ปลุก ภาวะผู้นำ ในตัวคุณ

หากคุณเป็นผู้นำ จะมีวิธีการตัดสินใจในสถานการณ์ต่างๆอย่างไร

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 25 Sep 2013 15:37:00 +0000

" การตัดสินใจ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ที่จะหลีกเลี่ยงไม่ได้หากคุณเป็นผู้นำ "

เป็นประโยคที่ถูกต้องที่สุด การตัดสินใจของผู้นำมีส่วนสำคัญในการก้าวต่อไปของทีมงาน บางครั้งในหลายๆ เหตุการณ์ หลายๆ สถานการณ์ การตัดสินใจจะเป็นการตัดสินใจแบบเร่งด่วน ซึ่งผู้นำไม่มีเวลาคิดมากนัก

" แล้วเราจะมีวิธีการตัดสินใจอย่างไรล่ะ ที่จะลดความผิดพลาด และกระทบต่อทีมงานให้น้อยที่สุด "

คนเรานั้นมักจะมีความยุ่งยากในการตัดสินใจด้วยกัน 2 ข้อด้วยกันคือ 1.ไม่สบายใจในการต้องตัดสินใจโดยที่ข้อมูลอ้างอิงที่มีอยู่นั้นไม่ครบ หรือน้อยมากเหลือเกิน 2. หวาดกลัวต่อการเกิดข้อผิดพลาด และส่งผลกระทบตามมา ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องของการต่อต้าน

ซึ่งหากชักช้าต่อการตัดสินใจ กลัวกับความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นอาจจะทำให้เกิดการปล่อยเรื่องทิ้งไว้ หรือที่ศัพท์ชาวบ้านเรียกกันว่า " ดองเรื่อง " ไว้ ทำให้ไม่เกิดความก้าวหน้าในโครงการต่างๆ ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่กระทบต่อภาวะผู้นำของคุณ

สิ่งที่่อาจจะแก้ไขปัญหานี้ได้คือ การใช้กฎ 80/20 เป็นกฎของการตัดสินใจที่อ้างอิงผลของการตัดสินใจที่เน้นผลการตัดสินใจส่วนรวม การตัดสินใจโดยใช้หลักเกณฑ์การตัดสินใจ 20% ส่งผลต่อความก้าวหน้าและความสำเร็จในงาน 80% ซึ่งไม่เต็ม 100% การตัดสินใจจะต้องมีิผิดพลาดบ้าง ถือเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ยังดีกว่าจะยื้อเวลา เรื่องต่างๆ ออกไป และพบกับเรื่องยุ่งยากในภายหลังได้

การตัดสินใจมอบหมายงานให้กับลูกน้อง เป็นเรื่องที่สำคัญมาก เมื่อใดที่ผู้นำเป็นลูกน้องมีงานที่ล้นมืิอ คุณในฐานะผู้นำอย่ามุ่งเน้นการแก้ปัญหาตามตำราอย่างเดียว ผู้นำต้องลงไปช่วยลูกน้อง ผู้นำต้องรู้จักประคับประคองอารมณ์ของตน และอารมณ์ของลูกน้อง อีกทั้งต้องปลุกกำลังใจให้ลูกน้องต่อสู้กับอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามา

ผู้นำบางคนติดในเรื่องของรายละเอียด จนงานและการตัดสินใจล่าช้า ควรแบ่งในส่วนรายละเอียดปลีกย่อย และงานต่างๆ ให้สมดุลกัน ควรตัดสินใจโดยึดผลประโยชน์ส่วนรวมเป็นหลัก อย่างไปเจ้ากี้เจ้าการกับการทำงานของลูกน้องมากจนเกินไป การทำเช่นนี้ถือว่าคุณ เอามาตรฐานตนเองเป็นที่ตั้งซึ่งลูกน้องจะทำงานยาก การตัดสินใจจะเกิดความลังเล และถอมหลัง

การตัดสินใจควรเน้นประโยชน์และความสำเร็จตามเป้าหมายของหน่วยงาน หากการตัดสินใจยึดเป้าหมายรวม ลูกน้องของคุณจะคิดว่างานของตนมีความสำคัญ ควรปล่อยให้ลูกน้องของคุณมีการแชร์ความคิด และร่วมตัดสินใจในเรื่องสำคัญๆ กับคุณด้วย อย่าลืมว่ายุคนี้เป็นยุคของความร่วมมือ ยุคของการมีส่วนร่วม ในฐานะผู้นำยุคใหม่ต้องไม่คิดว่า ความคิดเห็นของลูกน้องและทีมงานเป็นการสูญเสียอำนาจการตัดสินใจในฐานะผู้นำเช่นคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
วิทยากรด้านการพัฒนาภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

ผู้นำต้องมองเห็นโอกาสในทุกๆ ปัญหา

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Sun, 22 Sep 2013 01:52:00 +0000

" ปัญหามีอยู่ทุกที ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองปัญหาเป็นแบบไหน "

เป็นประโยคที่ชัด และตรงประเด็นมากที่สุดในยุคที่ต้องมีการต่อสู้ ดิ้นรนกันปัจจุบันนี้ทำให้ มนุษย์เราเกือบจะทุกคนคิดถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้นกับตนจนลืมที่จะมองโอกาสนี้ซ่อนอยู่ในปัญหาเหล่านั้น

คิดวนอยู่กับคำว่า ปัญหา ปัญหา ปัญหามาอีกแล้วจะทำอย่างไรดี จนทำให้ปัญหานั้นเพิ่มพูนขึ้นทุกๆ ครั้งที่คิด จนปัญหามันมากท่วมใจของผู้คิดอันนำมาซึ่งปัญหาต่างๆ มากมาย

แต่ผู้นำไม่ใช้คนเช่นนั้น ผู้นำต้องมอง ปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นโอกาสเสมอ ผู้ที่ไม่ใช้ผู้นำหากมีงาน หรืออะไรก็ตามเข้ามา จะมองถึงปัญหาที่เกิดขึ้นก่อนเสมอ ส่วนผู้นำนั้นจะมองถึงโอกาส และความก้าวหน้าที่มีต่อตนเอง ผมขอยกตัวอย่างผู้บริหารที่เป็นตำนานท่านหนึ่งให้คุณได้ทราบก็แล้วกัน

" อากิโกะ โมริตะ " ผู้ก่อตั้งบริษัท Sony อันกระช่อน โลก ได้เดินทางไปเยื่อนประเทศสหรัฐอเมริการ มลรัฐนิวยอร์ค ได้เห็นแ๊ก็งวัยรุ่น แบกลำโพงวิทยุขนาดใหญ่ไว้บนบ่า เปิดเพลงเสียงดังไปทั่วประชาชนทั่วไปด่าทอ วัยรุ่นนี้ว่าเป็นพวกกวนเมือง ไร้ซึ่งคุณค่าในตนเอง และเป็นตัวทำลายวัฒนธรรมความสงบ

แต่โมริตะไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาคิดว่าวัยรุ่น หนุ่มสาวเหล่านี้ต้องการดนตรีที่มาเติมเต็มพวกเขา ต้องการพาดนตรีติดตัวไปที่ไหนก็ได้ โมริตะจึงคิดสร้างสรรค์ " วอร์คแมนด์ " ซึ่งเป็นสินค้าที่สามารถทำเงินให้องค์กรของเขานับพันล้านเหรียญ เป็นความสำเร็จและสินค้าที่ตราตรึงคนทั่วโลกจนถึงปัจจุบันนี้

คุณลองคิดดูสิครับหาก อากิโกะ ยังมองสิ่งที่คนทั่วไปที่ไม่ใช่ผู้นำมองเป็นปัญหา ความยิ่งใหญ่จะเกิดหรือไม่ ในขณะเดียวกันผู้ยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้นำประเทศ นักวิทยาศาสตร์ ที่มีชื่อเสียง นักการเมือง บุคคลสำัคัญของโลก ต่างก็มีคุณสมบัตินี้ในจิตใจทั้งนั้น หากเขาเหล่านี้ยังคงมองทุกอย่างเป็นปัญหาที่ต้องกำจัดทิ้งโดยเร็วที่สุดแล้ว สิ่งต่างๆ บนโลกใบนี้จะกำเนิดขึ้นมาไหม โลกคงอาจจะเป็นยุคหินต่อไป..

ฉะนั้นสิ่งที่คุณต้องฝึกเลยหากจะเป็นผู้นำคือ มองทุกปัญหาเป็นโอกาสสำหรับตัวคุณ เช่นเมื่อมีงานที่ต้องทำ ซึ่งผู้บังคับบัญชาสั่งคุณให้ทำ ซึ่งมันไม่เกี่ยวกับการทำงานของคุณเลย แทนที่คุณจะคิดว่า "มันไม่ใช่งานของฉันเลย ทุกวันนี้ก็ทำงานมากกว่าหน้าที่อยู่แล้ว จะเอาอะไรมาให้อีำำก "

เมื่อมีความคิดนี้เข้ามาให้ปรับโหมดความคิดทันที ด้วยการตบหน้า ( อย่าแรงมากครับ เดี๋ยวเจ็บ ) แล้วพูดกับตนเองว่า " โอกาสแห่งความก้าวหน้ามาแล้ว เจ้านายให้โอกาสเราแสดงฝีมือ เรียนรู้เข้าไว้ความก้าวหน้าใกล้เข้ามาแล้ว " คุณจะมีแรงฮึดที่จะทำ และมีกำลังใจมากขึ้น

คุณลองสังเกตอย่างง่ายๆ เมื่อใดที่มีคนมากองงานให้คุณ หรือมีปัญหาเข้ามาคุณมักจะคิดแต่ปัญหาที่เข้ามาวนเวียนอยู่อย่างนั้น จนบางครั้งอาจจะก่อให้เกิดพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมออกไป คุณต้องคิดว่าคุณไม่สามารถเปลี่ยนไม่ให้เจ้านายไม่ให้งานคุณไม่ได้ คุณต้องเปลี่ยนตัวเอง หาโอกาสจากปัญหา และอุปสรรคนั้น คุณต้องคิดอยู่เสมอว่า การที่คุณได้รับมอบหมายงาน อาจจะเป็นงานที่นอกเหนือจากหน้าที่รับผิดชอบของคุณ หรืองานเยอะแยะจากที่ไหนก็ตาม นั่นเป็นการแสดงว่า คุึณมีความหมายต่อองค์กร ผู้บังคับบัญชาเห็นค่าของคุณ......แล้วทำไมคุณถึงจะไม่ทำมัน เมื่อคุณคิดเช่นนี้ จิตใจแห่งความเป็นผู้นำของคุณได้เกิดขึ้นแล้ว เตรียมรับสิ่งดีๆ ที่จะเข้ามาได้เลยครับ

จงคิดไว้เสมอหากเจออุปสรรคและปัญหา่ว่่า " อะไรคือโอกาสจากปัญหานี้ " แล้วชีวิตคุณจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

ธวัชชัย สุวรรณสาร
วิทยากรด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

เคล็ดลับความเป็นผู้นำเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจและผลผลิตของลูกน้อง

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 16 Sep 2013 16:34:00 +0000

ความเป็นผู้นำ ที่อยู่ภายในจิตใจของหัวหน้างานมีความสำคัญมากในการนำมาซึ่งผลิตของพนักงานที่ทำงานร่วมกับผู้นำนั้นๆ หากหัวหน้างานไม่มีความเป็นผู้นำ ก็ไม่สามารถนำมาซึ่งความสำเร็จของผู้ใต้บังคับบัญชาของตนได้

ในวันนี้ผมจะมาบอกถึงเคล็ดลับสำหรับผู้นำ และหัวหน้างานเพื่อเพิ่มผลผลิตของพนักงานของคุณ แบบก้าวกระโดดมาฝากคุณ รับรองหากคุณทำได้มันจะเกิดความเปลี่ยนแปลงกับองค์กร ผลผลิตของพนักงานของคุณอย่างแน่นอน มาเริ่มกันเลยครับ

1. ผู้นำต้องบอกพนักงานและลูกน้องในรู้ถึงสิ่งที่คุณต้องการ และคาดหวัง
คุณในฐานะของผู้นำต้องบอกให้พนักงานรู้ว่าคุณคาดหวังอะไรจากตัวของเขา เพื่อที่เขาจะได้ทราบถึงเป้าประสงค์ของคุณที่คุณอยากจะได้รับจากตัวของเขา ไม่งั้นใครลูกน้องก็ไม่รู้หรอกครับว่าคุณต้องการอะไร

2. ต้องมีการชื่นชมพนักงานในที่แจ้ง แต่ตำหนิและต่อว่าในที่ลับ
หัวหน้างานส่วนมากจะเก็บอารมณ์ของตนไม่อยู่ จะต่อว่าลูกน้องของตนต่อหน้าพนักงานคนอื่นๆ ซึ่งไม่สมควรทำเป็นอย่างยิ่ง เพราะเป็นการทำให้ลูกน้องขายหน้าต่อหน้าประชาชี พนักงานหรือลูกน้องของคุณควรได้รับสิทธิในการรักษาหน้า และภาพพจน์ของตนเองครับ

3.ผู้นำต้องเข้าใจพนักงานอย่างแท้จริง
ผู้นำต้องเข้าใจในสิ่งที่พนักงานของตน เป็นอยู่ ต้องเ็ห็นอกเห็นใจเขา ช่วยเหลือเขา จงจำไว้ไม่มีใครเปลี่ยนใครได้ นอกจากหาแนวทางช่วยเหลือ และอยู่ร่วมกัน

4. ต้องให้ความสำคัญต่อความคิดเห็นของพนักงานและลูกน้อง
คุณในฐานะผู้นำต้องรับฟัง และถามความคิดเห็นของลูกน้องเสมอ อย่างนำความคิดของตนเองเป็นตัวตัดสินทุกๆอย่าง จงจำไว้ว่าพนักงานก็เป็นส่วนหนึ่งของบริษัท หากเขาได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเขาจะยิ่งภูมิใจในตนเอง และบริษัทมากๆขึ้นไปอีก

5. ใส่ใจ ในความรู้สึกของพนักงานของคุณ
ผู้นำควรที่จะให้คุณค่าและความรู้สึกของพนักงาน อย่าแสดงให้พนักงานเห็นว่าจะสามารถจ้างคนใหม่เข้ามาแทนงานเมื่อไหร่ก็ได้ การทำเช่นนี้ทำให้เขาไม่รู้สึกมีคุณค่า และทำให้องค์กรเสียทรัพยากรบุคคลที่ดีไปโดยไม่รู้ตัว

6.เปิดตา เปิดหู เปิดใจให้กว้างๆ เข้าไว้อย่าแคบมากนัก
หากคุณสังเกตุเห็นว่าพนักงานของคุณทำงานอย่างเนื่อยๆ ไม่แจ่มใจ และกระฉับกระเฉง จงเข้าไปสอบถามเขาอย่ากลัวเสียเหลี่ยมเลยครับ ควรถามเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่ชอบอะไร พยายามสร้างโอกาสให้เขาเพื่อเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ตนเองกระทำอยู่ให้ดีขึ้น

7.จงรับผิดชอบทั้งสิ่งที่ดี และสิ่งที่ไม่ดี
ผู้บริหารบางคน ส่วนมากแล้วชอบที่จะเก็บความดีความชอบไว้กับตนเอง ส่วนงานที่ล้มเหลวและไม่สำเร็จก็โยนความผิดส่วนนี้ให้ลูกน้อง สิ่งนี้เองครับที่จะทำให้ลูกน้องและพนักงานหมดศรัทธากับตัวคุณ และอย่าหวังว่าเขาจะมาช่วยอีกน่ะครับ

8. ให้เครดิตพนักงานของตน
เมื่องานประสบความสำเร็จ ผู้นำต้องรู้จักให้เครดิตกับพนักงาน ไม่ใช่ว่าเวลาผลงานออกมาดีเลิศ และผู้นำกลับรับความดีและผลงานนั้นไว้เสียเอง นี่แหละครับทำให้พนักงานหมดศรัทธากับผู้นำคนนั้น

9. สร้างบรรยากาศที่ดีในการทำงาน
บรรยากาศที่เป็นบวกในที่ทำงาน จะทำให้พนักงานเกิดจิตใจที่เป็นบวกไปด้วยบรรยากาศการทำงานที่ดีส่งผลต่อขวัญและกำลังใจของพนักงานมากมายมหาศาลควรจะหากิจกรรมอะไรก็ตาม เพืื่อสร้างบรรยากาศที่ดีในที่ทำงาน เมื่อพนักงานรู้สึกผ่อนคลาย และมีความสุข งานก็ออกมาดี ได้ผลิตผลตามที่ต้องการ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
วิทยากรด้านผู้นำ และการพัฒนาตนเองสู่ความสำเร็จ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

ก่อนผู้นำจะให้คนออกจากงาน ต้องทำอย่างไร

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 11 Sep 2013 15:39:00 +0000

" พนักงานคนนี้ทำงานไม่ดีเลย...เอาไว้ทำไมไล่ออกไปเลย หาคนใหม่มาแทนง่ายจะตาย "

คุณเคยคิดแบบนี้ไหม? ใช่ครับหากคุณมีตำแหน่งหัวโขนอันหนักอึ้งสวมอยู่ มันคงง่ายมากหากคุณจะไล่ใครออกไปสักคนหนึ่ง

แต่การทำเช่นนี้ ไม่ถือว่าเป็นการกระทำของผู้นำ เป็นการกระทำที่เป็นลักษณะของ การถือตัวเองว่าตำแหน่งสูงส่ง ไม่ได้คำนึงถึงหลักความถูกต้อง ที่สำคัญก็คือ ไม่ได้คำนึงถึงหลักความเป็นมนุษย์ซึ่งผู้นำต้องถือเป็นหลักการประจำใจของตน

การพบว่าพนักงานคนนั้นไม่เหมาะสม และคุณก็ลงดาบฟันเขาทันทีน้น ในฐานะผู้นำไม่ถูกต้องเลย เว้นแต่หากเป็นการทุจริต คดโกง ค้ายา ซึ่งคุณสามารถกระทำการได้ แต่หากเป็นกรณีอื่นเช่นประสิทธิภาพในการทำงาน คุณไม่สามารถจะปลดเขาได้ในชั่วข้ามชั่วคืน คุณต้องพิจารณาให้ดีก่อนจะปลดพนักงานสักคนของคุณออกไป

ก่อนที่จะปลดพนักงาน ผู้นำต้องหันกลับมาถามตนเองทุกครั้งว่าตนได้ให้ความรู้ อบรม ปฏิบัติต่อพนักงานคนนั้นเป็นอย่างดี สุดความสามารถของคุณหรือยัง ได้สอน แนะนำ ช่วยเหลือเขาในการแก้ไขปัญหาแล้วหรือยัง หรือคุณปล่อยให้เขาปฏิบัติงานเอง ทำเอง เรียนรู้เองโดยปราศจากการวางหลักสูตรการทำงาน การฝึกงาน สอนงาน พอเขาไม่สามารถทำได้ตามที่ตนต้องการคุณก็จะปลดเขาออก นั่นไม่ใช่ความผิดของเขา มันเป็นความผิดของคุณ.....แล้วใครล่ะที่สมควรจะโดนปลดออก คิดดูสิครับ

ผู้นำต้องรู้จักการให้โอกา่สพนักงาน และลูกน้องของตน แต่ไม่ใช่ว่าให้โอกาสแล้ว ไม่มีการแนะนำ บอกถึงจุดผิดพลาดของเขาให้เขารับทราบ คุณต้องวิเคราะห์ว่าเขาผิดพลาดจุดไหน ต้องเสริมจุดไหน ่คุณก็อบรม แนะนำ เน้นย้ำกับเขาให้เขาพัฒนาให้ตรงจุด ไม่ใช่ว่าเห็นเขาทำงานไม่มีประสิทธิภาพ ก็ส่งอบรมหลักสูตรแบบรวมๆ กันใหม่ตั้งแต่ต้น ในฐานะผู้นำต้องมองทะลุให้เห็นจุดอ่อนของเขา แล้วทำการเสริมในจุดที่เขาอ่อน

แต่หากให้โอกาสก็แล้ว อบรมชี้แนะก็แล้ว ไม่มีการพัฒนาให้ดีขึ้น หากต้องปลดจริงๆ ควรมีการบอกกล่าวเขาล่วงหน้า และมีการลงนามเอกสารเอาไว้ด้วย เพื่อป้องกันการฟ้องร้องที่อาจจะเกิดขึ้น ของอย่างนี้ไม่เข้าใครออกใคร ป้องกันตนเองไว้ก่อนดีที่สุด

เห็นไหมครับว่าการให้คนออกจากงาน แบบยังคงความสัมพันธ์กับพนักงานไว้นั้น เป็นเรื่องที่ต้องใช้ศาสตร์ และศิลป์พอสมควร ขอแนะนำอย่าให้พนักงานออกงานแบบฉับพลัน โดยไม่ได้ให้โอกาส การกระทำเช่นนี้ จะเป็นการสร้างดุลย์แห่งความหวาดกลัวให้เกิดขึ้นในจิตใจของพนักงานที่เหลืออยู่ พวกเขาจะไม่กล้าออกความคิดสร้างสรรค์ในการทำงาน พวกเขาจะไม่กล้าเข้าหาคุณ ผู้บริหารบางท่านอาจจะดีใจ ภูมิใจที่มีลูกน้องกลัวตนเอง หากคุณคิดเช่นนั้นคุณคือผู้นำหัวโบราณ ผู้นำยุคใหม่ไม่ใช่ความหวาดกลัวในการบริหาร แต่จะให้ความร่วมมือในการบริหารต่างหาก

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

เมื่อรับตำแหน่ง ผู้นำควรวางตัวเองอย่างไรดีกับลูกน้อง

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 09 Sep 2013 13:31:00 +0000

คุณเคยคิดไหมว่าหากคุณได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้น เป็นระดับผู้นำ คุณจะมีการวางตัวคุณอย่างไรกับลูกน้องของคุณ หรือกับเพื่อนๆ ของคุณที่ตอนนี้กลับกลายเป็นลูกน้องของคุณ ?

คุณคงคิดมากใช่ไหม ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะทำอย่างไรดี อยู่ๆ ก็โดนปรับตำแหน่งให้มาเป็นระดับผู้นำ ระดับบริหาร เครียดมากๆ ไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี

ไม่ต้องเครียดเลยครับ วิธีการวางตัวคุณไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย ทำตัวให้สบาย หายใจลึกๆ คิดว่าเราทำได้ เราทำได้ แค่นั้นเป็นพอ

เมื่อคุณถูกปรับตำแหน่งขึ้นมาสู่ความเป็นหัวหน้างาน ลูกน้องของคุณจะไม่มีท่าที อะไร ไม่แสดงตำหนิติชมอะไร เขาจะรอดูคุณ รอดู กึ๋น ของคุณว่าจะแน่สักแค่ไหน ลูกน้องของคุณจะเกิดการเปรียบเทียบคุณกับเจ้านายเก่าของเขาทันที ซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ที่สำคัญคุณไม่จำเป็นต้องCopy

สไตล์การทำงานของหัวหน้าเก่าๆ ที่เขามาก่อนคุณ เป็นตัวของคุณเองนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

ผู้นำบางคนเมื่อปรับตำแหน่งขึ้นมาแล้ว ร้อนวิชา " ฉันต้องปรับตรงโน่น ปรับตรงนี้ ต้องรีบเอาใจผู้บังคับบัญชาที่ปรับตนขึ้นมา " นั่นคือคุณกำลังพุ่งลงสู่จุดจบของความเป็นผู้นำ บางคนเมื่อโดนปรับตำแหน่งแล้ว หัวโขนใหญ่ขึ้น ต้องมีการวางอำนาจสักหน่อย ต้องแสดงตนเป็นผู้รู้งาน การทำตนเช่นนี้ไม่ได้เกิดผลดีอะไรต่อตัวเองเลย

คุณต้องใช้เวลานี้สร้างความนับถือ สร้างความประทับใจให้กเกิดขึ้นกับลูกน้องของคุณ ควรที่จะแสดงตนในการร้องขอความช่วยเหลือ มากกว่าจะมีการออกคำสั่งแบบบ้าอำนาจ ต้องมีการเปิดโอกาสให้ลูกน้องของคุณแสดงความคิดเห็น ควรมีการจัดประชุมเปิดตัวของคุณ สอบถามความคิดเห็น สอบถามงานและขอความร่วมมือจากเขา เป็นการแสดงให้เห็นว่าเขายังสำคัญอยู่ และมีความสำคัญกับคุณ

การรับฟังปัญหา กระตือรือร้นรับฟังปัญหาของลูกน้องอย่างตั้งใจ จะมีการสร้างความประทับใจ ความสบายใจ ลดความเครียดความวิตกกังวล ของลูกน้องของคุณได้อันนำมาซึ่งความร่วมมือ และศรัทธาอันยิ่งใหญ่ที่จะเกิดขึ้นกับคุณเองในฐานะผู้นำของเขา

ที่สำคัญทีสุดคุณในฐานะผู้นำ ต้องรู้จักระมัดระวังคำพูด คำจาของคุณตลอดเวลา ไม่ควรนำเรื่องของอีกคนหนึ่งไปพูดให้อีกคนหนึ่งได้ยิน ได้ทราบ ได้รู้ จงจำไว้ให้ดี คุณเป็นผู้นำแล้ว ปลูกจิตสำนึกของคุณในการรับฟัง มากกว่าการพูด ไม่ใช้นำข้อเสียไปพูดให้อีกหนึ่งได้ยิน ได้ฟัง คุณอาจจะได้ความรู้สึกที่ดี โล่งเพราะคุณได้ระบาย แต่มันจะส่งผลร้ายแรงมากๆ กับตัวของคุณเอง

ความคิดที่ว่า " ฉันจะไม่อ่อนข้อ และใจอ่อนเกินไปเพราะจะทำให้ลูกน้องเหลิงและได้ใจ " " คุณไปทำอย่างที่ผมบอกดีที่สุดแล้ว อย่างเถียงคุณมีหน้าที่ทำตามก็พอ" หรือ " เราไม่จำเป็นต้องบอกให้ลูกน้องรู้หรอก เขามีหน้าที่ทำตามที่เราสั่ง " คิดดูสิครับหากผู้นำมีความคิดเช่นนี้ใครที่ไหน ลูกน้องคนไหนจะมีกำลังใจทำงาน คนที่มีความคิดเช่นนี้ต้องการให้ลูกน้องของเขาทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ เขามีหน้าที่ป้อนโปรแกรม คำสั่งเข้าไปเพื่อให้ทำตามที่ตั้งโปรแกรมไว้ แบบนี้ทีมงานของคุณจะมีการพัฒนาในงานได้อย่างไร ลูกน้องของคุณจะทำงานอย่างมีความสุขหรือ หากเจอเจ้านายแบบนี้?

ผมขอแนะนำไว้น่ะครับว่า หากคุณต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงไม่ว่าจะเป็นนโยบาย การทำงาน การแก้ไขปัญหาเรื่องงานอะไรก็ตาม ควรเน้นในการเข้าประชุม โดยพยายามใช้คำถามว่า " ทุกคนมีความเห็นอย่างไร มีแนวคิดอย่างไรในการแก้ไขปัญหานี้ครับ " แนวทางนี้จะเป็นประโยชน์มาก เพราะเป็นการเปิดทางให้พนักงานได้มีโอกาสแสดงความคิดเห็น และหาข้อสรุปร่วมกัน ลูกน้องของคุณจะรู้สึกว่าตนมีความสำคัญ เป็นส่วนหนึ่งของทีมงานในการแก้ไขปัญหา ลูกน้องจะเปิดใจคุยกับคุณ กล้าเสนอแนวคิด อันจะนำมาซึ่งความอบอุ่นระหว่างคุณในฐานะผู้นำ และลูกน้อง..

ความเขร่งขรึม วางอำนาจ ไม่ช่วยทำให้ภาวะผู้นำฉายแสงอันบรรเจิดออกมา มันยิ่งจะทำให้ภาพลักษณ์ผู้นำของคุณแย่ลงกว่าเดิมเสียอีก.....มาเปลี่ยนความคิดความเป็นผู้นำสู่มิตรไมตรี และมอบไมตรีจิตรให้แก่ลูกน้องของคุณดีกว่าครับ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

ภาวะผู้นำ สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อย

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 04 Sep 2013 15:15:00 +0000

ภาวะผู้นำ คุณต้อง " สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อย "

ไม่ใช่ประโยคที่ดูเกินจริง หรือเว่อ แต่เป็นภาวะที่ผู้นำทุกคนต้องมี หากผู้นำเกิดยอมแพ้ก่อน ผู้ตามจะเกิดความศรัทธาคุณได้อย่างไร

คุณเคยไหมเวลาที่คุณประสบความอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามา มันไม่ได้เข้ามาแค่เรื่องเดียว มันมาเป็น Package คุณเคยท้อแท้บ้างไหม คุณคิดอยากจะเิลิกทำหรือไม่ หรือหนักกว่านั้นคุณก็เลิกทำไปเลย หากคุณอยากเป็นผู้นำไม่ว่าอยู่กับองค์กรไหนก็ประสบความสำเร็จคุณต้อง เปลี่ยน และจูนความคิดของคุณไหม คิดว่า " คำว่าถอย คำว่าหยุด ไม่มีในพจนานุกรมของคุณ "

ผู้นำในบ้านเราที่ " สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อย " ผันตัวเองสู่ความเป็นผู้นำ หรือมีภาวะผู้นำอยู่เต็มในจิตใจของเขา ผมยกตัวอย่างที่เห็นได้อย่างชัดเจน ซึ่งทุกคนก็คงรู้จักกันดี ก็คือ " คุณตัน ภาสกรนที " เขาต่อสู้มาทุกอย่าง สู้จริงตั้งแต่ขายหนังสือพิมพ์ ขายของข้างถนน ทำธุรกิจเกี่ยวกับการแต่งงาน เจ้งมาหมด เป็นหนี้เป็น 100 ล้าน ความท้อแท้ต่างๆ ถาโถมเข้ามาเหมือนกระแสคลื่น แต่เขาก็ไม่หยุด กัดไม่ปล่อย จนกระทั่งพาตนเอง และทีมงานสู่ความเป็นผู้นำในธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม

กลับกันหากคุณตัน ไม่มีภาวะผู้นำ ที่สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อย เขาจะมีชีวิตที่ใครๆ ก็อิจฉาแบบนี้ไหม จะมีลูกน้องและคนรักเขา ศรัทธาเขาแบบนี้ไหม

คุณลองคิดกลับไปที่ตนเอง และปรับภาวะผู้นำ สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อยนี้กลับไปใช้กับตนเอง เมื่อเจออุปสรรคให้คิดว่า " มันมีทางออกเสมอ ฉันจะไม่ยอมแพ้ ให้รู้ไปสิว่าทำไม่ได้ " คุณจะเกิดแรงฮึดอย่างน่าประหลาดใจ เมื่อคุณมีจิตใจที่จะสู้ต่อ พูดให้กำลังใจตนเองตลอดเวลา ความคิด และการกระทำของคุณจะสื่อไปถึงทีมงาน ลูกน้องของคุณทันที ทีมงานของคุณจะพร้อมสู้ไปกับคุณ ไปไหน ไปด้วย เอาไงเอากัน ศรัทธาจะเกิดกับทีมงานของคุณ หากมีการร่วมแรงร่วมใจกันของคนที่พร้อมจะสู้ อะไรก็หยุดทีมงานคุณไม่ได้จริงไหมครับ

ภาวะผู้นำที่สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อย จะต้องมี และปลุกมัน ไม่สิ้นสุดเกมส์ ไม่มีคำว่ายอมแพ้ เหมือนกับการเล่นฟุตบอล ไม่สิ้นสุดเสียงนกหวีดไม่มีคำว่าแพ้ แม้ทีมคุณจะถูกยิงประตูโดนนำไป 4 ลูก เกมส์ยังไม่จบก็ไม่แสดงว่าคุณแพ้ คุณต้องสู้และพูดกับสมาชิกในทีมไปเรื่อยๆ ความหวังไม่มีวันสิ้นสุด หากคุณไม่หยุดไม่เสียเอง..... และถึงแม้ว่าเสียงนกหวีดจะจบการแข่งขันด้วยความพ่ายแพ้ของทีมคุณ คุณก็ยังไม่แพ้อยู่ดี คุณต้องวิเคราะห์ เหตุการณ์ และปัจจัยที่เกิดขึ้นนำมาเตรียมพร้อมสำหรับสนามต่อไป ชัยชนะต้องมีสักวันหนึ่งที่เป็นของเราจงจำไว้ว่า " แพ้ได้ ล้มเหลวได้ แต่ไม่ล้มเลิก ผู้ล้มเลิกคือผู้ที่ล้มเหลวเท่านั้น "

ผู้นำที่ประสบความสำเร็จระดับโลกล้วนแต่มีภาวะผู้นำที่ สู้ไม่ถอย กัดไม่ปล่อยทั้งนั้น คุณสามารถสร้างภาวะผู้นำนี้ให้เกิดขึ้นกับคุณได้ไม่ยาก เพียงคุณเมื่อพบเจอกับอุปสรรค ด้านการงาน หรืออะไรก็ตามให้ยิ้มรับกับมันเสมอ และคิดว่ามันคือโอกาสในการพิสูจน์ตนเองว่า คุณเป็นคนจริง เป็นโอกาสที่จะพิสูจน์ตนเอง ให้คิดตามประโยคนี้ว่า " อุปสรรค ปัญหา อะไรเข้ามาเลย เข้ามาเยอะๆ เข้ามามากๆ ฉ้ันจะแก้ไขมัน และจะทำลายมันให้ดู จงเข้ามาอุปสรรคที่น่ารัก ยิ่งเธอเข้ามาหาฉัน ฉันยิ่งแข็งแกรง "

เวลาผมอบรมภาวะผู้นำ ผมจะเสนอประโยคนี้ให้กับผู้รับการอบรมที่พบปัญหาให้ลองไปใช้ดู โดยให้มองไปที่กระจกและพูดประโยคนี้ คุณจะมีแรงฮึดประหลาด คุณจะรู้สึกดีขึ้น ให้พูดกับตนเองแบบนี้ทุกวัน พูดด้วยความเต็มใจ คุณจะสังเกตุได้ว่าเพื่อพบอุปสรรคเข้ามาความคิด ประโยคนี้จะเข้ามาในจิตใจ ปัญหาของคุณที่พบเจอจะเป็นเรื่องเล็กๆ ทันที ลองดูน่ะครับ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

ทัศนคติเป็นสิ่งชี้วัดว่าคุณจะเป็นผู้นำแบบไหน

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 02 Sep 2013 16:53:00 +0000

คุณเห็นภูเขาน้ำแข็งในภาพไหม?

มันกำลังแสดงให้คุณเห็นอะไร ใช่แล้วครับ คุณจะเห็น Knowledge และ Skills อยู่บนปลายสุดของภูเขาน้ำแข็ง และสิ่งที่เป็นฐานกว้างใหญ่อยู่ด้านล่างก็คือ Attitude หรือทัศนคติ

คุณพอเห็นภาพหรือยัง ทัศนคติคือสิ่งที่จะตัดสินว่า ความรู้ และทักษะที่คุณมีนั้นมันจะมีประโยชน์และมีความหมายแค่ไห ถึงคุณจะมี ความรู้&ทักษะที่ดีเลิศ สุดยอดแค่ไหน แต่หากคุณมีทัศนคตินิดเดียว หรือมีทัศนคติในแง่ลบ ความรู้และทักษะของคุณก็จะไม่มีความหมาย รอวันล้มคลืนลงมาจมลงสู่ทะเลน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ

ผมจะยกตัวอย่างให้เห็นภาพที่ชัดเจนขึ้น เช่นในการทำงาน ปฏิบัติงานของคุณผู้บังคับบัญชาได้มอบหมายงานชิ้นหนึ่งให้คุณทำ ซึ่งเป็นงานที่ไม่ใช่หน้าที่ที่คุณต้องรับผิดชอบเลย เป็นงานนอกรอบ และมันอาจจะกินเวลางานหลักของคุณไปพอสมควร แน่นอนต้องมีคำตอบอยู่ 2 คำตอบดังนี้

" งานของเราก็ไม่ใช่มาให้เราทำ เจ้านายชอบใช้งานนอก ทำให้เราเสียเวลาเบื่อจริงๆ เลย "
" สุดยอด เอามาเลย เราได้รับความรู้ใหม่ๆ อีกแล้ววันนี้ ต้องขอบคุณเจ้านายของเราจริงๆ ที่มอบโอกาสอันแสนวิเศษให้เราได้มีโอกาสเรียนรู้ "

หากคุณคิดแบบแรก คุณมีทัศนคติที่ไม่ดีแล้ว มีความเครียดมากกว่าปกติ คุณลองคิดดูสิครับ คุณจะบ่นไปทำไม บ่นไปคุณก็ต้องทำ ในขณะที่คุณไม่พอใจ โมโหในทัศนคติในแง่ลบนี้ คุณได้ก่อเกิดกำแพงซึ่งปิดกั้นความก้าวหน้าของคุณไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน และจิตใจอันเปี่ยมสุข ในใจคุณจะมีแต่ความเครียด ความโกรธ ความเครียดปิดกั้นอารมณ์ด้านดีเสียสิ้น.....แล้วคุณจะมีความสุขได้อย่างไรในการทำงานและในการครองชีวิต

กลับกันหากคุณมีความคิดที่ 2 คุณเป็นคนมองโลกในแง่ดี แง่บวก ทำให้คุณมีสติและเกิดปัญญา มีอารมณ์เปี่ยมสุข ฮึกเหิมในการทำงานทำให้จิตใจคุณเย็น พร้อมรับกับสถานการณ์เลวร้าย ทุกอย่างที่เข้ามาหา นี่แหละครับอารมณ์แห่งผู้นำ ที่คุณต้องมี เข้าทำนองที่ว่า " สติมาปัญญาเกิด "

มุมมองหรือทัศนคติคุณสามารถเลือกได้ว่าจะคิดแบบไหน อย่ายอมให้ปัจจัยภายนอกเข้ามาครอบงำจิตใจของคุณ หากคุณใช้อารมณ์เข้ามาสู่จิตใจของคุณในการตัดสินเรื่องต่างๆ คุณจะคิดแต่ในแง่ลบๆ มีอะไรก็กระแทกอารมณ์เสียไว้ก่อนแบบนี้ คุณจะไม่มีวันพบความสุขในจิตใจ

ทัศนคติในแง่ลบชักนำความกลัวเข้ามาหาคุณ ซึ่งความกลัวนี่แหละครับเป็นสิ่งที่จะหยุดยั้งความก้าวหน้าของคุณ เมื่อมีปัญหาอะไรเข้ามาไม่ว่าจะเป็นปัญหาชีวิต ปัญหางาน โหมดความคิดของคุณจะปรับสู่แง่ลบทันที ซึ่งบางทีมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด แต่คุณคิดไปก่อนแล้วว่ามันต้องแย่แน่ๆ และที่้้้ร้ายไปกว่านั้นหากคุณมีทัศนคติต่อทุกเรื่องในแง่ลบแล้ว จะเป็นความคิดที่ติดตัวคุณไปตลอดชีวิตเลยทีเดียว

แล้วแบบนี้คุณจะเป็นผู้นำได้อย่างไร?

สิ่งที่ผมแนะนำ สำหรับใครก็ตามที่มีทัศนคติในแง่ลบ เมื่อเกิดเหตุการณ์ใดๆ ก็ตามให้ปรับโหมดตัวเองสู่โหมดบวกทันที วิธีการปรับโหมดที่ผมใช้ได้ผลมาก และผมใช้ประจำคือ เมื่อใดที่ผมมีทัศนคติในแง่ลบเข้ามาในจิตใจ ผมจะตีมือ หรือบิดมือผมแรงๆ ให้รู้สึกเจ็บ และพูดกับตัวเองว่า เป็นบวกเดี๋ยวนี้ ความเจ็บที่ประสานกับคำพูดจะปรับโหมดทัศนคติสู่แง่บวกอย่างง่ายดาย พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ รับรองได้ผล

หากคุณคิดจะเป็นผู้นำในด้านต่างๆ ทัศนคติสำคัญมาก มีความรู้ท่วมหัว มีทักษะระดับเทพ แต่หากมีทัศนคติแบบลบๆ แล้ว ความรู้และทักษะที่คุณภูมิใจหนักหนา ก็ไม่มีประโยชน์ แต่หากคุณมีทัศนคติที่ดี แล้ว ปัญญาก็จะเกิด ความรู้ และทักษะที่มีก็จะสามารถใช้ประโยชน์ได้มากขึ้นแบบทวีคูณเลยทีเดียวครับ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

วิธีที่จะพัฒนาลูกน้องของคุณให้เป็นหัวหน้างานและผู้นำที่ดี

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 28 Aug 2013 14:27:00 +0000

" ผู้นำที่สุดยอดที่สุดในโลก คือผู้นำที่พร้อมจะส่งเสริมและสร้างให้ลูกน้องของตนเอง เป็นผู้นำที่ดีกว่าตนเอง "

มันเป็นประโยคที่คลาสสิค และถูกต้องที่สุด และจะถูกต้องตลอดกาล ดังที่ผมเคยบอกแล้วในบทความก่อนๆ ผู้นำไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวกับตำแหน่ง แต่มันเป็นภาวะอันสูงส่งที่เกิดขึ้นในจิตใจ

อีกทั้งการสร้างลูกน้องของตนให้ก้าวสู่ความเป็นหัวหน้างาน โดยมีจิตใจแห่งความเป็นผู้นำนั้นจะเป็นการอำนวย และช่วยเหลือให้งานของคุณประสบความสำเร็จ เรียบร้อย โดยที่คุณไม่ต้องลงมือ ลงแรงเองในการบริหาร ในการทำงานไปเสียทุกเรื่อง

" แล้วจะมีวิธีการอย่างไรในการสร้างลูกน้องของเราเองให้เป็นหัวหน้างานหรือผู้นำได้ "

ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีคำตอบนั้นให้คุณแล้ว......ติดตามได้เลยครับ

ในการพัฒนาพนักงานหรือลูกต้องของตนขึ้นมาเป็นผู้นำ หรือหัวหน้างานในองค์กรนั้นสิ่งแรกที่คุณควรให้ความสำคัญก็คือ " วัฒนธรรม" ที่แตกต่างกันไปในแต่ละตำแหน่ง ในองค์กรเดียวกันอาจจะมีแนวทางความคิดที่แตกต่างกัน หรือแม้แต่กระทั้งแผนกต่างๆ ในบริษัทเช่น แผนกการตลาด แผนกลูกค้าสัมพันธ์ แผนกบัญชี ฯลฯ ก็อาจจะมีวัฒนธรรม ที่แตกต่างกันไป

หากพนักงานได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นมา ก็ต้องสามารถปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมการปฏิบัติงานในตำแหน่งนั้นๆ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ซึ่งบางคนอาจจะทำได้ดี และรวดเร็ว และในขณะที่บางคนล้มเหลวกับตำแหน่งใหม่ ก็ต้องกลับไปสู่ตำแหน่งเดิมของตน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย และขอถามต่ออีกว่า " มันถูกต้องแล้วหรือ "

ข้อผิดพลาดในการสร้างผู้นำขององค์กรโดยมากคือ หากองค์กรมีการปรับเลื่อนตำแหน่งของพนักงานขึ้นมาสู่ตำแหน่งหัวหน้างาน องค์กรก็ส่งพนักงานคนนั้นเข้ารับการอบรมในหลักสูตรหัวหน้างาน หรือหลักสูตรที่เกี่ยวข้องทันที หลังจากได้รับตำแหน่งไม่กี่วัน เพื่อจะเปลี่ยนแนวความคิด หรือสามารถทำงานปฏิบัติงาน งานที่ได้รับมอบหมายใหม่ันั้นได้ ซึ่งสามารถเป็นไปได้ยากมาก เนื่องจากเมื่อพนักงานเหล่านั้นได้รับการฝึกอบรม ยังมีงานประจำที่เต็มมือรอเขาอยู่....แล้วอย่างนี้ใครล่ะครับจะมีสมาธิในการรับความรู้จากการฝึกอบรม

วิธีการที่ถูกต้องที่สุดก็คือ องค์กรหรือคุณเองในฐานะผู้นำขององค์กรต้องกำหนดเวลาช่วงหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นสัปดาห์ หรือเดือนเพื่อเตรียมความพร้อมของลูกน้องของคุณ เพื่อก้าวสู่ตำแหน่งหัวหน้างานระดับบริหาร โดยควรจะมีการลดงานประจำลงชั่วคราว เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเลื่อนตำแหน่งของเขา โดยขั้นตอนดังกล่าวอาจจะทำได้ดังนี้

วิธีการให้โอกาสแก่พนักงาน หรือลูกน้องของตนเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะเป็นหัวหน้างาน

1. อนุญาตให้พนักงานดูแลงานของหัวหน้างานบางอย่างก่อน เช่นการดำเนินการจัดประชุม การจัดการวางแผนการผลิตให้ได้ตามโควต้าที่กำหนดเป็นต้น

2. แสดง หรืออธิบายให้เขาเห็นจากงานที่ปฏิบัติจริงๆ ที่ผ่านมาแล้ว เช่นผลของการผลิต ตามโควต้า การจัดการประชุมความปลอดภัยในการปฏิบัติงานที่ผ่านมา เพื่อให้เขาเห็นภาพในการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งหัวหน้างาน

3. ให้มีโอกาสได้ให้ความช่วยเหลือพนักงานระดับปฏิบัติการในช่วงระยะเวลาเตรียมความพร้อมก่อนเข้ารับตำแหน่งหน้าที่ โดยขอความช่วยเหลือร่วมมือจากผู้จัดการให้ความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น

4. พิจารณาประเมินผลเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาเตรียมความพร้อม ชี้แจงจุดอ่อนต่างๆ ที่เขาต้องมีการปรับปรุง โดยพยายามชี้แนะแนวทางแก้ไขแก่เขา ไม่ใช่ให้เขาคิดเอาเองโดยคุณไม่ได้ชี้แนะเขา

5. พยายามส่งเสริม ให้ความรู้ พัฒนาัทักษะอื่นๆ ในลักษณะเดียวกันกับที่กล่าวมาแล้ว

การกระทำตามขั้นตอนนี้ มีข้อดีคือพนักงานจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาจะค่้อยๆ ปรับตัวให้เกิดความเคยชินงานในหน้าที่ ตำแหน่งใหม่ และค่อยๆซึมซัับบทบาทของภาวะูผู้นำ โดยในที่สุดแล้วเขาจะเข้าใจและปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมของการเป็นผู้นำ และหัวหน้างานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ที่สำคัญทีสุด ในช่วงระยะเวลาเตรียมความพร้อมไม่ควรปล่อยเขาให้คิดเอาเอง โดยปราศจากการที่คุณจะชี้แนะเขา....เขาอาจจะซึมซับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในความเป็นหัวหน้า หรือผู้นำ คุณต้องคอยชี้แนะเขา แนะนำเขา อย่าลืมว่าเขาเป็นผลิตผล ที่เป็นความภูมิใจของคุณ ซึ่งการสร้างคนให้เป็นผู้นำ เป็นสิ่งที่มีคุณค่าสูงสุดในใจของผู้นำเช่นคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

ผู้นำต้องไม่หวงในการให้ความรู้กับลูกน้อง

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Tue, 27 Aug 2013 16:46:00 +0000

" ความรู้ "

เป็นสิ่งสำคัญมากในการปฏิบัติงานในองค์กร หากปราศจากความรู้แล้ว การทำงานก็ย่อมไม่มีประสิทธิภาพ....ทำงานได้ต่ำกว่ามาตรฐาน ยิ่งพนักงานที่ปฏิบัติหน้าที่ในองค์กรยิ่งต้องหาความรู้มาเพิ่มพูน ทักษะ ( Skill ) ของตนให้มากยิ่งขึ้น

ฉะนั้นเป็นหน้าที่ของผู้นำที่จะต้องคอยให้ความรู้แก่ลูกน้องของตนเพื่อประโยชน์ต่องาน และต่อตัวของลูกค้าผู้อยู่ใต้การบังคับบัญชาของตน

แต่ยังมีผู้จัดการ หรือผู้บริหารส่วนมากไม่ค่อยให้ความสำคัญต่อการให้ความรู้ การฝึกอบรมพนักงานที่เป็นลูกค้า หรือผู้ใต้บังคับบัญชาของตน โดยเห็นว่ากิจกรรมในส่วนนี้ เป็นกิจกรรมที่เสียเวลา เสียงบประมาณ สู้ให้พนักงานเรียนรู้งานที่ต้องทำอยู่ประจำอยู่ก็พอแล้ว

" นั่นเป็นความคิดของผู้นำที่ล้าหลังเป็นอย่างยิ่ง " ผู้นำยุคใหม่นี้ ต้องปรับตัว ปรับใจ สนับสนุนการให้ความรู้ โดยเฉพาะการฝึกอบรมแก่ลูกน้องของตนให้เกิดความรู้ การให้ความรู้ และการฝึกอบรมเป็นการฝึกให้ลูกน้องของตนนั้นเกิดการพัฒนา พร้อมที่จะเป็นหัวหน้างานต่อไปในอนาคต ยิ่งหากผู้บริหารคนใด มีอัตตา สูงแล้ว การฝึกอบรมให้พนักงานหรือลูกน้องของตนถือเป็นหอกข้างแคร่ เลยทีเดียว.....เพราะอะไรน่ะหรือครับ เพราะเขากลัวว่าลูกน้องหากได้รับการฝึกอบรมเก่งๆ แล้ว ลูกน้องผู้นั้นอาจจะเป็นคู่แข่ง หรือเลื่อยขาเก้าอี้ของตนนั่นเอง ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย เป็นความคิดที่ล้าหลังไม่ควรนำมาเป็นแบบอย่าง

การเป็นผู้นำต้องเปิดใจให้กว้าง มุ่งให้ความรู้แก่ลูกน้องของตน เพื่อให้เกิดทักษะ ยิ่งลูกน้องของตนฉายแววแ่ห่งความเป็นผู้นำ แววแห่งความคิดสร้างสรรค์ แววแห่งการจัดการที่ดีแล้ว ควรที่จะอบรม และสอนงาน ให้เขาได้รู้มากขึ้น เป็นการดีไม่ใช่หรือครับ หากจะมีลูกน้องสักคนที่เก่งงาน เก่งการบริหารมาคอยช่วยเรา ไม่ต้องห่วงการเลื่อยขาเก้าอี้หรอกครับ ยิ่งผู้นำให้ความรู้เขา ส่งเสริมเขา สอนเขาอย่างเต็มที่ลูกน้องจะเกิดความศรัทธากับผู้นำคนนั้น เกิดความเกรงใจ อย่างลืมว่าการให้ทั้งหมดทั้งมวลสามารถชนะใจได้ทุกสิ่ง......เป็นการดีไม่ใช่หรือครับหากลูกน้องที่ตนเองคอยสอน คอยส่งเสริม คอยให้ความรู้ได้ดี และเก่งกว่าตนเอง นั่นแหล่คือการให้ที่ประเสริฐสุดของผู้นำ

ผู้นำ และผู้บริหารในองค์กร ควรเจียดงบประมาณเพื่อเป็นการให้ความรู้ แก่พนักงานทั้งหมดนองค์กร การให้ความรู้แก่พนักงานเป็นการเพิ่มทักษะในการทำงาน ซึ่งประโยชน์ของการที่ผู้นำมุ่งส่งเสริมการให้ความรู้ แก่พนักงานสรุปได้ดังนี้

1.พนักงานเกิดความศรัทธากับผู้นำ เนื่องจากผู้นำที่มุ่งสนับสนุนการให้ความรู้แก่พนักงาน พนักงานจะเกิดการสำนึกรู้คุณ จนเกิดเป็นแสงสว่างในจิตใจของพนักงานให้เกิดความเคารพแก่ผู้นำ การปฏิบัติงานที่ได้รับมอบหมายจะออกมาด้วยใจ เมื่อผู้นำขอให้พนักงาน ช่วยเหลือจะได้รับการช่วยเหลือจริงๆ ด้วยความเต็มใจ

2. พนักงานที่ได้รับการอบรมจะเกิดความภูมิใจ เนื่่องจากเขาถูกให้ความสำคัญ การอบรมและให้ความรู้เขา เป็นการถ่ายทอดความสำคัญจากผู้นำ มาสู่ตัวพนักงาน ทำให้พนักงานเข้าใจว่าตนมีความสำคัญกับองค์กร.....นำมาสู่การทำงานที่มีประสิทธิภาพเพื่อองค์กรอย่างแท้จริง

3. ทำให้ยอดการเข้าออกของพนักงานต่ำมาก อันเนื่องมาจากการสนับสนุนการอบรม และให้ความรู้ของผู้นำ และองค์กร โปรดจำไว้ว่าทุกคนต้องการเรียนรู้ ต้องการความก้าวหน้า ฉะนั้นหากผู้นำสนับสนุนการให้ความรู้การอบรมให้พนักงาน นั่นเป็นการสื่อให้ลูกน้องเห็นว่า ผู้นำหรือหัวหน้าของตนต้องการสร้างความก้าวหน้าให้ ยิ่งให้ความรู้แก่ลูกน้องมากเท่ีาใด พนักงานก็ไม่คิดที่จะออกจากองค์กร เพราะเขาได้รับความรู้มากมาย ซึ่งองค์กรอื่นอาจจะให้ไม่เท่า

ยังมีผู้บริหารอีกประเภทหนึ่ง ซึ่งคุณไม่สมควรทำเป็นอย่างยิ่งก็คือ ผู้บริหารที่ส่งเสริมการให้ความรู้เฉพาะส่วนตนเท่านั้น หากมีการอบรมใดๆ ที่สำคัญจะมีการคิดถึงตนเป็นอันดับแรก และส่งตัวเองเข้าอบรมทุกครั้ง แต่ลูกน้องของตนกลับขาดโอกาสนั้น โดยอ้างว่าหากตนได้รับการอบรมสามารถมาถ่ายทอดต่อได้....ซึ่งในความเป็นจริงแล้วการถ่ายทอดความรู้ต่อของผู้บริหารประเภทนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เนื่องจากเขามีอัตตาในตนที่สูงมาก.....หากคุณกำลังทำพฤติกรรมเช่นนี้อยู่ให้เลิกเสียเถิดครับ เพราะมันไม่ีได้สร้างภาพที่ดีให้เกิดขึ้นกับตนเลย สู้ส่งพนักงานหรือลูกน้องของตนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่อบรมให้ได้รับการอบรมดีกว่าครับ ได้ประโยชน์กว่ากันเยอะเลย

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

เป็นผู้นำต้องรู้จักตรวจสอบอารมณ์ของตัวเองเสมอๆ

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 26 Aug 2013 11:17:00 +0000

อารมณ์ หรือ Emotion

เป็นสิ่งที่แสดงว่า บุคคลผู้นั้นเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำหรือไม่.....ถึงผู้นั้นจะมีความรู้สูงส่ง มีอุปนิสัยที่ดี รู้งานหมดทุกด้าน แต่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ หรือตรวจสอบอารมณ์ของตนเอง ผู้นั้นก็ไม่นับว่าเป็นผู้นำ

ดังนั้น ผู้นำต้องคอยตรวจสอบอารมณ์ของตนเองอยู่เสมอๆ ในแต่ละวัน แต่ละชั่วโมงที่ผ่านไป อย่าปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเด็ดขาด เพราะสิ่งที่คุณแสดง หรือเปล่งระบายอารมณ์ออกไปแล้ว ยากนักที่จะกู้ความรู้สึก ของผู้นั้นกลับคืนมาโดยเฉพาะลูกน้องของคุณเอง

ผมได้เน้นเสมอว่า คำว่าผู้นำคือผู้ที่พร้อมจะช่วยเหลือผู้อื่น ไม่เห็นแก่ตัว เมื่อใดที่คุณมีอารมณ์ที่รุนแรงฉุนเฉียว ความช่วยเหลือผู้อื่นในจิตใจของคุณจะหมดไป คงเหลือแต่ความเห็นแก่ตัวเข้ามา แทนที่ " สติมา ปัญญาเกิด" กลับกลายเป็น " อารมณ์มา อนาคตดับ "

" แล้วจะทำอย่างไรล่ะ ในการตรวจสอบอารมณ์ของตนเอง "

มันไม่ใช่เรื่องยากเลยถ้าคุณคิดจะทำ แต่ผมมีเทคนิคมาบอกคุณ ล้วนเป็นเทคนิคการตรวจสอบ และควบคุมอารมณ์ที่ได้ผล .... เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ

1. ทุกๆ ชั่วโมง หรือเมื่อคุณเกิดอารมณ์ ขุนมัว ให้ถามตัวเองด้วยการพูดออกมาว่า " ตอนนี้เรารู้สึกอย่างไร " คำพูดประโยคนี้ จะเป็นการดึงจิตของคุณให้กลับมาสู่ปัญญาอีกครั้งหนึ่ง เมื่อคุณถามตัวเองว่า " ตอนนี้เรารู้สึกอย่างไร " จิตของคุณจะกลั่นกลองความรู้สึกอัตโนมัติ..... ว่าคุณรู้สึกอย่างไร และหากคุณรู้ตัวว่าอารมณ์คุณกำลังฉุนเฉียวโมโหก็ให้ถามคำถามต่อไปว่า " เราฉุนเฉียวโมโหเพราะอะไร แล้วสมควรไหมที่เหตุผลนั้นทำให้คุณอารมณ์ฉุนเฉียว " หากคุณคิดวิเคราะห์ดูแล้ว เหตุการณ์นี้นั้น คุณไม่ควรนำมาเป็นอารมณ์ทำให้อารมณ์ขุ่นมั่ว ให้คุณหยุดคิดเรื่องดังกล่าวทันที ปรับอารมณ์สู่โหมดปกติ

2. เมื่อคุณเกิดอารมณ์โมโห ฉุนเฉียว ไม่เหมาะสม ให้คุณหยุดทำงาน อยู่นิ่งๆ หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ หยุดคิดเรื่องทุกเรื่อง ปล่อยวางจิตใจไปตามลมหายใจ แล้วทำการยิ้มกับตัวเองทุกครั้งเมื่อผ่อนลมหายใจออก ถึงแม้จะฝืนก็ตาม อย่างกลัวว่าคนทั่วไปมองเราแล้ว มองว่าเราเป็นคนบ้า ยังดีกว่านำอารมณ์นั้นไประบายกับผู้อื่น การยิ้มให้ยิ้มมุมปากเล็กๆ ก็พอครับ

3. เมื่อเกิดอารมณ์รุนแรงถึงขีดสุด สุดๆ แล้ว ให้คุณออกจากสภาวะแวดล้อมอันนั้นทันที่ และไปอยู่ในที่ที่เงียบสงบ และทำข้อ 2 ไปด้วย การหลุดออกจากสภาวะแวดล้อมไม่ใช่การหนีปัญหา แต่เป็นการตั้งรับทางอารมณ์ ไม่ให้แสดงอะไรที่จะเป็นการทำร้ายตนเอง และจิตใจของคนรอบข้าง จงจำไว้น่ะครับว่า เมื่อคุณทำอะไรลงไปแล้ว ยากนักที่จะกู้ความรู้สึกของฝ่ายตรงกันข้ามให้กลับมา....หรือบางทีก็ไม่มีโอกาสให้แก้ตัวเลย

4. เมื่อเกิดอารมณ์ที่ขุนมัว หรือโมโหเกิดขึ้น ให้ตีตนเองที่แขนแรงๆ แล้วกล่าวกับตัวเองว่า " เราสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ ไม่มีอะไรมาทำให้ฉันอารมณ์ขุนมัวได้ " ลองดูครับผมก็ใช้มันได้ผลจริงๆ หลังจากนั้นคุณก็ หลับตาสักครู่คิดถึงภาพคนที่คุณรัก ไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ แฟนของคุณ ลูกของคุณก็ได้ อารมณ์ของคุณจะเย็นลงอย่างน่าประหลาดใจ

และนี่เป็นวิธีการตรวจสอบอารมณ์ และปรับโหมดอารมณ์ที่ใช้ได้ผล แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น คุณจะเลือกใช้มันหรือไม่......หรือคุณจะเลือกให้อารมณ์ด้านมืดทำร้ายคุณ....... คุณต้องควบคุม และระงับอารมณ์ของคุณให้ได้ หากคุณต้องการเป็นผู้นำที่แท้จริง มันเป็นบทพิสูจน์คุณด้วยว่า คุณเหมาะสมที่จะใช้คำว่าผู้นำ หรือไม่

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ
081-1689081
kengwealthy@gmail.com

การฝึกตัวเองให้มีภาวะผู้นำ แบบง่ายๆ

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 31 Oct 2012 04:37:00 +0000

หน้าที่อย่างหนึ่งในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ คือ การกระตุ้นให้เกิดภาวะผู้นำ ไม่เพียงแต่ในระดับผู้บริหาร ผู้จัดการ หรือหัวหน้างานเท่านั้น แต่หมายรวมถึง พนักงานทุกคนในองค์กร

ด้วยความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า คนไทยเราไม่ค่อยกล้าแสดงออกถึงความเป็นผู้นำ มักรอให้มี “ฮีโร่” เริ่มต้นทำก่อน แล้วจึงทำตาม หากจนแล้วจนรอดในกลุ่มไม่มีผู้กล้าเลย ก็ต้องมีคนหนึ่งซึ่งถูกสถานการณ์บังคับให้เป็น “ผู้นำจำเป็น”

จากสถานการณ์ที่บีบบังคับให้เราต้องเป็นผู้นำนั้น ทำให้เห็นว่าจริงๆ แล้วภาวะผู้นำมีอยู่ภายในตัวเราทุกคน หากมีการเรียนรู้ ฝึกหัด และอบรมอย่างสม่ำเสมอ ก็ไม่ยากที่จะกระตุ้นภาวะผู้นำในตัวบุคคลออกมาได้ มาดูกันว่าคุณลักษณะใดบ้างที่ควรพัฒนาสำหรับผู้ที่จะก้าวสู่การเป็น “ผู้นำ”

1. ความเชื่อมั่น ผู้นำที่ดีต้องมีความเชื่อมั่น เป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับผู้นำ เพราะถ้าเรายังไม่เชื่อมั่นในตัวเองแล้ว การที่ใครมาศรัทธาและไว้วางใจในตัวเราก็คงเป็นไปได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าเราจะเชื่อแต่ตัวเราเองเท่านั้น ผู้นำที่ดีต้องรู้จักรับฟังผู้อื่นด้วย

2. ทักษะในการฟัง ผู้นำที่ดีจะต้องเป็นผู้ที่รับฟังอย่างตั้งใจ และมีศิลปะในการฟัง ดังมีผู้กล่าวว่าการฟังคือการเรียนรู้ที่ดีที่สุด เมื่อเราพูดเราจะรู้เท่าที่เราพูด แต่เมื่อเราฟังเราจะรู้ในสิ่งที่เราไม่รู้ ผู้นำจึงจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจคนที่เราจะนำ เพื่อรับฟังปัญหา ตลอดจนความคิดเห็นต่างๆ และเป็นที่ปรึกษาในการแก้ปัญหา ปรับปรุงการทำงานให้สัมฤทธิ์ผลตามจุดมุ่งหมาย

3. การตัดสินใจ ผู้นำที่ดีต้องกล้าตัดสินใจ ทั้งนี้ก่อนที่ตัดสินใจนั้นในเรื่องใดๆ ลงไปนั้น ผู้นำต้องมีกรอบความคิด และการวางแผนงานอย่างเป็นระบบ เรียนรู้ที่จะหาข้อมูลเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจ อย่างไรก็ดี หากยังไม่มั่นใจ ควรมีที่ปรึกษาไว้ช่วยในการตัดสินใจด้วย

4. การยอมรับในจุดอ่อน การกระทำที่ผิดพลาดอย่างหนึ่งของผู้นำ คือ การพยายามแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ยอมพึ่งพาผู้อื่น เมื่อใดก็ตามที่เราไม่ยอมรับในจุดอ่อนของตน และพยายามสร้างสมมติฐานเอาเอง เมื่อนั้นโอกาสที่เราจะตัดสินใจผิดพลาดมารออยู่ตรงหน้าแล้ว พึงเข้าใจว่า ผู้นำไม่ใช่ยอดมนุษย์ จึงไม่จำเป็นต้องทำได้ทุกเรื่อง สิ่งที่ควรทำคือ ยอมรับในจุดอ่อนของตน และหาคนที่ไว้ใจได้มาเป็นที่ปรึกษา การขอความช่วยเหลือไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีของคุณหมดไป ดังนั้นจงอย่าอายที่จะถาม

5.การมีส่วนร่วม ผู้นำที่ดีต้องไม่ยึดติดกับตำแหน่งและอำนาจ ผู้นำที่จะมัดใจลูกน้องได้คือคนที่เข้าหาพวกเขา ร่วมเผชิญปัญหา และฝ่าฟันไปพร้อมๆ กับพวกเขา ให้คำแนะนำพวกเขาในสิ่งที่เราเคยผ่านมา รวมทั้งยินดีในความสำเร็จร่วมกับพวกเขา

เริ่มต้นพัฒนาคุณลักษณะ 5 ประการข้างต้นให้แก่บุคลากรในองค์กรของคุณ เพื่อสร้างผู้นำ นำทัพพาองค์กรก้าวไปสู่ปลายทางแห่งความสำเร็จ

แด่ความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร

ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

086-6593823

ประเภทของการมอบหมายงาน ตอนที่ 2

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Thu, 25 Oct 2012 15:36:00 +0000

ลักษณะของการมอบหมายงานแบบที่ 2 เป็นลักษณะการมอบหมายงานที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด คือ
" การมอบหมายงานแบบนายงาน "

โดยการมอบหมายงา่นแบบนายงานนี้ จะมีการเน้นไปที่ผลสำเร็จ มากกว่าวิธีการทำงาน ซึ่งเป็นลักษณะการมอบหมายงาน ที่เหมาะกับการบริหารยุคใหม่จริงๆ

มีการเปิดโอกาสให้ผู้ทำงานชิ้นนั้นที่จะเลือกใช้วิธีการใดก็ได้ โดยผู้นำมอบความรับผิดชอบทั้งหมดเกี่ยวกับงานนี้ไปให้ โดยในช่วงแรกๆ นั้นอาจจะใช้เวลานานสักหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากับเวลา และแรงงานที่เสียไป การมอบหมายงานแบบนายงาน จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีความเข้าใจกันในทีมงาน อย่างถ่องแท้ ต้งแต่เริ่มงาน ซึ่งความไว้วางใจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการมอบหมายงานในลักษณะนี้

โดยการมอบหมายงานในลักษณะแบบนายงาน ในช่วงเริ่มต้นต้องมีการทำความเข้าใจ และมีสัญญาผูกมัดในความคาดหวังงานไว้ 5 ประเด็นดังนี้ครับ

1.ผลลัพธ์ที่ต้องการ ผู้นำควรวาดภาพความสำเร็จของงานให้ชัดเจน ต้องทำความเข้าใจร่วมกันกับทีมงานว่าต้องการ "สิ่งใด" ไม่ใช้เน้นที่ " อย่างไร " ต้องการ " ผลลัพธ์ " ไม่ใช่ " วิธีปฏิบัติงาน" ต้องมีความอดทนอดกลั้นในการควบคุมอดทน สร้างภาพในความสำเร็จของงานร่วมกันในทีมงานให้เห็นเป็นภาพเดียวกัน

2. คำชี้แนะในการทำงาน มีการระบุขอบเขตให้ชัดเจนของงานที่ผู้รับมอบงานต้องปฏิบัติ คำชี้แนะต้องจำกัดไว้ให้น้อยที่สุด มิเช่นนั้นจะกลับเข้าสู่การสั่งงานแบบลูกหาบได้ หลีกเลี่ยงการสั่งงานเป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งต้องรวบรวมข้อบังคับอันเด็ดขาดเอาไว้ด้วย คุณคงไม่ต้องการให้เขารู้สึกว่ามีิอิสระเต็มที่ในการทำงาน จะำทำอะไรก็ได้ขอให้งานแล้วเสร็จ โดยแลกกับธรรมเนียมอันดีงามขององค์กร หากมีการทำเช่นนี้จะเป็นการทำลายความคิดสร้างสรรค์ของเขา และนำไปสู่การมอบหมายงานแบบลูกหาบอีกจนได้

ให้ทีมงานเรียนรู้ตนเอง ในความผิดพลาดของตนชอง และผู้อื่น ผู้นำต้องชี้ให้เห็นว่าจุดใดที่ทำให้ล้มเหลว สิ่งใดที่ควรหลีกเลี่ยง แต่อย่าได้บอกว่าควรทำอย่างไร ปล่อยให้ความรับผิดชอบกำกับอยู่ในงานที่เขาทำ โดยอาศัยการชี้แนะเป็นครั้งคราวเท่านั้น

3.ทรัพยากร ระบุให้ชัดเจนถึงแหล่งทรัพยากรต่างๆ เช่นมนุษย์ การเงิน เทคนิค ที่เขาจะนำมาใช้เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ที่ได้มีการวาดภาพร่วมกัน

4. ความรับผิดชอบ ระบุมาตรฐานการทำงาน ระบุหน้าที่ให้ชัดเจน ที่เกี่ยวข้องกับการประเมินผลการทำงาน ระบุความแน่ชัดในเรื่องเวลาแห่งการประเมินผลงาน ทำเช่นนี้จะทำให้ทีมงานมีความคิดสร้างสรรค์อยู่ตลอดเวลาไม่หยุดนิ่ง องค์กรจะได้สิ่งแปลกใหม่เสมอๆ

5. ผลที่จะเกิดขึ้น ระบุให้ทีมงานรับทราบว่าจะเกิดผลอันใดตามมา ให้ระบุผลทั้งดี และร้าย ซึ่งเป็นผลมาจากการประเมินผลงานของทีมงาน รวมไปถึงรางวัลทางการเงินต่างๆ รางวัลทางใจ จะเป็นการสร้างกำลังใจให้กับพนักงาน ทำให้เกิดการพัฒนาในทีมงาน เพราะมีการกระตุ้นตลอดเวลา

สิ่งที่สำคัญที่สุดในการมอบหมายงานแบบนายงานคือ ความไว้วางใจ ซึ่งเป็นแรงจูงใจในรูปแบบสูงสุดของมนุษย์ จะสามารถดึงสิ่งที่ดีๆ ที่สุดในตัวออกมา แต่ต้องใช้เวลา และความอดทน ไม่อาจจะตัดความจำเป็นในการฝึก และพัฒนาบุคลากร เพื่อยกระดับความสามารถให้สูงขึ้น เพื่อความพึงพอใจของพนักงาน เอง...

แด่การปรับเปลี่ยนการมอบหมายเป็นนายงานของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

ประเภทของการมอบหมายงาน

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 24 Oct 2012 13:43:00 +0000

ตามที่ได้กล่าวไปแล้วในบทความที่แล้วว่า การที่จะวัดคุณภาพ หรือความสำเร็จของภาวะผู้นำนั้น วัดจากการมอบหมายงานเพื่อให้ผู้อื่นที่มีความชำนาญไปทำ ซึ่งทำให้ผู้นำมีเวลาที่จะไปปฏิบัติงานในรูปแบบอื่นๆ ซึ่งเน้นในเรื่องของการพัฒนามากกว่า ที่จะเป็นผู้ปฏิบัติเสียเอง

แต่คุณรู้ไหมว่า "ประเภทของการมอบหมายงานมีกี่ประเภท"

แน่นอนครับส่วนมากจะไม่รู้ว่ามีลักษณะผู้นำกี่ประเภท เพื่อให้เกิดความชัดเจน ผมขอแยกปรเภทของการมอบหมายงานออกเป็น 2 ประเภท โดยผมจะขอกล่าวถึงประเภทของการมอบหมายงานประเภทแรกกันก่อนครับ

คุณจะมองเห็นภาพที่ผมแสดงอยู่ด้านซ้าย ใช่ครับนั่นเป็นลักษณะแรกของการมอบหมายงานนั่นก็คือ การมอบหมายงานแบบลูกหาบ นั่นเอง

ซึ่งก็หมายความว่า " การให้ทำอย่างนี้ ทำอย่างนั้น ทำเสร็จขอให้บอก " ลักษณะการมอบหมายงานแบบนี้เหมือนกับว่าผู้ที่ได้รับมอบหมายเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกป้อนโปรแกรมเข้าไป เหมือนกับลูกหาบแบกของให้ไปทางไหนก็ไป แบกและทำตามอย่างเดียว

ส่วนมากแล้วกลุ่มบุคคลทางด้านผู้ผลิตส่วนใหญ่จะใช้วิธีการมอบหมายงานแบบนี้ จะรู้แต่วิธีการใช้งานอย่างเดียว เน้นทำเองเป็นส่วนใหญ่ เข้าไปยุ่งเกี่ยวในทุกเรื่อง เป็นกลุ่มที่เน้นในวิธีการปฏิบัติในบรรลุผลลุล่วง ตามวิธีการของตนเองในฐานะผู้นำซึ่งเป็นผู้กำหนดวิธีการเอง

เพราะเหตุใดน่ะหรือ? เพราะผู้นำที่มีระบบการมอบหมายแบบนี้จะระแวงไปเสียหมด กลัวงานออกมาไม่ดีทั้งที่ได้มอบตำแหน่ง และหน้าที่ให้กับคนคนนั้นไปแล้ว กลัวไม่ได้ผลตามที่ตนเองตั้งไว้ ไม่ปล่อยวาง เราอาจจะเรียกผู้นำกลุ่มนี้ในแง่ของการมอบหมายงานว่า " ผู้นำที่นำมาตรฐานของตนเองเป็นเกณฑ์ในการทำงาน " หากคุณมีลักษณะของการมอบหมายงานในลักษณะนี้แล้วล่ะก็ ผมรับรองคุณต้องเหนื่อย เครียด กังวล อย่างมากๆ อีกทั้งงานที่ออกมาก็ไม่ดี เนื่องจากว่าทีมงานของคุณจะระแวงจนไม่กล้าทำอะไร เพราะว่ากลัวทำแบบนี้แล้วไม่พอใจคุณ กลัวถูกตำหนิ จนอาจทำให้ทีมงานคุณขาดความมั่นใจ จะรอฟังคำสั่งของคุณท่าเดียว แล้วคุณคิดว่ามันดีต่อตัวคุณแล้วหรือ?

วิธีการมอบหมายงานแบบลูกหาบนี้ เป็นวิธีการปฏิบัติงานแบบหนึ่งต่อหนึ่ง คนส่วนใหญ่จะมอบหมายงานในลักษณะนั้น ได้ผลสำเร็จอย่างมากจริงหรือ? คุณจะควบคุมสั่งการลูกหาบได้มากจำนวนเท่าใด ทั่วถึงหรือไม่ หากคุณต้องควบคุมดูแล จี้ทุกขั้นตอน

ยังมีหนทางที่มีประสิทธิผลที่มากกว่านี้หลายเท่ามากนัก ในการมอบหมายงานให้ผู้อื่นรับไปทำนั้น วิธีที่ดี มีประสิทธิผลนั้นอยู่บนรากฐานของความคิดที่เห็นคุณค่า การรู้จักตนเอง และวางใจผู้อื่น ซึ่งผมจะได้กล่าวถึงวิธีดังกล่าวในบทความต่อไปครับ.........

แด่ความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมเช่นคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

บุคลิก ความเป็นผู้นำ ที่น่าเชื่อถือ

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Fri, 19 Oct 2012 06:23:00 +0000

บุคลิกของ "ผู้นำ" ที่น่าเชื่อถือ

คำว่า Leader (ผู้นำ) มาจากภาษาอังกฤษโบราณว่า Lead ซึ่งแปลว่า ถนน ทาง หรือ การเดินทาง ผู้นำเดินทางไปด้วยกันกับผู้ตาม คอยชี้นำพวกเขาให้ไปสู่จุดหมายปลายทาง ความหมายโดยนัยคือ ผู้นำเป็นผู้รวบรวมผู้คนให้อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม แล้วเดินทางไปสู่จุดหมายร่วมกัน

ผู้นำไม่ใช่ตำแหน่ง แต่เป็นทัศนคติ ผู้นำคือผู้ขายความหวัง ถึงแม้ในยามที่ดูเหมือนว่าคุณกำลังเผชิญกับสิ่งสุดวิสัยที่จะทำได้สำเร็จ แต่ผู้นำกลับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์และทำให้ทีมเห็นมันด้วย ผู้นำที่แท้จริงคือผู้รับใช้ที่คอยตอบสนองความต้องการของทีม

เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชและกองทัพอันเกรียงไกรของพระองค์หยุดพักระหว่างยาตราทัพข้ามทะเลทราย ก็พบว่ามีน้ำเหลืออยู่ถ้วยสุดท้าย เมื่อมีผู้ถวายน้ำถ้วยนั้นให้แก่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ฯ พระองค์ทรงรับถ้วยมาแล้วเทน้ำทั้งหมดลงบนทรายพลางตรัสว่า

"ไม่มีใครดื่มน้ำจนกว่าพวกเราทุกคนได้ดื่ม"

คำนิยามที่ดีอีกอย่างหนึ่งของคำว่า ผู้นำก็คือ เป็นผู้ได้รับสิทธิ์ที่จะมีผู้ตาม

Steve McDermott (นักพูดระดับแนวหน้าคนหนึ่งของยุโรป ได้รับการโหวตให้เป็นสุดยอดนักพูดสร้างแรงจูงใจแห่งปี 2007) ได้ค้นพบว่าบุคลิกของผู้นำที่น่าเชื่อถือมีดังต่อไปนี้

- ผู้นำทำสิ่งที่ตนบอกว่าจะทำ รักษาคำมั่นสัญญา และทำตามข้อผูกพันจนบรรลุผลสำเร็จ

- การกระทำของผู้นำสอดคล้องกันกับความประสงค์ของผู้ที่อยู่ภายใต้การนำ ผู้นำมีความคิดที่แจ่มชัดเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้อื่นเห็นคุณค่าและสิ่งที่ตนทำได้

- ผู้นำเชื่อในความภาคภูมิใจในตนเองที่มีอยู่ภายในตัวของผู้อื่น

- ผู้นำเรียนรู้วิธีที่จะค้นพบและสื่อข้อความเกี่ยวกับค่านิยมและวิสัยทัศน์ร่วมที่มีร่วมกัน ซึ่งจะก่อรูปเป็นความคิดเห็นที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของทุกคน

- ผู้นำสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของผู้อื่น และทำให้ทุกคนแสดงความเป็นผู้นำออกมา

- ผู้นำยอมรับความผิดพลาดของตน ตระหนักว่าการพยายามปกปิดความผิดกอ่ให้เกิดความเสียหายและทำลายความน่าเชื่อถือได้มากกว่า แต่เมื่อยอมรับความผิดพลาดแล้ว ก็จะทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขความผิดพลาดนั้น

- ผู้นำกระตุ้นความรู้สึกมองโลกในแง่ดี และทำให้ผู้ตามมีความคิดในเชิงบวกเกี่ยวกับโอกาสที่จะประสบความสำเร็จ

- ผู้นำสร้างบรรยากาศสำหรับการเรียนรู้ซึ่งมีลักษณะของความไว้วางใจกันและการเปิดเผย

นำไปลองใช้ และปรับให้เข้ากับบุคลิกของคุณดูครับ แล้วคุณจะเห็นความเปลี่ยนแปลงของผู้อื่นที่มีต่อคุณ คุณจะมีบารมี และทีมงานคุณจะศรัทธาคุณมากขึ้นครับ

แด่การปรับเปลี่ยนบุคลิกความเป็นผู้นำครั้งยิ่งใหญ่ของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร

ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

การมอบหมายงานหัวใจแห่งความสำเร็จของภาวะผู้นำ

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 17 Oct 2012 11:58:00 +0000

" การมอบหมายงาน " คือหัวใจแห่งความสำเร็จของผู้นำ ทุกคนหากผู้นำที่เน้นการปฏิบัตินั่นเป็น นิสัยของผู้ปฏิบัติไม่ใช่ผู้นำ ผู้นำที่มีประสิทธิผล และมีภาวะผู้นำ จะทำงานทั้งหมดในโครงสร้างของตนด้วยการมอบหมายงาน ให้บุคคลอื่นทำ

     การมอบหมายงานนั้น อาจจะแบ่งได้เป็น 2 แบบ คือ การมอบหมายงานผ่านเวลา และการมอบหมายงานให้บุคคลอื่นรับไปทำ หากเรามอบหมายงานผ่านเวลาใช้เวลาในการทำงานคือเน้นที่ประสิทธิภาพ ถ้าเรามอบหมายงานผ่านบุคคล เราจะคิดประสิทธิผล

     ผู้นำจำนวนมากมายปฏิเสธที่จะมอบหมายงานให้ทีมงานหรือผู้อื่นไทำ เพราะตนรู้สึกว่าเป็นการเสียเวลาเป็นอย่างมากในการอธิบายให้อีกคนเข้าใจตรงกัน นำเอาเวลาหรือแรงงานที่เสียไปนั้นมาทำงานเสียเองดีกว่าจะได้ผลงานที่ดีกว่า
     แต่จริงๆ แล้วการมอบหมายงานที่ทรงประสิทธิผลให้ผู้อื่นรับไปทำ อาจจะเป็นกิจกรรมเพียงเรื่องเดียวที่ถือว่าทรงพลังมากที่สุด และก่อให้เกิดผลต่างมากที่สุดเท่าที่มีมา ในความเป็นผู้นำของคุณ

     การส่งผ่านความรับผิดชอบให้กับผู้ที่พร้อมไปด้วยทักษะ ที่ผ่านประสบการณ์และการฝึกฝนมาอย่างดีนั้น ช่วยให้คุณในฐานะผูุ้นำทุ่มเทพลังงานไปกับงานด้านพัฒนาองค์กรและทีมงานของคุณ ซึ่งจะทำให้เกิดผลต่างที่ยิ่งใหญ่ สังเกตุไหมครับว่า องค์กรหรือทีมงานใดที่ผู้นำ มุ่งแต่ทำงานเอง เข้าไปเกี่ยวข้องและทำทุกอย่างทุกเรื่องเอง องค์กรจะพัฒนาไปไม่ถึงไหน จะวนเวียนอยู่ในอ่างไม่มีการพัฒนา ปัญหาจะไม่ได้รับการแก้ไข และผู้นำคนนั้นจะรู้สึกว่าทำไมงานเยอะอย่างนี้เนี่ย

     เจ.ซี. เพนนีย์ ผู้เชี่ยวชาญภาวะผู้นำที่ล่วงลับไปแล้ว ได้กล่าวไว้ว่า " การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดที่เคยทำมา จะเป็นการ วางมือ เมื่อตระหนักว่าเขาไม่อาจจะทำเองทั้งหมดได้อีกต่อไปแล้ว " การตัดสินใจโดยใช้แนวคิดนี้ ทำให้เกิดการพัฒนาการ และการเจริญเติบโตของห้างนับร้อยนับพันแห่ง และพนักงานเป็นพัน เป็นหมื่นคนเลยทีเดียว

     ยกตัวอย่างง่ายๆ ของผลลัพธ์ในการมอบหมายงาน ซึ่งเราจะแยกประเภทการทำงานเป็น 1. ผู้ผลิต และ 2.ผู้บริหาร หรือผู้มอบหมายงาน

     ผู้ผลิตทำทุกอย่างให้เกิดผลลัพธ์ที่ต้องการ สร้างไข่ทองคำขึ้นมา พ่อแม่รับหน้าที่ล้างจานเสียเอง สถาปนิกผู้เขียนแปลนบ้าน หรือเลขานุการ ล้วนแล้วแต่ทำเองเป็นผู้ผลิตเสียเอง

      แต่เมื่อใดที่มีระบบเครือข่ายของการทำงานผ่านมือผู้อื่น บุคคลผู้นั้นจะเปลี่ยนเป็นผู้บริหาร ในความหมายของการพึ่งพาอาศัยกันและกัน พ่อแม่ผู้มอบหมายงานให้ลูกล้างจานคือ ผู้บริหาร สถาปนิกผู้นำทีมสถาปนิกเขียนแปลนบ้านคือ ผู้บริหาร เลขานุการผู้ดูแลเลขานุการคนอื่นให้พิมพ์จดหมาย และพนักงานธุรการคนอื่นให้ทำงานคือ ผู้จัดการสำนักงาน

      เปรียบเทียบกัน ผู้ผลิตลงทุนเวลา 1 ชั่วโมงผลิตงานได้หนึ่งหน่วย อนุมานเอาว่าไม่มีความสูญเสียเชิงประสิทธิภาพ

      ส่วนผู้บริหาร ลงทุนด้วยเวลาเพียง 1 ชั่วโมงเท่ากัน แต่ได้ผลผลิตสิบ ห้าสิบ หรือร้อยเท่าตัวจากการมอบหมายงานที่ทรงประสิทธิผล อีกทั้งคุณภาพงานก็ออกมามีคุณภาพสูงเพราะมีการดูแล และควบคุมแบ่งงานดูแลอย่างชัดเจน

       ดังนั้นหากจะกล่าวอย่างไม่ผิดและถูกต้องที่สุด ก็คือ กุญแจที่สำคัญในการบริหารจัดการทรงประสิทธิผล คือ การมอบหมายงานนั่นเอง ไม่ใช่ทำงานแต่เพียงผู้เดียวโดยไม่ไว้วางใจผู้อื่น

แด่ภาวะผู้นำแห่งการมอบหมายงานของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

ศิลปะแห่งการมอบหมายงาน (The Art of Delegating)

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 15 Oct 2012 15:16:00 +0000

ผู้บริหารในองค์กรส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกับการมอบหมายอำนาจหน้าที่ความรับผิดชอบในองค์กร
(delegation of authority) ให้บุคคลอื่น เช่น ผู้ใต้บังคับบัญชาให้ทำการแทนขณะไม่อยู่ หรือให้ไปทำงานบางอย่างแทน การมอบหมายงานดังกล่าวรวมถึงอำนาจในการตัดสินใจหรือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นด้วย

อย่างไรก็ตามการมอบหมายงานในด้านบวกจะถือว่าเป็นเครื่องมือในการสร้างแรงจูงใจให้กับ
พนักงานในหน่วยงาน รวมทั้งเป็นการฝึกฝนเพิ่มพูนทักษะและเสริมสร้างศักยภาพให้กับผู้ได้รับ
การมอบหมายงานในเวลาเดียวกัน อย่างไรก็ตามการมอบหมายงานที่ผิดพลาด
นอกจากจะเป็นการเพิ่มภาระงานมากเกินไปให้กับผู้ได้รับการมอบหมายแล้ว
การขาดการพิจารณาอย่างรอบคอบในการเลือกผู้ทำงานแทนที่เหมาะสม
อาจนำไปสู่ความล้มเหลวและเป็นผลเสียกับองค์กรโดยรวมได้เช่นกัน
ในการมอบหมายงานแต่ละครั้งจะเริ่มจากความเชื่อมั่นของตัวผู้บริหารเองว่า ผู้รับมอบหมายงาน
จะสามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายให้บรรลุผลสำเร็จได้โดยอิสระ ภายใต้อำนาจหน้าที่ที่กำหนด
ให้ได้หรือไม่ ผู้มอบหมายงานไม่สามารถปฏิเสธการรับผิดชอบต่อความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นได้
ดังนั้น ผู้มอบหมายงาน ควรจะต้องกำหนดขอบเขตความรับผิดชอบให้ชัดเจน
เปิดโอกาสให้ผู้ได้รับมอบหมายแสดงความเห็นว่าจะจัดการงานชิ้นนั้นอย่างไร
ทั้งนี้ต้องกำหนดให้มีการรายงานความก้าวหน้าให้ผู้บริหารหรือบุคคลที่ผู้บริหารกำหนด
ได้ทราบความก้าวหน้าเป็นระยะๆ เพื่อช่วยให้คำแนะนำหรือช่วยแก้ไขปัญหาในกรณีที่จำเป็น

ผู้บริหารในองค์กรควรแบ่งเบาภาระความรับผิดชอบของตนเอง
และพยายามสนับสนุนให้มีการมอบหมายงานให้ผู้ใต้บังคับบัญชา
โดยคำนึงถึงประโยชน์ที่จะเกิดจากการมอบหมายงาน ซึ่งสามารถสรุปได้โดยสังเขปดังนี้

1.ช่วยให้ทำงานได้สำเร็จมากขึ้น ยิ่งมีการมอบหมายงานออกไปมากเท่าไหร่
ก็จะมีจำนวนผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการทำงานมากขึ้น ทำให้ทำงานได้สำเร็จในปริมาณมากขึ้น
โดยใช้เวลาในการทำงานโดยรวมน้อยลง

2.สร้างแรงจูงใจให้กับผู้รับมอบหมายงาน ยิ่งมีการมอบหมายงานออกไปมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งสร้างแรงจูงใจให้กับผู้รับมอบหมายงานมากขึ้นเท่านั้น เมื่อผู้บริหารมอบหมายงานและอำนาจ
หน้าที่ให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาแล้ว ย่อมทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเกิดความผูกพันและร่วมรับผิดชอบ
ต่อความสำเร็จและความล้มเหลวของงานนั้น เนื่องจากผู้รับมอบหมายงานรู้สึกว่าได้รับความไว้ใจ
รวมทั้งการยอมรับในเรื่องความสามารถ ก็จะพยายามทำให้งานที่ได้รับมอบหมายประสบความ
สำเร็จตามจุดมุ่งหมายของผู้มอบหมายงานอย่างเต็มที่

3.ช่วยลดแรงกดดัน ทำให้สามารถบริหารเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
ถ้าผู้บริหารสามารถจัดลำดับความสำคัญของงานที่จะมอบหมายให้ผู้อื่นได้ดี และทำการมอบหมายงานตามลำดับความสำคัญดังกล่าว
ก็จะช่วยให้ผู้บริหารลดภาระความรับผิดชอบในงานประจำที่ต้องทำในแต่ละวันลงได้

4.ได้รับการชื่นชมว่าเป็นบุคคลที่พยายามพัฒนาศักยภาพของบุคลากร ยิ่งมีการมอบหมายงานให้ผู้อื่นทำแทนมากเท่าไหร่ ผู้บริหารก็จะได้รับการชื่นชมมากขึ้นเท่านั้น
ว่ามีความพยายามในการให้โอกาสและพัฒนาบุคลากรในองค์กรอย่างต่อเนื่อง

5.ช่วยสร้างโอกาสความก้าวหน้าให้ตนเองและผู้อื่น โดยการมอบหมายงานให้ผู้อื่นทำ
จะช่วยให้ผู้มอบหมายงานมีเวลาในการทำงานอื่นซึ่งจะช่วยพัฒนาศักยภาพและความสามารถ
ซึ่งถือเป็นการเตรียมพร้อมตนเองสำหรับอนาคตเมื่อโอกาสมาถึง

ในทำนองเดียวกัน ความสำเร็จในการทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้รับคำชมเชยในวงกว้าง ก็ถือเป็นการสร้างโอกาสในความก้าวหน้าให้กับผู้ที่ได้รับการมอบหมายงานเช่นกัน

ในบางครั้งผู้มอบหมายงานอาจจะรู้สึกกังวลว่า ผู้รับมอบหมายงานไม่สามารถทำงานได้บรรลุตาม
มาตรฐานของตนเอง เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่างานที่ได้มอบหมายจะได้รับการปฏิบัติอย่างถูกต้อง
และได้ผลสำเร็จ ผู้มอบหมายงานควรพิจารณาดำเนินการมอบหมายงานตามขั้นตอนดังต่อไปนี้

1.ทำความเข้าใจกับงานที่จะมอบหมาย
รวมทั้งกำหนดกรอบเวลาในการดำเนินงานรวมทั้งเป้าหมายให้ชัดเจน

2.เลือกบุคคลหรือทีมงานที่เหมาะสมที่จะได้รับการมอบหมายงาน ปกติจะพิจารณาจาก
ประสบการณ์ ความเข้าใจในระบบงาน รวมทั้งความสามารถของบุคคลหรือกลุ่มบุคคลนั้น
ทั้งนี้ต้องพิจารณางานที่รับผิดชอบในปัจจุบันรวมทั้งภาระหน้าที่ด้วยว่า
จะไม่เป็นอุปสรรคต่องานที่ได้รับมอบหมายในอนาคต

3.กำหนดรายละเอียดของงานที่จะมอบหมายให้ผู้รับมอบหมายงานทราบอย่างชัดแจ้ง อธิบายขอบเขตอำนาจหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย รวมทั้งผลสำเร็จที่คาดหวัง

4.จัดหาทรัพยากรให้เพียงพอ บางครั้งผู้มอบหมายงานอาจให้สิทธิขาด(อำนาจ) กับผู้รับ
มอบหมายงาน ในการตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรที่เกี่ยวกับการทำงานและสิทธิดำเนินการต่างๆ
เท่าที่จำเป็นเพื่อการปฏิบัติภารกิจนั้น

5.ลดหรือขจัดอุปสรรคที่อาจจะเกิดขึ้น เช่น มีการแจ้งให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทราบว่า
งานดังกล่าวได้ถูกมอบหมายให้ใครทำ และขอให้ทุกคนช่วยสนับสนุน
ให้การทำงานดังกล่าวเป็นไปโดยราบรื่น

6.มีการติดตาม ประเมินผลงานที่มอบหมายเป็นระยะๆ

7.ควรให้คำชมเชย หรือรางวัล ถ้างานที่ได้รับมอบหมายสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

อย่างไรก็ตามยังคงมีงานบางอย่างที่ไม่สมควรมอบหมายให้ผู้อื่นทำ เช่น การพิจารณาแต่งตั้ง
บุคลากร การประเมินผลงาน การเลื่อนขั้น เลื่อนตำแหน่ง การให้รางวัล
ข้อควรระวังอีกประการหนึ่งก็คือ บางครั้งอาจมีปัญหาว่ามีการมอบอำนาจมากเกินไปจนผู้ใต้
บังคับบัญชานำอำนาจส่วนที่เกินไปใช้ในทางที่ไม่ก่อประโยชน์ให้กับองค์กร
หรืออาจนำไปใช้แสวงหาประโยชน์ส่วนตัว ดังนั้นผู้บริหารควรพิจารณาว่า
อะไรคืองานที่ไม่สมควรมอบหมายให้ผู้อื่นทำแทนโดยให้อำนาจหน้าที่อย่างสมบูรณ์ เช่น
อำนาจการอนุมัติงบฯค่าใช้จ่ายของ ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทน
อาจกำหนดไว้ที่ประมาณ 60-70% ของผู้มีอำนาจอนุมัติจริง เป็นต้น

กล่าวโดยสรุปการมอบงานที่ดีจะบังเกิดได้ถ้ามีการมอบหมายงานให้กับผู้ที่เหมาะสม โดยอาศัย
วิธีการขั้นตอนที่มีประสิทธิภาพ มิฉะนั้นจะกลายเป็นการสร้างปัญหาให้กับผู้มอบหมายงาน
ในการตามแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นภายหลัง ทั้งนี้สิ่งที่ผู้มอบหมายงานต้องคำนึงถึงก็คือ

"ในการมอบหมายงานต้องแน่ใจว่าไม่มอบหมายงานมากเกินไป
จนผู้รับมอบหมายงานไม่สามารถจัดการงานในความรับผิดชอบปกติของตนเองได้
ซึ่งจะทำให้ไม่สามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายได้เสร็จตามกรอบเวลา

"ผู้มอบหมายงานต้องอดทนและตระหนักความจริงที่ว่า ผู้รับมอบหมายอาจจะทำงานได้เสร็จช้า
กว่าที่ตนเองทำ เนื่องจากตนเองมีความชำนาญมากกว่าและผู้รับมอบหมายงานดังกล่าวต้องใช้
เวลาในการเรียนรู้งานพอสมควร

"ผู้บริหารที่ดีจะยอมให้ผู้รับมอบหมายงานซึ่งมีความสามารถด้อยกว่า กระทำงานผิดพลาดได้บ้าง
เพื่อเป็นการเรียนรู้ และค่าใช้จ่ายจากความผิดพลาดนั้นเป็นต้นทุนสำหรับการพัฒนาตัวบุคคล
เมื่อผู้บริหารมีความเข้าใจถึงประโยชน์ข้อนี้ การมอบหมายอำนาจหน้าที่และงานก็จะเกิดขึ้นได้
อย่างมีประสิทธิภาพและประสบผลสำเร็จตามเป้าหมายที่วางไว้"

แด่ภาวะความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

ควรฝึกการใส่ใจผู้อื่น หากคุณอยากมีภาวะผู้นำ

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Sun, 14 Oct 2012 07:20:00 +0000

การใส่ใจผู้อื่น ( Care for Others)

ดังนี้ได้กล่าวมาแล้วว่า ภาวะผู้นำ คือการใส่ใจผู้อื่นมากกว่าเรื่องของตนเอง บุคคลที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากจนเกินไปนั่น จะไม่มีภาวะที่จะเป็นผู้นำได้เลย

เป็นคำกล่าวที่ถูกต้องและสอดคล้องกับภาวะผู้นำที่สุด คุณต้องเข้าใจและใส่ใจผู้ือื่นก่อนตนเอง โดยเฉพาะทีมงานและลูกน้องของคุณเอง

เป็นที่น่าเสียดายที่ผู้นำเกือบ 90% มักจะมีความคิดว่า " ฉันเป็นผู้นำแล้ว ฉันอยู่ในระดับบริหารแล้วฉันไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เพราะทีมงานของฉันต้องทำตามแผนที่ฉันวางไว้ ฉันจะใช้วิธีการใดๆ ก็ได้เพื่อให้งานออกมาสำเร็จ " คุณคิดว่าเป็นวิธีการคิด และทำที่ถูกต้องแล้วหรือ ? หากคุณกำลังฝึก ภาวะผู้นำอยู่

ผมขอบอกว่าห้ามมีความคิดนี้ขึ้นมาในจิตใจเป็นอันขาดครับ เพราะมันจะเป็นการทำลายความเป็นผู้นำของคุณ จนยากที่ทีมงานของคุณจะกลับมาศรัทธาคุณอีกครั้ง

หลักการที่นำมาใช้ได้ผลมากที่สุด ให้คุณเปลี่ยนความคิดใหม่ เป็น " เรื่องสำคัญของผู้อื่น จะต้องมีความสำคัญต่อคุณ เช่นเดียวกับความสำคัญของคนผู้นั้นต่อตัวคุณ "

คุณสามารถฝึกให้จิตใจของคุณใส่ใจผู้อื่นได้ ผ่านกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตของคุณ หากทำกิจกรรมใดไม่ว่าจะเป็น กิจกรรมประจำวัน กิจกรรมพิเศษอื่น คุณต้องคิดว่าการกระทำของเรากระทบต่อผู้อื่นเช่นใดบ้าง

ยกตัวอย่าง เช่นการจอดรถเพื่อทานอาหาร บางร้านอาหารจะมีเส้นเพื่อกำหนดตำแหน่งจอดรถไว้อย่างชัดเจน แต่ส่วนมากแล้วร้านอาหารส่วนมาก ที่จอดรถจะไม่ค่อยมีเส้นกำหนดจุด และตำแหน่งการจอดของรถ วันนี้ผมเข้าไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ผมพบรถกระบะคันหนึ่งจอดขวางบริเวณลานจอด ซึ่งหากเขาจอดรถกระบะของตนแนวทะแยง ผู้ื่อื่นสามารถจอดรถในตำแหน่งของเขาได้ถึง 3 คัน แต่ปรากฎว่าเขาจอดรถขวาง แนวนอนเขาไม่ได้คิดถึง หรือใส่ใจผู้อื่น เขากลับปิดประตูรถ และเดินเข้าไปทานอาหาร แล้วหากเป็นคุณล่ะในฐานะผู้นำ คุณจะจอดรถแนวไหนครับ ? ที่จะแสดงให้เห็นว่าคุณใส่ใจผู้ือื่น

เห็นไหมครับว่า การฝึก " ภาวะผู้นำ " ในการใส่ใจผู้อื่นคุณสามารถฝึกได้ทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่ในชีวิตประจำของคุณเอง เมื่อคุณฝึกแล้ว มันจะเกิดผลกับคุณอย่างมหาศาล ที่เกิดขึ้นแน่นอนก็คือ ทีมงานและลูกน้องของคุณจะมองคุณดีขึ้น เขาจะให้ความร่วมมือในการทำงานกับคุณมากขึ้น

ผมขอยกประโยคของปรมาจารย์ท่านหนึ่งด้านภาวะผู้นำ มาให้คุณทราบ ผมเชื่อว่าต้องมีประโยชน์กับคุณอย่างแน่นอนหากคุณยึดมั่นตามแนวความคิดนี้

" แน่นอนกฎทองกล่าวไว้ว่า ปฏิบัติต่อผู้อื่นเหมือนที่ต้องการให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อเรา มองผิวเผิน จะเป็นเพียงว่าทำเพื่อผู้อื่น ในเรื่องที่ต้องการให้ผู้อื่นทำเพื่อเรา แต่ผมคิดว่า จะได้ความหมายล้ำลึกกว่านั้น ถ้าเปลี่ยนเป็น เข้าใจผู้อื่นในฐานะมนุษย์คนหนึ่งอย่างที่คุณอยากให้เขาเข้าใจในตัวคุณ "

แด่ภาวะผู้นำที่ใส่ใจผู้อื่นของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

จากเด็กไม่เอาถ่านสู่ มหาบุรุษของโลก วินสตัน เชอร์ชิล

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Sat, 13 Oct 2012 12:46:00 +0000

คุณคิดเหมือนผมไหมครับว่า วีรบุรุษหลายต่อหลายคนในโลกที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำโลกได้นั้น ล้วนแล้วแต่จะต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถหรือพรสวรรค์พิเศษ แต่ก็มีบางคนที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำแล้วสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับสังคมได้ เพราะมีความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างสูงจนไม่อาจประเมินได้ แล้วนำไปสู่ความพยายาม ความมุ่งมั่นอย่างไม่ลดละและกระทำอย่างต่อเนื่อง จนเป็นเหตุให้บุคคลนั้นประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดในชีวิต

แม้ว่าหากเราได้ศึกษาถึงจุดเริ่มต้นของเขาคนนั้น อาจพบว่าเขามีชีวิตที่กระท่อนแท่นไม่ได้สมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผลการเรียนที่ย่ำแย่จนเกือบเอาตัวไม่รอด หรือแม้กระทั่งไปสอบเรียนต่อที่ไหนก็ไม่ค่อยสำเร็จ แต่ปรากฏว่าเมื่อเขาได้ทำในสิ่งที่เขาเชื่อมั่น สิ่งที่ชอบ และมีความสุขที่ได้ทำแล้ว พลังที่หลบซ่อนอยู่ในตัวจะแสดงออกมา จนทำให้เขากลายเป็นเหมือนคนบ้างาน ทำงานอย่างหนักโดยไม่สนใจว่าจะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด เพียงแต่ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองได้กระทำเท่านั้น

วินสตัน เชอร์ชิล เป็นหนึ่งในวีรบุรุษโลกที่เริ่มต้นชีวิตอย่างกระท่อนกระแท่น จนบิดามารดาของเขาเป็นห่วงมาก เพราะความไม่รักดีและไม่ใฝ่เรียน เขาไม่ชอบเรียนหนังสือเพราะเขาไม่ชอบถูกบังคับ ไม่ชอบทำในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ จึงเกิดอาการต่อต้านขึ้นมา แต่ขณะเดียวกันหากเป็นสิ่งที่เขาชอบ เขาจะทำมันอย่างสุดความสามารถ

หากพิจารณาประเด็นนี้ ผมจึงขอฝากถึงพ่อแม่ผู้ปกครองที่มีบุตรหลานอยู่ในวัยเด็กว่า การที่บุตรหลานของท่านเรียนหนังสือไม่เก่งนั้น ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ให้เรามองหาว่าบุตรหลานของเรามีความสามารถพิเศษอะไร หรือมีความสนใจด้านใดบ้าง และหากสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดโทษต่อผู้อื่น ก็ควรให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพื่อให้เขาสามารถพัฒนาตนเอง จนกลายมาเป็นอัจฉริยะในด้านที่พวกเขาให้ความสนใจและทำได้ดีได้ในอนาคต

วินสตัน เชอร์ชิล ประสบความสำเร็จในชีวิตเพราะเขามีโอกาสได้เข้าไปอยู่ในสนามรบ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาสนใจอยู่แล้ว ถือเป็นโอกาสดีที่เขาได้รับ เนื่องจากเขาสามารถแสดงศักยภาพของตนเองออกมาอย่างเต็มที่ ในที่สุดแล้วเขาก็มีชื่อเสียงอย่างมากจากการเป็นทหาร จนถึงช่วงสุดท้ายที่เขาได้แสดงให้เห็นพลังพรสวรรค์ คือในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้แสดงความสามารถในการสร้างขวัญและกำลังใจให้กับทหารอังกฤษที่มีกำลังใจย่ำแย่มาก เพราะความแข็งแกร่งของกองทหารเยอรมัน ประกอบกับฮิตเลอร์ได้มีคำสั่งให้ทิ้งระเบิดกลางกรุงลอนดอน จนทำให้กรุงลอนดอนมีสภาพเหมือนทุ่งแห่งเปลวเพลิง

วินสตัน เชอร์ชิล เป็นผู้วางแผนการรบในขณะนั้น นอกจากนี้เขายังดำเนินการหาพันธมิตรเข้าร่วมรบด้วย จนเป็นสาเหตุให้ทหารเยอรมันต้องพ่ายแพ้ไปอย่างยับเยิน ความสำเร็จในการวางแผนการรบจนได้รับชัยชนะนั้น เพราะเขานำเอาพรสวรรค์ของตัวเองมาปฏิบัติให้เกิดประโยชน์ เขาทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด จนก่อให้เกิดผลงานที่ส่งเขาให้กลายเป็นผู้นำของโลกในขณะนั้น จนได้รับสมญานามว่า "ราชสีห์แห่งอังกฤษ" เขาแสดงความเป็นผู้นำอันเด็ดเดี่ยว เป็นกำลังใจให้อังกฤษฟันฝ่าหายนะทั้งปวง ดุจเช่นราชสีห์ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อความยากลำบากใดๆ และไม่เคยปราชัยแก่ผู้ใดเลย

ชีวิตของวินสตัน เชอร์ชิล เป็นชีวิตที่ต้องต่อสู้มาโดยตลอดเช่นกัน แต่เขาไม่เคยย่อท้อและยอมแพ้ แม้หลายต่อหลายครั้งที่ต้องล้มลุกคลุกคลาน ก็สามารถยืนหยัดขึ้นมาต่อสู้อีก เพราะเขาเชื่อว่า ที่เขาถือกำเนิดมาในโลกนี้เพื่อวัตถุประสงค์อะไรที่ยิ่งใหญ่สักอย่างหนึ่ง เขาจึงทำงานหนักเพื่อจะสร้างชื่อเสียงเพื่อความยิ่งใหญ่นั้น และไม่ยอมให้มีอุปสรรคใดมายับยั้งเขาได้ นับว่าเป็นบุคคลตัวอย่างอีกคนหนึ่งที่คนรุ่นหลังควรเรียนรู้ประวัติชีวิต ที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคและปัญหาทั้งปวง หากเรียนไม่เก่งก็ไม่ใช่ว่าจะทำอย่างอื่นไม่ได้ดี ทุกคนต่างมีจุดเด่น จุดแข็งกันทั้งนั้น แต่จะทำอย่างไรให้ได้พบ และใช้สิ่งที่มีอยู่ในตัวตนของเราอย่างถูกต้องมีประสิทธิภาพเท่านั้นประวัติ

วินสตัน สเปนเซอร์ เชอร์ชิล (Sir Winston Leonard Spencer-Churchill) ถือกำเนิดขึ้นมาในตระกูลขุนนาง ซึ่งมีต้นตระกูลเป็นนักรบผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์อังกฤษ บิดาชื่อ ลอร์ดแรนดอฟ เชอร์ชิล นักการเมืองหนุ่มผู้มีชื่อเสียง มารดาคือ เลดี้เจนนี สาวสวยชาวอเมริกัน แม้จะถือกำเนิดในตระกูลขุนนา

ครอบครัวแรนดอฟ เชอร์ชิล ก็มิได้ร่ำรวยมหาศาล เนื่องจากลอร์ดแรนดอฟผู้เป็นบิดา เป็นลูกชายคนรองๆ ไม่ได้เป็นทายาทสืบตระกูลและทรัพย์สมบัติของตระกูลเชอร์ชิล นอกจากนั้น อาชีพนักการเมืองของอังกฤษสมัยนั้นเป็นอาชีพที่ไม่ได้รับเงินเดือน ได้รับแต่ชื่อเสียงเกียรติยศเท่านั้น

วินสตัน เชอร์ชิล เป็นบุตรคนโตในจำนวนบุตรชายเพียง 2 คน เขาเกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ.1874 ณ วังเบลนไฮม์ อันเป็นวังประจำตระกูลเชอร์ชิล วังแห่งนี้ประชาชนอังกฤษรวบรวมเงินกันสร้างให้เป็นของขวัญแก่ต้นตระกูลเชอร์ชิล ผู้ทำสงครามป้องกันอังกฤษให้พ้นภัยศัตรู ทำให้วินสตันภูมิใจอย่างยิ่ง และมีความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กที่จะเป็นวีรบุรุษเยี่ยงต้นตระกูลของเขาให้ได้

เมื่ออายุ 5 ขวบ วินสตัน เชอร์ชิล ติดตามบิดามารดาไปพำนักอยู่ที่ประเทศไอร์แลนด์ นับเป็นวันเวลาในวัยเด็กที่มีความสุขที่สุดของวินสตัน ถึงแม้ว่าลอร์ดแรนดอฟจะยุ่งอยู่กับงานตลอดเวลา และเลดี้เจนนีต้องใช้เวลาส่วนใหญ่กับการเข้าสังคม แต่ วินสตันก็ได้รับความรักความอบอุ่นและการเลี้ยงดูอย่างดีจากมิส ซิสเอเวอเรส

เมื่ออายุ 7 ขวบ ชีวิตเด็กที่มีความสุขก็ยุติลง เวลานั้นครอบครัวแรนดอฟกลับมาตั้งถิ่นฐานอยู่ในอังกฤษแล้ว ชีวิตการต่อสู้ของวินสตันเริ่มต้นขึ้น เมื่อมารดาส่งเขาไปเข้าโรงเรียนประจำชื่อเซนต์เจมส์ เพื่อเตรียมตัวเข้าโรงเรียนฮาโรวที่มีชื่อเสียงต่อไป โรงเรียนดังกล่าวมีหลักการว่า การจะฝึกเด็กให้ได้ดีขึ้นนั้นจะต้องวางกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดที่สุด จะต้องใช้วิธีบังคับและลงโทษที่หนัก และจะต้องพยายามอัดความรู้เข้าสมองเด็กๆ ให้ได้มากที่สุด เมื่อเข้าโรงเรียนวันแรก วินสตันถูกบังคับให้เข้าเรียนภาษาละติน วันต่อๆ มาถูกตีจนตัวลาย วินสตันจึงเริ่มแสดงนิสัยขบถอย่างเด่นชัด ยิ่งถูกตีเขาก็ยิ่งดื้อ ยิ่งถูกบังคับให้เรียนก็ยิ่งพยายามหลบเลี่ยง วินสตันเกลียดโรงเรียนนี้อย่างสุดชีวิต และมีผลการเรียนย่ำแย่

วินสตันเป็นเด็กตัวเล็ก และต่อมาก็มิใช่ชายหนุ่มผู้สูงใหญ่ เขามีผิวขาวอมชมพูแบบผู้หญิง ผมและดวงตาสีอ่อน แต่การวางท่าและกิริยาของวินสตันห้าวหาญและไม่กลัวใครตลอดเวลา ผิดกับลักษณะหน้าตาที่อ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง

ต่อมาเขาได้ย้ายไปอยู่ที่โรงเรียนฮาโรว ซึ่งเป็นเหมือนที่ชุมนุมของผู้ดีชาวอังกฤษ ผลการเรียนของเขายังย่ำแย่อยู่เหมือนเดิม จนทำให้บิดาต้องเสื่อมเสียหน้าอย่างมาก เพราะกำลังเป็นนักการเมืองดาวรุ่งในขณะนั้น แต่ความเกลียดภาษาละตินของเขาก็มีข้อดีอยู่บ้าง เพราะมันทำให้เขาสนใจภาษาอังกฤษเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นไวยากรณ์หรือคำศัพท์ เขาท่องจนชำนาญและสามารถนำมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว อาจารย์บางคนถึงกับแปลกใจที่วินสตันท่องหนังสือภาษาอังกฤษที่มีสำนวนไพเราะได้เป็นเล่มๆ

วินสตันถือว่าเขาเลือกทุ่มเทการเรียนในวิชา ซึ่งเอามาใช้ประโยชน์ได้ในชีวิตจริง ประเด็นนี้เขาคิดถูกต้องแล้ว เพราะต่อมาเขาได้ยังชีพและสร้างชื่อเสียงด้วยการเป็นนักเขียน เมื่อมาเป็นนักการเมืองแล้ว การใช้ภาษาที่เก่งกาจช่วยให้สุนทรพจน์ของวินสตันเป็นที่ประทับใจคน และช่วยให้เขาได้รับการเลือกตั้ง ช่วงเวลาวิกฤติ เขาก็ใช้ภาษาอังกฤษปลุกระดมคนอังกฤษให้ต่อสู้เยอรมันที่มีกองทัพแข็งแกร่งที่สุด จนประเทศชาติรอดพ้นภัยพิบัติมาได้

แด่ความเป็นผู้นำที่ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคอันยิ่งใหญ่ของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร

ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

ผู้นำคือผู้ที่ต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Fri, 12 Oct 2012 14:32:00 +0000

" ผู้นำคือผู้ที่เรียนรู้ "

เป็นคำกล่าวที่ถูกต้องที่สุด ผู้นำที่มีภาวะผู้นำคือผู้ที่ต้องเรียนรู้ เรียนรู้ และเรียนรู้ตลอดชีวิต ผู้นำที่คิดว่าตนเก่งแล้ว ดีที่สุดแล้ว ไม่เหมือนใครแล้ว ไม่ต้องเรียนรู้อีกแล้ว หากคุณคิดเช่นนี้ ภาวะผู้นำของคุณได้ตายไปจากจิตใจคุณเรียบร้อยแล้วครับ

วอร์เรน เบนนิส และเบิร์ต นานุส ผู้เชี่ยวชาญด้านภาวะผู้นำระดับโลกได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนที่ถูกต้องที่สุดว่า " ความสามารถในการพัฒนา และเพิ่มพูนทักษะเป็นข้อแตกต่างที่ชัดเจนที่สุด ระหว่างผู้นำและผู้ตาม "

ผู้นำที่ประสบความสำเร็จสูงสุด คือผู้เรียนรู้ และเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่เกิดขึ้นเพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เป็นผลจากการมีวินัยในตนเอง ความวิริยะอุตสาหะ ในแต่ละวันต้องมีการเรียนรู้และทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ดีมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ที่พบกับตัวผู้นำในปัจจุบันนี้ก็คือ พวกเขาต้องการเห็นผลการเรียนรู้ของตนเองแบบทันด่วน ฉับพลันทันใจ คุณจำเรื่องราวของคุณยายแอน ไชเบอร์ที่ผมโพสบทความไว้ก่อนหน้านี้ได้ไหม คุณยายยังต้องใช้เวลาถึง 50 ปี ในการสั่งสมความร่ำรวย แต่พวกเขาต้องการให้สำเร็จเพียง 50 นาทีเท่านั้น คุัณว่ามันจะเป็นไปได้หรือ? ผมคงไม่ต้องตอบอะไรใช่ไหม

คุณต้องปรับปรุงตนเอง และเรียนรู้ทุกครั้งที่มีโอกาส " ไม่เอาหรอก งานฉันก็ยุ่ง ไม่มีเวลาพัฒนาตนเองหรอก แค่จะทำงานให้ทันก็แย่แล้ว " ลองเปลี่ยนใหม่สิครับ ให้การเรียนรู้กับตนเองบ้าง เรียงความสำคัญของงาน แล้วนำเวลามาเรียนรู้อาจจะแบ่งแค่วันละ 1 ชั่วโมง หรือช่วงเวลาผ่อนคลายก็ได้ คุณจะได้ประโยชน์มากมายจากเวลาแห่งการเรียนรู้นี้ ทุกสิ่ง ทุกนาที ทุกชั่วโมงเพื่อตัวคุณเองน่ะครับ

คำกล่าวแห่งการพัฒนาภาวะผู้นำที่ถูกต้องและกล่าวขวัญถึงที่สุดก็คือ " การจะเป็นผู้นำวันพรุ่งนี้ ต้องเรียนรู้ตั้งแต่วันนี้ " นั่นเป็นความจริงที่ถูกต้องที่สุด เบนจามิน ดิสเรลลี ได้ยืนยันอย่างชัดเจนว่า " เคล็ดลับแห่งความสำเร็จในชีวิต คือการที่เราพร้อมเมื่อโอกาสนั้นมาถึงตัวเรา "

การเรียนรู้ และพัฒนาทักษะความเป็นผู้นำ ไม่ใช่จะจำกัดอยู่แต่ผู้ที่มีตำแหน่งระดับบริหารเท่านั้น คุณหรือใครๆ ที่ยังไม่มีตำแหน่งบริหารในระดับผู้จัดการ ผู้อำนวยการ ก็สามารถเรียนรู้ และฝึกทักษะภาวะผู้นำได้ ฝึกอย่างสม่ำเสมอเมื่อมีโอกาส จังหวะเวลา เมื่อมีผู้มาหยิบยื่นโอกาสในตำแหน่งผู้นำให้คุณ คุณที่ฝึกทักษะผู้นำอยู่แล้ว ก็สามารถรับตำแหน่งผู้นำนั่นได้อย่างสบายๆ ต่างกับคนที่ไม่ได้ฝึกทักษะผู้นำ จำไว้น่ะครับ เมื่อโอกาสมาถึง ผู้ที่ประสบความสำเร็จคือ ผู้ที่พร้อมแล้วเท่านั้น

การฝึก และเรียนรู้ทักษะผู้นำนั้น คุณต้องหมั่นเรียนรู้ทำเป็นประจำทุกวัน ต้องทุ่มเทกับมันจนมันติดเป็นนิสัยของคุณ โดยมีคำกล่าวที่ว่า " แชมป์ไม่ได้กลายเป็นแชมป์บนเวที เพียงแต่ได้รับการยกย่อง ณ ที่นั่นต่างหาก " โดยผมจะขอยกคำกล่าวของ โจ ฟราเชียร์ อดีตแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท ซึ่งได้กล่าวเอาไว้ว่า

" คุณสามารถวางแผนการต่อสู้หรือวางแผนชีวิตแต่พอการต่อสู้เริ่มขึ้นจริงๆ คุณต้องพึ่งพาความสามารถของคุณในการโต้ตอบกับคู่ต่อสู้ ตรงนี้แหละที่จะสะท้อนให้เห็นว่า คุณได้เตรียมตัวมาดีแค่ไหน หากคุณหลบเลี่ยงการฝึกซ้อมในความมืดสลัว ยามรุ่งสาง ณ บัดนี้ผลก็จะปรากฎให้เห็นเด่นชัดภายใต้แสงสว่างจจ้าแล้ว "

การชกมวยเป็นการเปรียบเทียบที่ดีที่สุดสำหรับการสั่งสมพัฒนาความเป็นผู้นำ เพราะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการตระเตรียมตัวเองวันแล้ววันเล่า แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์ตามธรรมชาติ ยังต้องฝึกตนเองเพื่อก้าวไปสู่ความเป็นผู้นำที่ประสบความสำเร็จ

แล้วคุณล่ะพร้อมที่จะเรียนรู้ ฝึกซ้อม เตรียมตัวเองเพื่อความเป็นผู้นำแล้วหรือยัง ? ถ้ายังเริ่มเลยครับยังไม่สายเกินไป

การสร้างภาวะผู้นำ เหมือนการลงทุน ทบต้นทบดอก

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Thu, 11 Oct 2012 07:04:00 +0000

" การเป็นผู้นำต้องสร้างทีละวัน ไม่ใช่ภายในวันเดียว" John C Maxwell เป็นประโยคที่กล่าวถึงการสร้างภาวะผู้นำได้อย่างถูกต้องที่สุด การสร้างภาวะผู้นำ ต้องอาศัยการสร้าง และสะสมเรื่อยๆ คล้ายกับการนำเงินไปลงทุน หรือฝากธนาคาร ที่ดอกเบี้ยจะมีการทบต้น ทบดอกไปเรื่อยๆ ซึ่งมีผู้กล่าวไว้ว่า ดอกเบี้ยแบบทบต้นทบดอกนี้ถือว่า เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอันดับที่ 8 เลยทีเดียว แต่มีข่าวดีที่ว่าเราสามารถนำหลักการนี้มาใช้ในการสร้างภาวะผู้นำได้ และเป็นกฎแห่งการสร้างภาวะผู้นำ ที่ทุกคนต้องปฏิบัติ

ก่อนกล่าวถึงห้วข้อดังกล่าวนี้ ผมขอยกเอาเรื่องราวของ คุณยาย แอน ไชเบอร์ ซึ่งเธอมีอายุ 101 ปีโดยเธอเสียชีวิตไปเมื่อปี ค.ศ. 1995 โดยที่อาศัยของเธอนั้นอาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ในเมืองแมนฮัตตัน สภาพห้องไม่ต่างจากที่เก็บของ ฝุ่นเยอะไปหมด โดยเธอเช่าห้องพักอาศัยนี้ในราคา 400 ดอลลาร์ต่อเดือนเท่านั้นครับ

โดยคุณยายไชเบอร์ ตอนเธอเกษียณอายุตั้งแต่ปี 1943 สิ่งที่เธอได้รับมีเพียงเงินประกันสังคม และเงินบำนาญรายเดือนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การรับราชการของเธอที่กรมสรรพากรนั้นชั่งธรรมดามากๆ เธอไม่ได้มีผลงานที่เด่นอะไรเลย เธอไม่เคยได้รับการเลื่อนขั้นตำแหน่งใดๆ เลย และเมื่อตอนเธอเกษียณอายุ ตอนอายุ 55 ปีเธอมีรายได้ต่อปีเพียง 3,150 ดอลลาร์เท่านั้น

" เธอต้องดิ้นรนทุกอย่างด้วยตัวเอง ขวนขวายทุกอย่างด้วยตัวเอง ซึ่งลำบากมากกับผู้หญิงสูงอายุ"

คุณยายไชเบอร์เป็นคนที่ใช้จ่ายด้วยความมัธยัสถ์เธอไม่ได้ใช้สอยเงินเพื่อตัวเอง ไม่มีค่าใช้จ่ายหวือหวาใดๆ เลย แม้แต่หนังสือพิมพ์เธอยังต้องไปอ่านที่ห้องสมุด ไม่มีคอมพิวเตอร์ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ

แต่คุณยายไชเบอร์คนนี้ล่ะ ที่สร้างความตกตะลึง เมื่อเธอจากโลกนี้ไป ซึ่ง นอร์แมน แลมม์ ประธานมหาวิทยาลัยเยชิวา แห่งนครนิวยอร์ค เป็นผู้เล่าว่าคุณยายได้มอบเงินของเธอทั้งหมดที่เธอมีอยู่ให้เพื่อเป็นประโยชน์กับมหาวิทยาลัยทางด้านการศึกษา คุณลองเดาดูสิครับว่าคุณยายที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่งนี้มีทรัพย์สินเงินทองให้กับมหาวิทยาลัยเท่าไหร

โดยคุณนอร์แมนบอกว่า " พอเห็นพินัยกรรม ผมแทบจะไม่เชื่อสายตา ผมแทบจะเป็นลม สตรีผู้นี้ได้กลายเป็นตำนานในชั่วเวลาข้ามคืนเท่านั้นครับ "

ทรัพย์สมบัติเงินทองที่คุณยาย แอน ไชเบอร์ มอบให้แก่มหาวิทยาลัยมี มูลค่าถึง 22 ล้านดอลล่าร์ !

เป็นไปได้อย่างไรคุณยายทีแสนจน แสนธรรมดา ที่เกษียณจากงานนานถึง 50 ปีจะสร้างมรดกกองมหาศาลเป็นมูลค่าเป็นเลข 8 หลักได้ ? คำตอบหรือครับก็คือ " เธอสร้างขึ้นทีละวัน " นั่นเอง

โดยคุณยายนำเงินสะสมของเธอ 5,000 ดอลลาร์ ไปซื้อหุ้นของบริษัทแห่งหนึ่ง เป็นจำนวน 1,000 หุ้น โดยเธอทิ้งเงินลงทุนของเธอไว้ในหุ้น โดยปล่อยให้มูลค่าของหุ้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อก่อนเธอเสียชีวิต หุ้นได้มีการแตก พาร์หลายต่อหลายครั้งตลอด 50 ปีมานี้ จนจำนวนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 128,000 หุ้น มูลค่า 7.5 ล้านดอลลาร์ และขยายแตกออกมาเรื่อยๆ จนมีมูลค่า 8 หลัก

นับตั้งแต่เธอลงทุนครั้งแรกเธอไม่เคยคิดที่จะขายหุ้นออกเลย เมื่อเธอได้เงินปันผลมา เธอก็นำเงินนั้นไปลงทุนเพิ่มในหุ้นของเธอ จนมันสะสม สั่งสมไปเรื่อยๆ ทำให้คุณยายท่านนี้ยิ่งมีอายุมากขึ้น ยิ่งรวยมากขึ้น คุณก็สามารถนำหลักการดังกล่าวมาใช้ในการพัฒนาภาวะผู้นำของตนได้

>>>>>>>>>>ฉะนั้นการเป็นผู้นำก็เหมือนกับการลงทุน สะสม ทบต้น ทบดอกไปเรื่อยๆ

การเป็นผู้นำก็เป็นเหมือนการลงทุน ที่ประสบความสำเร็จในตลาดหุ้น หากคุณหวังที่จะร่ำรวยภายในวันเดียว คุณจะไม่มีทางที่จะประสบความสำเร็จได้

เคล็ดลับความสำเร็จอยู่ที่การทำวาระประจำวันของเราเองให้มีคุณค่า เรียนรู้ตลอดเวลา เมื่อเราต้องการเป็นผู้นำที่มีภาวะผู้นำ สั่งสม เรียนรู้ทบต้นทบดอกไปเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือ " การงอกเงย "

แม้ว่าบางคนเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์อันสุดแสนพิเศษ ไม่เหมือนใคร เหนือผู้อื่น แต่ความเป็นผู้นำที่แท้จริงนั้นเป็นการสั่งสมทักษะ ซึ่งทั้งหมดเป็นสิ่งที่สามารถเรียนรู้และพัฒนาขึ้นมาได้

การเป็นผู้นำเป็นทั้งศาสตร์ และศิลป์อันสลับซับซ้อน ประกอบไปด้วยหลายแง่ หลายมุมในตนเอง เช่น การมีคนเคารพนับถือ มีมนุษยสัมพ้นธ์ที่ดี มีวินัยในตนเอง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เป็นบุคคลที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้ รู้จักจังหวะเวลาเป็นต้น

ซึ่งยังมีหลายหลายปัจจัย เป็นปัจจัยยาวเหยียด มีปัจจัยหลายอย่างที่จะส่งผลต่อการเป็นผู้นำ เป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ และนั่นเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมผู้นำต้องได้รับการปรับปรุงมากมายจึงจะมีประสิทธิผลได้ บางคนใช้เวลาสร้างภาวะผู้นำ เกือบ 40 ปี 50 ปี หรือบางคนตลอดชีวิต

พัฒนาสั่งสมทักษะไปเรื่อยๆ ครับ คุณจะรู้สึกมหัศจรรย์กับภาวะผู้นำในตัวคุณ ศึกษาความเป็นผู้นำต่างๆ และนำมาปรับใช้กับตนเอง ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป แล้วกฎแห่งการสะสมจะตอบสนองชีวิตคุณอย่างมหาศาลครับ

" ความสามารถในการพัฒนา เพิ่มพูนทักษะ

เป็นข้อแตกต่าง ระหว่างผู้นำกับผู้ตาม "

>>>>เบนนิส และนานุส

แด่การสั่งสมทักษะความมีภาวะผู้นำของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร

ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

แม่ชีเทเรซ่า ผู้นำแห่งการเสียสละให้แก่คนยากไร้

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Wed, 10 Oct 2012 16:17:00 +0000

วันนี้ ผมขอนำเรื่องของ แม่ชีเทเรซา ซึ่งหลายท่านคงรู้จัก มาแนะนำครับ
ผมเห็นว่า ทัศนคติ วิธีมองโลก ของแม่ชีเทเรซา เป็นสิ่งนำทางให้ท่าน มีความสุขได้ตลอดเวลา ในทุกสถานการณ์
ขณะเดียวกัน ทัศนคติเช่นว่านี้ ก็นำท่านไปสู่ ภาระกิจที่อุทิศตนต่อผู้ยากไร้ ในที่ต่างๆทั่วโลก
อีกทั้งแม่ชีเทเรซา ยังเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของผู้นำที่มีความเสียสละอยู่เต็มเปี่ยม และเป็นสุดยอด ภาวะผู้นำ ด้านการเสียสละซึ่งผู้นำทุกคนควรจะมี และยากที่จะทำได้อย่างท่าน
ผมขอนำ ประวัติสั้นๆของท่านมากล่าวถึง พร้อมกับ วิธีคิด ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์ สำหรับพวกเราทุกคน

แม่ชีเทเรซา (26 สค. 2453-5 กย. 2540) เป็นแม่ชีในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แม่ชีเทเรซาเป็นชาวอัลบาเนียมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ช่วยเหลือ และผู้ต่อสู้เพื่อคนยากไร้ทั้งในประเทศที่ยากจนและร่ำรวย

เมื่ออายุ 18 ปี แม่ชีเทเรซาได้เข้าร่วมกับกลุ่มแม่ชีชาวไอริชซึ่งมีภาระกิจในอินเดีย ภายหลังจากการฝึกอบรมไม่กี่เดือน แม่ชีเทเรซาก็ถูกส่งไปทำงานที่อินเดีย และได้ปฏิญาณตนเป็นแม่ชี ในปี 2474
แม่ชีเทเรซาสอนหนังสือ ในโรงเรียนที่กัลกัตตาอยู่จนถึง ปี 2491 แต่ความรู้สึกผูกพัน ต่อผู้ยากไร้นอกรั้วโรงเรียน ทำให้แม่ชีเทเรซาออกไปทำงาน เพื่อช่วยเหลือผู้ที่ยากไร้ที่สุดในหมู่บรรดาผู้ยากไร้ ( the poorest of the poor) ในสลัมของกัลคัตตา

งานที่แม่ชีเทเรซาทำ ค่อยขยายไป พร้อมกับการสนับสนุน ทั้งทางการเงิน และ อาสาสมัครใหม่ๆที่เพิ่มมากขึ้น กระทั่ง กลายเป็นหน่วยงานระหว่างประเทศ ที่มุ่งให้ความช่วยเหลือ ผู้ยากไร้ที่สุดในบรรดาผู้ยากไร้ทั่วโลก ครอบคลุมไปในทวีปเอเซีย อัฟริกา และ ลาตินอเมริกา รวมไปถึง ประเทศในกลุ่มสหภาพโซเวียตเก่า และ ยุโรปตะวันออก
ในปี พ.ศ. 2522(ค.ศ. 1979) แม่ชีเทเรซาได้รับเกียรติให้รับ รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
ในการกล่าวปาฐกถา ในวาระรับรางวัลโนเบล แม่ชีเทเรซา กล่าวตอนหนึ่งว่า
“.... วันก่อน ฉันได้รับเงิน 15 เหรียญจากชายคนหนึ่ง ซึ่งต้องนอนอยู่กับที่เป็นเวลายี่สิบปี อวัยวะที่สามารถขยับได้มีเพียงมือขวาของเขา และ สิ่งเดียวที่เขามีความสุขด้วยได้ คือการสูบบุหรี่ เขาพูดกับฉันว่า ผมไม่ได้สูบบุหรี่มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผมขอมอบเงินนี้แก่ท่าน มันคงเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของเขา ลองคิดดู ว่ามันงดงามเพียงไร เขามีส่วนร่วมอย่างไร ด้วยเงินก้อนนั้น ฉันซื้อขนมปังและมอบให้กับผู้หิวโหย ทำให้ความสุขเกิดขึ้นทั้งสองฝ่าย เขาเป็นผู้ให้ และ ผู้ยากไร้เป็นผู้รับ ...”

ผู้คนมักไร้เหตุผล ขาดตรรกะ เห็นแต่แก่ตัว แม้เป็นเช่นนั้น จงให้อภัยเขาเถิด
เมื่อเธอมีความกรุณา ผู้คนอาจกล่าวหาว่าเธอ มีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว หรือเจตนาแอบแฝง แม้เป็นเช่นนั้น จงเป็นผู้มีความกรุณาเถิด
หากเธอประสบความสำเร็จ เธอจะได้เพื่อนบางคนที่ไม่จริงใจ และ ศัตรูแท้จริงจำนวนหนึ่ง แม้เป็นเช่นนั้น จงมุ่งให้สำเร็จเถิด
หากเธอซื่อตรง และ บริสุทธิ์ใจ ผู้คนอาจมาหลอกลวงเธอ แม้เป็นเช่นนั้น จงซื่อตรง และ จริงใจเถิด
สิ่งที่เธอใช้เวลาแรมปีในการสร้างสรร อาจถูกผู้อื่นทำลายในชั่วข้ามคืน แม้เป็นเช่นนั้น จงสร้างสรรเถิด
หากเธอพบความสงบ และ ความสุข ผู้คนอาจอิจฉา แม้เป็นเช่นนั้น จงเป็นสุขเถิด
ความดีที่เธอทำในวันนี้ มักถูกลืมเลือนไปในเวลาต่อมา แม้เป็นเช่นนั้น จงทำความดีเถิด
ทุ่มเทสิ่งที่ดีที่สุดของเธอ แม้มันมักจะไม่เพียงพออยู่ดี แม้เป็นเช่นนั้น จงทุ่มเทสิ่งที่ดีที่สุดเถิด
ในที่สุดแล้ว มันเป็นเรื่องระหว่างเธอกับพระเจ้า มันหาใช่เรื่องระหว่างเธอ กับเขาเหล่านั้นไม่

กลอนเปล่าบทนี้ แต่งโดย Dr. Kent M. Keith ชาวอเมริกา และถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางโดย แม่ชีเทเรซา
กระทั่งบางคน เข้าใจว่า เป็นบทกวีของแม่ชีเทเรซา

ต่อไปนี้ เป็นทัศนคติ และ แนวคิด ของแม่ชีเทเรซาครับ

ฉันรู้ว่าพระเจ้าจะไม่มอบหมายงานที่หนักเกินไปสำหรับฉัน ฉันหวังเพียงว่า ท่านไม่วางใจในตัวฉันมากเกินไป
I know God will not give me anything I can't handle. I just wish
that He didn't trust me so much.
~Mother Teresa

พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้เราสำเร็จ ท่านทรงเพียงต้องการให้เราเพียรพยายาม
God doesn't require us to succeed; he only requires that you try.
~Mother Teresa

บางครั้งเราคิดเพียงว่า ความยากจนเป็นแค่ความหิวโหย ไร้เสื้อผ้า ไม่มีบ้านช่อง
หากแต่ ความยากไร้สูงสุด เกิดจากการเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครคนรัก ไม่มีใครใส่ใจ
เราต้องเริ่มต้น ในบ้านของเราเอง ที่จะปรับแก้ความยากไร้เช่นนี้
We think sometimes that poverty is only being hungry, naked and homeless.
The poverty of being unwanted, unloved and uncared for is the greatest
poverty. We must start in our own homes to remedy this kind of poverty.
~Mother Teresa

จงแผ่ซ่านความรักในทุกหนแห่งที่เธอไป ให้ทุกคนที่เธอพานพบ เดินจากไปโดยมีความสุขเพิ่มขึ้น
Spread love everywhere you go. Let no one ever come to you
without leaving happier.
~Mother Teresa

เราได้ทำสิ่งต่างๆมากมาย เป็นเวลาแสนนาน ด้วยทรัพยากรอันน้อยนิด เมื่อมาถึงจุดนี้ เราจึงเก่งพอ ที่จะสามารถทำอะไรก็ได้ โดยไม่ต้องมีอะไรเลยWe have done so much, for so long, with so little, we are now qualified to do anything with nothing.
~Mother Teresa

" แม่ชีเทเรซ่า ได้พิสูจน์แล้วว่า ผู้ำนำที่แท้จริงมาจากการเสียสละเพื่อผู้อื่น มิใช่มุ่งแสงแต่อำนาจ ความสูขของภาวะผู้นำ เกิดจากการให้และการเสียสละ ไม่เชื่อคุณลองปฏิบัติ แล้วคุณจะมีความสุข "

ขอขอบคุณบทความดีๆ จาก

http://www.oknation.net

แด่ความเป็นผู้นำแห่งการเสียสละของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร

ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

ตำนานมหาบุรุษ ผู้นำระดับโลก - มหาตมะ คานธี (Mahatma Gandhi)

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Tue, 09 Oct 2012 14:32:00 +0000

"มีกฎหมายที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ฉบับหนึ่ง ที่ปกครองทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกผู้ที่เกิดขึ้นและมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าไม่ปฏิเสธกฎหมายหรือผู้ให้กฎหมายนั้น เพราะข้าพเจ้ารู้จักสิ่งเหล่านั้นน้อยมาก พระเจ้าเท่านั้นที่ทรงปกครองจิตใจและเปลี่ยนแปลงมัน ผู้ที่ตระหนักถึงความมีอยู่จริงอันแท้จริงของพระองค์ จึงจะรับรู้กระบวนการเปลี่ยนแปลงในจิตใจ"
มหาตมะ คานธี

หากแต่มีชาติที่ต้องการความอดทน ขันติ แรงบันดาลใจอันศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญที่มีชีวิต นั้นคืออินเดีย ซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิอังกฤษมานานหลายศตวรรษ ไม่น่าเชื่อที่ชายผู้เป็นนักบุญปรากฏขึ้น เขาจะนำคนหลายร้อยล้านคนซึ่งทุกข์ทรมานในอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่เป็นที่สองของโลก ออกจากอาณานิคมสู่สถานะที่มีเกียรติในสังคมโลก เขาทำมันโดยไม่มีตำแหน่งสำคัญในประเทศ และเขาถูกสังหารจากความทุ่มเทที่ยิ่งใหญ่นี้ เขาไม่ได้ถูกเลือกให้เป็นอะไรเลย เขาไม่เคยลงสมัครเลย แต่เขาก็เป็นพลังหลักสำหรับผู้คนทั่วอินเดีย

โมฮันดาส เค. คานธี เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 1869 เขาถือกำเนิดขึ้นในดินแดนอันลี้ลับและเก่าแก่ เขามองชีวิตของตนเป็นดั่งการแสวงความจริงอันสูงสุด เป็นการวิวัฒน์ที่ไม่หยุดยั้ง การแสวงหาวิธีคิดและการใช้ชีวิตที่ปรับเปลี่ยนไป เขาเรียกอัตชีวประวัติของตัวเองว่า "เรื่องราวการทดลองสัจธรรมของข้าพเจ้า" การเดินทางอันยาวนานไปสู่กระบวนการเปลี่ยนผ่านของตัวตนเขาเริ่มขึ้นในปี 1869 จากบ้านของชนชั้นกลางในเมืองท่าของอินเดียที่ชื่อ 'ปอเวนเดอร์'

ตั้งแต่เด็กนั้น...คานธีได้รับการปลูกฝังแบบอย่างของความเป็นคนที่มีวินัยและการอุทิศตนอย่างเคร่งครัด มารดาของเขาซึ่งเป็นผู้ที่เคร่งในศาสนามาก มักถือศีลอดอาหารเป็นเวลานานอยู่เนืองๆ ครั้งหนึ่งในฤดูฝน นางปฏิญาณตนว่าจะไม่กินอะไรเลยจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น

เขาและสมาชิกอื่นๆ ในครอบครัวจะเฝ้ามองดูทางหน้าต่าง พวกเขาต้องการให้แม่กินอาหาร เพราะแม่กำลังอด แต่แม่ท่านบอกว่าไม่ต้องห่วง ท่านสบายดีทุกอย่าง ถ้าหากพระเป็นเจ้าไม่ต้องการให้ท่านกินในวันนี้ ท่านก็จะไม่กิน

เขาศรัทธาความเคร่งของแม่ แต่ยังไม่พร้อมจะทำตาม...

ความที่เป็นลูกคนเล็กในบรรดาพี่น้อง 4 คน เขาจึงใช้ชีวิตวัยเด็กแบบเกเร อย่างเช่น ขโมยเศษเงินไปซื้อบุหรี่ แต่ด้วยความกลัวบิดา ซึ่งเป็นนักการเมืองผู้มีชื่อเสียงของท้องถิ่น เขาจึงรับสารภาพว่าตนเป็นผู้ขโมย แต่แทนที่บิดาจะลงโทษ ท่านกลับโอบกอดเขา ในฐานะที่กล้าพูดความจริง แล้วทั้งสองคนก็ร้องไห้ด้วยกัน

เขาบันทึกไว้ในชีวประวัติว่า น้ำตานั้นเป็นเหมือนที่สิ่งที่ชำระล้างความสกปรกของจิตใจออกไป ถ้าคุณสร้างวินัยแบบนี้โดยผ่านทางความรัก มันเท่ากับสร้างมนุษยธรรมขึ้นในจิตใจ และนั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคานธี

เมื่อ...อายุได้ 13 ปี เพื่อทำตามประเพณีของชาวฮินดู คานธีจึงเข้าพิธีสมรสกับเด็กสาวอายุเท่ากันที่ชื่อ คาสตวา ในช่วงแรกเขาเป็นสามีขี้หึงและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

เมื่ออายุ 16 ปี เขาเผชิญกับความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่เป็นครั้งแรก ระหว่างหน้าที่กับความปรารถนา ในคืนหนึ่ง...ขณะพยาบาลบิดาที่ป่วยอยู่ เขาก็แอบหนีขึ้นไปหลับนอนกับภรรยา ตอนนั้นเองที่พ่อของเขาเสียชีวิตลง คนใช้มาแจ้งให้ท่านทราบว่าคุณพ่อเสียชีวิตแล้ว สำนึกแรกของเขาบอกว่า ตายแล้ว...เราทำอะไรลงไป... นับตั้งแต่นั้นมาคานธีมักจะพูดถึงเหตุการณ์นั้นตอนที่ท่านละทิ้งพ่อ เวลาที่ท่านไม่ทำหน้าที่ของท่านให้ดีอยู่เสมอ แล้วมันก็กลายเป็นสำนึกในเรื่องของหน้าที่และความรับผิดชอบของเขา

เมื่ออายุ 17 ปี คานธีทิ้งภรรยาและครอบครัวไว้เบื้องหลัง เพื่อเข้าเรียนกฎหมายที่กรุงลอนดอน ด้วยความขลาดเขลาและไร้เดียงสา เขารู้สึกว่าความอึกทึกของเมืองใหญ่เป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

เขาไม่รู้จักของทันสมัยอย่าง "ลิฟต์" เขาเดินเข้าไปเพราะคิดว่าเป็นห้องในโรงแรม และทันใดนั้นห้องก็เลื่อนขึ้น เขาก็ตกใจว่าตัวเองลอยขึ้นไป...

ในช่วงเวลานั้น ความหวังสูงสุดของเขาก็คือ การได้เป็นสุภาพบุรุษอังกฤษ... เขาสวมหมวก Top Hat ถือไม้เท้าหัวเลี่ยมเงิน เรียนเต้นรำ สีไวโอลิน และเรียนภาษาฝรั่งเศส ทว่าความสามารถพิเศษใดๆ ก็ไม่อาจลบความอ่อนหัดและความประหม่าของเขาลงไปได้ แม้เมื่อได้ปริญญาทางกฎหมายแล้ว เขาก็ยังไม่มั่นใจในความสามารถของตนเอง ภายหลังเขาบันทึกไว้ว่า "ความรู้สึกไร้ความเชื่อมั่นและความหวาดกลัวของข้าพเจ้าไม่มีวันสิ้นสุด"

เขากลับมาอินเดียรับว่าความคดีแรก และพบว่าเมื่ออยู่ในศาลเขาไม่สามารถเปิดปากพูดต่อหน้าผู้พิพากษาได้ เขากลัวและเศร้ากับเรื่องเช่นนี้มาก...

ด้วยความอาย...เขาจึงเริ่มมองหาทางหนี และทางออกที่มีก็คือการเสนอตำแหน่งงานจากแอฟริกาใต้

คานธีบอกไว้ว่า "ในดินแดนซึ่งพระเป็นเจ้าทรงคุ้มครองแห่งนั้นเอง ที่ข้าพเจ้าค้นพบพระเป็นเจ้าของตนเอง"

ไม่นานหลังมาถึงประเทศใหม่ เขาประสบเหตุการณ์ซึ่งสร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรง ความที่ไม่ทราบว่ามีการเลือกปฏิบัติต่อชาวอินเดียในแอฟริกาใต้ซึ่งเป็นอาณานิคมของอังกฤษ เขาจึงจองที่นั่งชั้นหนึ่งบนรถไฟไปยัง 'เพลย์โทเนีย'

ผู้โดยสารผิวขาวเห็นคานธีเข้า ก็ไปต่อว่าพนักงาน และก็บอกให้ย้ายเขาไปนั่งชั้นสามถือแม้ว่าเขาจะถือตั๋วชั้นหนึ่งก็ตาม แต่คานธีไม่ยอม พอถึงสถานีแรกที่รถจอดเขาก็โดนผู้คุมโยนลงจากรถไฟ ความอับอายครั้งนั้นถือเป็นสิ่งที่จุดประกายให้เขาอยากเปลี่ยนแปลง เขาใช้เวลาทั้งคืนนั่งอยู่ที่ชานชาลา คิดว่าจะทำอย่างไรจึงจะได้ความยุติธรรม

คานธีพูดถึงคืนอันหนาวเหน็บนั้นให้ฟังในเวลาต่อมาว่า เป็นประสบการณ์ที่สร้างสรรค์ที่สุดในชีวิต

เขาคิดจะกลับไปอินเดียแต่ปฏิเสธความคิดนั้นเพราะเห็นว่าเป็นการขี้ขลาด เขาคิดว่าจะยอมรับความไม่เท่าเทียมกันนั้นแต่ก็ขัดกับความรู้สึกของตนเอง เขาคิดว่าจะใช้กำลังเข้าต่อสู้ แต่ก็ต้องล้มเลิกเพราะไม่สมควร ทางเลือกเพียงอย่างเดียวที่เหลือก็คือ 'อยู่และต่อต้าน'

ในวันรุ่งขึ้น...เขาจับรถไปอีกขบวน สัปดาห์ต่อมาเขาจัดประชุมผู้อพยพชาวอินเดียขึ้น ด้วยวัย 24 ปี ความคิดอ่านของคานธีเติบโตเกินตัว เพื่อจะฝ่าฟันอุปสรรคซึ่งใหญ่ขึ้น

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีความหมาย เขาต้องอยู่ต่อไป ต้องต่อสู้เพื่อสิทธิของชาวอินเดีย และในท้ายที่สุดเพื่อสิทธิของคนผิวดำทุกคน และนั้นคือจุดเริ่มต้นของมหาตมะ เมื่อคานธี เริ่มวิวัฒน์ตัวเองเป็นมหาตมะผู้ยิ่งใหญ่

****************************************************************

ที่แอฟริกาใต้ในช่วงทศวรรษที่ 1890 ชาวแอฟริกาและอินเดียต่างตกที่นั่งต้องทำตามอำเภอใจของเจ้านายผิวขาวเหมือนกัน ต้องอยู่ภายใต้กฎหมายซึ่งไม่ยอมรับ สิทธิในการออกเสียง การเป็นเจ้าของทรัพย์สิน หรือแม้แต่เดินบนถนนในยามกลางคืน ด้วยความมุ่งมั่นอย่างยิ่งที่จะแก้ไขสิ่งผิด ในช่วงแรกๆ คานธียังตามไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของนักการเมือง

ในฐานะนักกฎหมาย เขาเชื่อว่าเราเปลี่ยนกฎหมายเราก็จะเปลี่ยนพฤติกรรมของมนุษย์ได้ ดังนั้นจากปี 1893 - 1906 เขาทุ่มเททำงานในศาลระดับล่างเพื่อทำอะไรบางอย่าง แต่ปัญหาก็คืออังกฤษฉลาดกว่าเขามากในช่วงนั้น และทุกครั้งที่เขาเปลี่ยนกฎหมายฉบับหนึ่ง ก็จะมีกฎหมายฉบับใหม่ออกมาแทนเพื่อให้ความไม่เท่าเทียมกันดำเนินต่อไปในลักษณะอื่นอีก

เมื่อต้องตกเป็นเหยื่อของชาวแอฟริกันผิวขาว คานธีจึงหาทางแก้โดยใช้การรวมพลังสามัคคี เขาเริ่มพัฒนาชุมชนของผู้คนจากต่างเชื้อชาติและต่างศาสนาขึ้น ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างเสมอภาค เขายืนยันจะให้ปฏิบัติต่อครอบครัว ซึ่งต่อมาจะรวมถึงบุตรชายทั้ง 4 ไม่ให้ต่างจากคนอื่นๆ

แม้เขาจะชิงชังการกดขี่ของอังกฤษ แต่จนถึงทศวรรษที่ 1906 คานธียังถือตนเป็นสมาชิกผู้ภักดีของจักรภพ ยังร้องเพลง God save the Queen (เพลงชาติของอังกฤษ) และสอนลูกๆ ให้ร้องด้วย อันที่จริงแล้วเขามีความจงรักภักดีมากถึงขนาดเข้าร่วมกับกองกำลังของอังกฤษในสงครามโบเออร์ เพื่อปราบปรามการลุกฮือของพวกซูลู ในปี 1906

ประสบการณ์ในสงครามซูลูนี่เอง ที่นำเขาเข้าไปใกล้กับความรุนแรงอย่างไร้มนุษยธรรม ตอนนั้นเองที่เขาเริ่มตระหนักว่านี่ไม่ใช่สงครามระหว่างคนสองคนเสียแล้ว แต่มันคือการสังหารหมู่ คานธีถอยหลบขณะปืนของอังกฤษสังหารกองทัพซูลูซึ่งใช้หอกเป็นอาวุธ เขามองเห็นความรื่นเริงใจของทหารในการบุกเข้าฆ่า และเขาเก็บร่างของผู้บาดเจ็บที่นอนเกลื่อนกราดอยู่ด้วยความปวดร้าวใจ

เขาเริ่มคิดว่าชาวซูลูถูกชาวอังกฤษกดขี่ในลักษณะนี้ เขานึกถึงการกดขี่ในครอบครัวของตัวเอง โดยเฉพาะภรรยาของเขา ในเวลานั้นเขาเคยทำสิ่งที่เรียกว่าเป็นสามีที่โหดร้าย หึงหวง และกดขี่ การได้เห็นกบฏชาวซูลู เป็นการจุดชนวนความคิดนี้ขึ้นมา ท่านจึงเข้าใจได้ว่าชาวอังกฤษกดขี่ชาวซูลูอย่างไร แล้วนำไปเปรียบเทียบกับตัวเอง คานธีบอกว่า "ข้าพเจ้ารู้สึกผิดกับพฤติกรรมกดขี่เยี่ยงนี้นัก ข้าพเจ้ารู้สึกผิดต่อชีวิตสมรสของตัวเอง ต่อความสัมพันธ์ของคาสตวา"

ประเพณีของชาวฮินดูถือว่าผู้ชายคือผู้กำหนดเรื่องที่เกี่ยวกับทางเพศ ดังเช่นที่คานธีได้ประพฤติลงไปด้วยความไร้เดียวสาแบบเด็กๆ เขาคิดว่ามีวิธีเดียวก็คือต้องบังคับความต้องการของตนจึงจะรับใช้เพื่อนมนุษย์ได้ดีที่สุด ด้วยวัย 37 ปี เขาปวารณาตนเพื่อถือเพศพรหมจรรย์ตลอดไป

ในปี 1906 คานธีก็เข้าสู่กระบวนการเปลี่ยนผ่านทางความคิดทางการเมืองอันน่าตื่นตะลึง กฎหมายใหม่กำหนดให้ชาวอินเดียทุกคนจะต้องเข้ารับการจดทะเบียนและพิมพ์ลายนิ้วมือ ข้อบังคับนี้รวมถึงการให้หญิงชาวอินเดียต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าตำรวจผิวขาว เพื่อกรอกตำหนิรูปพรรณลงในทะเบียนด้วย

ด้วยความโกธรแค้น ชาวอินเดียสามพันคนมาพบกันในโยฮันเนสเบิรต์ เพื่อวางแผนการตอบโต้ ทันใดนั้นพ่อค้าชาวมุสลิมคนหนึ่งยืนขึ้นแล้วชูกำปั้นพร้อมกับพูดว่า "ข้าแต่พระเป็นเจ้า เราจะยอมเข้าคุกก่อนที่จะยอมแพ้ให้กฎหมายฉบับนี้!!"

คานธีไม่เคยนึกถึงการเข้าคุกมาก่อน แต่ก็รู้โดยสัญชาตญาณว่านี่แหละ...คือวิถีทางที่ถูกต้องแล้ว เขาลุกขึ้นแล้วก็พูดว่า "เราจะสวดขอต่อพระเป็นเจ้าว่า เราจะเข้าคุก และเราจะในนั้นจนกว่ากฎหมายนี้จะถูกเพิกถอน และเราจะยอม"

คำพูดของเขาจุดประกายให้เกิดการต่อต้านครั้งยิ่งใหญ่เป็นประวัติการณ์ของมวลชนซึ่งไม่ได้กะเกณฑ์มาก่อน ผู้ประท้วงกระทำตามอย่างคานธี พวกเขาอดทนต่อการทุบตีของตำรวจ ยอมรับความเจ็บปวดอย่างกล้าหาญโดยไม่ตอบโต้

คานธีรับรู้เป็นครั้งแรกในชีวิตว่า เมื่อหัวใจของมนุษย์ปิดคุณก็ไม่อาจสัมผัสความคิดของเขาได้ ไม่มีประโยชน์ที่จะใช้เหตุผลกับคนเหล่านี้ จิตใจของเขาด้านชา ถ้าเหตุผลยังไม่พอ ความรุนแรงก็ไม่ดี แล้วคุณจะทำอย่างไร เขาค้นพบวิธีต่อต้านแบบอหิงสาเป็นครั้งแรกที่แอฟริกาใต้นี่เอง คุณยืนหยัดต่อต้านผู้กดขี่ บอกเขาว่าคุณจะไม่ยอมแพ้ แต่พร้อมกันนั้นคุณก็ให้ความมั่นใจว่าคุณจะไม่ทำร้ายเขา

คานธีใช้คำว่า "สัตยาคฤห" (Satyagraha) ซึ่งเป็นการสมาสคำในภาษาสันสกฤตที่แปลว่า "ความจริง" คำหนึ่ง และ "การตามหา" คำหนึ่ง เพื่ออธิบายแนวคิดในการปฏิวัติของเขา เป้าหมายของอหิงสาเก่าแก่เท่าๆ กับปรัชญาของมนุษย์ ความเข้าใจของคานธีก็คือ ต้องประยุกต์แนวคิดนั้นให้เข้ากับสถานการณ์ทางการเมืองที่ปฏิบัติได้จริง เขารู้สึกว่าการที่จะปฏิบัติตามลัทธิอหิงสาที่แท้จริงนั้น ในจิตใจต้องมีการพัฒนาสันติภาพ หรือมีเมล็ดพันธุ์แห่งการประนีประนอมให้เกิดขึ้นเสียก่อน เพราะถ้าไม่มีสิ่งนี้ เราจะมีอหิงสาได้อย่างไรกัน

ในปี 1913 นายพลยาสมัสต์ ผู้บัญชาการทหารอังกฤษในแอฟริกาใต้ ได้ออกกฎหมายที่กำหนดว่าการแต่งงานของชาวฮินดูและมุสลิมถือเป็นโมฆะ ทำให้คานธีก้าวเข้าสู่การต่อต้านในวงกว้างยิ่งขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

ตามประเพณีแล้วผู้หญิงอินเดียจะต้องอยู่แต่ในบ้าน แต่คานธีก็โจมตีธรรมเนียมนั้นว่าเป็นกดขี่รูปแบบหนึ่ง แล้วเรียกร้องให้ผู้หญิงมีส่วนรับผิดชอบต่อสังคมเคียงบ่าเคียงใหล่กัน ในการกล่าวปราศรัยอันจับใจครั้งหนึ่งคานธีสามารถปลดปล่อยสตรีนับล้านให้เป็นอิสระ และเป็นพลังเสริมอย่างใหม่ให้แก่มวลชนของเขาด้วย

กฎหมายสมรสใหม่นี้ก่อให้เกิดการประท้วงทั่วประเทศ คนงาน 50,000 คนไม่พอใจ แล้วพากันหยุดงาน ทำให้นายพลยาสมัสต์เกิดความลังเลใจ และยกเลิกกฎหมายนั้นไป คานธีได้พิสูจน์ให้เห็นว่าพลังมวลชนสามารถเอาชนะการบีบบังคับได้

****************************************************************

ด้วยความกระตือรือร้นที่จะท้าทายอำนาจของอังกฤษในบ้านเกิดของตน ในปี 1915 ขณะอายุได้ 45 ปี เขากลับมายังอินเดียซึ่งเวลานั้นถูกกดอยู่ภายใต้แอกของลัทธิจักรวรรดินิยม เป็นเวลา 2 ศตวรรษที่อังกฤษได้ปล้นทรัพยากรธรรมชาติของอินเดียไปอย่างเป็นระบบ เมื่อถูกกวาดเอาวัตถุดิบไปหมด อุตสาหกรรมในประเทศจึงค่อยๆ ตายลง อินเดียเป็นปราการใหญ่ที่สุด มีประชากรมากที่สุด และสร้างผลกำไรที่ดีที่สุดในเครือจักรภพ อังกฤษฉุดอินเดียให้ตกต่ำลงจนถึงขีดที่ว่า อินเดียไม่สามารถผลิตแม้กระทั่งเข็มกลัดอันเล็กๆ ได้ มันเป็นสภาพที่ถูกตักตวงมาเป็นเวลานานนับปี

ก่อนปี 1915 ชาวอินเดียสามร้อยล้านคน ต้องก้มหัวให้ชาวอังกฤษจำนวนเพียงแสน ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์ใดที่คนเพียงหยิบมือจะปกครองคนจำนวนมากถึงเพียงนี้ในดินแดนห่างไกลเช่นนี้ ด้วยความสิ้นหวังที่จะคืนสู่เสรีภาพ ชาวอินเดียในสภาพทาส จึงเป็นได้เพียงทหารและตำรวจ เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับนายผิวขาวของตนเอง

คานธีชักชวนให้ประชาชนต่อต้าน โดยบอกแก่คนเหล่านั้นว่า "คนที่ประพฤติตัวเยี่ยงหนอน จึงสมควรถูกเหยียบย่ำ เราจะต้องเรียนรู้การต่อสู้กับตัวเอง เราเป็นทาสมานานจนต้องรู้จักลุกขึ้นสู้กับตัวเองเสียบ้าง จงกำจัดความคิดที่จะพึ่งพาผู้อื่นหรือใช้การติดสินบน แทนที่จะใช้ความกล้าหาญ เราจะไม่อาจต่อสู้กับรัฐบาลได้ถ้าเราไม่เรียนรู้การต่อสู้กับตัวเอง"

อีกครั้งหนึ่งที่รัฐบาลอังกฤษผลักไสประชาชนให้เข้าเป็นฝ่ายคานธี โดยการโหมกระพือความคิด

ในปี 1919 คานธีต่อต้านกฎหมายใหม่โดยปลุกระดมประท้วงขึ้นทั่วประเทศ ขณะที่เขาประสานงานกับกลุ่มผู้ประท้วงจากบอมเบย์ ซึ่งห่างขึ้นไปทางเหนือหลายร้อยไมล์ ชาวอินเดีย 2,000 คน ก็มารวมตัวกันในลานหมู่บ้านแห่งหนึ่งของเมืองอำมริสา พวกเขาไม่รู้ว่าสองวันก่อนหน้านั้น นายพลเรจินอลล์ ดายเออร์ ได้ออกกฎสั่งห้ามการชุมนุม โดยไม่มีการเตือนให้รู้ 'ดายเออร์' ส่งกำลังทหารอินเดีย 50 นายไปยังลานชุมนุม และสั่งให้ใช้ปืนไรเฟิลยิง !!

เป็นเวลานาน 10 นาทีที่ทหารกราดยิงผู้ชุมนุม.... มีคนตาย 379 คน และบาดเจ็บอีกมากกว่า 1,000 คน

เหตุผลเดียวที่เขาพวกหยุดยิงก็คือ กระสุนหมด... พวกเขาบอกว่าถ้ายังมีกระสุนอีก ก็จะยิงเข้าใส่ฝูงชนต่อไป ยิงประชาชนให้ตายเพื่อให้บทเรียนแก่ชาวอินเดียว่า ห้ามแข็งข้อต่ออังกฤษและจงยอมแพ้ซะเถิด....

'ดายเออร์' ออกกฎหมายอันน่าชิงชังรังเกียจขึ้น 1 ฉบับ ไล่หลังการสังหารหมู่ นั้นก็คือ 'คนอินเดียมีทางเลือก 2 ทาง ถ้าไม่ค้อมตัวลงคลานเยี่ยงหนอน ก็ต้องถูกโบยจนตาย'

ชาวอินเดียผู้คลั่งแค้นต้องการตอบโต้ ด้วยจำนวนประชากรที่มากกว่า 4,000 ต่อ 1 ของพวกเรา อาจจะฆ่าคนผิวขาวได้หมดในช่วงเวลาไม่กี่วันเท่านั้น

****************************************************************

เหตุการณ์สังหารหมู่ที่อำมริสา ในปี 1919 สร้างความหวาดหวั่นว่าจะเกิดการนองเลือดขึ้น ระหว่างคนอังกฤษกับคนอินเดียซึ่งต้องการจะแก้แค้น แต่คานธีก้าวเข้ามาแล้วพูดว่า "ไม่…เราจะไม่ทำต่ออังกฤษ เหมือนเช่นที่นายพลดายเออร์ทำต่อเรา เราต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่า เราสามารถวางตัวพ้นจากความรู้สึกเกลียดชังเช่นนั้น พวกเขาไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นเพื่อน พวกเขาก็ต้องการปลดปล่อยมากเท่าๆ ที่พวกเราต้องการเหมือนกัน"

คานธีกล่าวหา "ควรยกย่องความกล้าหาญที่เงียบสงบของการตาย โดยการไม่ฆ่า"

ช่วงเวลาอีก 3 ปีต่อมา คานธีได้เปลี่ยนนักชาตินิยมอินเดียให้กลายเป็นพลังมวลชน เขาได้แปรความรู้สึกโกธรแค้นจากเหตุการณ์ที่อำมริสา ให้กลายเป็นความสามัคคีของชาวฮินดูและมุสลิม กรรมกร และพ่อค้า และเขาชนะใจประชาชนอินเดียด้วยการทำตัวเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง สวมเสื้อผ้าง่ายๆ แบบเดียวกัน อดมื้อกินมื้อ ละทิ้งความสะดวกสบาย เฉกเช่นเดียวกับผู้ยากจนที่สุด

เพื่อส่งเสริมให้เกิดการพึ่งตนเอง คานธีชักชวนชาวอินเดียให้สวมเครื่องแต่งกายในแบบเรียบง่ายของอินเดีย และให้ทอผ้าขึ้นใช้เอง เสื้อผ้าที่ผลิตจากตะวันตกถูกนำมาเผารวมกันเป็นกองใหญ่

เขาว่า "เสื้อผ้าของต่างชาติบ่งบอกว่าเราเป็นทาสทางวัฒนธรรมของชาวตะวันตก เราไม่อาจปลดปล่อยตัวเองจากความเป็นทาส การเผาเสื้อผ้าของต่างชาติ จึงเป็นการฟอกจิตใจของพวกเรา"

คานธีใช้เวลาวันละ 1 ชั่วโมงทุกวันเพื่อปั่นด้ายเอง ผู้นำชาวอินเดียคนอื่นได้แต่ประหลาดใจกับความประพฤติเช่นนี้ของเขา ท่ามกลางสภาวะวิกฤตในชาติเยี่ยงนี้ แต่เขานั่งอยู่ที่เครื่องปั่นด้าย ทว่าคานธีมองทะลุถึงความสำคัญพื้นฐานนั้นว่าเป็นการเชื่อมโยงกับมวลชน วัตรปฏิบัติของเขาในฐานะผู้นำชาวอินเดีย ทำให้เขาผู้นำที่ไม่มีใครเคลือบแคลงเป็นเวลานานถึง 25 ปี

ในขณะที่มือข้างหนึ่งเปิดฉากการปฏิวัติ แต่อีกข้างหนึ่งก็ต้องปกป้องพวกพ้องไม่ให้พ่ายต่อความต้องการก่อเหตุนองเลือด หลายครั้งที่คานธียกเลิกการชุมนุม เมื่อเหตุการณ์ทำท่าจะบานปลายเป็นความรุนแรงของประชาชนในประเทศ ในฐานะผู้นำทางการเมืองคานธีได้แสดงให้เห็นว่าท่าทีอหิงสาสามารถใช้ให้เกิดผลทางการเมืองได้ แต่ละครั้งก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเมื่อใดที่ขวัญกำลังใจของคนกล้าแข็ง เขาก็จะไม่ทำให้สูญเสียไป และมันจะสูญเสียไปถ้าหากเกิดความรุนแรงขึ้นในหมู่มวลชาวอินเดีย

ทว่าหน้าที่ต่อส่วนรวมของเขา แลกมาด้วยราคาแพง บุตรชายทั้ง 4 ของคานธีมักรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งอยู่เสมอ และไม่พอใจที่พ่อหายไปอยู่ในคุกเป็นเวลานาน บุตรชายคนโตแสดงความเป็นปฏิปักษ์ในลักษณะที่ทำให้พ่อต้องปวดร้าวใจ โดยกลายเป็นคนติดเหล้าและขายตัว

ในมุมมองของคานธี เขาได้สูญเสียลูกชายไปแล้ว จนวาระสุดท้ายของชีวิต เขาได้พูดถึงลูกชายคนนี้ว่า "เขาไม่ใช่ลูกของข้าพเจ้าอีกต่อไป" ซึ่งมันเป็นคำที่รุนแรงมากสำหรับพ่อผู้ที่อุทิศตนด้วยวิธีอหิงสาต้องแลกมาด้วยราคาที่แพง ...แม้จะเสียใจเรื่องของบุตรชาย แต่เรื่องส่วนตัวก็ไม่อาจขัดขวางคานธีจากภารกิจการเรียกร้องเสรีภาพให้แก่ชาวอินเดียสามร้อยล้านคนได้

ในปี 1930 ขณะอายุได้ 62 ปี คานธีวางแผนการใหม่ที่จะต่อต้านการเก็บภาษีซึ่งไม่เป็นธรรม ภาษีที่อังกฤษเรียกเก็บจากเกลือ

การทำเกลือหรือการขายเกลือของชาวอินเดียถือว่าผิดกฎหมาย กิจการนี้สงวนไว้ให้สำหรับคนต่างชาติทำ เพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ให้แก่การประท้วงครั้งนี้ เขาวางแผนจะเดินเท้าเป็นระยะทาง 240 ไมล์ ไปยังทะเลอาหรับเพื่อไปทำเกลือที่นั้น พวกพ้องของเขาในสภาคองเกรซของอินเดีย ต่างอ้อนวอนให้เขาทบทวนแผนการครั้งนี้ใหม่ เกลี้ยกล่อมว่าแผนการนี้อาจจะล้มเหลว รัฐบาลอังกฤษมั่นใจว่าศัตรูเก่าของตนกำลังถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด

****************************************************************

วันที่ 12 มีนาคม 1930 คานธีพร้อมด้วยสาวกจำนวน 80 คน เริ่มต้นการเดินทางซึ่งกลายเป็นความสนใจของชาวโลก และเปลี่ยนแปลงวิถีทางแห่งประวัติศาสตร์

ขบวนของคานธีเดินได้เพียงวันละ 10 ไมล์ และเปิดโอกาสให้ผู้สนใจเข้ามาร่วมด้วย และมีผู้สื่อข่าวต่างประเทศเข้ามาที่อินเดียเพื่อทำข่าวนี้เป็นคนแรก เมืองชายฝั่งที่ใกล้ที่สุดคือเมืองพาราณาสี ผ่านไป 24 วันเขาเดินทางผ่านหมู่บ้านนับพันๆ แห่ง ขบวนของเขากลายเป็นกลุ่มผู้ประท้วงขนาดใหญ่ และทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ไม่เพียงแต่คนทั่วทั้งอินเดียจะเข้าร่วม แต่ทั้งโลกก็เอาใจช่วยเช่นกัน รายงานข่าวของอเมริกันส่วนใหญ่รายงานว่านี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

เมื่อขบวนของคานธีถึงชายฝั่งมหาสมุทรในวันที่ 6 เมษายน มีชาวอินเดียหลายแสนคนเข้าร่วมกับเขา คานธีก้มลงหยิบเกลือขึ้นแล้วพูดว่า"ด้วยเกลือหยิบมือนี้ ข้าพเจ้าขอต่อต้านการบังคับของจักรวรรดิอังกฤษ ขอเราจงร่วมกันต่อสู้เพื่อสิทธิของพวกเรากันเถิด" และการตอบสนองเป็นไปราวกับประกายไฟ ทั่วทั้งประเทศไม่ว่าพ่อค้า ชาวนา แม่บ้าน ต่างพากันทำเกลือ และขายเกลือกันอย่างเปิดเผย

คนหลายพันถูกจองจำ รวมทั้งคานธีด้วย ตำราจทุบตีผู้ประท้วงอย่างโหดเหี้ยม สร้างความโกธรแค้นและความสามัคคีขึ้นในหมู่ชาวอินเดียมากยิ่งขึ้น คานธีรู้ดีว่าการใช้วิธีต่อต้านแบบอหิงสา จำเป็นต้องแสดงความกล้าหาญออกมาให้เห็น จึงจะดึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในตัวมนุษย์ออกมาได้ เขาสอนให้ชาวอินเดียรู้จักต่อต้านผู้กดขี่ และต่อสู้กับตัวเองด้วย

ภายใต้ความกดดันจากนานาชาติ ลอร์ดเออร์วิน ผู้สำเร็จราชการอังกฤษจึงยอมปล่อยตัวคานธี และเชิญเขามาเจรจา

คานธีตรงออกจากที่คุมขังไปยังจวนของผู้สำเร็จราชการ ซึ่งจะรองรับแขกผู้มีเกียรติเท่านั้น...

น้ำอุ่นถูกนำมารับรองคานธีตามคำขอ เขาวางแก้วลง แล้วก็ค่อยๆ หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากชายพก ผู้สำเร็จราชการถามว่าอะไร คานธีตอบว่า "ท่านที่เคารพอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ นี่เป็นเกลือที่ผมแอบทำโดยผิดกฎหมาย" เขาเทเกลือนั้นลงในน้ำ... คน... แล้วก็ดื่ม

ในปีถัดมา คานธีเดินทางไปลอนดอนเพื่อร่วมประชุมเรื่องอนาคตของอินเดีย และเช่นเคย...เขาเดินทางในชั้นสาม และปฏิบัติภารกิจเช่นที่ทำประจำวัน

ที่ลอนดอน คานธีสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนเป็นผลสำเร็จอย่างงดงาม เขาอาศัยอยู่กับคนยากจนในเขตอีสต์เอนส์ ได้รับความชื่นชมทุกหนทุกแห่งที่ไป เด็กๆ เดินตามเขาพร้อมกับร้องตะโกนว่า 'คานธีกางเกงของท่านไปไหนซะละ'

คานธีกล่าวว่า "ขอให้บอกแก่เด็กอื่นๆ ว่าข้าพเจ้ารักพวกท่านมากเท่ากับลุกของข้าพเจ้าเอง"

เมื่อได้รับเชิญไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ที่พระราชวัง คานธีถูกวิพากษ์วิจารณ์ที่เข้าเฝ้ากษัตริย์ด้วยชุดโสร่ง เขาตอบว่าพระมหากษัตริย์ก็สวมชุดที่เหมาะกับเราทั้งสองเช่นเดียวกัน

เขากลับมาอินเดีย และแพร่ข่าวโดยผ่านทางการประชุมสวดประจำวัน - "ข้าพเจ้ากำลังขอร้องต่อบิดาแห่งชาติของเรา ให้ท่านมีเมตตา มีความรัก เห็นความจริงและงดใช้ความรุนแรง ขอจงประทานพรแก่พวกเรา เสรีภาพอันสมบูรณ์เท่านั้นคือสิ่งที่เราต้องการ"
คานธียอมรับว่า อัตตาคือจุดบกพร่อง และบางครั้งความชื่นชมบูชาของมวลชนก็ทำให้เขาคึกคะนอง อย่างไรก็ดีความวินัยอันเคร่งครัดทำให้เขาเอาชนะความรู้สึกนั้นได้ หลานชายของคานธีเคยเล่าว่า 'จำได้ว่าหลายครั้งที่ผมเดินทางไปกับท่าน ตามสถานีรถไฟทุกแห่ง ก็จะมีผู้คนเป็นพันๆ มาร้องตะโกน คานธีจงเจริญ คานธีจงเจริญ และจะร้องอยู่อย่างนั้นจนรถไฟแล่นผ่านไป ผลจากเสียงร้องพวกนั้นทำเอาท่านนอนไม่หลับเลย'

คานธีห้อมล้อมไปด้วยบริวารผู้จงรักภักดี ซึ่งพร้อมจะทำตามคำบัญชาของเขา ในช่วงเวลาที่คานธีถือเพศพรหมจรรย์ ในช่วงหลังๆ ก่อนจะเสียชีวิต คานธีได้ทดสอบความตั้งใจจริงของตนเอง ซึ่งทำให้ผู้ที่ชื่นชมต้องตกใจ นั้นก็คือนอนเปลือยกายกับเด็กสาวชาวฮินดู จุดประสงค์คือต้องท้าทายความมีวินัยของตนเอง และดังนั้นจึงยกระดับความมุ่งมั่นให้สูงยิ่งขึ้น

สำหรับชาวอินเดียแล้ว คานธีเกือบจะเป็นเหมือนรูปเคารพ แต่จักรวรรดิอังกฤษกลับถือว่าเขาคือศัตรู

ในเดือนสิงหาคม ปี 1942 คานธีเรียกร้องการประกาศอิสรภาพโดยทันที "นี่คือคำสวดเป็นคำสั้นๆ ที่ข้าพเจ้าจะมอบแก่ท่านอยู่หรือตาย เราจะปลดปล่อยอินเดียหรือมิฉนั้นก็ยอมตาย" และในคืนวันที่คานธีประกาศอิสรภาพนั้นเอง เขาและสมาชิกสภาคองเกรซทั้งหมดก็ถูกจับกุม ด้วยวัย 73 ปีและด้วยสุขภาพที่ทรุดโทรม เขาจะต้องนำการปฏิวัติในอีก 2 ปีข้างหน้าจากในคุก

ในปี 1944 ภรรยาของเขา คาสตวา คู่ชีวิตที่อยู่ร่วมกันมา 62 ปี เสียชีวิตในอ้อมแขนของเขา คานธีเศร้าเสียใจอย่างหนัก
คานธียังคงยึดมั่นในหลักการของตนเอง และขอร้องให้คนอื่นทำแบบเดียวกัน แม้ในช่วงที่เจรจากับผู้สำเร็จราชการ ลอร์ดเมาท์ แบดเทริส์น คานธีก็ยังคงปฏิบัติสมาธิภาวนาเป็นประจำ สัปดาห์ละ 1 วัน

1 ปีให้หลัง อังกฤษซึ่งอ่อนแรงลง ยอมรับว่าตนไม่สามารถปกครองอินเดียอีกต่อไปได้ ทว่าอนาคตของชาติใหม่ปรากฏความขัดแย้งให้เห็นอยู่เบื้องหน้าแล้ว ชาวฮินดูและมุสลิม คู่แข่งอันยาวนาน หันมาเกลียดกันอย่างเปิดเผย ชาวมุสลิมส่วนน้อยยืนยันจะแยกตัวออกไป (กลายเป็นประเทศปากีสถานในปัจจุบัน) หลังจากอุทิศมาชั่วชีวิตเพื่อรวมประชาชนให้เป็นหนึ่งเดียว แต่คานธีกลับต้องเห็นบ้านเกิดอันเป็นที่รักถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจเขามาก

'ลอร์ดเมาท์ แบดเทริส์น' ได้ทิ้งยาพิษที่ขมขืนไว้สำหรับชาติอินเดียที่เป็นเอกราชและคานธี คือการแบ่งแยกอินเดียออกเป็น 2 ประเทศ ด้วยการก่อตั้งรัฐปากีสถาน ซึ่งคานธีไม่สามารถรับได้ มันทำร้านจิตวิญญาณของเขา

วันที่ 14 สิงหาคม 1947 อินเดียก็ฉลองอิสรภาพของตน แต่คานธีมองเห็นความแตกแยกระหว่างชาวฮินดูกับมุสลิม เขาถามเพื่อนของเขาว่า "เหตุใดคนเหล่านั้นจึงยินดี ข้าพเจ้ามองเห็นแต่เลือดนองแผ่นดิน"

การแบ่งแยกก่อให้เกิดการอพยพขนานใหญ่ในทันที ชาวฮินดูข้ามมายังอินเดีย ชาวมุสลิมหนีเข้าไปในปากีสถาน ผู้คนอพยพหลายแสนคนเดินเท้าอย่างหมดสิ้นหนทางโดยปราศจากอาหารและน้ำ ผู้คนของ 2 ศาสนาประสบหายนะจากความอดอยาก แบ่งแยกกันจากความเป็นปรปักษ์แต่โบราณ การต่อสู้นองเลือดก็เกิดขึ้น ฮินดูและมุสลิมระเบิดความเกลียดชังเป็นการสังหารหมู่ ทั้ง 2 ฝ่ายกระทำลงไปด้วยความกลัวและความโกรธ มีผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่า 'ผมยืนอยู่ที่ชานชาลาตอนรถไฟเข้าเทียบ ไม่มีผู้คนเคลื่อนไหวบนขบวนรถ มีแต่เลือดหยดออกจากประตู พอประตูรถเปิดข้างในนั้นมันก็เหมือนกับร้านขายเนื้อ เว้นแต่ว่าเนื้อพวกนั้นมีเสื้อสวมอยู่'

ท้ายที่สุดผู้คนจำนวนครึ่งล้านคือผู้สูญเสีย ภาพการสังหารที่คานธีคาดคิดไว้ กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิด คานธีรู้สึกว่าตนไม่อาจเปลี่ยนประชาชนให้ใช้ความอหิงสาได้ ผู้ใกล้ชิดคานธีเล่าว่า 'ท่านเสียใจมาก ท่านบอกว่าท่านมองไม่เห็นอะไรเลย มีแต่ความมืดมนอยู่ทุกหนแห่ง ผู้คนกระทำตัวเหมือนสัตว์ป่า ท่านบอกว่าแย่เสียยิ่งกว่าสัตว์เสียอีก เพราะว่าสัตว์ป่าไม่ฆ่าพวกเดียวกันเอง ท่านบอกว่าข้าพเจ้าจะอดอาหารประท้วงจนกว่าการเข่นฆ่าจะหยุดลงไป จนกว่าฮินดูและมุสลิมจะเป็นพี่น้องกัน'

พวกหัวรุนแรงชาวฮินดูไม่พอใจวิธีการอหิงสาของคานธี และความต้องการที่จะให้ชาวฮินดูและมุสลิมอยู่ร่วมกัน

คานธีมีความอับอายต่อพรรคคองเกรซของเขาเอง เขาตำหนิมันและเพื่อนของเขา 'โยฮาราน เนรู' นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดียเอกราช เขาล้มป่วยจากความวุ่นวายซึ่งกำลังทำลายอินเดีย

คานธีเริ่มอดอาหารประท้วง มีความโกรธแค้นมากในหมู่ผู้อพยพในตอนนั้น ผู้ที่เดินขบวนร้องว่า 'คานธีจงลงนรก ปล่อยให้คานธีตายไป ให้เขาตายไปไปลงนรกซะ' พอวันที่ 2 ก็เริ่มมีผู้คนที่คัดค้านฝ่ายแรก และวันที่ 3 ฝ่ายคัดค้านก็เริ่มใหญ่ขึ้น และกลุ่มผู้ประท้วงต่อต้านคานธีก็เล็กลง วันที่ 4 แนวโน้มก็ยังเป็นเช่นนั้นต่อไป จนในที่สุดทั่วทั้งถนนนั้นก็มีแต่ผู้เชียร์คานธี และ 1 สัปดาห์ผ่านไป พวกมุสลิมก็สามารถจะเดินออกไปในท้องถนนของกรุงเดลีย์ได้อย่างปลอดภัย การอดอาหารประท้วงของคานธีช่วยชาวนิวเดลีย์เอาไว้ แต่ที่พรมแดนอินเดีย-ปากีสถาน สงครามกลางเมืองยังคงร้อนระอุ

คานธีออกจาริกเพื่อสันติภาพข้ามดินแดนซึ่งแตกแยกเพราะความเกลียดชัง เขาเดินเท้าเปล่าจากหมู่บ้านหนึ่ง ไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่ง อดทนต่อฝูงชนผู้โกรธแค้น มีการขวางปาหนามเข้าใส่ทางเดิน คานธีจะตื่นขึ้นเวลาตีสี่ของทุกเช้าเพื่อต่อสู้กับคลื่นแห่งการนองเลือด

คงไม่มีชาวอินเดียคนใดจะไม่รู้สึกละอายและภาคภูมิใจ ละอายที่คานธีถูกเหยียบย้ำอย่างถึงที่สุดจากชาวอินเดียด้วยกัน และภูมิใจที่ว่าในท่ามกลางเขาเหล่านั้น ขณะช่วงเวลาแห่งความโหดร้ายทมิฬ คนๆ หนึ่งยืนหยัดขึ้นเพื่อทำให้พวกเขาภาคภูมิที่เกิดเป็นชาวอินเดีย คนซึ่งชดใช้หนี้ให้พวกเขาทำนองเดียวกับพระเยซูคริสต์ และตอนนั้นเองที่คานธีพูดว่า "ไม่มีอะไรอื่นนอกจากโหดร้ายรอบกายข้าพเจ้า ชีวิตข้าพเจ้าต้องพ่ายแพ้ มีแต่ความตายจึงจะทำให้สิ่งที่ชีวิตข้าพเจ้าไม่อาจทำสำเร็จบรรลุผลขึ้นได้"

เขาเดินทางต่อไปโดยไม่มีการคุ้มกัน เข้าไปในเขตที่สถานการณ์ล่อแหลมที่สุด แล้วก็กล่าวกับเพื่อนคนหนึ่งว่า "ข้าพเจ้าอาจจะตายโดยน้ำมือของผู้ลอบสังหาร และถ้าเป็นอย่างนั้นให้จำไว้ว่า ข้าพเจ้ายอมรับลูกกระสุนนั้นอย่างกล้าหาญ ด้วยพระนามของพระเป็นเจ้า และเมื่อนั้นข้าพเจ้าจึงจะเชื่อว่าตนคือ มหาตมะ อย่างแท้จริง"

การประชุมสวดมนต์กลายเป็นวิธีปลดปล่อยของเขาทุกวัน และตำรวจขอว่าให้เราค้นตัวผู้คน... แต่คานธีว่า ..ไม่ พระเจ้าจะปกป้องฉัน ไม่ต้องค้นตัวใคร ปล่อยเขาเข้ามา - "หากมีการนองเลือด ปล่อยให้เป็นเลือดของฉัน เพราะคนจะมีอยู่ชีวิตอย่างอิสระ หากพร้อมที่จะตายถ้าจำเป็นด้วยมือของพี่น้องของเขา"

ในที่สุดแผนลอบสังหารคานธีก็อุบัติขึ้น ด้วยความคาดไม่ถึง ตำรวจไม่บอกคานธีถึงการจับกุม และคำสารภาพของผู้ก่อการคนหนึ่งเรื่องความพยายามลอบสังหารเขาที่ล้มเหลวครั้งก่อน

วันที่ 30 มกราคม 1948 คานธีในวัย 78 ปี เดินเข้าไปในที่ประชุมสวดประจำวัน ในสวนเวอริฮาทร์ กรุงนิวเดลีย์ ท่ามกลางฝูงชนนั้นเอง ชายชาวฮินดูคนหนึ่ง 'นาฮูราน กอสซี่' วัย 36 ปี ก้าวออกมาก้มลงคารวะคานธี แล้วพูดว่า 'ท่านมาสายสำหรับการสวด' คานธีก็พูดว่า 'ใช่ฉันมาสายไป มาสายจริงๆ' แล้วกอสซี่ชักปืนเล็กๆ ออกจากเสื้อเชิ้ตของเขา แล้วยิงปืนใส่คานธี 3 นัด กระสุนเจาะทะลุท้องของมหาตมะ และอีกนัดหนึ่งที่หน้าอก เขาไม่แสดงถึงความประหลาดใจหรือความเจ็บปวด ขณะสุดท้ายก่อนความตายจะพรากเขาไป คานธีพนมมือในลักษณะสวดมนต์แล้วพึมพรำคำว่า "ราม" พระผู้เป็นเจ้าในภาษาอินเดีย

โลกของอินเดียเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเมื่อไม่มีมือที่เยือกเย็นของมหาตมะ คานธี ความประนีประนอมทางเชื้อชาติก็จางหายไป

'กอสซี่' และผู้สมคบคิด 9 คน ก็ถูกขึ้นศาล เขาเสนอถ้อยแถลงยาว 92 หน้า ซึ่งเขาเรียกคานธีว่าผู้ทรยศ พลังที่เลวร้าย ซึ่งจะทำให้มุสลิมขึ้นมาเป็นใหญ่ในอินเดีย 'กอสซี่' ถูกตัดสินว่ามีความผิด และถูกแขวนคอที่อัมบาราเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 1949 ผู้สมคบคิดคนที่สองก็ถูกแขวนคอ และคนอื่นๆ ถูกจำคุกตลอดชีวิต

อินเดียทั้งประเทศคร่ำครวญนาน 13 วัน ความเศร้าโศกและตื่นตระหนกจากการสังหารคานธี ดึงอินเดียให้หลุดออกจากความบ้าคลั่ง ความรุนแรงยุติลงเพียงชั่วข้ามคืน ผู้คนนับล้านต่างหลั่งไหลมายังกรุงเดลีย์ เพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา ตลอดทั้งคืนนั้นทุกคนต่างมาที่นี่ คลื่นมนุษย์พาหลั่งไหลติดตามร่างของชายร่างเล็กคนนี้ จนมาถึงลานเผาศพ ฝูงชนประมาณ 3-4 ล้านคนกั้นสะอื้นไม่อยู่

ทั้งหมดเพื่อให้เกียรติแก่ชายคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีตำแหน่งสำคัญในอินเดีย ชายซึ่งไม่ร่ำรวยและมีทรัพย์สินทั้งหมดไม่ถึง 3 ดอลลาห์เมื่อเขาตาย ไอน์สไตน์กล่าวถึงคานธีว่า 'คนรุ่นอนาคตจะไม่มีทางเชื่อเลยว่า มีคนแบบนี้อยู่จริงบนโลกมนุษย์นี้'

มีคนกล่าวไว้ว่า 'ท่านคานธีเป็นอมตะ' คงเพราะมรดกแห่งมนุษยชาติอันยิ่งใหญ่ที่สุด คือการใช้ชีวิตแบบคานธี ชีวิตที่เกิดมาเพื่อความใฝ่ฝันเพียงอย่างเดียว... หลักการเดียว... นั้นคือ หลักอหิงสา

การต่อสู้โดยไม่ใช่ความรุนแรงได้ปลดปล่อยอินเดียให้เป็นอิสระ และนับจากนั้นอีก 50 ปีต่อมา อหิงสาได้เปลี่ยนโฉมหน้าของโลก ดังที่มาร์ติน ลูเธอร์คิงส์ ได้กล่าวไว้ว่า "พระเยซูเจ้ามอบคำสอนแก่ข้าพเจ้า คานธีมอบวิธีการ"

อังคารของคานธีได้รับการอันเชิญโดยรถไปชั้นสามขบวนพิเศษ ไปยังชายฝั่งมหาสมุทรเพื่อโปรยลงบนคลื่น ที่พำนักสำหรับวิญญาณซึ่งไม่เคยสูญเสียความศรัทธาต่อพระเป็นเจ้า หรือต่อมนุษย์เลย

>>>>>>>>>>>>>ขอขอบคุณบทความดีๆ นี้จาก http://www.9dern.com ครับ

แด่ความเป็นผู้นำที่เสียสละต่อผู้อื่นเช่นคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

เป็นผู้นำ อย่าทำงานแบบฉายเดี่ยว

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Mon, 08 Oct 2012 15:56:00 +0000

คุณเคยเห็นผู้นำที่ชอบทำงานคนเดียวไหมครับ ใครทำงานอะไรหรือช่วยอะไรเขาก็ไม่ต้องการเขาไม่ไว้วางใจใครเลยนอกจากตัวเอง เพราะเขาคิดว่าตัวเขานั้นมีความสามารถมากที่สุด สู้ทำเองดีกว่าได้เนื้องานกว่า

ลักษณะพฤติกรรมที่กล่าวมา เป็นลักษณะของ ผู้นำที่ชอบฉายเดี่ยวนั่นเอง ซึ่งผมบอกได้เลยว่าผู้นำแบบนี้จะเหนื่อยไปตลอดชีวิต เพราะเขาจะไม่ไว้วางใจใครเลยนอกจากตัวของเขาเอง ผู้นำแบบนี้จะยืน

อยู่บนยอดเขา และหอคอยแห่งภาวะผู้นำ ในขณะที่ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือทีมงานทำงานอยู่เบื้องล่าง ทำให้ทีมงานที่มีผู้นำลักษณะนี้มีผลงานที่ตำกว่ามาตรฐาน และต่ำกว่าความสามารถที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่มากมายเลยทีเดียวครับ

เพราะอะไรถึงเป็นอย่างนั้นหรือครับ ก็เพราะว่า " ผู้นำแบบฉายเดี่ยวนั้นไม่ได้ก่อให้เกิดการทำงานเป็นทีมนั่นเอง มันไม่ได้ทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ หรือความร่วมมือร่วมใจแต่ประการใด และเป็นเรื่่องน่าละอาย และสิ้นเปลืองศักยภาพ สังคมการทำงานของผู้นำลักษณะนี้จะเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นใน ภาวะผู้นำ สมัยใหม่

การที่ก้าวขึ้นไปสู่ระดับผู้นำที่สูงขึ้น สูงขึ้น ยิ่งต้องตระหนักว่าภาวะผู้นำที่ดีก็คือ การเป็นผู้นำร่วมไปกับผู้อื่น ไม่ใช่ทำหน้าที่เป็นผู้นำคนอื่นเพียงอย่างเดียว ต้องพึ่งพาความร่วมมือร่วมใจ และอาศัยการมีส่วนร่วมของผู้ือื่นโดยเฉพาะทีมงาน และผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเอง

การมีภาวะผู้นำต้องเสียสละความทะเยอทะยาน ความเห็นแก่ตัว ความถือตัวออกไป เพื่อประโยชน์ของทีมงาน และองค์กร ความเห็นแก่ตัวเป็นตัวการสำคัญในการทำลาย การสร้างความสัมพันธ์ซึ่งเป็นปัจจัยของภาวะผู้นำที่สำคัญที่สุด

หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งแบบชัดเจนไปเลยว่า " การให้คนอื่นมีความสำคัญเหนือกว่าตนเอง "
คุณต้องลดความเร็วในการทำงานของคุณลง และก้าวไปพร้อมๆ กันกับลูกน้องของตน การวิ่งเป็นกลุ่มนั้นมันอุ่นใจกว่าการวิ่งอยู่คนเดียวเป็นไหนๆ ครับ

เรื่องราวของทหารเป็นเรื่องราวตัวอย่างของเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ทหารเวลาออกรบจะไม่สวมบั้งยศออกรบ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อไม่ให้ข้าศึกเจาะจงเป้าหมายว่าใครเป็นนายทหาร หรือใครเป็นพลทหาร เพราะในกลุ่มของทหารเขารู้กันดีอยู่แล้วว่าใครเป็นนายทหาร โดยพวกเขาจะร่วมทำภารกิจไปด้วยกัน จะอยู่หรือจะตายในสนามรบก็ต้องตายด้วยกัน ไม่ว่าจะยศอะไรก็ตาม

โปรดจดจำไว้ในจิตสำนึกของคุณว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่่คุณสามารถตัดสินใจดึงคนอื่นๆ เข้ามามีบทบาทในเส้นทางการเป็นผู้นำของคุณแล้ว คุณจะประสบความสำเร็จในภาวะผู้นำ ที่แท้จริงได้

แด่หัวใจความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมในตัวคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้าน ภาวะผู้นำ

ผู้นำไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง ทุกเรื่อง

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Sun, 07 Oct 2012 17:02:00 +0000

" ฉันเป็นผู้นำ ฉันต้องรู้ทุกเรื่อง ทุกอย่างในงาน "

คุณอาจจะคิดว่า ความเป็นผู้นำนั้น คือผู้ที่ต้องรู้ทุกอย่างหมดทุกเรื่อง ต้องเป็น Expert ในทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องรู้มากกว่าพนักงานและทีมงาน เพราะหากไม่รู้เรื่องบางอย่าง หรือยอมรับว่าตนไม่รู้ิเรื่องอะไร ก็เท่ากับแสดงให้เห็นจุดอ่อนของตนเอง โอกาสที่คนอื่นจะเลื่อยขาเก้าอี้นั้น ก็อาจจะเป็นไปได้สูง

หากคุณต้องการหลุดพ้นจาก ภาวะผู้นำ ที่ยึดติดในตำแหน่งหน้าที่ ซึ่งถือเป็นภาวะผู้นำที่ล้มเหลว แล้วล่ะก็ คุณต้องเปลี่ยนแนวความคิดแบบนี้เสียทีครับ

ผู้นำ ที่พยายามรู้ทุกเรื่องไปเสียหมด เวลาพนักงานหรือทีมงานทำอะไร ก็คอยสอนเขาเสียหมด รู้ทันเขาไปเสียหมด และผู้นำก็รู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่ตนเองรู้มากกว่าลูกน้อง และตามลูกน้องทันไปเสียทุกเรื่อง คุณรู้ถึงความรู้สึกของทีมงาน หรือพนักงานที่คุณกระทำพฤติกรรมดังกล่าวกับเขาหรือไม่ ว่าเขารู้สึกอย่างไร ผมจะบอกให้ครับ เขาก็จะรู้สึกเบื่อ โดนกดดัน ทำงานด้วยความจำใจ และไม่กล้าแม้แต่จะเสนอความคิดสร้างสรรค์ในการแก้ไขปัญหาให้กับคุณ เมื่อพนักงานหรือทีมงานกดดันหรือไม่พอใจมากๆ เขาอาจจะคิดในใจว่า " ในเมื่อเขารู้ถึงงานทุกๆ เรื่องอยู่แล้วทำไมเขาถึงไม่ทำเสียเอง ให้พวกเราทำทำไม "
จนอาจจะเป็นบ่อเกิดของปัญหาพนักงาน เข้า ออกบ่อยครั้ง ย้ายแผนกบ่อยครั้ง

ฉะนั้นสิ่งเดียวที่คุณจะทำได้ก็คือ " คุณต้องหัดโง่เสียบ้าง " อาจจะดูแรงไปหน่อยน่ะครับแต่เป็นเรื่องจริงหากคุณต้องการเรียกความสามารถของทีมงานคุณออกมาก

งานของผู้นำที่มี ภาวะผู้นำ ไม่ใช่การรู้ทุกอย่างครับ หากแต่เป็นการดึงคนที่รู้ในสิ่งที่ตนไม่รู้เข้ามาทำงานให้ต่างหาก ผู้นำที่รู้ทุกสิ่งอยู่คนเดียว ย่อมไม่ฉลาดเท่ากับทีมงานทุกๆ คนรวมกัน และช่วยกันคิดในแต่ละงาน

เลิกพฤติกรรมรู้ทุกเรื่อง เลิกเรียกคนมารวมกันและฟังคำตอบจากคุณ >>>>>> เปลี่ยนเป็นการขอให้ทีมงาน มาช่วยคนหาคำตอบให้ ฟังความคิดเห็นและแนวทางของเขา วิธีนี้จะทำให้ผู้นำมีความเป็นตัวของตนเอง ไม่ต้องคอยเสแสร้งว่าตัวเองรู้ดี รู้มาก

วิธีนี้เป็นวิธีที่สามารถทำให้ก่อเกิดความคิดร่วมกันในทีมงาน คุณจะได้แนวทางการทำงานหลากหลาย และที่สำคัญไม่ต้องปวดหัว เพราะมีทีมงานหรือพนักงานช่วยกันคิด คุณจะไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป

แด่ภาวะผู้นำที่ไม่จำเป็็นต้องรู้ทุกอย่างของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ

คนคือทรัพยากรที่มีค่ามากที่สุดไม่ใช่ตำแหน่งหน้าที่ของตน

noreply@blogger.com (Tawatchai) — Sat, 06 Oct 2012 09:36:00 +0000

คุณเคยเป็นแบบนี้ไหมเมื่อก้าวสู่ตำแหน่งระดับผู้นำ

" ฉันอยู่ในส่วนไหนขององค์กรสูงระดับไหน "
" ฉันมีตำแหน่งผู้นำแล้ว ฉันมีสิทธิและอำนาจมากขึ้น "
" ฉันภูมิใจในตำแหน่งผู้นำ ฉันภูมิใจฉันอยู่ในระดับที่สูงกว่าพนักงานธรรมดาแล้ว "
" ฉันมีตำแหน่งผู้จัดการแล้ว ฉันจะปฏิบัติน้อยลง ที่เหลือฉันจะใช้สิทธิอำนาจที่ฉันมีสั่งการให้ลูกน้องทำงานให้ "

หากคุณคิดเช่นนี้ ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณได้เข้าสู่ ผู้นำที่เน้นและอิงในตำแหน่งหน้าที่เป็นใหญ่ เรียบร้อยแล้ว ความเป็นผู้นำ ที่มีภาวะผู้นำที่แท้จริงเริ่มออกห่างจากคุณทุกทีๆ แล้วครับ

การเป็นผู้นำที่แท้จริงนั้น จะให้ความสำคัญกับทรัพยากรคนมากที่สุด ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าที่ที่คุณสวมอยู่ ถืออยู่ การคิดว่าตนเองนั้นอยู่อันดับต้นๆ ขององค์กร และภูมิใจชอบในตำแหน่งของตนเองมากเกินควรจะเป็นคนตาบอดในใจ ที่ลืมนึกถึงทรัพยากรคน ของตนที่ตนมีอยู่ จนทำให้ผู้นำนั้น กลายเป็น " คนที่ทำอะไรเพื่อตำแหน่งของตนเท่านั้น จนลืมนึกถึงผู้อื่น " คิดแต่ว่าตนจะมีสิทธิอะไรบ้างในตำแหน่งที่ได้รับ ผู้นำที่คิดแต่ตำแหน่งของตนในใจจะเปรียบเทียบตนกับผู้นำคนอื่น ยิ่งตนมีตำแหน่งที่ดีกว่ามีผลงานดีกว่าผู้นำคนอื่น ก็จะดีใจ พยอง พร้อมที่จะใช้คนเป็นบันไดก้าวไปสู่ตำแหน่งสูงสุดที่ตนต้องการ

จนทำให้ตนเองรู้สึกอึดอัดในการก้าวไปสู่ตำแหน่งนั้น และคุณจะไม่มีวันพอใจถ้าไม่ได้ก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุด แต่ที่น่าแปลกก็คือ ต่อให้พยายามมุ่งมั่นจนก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้แล้ว ตัวผู้นำกลับรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี

ผมกล้าบอกได้อย่างเต็มปากว่า แทนที่จะใช้ตำแหน่งที่มีไปพัฒนาคน แต่กลับใช้คนอื่นเพื่อให้ตำแหน่งของตัวเองดีขึ้น เป็นวิธีการ และทัศนคติที่ผิดมหันต์มาก

วิธีการที่ถูกต้องที่สุด ตามแบบ " ภาวะผู้นำ " ก็คือแทนที่เราจะใช้ตำแหน่งผู้นำที่เรามี ชี้นิ้วสั่งงานคนอื่น เพื่อให้ได้ผลงาน ก็เปลี่ยนมาโดยเริ่มให้ความสำคัญกับคน มาอยู่เหนือเรื่องของตำแหน่งหน้าที่การงาน แทนที่จะกดให้เขาต่ำลง ก็กระตุ้นและส่งเสริมให้เขาอยู่สูงขึ้น ทำแบบนี้จะทำให้ทัศนคติที่พนักงานในองค์กร มีต่อคุณเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

เมื่่อคุณเปลี่ยนวิธีการคิด ตามวิธีดังกล่าว คนอื่นหรือพนักงานจะมีมุมมองที่มีต่อคุณดีขึ้น พวกเขาจะเริ่มเข้ามาช่วยเหลือคุณมากขึ้นโดยที่คุณไม่จำเป็นต้องร้องขอ คุณลองคิดดูหากคุณเป็นผู้นำที่เป็นไปในลักษณะนี้ คุณจะสบายใจมากขึ้นเพียงใด มันน่าภูมิใจมากกว่าการที่คุณเอาแต่ชี้นิ้วสั่งงานเขาเป็นไหนๆ

และเื่มื่อคุณคิดถึง และให้ความสำคัญกับคนก่อนมากกกว่าตำแหน่งที่คุณได้รับหรือเป็นอยู่ คุณจะเกิดความผูกพันกับเขา รักเขา มุ่งเน้นจะช่วยเหลือเขาเหมือนคนในครอบครัว และความรู้สึกที่คุณรู้สึกกับเขานี้เอง พนักงานก็จะรู้สึกกับคุณ เหมือนที่คุณรู้สึกกับเขาเช่นกัน

" ตำแหน่งเป็นเพียงหน้ากากที่องค์กรมอบให้กับคุณ แต่คุณค่าในตัวของคุณที่มีต่อผู้อื่้น จนเขานึกถึงนี่สิเป็นของจริง "

แด่ความเป็นผู้นำที่แท้จริงในจิตใจของคุณ

ธวัชชัย สุวรรณสาร
ที่ปรึกษาด้านภาวะผู้นำ