KanjerGuusje

Guusjes grootste wens vervuld

2019-04-30T22:56:00.000+02:00

Het was Guusjes grootste wens: een bezoek aan The Wizarding World of Harry Potter. Helaas overleed ze twee dagen voor vertrek, meer dan zeven jaar geleden.

Vaak vragen mensen hoe het met ons gezin gaat. Ik antwoord meestal dat het naar omstandigheden goed gaat. De achterliggende jaren waren allesbehalve makkelijk. De uitdaging was leren omgaan met het missen van Guusje. Balanceren tussen verleden en toekomst. We hebben gemerkt dat bewust stilstaan bij de dagen van haar geboorte en overlijden voor ons belangrijk is. Onze kinderen vragen erom. Binnenkort is het weer haar geboortedag. En nu al hoor ik: “Wat gaan we doen?”

De afgelopen jaren spraken we regelmatig over haar grootste wens. Enkele maanden geleden namen Yvonne en ik een besluit: we boekten een reis van twaalf dagen naar Florida. Afgelopen maandag zijn we teruggekeerd. Hoogtepunt van de reis was natuurlijk een bezoek aan de Wereld van Harry Potter. We zijn er zelfs enkele keren geweest. De gevoelens waren tegenstrijdig. Het plezier van samen iets fantastisch meemaken. Het gemis dat zij er niet bij was.

Bij het laatste houd ik me vast aan de woorden van Manu Keirse: Sterven is verhuizen naar de harten van de mensen die van je houden. Daar leef je verder. Ze was er dus wel bij, omdat wij er waren. Haar grootste wens hebben we samen vervuld.

Make-A-Wish en de grootste wens van Guusje

2019-04-30T20:41:00.001+02:00

Eindelijk weer eens een foto van ons gezin

2017-06-22T23:33:00.002+02:00

Met dank aan Jasmijn Duterloo. Zij creëerde het complete plaatje. Wij in het heden. Guusje in het verleden. Samen bij de boom waar Manola van Leeuwe zes jaar geleden foto's van ons gezin maakte.

Ode aan Guusje

2016-11-06T15:22:00.000+01:00

Zonder Guusje is alles anders

2016-10-31T09:15:00.000+01:00

Geen gewone dag

2016-03-31T00:26:00.000+02:00

Vandaag is het 31 maart 2016. Een gewone dag. Maar het voelt niet als gewoon.

Vandaag is het vijf jaar geleden. 31 maart 2011 is geen gewone dag. Mijn leven verandert in een split second. Ik hoor kanker. Ik denk dood. Meteen is duidelijk: mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Onze dochter Guusje. Ze zal toch niet dood gaan? Nee, natuurlijk niet.

Drie jaar na Guusje

2014-12-31T00:43:00.001+01:00

Elke tweede zondag in december is het Wereldlichtjesdag. Om 19.00 uur plaatselijke tijd worden er over de hele wereld kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis aan overleden kinderen.

Dit jaar werd voor het eerst in Tilburg een bijeenkomst georganiseerd. Ik was uitgenodigd om te vertellen over mijn leven na het overlijden van onze dochter Guusje. Ik heb de volgende tekst uitgesproken:

Het is zondagmiddag 30 oktober 2011 half 3. Ik loop het kamertje binnen op de achtste verdieping van het AMC in Amsterdam. Onze dochter Guusje, 10 jaar jong, ligt in bed. Haar broers en zussen zitten er omheen. Samen met mijn vrouw Yvonne die me aankijkt en zegt: “Kom hier maar zitten. Ze is dood.”

Die avond rijden we naar huis. Over een donkere A2 naar het zuiden. Het is stil in de auto. Yvonne en ik zitten voorin. Op de achterbank ligt Guusje. Ineens zijn Yvonne en ik de ouders van een overleden kind. Wie had dat ooit kunnen denken? Ouders horen hun kind niet te overleven.

Een vreemde week breekt aan. Guusje ligt opgebaard in de woonkamer. Ik wijk amper van haar zijde. Ik kan het nauwelijks beseffen. Onze dochter is dood. Steeds denk ik dat ze dadelijk haar ogen opent en keihard lachend roept: “Gefopt!”

Na de uitvaart proberen we ons gezinsleven weer op te pakken. Yvonne en ik willen dat het sinterklaasfeest doorgaat. We kopen cadeaus voor onze kinderen, ook voor Guusje trouwens. Enkele dagen later zitten we in de auto en horen gerommel in de kofferbak. Op een parkeerplaats kijk ik wat er aan de hand is. Alle cadeaus liggen nog in de auto. Die zijn we vergeten uit de auto te halen. We leven op de automatische piloot. In een roes.

De jaarwisseling voelt zwaar. We laten het jaar achter ons waarin Guusje nog leefde. We beginnen een jaar zonder haar. Zoals er nog vele jaren zullen volgen. Definitief een kind minder in ons gezin. Ik zou keihard willen schreeuwen dat ik het niet wil, maar ik heb niets te willen. De wereld draait door, terwijl de mijne stil staat.

Een nieuw jaar breekt aan, maar naast de christelijke jaartelling kent mijn leven voortaan een hele andere jaartelling. Die veel belangrijker voor mij is en mijn leven voor altijd markeert. Haar sterfdatum loopt als een litteken door mijn levenslijn. Geen voor en na Christus, maar voor en na Guusje.

En onze kinderen. Die doen het heel goed, denken Yvonne en ik. Tot we in het voorjaar aankomen. Het gaat niet goed met onze zoon Anton op school. Als we vragen wat er is, zegt hij: “Ik kan alleen maar aan Guusje denken.” En ook onze dochter Lisa geeft aan niet altijd op steun van haar omgeving te kunnen rekenen. Twee weken na Guusjes overlijden zegt een klasgenoot: “Nu moet je er maar over ophouden. Het is al twee weken geleden.” We krijgen hulp van Hellen die onze kinderen Lisa, Anton en Loes begeleidt. Overigens hebben niet alle kinderen hulp nodig. Janneke en Hans redden het zonder. Ieder mens heeft een ander karakter. Ieder mens rouwt zoals hij of zij is.

We zijn nu drie jaar verder. We leven anders dan ‘voor Guusje’. Voor Guusje was ik alleen op de toekomst gericht. Na Guusje heb ik een evenwicht moeten vinden tussen heden, verleden en toekomst. Ik denk nog elke dag aan de jaren met onze dochter. Ik denk elk uur van elke dag wel even aan haar. Dat vind ik prettig. Het hoort bij mijn leven.

Natuurlijk zijn er mensen die het moeilijk vinden om mij te benaderen. Die op straat de andere kant opkijken. Nog altijd. Ook drie jaar ‘na Guusje’. En ik denk dan: “Laat maar, Lowie. Steek er je energie niet in. De afgelopen jaren heb je alle energie nodig gehad om jezelf opnieuw uit te vinden."

Ik ben dankbaar voor de betrokkenheid van mensen om me heen. Familie en vrienden die op haar geboorte- en sterfdag van zich laten horen. Die kaarsen en bloemen voor haar meebrengen. Die ervoor zorgen dat ik de kracht in mezelf kan aanboren om door te gaan. Die ervoor zorgen dat ik weer plannen voor de toekomst kan maken. Die me trots laten zijn op dat kleine blonde meisje. Die lieve dochter die ik zo ontzettend mis. En dat zal ik blijven doen. De liefde voor onze kinderen is tijdloos.

Een kanjer van een wending

2014-11-13T09:48:00.000+01:00

Geschreven door Maria de Greef en gepubliceerd in het magazine Puur & Persoonlijk

Wie Kaatsheuvel zegt, zegt de Efteling. En de Efteling doet je aan sprookjes denken. Het leven van Lowie van Gorp, inwoner van Kaatsheuvel, is sinds enkele jaren niet meer zo sprookjesachtig als daarvoor. In 2011 overleed zijn tienjarige dochter Guusje aan kanker. Zijn naam ben je ongetwijfeld daarna tegengekomen: hij liet de Stichting KanjerGuusje oprichten en schreef twee boeken over het verlies van zijn kind. Guusje werd trending topic op Twitter; haar verhaal dook overal in de pers op.

Het gezin van Lowie en Yvonne telt 6 kinderen. Zoals Lowie zegt: vijf om voor te zorgen. Op dit moment maakt dit gezin opnieuw een grote verandering door. Na een carrière als consultant, ict-er en docent maakte Lowie in september jl. de switch naar uitvaartondernemer.

Het eerste dat opkomt is de gedachte dat dat komt door het overlijden van Guusje. Dus die vraag stelde ik hem. Lowie:” Eigenlijk komt het vooral door de vraag: hoe zou ik het liefst mijn brood willen verdienen? Mijn drive is dat ik altijd op zoek ben naar het evenwicht tussen verlangens en mogelijkheden. Een goede vriend zei al: jij wilde hoe dan ook een eigen bedrijf, al jaren.” En dat klopt. Maar wat voor een soort bedrijf, dat wist ik heel lang niet. Rond het ziek zijn en sterven van Guusje ben ik gaan bloggen. Daar kreeg ik prachtige reacties op. Mensen lieten me weten dat ik ze een fijn gevoel kon bezorgen, al zaten ze in een moeilijke situatie. Want veel lezers maakten hetzelfde mee als wij. Ik schreef het eerste boek, gaf lezingen, ontmoette veel mensen. En ik ontdekte zo dat ik mensen goed in hun kracht kan zetten. Ik ben uitnodigend, ze kunnen hun verhaal bij mij kwijt en ik kan ze aanzetten om zelf iets te gaan doen. Dat lijkt me erg goed voor het uitvaartvak. Ik wil daar ook de inzichten gebruiken die wij zelf op hebben gedaan na het overlijden van Guusje. Wij kregen in die tijd een email van een ons onbekende vrouw. Haar broertje was vroeg overleden en ze schreef dat ze sindsdien geen prettige jeugd meer gehad had. Alles stond in het teken van het verdriet. Yvonne en ik zeiden toen tegen elkaar: Dat mag ons gezin niet overkomen! Onze kinderen verdienen een fijne jeugd, al moeten we Guusje missen. Daar doen we nu enorm ons best voor. Ik wil dat graag mijn toekomstige opdrachtgevers meegeven.

Ook mijn streven naar die eerder genoemde balans tussen wensen en mogelijkheden, is precies wat ik wil bereiken als uitvaartbegeleider. Eigenlijk is dit vak dus geknipt voor mij. Ik was er waarschijnlijk nooit achter gekomen, als Guusje niet overleden was en ik daarna niet de dingen ben gaan doen die ik deed.”

Veel uitvaartmensen hebben het verlangen en de passie om zo persoonlijk mogelijk te werken, zo ook Lowie. Maar lang niet iedere uitvaartbegeleider verloor zelf een kind aan de dood. Wordt het vak daardoor niet te zwaar? Komt het niet te dichtbij? Volgens de kersverse ondernemer niet:” Alle gevoelens van herkenning, van het aangeraakt worden in mijn eigen verdriet, heb ik al ervaren tijdens het geven van lezingen aan lotgenoten. Ik zie mijn eigen verlies als mijn kracht: ik weet namelijk hoe het voelt. Ik geloof dat ik vandaaruit heel dienstverlenend kan zijn”.

Zoals gezegd: het gezin gaat een heel nieuwe fase in. Nu was Lowie altijd al de vader die veel bezig was; ’s avonds, in weekenden: scouting, werk, lezingen geven. “Wat echt nieuw zal zijn, is het onvoorspelbare, 24 uur per dag oproepbaar, dus acuut weggeroepen kunnen worden. Dat kent de familie van Gorp nog niet. Maar we zullen eraan wennen. Nu al is het gezin betrokken bij deze wending: de ene zoon maakte de website, de ander flyert de hele buurt. Yvonne staat vierkant achter de beslissing en verleent hand-en spandiensten.”

Lowie is er helemaal klaar voor: na een studie van een jaar en een half jaar voorbereidingen voor het bedrijf wil hij graag zijn passie in de praktijk gaan brengen. “Ik breng vooral mensenkennis mee. En mijn sterke drive. Ik hoop bijvoorbeeld dat ik mensen bewust kan maken van de verschillende afscheidsmomenten in die week tussen sterven en uitvaart. Het gaat niet alleen om die laatste dag. Misschien is het bij de uitvaart van hun laatste ouder wel de allerlaatste keer, dat broers en zussen echt samen zijn. Wanneer zullen zij ooit weer bij elkaar zijn? Die momenten wil ik onder de aandacht brengen: sta er bij stil, markeer de bijzondere momenten, doe bepaalde handelingen heel bewust”.

Het is onvermijdelijk dat het in dit interview over kinderuitvaarten ging. Lowie wil vermijden dat iedereen hem gaat zien als de ondernemer die uitsluitend kinderuitvaarten doet. “Dat wil ik zeker niet ; ik ben er voor alle mensen in mijn omgeving. Iedereen kan een beroep op mij doen.”

Dat gezegd hebbend, besluit hij:” Kinderen mogen niet doodgaan. Maar als het toch gebeurt moet hun afscheid goed geregeld worden. En ik zou het een eer vinden als ik dat voor een gezin zou mogen doen.”

Allerzielen

2014-11-02T19:08:00.002+01:00

Vorige week was ik in De Gildenbond in mijn woonplaats Kaatsheuvel. Eduard Steenbergen (82 jaar) presenteerde er zijn nieuwe boek dat vol staat met foto’s uit de jaren 30, 40 en 50 van de vorige eeuw. Twee uur lang boeide hij de zaal met verhalen over de mensen op de foto’s. Ik zag zelfs mijn opa voorbij komen. Zittend op een bakfiets. Hij bracht de boodschappen bij de mensen thuis. Hij overleed voordat ik geboren werd. Ik ben naar hem vernoemd.

Toen ik terug naar huis liep, bedacht ik dat de meeste mensen op de foto’s niet meer in leven zijn. Goed dat Eduard ervoor zorgt dat we hen blijven herinneren.

Zondag is het Allerzielen. Een dag speciaal om overledenen te herdenken. Vlakbij mijn huis is een kerkhof. Daar zegent de pastoor ’s middags de graven. Er worden kaarsjes ontstoken. Ik vind het een mooi ritueel. Ik denk dat het goed is om stil te staan bij de overledenen met wie wij ons verbonden voelen. Toch gaat voor veel mensen het herdenken verder dan de dag van Allerzielen.

Afgelopen donderdag was het drie jaar geleden dat onze dochter Guusje overleed. Niets heeft een grotere impact op mijn leven gehad dan haar dood. Soms wordt mij gevraagd of het nu beter met me gaat. Beter? Rouw is geen ziekte die overgaat. De liefde voor onze dochter is tijdloos.

In de media wordt vaak gesproken over rouwverwerking. Ik vind dat geen goede term. Verwerken doe ik met afval. De Amerikaanse acteur Gregory Peck merkte vele jaren na de dood van zijn zoon op: “Ik denk niet elke dag aan hem. Ik denk elk uur van elke dag aan hem.”

De herinnering aan Guusje blijft en die verweef ik in mijn leven. Ik spreek liever over verlies-verweving dan over rouw-verwerking.

Elke ochtend steek ik een kaarsje aan. Naast de urn met de as van onze dochter. Ik zeg: “Goedemorgen, Guusje.” Aan het einde van de dag, voordat ik naar bed ga, blaas ik het kaarsje weer uit. Dan wens ik haar een goedenacht.

Ik denk dat er meer mensen zijn die, net zoals ik, hun geliefde overledenen niet alleen dit weekend herdenken. Voor hen is het elke dag Allerzielen.

Deze blog verscheen als column in de rubriek Smaakmakers van het Brabants Dagblad op 1 november 2014.

Over mijn passie: uitvaartverzorging

2014-09-20T23:46:00.000+02:00

In het volgende interview vertel ik over mijn passie: uitvaartverzorging.

‘Leven doe je op jouw manier, afscheid nemen ook’

Zorgvuldig zijn, aanvoelen wat ‘juist’ is, op het goede moment. Aangevuld met treffende adviezen die passen bij de persoon. Dat is het uitdagende aan uitvaartzorg. Afscheid nemen van een dierbare vereist een behoorlijke emotionele inspanning. En toch moeten, kort na iemands overlijden, moeilijke beslissingen worden genomen. Iemand die houvast kan bieden is Lowie van Gorp, die in augustus met zijn onderneming naar buiten trad.

Door Maarten Liebregts

Meer dan een uitvaart alleen

Kunnen luisteren, onbewust inschatten hoe familie en vrienden in verhouding tot elkaar leven en hoe ze kijken naar de overledene. En vervolgens daar een juiste sturing aan geven. Een lastige taak voor Lowie van Gorp. Echter, zijn kennis (en persoonlijke ervaring) brengt nabestaanden een stapje in de goede richting.

Van Gorp is in het verleden werkzaam geweest in het onderwijs en in de automatisering, waar hij diverse presentaties gaf op zakelijk gebied. Kortom, spreken in het openbaar is hem nooit vreemd geweest. Dat spreken nam de afgelopen jaren een persoonlijke wending aan, toen zijn dochter Guusje overleed. Gedurende de ziekteperiode van zijn dochter schreef hij zijn gevoelens van zich af in een blog, later gebundeld in een boek. Daarover gaf hij lezingen.

“Opmerkelijk blijft dat ik na Guusjes dood door ben gegaan met bloggen. Het is misschien een manier geweest om mijn dochter blijvend te laten verweven in ons leven, ook al is ze er niet meer,” legt Van Gorp uit. De nadruk in de benadering van Van Gorp uitvaartzorg ligt daarom niet alleen op de uitvaart zelf, maar op het hele proces. “Van verzorging tot ver na de afscheidsdienst.”

Mogelijkheden

Om een persoonlijke uitvaart mogelijk te maken, tracht Van Gorp de zorg daaromheen dragelijk te maken. Daarbij baant hij met regelmaat een weg buiten het geplaveide pad. “Mensen beseffen vaak niet dat het lichaam op andere plekken opgebaard kan worden dan in een rouwcentrum of thuis. In de omgeving zijn zalen, soms zelfs horecazaken, bereid om hun medewerking te verlenen. Hetzelfde geldt voor de afscheidsdienst. Je hoeft niet te kiezen tussen crematorium of kerk.”

Aan uitvaartzorg zitten kosten verbonden. Misschien wel het laatste waar je in een heftige periode aan denkt. Van Gorp hanteert een duidelijk, open beleid in zijn werk en stelt puntsgewijs een kostenbegroting op. Met andere woorden: u weet precies waar u aan toe bent, voordat de uitvaartzorg wordt voortgezet.

“Ik stel me dienstbaar op gedurende de hele rouwperiode. Vanaf de verzorging van het lichaam tot en met omgang met verlies, weken na de uitvaart. Met het oog op een waardige dienst assisteer ik de families en vrienden met het regisseren ervan. Wil er iemand spreken, welke muziek, hoe wordt de dienst opgebouwd, welke kist, begraafplaats: wat past bij de overledene? Het gesprek is gedurende het hele proces van belang.”

Contact

Lowie van Gorp heeft een duidelijke missie. Een overlijden komt altijd onverwachts. Goede zorg is dan direct gewenst. Vandaar dat Van Gorp dag en nacht bereikbaar is op 0416-851405.

www.vangorpuitvaartzorg.nl

Duizend dagen

2014-07-26T00:09:00.000+02:00

Zondag was ik chagrijnig. Na vier dagen scoutingkamp voelde ik me somber. Vier dagen van plezier. Maar ook het beeld van Guusje in gedachte. Enkele jaren terug was het thema van het scoutingkamp piraten. Ik zie haar steeds genieten. Een beeld dat mijn hoofd maar niet verlaat.

De lijn tussen uitbundig plezier maken en intens verdrietig zijn is flinterdun. Dat is de werkelijkheid waarin ik leef. Al duizend dagen lang.

Met de opbrengst van mijn boeken wordt het Emma Kunstatelier gesteund. Soms ontvang ik een mailtje van vrijwilligster Karien. De laatste keer vertelde ze over een blind meisje. Ze wist niet hoe een vogel eruit zag. Vrijwilliger Arthur maakte samen met het meisje het volgende kunstwerk.

Mensen reageren verrast dat het blinde meisje zo’n prachtige vogel heeft gemaakt. En door te voelen weet zij nu wat een vogel is.

Dinsdag waren Yvonne en ik in het AMC. We liepen dokter Marianne tegen het lijf. Een hartverwarmende ontmoeting. Ze begon te vertellen over een blind patiëntje. Waarschijnlijk hetzelfde meisje als van de vogel. Dokter Marianne moest haar onderzoeken, maar is niet de behandelend oncoloog. Toen ze binnenkwam stelde ze zich voor. Het meisje zei: ‘Ik weet wie u bent. U bent de dokter van Guusje.’ Ze had het boek 'gelezen'.

Het zijn verhalen waarvan ik warm word. Verhalen waardoor mensen zeggen: ‘Haar leven is niet voor niets geweest.’ Hoe lief bedoeld ook die woorden. Ik wil ze liever niet horen. Er is voor mij geen zinlozer overlijden dan de dood van mijn kind.

Vandaag is het duizend dagen. Al duizend dagen zonder haar. Het klinkt als lang en dat is het ook. Het heeft geen zin om te vragen of het missen meer of minder wordt.

Jaren geleden werd Guusje geboren. Een bewuste keuze van Yvonne en mij. Een kind uit liefde op de wereld gezet. Met de bedoeling dat zij ons zou overleven en niet andersom. Een dochter om voor altijd van te houden. Dat blijven we doen.
De liefde voor ons kind is tijdloos.

Voor altijd moeder van Guusje

2014-06-28T20:01:00.000+02:00

Door Elske Slingerland-Schreuders

Verschenen in Attent, een uitgave van de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker

Guusje... Een meisje dat in de bloei van haar leven getroffen wordt door een tumor in haar linkerlong. Zeven maanden vocht ze om te leven. Maar zoals blaadjes een boom loslaten wanneer alle levenskracht eruit is, moest ook Guusje haar familie loslaten en andersom. Ze werd tien jaar. Kort na haar overlijden verschijnt het boek KanjerGuusje, waarin haar vader schrijft over haar ziekte en sterven. Tweeëneenhalf jaar later zit ik met Yvonne van Gorp, haar moeder, aan hun Brabantse keukentafel. We spreken over leven zonder Guusje.

Voor mijn gevoel is het al veel langer geleden dat ik op de nieuwssite van Omroep Brabant las dat Guusje was overleden. Yvonne: ‘Soms voelt het als pas twee jaar, soms als meer dan twee... Het wordt gewoon nooit meer zoals het was. Je bent nooit meer onbezorgd. Nu voelt het vooral als: nooit meer compleet. Als we met ons gezin door een pretpark lopen, zijn we voor de buitenwereld een compleet gezin. Maar ik voel: het klopt niet.’

Ik vraag haar hoe je het leven ooit ooit weer oppakt na zo'n diep ingrijpende gebeurtenis. 'Er waren nog vijf andere kinderen', vertelt Yvonne. 'Zij wilden gewoon weer naar school, moesten eten en drinken. Op een gegeven moment vroeg een van hen aan mij of er nog schone kleren waren. Ik moest wel.'

Kwetsbaarheid
De andere kinderen in het gezin Van Gorp maakten de ziekte en het sterven van hun zusje van dichtbij mee. Hoe gaat het nu met hen? ‘Kinderen zijn heel sterk als ze zien dat hun ouders het moeilijk hebben. Op het moment dat ouders weer wat sterker worden, tonen kinderen pas hun kwetsbaarheid. Zo ontdekten we dat onze zoon Anton, die toen in groep 8 zat, tijdens proefwerken alleen maar aan Guusje kon denken. Een kinderrouwtherapeute leerde hem wat er eigenlijk gebeurde. Kijk, je hebt twee benen: een van verdriet en een voor alle positieve dingen in het leven. Dat gelukkige been moet nu harder werken en is dus best moe. Gevolg is dat het op school even niet lukt. Na een paar gesprekken met haar ging het veel beter met Anton.’

Een aantal maanden na het overlijden van zijn zusje maakte hij de overstap naar het middelbaar onderwijs. In de eerste week van het nieuwe schooljaar besprak de mentor in de klas wat Anton had meegemaakt. Ook legde hij uit dat het voor hem heel pijnlijk is als iemand met het woord ‘kanker’ gaat schelden.

Moeilijke momenten
‘Onlangs beleefden we een bijzonder moment', vertelt Yvonne. 'Onze dochter Loes besefte op een gegeven moment dat ze ouder werd dan Guusje is geworden. Heel raar. We hadden met elkaar precies uitgerekend wanneer die dag was. Aan het begin van de dag liet Loes een ballon op met een briefje eraan voor Guusje. Daarna is ze gewoon weer naar school gegaan. Best ingewikkeld voor een kind van tien. Een oudere zus hebben, terwijl je zelf ouder bent dan zij ooit was.’

'We kunnen weer vooruit kijken en plannen maken'
Er zijn ruim twee jaar voorbij. Hoe was het eerste jaar vergeleken met het tweede? 'Voor mijn gevoel niet anders als het gaat om de lege plek van Guusje. Op dit moment realiseren we ons dat voor iedereen om ons heen het leven is doorgegaan. En dat terwijl wij met ons hoofd en hart nog zo in het verleden leven, nog zo verbonden zijn met Guusje. Moeilijke momenten in het eerste jaar waren de eerste vakantie, de eerste kerst, haar eerste geboortedag. Gelukkig leefden veel mensen op die dagen met ons mee. Sommige mensen dachten dat het tweede jaar wel gemakkerlijker zou zijn omdat je al die dagen al een keer hebt doorgemaakt zonder Guusje. Dat is niet zo. Wel merk ik dat er meer lucht komt tijdens het leven van alledag. We kunnen weer vooruit kijken en plannen maken.'

Kostbaar cadeau
Ondanks het intens voelbare gemis van Guusje door alle leden van het gezin, zijn er ook van die momenten met een gouden randje, vertelt Yvonne. ‘Op de eerste sterfdag van Guusje zijn we ’s middags naar Artis geweest. Guusje kwam er graag. Tegen half drie stonden we bij de giraffen te kijken, dieren waar Guusje erg van hield. Juist op het moment waarop Guusje een jaar eerder overleed, kwam er een babygiraffe naar ons toe. Dat was zo’n mooi moment. Een kostbaar cadeau.’

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die hun kind nog maar kort geleden verloren hebben? ‘Denk van tevoren heel goed na hoe je de geboortedag van je kind wilt vieren en hoe je stil wilt staan bij de sterfdag van je kind. Laat die dag je niet overkomen. Maak van tevoren aan je familie en anderen duidelijk wat je plannen zijn.’

Ik besluit mijn gesprek met Yvonne met de vraag hoe zij zelf op de been is gebleven na het overlijden van Guusje. Yvonne hoeft hier geen seconde over na te denken. ‘Mijn gezin. Ik ben niet alleen moeder van Guusje, maar ook nog moeder van vijf andere kinderen. Zij hebben ook recht op een leuke jeugd. Een onbezorgde jeugd kunnen we hen niet meer geven, maar ze hebben ook recht op ouders die blij zijn om wie ze zijn en om wat ze doen.’

Mijn grote zus

2014-03-19T12:00:00.000+01:00

‘Wanneer ben ik even oud als Guusje?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik ben nu tien. Guusje was toch ook tien.’

‘Dat klopt. Maar jij bent vandaag tien geworden. Guusje overleed vijf maanden na haar verjaardag. Er gaat een dag komen dat jij ouder wordt dan Guusje ooit geworden is.’

‘Wanneer is die dag?’

‘Dat is geen eenvoudig rekensommetje.’

Vandaag is het die dag: 19 maart 2014. Loes is even oud als Guusje op haar sterfdag. Als je naar buiten kijkt, dan schijnt de zon. Een mooie dag. Vanmiddag laat Loes een ballon op. Met een brief voor Guusje.

‘Is Guusje vanaf vandaag de jongste?’

‘Nee, dat blijf jij voor mij.’

‘Ik word ouder dan Guusje.’

‘Dat klopt.’

‘Maar ze blijft wel mijn grote zus.’

Ik noem haar naam

2014-03-10T23:06:00.001+01:00

Ik noem haar naam.

Niet om jou een onprettig gevoel te geven.

Ze is mijn dochter. Ik wil over haar praten.

Niet om even bij haar stil te staan.

Ze is een deel van mij.

Niet om jou een schuldgevoel te bezorgen.

Ik ben een ouder. Net zoals jij.

Niet om jou onderuit te halen.

Ik ben trots dat ik haar vader ben.

Ik noem haar naam.

Niet om aandacht te trekken.

Ik praat gewoon graag over haar.

Niet om medelijden te krijgen.

Ik zou niet over haar willen spreken in de verleden tijd.

Niet om er jou maar steeds op te moeten wijzen.

Ze leeft voor altijd verder in mij.

Niet om jou iets op te dringen.

Geen ouder zou dit mogen overkomen.

Ik noem haar naam.

Niet om het over mij te hebben.

Iedere ouder praat graag over zijn kind.

Niet omdat ik belangrijker ben dan jij.

Jouw leven is net zo belangrijk.

Niet om jou in verwarring te brengen.

Ik wil weten hoe het met je gaat.

Niet om jou het zwijgen op te leggen.

Over leven en dood kun je gewoon praten.

Ik noem haar naam.

Niet om je te herinneren aan je eigen problemen.

Ieder mens heeft het wel eens moeilijk. We hebben elkaar nodig.

Niet om jouw steun op te eisen.

Ieder mens doet wat hij kan.

Niet om jou eraan te herinneren.

Niemand hoeft herinnerd te worden aan het verlies van een kind.

Niet om jou er steeds maar mee lastig te vallen.

Het is zwaar. Erg zwaar. Maar nog zwaarder is niet spreken over haar.

Ik noem haar naam.

Ze is mijn dochter. Ik praat over haar. Haar leven. Haar sterven. En de jaren erna.

Ik zag haar groeien in de buik van haar moeder. Ik zag haar geboren worden. Ik zag haar groter worden. Ik zag haar ziek worden. Ik zag haar lijden.

Ik voerde met haar het moeilijkste gesprek dat een ouder zich voor kan stellen. Ik zei tegen haar dat ze mocht gaan. Naar een hemel zonder pijn.

Lichamelijk is ze niet meer hier.

Maar in gedachte is ze altijd bij mij.

Bovenstaande tekst is een bewerking van ‘I mention him’. Het originele gedicht vind je op http://thegrieftoolbox.com/article/i-mention-him. Op zaterdagmiddag 8 maart organiseerde de Vereniging Ouders Kinderen en Kanker (VOKK) een bijeenkomst voor ouders van een overleden kind. Daar las Brigitte Daniels, moeder van Misha, de originele tekst voor.

Nooit vergeten

2013-12-31T18:49:00.004+01:00

Eind oktober werd ik geïnterviewd door Yvonne Hoebe in verband met het uitkomen van mijn tweede boek We houden je vast. Na het gesprek kreeg ik van Yvonne haar boek 'Nooit vergeten'. Ze schreef het naar aanleiding van het overlijden van haar dochter Denise. De laatste dag van 2013 heb ik tijd genomen om het boek uit te lezen. Een goede beslissing.

Denise overleed op 11 juni 1994. Elf dagen voor haar zestiende verjaardag. Ze had leukemie. Het boek geeft een 'kijkje in de keuken' van een gezin dat verder leeft met de dood van een kind. Ik kon het boek niet wegleggen. Gisteravond begon ik erin te lezen. Nu is het uit.

Yvonne maakt duidelijk dat 'zeggen wat je denkt, vindt en voelt' de sleutel is om door te kunnen gaan. In 'Nooit vergeten' zet ze haar gedachten, meningen en emoties op papier. Voor mij was het boek een feest van herkenning.

Aan het einde van het boek gaat ze in op de vriendinnen van Denise. Yvonne leeft met deze meiden mee. Ik herken dat. Nikki zong op Guusjes uitvaart. Ze doet vrijdag a.s. mee met The Voice Kids. Ik ben trots op Nikki. Yvonne Hoebe schrijft dat ze trots is op de vriendinnen. Ze was trots toen Denise nog leefde en dat is ze nu nog steeds. En wie dat niet snapt, die snapt volgens Yvonne niets van het leven.

De belangrijkste boodschap van 'Nooit vergeten' is dat na het overlijden van Denise het leven voor altijd anders is. Dat het verdriet nooit over zal gaan. Dat Yvonne steeds opnieuw geconfronteerd wordt met emoties. Dit kost energie. Zo sluit ze haar boek af met de bruiloft van haar zoon. Een prachtig feest waarbij ook aandacht is voor Denise. Een dag later heeft Yvonne een afstudeerfeest van een schoolvriendin van Denise. Ze blijft niet lang. Op de terugweg naar huis zijn er tranen. Yvonne schrijft: ‘Het is geen jaloezie of afgunst en op dat moment denk ik ook niet echt aan Denise, maar het is de confrontatie die me blijkbaar op zo’n moment emotioneel maakt. En dat gaat dus niet over, zelfs na ruim elf jaar niet. Die emotionele momenten zullen er nog vaak zijn, daar twijfel ik niet aan. Tegelijkertijd zijn er ook nog genoeg mooie momenten waar we volop van genieten en die we ook koesteren. Zelfs het verdriet van Denise koesteren we, net zoals de herinneringen aan haar. Want die zijn ons zo dierbaar. Bijna zestien mooie jaren die niemand ons kan afnemen. En hoeveel ouders kunnen dat zeggen? Wij in ieder geval wel!’

Ik vind het fijn om 2013 af te sluiten met ‘Nooit vergeten’. Ik ben Yvonne dankbaar dat ze mij haar verhaal geschonken heeft. Leven met de dood van mijn kind. Voor altijd anders dan mijn bedoeling was. Voor altijd anders dan ik ooit had kunnen denken. Waarschijnlijk ook anders dan anderen verwachten. Wat het nieuwe jaar gaat brengen? In elk geval weer een jaar waarin Guusje verder leeft in ons gezin. In haar moeder, in mij, in haar broers en in haar zussen. Dat is wat ik zeker weet. Fijne jaarwisseling.

Gewoon en niet vergeten

2013-11-18T08:51:00.001+01:00

Het is zondagavond. De verlichte intocht van Sinterklaas trekt dadelijk aan ons huis voorbij. Er wordt keihard op de deur geklopt. Twee pieten komen binnen. Ze hebben een kaarsje bij zich. Voor Guusje.

Ik ben verrast. Een cadeautje, uit onverwachte hoek. Ik kan mijn gevoel bijna niet in woorden uitdrukken. Hoe fijn ik het vind. Hoe gewoon het is. Ze is erbij. Niet vergeten.

Het derde sinterklaasfeest zonder Guusje. Over de eerste keer schreef ik in We houden je vast.

Elk jaar ‘bestellen’ Yvonne en ik de Sint. We nodigen kinderen uit en zorgen voor cadeautjes. Dit jaar is het er niet van gekomen. De plaatselijke Stichting Sinterklaas heeft de rollen omgedraaid. Aan het begin van de zaterdagavond wordt er op het raam geklopt. Loes rent naar de voordeur. Sint en zijn pieten komen binnen. Er wordt veel gelachen. Onze kinderen krijgen cadeautjes. Ook Guusje. Het voelt goed dat Sinterklaas haar niet vergeten is. Hij schenkt haar een zilveren beker. Er zit een plaatje op met de tekst ‘je bent een kanjer’.

Twee dagen later is het 5 december. Het is middag. Ik moet nog een gedicht maken. Geen surprise. Die maak ik nooit. Onze kinderen zijn het gewend. Te moeilijk voor mijn twee linkerhanden. Ik moet het van mijn vertelkunst hebben. Probleem is dit jaar dat ik maar aan één ding kan denken: Guusje. Ze weigert om weg te gaan uit mijn hoofd.

Na veel hangen en wurgen krijg ik een aardig rijmpje op papier, maar ik kan beter. Dat weet ik. Onze kinderen druppelen binnen. Ze zijn druk. Vooral met raden wie voor wie een surprise moest maken. We hebben lootjes getrokken. Elk jaar loof ik tien euro uit voor degene die op sinterklaasavond kan vertellen wie welk lootje heeft getrokken. Waarom doe ik dit? Enkele jaren geleden was dat al weken voor sinterklaasavond bekend. Sinds er een prijs verbonden is aan het raden van de juiste ‘combinatie’ is het elk jaar in november het belangrijkste onderwerp van gesprek tijdens het avondeten. Het lijkt op het televisieprogramma ‘Wie is de mol?’. Via liegen en bedriegen probeert iedereen elkaar te misleiden.

Ik ben druk in mijn hoofd. Terwijl thuis de spanning bij de kinderen voelbaar is voor vanavond, besluit ik om even uit te gaan waaien in de bossen. Lekker met Balou. Als ik na een uur wandelen terugkeer bij de auto, realiseer ik me dat er de hele tijd een film in mijn hoofd wordt afgedraaid. De film van 30 oktober. De dag dat Guusje overleed.

We zitten in de keuken. Klaar met avondeten. Onze kinderen zijn opgewonden. Iedereen heeft een papiertje ingevuld en bij mij ingeleverd. Daarop heeft elk gezinslid geschreven wie voor wie een surprise moest maken. De juiste combinaties van persoon en surprise worden met krijt op de deur geschreven. Daarna lees ik de ingeleverde papiertjes voor. We hebben elkaar de afgelopen weken zo vaak op het verkeerde been gezet dat niemand de juiste combinaties heeft geraden. Ik stop het biljet van tien euro terug in mijn portemonnee. Dan is het tijd voor pakjesavond. Eerst surprises en gedichten. Er wordt veel gelachen. Daarna cadeautjes. Yvonne en ik hebben ervoor gezorgd dat ook Guusje een cadeautje krijgt. Ze krijgt een digitaal fotolijstje. Daarop komen beelden voorbij van het verleden. Vooral van de tijd dat geluk nog vanzelfsprekend was. Yvonne plaatst het fotolijstje op de gedenktafel in de woonkamer. Naast de zilveren beker met ‘je bent een kanjer’, het mooiste cadeau van dit sinterklaasfeest.

Boekpresentatie

2013-11-09T01:24:00.001+01:00

Op vrijdagavond 1 november was de presentatie van We houden je vast. Er waren tweehonderd genodigden. Het was een prachtige avond. Ik had ervoor gekozen om stil te staan bij twee jaar KanjerGuusje. Deze organisatie zet zich in voor de ondersteuning van de zorg voor kinderen met kanker en hun naasten.

Om half 8 kwamen de eerste gasten. Nikki Henskens zong bij binnenkomst. Theatermaakster Marij den Teuling presenteerde de avond. Guusje speelde toneel onder leiding van Marij.

De eerste sprekers waren Jan-Willem Koppers en Dennis Moeke. Zij spraken namens KanjerGuusje.

Jan-Willem is voorzitter van KanjerGuusje. Hij bedankte de aanwezigen voor hun steun en stond kort stil bij de projecten: de speelkamer voor de nieuwe kinder-intensive-care van het Wilhelmina KinderZiekenhuis (WKZ), de materialen voor het Emma Kunstatelier, de adoptie van de hartjeskraal van de KanjerKetting, de steun aan het kinderkamp van de VOKK, de steun aan het mentorprogramma van de VOKK en het speelgoed in ziekenhuizen.

Dennis Moeke is bestuurslid. Hij vertelde waarom hij zich inzet voor KanjerGuusje. Een persoonlijk verhaal waarin zijn zus een rol speelde. Ze overleed enkele jaren geleden. Dennis mist haar elke dag.

Daarna volgde de uitreiking van het eerste exemplaar van We houden je vast aan Arthur van het Emma Kunstatelier.

Ik ontmoette Joseph Oubelkas enkele maanden na het overlijden van Guusje. Onze ontmoeting heb ik beschreven in We houden je vast. Joseph vertelde de aanwezigen dat hij meer dan vier jaar onterecht gevangen had gezeten in Marokko. Zijn moeder zei tegen Jospeh, nadat hij gevangen was gezet, dat ze hem zou gaan steunen, maar dat hij het uiteindelijk zelf moest doen. Betrokkenheid en kracht.

De zaal was muisstil toen Nikki Henskens 'Left that body long ago' zong.

Daan Westerink komt ook voor in We houden je vast. Ze verloor haar moeder toen ze 14 was. Ze laat vaak een oude klassefoto zien. Wie herkent het meisje dat twee maanden eerder haar moeder verloor? Niemand. Rouwende kinderen zien eruit zoals andere kinderen. Haar verhaal past bij de cover van mijn boek. Vijf vrolijke gezichten. Vijf kinderen die het verlies van hun zus bij zich dragen.

Tot slot vertelde ik over kracht, betrokkenheid en trots. Kracht vanuit jezelf, betrokkenheid van de omgeving en trots op de overledene. Ik vroeg hoeveel kinderen erop de cover van het boek zichtbaar zijn. Een buitenstaander ziet er vijf. Ik zie er zes. Guusje is er altijd bij.

Het eerste exemplaar

2013-11-04T00:41:00.002+01:00

Vrijdag 1 november was de presentatie van ‘We houden jevast’. Het eerste exemplaar van mijn nieuwe boek heb ik overhandigd aan Arthur. Hij is vrijwilliger bij het Emma Kunstatelier. Waarom koos ik voor Arthur? Wat maakt hem tot een bijzonder mens?

Begin april 2011 lag Guusje op de kinder-intensive-care van het AMC. Een hele nacht zat ik naast haar bed. Arthur zorgde voor haar. Hij was vriendelijk en werkte secuur.

Enkele dagen later waren we op een gewone kinderafdeling. Guusje sliep. Ik zat te schrijven in de ouderlounge. Ik raakte met Arthur, die toevallig voorbij liep, aan de praat. Hij vertelde over zijn werk. Ik was onder de indruk.

Elke dinsdag trokken de vrijwilligers van het Emma Kunstatelier langs de bedden. Kinderen mochten schilderen, boetseren of etsen. Guusje genoot ervan. Op een dinsdagmiddag kwam ik Arthur weer tegen. Niet als IC-verpleegkundige, maar als vrijwilliger van het Kunstatelier. Weer raakten we aan de praat. Ik sprak over prettige afleiding. Arthur vertelde over kinderen die trots kunnen zijn. Stel je voor dat je ziek bent. Kaal door de chemo. Misselijk van de medicijnen. En toch maak je een prachtig schilderij of boetseer je een schitterend kunstwerk. Dan heb je een goede reden om trots te zijn.

Nadat Guusje overleden was, werd KanjerGuusje opgericht om de zorg voor kinderen met kanker te ondersteunen. Een van de projecten is het Emma Kunstatelier. Alle materialen worden door KanjerGuusje betaald.

Toen ik wist dat een nieuw boek uit zou gaan komen, was de keuze voor het eerste exemplaar snel gemaakt. Ik koos voor Arthur. De verpleegkundige die zo liefdevol voor onze dochter heeft gezorgd. De vrijwilliger die na zijn dienst met Guusje ging etsen. De kunstenaar die zieke kinderen trots laat zijn.

Meer foto's van de boekpresentatie vind je op www.facebook.com/wehoudenjevast. Met dank aan RPQ.

Inkijkexemplaar 'We houden je vast'

2013-10-13T21:12:00.000+02:00

De prijs van We houden je vast is € 14,95.

Voor een gesigneerd exemplaar mail je naar bestel@kanjerguusje.nl. De verzendkosten bedragen € 1,95. Geen verzendkosten bij meerdere exemplaren.

'We houden je vast' is ook te koop via Bruna - Bol.com - Polare - AKO en in je eigen favoriete boekwinkel.

Like We houden je vast op Facebook: www.facebook.com/wehoudenjevast

Zevenhonderd dagen

2013-09-29T22:57:00.002+02:00

Vandaag is het zondag. Net zoals zevenhonderd dagen geleden. De dag dat Guusje overleed. Het klinkt als lang geleden en toch voelt het zo dichtbij.

Ik hoorde deze week iemand zeggen: ‘Als mijn kind sterft, dan stort mijn wereld in. Dan is er voor mij geen reden om nog verder te leven.’ Ik kon het niet laten om te reageren. Ik heb gezegd dat alles anders is, als het je werkelijk overkomt. De werkelijkheid is vaak anders dan we vooraf dachten. Ook als je kind overlijdt.

Vanavond maakte ik een boswandeling. Alleen met onze hond. De zon stond laag. De stralen sterk door de bomen. Ik voelde me gelukkig. Ik dacht: ‘Hoe is het mogelijk? Ik heb een dochter verloren. Ik mis haar intens. Hoe is het mogelijk dat ik dan toch geniet van dit mooie moment?’

Ouders leven door in hun kinderen. Dat is de cirkel van het leven. Ouders horen hun kinderen niet te overleven. Toch gebeurt het soms. Ook mij is het overkomen. Een deel van mij is gestorven op de dag dat Guusje overleed. En hoe vreemd het misschien ook klinkt: Guusje leeft vanaf die dag door in mij. Daarom spreek ik ook liever over leven met haar dan over leven zonder haar.

Tweeëneenhalf jaar geleden was Guusje opgenomen in het ziekenhuis. Het was laat op de avond. Een jonge vrouwelijke arts zat naast me. Ze zei dat ze zich zorgen maakte. Ze vroeg zich af hoe lang onze dochter het nog vol zou houden. Zoveel slechte nachten op een rij met een te hoge hartslag. Ik gaf aan dat kinderen respect moeten hebben voor hun ouders, maar dat het nu andersom was. Ik had respect voor Guusje. Ik zei dat ik trots op haar was. De arts reageerde dat ik dat terecht was. Trots op onze dochter. Nog altijd voel ik die trots.

Zeven maanden was Guusje ernstig ziek. Je zou denken aan zeven maanden lang ellende. Toch liet Guusje mij zien dat je ook gedurende zo’n periode kunt genieten. Van mooie momenten. Die zijn er elke dag. Je moet ze alleen wel willen zien.

Vanavond liep ik door het bos. Ik zag de zon door de bomen en ik besloot om te genieten. Dat heb ik geleerd van dat kleine blonde meisje waarop ik zo trots ben en dat al zevenhonderd dagen verder leeft in mij.

Speelkamer voor de kinder-intensive-care

2013-09-29T22:50:00.001+02:00

Tekst afkomstig van de website ‘Vrienden van het WKZ’.

KanjerGuusje heeft vrijdag 20 september een cheque ter waarde van € 50.000,- overhandigd aan dr. Koos Jansen, hoofd kinder-intensive-care Wilhelmina Kinderziekenhuis. Met dit bedrag wordt een speelkamer in de nieuwe kinder-intensive-care van het WKZ gefinancierd. “In de speelkamer kunnen ernstig zieke kinderen weer even kind zijn”, zegt Lowie van Gorp, ambassadeur van KanjerGuusje.

Samen kunnen zijn met familieleden, spelen met broertjes en zusjes en gezamenlijk eten in één ruimte. Deze situaties zijn onmogelijk op de huidige kinder-intensive-care. “Op de IC is het soms moeilijk om echt kind te kunnen zijn”, vertelt Yvonne van Gorp, wiens dochter Guusje op 10-jarige leeftijd overleed aan een zeldzame vasculaire tumor in haar linkerlong. “Terwijl het zo belangrijk is dat ook zieke kinderen kunnen spelen zoals andere kinderen. Guusje wilde destijds bijvoorbeeld kleuren. Maar dat was niet mogelijk, omdat er geen potloden of stiften in de buurt waren.”

De speelkamer zal de wens om te kunnen spelen wel vervullen. In de ruimte kunnen zieke kinderen die daar toe in staat zijn met hun familie samen zijn. De kamer zal zorgen voor rust, afleiding en ontspanning. “Dit is zo belangrijk voor het kind zelf”, zegt Yvonne van Gorp. “Maar ook voor broertjes en zusjes, die erbij kunnen zijn en niet hoeven te wachten op de gang.” De kamer zal gericht zijn op verschillende leeftijdscategorieën en kan gebruikt worden om te spelen, te wachten of wat te eten.

Guusje en KanjerGuusje

2013-09-19T22:06:00.001+02:00

‘Hier is de cheque.’

‘Je hebt hem ingepakt?’

‘Ik ga ervan uit dat nog niemand mag weten welk bedrag jullie gaan schenken.’

‘Dat klopt. Morgen wordt het bekend gemaakt.’

‘Je mag er trots op zijn.’

Yvonne en ik lopen fotowinkel RPQ uit. Onder mijn arm de grote cheque. Morgen gaan we namens KanjerGuusje geld schenken. Ik ben inderdaad trots op de mooie projecten die worden gesteund.

Net na haar overlijden had Yvonne er moeite mee dat Guusjes naam werd gebruikt. Haar voorkeur ging uit naar een neutrale naam voor de stichting. KanjerGuusje was echter een begrip geworden door het bloggen en twitteren. Yvonne zei later dat KanjerGuusje inmiddels voelt als de merknaam van een kleine organisatie die de wereld mooier maakt voor kinderen met kanker. Guusje is de naam van onze dochter.

Als we bij ons huis aankomen, zet ik de cheque naast de voordeur op de grond. Terwijl ik de huissleutel zoek, zeg ik: ‘Ik blijf haar dood zinloos vinden.’

‘Er zijn mensen die denken dat wij dit alleen maar doen om de naam van onze dochter levend te houden,’ zegt Yvonne, ‘ maar ik weet zeker dat wij dit ook hadden gedaan, als Guusje nog zou hebben geleefd. We hebben beiden meer dan vijfentwintig jaar vrijwilligerswerk voor kinderen gedaan. De activiteiten van KanjerGuusje zijn daar een logisch vervolg op.’

Ik maak de voordeur open en zeg: ‘We gaan morgen weer iets moois doen voor kinderen. Dat is allesbehalve zinloos.’

Een tweede boek

2013-09-02T09:07:00.000+02:00

‘Zijn er vragen?’

‘Ga je nog een boek schrijven?’

Zo ging het vaak tijdens lezingen.

Waarom zou ik nog een boek schrijven? Deze vraag heb ik mezelf vaak gesteld. In het voorjaar begon het te kriebelen. Guusje was meer dan vijfhonderd dagen dood. Er voltrok zich een proces. Ik was me er bewust van. Ik was echter niet in staat om dat proces onder woorden te brengen. De behoefte nam toe om te gaan schrijven.

In april sprak ik met Yvonne over een tweede boek. Woorden geven aan het rouwproces waar we als gezin doorheen gaan. Ze vond het een goed idee, maar ze besefte ook dat schrijven veel tijd kost. Ze raadde me aan om zo snel mogelijk te beginnen. Ik was immers van plan om na de zomervakantie terug te keren in het onderwijs.

Vijf maanden later. Het boek is klaar. Dezelfde vormgever en drukker als bij KanjerGuusje, maar wel een heel ander boek. Geen dagboek. Een roman bestaande uit negen delen. Elk deel behandelt een periode uit mijn leven na het overlijden van Guusje. Tijdens het schrijven realiseerde ik me weer dat ik op de wind geen invloed heb, maar wel op hoe ik mijn zeilen zet. Drie elementen spelen daarbij een belangrijke rol: kracht, betrokkenheid en trots. Kracht vanuit mezelf, betrokkenheid van mijn omgeving en trots op Guusje.

Gegevens van het boek

Titel: We houden je vast

Omvang: 282 pagina’s

ISBN: 9789081911214

Uitvoering: paperback

Prijs: 14,95 euro

Verschijningsdatum: 2 november 2013

Facebook

We houden je vast heeft een pagina op Facebook: www.facebook.com/wehoudenjevast. Hierop zullen regelmatig updates verschijnen.

Reserveren

Je kunt jouw exemplaar van We houden je vast nu al reserveren bij Bruna Kaatsheuvel (brunakaatsheuvel@hetnet.nl). Op zaterdag 2 november signeer ik in deze winkel.

Wil je het boek begin november per post thuis ontvangen? Stuur dan een mailtje naar bestel@kanjerguusje.nl. Je ontvangt dan een e-mail over het bestelproces. Houd rekening met 1,95 euro verzendkosten bij één exemplaar. Bij meerdere exemplaren worden geen verzendkosten in rekening gebracht.

Met de aankoop van het boek steun je de stichting KanjerGuusje.

Guusjes bed

2013-08-18T23:24:00.000+02:00

Wat doen we met Guusjes bed? Afbreken of laten staan? Yvonne zei een jaar geleden dat ze er niet aan moest denken dat iemand anders in Guusjes bed zou slapen.

Vroeger zou ik gezegd hebben dat afbreken van het bed logisch is. Niet blijven hangen in het verleden. Het leven gaat door. Tegenwoordig denk ik anders. Guusje is er niet meer. Ik mis haar. Elke dag weer. Haar bed is een tastbare herinnering. Die heb ik graag bij me.

Er zijn veel ouders van een overleden kind die de slaapkamer niet veranderen. Twintig jaar later stap je de kamer binnen van toen. Bed, bureau en posters. Alles zoals het ooit was. Ik kan het me voorstellen. Ik zou het graag willen. Guusjes slaapkamer behouden. Voor altijd zoals het was.

Yvonne en ik hebben nog meer kinderen dan alleen Guusje. Die hebben ook wensen. Daaraan wilden we graag tegemoet komen, maar dan moest Guusjes kamer verdwijnen. Een kamer veranderen en de herinnering behouden. Het lijkt een tegenstrijdige opdracht. Toch denken Yvonne en ik dat we erin zijn geslaagd.

Eerst hebben we foto’s gemaakt van de slaapkamer. We hebben het beeld van Guusjes kamer voor altijd vastgelegd. Daarna zijn we gaan opruimen. Niets is zo moeilijk als spullen weggooien die van Guusje zijn geweest. Dat hebben we dan ook niet gedaan. We hebben alles een nieuwe plaats gegeven.

Elke ochtend kijk ik vanuit ons bed naar Guusjes schilderijen. Op de overloop zie ik haar schoenen. Op een kastje haar hoed. Tastbare herinneringen kom ik overal tegen. Daar waar het goed voelt voor ons. Ook Guusjes bed is nog steeds aanwezig. Daarin slaapt haar grote broer.

Dezelfde hobby

2013-07-31T23:14:00.000+02:00

Landal Sluftervallei heeft twee 24-persoonsbungalows. Deze zijn spiksplinternieuw. Twee weken geleden vroeg Bas Hoogland wie er van zijn volgers op Twitter in aanmerking wilde komen voor een testweekend. Yvonne reageerde direct. Ze gaf aan graag een weekend door te willen brengen met lotgenoten. Gezinnen die een kind met kanker hebben of, helaas zoals wij, moeten missen. Bas was enthousiast. Yvonne mocht vier andere families uitnodigen.

Dit weekend zijn we samen op Texel geweest. Een bont gezelschap. Vijf verschillende gezinnen. Drie met een kanjerkind (Xena, Pim en Pieter) en twee met een koesterkind (Marnix en Guusje). Voor de meeste mensen was het een eerste kennismaking met elkaar.

We hebben samen gelachen. Misschien is dat niet het eerste waar je aan denkt bij een lotgenotenweekend. En we hebben ervaringen kunnen delen. Niet met mensen die zich in onze situatie proberen te verplaatsen, maar met ouders die hetzelfde hebben meegemaakt. Yvonne en ik spreken gekscherend vaak over ‘mensen met dezelfde hobby’. Nu weten wij ook wel dat je een hobby vrijwillig kiest en kanker niet. Toch geeft het goed aan waarom ouders van een kind met kanker elkaar begrijpen. Net zoals mensen die een zelfde hobby delen. Ouders van kinderen met kanker hebben allemaal meegemaakt dat de diagnose ‘uw kind heeft kanker’ werd meegedeeld, dat er gewacht moest worden op uitslagen en dat hun kind zwak en misselijk werd van de chemo.

Er was een klik tussen de deelnemers. Deze klik zit in het woordje ‘lotgenoten’. Een term met een zwaarmoedige klank. Soms denken mensen dat lotgenoten alleen maar over hun ellende praten. In een slachtofferrol kruipen. Ik ervoer dit weekend het tegenovergestelde. Alle gezinnen straalden kracht uit. Ze hebben ervoor gekozen om van hun leven iets moois te maken. Dat is geen eenvoudige opgave. De wereld van kinderen met kanker is een leven tussen hoop en angst. Die laat je, ook al ben je schoon verklaard, niet achter je. Je kunt niet doen alsof je het nooit hebt meegemaakt. Ervaringen vormen je als mens. Ik zag dat terug tijdens het weekend op Texel. Juist doordat we samen plezier hadden. We weten immers allemaal hoe belangrijk het is om te genieten van mooie dagen. We hebben ervaren dat het leven kwetsbaar is. Morgen kan het anders zijn.