Guzzi Galore

Tormod, de Verschrikkelijke

Fri, 27 Aug 2010 22:38:00 +0200

Ik heb een interessante gast over de vloer, meiden. Tormod Amlien, een 31-jarige Noor die een rondje wereld doet. Op dit! Een Nimbus viercilinder, 750 cc, uit 1939, met zijspan. Tja en daar sta je dan met je lullige Guzzietje. Ben sprakeloos. Hij bivakkeert al een paar dagen bij me. Dit is overigens mijn garage. Jullie wilden toch zien hoe ik woonde? Zo dus. Als we ruzie hebben, gelukkig zelden, slaap ik in de hooiberg. Dat doet me weer denken aan vroeger. Over vroeger gesproken. Toen was ik reiziger en ik ga het weer worden. Tormod heeft me helemaal gek gemaakt over Rusland. Dus ik heb besloten om volgende winter, dus ruim over een jaar, weer in het zadel van de Guzzi te springen. Vliegen naar Zuid-Korea en dan door met de veerboot naar Vladiwostok, of zoiets. Dan naar beneden, naar mijn geliefde Amsterdam. Zal negen maanden onderweg zijn, maar zal het waarschijnlijk afronden naar een jaartje. Roxana gaat akkoord, zo lang ik maar beloof niet verkouden te worden. Het kan daar vriezen in Siberi�, las ik net op Wikipedia. Blij dat ik mijn poncho uit Ecuador nog heb. Waarom pas over een jaar? Eerst moet de familia op de rails staan. Bovendien verijst dit toch enige voorbereiding. Heb warme onderbroeken nodig en sokken bijvoorbeeld en misschien moet ik toch maar eens aan een landkaart. Voordat je dit soort zaken hebt geregeld, ben je zo een jaartje verder. Ook moet ik de Guzzi geestlijk voorbereiden op de volgende reis. Ze staat daar best, tussen het hooi, vindt ze.Bolivia is toch minder mijn tierra als gedacht. Begin het land te haten. Zit nu weer met die lijers van de douane te kutten. Ze willen mijn motor in beslag nemen, de schatten. Omdat ze te lang in het land is, zonder permissie. Ik ga proberen om asiel voor haar aan te vragen in Argentini�. Of anders knal ik een paar willekeurige Boli's overhoop. In ieder geval accepteerden ze de boete van 500 dollar niet. Maar zoals altijd zal de soep niet zo heet worden gegeten. Daar gaan we maar van uit. Punt is wel dat mijn reisje door Argentini� en Chili door mijn neus is geboord, en dat zal ik die Boli's nooit vergeten. Tormod vertrekt morgen naar Sao Paulo. Vandaaruit naar Zuid-Afrika en over land naar huis. Respect. Mijn huis staat wagenwijd open voor dit soort explorers. Laatst ookal Coen en Karin-Marijke over de vloer gehad. Die adviseerden me ook om weer te gaan reizen. 'Je hoeft je toch niet weg te cijferen?' En daar hebben ze gelijk in. Zij dachten aan Siberi� en nu Tormod. Dit zijn tekenen, meiden. God bestaat!

PS check Tormod's site, echt te gek: www.kccd.no

Santiago en Sebastian gaan voor goud

Thu, 01 Jul 2010 18:14:00 +0200

Hup Holland!

Sun, 20 Jun 2010 01:41:00 +0200

Nou was ik toch echt van plan om een leuk repootje te maken over hoe wij hier de successen van het Nederlands elftal vieren, beleven en begodveren. De tweede match leek me bij uitstek geschikt. Een probleem: ik werd te laat wakker. De wedstijden beginnen hier om half acht 's ochtends, midden in de nacht dus. Eerste helft gemist. Wat denk je? Geen hond in het caf�. Zat hier in mijn eentje te tieren. Tot mijn grote verbazing, evenwel, braken na de wedstijd hevige gevechten uit tussen politie en studenten, net als drie jaar geleden. Ook �k was in de overwinningsmood en dacht: 'Kom ik haal mijn camera eens uit 't vet.' Rennen als vanouds, met piepende longen. En w��r ging ik gestrekt in een gaswolk. Heel vervelend. Koos deze keer voor een dubbele inkijk. Voordeel van het volgen van de politie is dat ik minder last heb van de gaswolken. Nadeel: de stenen vlogen deze keer om mijn oren. Moet erg wennen aan mijn nieuwe camera, vooral de 80-200 lens die anderhalve kilo weegt. Paar foto's deze keer. Wel met gevaar voor eigen leven geschoten. En waarvoor? Geen idee. Soort van vingeroefening, want als ik goed ben ge�nformeerd, gaan de studenten komende dinsdag proberen het gemeentehuis in te nemen. En dat allemaal omdat Nederland zich heeft gekwalificeerd voor ronde twee. Dus, op onze manier leven we allemaal met La Mecanica Naranja mee. Foto 1, foto 2, foto 3, foto 4, foto 5, foto 6 en de laatste. Weet 't, moet er weer even inkomen. De foto van de agent die me aankijkt vind ik de beste. En o ja, ook nog enige bewegende beelden. Hopelijk meer nieuws, dinsdag.

La Finca III

Tue, 08 Jun 2010 20:59:00 +0200

Was nog geen minuut op de finca toen Jaime (schoonbroer) zei: 'He Paulus, we hebben net een slang gedood.' Ik kijken, want voor dooie slangen ben ik niet bang. Freeze! Een echte Cascabel, Ralelslang. Niet zo'n scharminkel uit Artis, maar een vette van zo'n twee meter lang. En hij bewoog nog altijd. Heb me laten vertellen dat zelfs een dode Ratelslang nog gevaarlijk kan zijn. Jaime en de Huarani's waren graan aan het dorsen toen ze hem als een hondendrol opgerold zagen liggen, staart omhoog. Weet 't, slangen vermoord je niet omdat het slangen zijn. Maar als die Huarani's al als de dood voor die beesten zijn, is er wat aan de hand. Wat? Dat je na een beet nooit op tijd in het ziekenhuis bent. Dan zou ik dus ter plekke mijn poot moeten amputeren. Nou ben ik best wat van mezelf gewend, maar zelfmutilatie gaat me toch echt te ver. Tot zover mijn eerste minuut op de finca. De daarop volgende dagen op mijn tenen gelopen,mijn rechterhand losjes leunend op het heft van een machette, ready to slize.

Zeldzame mooie en rustgevende plek, die finca. Voor het eerst in tien jaar is er stroom, en warm water. Jaime heeft het druk met zijn kippen en koeien. Langzaam komt de finca weer tot leven, na jaren een kwijnend bestaan te hebben geleden. De finca ligt grofweg tussen Monteagudo en Huacareta, dat je het weet. Dichtsbijzijnde dorp is Villa Esperanza, Huarani-territorium. Daar wonen gedomesticeerde indianen. Geen vlieg doen ze kwaad, daar zijn ze in de regel te zat voor. De kloeke vrouw links is de moeder van Rosita, ons dienstmeisje. Het leek haar leuk de foto aan haar dochter te laten zien. Toch maar niet gedaan, iets met plaatsvervangende schaamte. Rosita heeft al aangegeven dat ze bij ons wil blijven. Maar o, wat hebben die Huaranita's een mooie lach. Mijn eigen Mannetjes gaan door een onbezorgde fase van hun leven, al ontlopen ze hun verplichtingen niet. Hier doen ze alsof ze opzichter zijn. Maar het blijven broers en dan knettert 't nogal eens. Tussen deze foto en deze, zit nog geen minuut. Jantje huilt, Jantje lacht. Ook dat hebben ze van hun vader.

Op een dag werd ik wakker en zei Roxana: 'Jij, als man van de wereld kan vast je licht hierover schijnen. We vinden in de coral (kraal) gekke stenen. Kun je niet eens op onderzoek uitgaan.' Ik schoot uit de veren, rook onversneden avontuur. De Mauser sloeg ik over mijn schouder bedoel, een machette is ook maar een machette, en ging op pad. Na langdurig en nauwgezet onderzoek kwam ik tot de conclusie dat de finca staat op de resten van een oude indianennederzetting, pre-Colombiaans om preciezer te zijn. Het barst er van het gereedschap en figuurtjes. Ze liggen voor het oprapen. Een beitel, een prachtige handbijl (hier in actie), weer een beitel en nog meer Stenen Tijdperk-shit. Niet slecht voor een middagje schoffelen. De volgende keer pak ik het allemaal wat professioneler aan, en ga daar waarschijnlijk antropologisch geschiedenis mee schrijven. Maar in feite komt 't erop neer dat dit een doodgewone middag was op de finca.

Even nog wat kiddo-foto's. Zat een peuk te roken voor ons hotel in Monteagudo toen Sebastian zo uit de kamer kwam. Zo gek als een deur, ongelogen. Foto 1 , foto twee, foto drie.

Geknipt en geschoren

Thu, 20 May 2010 20:13:00 +0200

Altijd lachen, zo'n eerste keer naar de kapper. Ik nam eerst plaats, om het voorbeeld te geven. Daarna klom Santiago zelfstandig in de stoel en zei: 'Links en rechts een beetje bijknippen, amigo. Maar handen af van mijn kuif.' En zo geschiedde. Hij kijkt precies als mij - beetje onbestemd, onwennig. Je ziet niet elke dag zo'n puntgaaf gezicht in de spiegel. Al moet ik zeggen dat ik er in de loop der jaren aan gewend ben geraakt. Toen moesten we Sebastian met vier man in de stoel hijsen. Hij schreeuwde moord en brand. Dacht dat zijn laatste uur was geslagen toen de schaar knipknip deed, maar kwam tot bedaren in mama's schoot. Ik haal ze nu helemaal niet meer uit elkaar. Dat gaat Luc ook overkomen (hier 'druk' bezig met het verkopen van inferieure keukens van Oost-Duitse makelij). Geen flauw idee wie Adonis is? Laat staan wie het andere ventje is. Momenteel zijn dit mijn grootste zorgen: wie is wie? Met andere woorden, ik heb weinig te klagen. Al heb ik wel met een buikgriep op bed gelegen. Mijn maag is na al de appelrondo's en gevulde koeken van Bakker Pompe (de beste bakker van De Zilk en omstreken) niet langer van staal.Ik denk dat Sigrid (altijd met een mooie glimlach) gelijk heeft: 'Reizen zit er voorlopig niet meer in, Pablo. Wellicht over vijftien jaar als de Mannetjes je niet meer zo missen.' Daar kan ze wel eens gelijk in hebben. Afrika is over vijftien jaar nog altijd een puinhoop. Maar por Dios, wat te doen in de tussentijd? Vanmiddag vertekken we naar de finca. Mijn schoenmoeder wordt 68 en mijn komst is haar cadeau. Gaan we praten over biggetjes, al moet ik zeggen dat ik helemaal niet van biggetjesvlees houdt. Vind het ook een stelletje smeerkezen. Dus wellicht houden we de kudde, roedel (hoe heet zoiets?) beperkt tot vijfhonderd stuks. Langzaam begint het allemaal een beetje duidelijk te worden hier. Heb nou tien dagen lopen lantefanten, waarvan vijf in bed - er moet dus iets gebeuren. Denk dat het naast de varkens toch de motorfietsen wordt, meiden. Gisteravond met Dirko gepraat, Kees wel bekend. Dirko is de locale tycoon van Hollandse bodem. Hij begint half juli zijn tweede reisbureau op vijftig meter van de plaza. Dirko wil nu avontuur verkopen en wil mij daarbij betrekken. Ik ga de motoren doen, hij zoekt naar de markt. Ik ga voor de Honda 400 XR-n, die in Santa Cruz redelijk voordelig zijn. Voorzichtig inzetten, net als bij de varkentjes, met vier of vijf motorfietsen. Eerste de lokale markt bespelen, dan langzaam uitbreiden tot een motorbedrijf van wereldformaat. Uiteraard wordt de la Ruta de Che, een voordelig vijfdaagsarrangement, meneer, in het reisprogramma opgenomen als ook Butch en Sundance. De investering is te overzien en motorfietsen behouden in Sucre behoorlijk hun waarde. Hier is dus sprake van een winwinsituatie. Al kunnen we dat van de euro niet langer zeggen. Komkom, doe eens wat omhoog jij. Onder de 1.21, dat kan ik ook. Wonderlijk, voor het eerst in mijn leven maak ik me druk om de wisselkoersen en vind ik Griekenland niet zo'n leuk land meer. Niet denken maar doen, se�or Plato.

Overigens...

Sat, 15 May 2010 00:22:00 +0200

...waren dit mijn laatste indrukken van Nederland. Laatste ochtend met mijn Beppie wezen wandelen door het bos van baron Barnhard, niet ver van de ouderlijke woning. Had zijn grasveldje en kot nooit van dichtbij gezien, terwijl ik er honderden keren langsfietste als ik naar de Havo in Heemstede ging. Ben als een rustige chango vertrokken. Mijn tijd in Anal heeft me ook verbaasd, meiden. Geloof dat mijn zus gelijk heeft. Heb puur op mijn gevoel gevaren. Dacht werkelijk dat ik de meeste tijd in Adam zou doorbrengen, niet dus. Heb in mijn dorp De Zilk gezeten, en ben er nauwelijks uitgeweest. Moest even stoom afblazen. Mijn Bolikleren bleken ook niet bestand tegen de snijdende kou. Heb bijna het loodje gelegd, van de kou wel te verstaan, ongelogen. Pa's hoekje op de bank bleek de meest veilige plek. Heb tv gekeken tot ik er scheel van keek. Pa was ook zo`n infojunk. Maar mijn zusje Daan heeft geconstateerd dat ik veel beter tv kan kijken dan hij. Pa zou trots op me zijn. Helemaal als hij mijn changito`s had gezien, en mijn meisje, en mijn stiefdochter, Adri. Dat heb ik van mijn ouwe heer geleerd: dat je geen onderscheid maakt tussen een eigen en aangenomen kind. Betere levensles had hij me niet kunnen geven.Roxana kan inmiddels nauwelijks lopen, de schat. Wat wil je, drie maanden drooggestaan. Mijn andere meisje schreeuwt nu om aandacht. Maar krijg er maar niet tot leven gewekt. Die accu is een probleem. Geen nieuwe in Anal gekocht: hier zou hij een tientje euro goedkoper zijn. Ha! Niet te krijgen. Ga nu twee twaalf volt accu`s aan elkaar verbinden. Moet lukken. Nog even naar Chili om mijn zooi op te halen. De harde kaftverzameling van Kuifje is ook mee. Daar was het allemaal om te doen. Maar daar vul je geen container mee. Ook de stijkplank ingeladen (mooi cadeau voor Roxana), en nog 80.000 andere nutteloze zaken. Zelfs een aluminium laddertje, kan Roxana beter bij de waslijn. Ik zorg goed voor mijn meisje, meiden. Vandaar dat ze zo van me houdt. Over een maand of twee gaan we met Los Legendarios (onder wie mijn maatje Coko) de route van los pistoleros gringos volgen. We hebben het dan over Butch en Sundance. Legendarische mensen hebben hier in Boliland hun laatste adem uitgeblazen. Dat zal uiteindelijk ook voor mij gelden... Miss you all enorm. En jou ook, Sig. Me too. ;) Volgens mij zijn 't er honderd.

PS, het huis was binnen twaalf dagen verkocht.

Bless you all

Wed, 12 May 2010 01:29:00 +0200

Meiden, geloof dat ik aan het einde was van een cyclus. Op 2 mei 2005 sprong ik op mijn Guzzi - ging even een blokje om. Vijf jaar en vier dagen later ging ik weer op pad, met dit verschil dat ik wist waar de reis zou eindigen. Geloof me, diepe zucht toen het vliegtuig landde in Sucre, mi tierra. Het voelde echt als thuiskomen. Geen geklaag meer over een rammelende maag en uitvallende kiezen. Mijn ouwe heer heeft goed voor ons gezorgd. Voorheen was ik slechts aan het dromen, al was het maar om mijn hersenen aan de gang te houden, om niet helemaal door te draaien. Nu kunnen we plannen maken, aan een toekomst werken voor de Mannetjes. Alles voor de Mannetjes. De drie maanden in Nederland zijn ondanks het overlijden van mijn Pa als een droom voor me geweest, al heb ik ogenschijnlijk weinig ondernomen, maar schijn bedriegt. Over die cyclus. Voor mijn gevoel was ik al ver over de houdbaarheidsdatum heen. Maar we hebben het overleefd. Wij drie�n hebben de proef doorstaan. Wat een scheet die Adri, en wat een heerlijke vrouw, mijn Roxana. Wat me oprecht geraakt heeft, is dat ik op een of andere manier altijd op jullie heb kunnen rekenen. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik overal in de wereld hele goed vrienden heb. Thanks and bless you all.

Tres amigo's II

Mon, 16 Nov 2009 02:38:00 +0200

Tussen het lezen (drie boeken in zes dagen: De aanslag, Van het westelijk front geen nieuws en Het diner), het lesgeven (�Nog ��n opmerking en je staat in de hoek�) en het schrijven door (�Vlak voor een rotonde remde ik af. Sierlijk ging ik er om heen, blij dat ik weer eens in een bocht lag. Ik schakelde op naar de derde versnelling toen ik hem zag liggen, langs de kant van de weg, roerloos, z�n bek wijd opengesperd. Ik stopte en liep behoedzaam op het beest af. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een krokodil in the wild zag. Zijn ogen waren gesloten, zijn staart lag in de vorm van een omgekeerd vraagteken. Hij was zeker een meter of drie lang en zou op elk ander moment een sissend geluid te horen hebben gegeven en me wellicht ook aangevallen hebben. Klappend met zijn kaken.Op elk ander moment had ik ook nooit met de punt van mijn laars tegen zijn buik hebben getikt op de plek waar zijn darmen eruit kropen. In Nederland zie je hooguit een dooie kat langs de kant, hier in de tropen vallen krokodillen ten prooi aan het verkeer. Het moest niet gekker worden. Een paar kilometer verderop zag ik in de verte iets traags over de weg kruipen. Een kind? Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het een luiaard was. Een luiaard was bezig zijn leven te vergooien op een vierbaans snelweg. Tergend langzaam kwam hij vooruit. Toen ik langszij kwam, draaide het beest zijn kop om en stak een klauw uit die even in de lucht bleef steken. Ik keek in mijn spiegel. Een vrachtwagen reed op zijn baan. Ik hoopte voor die luiaard dat hij nog een eindschot in petto had. Tot aan Panama-Stad zag ik geen vreemde beesten meer op de weg�) denk ik vaak aan Har en Kees. Wat zouden ze op dit moment doen?

Kees zal aan de boulevard van Noordwijk hoogst waarschijnlijk een venijnige oostenwind door zijn haren(?) voelen, Har staat kisten te timmeren in een werkplaats van de KLM. Een dikke week geleden liepen ze hier nog door de straten van Sucre, alsof er niets was veranderd. Gemakkelijk hoe je de draad oppikt, net zo gemakkelijk neem je weer afscheid. Die gasten zagen dingen die ik allang niet meer zie. Een bouwvakker die op een zelfgemaakte steiger zijn leven aan het wagen is. Een chola op de hoek van een straat, de plaza, waar ik tussen de middag vaak met Santiagootje verblijf. Dan schreeuwt hij zijn longen uit zijn lijf. Mijn Mannetje kan al een beetje zelfstandig lopen en zit in zijn papaperiode. 'Pappaaaaaaaaaaa,' gilt hij dan zodat iedereen het kan horen. Binnenkort zal hij weer samen met zijn broertje Sebastian zijn, die het op de finca inmiddels tot voorman heeft geschopt.
Hier lopen we door calle Argentina. Twee jaar geleden was het hier compleet oorlog. We zijn hier op de centrale markt, inkopen doen voor het doopfeestje (Nee zus, dat dopen deed ik voor Roxana). Ik eet geregeld op de markt. Ben ik voor een eurootje klaar. Ik zie dan geregeld mensen die harder werken dan ik. Dan denk ik: 'Had je maar een vak moeten leren, net als ik.' Vind het een wonder dat de mannen Bolivia zonder salmonella hebben overleefd. De meeste reizigers zien de helft van de tijd op de plee hun ingewanden naar buiten komen. Mijn maag is inmiddels van staal, de maag van staal, in de man van staal, voorheen de man van staal (Weet 't, zie er inmiddels ook uit alsof ik de helft van de dag beiden kantjes van de toiletpot raak). Langs de prefectura (het huis van de commissaris van de koningin, zeg maar), waar onze dappere Sabina (prefecta) het opneemt tegen de dictatuur van us Evo, de one and only geitenneuker. Evo met zijn lelijke varkenskop neukte in een vorig leven geitjes, terwijl hij ze eigenlijk moest hoeden. Nu dus president van deze dwergenstaat. Overigens, zijn de juegos Bolivarianos aan de gang in Sucre, een soort van Olympische Spelen voor Andinolanden. Chavez schijnt hier ook in het dorp rond te lopen. Maar is dat belangrijk?

Zo�n weekje vliegt natuurlijk zo voorbij. Ik weet nog dat ik zei �Kees jongen, tijd geleden. Hoe is het met je?� En voor ik het wist, zei ik: �Kerel, het gaat je goed. Volgende keer in Nederland, ik.� Het leven is niet altijd rechtvaardig.

PS, mijn camera niet aangeraakt, deze keer. Alle pics zijn van Harry vd B.