: elma ağacının dibindeki mezar. Buradan geçerken hep dua ederim yatan için. Teoman oğlu Metehan... Anlamam niye. Elma ağacının kökleriyle sıkıca tuttuğu bu mezar taşı dimdik durmaktadır karşımda hep. Üst üste binmiş mezar taşlarının arasında tek o dimdiktir. Asırlardır sağlam, gururlu ve kökleriyle kalmıştır o. Benim için cesaretin sembolüdür.

Ayaklarımı uzattım. Elimde bir fotoğraf makinesi. Sırtımı elma ağacına yasladım. Ruhuma ulvi bir huzur veren manzarayı resmettim yavaş yavaş. İçimden geldiğince. Sükûtun terazisinde sallanan iki eşit, bir kiloluk ağırlık gibiydim. Masmavi gökten gelen ışınlar, elma ağacının yapraklarıyla soğurulduktan sonra başıma düşüyor ve etki etmiyordu. Nisanın bu nefis kokusu, denizin tuz kokusuyla karışmıştı. İstanbul’un sıcak topraklarına sarılan deniz, buraları bırakmak istemiyor ama arada gelgitler yaşıyordu. Uzun, anlamsız çizgilerim bir haritadaki kopuk, uzun yolların birleşmesi gibi büyük bir manzarayı meydana çıkararak, içimdeki huzuru, sevinci ve ruhumun söylediği bahar şarkısını, ortamın biraz burukluk veren neşeli havasına katarak, bir bütün oluşturdu zihnimde. Sabahtan beri elimde olan defter ve kalemimi bir yere bıraktım. Kendimi Nirvana’ya ulaşmış gibi hissediyordum. Ama yok, Nirvana değil, bir evliya. Nirvana var mıydı ki? Evliyalığın, Allah dostluğunun yanında Nirvana seviyesine söz kalır mı?

“Acele et! Çabuk kalk ve uzaklaş hemen buradan” dedi biri ama kim olduğunu çıkaramadı. Arkama baktığımda ben de çıkaramayanın ve söyleyenin kim olduğunu anlamadım. Belki de ben düşünmüşümdür. İçgüdüm konuşmuştur benimle. Çok zaman harcadım. Ah! Ah! Keşke düşünmek için sınırsız zaman ama gerçekleştirmek için sonsuz güç ve sadece bir saatim olsa. Bu mezarın hatırına, elma ağacının köklerine sıkıca sarılmış mezarın hatırına, kızıl elmanın içindeki parlak çekirdeklerin hatırına yapacaklarım bir camın içinde olurdu ve bu camı parçalar kırardım. Bir cam için kum gerek, gereken kum içinse bir çöl. Bir kum tanesi, çöldeki her bir kum tanesinin tıpatıp benzeridir. Ya da hemen hemen… Cam için kullanılan bir kum tanesini alsam, diğer kum tanelerini benim sayardım. Böylece cam da benim olurdu.

Cam demişken, yaptığım resmi eve gidince odamın camına asmalıyım. Güzel oldu. Belki gelen geçen beğenir de önüne birkaç kuruş atıp da geçer. Böylece yeni defterler ve bu defterlere eşsiz görüntüler kazandırmak için daha farklı boya kalemleri alırım. Ya da mezarlıkta yatan mezarın hatırına, bir kalem, bir defter ve elime geçen parayla da kitap alırım. Taşın istediği de bu değil mi zaten? Elmalar olmamış daha. Daha da uzun sürer bu gidişle ama herkes mezar taşının hatırına herkes eline bir kalem, bir defter ve bulabildiği kadar kitap alsa bu süre kısalır. Kısalır kısalmasına fakat bu üç varlığı elinde tutanların elinin kuvveti olacağı gibi yüreğinin de kuvvetli olması gerekir. Kızıl elma gibi/ ya atan kalpler gibi…

EMİR ÇAĞRI TURGUT

Oğuzhan Kaplan : Dert Yağmuru Limanları

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:56:00 +0000

Soğuk. Yerdeki dert birikintilerinden sıçrayan birkaç damla çamur... Karşıdan eski bir okul arkadaşım yaklaşıyor. Paçaları ıslak. Bir süredir dışarıda olduğu, hatta yürüdüğü anlaşılıyor.Çok rahat bir çocuktu bu. Ne Dünya ne Ahret umrunda olmazdı. Ona bile dertler bulaşmış, biz ne yapalım?

Tam boğulacakken, etraftaki insanların üzerime dert sıcratmasıyla, yine onlar bana yüzmem gerektiğini hatırlatıyorlar. Genç bir kız geçti önümden, muhtemelen liseye gidiyor. Açık gri montunun çok yakıştığı canlı beyaz bir teni var. Dalgalı siyah saçları, omuzlarından dökülüyor. Kapşonun ardında, ıslanmamış deminki yağmurda. Omuz asmalı siyah çantasının ağzı tam kapanmamış. Yazık! Dertler sızmıştır şimdi o ufacık açıklıktan..
.
Her şeyi ardımda bırakıp; yeni dertlere basa basa ve inadına, inadına etrafa sıçratarak koşar adım ilerliyorum ıslak sokaklarda. Etrafta alacalı bir karanlık var. Gün yeni batıyor.İşte, dert yüküne dayanamayan bir bulut daha, sinirden çatladı uzakta. Dert yağdırıyorlardır simdi oradaki insanlara...

'Halkını çok düşünen' belediyemizin yaptırdığı banklara gidiyorken birden dönüp yolumu değiştiriyorum. Zira, ıslaktır şimdi orası. Tahammülüm kalmadı daha fazla derde...

Derken, yağmur başlıyor.Bir sokak ötede lise yıllarında arkadaşlarımla gittiğim nezih bir kahveci var.Kahveci dediysem, daha çok kafeye benzer bir mekan. Saatlerce oturur, muhabbet eder, kitap okurduk arkadaşlarla.

İçeri girdim. Mekan hala hatırşadığım gibi. Hem hava sıcak içerideki, hem ortam. Hemen girişte, ilk yazıma esin kaynağı olan örme kahve çuvalındaki çekirdeklerden bir avuç kadarını elime aldım. Avcumu açınca ise birer birer düştüler elimden, elimdeki tek şeritli otoyollardan kayarak...

İşte, Celal Abi orada. Görmeyeli daha da yaşlanmış. Yardımsever, güleryüzlü, babacan bir adamdır. Bu entellektüel tavırlarımı yadırgamayan pek az insandan biridir. Eh, birazcık tavrımız olacak tabii, katlanacaklar o kadar...

"- Celal Abi! Bir sade Türk kahvesi yapıver."

İlkin tanıyomadı beni. Gözlüğünü kaydırıp şöyle bir süzdü. Tanıyınca ise geniş alnına doğrudan etki eden bir tebessüm kapladı yüzünü. Neşeli bir ses tonuyla:

"- Ooo... Karahan'ım! Nice oldu uğramadığın, özlettin kendini.

"- Öyle oldu be abi. Zaman olmuyor ki..."

"- Hadi hadi, sen de! Zaman yok diyorsun ama, geçen Ferit söyledi, kitap çıkarmışsın. Ona zaman var da buna mı yok? Hadi geç otur şöyle..."

Ferit... Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi. O zamanın deyişiyle 'kanka'lardık.Ne günlerdi... Gariptir, güneşli hatırlıyorum o günleri. Dert yok...

Ahşap sandalyede oturmuşum, sıcacık Türk kahvemi yudumlarken dışarıdaki dert yağmurunu unutmuşum, eski günlerin hülya limanlarına sığınıyorum.

Neler yapmazdık buralarda be! İlk tokadı da burada yedik "Siyaset senin ne haddine ulan, önce oku da adam ol!" diyen, daha doğrusu böyle yapmak için emir alan faşizm kurbanı polisten; ilk övgümüzü de burada aldık lisedeki edebiyat hocamızdan. "Mutlu ve umutlu günlerdi", Hilmi Yavuz'un deyişiyle...

İçeri dört delikanlı girdi. On beş-on altı yaşlarındalar. Yaşıtlarının aksine; gürültüsüz, patırtısız bir biçimde şakalaştılar. Geçtiler, arkamdaki masaya kuruldular. Tam manasıyla kuruldular. Defterler, kitaplar, kalemler... Hepsi düzen içinde. Karmaşa yahut düzensizlik hiç yok. Kat'i disiplin, ılık tavırlar...

Kahveleri geldi. Celal Abi yanıma sokulup;

"- Yeni nesilde de sizin gibiler var oğlum. Her Allah'ın günü gelirler buraya. Sizin eskiden yaptığınız gibi entel entel konuşup tartışırlar. Ne diyordunuz, heh, tülüat. Bir nevi fikir tülüatı yapıyorlar bunlar da..."

Kulak kabarttım konuşmalarına;

"-Zaten Kapitalizm ekonomi temelli bir akım değil midir?"

"-Yok canım, ne alakası var?"

Uzun boylu zayıfça olan söze girdi;

"Bence haklı. Kapitalizm'in büyük simalarına bakarsak dahi Marks olsun Weber olsun ekonomi ile yakın ilişkili adamlar."

Hoppala! Neden bu konu yahu? Sohbete atılıyorum. Tatlı bir tartışma ortamı... Beni bu ortamdan kurtaran günün ilk ışıkları oldu. Saat gündoğumuna gelmiş. İki delikanlı uyukluyor, biri kitabına dalmış gitmiş, uzun boylu olanla hararetli ancak tatlı bir muhabbetle tartışıyoruz. Bilirsiniz, konu konuyu açar... Celal Abi, yazık kasanın başında uyuyakalmış. Eski arkadaşlarla da yapardık biz bunu. Gençlerle helalleşip ayrılıyorum. Dertler dinmiş. Geçmişten kurtulmuşum; biraz da yaşayarak anılarımı, neşeli ve hüzünlü bir biçimde. "Hüzün ki en çok yakışandır bize."

"Günümüzü bulmak için giderdik dünümüze, Geçmişimize..."

Oğuzhan Kaplan

Emir Çağrı Turgut : İstanbul'da Bir Polonya

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:54:00 +0000

Akın akın yürüyorlardı yollarda. Bir grup Polonyalı, istikamet İstanbul…

İçlerinden biri çok önce gelmişti. Türklerin harıl harıl çalıştı köprünün üstünde soyu belirsiz Yahudiler, başlarında fötr şapka, ellerinde şemsiyelerle gururlu, imalı ve kasıla kasıla yürüyorlardı. Adam, bu yürüyenlere hayretle bakıp, ülkenin sahibi gibi davranmalarına şaşıyordu. Köprünün kenarında yer alan tahta bir banka oturdu. Ellerini dizlerinde kavuşturdu ve etrafına bir göz attı. Çevresinde herhangi bir kadın görememesine şaştı.

- Bu ülkede sadece erkekler mi yaşıyor acaba? Diye düşündü gülerek. 19. Yüzyılda Fransızların İstanbul’da kendi hayat tarzlarını sergileyecek kadın bulamamaları ve İstanbul’la bu amaçla yerleşen Fransız kadınları görür gibi oldu.

Yeni Camii’nin etrafında sıralanmış ahşap, taş, betonarme yapılar, göz kamaştırıcı geldi ona. Huşuya dalmış camiler, içinde kendine benzer insanları arıyordu. İnsanlar da camilerin bu beklentisini kırmıyorlardı. Adam, bu manzarayı merak etti ve Yeni Camii’nin avlusuna girip, sıra sıra dizili camlardan birinin yanına geldi. Kaçamak bakışlarla içerisini seyretti. Gerçi içerde müstehcen şeyler görmeyi bekliyordu. Avrupa’da bir takım söylentilerin yalan olduğunu anladı.

Yavuz, bir atlı birliğini öne sürdü. Kahire’de iki yüz top bu birliğe çevrildi. Şehit olmaya gidiyordu bu birlik. Yavuz, ordusu kalenin arka tarafına yöneltti ve düşmanı meydan savaşına zorladı. Düşmanın güvendiği iki yüz topu etkisiz hale geldi.

19. Yüzyılın ikinci yarısı. Lehistan’dan Osmanlı’ya sığınan Lehlerden olan Kont Michal Czajkowski (Mehmet Sadık), Kazaklardan oluşan Polonya Lejyonunun komutanı, Kırım Savaşı’nda büyük kahramanlıklar gösterdi.

Adam, beyaz tenli, kızıl saçlı ve çilleri beş metre uzaktan belli olan uzun, zayıf bir delikanlıydı. Sırtındaki yük büyüktü. Osmanlı’ya sığınmak için gelen Polonyalıların habercisi olmuştu. Yerleşmek için uygun yer arıyordu. En iyi yer Beykoz ormanları arasında yer alan bir açıklık ve tarım için uygun olabilecek bir araziydi. İzin istenildi ve sığınmanın ilk meyvesi toplanmış oldu.

Ressam, tuvalini topladı ve önündeki banka yaklaştı. Kimse yoktu. Adam Czartoryski gitmişti. Banka oturdu. Tuvaline tekrar baktı. Bir eksiklik vardı. Yok, yok, bir fazlalık. Tuvalin hikâyesini yazmıştı ama fazlaydı bir şeyler. Şu an resmettiği yerde yine Türk insanı vardı ama bir Adam yoktu. Cami duruyordu. Köprü duruyordu. İnsanlar iş için hızlı hızlı yürüyorlardı. Tek tük ahşap binalar, betonarme binalar vardı. Bir an için elindeki tuvalini bıraktı kenara, yanındaki Adam’a:

-Siz hâlâ var mısınız? Diye soracakken yutuverdi kelimeleri birden ve elindeki tuvali aldı. Kalktı. Tuvalini bitirmek istiyordu. Ağır ağır yürüyordu yollarda. Bir ressam, istikamet Polonezköy…

EMİR ÇAĞRI TURGUT

Oğuzhan Kaplan : Neredesiniz ?

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:53:00 +0000

Çark'ta yürürken bir çocuğun nefesi ilişiyor kulaklarıma.Bu nefesi önce sağımda, sonra solumda, sonra yukarıda hissediyorum. En sonunda, yüreğimde hissediyorum klarnet sesini. Soruyorum yanımdakilere, "Neden bir sanat merkezinde değil de burada çalıyor? Neden? Mahrum kalışı bu eğitimden, mehrum kalışımız ondan, neden?" Hiçbiri sesini çıkarmıyor. Saçma konuları konuşmaya devam ediyorlar. "Geçen sizin çocuklar kavga etmişler Mavi'de, ne oldu o iş? Kiminleymiş?" Neden bunlarlayım diyorum kendime. Arkadaşlarım, kuzenlerim varken neden bu salaklarla yürüyorum burada?

Bu düşüncelerdeyken, üstüne "bir arkadaşım" arıyor beni cep telefonumdan. O çocuğun bakışları altında ezilmemek için kaçıyorum oradan. Açıyorum.

-A-alo...

İçimi eriten titreyen bir ses tonu. Panikliyorum. Derhal saçmalamaya başlıyorum. Susturuyor benim onlarca telaşlı cümlemi ufak bir 'Sen iyi misin?' cümlesi, aynı titreyen tonda. İçim sızlıyor. Deminki çocuk manzarasının üstüne bir de bu ekleniyor. Anlatmaya başlıyor o korkulu ses tonuyla, titreyen ses tonuna bir de benim telaşım eklenince zor oluyor anlaması;

-Ufak bir çocuğa doğum günü hediyesi almak için boncuk satıyor ablası. Soruyorsun çocuğa; 'Kaç yaşındasın sen?' diye. Cevabı '10' oluyor. 'okuma yazma biliyor musun?' 'Hiç bilmiyorum...' 'Öğrenmeyi ister miydin?' 'Evet!..'

Bu soru cevap tüylerimi ürpertiyor. Deminki manzaraya bu da eklenince telefonu elimden bırakıyorum. Dizlerim Üzerine çöküp geri alıyorum telefonu. Deminki çocuk koşuyor yanıma. 'Ağabey iyi misin?' Telefondan da aynı sesler. Zaten kötü durumda olan arkadaşıma 'İyiyim, sonra konuşalım.' diyebiliyorum sadece. O ise yanında olmam için aradı beni. 'Vicdan azabı' duyduğum ikinci konu.

Çocuktan çalmasını rica ediyorum. 'İste yeter ağabey...' diyor. Bir ezgi tutturuyor kendine; "Dünya ne sana ne de bana kalmaz..." Çocuğa ettiğim bin bir teşekkür eşliğinde kalkıyorum. Cüzdanımdaki 20TL'yi bıraktığımı farketmedi. Kaçarcasına uzaklaşıyorum. Arkamdan koşuyor. Yetişti, daha doğrusu kaçmadım. Geri vermeye çalıştı, bilen bilir beni. İstediğimi yaptırmak için her şeyi yapabilirim. Parayı benim bırakmadığımı iddia ediyorum. Ufak bir atışmadan sonra ikna ediyorum, biraz da büyüklüğün tesiriyle. Helalleşip ayrılıyoruz.

Bunu anlatmamın sebenine geliyorum şimdi, bu çocuklara yardım edenler nerede? Yardım kuruluşları nerede? Devlet nerede? Belediye nerede? Muhalefet nerede? Cemaat nerede? Çete ağabeyleri nerede? Kabadayılar nerede? Yardım etme şansı olanlar nerede? Sanat merkezleri nerede? Ben neredeyim? Sen neredesin? Biz neredeyiz? Kim kurtaracak bu çocukları? Belki klasik olacak ama, biz şanslı olanlarız. Şanssızlara biraz şans vermeye ne dersiniz? Ne deriz? Ne demeliyiz..?

Oğuzhan Kaplan

Ayşe Ocak : Süheyla'm Yazıyormuş

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:52:00 +0000

Adım Çetin. Yaprak Çetin derler Sümbülağa'da .

-Feyyaz, Cafer, İbo ! Oğlum dağılın ulan arabadan, üç gündür tozunu yuttunuz be ...!

-Dur be ağabey ! Çetin Ağabey gelmedi ya ...

-He ya ! Çetin Ağabeyiniz gelmedi ! Şimdi damlarsa top gibi başımıza da damlar. Dağılın hadi !

Orta ağacın köşesine oturmuş Baston Necmi, Berber Hamdi'ye sırıtmıştı :

-Rahat bıraksana çocukları , amma da tantana ettin yahu !

-Sana ne oluyor birader ? Baston çürüdü içeride baksana , yamuk duruyon be oğlum !

Necmi susmuş, koyun gibi yüzdürdüğü başını güneşe dönmüştü. Küçük Ali de eğilip kendine baktı bu tüysüz tabakadan. Arkadaki yaşlı ahalisi takma dişler ardından , sigara tütmüş nefesleriyle kahkayı basmıştı. Hatta, Mahmud Dede bir tükürükte fırlatmıştı tabanı yanmış sokağa takma dişlerini. Küçükler yerde, tozdan toprağa gömülmüş, görünmez olmuşlardı. Perdelerine sarmaşıklar inmiş, Hatice Bacı'nın evindeki Haydar enişte de acı çayıyla takkeli başını dışarı sarkıtmış, gülümsemişti. Ben ise 5 çocuğun savrulmuş bedenlerini, beyaz bir adamın pencereden düşmüş yeşil takkesini ve kahve kapısında gülümseyen lekesiz takma dişleri , çınarın rüzgarı ayağımı kaydırınca görmüştüm. Feyyaz toparlanmış , çakırın lastiklerini okşuyordu kara kemikli elleriyle :

-Hey yavrum be ! Benim olacaksın sen ! Çetin ağabey süremiyor ki...Yaşımın yanına bir rakam gelince kaçırıcam seni. "Bıcırık" demişti Süleyman , "Yaşın kaç li kaçırıyorsun ?"

-"Sekiz" demişti. "Seneye bir eklenince 18 olacak. O zaman alacağım işte. Sen de o zaman tek kaşlarının arasından bana bakacan Süleyman emmi!"

Ardından kirli bir iskarpin yemişti sırtına Feyyaz. Dilinin arasından uçuşan sesleri yükselmiş , tekrar araba tekerlerine konmuştu.

-Çetin hoşgeldin koçum .

-Hoşgördük Mahmud Dede . Ne oldu senin ağzına yahu, Pembe Nenem sıcak su verdi zahir büzük büzük olmuş dudakların. Mahmud Dede takkesini alıp suratını buruşturmuştu. "Sütlaç kıvamına geldi yine dedem" dedi Cafer. Yaprakların dolgusu dallara ağır gelmiş, büyükçe savrulmuşlardı. İbo yüzünde öylesine açılmış gözlerle dökülen yaprakları sayıyordu ; 1,2,3,33,5,10,12...

Feyyaz pantalon içinde yüzen bedeniyle Çakır'a serenatlar yapıyordu. Herkes kendi aynasına girdi demişken bu sefer de ben kırmıştım aynamı. Kırıklar mavi renkli muşambayla kaplı bir masanın serinliğine girmişlerdi. Yola giderken , gece yavaş yavaş eriyecek, Süheyla'nın ince mi ince sürmeli gözleri bir duman şeridi gibi çökecekti masanın altına. Sabah ezanının okunmasıyla dağılan baston takımı,tıkırdamalarla sarıp çürük öksürüklere boğacaktı Davut'un kahvesini. Davut, ıslak toz kokusunu süpürgeyle attıracak , cam kırıklarını da silecekti toprak döşemeden . Süheyla , elinde portakal poşetleriyle pencereden dökülen kandil ışıklarını kıra döke yoluna karıştı. Yasemin kokusunu da kolundaki yemeniye sarmıştı. Ben hariç herkese bir düş inmişti sanki. Hepsi yutulmuş, ıslak ıslak dökülmüştü Mahmud Dede ağzından . Cafer , rutubete bulanmış sesiyle elinde bir makineyle çıkageldi.

-Çetin Ağabey , dayımgil almıştı Çakır'ı aman, seni bir çekebilir miyim ? Sonra patlak çarıklarıyla yükselmiş "Süheyla ablam bi dane istediydi hatıra kalsın diye. " Koltuğa oturdum. " Sahi " demişti. "Çetin ağabey ne yazıyor burada ?"

-Hadi çeksene kereta, poz verdim.

-Tamam ağabey çektim" deyip kaş göz etti ufacık burnuyla .

Çakır her kış büyük çınar yapraklarının öksürükleri gibi genzini ıslatmış, pas konmuş dumanı parça parça dökmüştü. Sonra Feyyaz, el sallayıp bağırdı :

-Çakır'ın önünde Süheyla'm yazıyormuş !!

Ayşe Ocak

Ece Ceren Esen : Daha Yüksek Sesle "Dünya'yı Güzellik Kurtaracak"

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:50:00 +0000

Sanırsam bu kadar iyimser olmamdan hoşlanmayanlar var ve Dünya'yı güzelliğin kurtarmayacağını düşünenler. Tabi herkesin düşüncesi farklıdır ve ben de düşüncelerimin arkasındayım .

Kötü şeylerin olduğunun ben de farkındayım, kötü şeyler var ,savaşlar var , ağlayanlar var. Bunları inkar etmiyorum. Ama kahkaha atanlar da var ve içten bir gülümsemeyle günaydın diyenler. Geçmiş , kötü şeyler , külçe gibi ayaklarınızda , ileriye gidemiyorsunuz . O kadar inandırmışsınız ki kendinizi , "kötümser değil gerçekçiyim" lakırdısına , gerçeğin diğer yarısının güzellik olduğunu görmüyorsunuz. Kötü şeyleri halının altına süpürün demiyorum. Süpürdükçe geri çıkar çünkü. Hepsini yoketmek için iyilikle, iyi düşünceyle vermek gerek . Çöpün üstüne pislik atarak temizleyemezsin çünkü.

Ayağınızdaki külçeleri çıkartın ve kötü şeylere rağmen gülmeyi , güldürmeyi unutmayın. Kötü şeyleri etrafınızdaki insanları mutlu ederek yok etmeye başlayın . Çünkü dünyayı güzellik kurtaracak....

Ece Ceren Esen

M. Enes Açıkmeşe : Yazı ve Konuşma Dili

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:49:00 +0000

Bu yazımda size konuşma ve yazı dili arasındaki farkı ve yazı dili ile konuşma dilinin ne olduğunu açıklayacağım.

Bir ülkede geçerli olan dilin , yörelerine göre çeşitlilik gösteren ve günlük hayatta insanların birbiriyle anlaşmak, anlık düşüncelerini ve duygularını birbirine aktarmak üzere kullandıkları sözlü dile konuşma dili denir. Konuşma dili insanoğlunun yaratılışından beri olduğu bilinen bir yapay dildir.

Peki yazı dili nedir ?

Yazı dili düşünce ve duyguların bir kişi ya da insan topluluğuna yazılı bir şekilde aktarılmasına denir. Yazı dili bir insana ait olan bir ağzın ya da şivenin zaman içinde ortak hale gelmesiyle oluşur. Bizim dilimizde İstanbul ağzı ortak (yazı dili) hale gelmiştir.

Peki yazı dili ile konuşma dili arasındaki farklar nelerdir ?

*Bir ülkede tek bir yazı dili varken birden çok konuşma dili olabilir.

*Konuşma dili doğaldır , yazı dili yapma bir dildir.

*Yazı dilinde kurallar varken konuşma dilinde kurallar yoktur.

*Konuşma dili günlük hayatta farklılık gösterir ama yazı dili göstermez.

Bu yazım bu kadar. Yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim.

M.Enes Açıkmeşe

Oğuzhan Kaplan : Toplumda Erkek Baskısı ve Tarih İlişkilendirmesi

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:48:00 +0000

Türk toplumu, tarih boyunca yüzyıllık geleneklerini bırakmadan gelişmelerle kendini gericilikten soyutlamıştır. 19.YY’a kadar Türkler, “les pays développés” (Gelişmiş ve İlerici Millet) olarak tanınıyordu. Daha sonra ise kendi aralarında gruplaşıp birbirlerini İlerici ve Gerici olarak ayırınca devlet idaresi Gericiler sıfatını aldı ve İlericilerin yaptıkları “Darbeler” bu sıfatların toplu çöküşüydü.

Değişen toplum ve yönetim ideolojilerine karşın Türk tarihi boyunca süregelmiş “gelenekler” vardır. Bunlardan bazı başlıklar;

*Bağımsızlık

*Özgürlük

*İnsana değer verme

Olarak göz önüne serilebilir. Hiç bir tarihçinin karşı çıkmadığı bir olgudur bu. 21.YY hariç, 52 Türk Devleti’nden kaç tanesi bağımlı yahut sınır tamponu olarak varlığını sürdürmeyi kabullenmiştir biliyor musunuz? Ben söyleyeyim, sıfır!

Özgürlük konusunda birkaç sav var ortaya bırakılmış. Sırf politika için milletinin tarihiyle kullananların başarılı “provokasyonlar”. Örneğin;

-‘Türk toplumlarında din özgürlüğü yoktu. Şii liderleri ve Protestanlar öldürülüyordu.’

Bir dine izin veren toplum ve kanun, diğer adıyla töre, neden izin vermesin “diğerinden bir farkı bulunmayan” bir başkasına? Saçma değil mi? Kilit nokta, diğerlerinden bir farkı olması. Bir başka dine saldırıda yahut tacizde bulunuyorsa, o dini çocuklara ve dahi gençlere yayanlar “idam edilir”. Öldürülmez. Bu idamların Amerika’nın, Almanya’nın, İngiltere’nin, İran’ın, Suriye’nin ve daha nicelerinin yaptığı kıyımlarla ve “ayıklamalarla” Hiçbir ilgisi yahut benzerliği yoktur.

Son olarak, başlığın sebebi olan kısım, insana değer verme. Hiçbir kimse tamamen suçlu bulunduğu kanısına varılmadan hor görülmez bizim “toplumumuzda”. İnsanlar değerlidir; ata binmeden önce seyisle konuşmak, ona teşekkür etmek ve değer vermek öğretilir binici adayına.

Kadına verilen değerin az olduğunu, bu yüzden kadınların geri planda tutulduğunu iddia edenler var. Kendi savımı paylaşacağım sizlerle; Kadınlar bu kadar değerli olduğu için serbest bırakılıyordu. Kadınlar da değerlerini bilip kendilerini geri planda tutuyorlardı. Bu kadar değerli oldukları için ne siyaset konusu yapılırdı, ne de bahiste tutulurdu beyler tarafından. Ve genelde kimsenin bakmadığı tarafı sunuyorum sizlere; beyler de hanımlar arasında bahis konusu olmazdı. Yaşamın konuları iki ayrı başlıktaydı. Birinden erkekler sorumluydu, diğerinden kadınlar.”Dışişleri” erkeklerin derdi ve sorumluluğu, hatta buyruğu altındaydı. “İçişlerine” ise erkekler yaklaşamazdı bile.

Günümüzde, insanların hayatı yalnızca “dışişleri” haline getirildi. Ve erkeklerin ayrıcalıklı olduğu düşünülen bir “Toplumda Hakimiyet” çatışması başladı. Bütün dünya bu akımlarla çalkalanırken biz ucuz atlattık. Günümüzde de Türk aile yapısı eski halini alıyor. Tek fark, dengeler biraz değişti. Kadınlar yaylalarda, tarlalarda değil; fabrikalarda, idarelerde çalışırken artık erkekleri bahis konusu yapıyorlar. Erkekler bunu yaptığı zaman “Erkek Baskısı” oluyor. Bir kadın erkeğin parfümüne, ceketine, kıyafetine, telefonuna ve hatta hayatına karışıyorsa baskı kuran kadındır. Erkeğin bunları yapmaya hakkı vardır. Bu bir otorite savaşıysa erkek pasif taraf olamaz. Bunu size bir erkek olarak söylüyorum. Bu savaşın içinde olmayan bir erkek. Erkek görevini yapar, kadın görevini. Görev paylaşımı ise muhabbetle yapılır. Eylemle değil…

Yazı çok uzun oldu, farkındayım. Bitirirken bu kadar saçma bir konunun neden “gündem” olduğunu sorarsanız diye, bir cevabım var. Kadınlar üzerinden siyaset yapılmaya başlandığından beri, kadınlara olmayan bir ezikliği hissettiriyorlar. Bakın; Kadınlar siyaset yapmaya başladığından beri değil, kadınlar “üzerinden” siyaset yapılmaya başlandığından beri diyorum. Anlayana…

Yorumlarınızı bizlerle paylaşmanız bizleri şereflendirecektir.Şimdiye kadar paylaşanlara ve sonrakilere binlerce defa teşekkür ederim, tüm arkadaşlarım adına...

Okuduğunuz için teşekkürler,

Oğuzhan Kaplan

Mustafa Ali Aykol : "Gelecek de Bir Gün Gelecek" mi ?

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:47:00 +0000

Çok klişe de olsa güzel bir söz var ; "Gelecek de bir gün gelecek" . Peki ya gerçekten böyle mi ? 2014 yılı teknolojileri olarak bundan 10 yıl , 50 yıl , 100 yıl önceki tahminlere göre ne seviyedeyiz ? Hayalgücümüz teknolojiyi yenilemeye devam mı ediyor yoksa , teknolojiye yenilmeye mi başlıyor ? Teknolojik Dünya 10 yıl, 50 yıl, 100 yıl sonra nasıl bir yer olacak ? "Gelecek de bir gün gelecek" sözü gerçek mi yoksa o gelecek çoktan geldi mi ?

2014 yılının 2. ayının sonlarına yaklaştığımız şu günlerde yine farkettik ki zaman çok hızlı geçiyor . Teknoloji hayatımıza girdikçe , görünen o ki zaman daha da hızlanacak. Peki nereye kadar ? En son geldiğimiz hiçliğe geri dönene kadar mı ? 5 yıl , 10 yıl önce bilim/teknoloji dergilerinde yazılanlara göre bu günlerde etraf uçan arabalarla dolu olmalı , tüm işlerimizi robotlar yapmalıydı. Ve düzenli bir gelişme teknolojiyi bu aşamaya çok kolay getirecekti. Fakat ben çevremde uçan arabalar veya robotlar göremiyorum . Teknoloji mi yavaşladı yoksa ihtiyacımız mı azaldı ? İhtiyaç diyince; teknolojik icatların çoğu belki de hepsi zamandan tasarruf etmek için bir ihtiyaçtan doğdu değil mi ? Mesela bir çiftçi ve tarlasını ele alalım. Bir çiftçi bir tarlayı eliyle 5 saatte sürerken , zaman ihtiyacından ve çabukluktan doğan teknolojik araçlarla bunu 1 saatte yapabiliyor . Peki ya size sormak istiyorum , "teknoojinin bize armağanı" kalan 4 boş saat ne oluyor ? Ne yapıyoruz ?

Teknoloji ile hayalgücümüz arasında çok ilginç bir bağ var. Hayalgücümüz olmadan teknoloji ilerleyemez ama teknoloji ilerledikçe de hayalgücümüz azalıyor. Bu denklemi nasıl çözebileceğimiz konusunda ise bir fikrim yok. Teknolojik aletler hayatımıza girdikçe , hayalgücümüz azalıyor. Biraz alakasız bir örnek ama "Anılar çoğaldıkça hayaller azalır" diye bir söz var . İnsanoğlu eğer teknolojiye tamam diyip hayalgücünü elinden bırakırsa , ortalık şimdiki gibi para için hayal üretenlerle dolar. İnsanlar da teknoloji de kapitalizmin parçası olur.

Peki 10,50,100 yıl sonra teknolojinin gölgesinde nasıl bir Dünya bizi bekliyor olacak ? Honda araba markasının ceosu Takanobu Ito 'nun söylediklerine göre , şu an elimizde uçan araba teknolojisi var ve üretilen uçan arabalar var. Ama fiziksel ve insani bazı yetersizliklerden dolayı (uçan arabalar için bir yol olmayışı gibi) piyasaya sürülmediğini söylüyor. Bir diğer teknoloji devi Samsung'un 3 ceousundan biri olan Jong-Kyun Shin 'ın dediğine göre elimizde akıllı telefon ; bilgisayar ; tablet ve hatta daha piyasada olmayan teknolojik ürünlerin en az 20 yıllık teknolojisi var. Yani bugünden itibaren tablet,bilgisayar,televizyon,telefon teknolojilerine yeni şeyler katılmasa bile bize 20 yıl yetecek kadar yeni teknoloji ve birikime sahibiz. Bu birikim ise birden ortaya koyulmuyor. Her çıkan telefonda bir öncekinin sadece bir iki özellik üstü olması ve her hafta yeni telefonlar,bilgisayarlar,tabletler,televizyonlar çıkmasının da açık nedeni bu .

"Gelecek de bir gün gelecek" mi ? Yoksa "Gelecek çoktan geldi" mi ? Hep birlikte göreceğiz...

Mustafa Ali Aykol

Doğukan Bozkurt : Yarı Yarıya

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 01 Mar 2014 10:46:00 +0000

Bu yazımı tamamen “ Günümüzde Sosyal Medyanın Etkin Kullanılmasına “ ayıracaktım fakat birkaç dakika önce arkadaşım Enes Açıkmeşe’nin “Köylerin Kentleştirilmesi” adlı yazısını okudum.Ve bu yazımın bir kısmına bu konuyla ilgili kendi yorumumu yansıtmaya karar verdim.Tabi ki Enes’e köylerin kentleştirilmesindeki olumsuz yönlerine katılıyorum.Bence olaya gereğinden fazla negatif bakıyor.Bakın bugün köylerimizde bir sınıfı 40-50 kişi kullanan öğrencilerimiz var. Köylerde yaşayan arkadaşlarımızın ya da büyüklerimizin daha iyi şartlarda eğitim alması kötü bir şey mi ? Dayanıksız evlerin depreme dayanıklı olması için yıkılıp tekrar yapılmasının neresi kötü ? Ya da küçük bir sağlık ocağı yerine modern bir hastanede tedavi görmesi kötü mü ? Tamam bazı kötü yanları olabilir.Bunun kötü yanları olabilir.Eğer çevreye zarar verilerek bu iş yapılacaksa tabi ki bende istemiyorum.Ben de dünyayı seven her insan gibi gelecekte beton şehirler istemiyorum.Ama bu is yeşillikler korunarak yaparlarsa diyorum ki neden olmasın ?

Asıl konuma gelecek olursak sizin, benim ve daha birçoğumuzun kullandığı sosyal medya… İletişim kurmak güzel bir şey fakat bunun elektronik aletlerle yapılması ne kadar doğru orası tartışılır. Bunu yaşadığım bir olayla açıklamak isterim. Geçen haftalarda ailemle gittiğim bir alışveriş merkezinde iki kadın , ellerinde akıllı telefonlar (!) hiç konuşmadan yemek yiyorlardı. Açıkcası zaman zaman benimde ve daha bir çok kişinin başına gelen bir olay bu. Her ne kadar karşındakiyle sohbet etmeye çalışsan da, o cihazların bir çekiciliği var ve insan merak ediyor; acaba en son internete girdiğimden zamandan sonra ne oldu? Belki de bunun bir sebebi olabilir. Bildiğiniz üzere Facebook geçtiğimiz günlerde 10. yılını kutladı. Bence bir sosyal paylaşım sitesinin 2004’den 2014’e kadar ayakta kalmasının sebebi gün geçtikçe artan akıllı cihaz kullanımından ve yoğun ilgiden kaynaklanıyor. 30.06.2012 tarihli yapılan araştırmaya göre Twitter'ın aylık aktif kullanıcı sayısının 151.4 milyona ulaştığı ifade edildi. 30.06.2013 de yapılan araştırmaya göre ise önceki yıla bakarak %44 artış göstererek 218.3 milyonu gördüğü ifade edilmiştir. Bugün devlet büyüklerinin ve birçok ünlünün sosyal medyayı aktif olarak kullandığı bir ülkede “Sosyal medya yaygın kullanılıyor demek yanlış olmaz herhalde…

Saygılarımla, Doğukan Bozkurt

Muhammet Enes Açıkmeşe: Köylerin Şehirleştirilmesi

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 15 Feb 2014 18:16:00 +0000

Bu haftaki yazımı köylerin şehirleştirilmesi hakkında yazmak istiyorum.Bu konunun tam adını ben de bulamadım ama çoğu yerde konuşulduğunu biliyorum. Köylerin şehirleştirilmesi demek hayvancılığı azaltmak, Daha modern bir hayat yaşayıp köy yaşamını bırakmak.

İlk örneğim bizim köyümüz. Adını vermek istemiyorum.Eskiden köy olarak geçiyordu ve artık şimdi mahalle.Bunun birçok nedeni var ve başta maddi. Köylerde çoğu şey ücretsizdir. Ama mahalle olunca hepsi paralı olacak. Su ücretsizdi mesela ama artık o da parayla oldu. Tabi illaki devlete para gitmeli ona bir şey diyemem ama ülkemizde kaçak elektrik kullananların sayısı çok fazla onları tespit etsinler. Yakında köylerde hayvancılığı da yasaklarlar ben size söylüyorum. Hayvancılık yasaklanırsa düzgün et bulamayız bundan kastım hayvanlara doğal besin yerine hep saman vb. ürünler verecekler. Bu durumundan süt ve süt ürünleri de etkilenecek ve dolaylı yoldan bizim kanımıza kadar gelecek. Ve bu olaylara dur dememiz lazım (bence).

Bu yazımdan dolayı çoğu beni hükümet karşıtı olarak görebilir ve onlara bir lafım var. Herkes hata yapabilir.

Bu yazımı kısa tutma nedenimi sizlere söylemek istiyorum.Çünkü Mustafa arkadaşım gibi her hafta Pazar yazı yazmayı hedefliyorum.

Muhammet Enes Açıkmeşe

Zeynep Özbudak : Narsisizm ve Egoizm Üzerine

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Fri, 14 Feb 2014 18:13:00 +0000

Yıllardır egoizmin ve narsisizmin bayağı tanımları süregeldi. Bahsettiğimiz tanımlardan birinin ‘kendini beğenmişlik’ olmasının bir sonucu, bu fikir yapıları olmaması gerektiği şekilde dışlanmaktır. Bu yüzden günümüz insanının duyduğu anda “Benden uzak olsunlar…” diyebileceği iki kavram duruyor karşımda. Düşüncelerimi paylaşacağım bu satırlarda sizlerle. Doğrusu pek sizlerle paylaşmak için değil de; kendimle yazısal bir söyleşi yapmak için yazıyorum bu cümleleri ve tabii çöplük olan zihnimdekileri harmanlanmış fikirleri bir yerlere aktarıp biraz olsun rahatlamak için. Şu da bir gerçektir ki; bu hususlara alakası olan birilerine farklı bir vizör sunacaksa bu yazım, mutluluk kaçınılmazdır bünyeme…

İnsanların egoizm ve narsisizm arasındaki farkı gözetmeksizin nefret taşan eleştirilerde bulunması canımı en az benim onların canını sıktığım kadar sıkıyor doğrusu. Kendisinin güzel göründüğünü düşünen bir bireyle karşılaşan ortalama bir insanın aklından geçen ilk şey bu bireyin egoist olduğudur. Hiçbir fikri ötekileştirmek yanlısı olmadığım halde bu düşünceye “Yanlış!” diye çıkışmamı mazur görürsünüz diye umuyorum. Kendisinin güzel göründüğünü düşünen bir insan egoist değil, yalnızca kendi güzellik tanımının içine yine kendi güzelliğini sığdırmış insandır. Çünkü egoist insan kendisinin farkında olamayacak kadar acizdir ve bu yüzdendir kendini dışlaştırdığı ortamdan mutlak takdir ve iltifat bekleyişi. Halbuki örnek olarak verdiğim ‘kendinin güzel göründüğünü’ düşünen birey kendisi haricindeki toplumdan herhangi bir iltifat yahut takdir talebi içinde değildir. Evet, acizdir ego ve tabii ego sahibi birey! Henüz kendini keşfedememiş, kendini sevmeyi dahî becerememiş, dışa bağımlı bir bünye aşağılık değil de nedir? Tabii bu sözlerimden kastım, insanların kendilerinde kötü olan şeylerin de iyi olduğu yanılgısına kapılmaları değildir. Aksine, kişinin kendisini kusurlarıyla ve dahî kusurlarından artakalan kusursuzluklarıyla bilmesi ve benimsemesidir -tabii, ‘kusursuz’ olmak ne kadar mümkünse-…

Öte yandan, ‘gerçekçi’ bir narsisistiğin zararı yoktur hiçbirimize. Bir defa, kendi mükemmeliyetinin farkında olan bir insan, herhangi bir egoistin yaptığı gibi bizden takdir yahut iltifat talep etmez. Zirâ, kendisinin farkında olan bir insan kendisi dışındaki hacimden gelen hiçbir olumlu fikre değer vermez. Çünkü zaten çok değer verdiği birinden karşılık olarak çok değer göreceği bir kısır döngü içindedir. Kendisidir ancak olumlu düşüncelerine değer verdiği kişi. Tam vaktidir Erasmus’ un Deliliğe Övgü’sünden bir kesit sunmanın; “Kim beni benden daha iyi betimleyebilir?”. Asıl husus budur. Psikolojide ‘hastalık’ olarak yer alan bir durumdan bahsediyorum. Neden hastalık olarak nitelendirildiğini anlayamam doğrusu. Ne yapıyorsak yapalım, nasıl düşünüyorsak düşünelim mutlak gerçeklik her zaman insanların fikirlerinin belirli noktalarda ayrıldığıdır. Bundaki asıl anlam, kimsenin bir diğeriyle en azından fikirsel açıdan aynı olamayacağıdır. Birbirine çok benzeyen toplumlar görebiliriz ama aynı olan iki birey bulmamız olanaksızdır. Bu bağlamda değerlendirdiğimizde, narsisizmde temel fikirlerden biri olan “kişinin kendini eşsiz biri olarak nitelendirmesi” yanlış bir düşünce değildir. Temeli yanlış olarak nitelendirildiği halde aslında yanlış olmayan bir durum nasıl ‘hastalık’ olarak ele alınabilir ki?

Hem narsisizmi yalnızca dış görünüş olarak değerlendirmek de yanlış olacaktır. Bir insan başka bir insanın fikirlerine aşık olabiliyorsa kendi fikirlerine de aşık olabilir. Bir de şu açıdan değerlendirelim; kimse doğru olmadığını bildiği fikirlerin peşinden koşmaz, bu durumda herkesin kendi fikrinin doğru olduğunu düşünmesi son derece normaldir. Elbette yanlışlık payı vermek en doğrusu ama yanlışlık payı vermek o fikrin yanlış olmasını dilemek ya da yanlış olduğunu düşünmek değildir. Bu durumda her insan doğru bulduğu kendi fikirlerine aşıktır. Eğer aşık değilse -ki ‘aşık’ kelimesi mecaz içeriyor- kendi fikrinin doğruluğuna inanmıyordur. Eğer doğruluğuna inanıyorsa ki insan doğası bunu gerektirir, bu insan narsisistiktir. Her insan kendi düşüncelerinin doğru olduğu kanaatindeyse o hâlde her insan narsisistiktir. Ne de güzel denklem kurdum !

Kendisindeki güzellikleri ‘güzellik’ olarak nitelendirmek için başkalarının ona güzel demesini bekleyecek yahut kendisini sevmeden başkalarından kendisini sevmesini talep edecek kadar aciz olmamalı insanoğlu. Son nefesine kadar kendisini terk etmeyecek olan kişinin yalnızca yine kendisi olduğunu fark etmeli artık. Kusurları sevmekten söz edemem lâkin kusurların olmaması durumunda kusursuzluk kavramında büyük kusurlar olacağını bilerek sevmeli kendini. Umuyorum değerli okuyanlar ve balçık torbaları; umuyorum ki bir gün cennetin bir nergis bahçesi olduğunu idrak eder şu kilidini elimizde tuttuğumuz prangalı zihinlerimiz…

Zeynep Özbudak

Ecem Bektaş : Öfke

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Fri, 14 Feb 2014 18:11:00 +0000

Öfkeyle yapılan her hareket çocuk kalmış bir ruhun bedeninden ayrılmış ve küs kalmış bir ruhun kavgasını gösterir.

Farklı gözlerle ise onu acınası kılar ve savunmasız bırakır.

Atmosfer değiştiğinde ise çağresizce düşünmeye, kapkaranlık bir odaya kilitlenmeye mecbur bırakır. Ve nedensizce orada kalır .Artık biraz geç kalmamış mıdır ? artık ne geriye dönüş vardır . ne de düşünerek söylediklerinin yerine yeni replikler uydurmak …

Artık bir dönüş kapısı da yoktur ve düşünerekte çoktan kapanmış kapıları nasıl aralar ki .

O da kapanmış kapının önünden geçip gitmeyi değil önünde dikilmeyi seçer anlamsızca ve bir süre sonra ağır ağır oda yanından yürümeye ve uzaklaşmaya başlar ama o artık öfkeyi de tatmıştır kötü bir çocuk olarak kara tahtaya yazılmıştır.

Belki birazda kaybetme korkusu da vardır içinde zamanla sinmeyi bekleyen .

O aslında çok yavaş oynanacak bir oyunu hırsıyla kaybetmiştir .

Yavaş oynamak o oyunu oyun yapar o oyunu hızlandırmayı tercih etmiştir ve o oyun da satrançtır.

Kaybetme korkusuyla ileri sürdüğü her vezir karşısındaki o çift gözü şaha o kadar yakınlaştırmıştır.

Ecem Bektaş

Oğuzhan Kaplan : Yanlış Tanınlar II - Adolf Hitler

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Fri, 14 Feb 2014 18:10:00 +0000

Adolf Hitler. Avusturya asıllı Alman politikacı, siyasi lider, teorisyen ve devlet adamı. Nazi Partisi iktidarında Alman Şansölyesi (Başbakanı) ve Devlet Başkanı oldu. Askerliğinin ve politikacılığın yanında bir ressam ve yazardı. Çok başarılı bir askerdi. Büyük Buhran Dönemi'nde başarılı propagandalarla İngiltere'nin 1.Dünta Savaşı'ndaki ordusunun sayısından fazla bir miktar asker topladı.

Henüz 13 yaşındayken babası vefat etti. Annesine bakma zorunluluğuyla Yahudi bir patronun inşaatlarında çalışmaya başladı. Patronun diğer Yahudi işçilere ayrıcalık göstermesi ve Yahudi çeteler onu Yahudilerden soğuttu. Resime merakı olduğunu daha önce belirtmiştim. Bir Yahudi çetesi evini basıp annesini öldürdükten ve evi bütün çizimleriyle birlikte yok etmesinden sonra aşırı bir antisemitizm başladı Hitler'de. Çok aşırı bir intikam yemini etti.

I.Dünya Savaşı'nda subay olarak görev aldı. Durumun kötülüğünü görünce Alman halkını kurtarmak için yemin etti. Milliyetçi olduğu için sevilmeyen bir lider daha !

Alman Askeri Komitesi'ne "Yahudileri vurun!" önergesini verdiği zaman 1924 yılının Mart ayında 5 sene sürmesi istenen bir tutuklama kararı çıktı ve 1 Nisan 1924'te tutuklandı.20 Aralık 1924'te ise serbest bırakıldı. Cumhurbaşkanı Hindenburg'un büyük desteğiyle Alman vatandaşı ve Şansölyesi oldu. Partinin oy yüzdesi düşüşteydi ve bunu engellemek için işlevde yalnızca üç parti bırakan bir kararname öne sürdü ve Hindenburg'a imzalattı. %7'lik bir yükselişle %44 oy alarak partiyi iktidara getirdi. Hatta bazı kararları vermek için komünist ve sosyalist parlamenterleri tutuklattırdığı olmuştur. Hitler, 1934'te iktidardayken birçok üst düzey SA (Sturmabteilung, Nazi Partisi Paramiliter Askeri Örgütü) yöneticisi'nin öldürülmesini emretti. Daha çoğu da tutuklandı. Suçları ise rüşvet, adam kayırma ve Yahudi işbirlikçiliği olarak belirtildi. Bu hamlesiyle ordunun üzerinde bir nüfuzu oluştu. Oy yüzdesi %62'ye yükseldi.

Britanya ve Fransa'yla arasını bozmadan Japonya ile bir pakt kurdu. Yeniden silahlandırma çabalarına girişti. Ve bir Alman Bağımsızlık Savaşı başlattı. Bu savaşta zafer kazanmasını ve bu zaferi kullanmasını engelleyecek her bir bireyi öldüreceğine halkı önünde yemin etti.

Japonya bu savaşa tam destek vereceğini açıklayan ilk ülke oldu. Bunu İtalya takip etti. Türkiye ise onlara karşı savaşmayacağını, ancak yine onlarla birlikte çarpışmayacağıı bildirdi. İsmet İnönü ufak bir ültimatom ile Hitler'den Türkiye topraklarından uzak durmasını istedi. Hitler ise Avrupa'da işgal etmediği 8 ülkeden biri olarak Türkiye'yi bıraktı.

  Bizden yüksek olmayanları yüksek tanımayız ! cümlesi Britanyalılar tarafından bütün dünyaya Bizden alçak olanları yüksek tanımayız ! Olarak çevirildi ve savaşın tamamen ırkçılık üzerine olduğu kanaatini uyandırdı. Günümüzde de böyle düşünenlerin sayısı hayli fazladır...

30 Nisan 1945 günü halkına verdiği şeref sözünü tutamadığı için intihar etti.

ABD ve Britanya tarafından bütün dünyaya Irkçı Nazi olarak tanıtıldı. Bunu hiç haketmediği halde. Kendini savunmadı. Cengiz Han gibi. Savunsaydı ne olurdu, birkaç örnek var. Atatürk ve İzzetbegoviç.

Bu sefer bir portre olarak sunmaya çalıştım. Umarım Hitler'i daha yakından tanımışsınızdır...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*bkz. Kavgam/Hitler
*bkz.Vikipedia
*bkz.Otoportre/Hitler
*bkz.Traudl Junga/Hitler'in Sekreteri
*bkz.Nazi Almanyası'nın Gizli Tarihi
*bkz.Munich'e Kadar Altı Mezar/Mario Puzo
*bkz.Hitler Kitabı/Henrik Eberle
*bkz.Bir Askerin Anıları/Heinz Guderian
*bkz.Bilinmeyen Hitler/Aytunç Altındal

  Oğuzhan Kaplan

Mustafa Ali Aykol : Büyük Pencereden Bakmak

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Fri, 14 Feb 2014 17:56:00 +0000

"Görünene göre karar verenler, ne kadar az şey gördüklerini bilmeyenlerdir" diyor R. Southy. Ne görüyoruz ? Daha doğrusu ne görebiliyoruz ? En doğrusu ise , bize ne kadarı gösteriliyor ? Olayları kendi penceremizden değerlendiriyoruz çoğu kez. Harflerle başlayan, hecelerle kelimelerle cümlelerle devam eden , fikirlere dönüşen ve en sonunda ideolojiye bağlanan hayatlarımızda kendimizi , olaylara büyük pencereden bakma ihtiyacımızın olmaması çok normalleşiyor . Aynı ortak paydaları paylaşan insanlar , paylardaki farklılıklara tahammül edemeyerek birbirleriyle tartışmaya giriyor . Oysa hep unutuyoruz ki , paylar farklı olmazsa tama ulaşmak çok zordur. Ani olaylara verdiğimiz kararlar bizim kişiliğimizi, düşüncelerimizi , fikirlerimizi yansıtıyor bir bakıma.

Bir soru karşısında verdiğimiz cevapların kaçı bize ait ? Hüseyin Kılıçarslan , bunun üzerine kafa yoran bir insan. Hayatımızdaki soruların ve cevapların çoğunun bize ait olmadığını söylüyor .Haksız da değil . İnsanların her şeyden kaçışlarındaki temel problem de bu . Kendini bulamamak. Kendine ait olmayan , kendine yamaladığı fikirler ve ideolojiler. Bu koşullardaki insanların çok azı , doğru yolu bulup büyük pencereden Dünya'ya, fikirlere ve olaylara bakabiliyor. Bakamayanlar ise yamalarındaki bazı dosyalarını "virüs programları" (medya) silmiş olduğu için , olaylara ve fikirlere yüzeysel yaklaşıyor . Bunun sonucunda ise öfkesini kontrol edemez hale geliyor. Bu hale geldiğimizde ise en çok yaptığımız şey , insanları etiketlemek. "Ocu,bucu,şuycu" . Bu etiketlerin hayatın her alanında kullanılmasına kadar gidebilecek travmaların ise tıpta tedavisi maalesef bulunamıyor.

"Büyük Pencereden Bakma" olayını bir örnekla açıklamak istiyorum. BBC'nin Sherlock dizisini izler misiniz ? Çok yeni değil aslında , 2010'da başladı . Şu ana kadar ise sadece 7 vaka tamamlandı. Dizinin bir bölümünde , Sherlock ve Dr. Watson yeni tanışmışlardır ki , Sherlock 4 tane art arda işlenen esrarengiz cinayetlerin peşine düşer. Bu cinayetlerden birini incelemeye giderken Dr. Watson'u da yanında götürür. Sherlock yerde ölü durumdaki kadını incelerken , Dr. Watson ise onun ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışır. Onun bu halini gören Sherlock , onu bir doktor olarak kadını incelemeye davet eder. Watson ise bir anlık dalgınlığına gelerek "Yerde ölü bir kadın var !" der. Sherlock ise fırsatı kaçırır mı ,taşı hemen gediğine koyar : "Çok sağlam bir teşhis Dr.Watson.Ama ben sizden daha iyisini beklerdim."

Ben de , sizi son olaylar ve bundan sonraki olaylar karşısında yüzeysel bir bakıştan çok , olaya büyük pencereden bakmaya , diğer bir değişle "daha sağlam teşhisler" yapmaya davet ediyorum.

Mustafa Ali Aykol

Ece Ceren Esen : Dünyayı Güzellik Kurtaracak

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Fri, 14 Feb 2014 17:56:00 +0000

"Dünyayı güzellik kurtaracak" demiş Dostoyevski . Sanırım ancak bu kadar haklı olunabilirdi. Gece yatağa girdiğimde karanlığı ve soğuğu kırıp kalbimi ısıttığım bir cümle bu . Hani derler ya gece yattığında aklına daima kötü şeyler gelirmiş, kötü düşünceler seni rahat bırakmazmış. İşte bazı kelimeler, cümleler, anılar ve anlar var ki kalbin ve zihnin etrafına duvar örerler o kötü şeylere karşı. Bu cümle de benim duvarım .

Tabi bir de nasıl bir güzellikten bahsedildiği var . Bu sefer bence değil de ben yazsaydım diyorum, ben yazsaydım ilk başta gülmeyi kastederdim. Sonuçta herkes aynı dilde gülümser ve doğulu yada batılı , güzel yada çirkin, suçlu veya suçsuz, büyük yada küçük bizi birleştiren tek şey , aynı dili konuşturan tek şey , belki de bize tamamiyle hayatı sevdirecek tek şey nasıl güzel olmaz ki zaten ?

Gülmekten sonra dinlemek gelebilir. Birilerini anlamak , birilerine yardım etmek , birinin hayatını değiştirmek. Eski edebiyat öğretmenim "Birinin hayatında silik parmak izleri bırakmayın" derdi. Ve bana kalırsa haklıydı da . Birinin hayatına dokunmak güzel şey. Birinin hayatını değiştirebilmek, onu anlayabilmek. Ama eğer parmak izleriniz o hayattan silinip gidecekse zaman kaybı değil mi o hayata dokunmak? Ya da kimse farketmeden orda sadece buğulu bir şekilde kalacaksa , bu kirlilik değil midir ?

Öyle dokunun ki o hayata , o hayatın sahibi , her biri karmaşık bir labirente benzer parmak izlerinizi takip ederek doğru yolda ilerlesin ve hayat hep size minnettar kalsın. Dersiniz ki : "Söylemesi kolay tabi.Sen bize nasıl yapacağımızı söyle" .Haklısınız,derim. Söylemesi kolay ancak yapması da çok zor olmasa gerek .

Gülerek başlayın ve severek ve sarılarak ve dinleyerek .Anlatmak da fena olmaz aslında . Huzuru arayarak başlayın, bu yolda kendiniz olup hep kendiniz kalın. Ve iz bırakabildiğiniz zaman o iz kalıcı olsun , sadece kalıcı. Yıkıcı değil , kırıcı değil, öldürücü değil. Kalıcı olsun. Yara izi gibi de olmasın , her baktığında yüz buruşturduğun. Doğum lekesi gibi olsun , doğuştan orda olduğunu bildiğin ya da olduğunu hissettiğin. İziniz hep orada olduğu izlenimini versin, o hayata çok yakıştığını gösteren. Ve varsa hayatınızdaki parmak izlerini hep saklayın, gece yatağa girdiğinizde kalbinizi ısıtması için...

Sevgilerle kalın...

Ece Ceren Esen

Oğuzhan Kaplan: Yanlış Tanınanlar I - Cengiz Han

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 08 Feb 2014 10:33:00 +0000

Uzunca bir aradan sonra, yeniden yazıyorum. Düzelteyim, yazılarımı paylaşıyorum. Neden yazmadığımı soranlara çeşitli bahaneler ürettim bu zamana kadar. Ancak asıl sorun, pek sorun olduğunu söyleyemeyeceğim, özel birtakım olaylardı. Herkesle paylaşamayacağım olaylar oldu ve bu olaylardan bazı arkadaşlarım alındığı için yazılarıma bunu karıştırmaktan korkarak yazmama rağmen bu yazdıklarımı paylaşmadım. Yazmam gerektiğini "farkedip" düşündüm, ve ne yazacağımı buldum. Tarih de bir AŞKTIR benim için...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Yanlış tanınanlar I - Cengiz Han

Cengiz Han'ı bilmeyen yoktur değil mi ? "Barbar hükümdar". "Vahşi ve acımasız kurt". Aslında Cengiz Han'ın, yani Timuçin'in yaptıklarının Alparslan'ınkilerden, Çaka Bey'inkilerden, Osmanlılar'dan, kısaca "Biz"den ve dahi diğer milletlerden hiçbir farkı yoktur.

Tek amacı, Moğollar'ın çektiği acıları dindirmek olan ve bu uğurda bütün hayatını feda etmiş bir adam insanların böyle düşünmelerini haketmiyordu !

Kendisinin ömrü boyunca (yahut hakan olana kadar) çektiği acıların yanısıra, istemeden yol açtığı bazı küçük olaylarda Moğol Milleti'nin diğer milletler tarafından sindirildiğini ve katledildiğini gördü. Tek problem ise kabile sistemiydi.

Cengiz Han'ın Jamuqa'yı, Naymanlar'ı ve Kerey'idler'i yoketmesindeki (asimile etmesi demek daha doğru olur) amaçtan bizim ecdadımızın Karamanoğulları'nı, Anadolu Selçuklu'yu, Çaka'yı yoketmesindeki amacın farkı ne ? Kendi atamızın yaptığının doğru olduğu su geçirmez. Cengiz Han'a bir de onların gözüyle bakın. Onun da bizim ecdadımız olduğunu hatırlayıp bakın Timuçin'e...

DİNİNE SADIK KALARAK MİLLETİNİ KURTARDIĞI İÇİN "BARBAR" DAMGASI YEDİ "AVRUPA"DAN. BU SİZE TANIDIK MI ?

Bana çok tanıdık. Şunu söylemek istiyorum, hangi çocuk Moğolistan'ı bilir de İngiltere'yi, ABD'yi ve dahi Rusya'yı bilmez ? Moğollarda ve Moğol tarihinde bu "kötü" imajın oluşumu Avrupa sayesindedir. Herkesin kolayca anlayacağı bir örnek vereyim;

47 kromozomluluk. İngilizcesi, "Mongolizm" !

Bağdat kütüphanesini yaktığı için onu suçlayanlar, Reconquestacılar (İspanyollar), Britonlar !

Çin'de katliam yaptı diyenler, Amerika'lılar, Almanlar, İngilizler !

Barbardı ve savaşta hile yapardı diyenler, Ruslar, İrlandalılar, Çinliler !

Bunlara inananlar, daha birçok örnekte olduğu gibi, Türkler !

Bazı arkadaşlarımız (Z.Eygi Yılmaz ve Sarenur Berk) yaptığı Çizginin İçindeki/İzindeki Çocuk adlı Tübitek projesinde böyle olayların "bizlere" başta çizgi filmler olmak üzere erken yaşta izlediğimiz televizyon programlarıyla ve "Sübliminal Mesajlar"la aşılandığını araştırıyorlar. Sonuna kadar arkalarındayım !

Böyle çalışmaların artması ve yalnızca "entellektüel çevre"nin değil bütün halk kesiminin haberi olması gerekiyor. Eminim ki bizim bu sitede yaşadığımız gibi problemlerle karşı karşıya kaldılar. "Küçük görme". Ve eminim ki bizim çevremizden bile bazı kişiler bu yazıları dikkate almadıkları gibi "bizim" projelerimizi de dikkate almıyorlar.

"Siz"li "Biz"li olduk, "Edep yahu!"

Hem "Size"dir bu buraya çok yakışan alıntı, hem "Biz"e.

Kaynaklar;
* bkz.Vikipedia
* bkz.Cengiz Han, Timuçin ve Moğollar'ın Tarihi, 2009 Timaş Yanınevi
* bkz.Cengizhan. (2006)
*bkz.Tarihe Yön Verenler
*bkz.Mete Han ve Doğu Türk Beyleri, Dr.Arslan Tekin
*bkz.Türklerin Kökeni, Osman Karatay
*bkz.Bozkırın Efendileri, Necati Aydın
*bkz.Dünya'nın Gizli Tarihi
*bkz.Timuçin Destanı

Oğuzhan Kaplan

Mustafa Ali Aykol : "Geleceğe İlk Adım"

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Mon, 27 Jan 2014 12:22:00 +0000

20 Ağustos 2011 tarihinde , yani bundan 2,2 buçuk sene önce, Batuhan ile açtığımız Dünya Ve Uzay adlı sayfada "Geleceğe İlk Adım" başlıklı bir yazı yazmıştım . Yazıyı tekrar sizlerle paylaşıyorum :

" Geleceğe İlk Adım

Türkiye, gelişmekte olan bir ülke.Tam olarak gelişmesi için lazım olan şeylerden en önemlisi de "Uydu ve uzay teknolojileri".

Gelişmiş ülkelere baktığımızda ; Rusya 1966 'da uzaya insan gönderdi.Yani 45 sene önce.Amerika'ya baktığımızda onlarda yaklaşık 40 sene önce Ay'a insan gönderdiler.Hatta ve hatta geçen senelerin birinde Kazakistan bile uzaya astronot yolladı.Yani gelişmiş ülkelerin neredeyse hepsi uzay alanında birçok çalışma yaptı.Bundan da şu sonuç çıkartılıyor ki Türkiye eğer gelişmiş bir ülke olmak istiyorsa uzay alanındaki çalışmalara önem vermelidir.Bu önem son 4 yılda yavaş yavaşta olsa başlamış durumda.Türkiye'nin 2009 yılına kadar HİÇ kendi yapımı uydusu yoktu.Biz 2009 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından yapılan tamamen Türk yapımı ilk uydumuzu uzaya fırlattık.Bu uydu sadece avuç içi büyüklüğünde olsada bizi hem sevindirmiş hemde ümitlendirmişti.

Şu an Türkiye uzay bilimlerine önem veren bir ülke olma yolunda ilerliyor.Diğer bir deyişle Gelişmiş Medeniyyet basamaklarını hızla çıkıyor.Bu bizi gerçekten çok sevindiriyor ve çok gururlanıyoruz.

Şu an Türkiye'nin uzay teknolojilerine ayrılan kaynağı tam 1.1 milyar dolar ! Projeler ise 10 milyondan başlıyor ve 570 milyon a kadar çıkıyor.Bu rakamlar Türkiye'nin uzay araştırmalarına verdiği önemin arttığına bir işaret.

Türkiye her ne kadar uzay yarışına son kulvardan başlasada bugün performansını en üst düzeyde kullanıyor. Dün en büyük uydumuz Rasat'ı fırlattık.Sırada Göktürk serisi askeri uydular ve Türksat'ın haberleşme uyduları var.

Türkiye'nin bu uyduları uzaya gönderdikten sonraki hedefi ise FIRLATMA GÜCÜNE SAHİP OLMAK!

Gerçekten bunlar gurur verici .Uzay ile ilgili bir çok proje var.İnşallah bunlar başarıyla gerçekleşir ve Türkiye dünyanın uzay merkezi haline gelir.

Uzay çalışmalarının artarak devam etmesi dileğiyle...

Mustafa Ali Aykol "

-20 Ağustos 2011- https://www.facebook.com/photo.php?fbid=261797160505753&set=a.261797137172422.72788.153297008022436&type=3&theater

Sanırım şu an bu yazıyı tekrar inceleme zamanımız geldi . Yoğun ve önemli (!) gündemimizin içine sıkışıp kaybolan Uzay Teknolojileri gibi ilk bakışta önemsiz gibi gözüken konuların aslında ne kadar önemli olduğunu , bu tür konuları bize nasıl unutturduklarını gördüm bu iki buçuk yıl içinde.

Peki, her ne kadar biz bu konuları unutsak da bu alanda hiçbir çalışma olmadı mı ? Oldu. Hem de Türkiye gibi bu işe yeni ve topallayarak başlayan bir ülke için hiç de es geçilemeyecek şeyler oldu. Ben dahil hiçkimse bu yazıyı yazdıktan 2-3 sene sonra uzaya astronot göndermemizi beklemiyorduk. Hani şaşırsaydık güzel olurdu ama sizce bu mümkün mü ? Bizim doktorlara , tıp okuyanlara ihtiyacımız var . Fen liselerimiz var bizim , doktordan başka bi'şey yetiştirme amacı olmayan. Uzay Mühendisliği fakültelerimiz var bizim , mezunlarının ilköğretimde matematik öğretmenleri yaptığı .

Peki bu 2 buçuk yıl içinde ne yapıldı ?

Tamamen Türk yapımı ilk uydu İTÜpSAT 1 uzaya gönderildi .

Keşif uydumuz Göktürk-2 uzaya gönderildi.

Japon ve Türk bilimadamlarının ortak yapımı TÜRKSAT 4A uydusu 15 Şubat'ta uzaya gönderilecek.

Google Earth'a rakip olarak Rasat Earth oluşturuldu.

Ve uzayla ilgili araştırma yapmak üzere TÜBİTAK ile ortaklaşa bir üniversete kurulmasının temelleri atıldı.
Not: Göktürk-2'den önce , Göktürk-1'in uzaya gönderilmesi planlanıyordu .Ama bu proje uluslarası bir sebepten dolayı tamamlanamadı.

Sözün özü , 2-3 yıllık bir zamanda sıfırdan başlayarak iyi şeyler başardık . Daha yolun çok başındayız. Bizim şu an başında olduğumuz yolu ABD, Rusya gibi devletler 1970'li yıllarda geçti..Biz ise o zamanlar sokak olaylarıyla uğraşıyorduk...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Not : 05.01.2014 tarihinde , Gündeme Genç Yorum'da özellikle ilköğretimde verilen performans ödevlerini hakkında bir eleştiri yazısı yazmış ve bu işin bir rayına sokulması gerektiğini ifade etmiştim. ( bakınız : Performans Ödevleri Kaldırılsın (Mustafa Ali Aykol) . Geçen günlerde bir gazetede çıkan ve fotoğrafta paylaştığım haberi görmek ise beni mutlu etti.. Çalışmanın somutlanmasını diliyorum ve Milli Eğitim Bakanlığı'na sesimizi duyduğu için teşekkür ediyorum.

www.turkiyegazetesi.com.tr/egitim/126998.aspx

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Pazar gününüz için yazı tavsiyem : www.sabah.com.tr/Yazarlar/babaoglu/2014/01/25/aranan-insana-ulasilamiyor

Mustafa Ali Aykol

Ece Ceren Esen: Beyazlar Alemi

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Thu, 23 Jan 2014 11:33:00 +0000

Kalemi uzun bir aradan sonra "evet yazabilirim" diyerek elime aldım. Sait Faik'in dediği gibi "Yazmasam deli olacaktım" . Kalemim, derya deniz kağıdı okşadığı yerde bir kapı açıldı. Çok uzun sürmedi ya kapıyı araladı kalemin okşayışı. İçeri girdik, hür düşünceler karşıladı bizi. Oturdum sohbet ettim. Sorularıma karşılık , pek de iyi değiliz dediler, hapis altında hissediyoruz kendimizi . "İyi olacaksınınız" dedim , "unutulmuş değilsiniz" .

Yoluma devam ettim sonra adaletle karşılaştım ve özgürlükle. Sonra tüm duygular bir olup karşıladılar beni. Hepsi hafiften sitemliydi. Zaten kim değildi ki bu devirde ? Ve hepsi biraz üzgün , unutulduklarını düşündükleri için kırgındılar. Ama henüz umut terketmemişti hiçbirini. Ondan ben de mutluydum .Onlarla karşılaştıkça tanıştıkça farkettim ki etrafımdaki renkler canlandı, canlandı. Ne zaman ki gözlerim kamaşmaya başladı birden hiçliğe karıştı renkler, bembeyazdı her yer. Huzurlu bir beyaz , sakin , mutlu ,kabullenmiş, özgür bir beyaz. Ve o beyazda ucundan görebildiğim bir kapı vardı.

Kapıyı araladığım an ne kadar yanıldığımı anladım . Bir perde kalkmış gibiydi gözlerimden . Bembeyaz , bomboş değildi ki orası , tanıştığım herkes her şey oradaydı. Özgür düşünceyle adalet kolkola hür düşünceyle umut el eleydi . Anlayacağınız herkes yanyana bir bütün olmuştu. O an hatırladım, tüm renkler birleşince kendilerinden sıyrılır . Sırf birlikte olabilmek için beyaza bürünürlerdi ve anladım ki tüm tanıştıklarım artık bütün olmak istiyorlardı.. Her taraftan artık ayrılmak istemiyoruz nidaları yükseliyordu. Elbette ayrılmayacaksınız dedim içimden "sizi kim ayırabilir ki ?" Ve mürekkep, açtığı kapıyı usulca kapattı ...

Ece Ceren Esen

Cemre Ağlan: Özgürlük Üzerine

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Thu, 23 Jan 2014 11:31:00 +0000

Dedesinin büyük bir istekle anlattığı eskileri dinlerken kulağına takılan "Milletimiz özgürlüğüne alışmış ve uğruna her şeyi yapabilecek hale gelmişti." cümleciğiyle tanışmıştı bu kelimyle . Daha saçlarını iki taraftan toplayan, daha hiçbir sorumluluk sahibi değilken özgürlüğü böyle tanıyan bir kızın özgürlüğü nasıl kısıtlanabilirdi ki ? Veya diyelim kısıtlamaya kalktın , nasıl susturabilirsin onu ?

İnsanlar bir yere doğru gidiyor. Görebiliyorum. Büyük bir hızla fakat ne yaptığının farkında olunmamasının getirdiği bir kararsızlıkla yalpalayan ayak seslerini duyabiliyorum. Özgürlüğün olmadığı bir yere doğru götürülüyorlar . Çünkü ayaklar izin vermiyor belli ki ama beyinler çoktan yıkanmış ! İnsanların alışık olmadığı şeylere yönlendirmeye çalışırkenki o umutsuz enerjilerini hissedebiliyorum.

Farkındayım. Bir şeyler yanlış gidiyor,biliyorum. O kız , dedesinin izinde. Görmüyorsun. Duymuyorsun. Hissetmiyorsun. Farkında değilsin. Bilmiyorsun...

Cemre Ağlan

Mustafa Ali Aykol: Kısa Kısa

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sat, 18 Jan 2014 15:14:00 +0000

SBS'den “Çıkartılan Gündem” :

Bir tartışmadır sürüp gidiyor. Yargıtay geçen sene sınava girmiş olan 1 milyon 112 bin kişinin sınavlarının tekrar inceleneceğine karar verdi. Vermez olaydı !
Tek yaptığı magazin haberi vermek olan , gazetesinin sayfası tamamiyle gayri ahlaki kelimelerle dolu olan , içindeki yazılar sürekli tekzip edilen , başyazarlarının ne olduğu bilinen , içinde haber dışında her şey olan bir gazetemizin caf caflarıyla medyaya sunuldu bu haber. Bu gazetemiz öyle bir gazete ki ... Web sayfasına girerseniz , sizi meraklandıran bir çok haber bulduğunuzu sanırsınız ama haberin içine girdiğinizde hiç başlıkla alakalı olmadığını anlarsınız. Eğer gazeteyi alıp okursanız ne siz bir şey anlarsınız ne de başkası . Tek isteği daha çok “tık” ve daha çok “reklam” olan ve tamamen ticari amaçlı olduğu açık gazete, bu haberi “SBS Puanları Tekrar Hesaplanacak , Tekrar Yerleştirme Yapılacak” olarak sundu.
Bu haber hiç ilgimi çekmedi çünkü ben bu olayı yaklaşık 6-7 aydır biliyordum . Yeni bir şey değildi . Ama görünen o ki herkes bunu yeni gibi okudu. SBS puanları açıklandığı gün yani 12 Temmuz 2013 günü , “SBS'de Yabancı dil testinde hata yapıldı” iddası ortaya atıldı. Yani bu müteessir gazetemizin iddayı yeni ve şok bir gelişme olarak değerlendirmesinden tam 6 ay 3 gün önce. Ben o gün araştırmıştım bu iddayı . Ortaya atılan idda şu :

“SBS'de Almanca ve İngilizce testlerinin cevap anahtarlarının karıştırıldığı ve tekrar puan hesaplaması yapılabileceği “ . Bu idda ortaya atıldıktan sonra CHP milletvekili Aydın Ayaydın'ın başvurusu üzerine yargıtay bunu inceledi ve yaklaşık 6 ay sonra kararını açıkladı . Karar ise şuydu “Bazı sınav kağıtları tekrar incelenecek” . Yani her şey gayet normal ve hukuk içinde gelişirken , sıra dışı hiçbir şey yokken bunun “Tüm öğrencilerin okulu değişebilir” şeklinde servis edilmesiyine bu tür popüler gazetecilik anlayışının bir ürünü olarak görüyorum. MEB bu karar üzerine itiraz etti . Ve MEB Bakanı Nabi Avcı şu açıklamayı yaptı : “Bu sınav sonucunda okullara yerleşmiş çocuklarımız ve aileleri rahat olsun” dedi. Her şey gayet açık ve net . En fazla 70-80 kişinin puanının değişme olasılığı var. Onlar değişse dahi okula yerleşen öğrencilerin başka okula gönderilmesi gibi bir durum yok. Açık ve net. Tabi anlayana... Herkesin içi rahat olsun..

***
Şike Soruşturması :

Ve en sonunda yargıtay kararını açıkladı... Aziz Yıldırım'ın da içinde bulunduğu grubun şike ve teşvik cezaları onandı . Bu durumda Aziz Yıldırım'ın başkanlığı da düşmüş oldu. Türkiye'de kimse şike yapılmadığını idda edemez ki her zaman yapılmıştır belki şu an bile yapılmakta. Karar aslında çok da şaşırtıcı olmadı . 4 maçta şike ve teşvik olduğu en azından “yargıtay” kararıyla “kesinleşmiş” oldu.Tabi bu günlerde yargıya güvenimiz de sarsılmış durumda. Tedbirliyim. Emin değilim. Kim şike yaptıysa , hak yediyse cezasını son saniyesine kadar çeksin ! Ama kurunun yanında yaş da yanmasın ... Bu soruşturmada bir Galatasaraylı olarak diyorum ki “Fenerbahçenin bile hakkı yenmesin”

***

Aziz Yıldırım'ı Memnun Etmek :

Türkiye'de 3 Temmuz süreci olarak da bilinen şike soruşturması başladı. Savcılar Aziz Yıldırım ve diğerlerini şike yapmakla suçladı.

Aziz Başkan çıktı ve “Bu Fenerbahçe'ye oynanan bir oyundur,kesinlikle sonuna kadar karşı çıkacağız “ dedi.

UEFA, Fenerbahçe'nin şike ile ilgili kararını açıkladıktan sonra Aziz Başkan çıktı ve “Platini'nin bize garezi var , UEFA'nın bu kararını reddediyoruz” dedi.

Şike konusu CAS'a gitti.

CAS da Fenerbahçe'nin şike yaptığına karar verdi.

Aziz Başkan çıktı ve “CAS'a güvenmiyoruz .Kararını kabul etmiyoruz” dedi.

En son Yargıtay'ın kararı bekleniyordu . Yargıtay kararını açıkladı . Aziz Yıldırım (başkanlığı artık düştü) Fransa'da çıktı ve “Bu siyasi bir komplodur . Bu kararı kesinlikle reddediyorum” dedi...

Uzun lafın kısası , Dünya üzerindeki hiçbir hukuksal düzlem Aziz Yıldırım'ı memnun etmiyor . Yapacak bir şey yok , artık koğuşunda “Beni böyle sev” çalarlar.

***

Havalara Ne Oluyor ?

Eskiden kutuplarda bir buzul erise anında haberler bunu yayınlar , bilimadamları çıkar uzun uzun konuşurlardı. Bu aralar da kuraklık var ülkemizde ve dünya üzerinde. Ama sanırım biz “beyaz” insanlar “gündem”in hızına yetişmek için önümüzdeki bunun gibi engelleri atmaya , kaldıramayacağımız için gizlemeye çalışıyoruz.
Eskiden küresel ısınmadan çok büyük endişe duyardım. Batuhan Ayile 2008 yılında açtığımız bir bilim sayfasında da bundan ve bunun sonuçlarından uzunca bahseden bir yazı yazmıştık.
Yıl 2014 oldu ve sanırım küresel ısınma “out” oldu! “in” olanlar ise “Mustafa Sarıgül'ün varlığı, şike, spor, magazin”

Ben de doğal olarak bu konudan uzak kaldım bir süre. Ta ki Cuma günü (dün) hutbede imamın “Allah'ım bizi kuraklığın acı sonuçlarıyla imtihan etme” deyişine kadar. O an büyük bir endişeye kapıldım. Çünkü bilim adamlarının yıllardır bahsettiği felaket meydana geliyor, kuraklıklar artıyor , yağışlar azalıyor, Güneş'teki patlamalar artıyordu.
Peki kimin umrundaydı ? Artık bilimadamları bile bu konuda “pes” etmiş gibi gözüküyor . “Biz bağırdık çağırdık uyandırmaya çalıştık ama iş işten geçti” der gibiler. Sapanca Gölü ise bambaşka bir konu. Ondan başka bir yazımdan bahsedeceğim...

Ne diyelim ; “Allah bizi açlık ve kuraklığın acı sonuçlarıyla imtihan etmesin”

Mustafa Ali Aykol

Duyuru

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sun, 12 Jan 2014 11:54:00 +0000

Sayın Ziyaretçilerimiz,
Bu site ya da blog www.gundemegencyorum.tr.gg sitemizin RSS sitesidir.Bu sitede bulunan tüm yazıları ve daha fazlasını bu sitede bulabilirsiniz. www.gundemegencyorum.tr.gg

Gündeme Genç Yorum

Mustafa Ali Aykol : Hayvanlar Alemine Genç Yorum

noreply@blogger.com (Doğukan Bozkurt) — Sun, 12 Jan 2014 11:50:00 +0000

Penguenler uçamayan deniz kuşları sınıfından oldukça ilginç hayvanlardır. Çoğunlukla her türlü iklim koşuluna karşı müthiş bir adaptasyon yetenekleri vardır. Bu nedenle kar bora fırtınaya aldırmadan her türlü hava koşulunda hayatta kalmayı başarabilirler. Özellikle "imparator penguenler" en soğuk hava koşullarına bile dayanıklıdır. Vücutları yağla kaplı olduğundan ısıyı fazla hissetmezler.

Sürekli bir şeyler yemek suretiyle vücutlarında kalın bir tabaka yağ biriktirmek durumundadırlar. O yüzden balık midye, kabuklu deniz hayvanları ayırt etmeksizin yerler. Yedikçe yerler ve semirirler. Çok şekerdirler. Şahsen ben görüntülerine bayılırım.

Esas olarak güney okyanusta koloniler hâlinde yaşayan penguenlerin 17 değişik türü vardır. Bunlar arasında iki penguen türünün soğuk iklim koşullarına karşı dayanıklılığı yoktur. Yani çevre şartlarındaki değişime aynı tepkiyi verdikleri söylenemez. Bunların yaşam alanları kısıtlıdır ve ender görülürler.

Penguenler arasında müthiş bir dayanışma vardır. Birlikte hareket eder, sürüden asla ayrılmazlar. Onlar ancak birlikte oldukları sürece hayatta kalabileceklerini gayet iyi bilirler. Sürüden ayrılanın yaşama şansı pek yoktur.

Penguenler bütün gün çalışır, avlanır ve çocuklarına bakarlar. Beyinlerinde bir kodla yaşadıklarından nerede nasıl davranacakları aşağı yukarı bellidir. Uzun Antarktika gecelerinde aradıklarını bulabilmek adına sürekli ses çıkarırlar. Birbirlerini ve eşlerini seslerinden tanırlar. Bu yüzden konuşmak zorundadırlar. Konuştukça kimin kimlerden olduğu anlaşılmaktadır.

Kendi aralarındaki kavgaların nedeni çoğunlukla ortada kalan bir çocuğa sahip çıkma ya da avı paylaşma konusunda oluşan rekabettir. Bu hayvanlar pek sık kavga etmez ama bir kez kavgaya girdiklerinde ortalık toz duman olur. Birbirlerini parça parça ettikleri de vakidir.

Penguenlerin düşmanları da vardır elbette. Özellikle yavru haldeyken kuşlar ve bazı deniz memelileri tarafından avlanma riski taşırlar. Yavruların dikkatlice korunup kollanmaları gerekir. Olgun penguenler için tehlike ise yine esas olarak denizden gelmektedir. Deniz memelileri bu bolca yiyip semirmiş hayvanı menülerine katma konusunda pek isteklidirler. Onlar denizden çıkanları, denizden çıkanlar da onları yerler.

Penguenlerin en önemli düşmanları arasında insanlar bulunur. Bu muhteşem hayvan türünün doğadan yok olmasına kadar varabilecek bir tahrip süreci halen sürmektedir. İnsanlar bir yandan iklim koşullarında oluşturdukları olumsuz etkilerle, diğer yandan da yasak olmasına rağmen sürdürdükleri penguen avıyla, penguen türünü tehlikeye atmaktadır. Vücut yağlarını kullanmak için avlanan zavallı hayvanlar, kendilerini koruma konusunda da yeterli donanıma sahip değildir.

Sonuç olarak penguenler güzel hayvanlardır. Korunması için gerekli tedbirleri almak insanlık vazifesidir.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Biz çok tartışılan bu "Gündeme Genç Yorum" macerasına başlarken amacımız belliydi. En azından gençlerle ilgili konularda gençlerin fikrini , görüşünü duyurabilmek. Ama biz bunu bazılarına anlatamadık , anlamadılar. Çevremizdekilerin bizi böyle bir sosyal sorumluluk aldığımız için destekleyeceklerini düşünürken , çok sert eleştirilerle karşılaştık. Bizzat kendi fikrini ve eleştirisini gelip bize söyle(ye)meyenlerin ağızdan ağıza alaylarıyla karşılaştık. Biz bu yola ilk çıktığımızda 18 kişiydik , şimdi ise 9 kişi kaldık. Çıkan iftiralar ve isimsiz tehditlerle bizi ve sitemize saldırdılar.

Neler demediler ki ? Düşünün , yazılan yazının belirli kişiler tarafından kontrol edilmesini bile söylediler. Fikirlerin kontrolden geçmesi demek , kontrolden geçiren kişinin fikrine benzemesi demektir. Sayfada çok uç fikirde olduğumuz arkadaşlarım var . Ama yazıların hiçbirinin "içeriğine" karışmadık.

Herkesin özgür olduğunu , ne yazarsa paylaşacağımızı söyledik. Ama "Boyunuzdan büyük işlere karışmayın"cılarla karşılaştık. Derdimizi anlatmaya çalıştık anlatamadık , "siz siyasetten ne anlarsınız" cılarla karşılaştık. Tam "Derdimiz siyaset değil öyle de bir amacımız yo-" diyecekken bu sefer de "Yazılarınızı malum kişilerin kontrolünden geçirin"cilerle karşılaştık. Ama biz yapmadık. Çünkü özgür fikir, özgün fikirdir. Bizim amacımız bu ülkenin gençleri olarak Dünya'ya genç gözüyle bakmak. 9 arkadaşlarımızla yollarımız ayrıldı. Belki bu sayı artacak. Ben eminim ki biz bu sitenin adını "Hayvanlar Alemine Genç Yorum" yapsaydık bu kadar eleştiriyle karşılaşmazdık ve bu kadar arkadaşımızla yolumuz ayrılmazdı , emin olun ! Biz fikirlerimizi yazmak yerine bunun gibi penguen yazısı yazsaydık bunlarla karşılaşmazdık. Bizden istenen bu mu ? Biz de bunu mu yapacağız ? Hayır ! Doğukan ve Oğuzhan kardeşimin yazdığı gibi biz bu işin sonuna kadar gideceğiz !
Asla boyun eğmeyeceğiz fikirlerimizi paylaşmamızı engellemeye çalışanlara. Ülkemizi demokratikleştirmek bizim elimizde.Fikirlerin bu kadar rahat konuşulabileceği bir hoşgörü havası varken biz neden hayvanlardan konuşalım ?
Ama eğer bu site bir gün kapanırsa , o zaman bilin ki "Hayvanlar Alemine Genç Yorum" da "malum" kişiler hakkında yazılar yazıyor olacağız (!)

Mustafa Ali Aykol