GURME DURMAZ ARAR

Kıssadan hisse...

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Tue, 04 Oct 2011 19:47:00 +0000

Geçen gün arkadaşım aradı, bu arkadaşlar olmasa biz napardık o ayrı, heyecanla internette rastladığı bir tariften bahsetti. İnciluzların 'Short bread cookies' dedikleri, kısa ekmekle hiç alakası olmayan ama mutlaka eskiye gidersek bir açıklaması olan bu kurabiyeler içine koyulan ekstra tereyağ ile adamı delirtecek kadar lezzetli oluyor.

Aslında vanilya ve tereyağ hariç geri kalan malzemesi çok basit, un ve şeker. Biz sonunda şu şahane siteden aldık, çifte kavrulmuş yapmadık, ölçüleri aldık sadece şekeri azalttık ama pekala da onun ölçüleri kullanılır. Bizim kullandığımız hali şöyle:

12 yemek kaşığı tereyağ(kıyabilirseniz paraya kıyıp en iyisinden alın, öyle market işi falan değil, mandıra işi olsun:)
3 yemek kaşığı+1 yemek kaşığı şeker(sonradan üstüne serpmek için)
1.5 cup un, galiba 1,5 su bardağı una denk geliyor
yarım vanilya çubuğu(asla paketli satılan vanilya şekeri değil, yoksa koymayın olsun bitsin, yerine tarçın olur, zencefil olur, sevdiğiniz ve yakışacağını düşündüğünüz baharatlar olur, hatta bunun tuzlusu da olur...)

Tereyağı ile şekeri biz eritmeden karıştırdık, un ve vanilya ekledik. Yoğurmadık, tahta kaşıkla karıştırdık. Dolapta yarım saat (ama daha da iyisi en az 2 saat) beklettik. 45 dakika pişirdik...Fırından çıkarır çıkarmaz şekeri serptik. Belki vakit olsa bir tık daha fırına sokup şekerleri de yakabilirdik...Ama yetişmemiz gereken yerler vardı. Giderken yanımıza aldık ve gittiğimiz yerlerde çok sükse yaptık:) Çok ama çok güzel oldu.

KAYALARDAN GELEN LEZZET

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Fri, 30 Sep 2011 20:15:00 +0000

Yazın son denizine galiba Seferihisar'da girmiş olacağım...Ama daha 22 Ekim'de Karaot tohum şenliği var:) Hatta pastırma yazı var:)) İşte bu son deniz kenarı günlerinde son denize girme seferinden dönerken, bir de ne göreyim... Anamur'da yedikten sonra hayatta en sevdiğim turşu olan kaya koruğunun capcanlısı duvar dibinde bitmiş. Zamanı mı diye düşünmeden kopardım havluya sardım, eşyaları kargoya verip, kaya koruklarını ellerimle bir bebek misali İstanbul'a kadar taşıdım. Benim için o kadar kutsal...

Gelir gelmez de yapmadım...galiba üç gün kadar da dayandılar, boru değil kaya koruğu... Sonra çiçeklerini ayrıdım, tohumlarını da ayırdım. İsyanbul'da boğazın çeşitli yerlerine ekeceğim, size de bildireceğim:))

Şu yaprakların güzelliği...Tadı da nasıl desem baharlı, ekşili, etli, çörek otumsu, doğaiçinden bir lezzet. Sonra turşusu nasıl yapılır diye internete baktım, önce bunlar gerçekten kaya koruğu mu diye bak dedi annem, uyardı. Tadından dolayı şüphem yoktu, çiğkende şahane, ama nolur nolmaz baktım.

O bir kusursuzdu, o bir vefalıydı ve o bir hayırlıydı ki turşusu yapılmalıydı. E, önümüz kış... Korkarım önümden de yakın, bugün o gün. Ama sırtım pek, içim rahat, turşumu kurdum:)

O kadar da kolay ki, yeter ki kaya koruğunu bulun, baharda bağlarbaşı'na pazara geliyormuş, duyduk demeyin:) Durur muyum, domatesleri de kuruverdim gitti:))

Kaya koruklarını önce kaynar suya atıp 5 dakka pişirdim, sonra çıkardım süzdüm, soğumaya bıraktım. Klor yüzünden musluk suyu kullanmadan bire bir su ile sirke ve isteğe göre kaya tuzu ile sarımsakları bir kavanozda karıştırdım, içine de bastım korukları... Şimdiden kokusunu duyar gibi oluyorum. Karanlık ve ağzı sıkıca kapalı bir şekilde bekliyorlar. 10 güne hazır olur. Ben kavanozları kapatalı 5 gün oldu.

Asla asla durmayın, durmaksızın arayın. Lezzetin sırrı malzeme gerisi internette!

SABAH SABAH....

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Mon, 05 Sep 2011 07:42:00 +0000

Bazı meyveler nadirliği yüzünden mi güzeldir, insanın kova kova yiyesi gelir...Nadir ve nazik ahududular Gürcistan'ın minik bir pazarında sabah kahve içmeye giderken karşıma çıkıverince zevkten ben delirmez miyim a canlar. Heyecana kapılıp ağzıma atıverince azarı da yedim tabii... Kova kova, sepet sepet ahududu alamayacağım için satıcıları ikna etmem de epey vaktimi aldı. Bu tip meyveler; böğürtlen, çilek, vb çok hızla bozulabileceği için fazla alıp mundar etmek günahtır. Neyseki insanlık ölmedi de bir avuç kadar alabildim:)

Pazarda pembe domatesler, en lezzetli ikinci meyveydi. Tohumlarını da aldık, burdan gelişmeleri takip edebilirsiniz:) Bir diğer narin ama pek de nadir olmayan böğürtlenler de çok güzeldi. Ama kovası kendisinden daha çok içimde kaldı...

Neyse aldım ahududuları geldim kahveciye...Bir de süt almayı da ihmal etmedim, hem kahveyi hem ahududuları sütle karıştıracağım çünkü:)

Başka ülkelerde kahvaltı genellikle bir hayal kırıklığı yaratır, ama Gürcistan o ülkelerden değil. Çiğ börek-çi bürek, pide-haçapuri, lavaş-lavaş, fasülye dolgulu pide-lobio, isli peynir, domates, salatalık, vb birçok alternatif bulmak mümkün. Hele komposto-kampoti de bulursanız deymeyin keyfinize. Bardakla içiyorlar kompostoyu ve şişe şişe almak bile mümkün.

Neyse sabahları herşeyden önce kahve içenlerdenim, dolayısıyla duduları ve sütü alıralmaz, bir kenara ilişip kahveyi söyledim. Kahve olurken hemen duduları, sütü bir bardakta birleştiriverdim.

Sabah sabah en sevdiğim üçlü, kahve, süt ve meyve...

Aklınızda olsun dudugilleri asla uzun uzun taşımayın, bekletmeyin. Saklamak için en güzeli reçel yapmak, ya da dondurmak. Binlerce tarif bulabilirsiniz ama şunu mutlaka deneyin:)

ŞEFTALİ, TARÇIN, AKÇAAĞAÇ ŞURUBU, YOĞURT

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sat, 13 Aug 2011 22:08:00 +0000

Bu sıcaklarda en güzeli meyve yemek; sabah-akşam, vapurda, denizde, parkta, ayakta, bankta, yolda, iş görüşmesinden çıkınca, kahveye gelen misafirle, komşuya dizi izlemeye gidince, yemekler pişince, içkiden sonraki sabahlarda, günbatımında, dolunayda, güzel müzikler dinlerken, eve gelir gelmez, gece yarısı ramazan davuluyla uyku kaçınca, yürüyüşten dönünce, işi bitirmenin verdiği rahatlıkla koltuğa çökünce, danstan dönünce, arkadaşlar yemeğe gelince, vuran ayakkabıları eve varıp çıkardığında, toplantıda, ağacında olgunlaşınca, uçak rötar yaptığında, yüzdükten sonra, yüzmeden önce, vs vs vs ....

KABAK ÇİÇEĞİNDEN TABLO

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Wed, 03 Aug 2011 10:51:00 +0000

Bu gidişle kabak yiyemeyeceğiz sanırım, çiçekleri de o kadar lezzetli ki kabak olmasına fırsat kalmadan hepsini koparasım geliyor... Kabak dolması yaparım diye dolaptan çıkardığım kabak çiçekleri, açlıktan daha hızlı bir şekilde pişmek zorunda kaldılar. Kabak çiçekleri, dalından koparılır koparılmaz hemen ölmeye yüz tutuyorlar, o sebeple yeşilliklere de uyguladığım su dolu bir kap içinde buzdolabında saklama yöntemini uyguladım. Ama yine de çok uzun dayanmazlar, hemen tüketmek en iyisi.

Şayet kabak yetiştiriyor ya da yetiştiren arkadaşınız varsa bu tarif dünyanın en kolay tariflerinden biri olsa gerek. Eve gelen bir arkadaşım da bir arkadaşından öğrenmiş. Kabak çiçeklerinin içine peynir koyup kızartıyorsunuz oluyor bitiyor... Yenilebilir çiçekler o kadar çok ki, şaşarsınız. Mor salkım, roka, hindiba, kabak benim denediklerim sadece... Küçükken de hepimiz hanımeli yemişizdir herlade.

Eriyen keçi peynirinin içine gömülen kabak çiçeğinin renginden ödün vermemesi de ayrı bir güzellik. Tablo gibi...

BAYRAMİÇ MANTI POŞETLERİ

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 31 Jul 2011 11:12:00 +0000

Bayramiç'te tohum takas şenliğine gittik, iyiki de gittik:) Elimiz tohum ve fide, gönlümüz umut, aklımız fikir dolu döndük!

Yerel ve geleneksel tohumlarımıza sahip çıkmak, biyoçeşitliliğimi sürdürebilmek için tohum takas şenlikleri çok önem teşkil ediyor, habiriniz ola:)

Gitmişken pazarı da dolandık pek tabii, pazarda en beğendiklerimiz çilek, elma oldu. Ama en en güzeli ise kızarmış mantı poşetleri oldu:) Mantıları patates ile doldurup, haşlayıp sonra da kızartmışlar anladığımız kadarıyla... Piknik vs gibi olaylarda çok rağbet göreceğine eminim.

Peşet yerine kese kağıdı daha mantıklı olabilir; fazla yağları çeker, hamurlaşmasına engel olur, çevremize saygımızı pekiştirir, vs..

Poşeti açmamızla bitirmemiz bir oldu:) Hamur işiyle çay içmek gibisi yok!

YAZIN NİMETLERİ

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Mon, 25 Jul 2011 08:51:00 +0000

Mangalda közlediğimiz patlıcanlardan arta kalanlarla evde ziyafete devam ettik:) Managala atmadan patlıcanlara küçük üçgenler açıp,

içlerine sarımsak doldurmayı ihmal etmeyin!

Sonra bu koca patlıcanı ikiye bölüp, imam bayıldı usulü biber, domates ve fesleğenle kapattık, patlıcan ile fesleğen birbirine o kadar yakışıyor ki bi daha birbirinden ayırmaya gönlünüz razı olmaz. Yazın nimetleri bunlar:)

Fırına verin gitsin:) Bu kadar basit. Mangal yoksa ocak ateşinde közleyin...Fırından bin kat iyidir:)

PANASONIC LUMIX ve MANGAL

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 10 Jul 2011 09:56:00 +0000

Bu sefer uzun bir ara vermişim, yeniden yazmak ne güzel:) Bloga başladığımdan beri aslında bir fotoğraf makinam yoktu, arkadaşlar sağolsun idare ediyorduk. Ama artık fotoğraf makinamla çok mutluyum ve elimden düşürmüyorum. Hem çok hafif hemde çok eğlenceli bir alet.

Bu makinayı bana taa Amerikalardan getiren yeni ve sevgili komşum ile dün bir mangal macerası yaşadık. Hemen apartmanın 5 dakika ötesindeki parkta bir güzel yayıldık. Patlıcan, biber, kabak, sarımsak, köfte, patates, bira...

Sarımsakları patlıcanın orasına burasına yerleştirdik, mutlaka tavsiye ederiz. Kabaklarda kendi başına bir lezzet bombasıydı, üstüne makedon tatlı toz biberini ektik sadece...

Bu makedon tatlı toz biberi patlamış mısıra da çok yakışıyor, patlattığınız mısırları bir poşette baharatlayabilirsiniz.

Ama siz siz olun mangalın başından ayrılmayın....

Harika bir yaz bizi bekliyor:) İşte kanıtı:)

MALATYA'DAN MAŞ FASÜLYE

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Fri, 25 Mar 2011 10:21:00 +0000

Geçen hafta arkadaşım Malatya'dan maş fasulyesi getirdi, hey yarabbim, sen büyükdün biz küçük, bunlar ne şahane yaratıklar. Bitki demeye dilim varmıyor, gözüm gibi bakıyorum onlara...Kalkıp Malatya'ya gidesim geliyor. Burda bulduklarım hiç bu kadar yeşil olmuyor. Bu yeşil başka yeşil...Hoş haşlayınca o güzelim rengini suyuna bırakıyor, ama olsun, belki de suyundan da faydalanılır.

lk haşladığımda evdeki tek yeşillik olan ıspanağı kullandım, sonuç enfes! Dün yine bir grup arkadaşımla yaptık ve yedik, tarif onaylandı. Aslında ıspanağı en çok klasik yoğurtlu meze haliyle seviyorum ama bu kış o kadar çok yaptım ki, bu değişiklik ilaç gibi geldi...Ispanaklar tezgahlardan kalkmadan bir an önce deneyin derim...Olmadı başka yeşillikler de pek tabii kullanılır, pancar yaprağı, roka, tere, az kavrulmuş pırasa eminim harika gider...

Ispanakla yakıştığını düşündüğüm ve bir arkadaşımdan fikrini çaldığım yegane baharatlardan biri de kişniş tohumu. Karabiber, tuz ile birlikte dövüp, zeytinyağında biraz bekletiyorum Bir de yine tüm yeşilliklere yakıştığını düşündüğüm Makedonyalardan gelen toz kırmızı biberi de son yaptığımda tarife ekledim.

Tarif çok basit, maş fasulyeleri biraz suda bekletip, haşlıyorsunuz, onlar pişerken, ıspanağı doğrayıp, sosunu hazırlayabilirsiniz. Sosuna pek tabii zeytinyağı, limon ya da elma sirkesi, tuz, karabiber, kişniş tohumu ve kırmızı toz biber, sarımsak koyabilir, sevmediklerinizi çıkarabilirsiniz. Maş fasulyeler piştikten hemen sonra hala buharları tüterken, ıspanağı çiğden ekleyin ve sosu da döküp karıştırın. Ispanak fasülyelerin sıcağıyla pişiyor ve hala yemyeşil kalabiliyor. İşte size besleyici, ucuz, sapasağlam bi tarif.

Maş fasülyeli bir piyaz tarif de Cafe Fernando'dan:)

Bir de salata yaparken ekşi ile zeytinyağ oranını 2ye 5 olarak kullanmaya çalışın, tam bir uyum arıyorsanız. Ekşiden yana itirazınız yoksa bu oranı arttırabilir, sevmiyorsanız azaltabilirsiniz.

Bu tarifle gidecek bir muzik arıyorsanız, bu link tam size göre:)

BULGUR

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 27 Feb 2011 19:17:00 +0000

Bulguru anlatmaya nerden başlasam ki....Bayılıyorum desem:)

Bulgur ile ilgili öğrendiklerimin çoğunu pazarlar ve gezilerden edinmiş olsamda, Ayfer T. Ünsal'ın kitabı da sıkça başvurduğum bir kaynaktır. İlk fırsatta alın diyim ben size. Çok detaya girmeden, birbirinden güzel tarifler içeren bir çalışma...Fiyatı ve konu üzerindeki diğer Türkçe kaynaklara oranla bir baş yapıt:)

En sevdiğim bulgur Firik bulguru...Buğday henüz yeşilken toplanıp tütsüleniyor. Çok hassas bir işleme tabii tutulduğunu, yapımının çok da kolay olmadığını duydum. Yerken ve pişerken kokusu sizi sizden alır. Her gün yiyebilirsiniz, insanı hiç sıkmaz. Zaten bulması pek de kolay olmadığı için her gün yiyebilenler Urfa-Antep civarındakiler olsa gerek. Onlar da, damak tadına düşkün insanlarsa sadece zamanında yiyorlar. Mesela bu fotoğrafta gördüğünüz bile yeterince yeşil değil onlar için. Urfa da aldığımız firik basbaya yeşildi...ki o bile evinde misafir olduğumuz Urfalı arkadaşı tatmin etmedi...Firik bulguru o kadar enfes ki içine ne kadar az malzeme eklerseniz bir o kadar da lezzeti ortaya çıkıyor.

Gelelim ikinci en sevdiğim ve nerdeyse iki günde bir yediğim bulgura, o da Kastamonu yöresine has Siyez bulguru. Ayfer T. Ünsal'dan öğrendiğim kadarıyla 9 BİN sene önce de yetiştirildiği söyleniyormuş. Bu bulguru yerken gerçekten buğday yediğimi hissediyorum, iri taneli, hala içinde buğday kabuğu olan bu bulguru, İnebolu pazarından alıyorum. Kasımpaşa da her Pazar günü bulabilirsiniz. Dikkatli olun ve iyice ayıklayın çünkü içinden bolca taş çıkıyor; bence sahtekarlıktan değil bilakis kabuklarını ayırmak için taş bulgur değirmeni kullandıkları için. Bugün Neşe'den duyduğuma göre taşları ayıklamanın da kolay bir yöntemi varmış, yöntemin ismini unuttum ama taş bulgurdan ağır geldiği için su dolu bir kaseden başka bir kaseye aktarılarak yapılıyormuş. Annesinden öğrenir öğrenmez yazacağım.

Kısırlarda sık sık, nerdeyse her zaman kullandığım ince esmer bulguru ise artık bolca ve hemen hemen her yerde bulabilirsiniz. Esmer bulgurun elde edildiği esmer buğday ise yine Ayfer hanımın kitabından öğrendiğime göre Rusya kökenli imiş. Kolayca pişmesi ve lezzeti nedeniyle zaman zaman aldığım ince Siyez bulguruna tercih ediyorum. Ayıklama derdi de olmuyor...Ve gerçekten kısıra acayip yakışıyor.

Bu da bildiğimiz paketlenmiş nerdeyse her biri aynı büyüklükte normal ince bulgur.

Bir de Kars bölgesine has ve yeniden yetiştirilmeye başlanılan Kavılca, Kabılca ve Kabulca denilen buğday da var, daha detaylı bilgileri burda ve burda bulabilirsiniz. Daha çok çeşitli buğday türleri var tabii ama konuyu bulgura bağlayarak bitirelim.

Kolay bulabileceğiniz ve içinde bir de şehriye olduğu için Ayfer hanımın kitabından Siyez bulgurlu bir tarif kopyalıyorum; şimdiden afiyet olsun.

Ayfer T. Ünsal'ın Bulgur isimli kitabından uyarlanmıştır;

Malzeme;

1 yemek kaşığı tereyağ
1 yemek kaşığı zeytinyağı
yarım çay bardağı tel şehriye(kavrulmuşunu bulabilirseniz kaçırmayın)
2,5 su bardağı sıcak su
1 su bardağı siyez bulguru
deniz veya himalaya tuzu, karabiber(havanda döğülmüş) ve toz kırmızı biber
tarçın( yine orjinal tarifta yok ama bir defa tarçını bulgur pilavına koymaya başlayınca vazgeçemeyeceksiniz :)

Yapılışı:

Tencerede teryağını ve zeytinyağını ısıtın, eğer toz ise tarçını ve eğer kavrulmuşunu bulamazsanız tel şehriyeyi ekleyin kavurun. Bu arada sıcak suyu hazır edin.
Kavurma işi bitince bulguru atın ve gayet güzel karıştırın. (Kavrulmuş şehriye bulduysanız onu da şimdi ekleyin.) Kaynar suyu, tuz, karabiber ve toz kırmızı biberi ekleyin. (Toz tarçın yerine tarçın kabuğu kullanırsanız bu sırada kabuğu ekleyin ya da suyu tarçın kabuğu ile kaynatıp ekleyin.) Tencerenin kapağını kapayın. Kaynar su koyduğumuz için hemen su fokurdamaya başlayacaktır, başlar başlamaz altını mümkün olduğunca kısın ve pişinceye kadar ateşi kapatmayın:)

Ayfer hanımın da kitabında belirttiği gibi et suyu kullanabilirsiniz, bir de defne yaprağı ekleyebilirsiniz. enfes ötesi olur. Bulguru sofranızdan Cunort'u kulaklarınızdan eksik etmeyin:))

KÜREMİZ BİR AN ÖNCE ISINSIN!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Wed, 15 Dec 2010 10:29:00 +0000

Evet, sevmiyorum kış aylarını, aslında hangi ay olduğu çok önemli değil, soğuktan nefret ediyorum. Üşüyorum, elimde değil. Yaz aylarının hasretiyle yanarak, bilgisayardaki fotoğrafları temizlerken bulduğum fotoğraflarla bamyaya geldik. Bu bamya başka bamya, lokum gibi.

İzmir civarında Seferihisar, Karaburun civarlarında rastladığım bu güzellikten bahsetmemiş olduğuma da hayıflandım. Neyse geç olsun güç olmasın. Bu sayede içimiz ısınır belki...Karaburun ile ilgili pek sevdiğim evcininde çok güzel bir yazı var, mutlaka okuyun. Gelelim bamyaya...Bu bamya başka bamya dedik, buna kırmızı bamya deniyor, ingilizce bilgiler burada ve burada mevcut.

Pişince rengi çok farklı değil, morlar esmerleşiyor. Bizimkisi klasik tarif, domatesli. Yaz aylarında birlikte büyüdükleri topraklarda birbirine en yakışan sebzeler. Soğan, sarımsak zeytinyağında kavrulup bamya ve küp küp doğranmış domates eklenerek pişirilebilir. Bir de nohut, kuşbaşı etli verisyonu var ki onu domatesli sevmem aslında. Nohut ve eti önden pişirmek gerekecektir. Bamyanın ayıklaması bir dert olur bazen ama yerken unutursunuz gider...

Pişirirken tencereye beğenize göre yarım veya çeyrek limon parçası da koyarsanız, bazılarımızın rahatsız olduğu sümüksü yapısıda kalmaz. Öyle de böyle de seviyorum derseniz seçim sizin.

Bu bamyaları ben yine Karaburun'da yedim, nerdeyse her gün. Karaburun adasında yaptığımız gezilerde Küçükbahçe(Kavur mahallesi) köyü adında bir yere denk geldik, muhtemelen bir Rum köyü, malesef çıkıp da gezemedik ama uzaktan görüntüsü aşağıdaki gibiydi, evet o sağ üstteki küçük küçük binala:))) Karaburun'da iki tane Küçükbahçe köyü var, bu bahsettiğim daha güney doğu tarafında, google da ararsanız karşınıza çıkan bu sitedeki Küçükbahçe değil. Google da rastladığım başka bir sitede Karaburun ve çevresi

ile ilgili ilkçağa ait bilgiler var...İlgilenenlere. Başka bilgi bulamadım, Üzüldüm.

İlgilenin ilgilenmeyin bu güzel linki de bir dinleyin, konumuzla direk alakalı...

DİSCOTEQUE!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 21 Nov 2010 00:35:00 +0000

Tadı kursağımda kaldı.

KIŞ GELMİYOR, GELMESİN.

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Thu, 18 Nov 2010 13:24:00 +0000

Havalar ne kadar muhteşem değil mi? İnsan yaz hatıralarından bir türlü kopamıyor... Hele balık mevsimi açılmışken. Çok da bir hayrını göremedik gerçi ya, şimdilik buna da şükür. Zamanında, çok da eskiler değil hani, topu topu 10-20 yıl öncelerinde istavritin gözüne bakılmazken şimdi adam oldu da balıkçı tezgahlarında satılır oldu...Heralde bir sonraki 10-20 yıl içinde onu da bulamayacağız.

Neyse homurdanmayı bırakıp güzelliklerden bahsedelim. Karides;tadını çok sevmemekle birlikte tipine bayıldığım bir deniz canlısı. Allah vergisi bi güzelliği yok mu allah aşkına? Sırf kuyrukları yeter.

En sevdiğim karidesli tarif en basiti; kabuklarını ayıklamadan bütün bütün haşlayıp, tereyağında sarımsakla kavurmak. Ha bi de Japonların tempurası... Sebzeli de çok güzel ama karideslisi daha da güzel. Uzaklardan yakınlara, Japonya'lardan Balıklıova'ya gelirsek ismi gibi balıklı bir ovaya gelmiş oluruz.

Bu yaz annemin peşinden gittiğim bu küçük ve gösterişsiz kasaba mı desem köy mü desem bilemediğim yercik hakikaten seyre ve kalmaya değer. Pansiyon tabelası gözüme çarpmadı ama illaki kalacak bir yer ayarlanır. İnternet yok. Çok güzel bir balık lokantası var. Her sabah kurulan mini balık pazarı nedense bende hiç Türkiye'deymişim hissi yaratmadı...Belki Ege evet, ama Akdeniz hiç.

Açık arttırma usülü satılan balıklar nerdeyse her gün aynı kişiler tarafından alındığı için ahali kendince bir düzen tutturmuş. İlk atılgan; balık lokantasının sahibi olan adam; işi bu olduğundan ve bu işten ekmek kazandığından önce ona bırakılıyor, o almazsa sırakilere kalıyor. Ama o bile gerektiğinde ahaliye göz gezdirip ondan daha çok isteyen varsa balıkları ona bırakıyor... Kimse kimsenin önüne geçmiyor. Bu da bir Ege geleneği olsa gerek...

Balık ve diğer deniz ürünleri plastik kaplarda numarandırılıp fiyatlandırılıyor, her yeni güne yeni fiyat. En çok barbun, karides, çipura, kalamar, dil balığı gördüm ve tabii ki yedim. Heralde balıkların ve deniz canlılarının soyu böyle tükenmiyor...

Kalamara gelince hayatımda ilk defa nasıl renk değiştirdiklerini gördüm ve gözlerime inanamadım.Hala canlı olduklarından üzerlerindeki pigmentler kıvıl kıvıl oynaşıyordu. Deri üzerindeki bi diskotek gibi. Güneş vurunca deniz üstünde ışınların pırlantamsı ve elmasımsı şıkırdaması gibi... Bir süre sonra tamamen can veren hayvan beyazlıyor. Allahın rahmetine kavuştuğundan olsa gerek.

Ahtapot kadar lezzetli olmasada birçok Avrupalı arkadaşlarımızın yaptığı gibi yenirse harika. Mesela Katalanlar kalamarın içini patlıcanla doldurup dolmasını yapıyorlar...Aklınız çıkar. Yunanlılar enginarla doldurup yiyorlar. Kalamar dolması hellim peynirlide olurmuş, bildiğimiz zeytinyağlı dolma içi ile de...Pişirme yöntemleri çeşit çeşit.

İşte ağzı, hayvanla bitkiyi ayıran en önemli özellik. Biz hayvanlar ağızdan besleniyoruz, pek tabii damardan da beslenmek de mümkün. Geçen radyo dinlerken duydum ki en hızlı dil altından beslenirmişiz. Gıdalardan maksimum faydalanmak içinde bolca çiğnenemek bu sebeple de faydalıymış. Ağızda durdukça besinler dil altındaki gözeneklerden içeri kaçıyor ve bizi sağlıklı bireyler yapıyormuş. Pek mantıklı.

Allahım günahlarımı affet bu bakışlara rağmen yedik bunları...Kurbandan sayarsak sevaba bile girer miyiz? Hadi işallah.

URMUDUT YEMİŞ BÜLBÜL

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Wed, 20 Oct 2010 21:54:00 +0000

Sokaklarda her köşede meyve suyu, ayran, olmalı. Simit gibi... Bi de balık ekmek, nohut pilav. Bi de yazın salatalık, kışın kestane. Bi de kelle söğüş, bi de bici bici, bi de urmudut suyu...

Urmu dut menşei yerliymiş, genellikle Adıyaman ve Gaziantep illerinde yetişmekteymiş,meyve tutma zamanı diğer dutlara oranla daha geçmiş,en güzel yanı diğer dut çeşitleri gibi dalından düşmemesiymiş(bu iyi de). Dalından tek tek toplanması gerekirmiş(kısmı göz korkutucu),ağacı fazla boy yapmamaktaymış.Bu Urmu dut hakkında bilgiler ağaçlar.net'te mevcut, bende ordan aldım yapıştırdım. Suyunu satan Abdulkadir Çıkadar ise her derde deva diyor başka birşey demiyor... Sempatik urmudut suyu satıcısını Gaziantep'te parklarda bahçelerde bulabilirsiniz.

Bu parklarda birde şahane masa-mangallar var...Etler masanın ortasında pişiriliyor, siz onları afiyetle yerken külleri ayaklarınızın dibine dökülüyor. Umarım resim kendini yeterince anlatıyor. Uzun park şehri boydan boya geziyor. Pazar günü mangal dumanından göz gözü görmüyor. Lahmacunlar, kebaplar dağ gibi...

Denk geldiniz mi bilmiyorum bazen Eminönü'nde de satan bir adam oluyor, şu meyankökü(ya da kısaca miyan:) şerbetini. Şerbet dediğime bakmayın zehir gibi, için içebilirseniz... Bu sokak yemekleri ne şahane ne muhteşem bir nimet, di mi? Bakın istanbuleats.com da öyle düşünüyor. Üstelik zaman soul zamanı!

Hele şu program yine bomba!

İÇİNİZ ISINSIN

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Fri, 15 Oct 2010 20:22:00 +0000

Bir varmış bir yokmuş... Yuvarlama yuvarlayan alet varmış...

Altı ezmeli kebabın suyunda yüzermiş...

Artık Ali Nazik yemeye sadece İmam Çağdaş'a gidermiş...

Simitin kebabı da mı varmış??

dip not: Urfa, Antep ve civarında ince bulgura simit deniyor. Aramızda kalmasın.

BİZ KİMİZ?

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Thu, 30 Sep 2010 11:41:00 +0000

Şu yukarıdaki resimde görmüş olduğunuz Göbeklitepe kalıntıları resmen 12.000 ila 16.000 yıl öncesinden. Sümerlerin ilk medeniyet olmaları imkansız, medeniyetin tarım ve hayvancılıkla başlamış olması da pek gerçek olmayabilir. Göbeklitepe basbaya bir tapınak. Etrafını ise henüz açmaya başlamışlar. Bildiklerimiz ve bilgilerimiz hep ama hep göreceli. Gün geliyor yenisini öğreniyor ve eskilere itibar etmiyoruz.... İyi güzelde biz kim oluyoruz?

Kim olduğumuzu anlamak için geçmişe ve şimdiye bakıyoruz, geleceği tahmin edebiliyoruz. Peki Anadolu topraklarında yaşama şansına nail pek duygusal ve pek dinamik bir toplum olarak neleri sahipleniyoruz... Baklava, kebap dışında demek istiyorum. Dünyaca nam salmış bir özelliğimizde misafirperverlik değil miydi? Yani kapımıza kim gelirse gelsin evde misafir eder, yedirir içirir, yıkar paklar, öper koklarız. Sanki bir zamanlar....

Ancak bugünlerde nerdeyse otellere bile almıyorlar insanı. Yok canım demeyin. Sahil şeritlerinin dışında, Anadolu'nun bağrında işler bambaşka. Tek başına bir kadın ya da evli olmayan bir erkek bir kadın olarak kalacak yer bulmanız hiç de kolay değil. Otel sahipleri sokakta kalsanız dahi sizi kabul etmiyeceklerini apaçık belli ediyor. Yahu biz İstanbul'dan kalkıp taaaa Güneydoğu'ya sadece sevişmeye gitmiyoruz. Memleketimizi tanımak istiyoruz.

Bu güzellikleri görnek, havasını koklamak, yemeklerini tatmak, insanlarını kucaklamak istiyoruz. Sonunda couchsurfing üzerinden kalacak yer bulduk, yırttık diyelim, konu kapansın.

Konuyu değiştireyim ama tatlıya bağlayamayacağım.... Tarihi ve kültürel miraslarımızı koruyamıyoruz. Ormanlarımızı koruyamıyoruz. Sularımızı koruyamıyoruz. Şehirlerimizi koruyamıyoruz.... Ancak Urfa'da bir fark görülüyor. Zengin aşiretler şehri, çarşısını, pek tabii camileri, vs. oldukça özenle koruyorlar. Mardin Midyat'ta olduğu gibi turistler için de değil bilakis kendileri için. Bakın iş tatlıya bağlandı bile. İnsanoğlu işte...

Balıklı göl ile ilgili güzel bir link bulmaya çalıştım ama ekşisözlük dışında enteresan bir şeye rastlamadım, belki sizin şansınız daha açık olabilir. Göle ait hurafeler çok eski, ancak civarındaki Rızvaniye Camii nispeten yeni. Osmanlı valisi Rıdvan Paşa ya 1717 ya da 1736'da yaptırmış. Bir de yine gölün bir ucunda Halil İbrahim Camii var ki onu da 1211'de Eyyübilerden Melik Eşref Mu-zaffer-üd-din yaptırmış. Minaresi gördüğünüz gibi kiliseden dönme. Camiden daha eski....

Daha daha ve daha da eski birşeyler görmek içinse müzeye ve yeni kazı çalışmaları yapılan seraya doğru yürümek gerekiyor. Balıklı gölden çok uzak değil. Çok şahane bir belediye binasının bahçesinden giriliyor bu kazı alanına. Sakinleri de bir çay ikram etmeyi ihmal etmiyorlar. Mozaiklerdeki zebra ise nerden çıktı demeyin hiç bilmiyorum... e, daha kim olduğumuzu bilmiyoruz!

YİNE YABAN MERSİNLİ TURTA!!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Wed, 22 Sep 2010 19:25:00 +0000

Bugün çok sevdiğimiz bir arkadaşımızın doğumgünüydü. Kutlamaya sabahtan başladık bizde hiç beklemeden. Her doğumgünü bir turtayı hakeder. Bu geçen sene yaptığım yaban mersinli turtanın bir değişik versiyonu ve de üstüne kakuleli, limon kabuklu, gerçek sütle yapılmış pudinglisinden. Dantelli süslemeleri gibi pudingi de sanatçı ellerinden çıkma...

Sanatçı demişken dün gece sergi açılışlarında yaşanan saldırılara maruz kalan herkese çok geçmiş olsun, konuyla ilgili çeşitli haberler burda ve burda mevcut. Neyse biz tatlı yiyelim tatlı konuşalım, hemen tatlı tarifine geçelim...

8 kişilik Turta için;

3 su bardağı elekten (havalansın diye)geçirilmiş un

1 yumurta

200 gr tereyağı

az tuz

Bu verdiğim ölçülere pek güven olmaz, siz cafernando.com'dan garantili ölçülerle yapın isterseniz. Turta hamuıru hakkındaki püf noktaları da işte aynı siteden verilen linkte bulabilirsiniz.

Turtanın malzemelerini aynı Cenk beyden öğrendiğiniz şekilde hazırlayıp dolapta bekletirken hemen bir kapta yaban mersinlerini, elde olan diğer meyveleri, mesela armut çok yakışır, sonra efendime söyliyim tarçın, kakao gibi tatlıya yakışacak bilimum baharatı ve varsa çikolata parçalarını karıştırın.

Sonra yaklaşık 1.5 lt süte ama gerçek süte 1-2 kaşık tam buğday unu ile nişastayı, 1 limon kabuğu rendesini, 3-4 kakule çekirdeğini açarak çıkarabileceğiniz tohumlarını karıştırarak pişirin. Pudingten artabilir ama bunun hiç bir sakıncası aksine faydası olabilir. O kadar leziz ki her gün yenir!

Sonra sırayla tart hamurunu 20 dakika, sonra meyve karışımını üstüne boca ederek bir 20 dakika daha, ve en son pudingi de üstüne yayarak son bir 20 dakika daha 180 derece ısıtılmış fırında pişirin.

Yediklerinizi yakmak için sonrasında da Atatürk Arboretum'una gidin. Giriş bedeli komik ama girdiğiniz anda aldığınız nefes dahil enfes!

Türler ve çalılar ve ağaçlarla ilgili bilgi de mevcut. Bir kitapçık satılıyormuş benim şimdi blog için yazarken haberim oldu yoksa şu yukarda ve aşağıda fotoğrafı mevcut yaratıkların ismini öğrenmiş olabilirdim. Mantarlar değilse de her ağaç ve bitkinin yanına tek tek isimlerini de yazmışlar yazmasına da şu aşağıdaki fotoğraftakinin ters bir yerine koymuşlar, çıksam inemem korkusuyla bakamadım...

Valla sitesi de kendisi kadar şahane. Durmayın hemen haftaiçi bir gün mesai saatleri dahilinde gidin. Diğer zamanlarda kapalı, e allahtan da kapalı, yoksa piknikçiler talan etmişti:))

Yeri gelmişken söylemeden geçmeyeyim, geçmiş Ramazan tatilinde bir güllaç yaptım, nar yerine yaban mersini koydum. Çok yakıştı. Aklınızda olsun Ramazan nar mevsimine denk gelmedi diye dertlenmeyin, başka ekşi meyveler de pek ala oluyor.

Arboretumunuz açık, meyveniz bol olsun. Sevgiler...

AMAN DİYİM NAZAR DEĞMESİN!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 29 Aug 2010 20:01:00 +0000

İnsan önce nerde durduğunu bilmeli. Durduğu yer ile durduğunu söylediği yer aynı mı onu görmeli. Omurga insanoğlunda yoksa neden olsun ki? Mesela şu yukarda görmüş olduğunuz şahane tasarım içindeki o florasan renkli, belki de pet şişeden boca edilmiş sıvıyı hakediyor mu...Kendinize bir iyilik yapin ve paketlenmiş şeyleri yemeyin. İçindekileri okuyun ve kafanızda birşey canlanmıyorsa hemen elinizden bırakın. Detaylar için şu linki izleyin, malesef ingilizce sadece...

Eminim hazır gıdalar ucuz olduğu için tercih ediliyor diyeceksiniz, iki bardak o sıvı ile şu yukardaki kahvaltı tam tamına aynı fiyat dersem ne diyeceksiniz? Belki büyük şehirlerde değil ama en azından Harran'da durum budur.

Biz tam da bu minimal kahvaltıyı mideye indirirken yanımıza gelen çocuklar üzerlik otundan yaptıkları nazarlıkları getirdiler...Tanesi 1 lira olunca birer tane alıverdik. Üstelik ısrar eden de olmadı.

Yürüyüşe geçtiğimizde hemen üzerlik otunu tanıdık, zaten başka ot yoktu desem heralde yalan olmaz.

Harran ovası dedikleri Harran çölü...ama küçümsemeyelim, çöl bile birçok bikiye ev sahipliği yapıyor. Merak edenler için güzel bir kitap; Bitkilerin En Güzel Tarihi.

Burası da Anadolu topraklarında yapılan ilk ve en büyük camii. Hala da en büyük camii. Doğal olarak ismi de Ulu camii. Burda ve burda bolca bilgi var...Resimde arkada gördüğünüz minare silindir şeklinde olmadığından uzun süre rasathane sanılmış ama sonunda gerçekler ortaya çıkmış.

Çok görülecek bir yer olmadığından en uzun süre bu bakkalda takıldık, hemen Roma kalesinin yanında ve soda satılıyor. Bolca da nazarlık yapan genç kızlar, fotoğraf çektirmek isteyen çocuklar, haylaz oğlanlar ve günü geçirmek için yeterli soda, su ve dondurma var. Urfa'ya kadar gidenler bence Harran'ı görmeden geçmesinler. Konumuz dışına çıkmamak için de hatırlatırım, üzerlik otu evde yakılıp ev tütsülenirse eve kötü ruhlar girmez imiş.

BİCİ BİCİ, YİYEN BİLİR!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Thu, 29 Jul 2010 22:09:00 +0000

Dünyada en sevdiğim şey sokak yemeklerini denemek. En üzüldüğümse İstanbul, Eminönü'ndeki balık ekmekçilerin hijyenik olmadığı iddiasıyla yerine dandik yaldızlı, plastik saltanatımsı, mustafa gondolizmsi, belediye tarzı rüküşümsü, deniz görüntüsünü kaplayan dumanlarıyla yerleşen ne idüğü belirsüz büfemsi şeyler...

Tabii kabul ediyorum hala sokaklarda enfes lezzetler bizi bekliyor. İstanbul yiyor isimli web sitesini duydunuz mu? Hani şu Soul Sendikası programını yapanlardan Dirk ve Ansel'in Ansel'i ve arkadaşı Jigal durmuyor ve çalışıyor. Mahalle mahalle gezip sokak yemeklerini, esnaf ve verdiğiniz paraya değer lokantaları tanıtıyor. Üstelik bir de kitap bastılar, şahane bir kitap tanıtım partisi düzenlediler. Herkese eğlenmek bu ülkede nasip olamadığından, rahatsız olan komşular aracılığıyla polis tarafından durdurulan sazlı sözlü partinin tadı damağımızda kaldı. Neyseki genciz güzeliz, daha nice partiler görürüz...

Gelgelelim bizim gezmelere... Olurda giderseniz Urfa'da Emirgan mahallesinde önünden(seralardaki sulama sistemi benzeri) sular püsküren çaycıların hemen öncesinde Adana'lı Bici Bici satıcısına uğramadan geçmeyin derim. Kendisi Urfa'dan pek memnun değil gibiydi, yerinde bulamayabilirsiniz, her an Adana'ya dönmüş olabilir. Bici bici'nin değerini bilmediklerinden yakınıp duruyordu. Tezgaha boşuna 'yiyen bilir' yazmadım diyor bir yandan da buz rendeliyordu. Ama baştan anlatmak gerek.

Önce şu gördüğünüz hazırlaması pek meşakkatli olduğu söylenen, çok lezzetliymiş gibi görünen ama tatsız tussuz nişasta muhallebisi, kalıp kalıp porsiyonlara bölünüyor. Sonra tabağa daha da minik küpler halinde doğranıyor. O buğulu kırmızımsı pembemsi rengi veren bici bici nam-ı diğer şerbet boyasıymış. O ne renk allahım. Komple kimyasal olsa gerek. Bu konuya takılmayarak devamını izledik heyecanla...

İşte Adana'lı bici bici ustasının buzları rendelediği kısma geldik, muhallebisini bilmem de bu aşamanın basbaya zor olduğuna eminim. Koca bir kalıp buzu rendelemek her baba yiğidin harcı olamaz. Hele de benim gibi rendeleme işinden bucak bucak kaçanlardansanız... Valla gücüne kuvvet ustacım.

Sonra rendelenmiş buzları küp küp muhallebinin üstüne döşedi, gülsuyunu döktü...

İşte o ana kadar herşey normaldi... Derken o kırmızı boyayı boca etti. O ne kırmızı derken bunu kastediyordum. Valla kimyasal mimyasal hemen kaşık daldırmaya niyetlendik ki alıverdi kaşıkları, çünkü henüz tatlı hazır değildi...Üstüne en son pudra şekeri döküp bir de kamış saplayınca uzattı tabağı... 'Aman aman şekeri çok olmasın' dedik ama valla pudra şekeri olmadan yenmez bu. Ya da daha iyi yapanı vardır. Artık orasını Adana, Antakya ya da Mersin'e gidince anlarız... Peki Japon bir arkadaşımın yıllar evvel bana bu tatlıyı yaptı desem bu ne lahana turşusu demez misiniz? Üstelik buz rendelemek için alet bile getirmişti yanında. Herkes Türk ya ondan işte... Naber cicim, esmerim bicim bicim.

SEMBUSEK

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sun, 18 Jul 2010 14:49:00 +0000

Mardin müzesini en son gün gezeriz dedik, o gün de Pazartesi imiş meğer... Ama kapıdan bakmamıza izin verdiler, Pazartesi günleri müzelerin kapalı ve çamaşırların yıkandığı gündü değil mi?

İşte buğdayın ana ve de baba vatanında da durum aynı... Benim de anneannem pazartesi günleri çamaşır yıkarmış. Pazar ertesi çocuklar okula gider, işler haftabaşına kalırmış... Bu ev işlerinden bıkmayan var mı?
Valla da billa da ben 'bıttım' artık.

O zaman ferahlamak için ayran hiç fena gitmez. Güneydoğu'da her daim bakır tasla gelen ayrana doyabilirsin. Tas o kadar büyük ki, 'bi ayran daha!' diyemezsin. Ama ayranı içerken lahmacunların üçer beşer çıktığını görünce dayanamaz, istersin. Fotoğrafta da göreceğiniz gibi yudum aldığım yerde bu lahmacunun izleri var. Affınıza sığınıyorum.

Bu lahmacunun ismi 'sembusek'. Şeklinden gari hiçbir tat farkı yok. Lahmacunu aynen açıp harcını koyduktan sonra ikiye katlayıp üstünü kapatıyorlar ve kenarlardan bastırıp kilitliyorlar. Al sana Sembusek. İtalyanların pizzaya yaptıkları gibi. Onlar da 'Kalzone' diyorlar.

Afiyetle yiyorlar!

FISTIK

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Mon, 12 Jul 2010 22:32:00 +0000

Allah sahibine bağışlasın, ister Şam fıstığı ister Antep fıstığı-hatta isterseniz İran fıstığı veya Siirt fıstığı diyelim, karışık kuruyemiş paketlerine el atıldığında ele avuca gelmesi en çok arzulanan, kaseye konduğunda biten ilk yemiş kendisidir. Aksini iddia edenler baştan kaybederler.

Mor Gabriel Manastırı'nın bahçesindeki ağaçların dili olsa konuşsa diyeceğim ama bu fıstık ağaçları pek de eski sayılmazlar galiba, oldukça yeni ekilmiş gibilerdi... Ya da yeniden canlandırılmış diyelim. Yaz, kış ayrı güzellikte olan manastırı görebilmek için Mardin'den Midyat'a giderken yoldan sapmanız gerekiyor. Gerekli çünkü biliyorsanız bile bilmediğiniz bir dünyaya açılan bir yol burası... Dünyanın en eski Hiristiyan manastırlarından biri olma ihtimali hayli yüksek Mor Gabriel manastırı başına açılan tehdit ve 'davalar' dan bir türlü kurtulamıyor... Açılan davalar bitmek bilmiyor... Bu ülke ve ülkedeki değerleri korumak ve gözetmek bizlerin görevi değil miydi? Yahu neydi?

Şam, Antep, İran o, şu, bu derken tek tek kaybolan kültürler, diller, lehçeler(bakınız bakınız, dikkatle bakınca göreceksiniz Mlahsö) derken, gelip geçenler yakıp yıkarken, bizi biz yapan çeşitlilikler, zenginlikler kaybolmasın diye napacağız diye kara kara düşünürken Mardin'de bazı şanslı çocuklar tüm cahil çabaların aksine ve inadına Arapça, Kürtçe, Türkçe ve Süryani'ce öğrenerek büyüyorlar. Okulda öğretildiği iddia edilen İngilizce'yi de hesaplarsak 5 dil ediyor. Sizi bilmem ben büyürken, duyduğum tek dil Türkçe'ydi. Ha buna da şükür diyenler olabilir. Ama bilesiniz ki Huzur İsyandadır!

Tatli yiyelim tatlı konuşalım kısmına bağlamak için hemen fıstıklı tatlılara geçivermek ve en sevdiklerimden bahsetmek istiyorum; fıstıklı dondurmadan başlayabiliriz. Sabah kahvaltısı, öğle yemeği, akşam yemeği, yatsı, kuşluk vakti, ikindi ve bu öğünlerin arasında yiyebileceğimi bildiğim tek tatlı dondurmadır. Dondurmanın da iki çeşidine tapıyorum, birisi yoğurtluysa öteki de fıstıklısı. Ay bir de, unutmadan sevmediğimi-evet evet sevmiyorum sandığım kadayıfı da anmalıyım. Mardin ve civarında, Sadık Künefe'de(künefe dediğine bakmayın künefesini değil) asıl 'sütlü fıstıklı kadayıf' yemeden geçmeyin anacım. Dondurması da ayrı güzel.

Amma, asıl fıstığın hakkını ve şanını koruyan tatlı pek tabii ki baklavalar olsa gerek. Baklavalar yapıldığı şekle göre isim aldığına göre bu havuç dilimi olarak anılan şahane yaratık, havucu bilmem de gerçekten de dil gibi değil mi? Söyle bana ayna? 'Yeme de yanında yat' değil ancak ve de ancak 'olsa da yesek' dedirten cinsten, değil mi? Söylesene aynacım?

O tatlı katmanların arasında uyuyakalmak ve uyanıp ara ara o fıstıklardan atıştırmak ve tekrar tatlı rüyalara dalmak da ancak Alice'e nasip olurdu heralde... O sebeple gerçekçi olalım ve baklavanın yanında yatmayıp afiyetle yiyelim.

En güzeli de memleketine gidip yemek. Giderken napalım, yanımıza şu kitabı alalım. Aslında kitapta da ima edildiği gibi Antep'e gitmeye pek de gerek yok. İmam Çağdaş'a gitmek iyi olabilir, ama onlarda bir telefon kadar yakınlar. 24 saatte kuru baklavanız, havuç diliminiz, kuş yuvanız, dilber dudağınız tabağınızda. Şimdi can çeker diye diyorum yoksa yine de en iyisi yerinde yemek. Geçerken uğradık yaparsınız olur biter...Geçerken Zeugma Müzesine uğramayı ihmal etmeyin derim. Kalmanın da şöyle bir avantajı olabilir, İmam Çağdaş dışındaki lokantaları keşfedebilirsiniz. Buyrun burdan yiyin.

Tatlı rüyalar ve afiyetler.

DEĞME KEYFİNE!

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Sat, 03 Jul 2010 21:49:00 +0000

Diyarbakır, Mardin, Midyat, Urfa ve Antep yolları, köyleri boyunca çay ve kahveden yana sıkıntınız olmaz. 12 gün boyunca tek bir yerde çayın sonunu getiremedik, onun da ismi lazım değil... Kahve ise bahane olamayacak kadar güzeldi, her seferinde ve her yerde. Sırf tadı değil cezvesi de, fincanı da, sunuluşu da... İnsanı şanslı gününde hissettirenlerden.

İlk denediğim şahsına münasır cevizli kahveydi; cevizi unufak edip kahveyle pişirmişler, yudum yudum kahve içerken dilinize mini mini ceviz parçaları geliyor. Siz de afiyetle kıtır kıtır yiyorsunuz. Tadı damağınızda kalıyor. Ama ne yalan söyleyim, heyecan yok.

Başka bir gün sıra mırra kahvesindeydi, siparişi verdik, bekliyoruz... Güzel bir cezveyle ve iki küçük fincanla birlikte kahveci yaklaştı, elimize fincanları tutuşturdu, bir lokma kahve döktü, ve başımızda beklemeye başladı. Birbirimize ve fincanın içindeki bir gıdım kahveye bakarak, ürkekçe koklayarak, ve bir güzel bismillah çekerek, yuvarladık mırraları. Anam! Kalbim koşarak yerinden uzaklaştı, aşka da ölüme de eş mesafede benzerlikte bir çarpınma ve çırpınmayla... Mırra bir daha içemedik mi, içtik. Diğer alıştığımız kahveye oranla daha yoğun, ama hala sıvı, yağlı, mis gibi kakule kokulu, ve kesinlikle denemeye değer. Ne yalan söyliyim, insanda merrak uyandırıyor.

Bir başka merak uyandıran dünya ve insan nimetlerinden biri de Mardin Bienali'nde gördüğüm işlerden biriydi. Bu yukarda gördüğünüz iş işte... Bu ne güzel kağıt, bu ne güzel kağıt kıvırma, bu ne güzel hediye... Ev sahibinin çocukları ve torunlarının dediğine göre sanatçı onlara hediye etmiş işi, napcaktı geri mi götürecekti derseniz, çok haklısınız; aşağıda Mezopotamya ovası, hemen altta çoluk çocuk, ve pek yakında Kasimiye Medresesi, değme keyfine!

Derken derken, yolun sonuna doğru asıl meşhur olan menengiç kahvesinden içtik. Hakkını vermeli; menengiç(neydi ki? diyenler için burda ve burda bilgiler mevcut ama sonuçta) seven ve de sevmeyen illa ki bu kahveyi takdir edecektir. Bu kahve bir lezzet bombası, bir başka bişi. Menengiçin ağızda çıtır çıtır çıtırdayan kabukları, damağınızda kaymak gibi kayan yağı unutulacak, peşine düşülmeyecek gibi değil. Merakınıza merak kattıysam, değmeyin keyfime!

MÜCEVHER GÖZLER

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Fri, 18 Jun 2010 16:14:00 +0000

Kadim Mezopotamya topraklarının beni en etkileyen yanı insanlarının sözleri ve gözleri oldu... Firat ve Dicle`yi en başa koymak isterdim istemesine de, bizim ilerlediğimiz hat boyunca ikisinden de geriye pek bir şey kalmamış. Barajlar bir yana, bu memleket bizim olmasa keşke dedirtecek kadar içler acısı saçmalıklar da cabası; Hasankeyf'te su kenarını boylu boyunca istila eden çardaklar mı dersiniz, Mardin ve benzeri kimbilir daha kaç yerleşim yerinde şahane binaların arasına sıkıştırılmış beton çöplükler mi, işte daha neler neler... Hiç yabancı değiliz ki sen yabancısı olduklarımızdan bahset diyorsanız buyrun kapariden başlayalım...

Bu güzeller güzeli çiçeği tanıdınız mı? İşte kapari turşusu bu çiçeğin açılmamış goncasından yapılıyor. Oralarda(Diyarbakır-Mardin-Urfa-Antep'ten bahsediyorum) tek tük kalan Süryani manastırları dışında yapan, yiyen ve satan yok. En azından biz göremedik. Ama üzülmedik, yemek sıkıntısı çekilecek yerler değil dendi bi kere... Bu da malesef pek doğru değil. Çok önemli, komik ve dosdoğru bir rehber olan ve bu yollara çıkmadan mutlaka alınması gereken 'Ankara'nın Doğusundaki Türkiye' isimli kitabın linki de işte burda.

Ben sanırdım ki bu kapari yaygın olarak Akdeniz'de olur, Akdeniz iklimi ile Mardin ikliminin valla da billa da benzer bir yanı yok. Ama-yine valla da billa da, binalardan fışkırıyordu... Daha ne kadar yaygınlaşabilir bilemedim.

İşte goncası, henüz açılmış çiçeği ve çoktan kurumuş çiçeği bir arada... Pamuk gibi valla, her hali güzel desek?

Bu da meyveleri, utanarak söylüyorum ki ben de ilk defa gördüm. Utanmalıyım çünkü Antalya'da yaşarken her gün önünden geçiyorum bir kaparinin... İşte bakmak var görmek var.

Meğer onunda turşusu olurmuş, yemek kısmet olmadı... bilen varsa bilmeyenlere anlatsın lütfen:)

'Bu çiçeğin içi mor da olur'u görmek için... Kapari turşusu tarifi için çok çok güzel bir blogdan tarif var, en başta da verdim yeniden vereyim; komşuda pişer bize de düşer'den. Afiyet bal şeker. Bir de yollarda dinlemek için cunort!

ERMENİSTAN'DAN FASULYELER Mİ DESEM?

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Fri, 28 May 2010 20:33:00 +0000

Arkadaşım elcağızlarıyla getirmiş bunları... Resmen organik.
Bob Dylan konseri yaklaşmışken Soul Sendikasından bir nefis program daha.
E, birde Dylan hayranı bir arkadaşımızın dinlemeye doyamayacağınız elcağızlarıyla upload edip bizlerle paylaştığı şahane djsetleri mi desem?

AKDENİZ'DE KAHVALTI

noreply@blogger.com (Gurme Durmaz Arar!) — Thu, 22 Apr 2010 09:45:00 +0000

Bu içine dalmak istediğim, bandıra bandıra dibini gördüğümüz domatesli biberli kavanoz açılır açılmaz tok olanlarda sofraya tekrar oturdular. Komşudan tarifini almak malesef mümkün olmadı, siz bildiğiniz gibi yaparsınız. Domates yiyebilmek için yaz bekleyenlerdenim, ama seralar ve ilaçlara alıştık, domatessiz yaşayamayız derseniz şimdiden kolları sıvayın o zaman.

Tulum peyniri de Akdeniz'de supriz gibidir, hiç olmadık pazarlarda karşınıza alası çıkar, Erzincan'ı aratmaz... Çökelek demişim çörek otu ile tipi değişir, tadı zenginleşir... Yurdum insanı allahtan göçü sever... Hala Toroslarda yaşayan Yörükler ise nefis taze keçi peyniri(aşağıdaki kaşarların yanında) yapar. Keserken yumuşacıktır, bıçak kayıverir, kızartması da pek güzel olur.

İşte bu tabakta gördüğünüz domatesler, salatalıklar da seradan çıkma, halbuki yazın bir domates olur, tadından yenmez. Pembe domatesi ayrı bir bekler, hele o tanesi nerdeyse 1 kilo gelen yayla domatesi çıkınca gözümüz döner kasayla alırdık. Hayat bekleyince de güzel...

Afiyetler olsun, ilk fırsatta Güney'e, Ege'ye buyrun. Hiç olmadı bir köy yumurtası yersiniz.