Guzzi Galore

Ploeteren in Puna

Thu, 16 Jul 2009 22:07:00 +0200

Maar de vijftien foto's die ik heb zijn mooi. Ja, zo crossen ze hier, in Bolivia. Spijkerbroek met gaten, afgetrapte schoenen, helm op (de nacht ervoor gebruikt als kotsbak) en het gas erop. De boys reden drie rondjes van zo'n zeven kilometer. Langer is niet aan te bevelen anders ontploffen die Jawa's. De meeste zijn zo'n veertig jaar oud. Maar brullen meiden. De dood of de gladiolen. Heb echt genoten. Ik kan er twee paginaatjes uitslepen voor Motor Magazine (leest dat blad!), als ik me concentreer op de Jawa's, want dit zie je toch niet veel, lijkt me zo. Niks voor jou Roy, zo'n Jawa-race? Volgend jaar gaan we weer crossen. Hoop dat ik dan ook van de partij ben. Dat zal die Boli's leren. Ben weer op pad geweest met maatje Coko, intussen mijn beste Boliviaanse maatje. Gozer heeft veel talenten. Hij kreeg de microfoon in zijn handen gedrukt en kletste de hele dag aan elkaar. Ik heb ook verslag gedaan, en deed dat in overvalst Amsterdams. Raken die Boli's helemaal in de war - geinig. Coko wil ik zeker als mijn rechterhand als ik hier ooit nog eens een motorbedrijf wil starten. Ik speel erg met de gedachte om avontuurlijke motorreizen te organiseren. Twijfel erg over de motorfietesen. XR-en wordt me aan alle kanten afgeraden. Dat komt me goed uit, want ze zijn hier niet te betalen. Maar goed we dwalen af.Puna is een dorpje in de buurt van Potos�, het territorium van us Evo. Ga je toch honderd jaar terug in de tijd. Had er graag foto's van laten zien, maarrr... Zo'n crossfeest is niet anders dan in Anal, alleen wat minder georganiseerd. Publiek vond het allemaal 's Kitterend. Links op de foto Melvin. Ook een heel goed maatje van me. Beestachtig goede kerel en een echte motoquero. Ik ben zijn grote voorbeeld, hehe. Melvin zal ik ook zeker gebruiken voor de business. De bedoeling van mijn bedrijfje zal zijn om er zoveel mogelijk vrienden bij te betrekken. Want we kunnen allemaal wel wat geld gebruiken, en het zijn erg betrouwbare gasten. Gisteren bijv. zat ik weer eens zwaar in de put, en dan organiseert men spontaan bij mij thuis een barbeque met een man of vijftien. Mijn vrienden hebben ook besloten de verjaardag van mijn Mannetjes voor hun rekening te nemen. Voor mannetjes is het eerste jaar het belangrijkste en wordt groots gevierd. Lag daar sinds hun geboorte al wakker van, want het mag allemaal wat kosten en dat wordt ook van de ouders verwacht. Ik hoef alleen de lijst van de invit�s samen te stellen. Prachtig. Nee, over die Boli's heb ik geen enkele klacht meer. Ze helpen me waar ze kunnen, geweldige gasten. Ik heb wel nieuwe boots. Geruild met Coko. Hij die afgetrapte motorlaarzen, ik zijn cowboyboots waar ik al een tijdje mijn oog op had. Coko zo blij als een aap. 'Deze laarzen komen helemaal uit Alaska, en hebben toch een mooi verhaal.' Lees je dit Peer, haha. Peer wilde ze ook graag hebben - te laat. Nee meiden, al met al gaat hier vreselijk veel goed. Met boekie inmiddels in Nicaragua, en ik kan zeggen dat ik met een erg mooi document bezig ben. Ben niet snel tevreden over mijn teksten, maar ik voel dat dit 'm wordt. Nou nog geld om het af te maken en mij hoor je niet meer. Ik las in de Telegraaf dat Nederlanders financi�le zekerheid verkiezen boven familie. Dan weet je meteen hoe ik me voel. Ik houd me hart vast mocht er iets met mijn Mannetjes gebeuren. Zal een nier moeten afstaan om de ziekenhuiskosten te betalen. Want meiden, voor mijn Kereltjes doen we het allemaal. BTW op deze foto echt geen flauw idee wie wie is. Jullie? O ja de winnaars. And what about Guus? Accu is op, kwam op het laatste stroompje Sucre binnengeploft. Hij is inmiddels illiegaal in Bolivia. Dan kunnen ze 'm in beslag nemen. Houd hem dus een tijdje uit het zicht.

Mis changos

Fri, 17 Apr 2009 02:30:00 +0200

En voor hen doen we het dus allemaal, meiden. Het briljant grappige jochie op de pot is nou Santiago. Morgen is de tweeling op de kop af een half jaar oud. Ze zijn wat voorlijk. Santo kruipt in zijn eentje op de pot als hij merkt dat er een drolletje in de weg zit. Dat zijn moeder naast hem zit is meer voor de show. Zien jullie Roxana ook eens. En dit is mijn andere clown, Sebastian. Wat een verschil zit er tussen de twee. Het enige geluid dat uit Sebastians keel komt is een lach. Ventje lacht de hele dag. Heeft-ie kennelijk van zijn vader. Dat is ook zo'n Vrolijke Frans. Santiago lacht en huilt de hele dag. Hij is al twee keer ziek geweest (pruttelend maagje en ontstoken keeltje) en kent inmiddels de klappen van de zweep, mijn princepito. Sebastian liep in zijn eentje door de tuin. Schopte hier en daar tegen een bal aan, trok de kat van de buren aan zijn staart, sprong in de vijver om met de visjes te spelen en dacht toen: �Ik ga er eens bij zitten.� En steeds in de gaten hebben dat er een fotograaf in de buurt is. Mannetjes hebben hun pr goed voor elkaar, net als Pa. We gaan nog veel van deze changitos horen, meiden. En nu op naar de mijn. We gaan volgende week.

De zilvervloot

Wed, 15 Apr 2009 02:45:00 +0200

Het afgelopen weekeinde weer zo'n reddeloos avontuur achter de rug. Samen met Coco, mijn beste Boliviaanse maatje, Dario, Melvin (re) en Fabio (li) weer met de motor op pad geweest. Dit keer naar een geheime lokatie. Coco's vader, don Coco, is verschillende keren benaderd door een campesino die een zilver en zinkmijn heeft blootgelegd en op zoek is naar socios, mede-investeerders. Dat worden wij dus. Het eerste bezoek was een verkennende. We dachten zo even met de motorfietsen de mijn binnen te kunnen vlammen. Dat viel even tegen. De mijn ligt in een vallei, ingesloten door een vierduizend meter hoge cordillera, in een of ander dorp in Bolivia dat is blijven steken in de zeventiende eeuw, tussen de nul en de vierduizend kilometer rijden van Sucre. Net achter het boompje ligt de berg met de mijn, die door de dorpelingen De Vier Tieten wordt genoemd. 'Krijg nou tieten, amigo's,' zei ik. 'Dat zijn geen quatro tetas, maar het gezicht van een rustende indiaan.' En even was het stil. Muisstil. Toen zei het dorp. 'Don Pablo, je hebt helemaal gelijk: het is een rustende indiaan.' Afijn, in de neus van de indiaan ligt dus de mijn, vol met zilver en zink, en waarschijnlijk zelfs goud.Juan, de campesino, is twee jaar geleden begonnen met hakken, nadat hij door een geoloog is gewezen op een hoog mineraalgehalte in de berg. Hij heeft van het ministerie van Mijnbouw de rechten verkregen om de mijn te mogen exploiteren, maar heeft geen cent om te investeren. Hij heeft een analyse laten maken van enkele monsters. De uitslag was: een hoog zink- en zilvergehalte. En tja, als het gaat om mede-investeerders dan ben je bij mij aan het goede adres. Heb nog altijd vijftig euro achter de hand, voor buitenkansjes als deze. Ik stond in dat dorp en voelde dat er wat gaande is. De lokatie zo afgelegen, zo maagdelijk, de indianenkop, het verhaal van Juan, motorvrienden die zitten te gillen om geld en het avontuur ruiken, de analyse. Volgens don Coco is het een maagdelijke mijn. 'Binnen een half jaar kunnen jullie miljonair zijn.' Juan zegt dat hij een zilverader heeft ontdekt. Die kan een meter doorgaan, of een kilometer. Ligt aan het geluk. De mijn hebben we dus nooit gezien. Op de bonnefooi hebben we het gebied verkend. We kwamen redelijk dichtbij. Toen begon het zo hard te regen dat ik met de Guzzi tot mijn navel vast kwam te staan in een snelstijgend riviertje. Daarna veranderde de weg in een modderpoel. We hebben de Guzzi een uur lang bergopwaarts moeten duwen, met twee door de modder geblokkeerde wielen. Komende vrijdag vertrekken we weer naar de geheime lokatie die in de tijd is blijven steken. We gaan dan te voet over de vierduizend meter hoge cordillera. Rugzak om, tent en slaapzak mee, een wang vol met cocabladeren. 'Wordt een reis zoals in Lord of the rings,' zei Coco. Vijf vrienden die het avontuur zien. We speken elkaar over een jaartje, amigo's. May the forces be with us...

Peer vertelt

Wed, 15 Apr 2009 01:35:00 +0200

En we pikken het verhaal van mijn goede vriend Peermans weer op in La Paz
We blijven nog �n dagje in La Paz. Even bijkomen van de rit over de Alti Plano. Het voorval met die bus komt regelmatig ter sprake. Paul zegt dat hij zoiets nog nooit heeft meegemaakt, terwijl ie toch de nodige kilometers achter de rug heeft. Door zijn alerte reageren �n zijn ervaring heeft ie �n tragedie weten te voorkomen. Dan merk je ook, hoe kwetsbaar je bent op een motorfiets. Van de andere kant: als we met de auto waren geweest, hadden we geen schijn van kans gehad dit te overleven. Overigens wel lekker hoor. Zo�n dagje rondhangen in La Paz. Vrienden en bekenden ontmoeten en genoeg te doen om de dag voorbij te laten vliegen. �s-Avonds even �n biertje gaan drinken in Mongos. Een grote tent met diverse ruimtes en vooral een goeie vibe. Door de muziekkeuze wordt er veel gedanst. Ook op de tafels. Er hangt een goede sfeer en je raakt daardoor gemakkelijk in contact met andere bezoekers.De volgende dag willen we bijtijds vertrekken en daarom gaan we vroeg terug naar ons hostal. Als we daar uit de taxi stappen, raken we aan de babbel met enkele jongelui. In no time mengen de eetstalletjeshouders zich ook in het gesprek. Af en toe is het best wel lachen hoor met die Bolivianen. Enkelen proberen ons over te halen om met hun mee te gaan naar een of andere kroeg. Aangezien wij verstandige mensen zijn, kruipen we vroeg onder de wol.

La Paz uit komen gaat snel en bij de tolpoort kunnen we zonder te betalen doorrijden. Zo hoort het ook, want motoren hoeven in principe niet te betalen in Bolivia. Bij enkelen konden we zo doorrijden, maar we zijn tolpoorten gepasseerd, waar men ons liet betalen. Voor de bemanning een extra bijverdienste volgens mij. We hebben daarom telkens staan onderhandelen. Men vraagt maar wat en altijd veel te veel. De te betalen bedragen vari�erden van 2 Bol tot 15 Bol. Daar is wel overheen te komen, maar het gaat om het principipe nietwaar? Goed, La Paz dus uit. Bovenaan op de autopista nog even een �laatste�blik op de stad en dan begint El Alto. Ooit bedoeld als het nieuwe La Paz is daar in dit deel van El Alto weinig van te merken. Wat een gribuszooi zeg. Het verkeer krioelt er door elkaar heen en daar tussendoor bewegen zich ook nog mensen. Soms steken ze zonder te kijken zomaar plotseling de weg over. Al dan niet een handkar voor zich uitduwend, maar bijna altijd wel met een bult bagage. Erger nog zijn de vele en vooral venijnige drempels, die je over moet. Alle voertuigen stoppen en gaan er dan stapvoets overheen. Je moet wel wil je geen schade op lopen. Af en toe wip ik uit het zadel omhoog; de drempel is toch iets venijniger dan gedacht. Als we El Alto achter ons laten, wordt het geleidelijk aan wat rustiger op de weg en is het weer heerlijk toeren. Goed en wel het eerste zicht over Lago Titikaka, komen we aan bij een dorpje, Huatajata geheten. De (hoofd)weg is geblokkeerd door de inwoners en we moeten iets terug om de (rots en zand)weg te nemen, die door het dorp gaat. Het gebeurd regelmatig dat men in Bolivia, om uiteenlopende redenen, de doorgaande wegen blokkeerd. Deze keer is echter absurd. De ex vicepresident (Victor Hugo C�rdenas) heeft in dit gehucht een huis. Omdat hij geen Masista (de partij van Evo Morales) is, wil de lokale bevolking dit huis onteigenen. De familie is bij de belegering van het huis gewond geraakt en verblijft in het ziekenhuis. Alle ramen zijn ingegooid en het lijkt dat er binnen ook behoorlijk is huisgehouden. De politie is nergens te bekennen en de regering doet ook niks. De Minister van Staat wast zijn handen in onschuld en verwijst naar het onderzoek, dat gestart zal gaan worden. �ls dat al ooit gaat gebeuren. Dit is het gebied van de zg Ponchos Rojos, een groepering waar je beter niet mee te maken kunt krijgen. Ze zijn vooral agressief en gewelddadig. Het voelt niet goed om hier lang bij stil te staan en we rijden snel verder. Het vlakke landschap gaat over in bergachtig gebied. Schitterend! Met af en toe adembenemende uitzichten over Lago Titikaka. We dalen af naar een engte in het meer, waar we met �n soort pont overgezet worden. Behalve de Moto Guzzi staan er twee auto�s op met Mexicaanse toeristen. De mannen willen alles weten over Guusje en zijn berijder en willen gezamelijk op de foto.

Vanaf de pont gaat het snel omhoog en krijg je weer spectaculaire vergezichten te zien. De weg slingert zich door de bergen omhoog en omlaag. Toch gaat het vrij vlot en al snel zien we de karakteristieke berg, die uitkijkt over Copacabana. Even later rijden we het dorp binnen. Blij dat we er zijn. Verwachtingsvol uitkijkend naar onze hernieuwde ontmoeting met vrienden en bekenden. Omdat Paul hier langere tijd heeft doorgebracht, kent hij meer mensen in Copacabana dan ik. Hoe dan ook, het is een geweldig leuk weerzien met alle vrienden en bekenden. Veel onderwerpen om over bij te babbelen en de avond en volgende ochtend schieten voorbij.
We beloven om op de terugweg weer een stop te maken in Copacabana en daarna vertrekken we richting grens met Peru. De douaneformalitieiten voor Paul en mezelf gaan snel. Anders is het voor de motor. Men wil $ 200,00 (dollar!) voor een of ander apart formulier. Uiteindelijk weet Paul dat bedrag terug te babbelen naar 200 bol. Zo�n 20 Euro. Nog veel te veel, maar ja, je moet wat wil je verder. Al bij al kost het hele gedoe ons meer dan 1.1/2 uur. Als we weer verder rijden, is Guusje versierd met een grote sticker. Dit als bewijs dat ze legaal in Peru rondtuft. De weg naar Puno voert ons langs Lago Titikaka, maar echt spectaculair is die niet. Beetje golvend en op hetzelfde nivo als het meer. Dus geen spectaculaire uitzichten. Zo�n 20 km v��r Puno begint het iets bergachtiger te worden. We slingeren er snel doorheen en dan rijden we Puno binnen. In het centrum ken ik een hostal, maar weet niet zeker of de motor daar wel binnen kan. Een lange, smalle gang vormt de entree naar de receptieruimte. De motor past maar n�t door de voordeur. Daarna manouvreert Paul met enige moeite zijn machine door de lange gang. In de receptieruimte wordt Guusje geparkeerd. Heel luxe, op het vloerkleed �n onderdak. Puno is niet echt een plaats waar je graag wilt zijn. Er is weinig te beleven en de toeristen komen er hoofdzakelijk voor 1 of 2 dagen. Om de drijvende eilanden te bezoeken of inkopen te doen. Maar het is, vanuit Bolivia, de eerste grotere plaats in Peru. We denken er over, om via Arequipa en Chili terug te gaan naar Bolivia. Voordelen zouden zijn, dat we niet w��r over de Alti Plano hoeven en (voor Paul) een nieuwe route. Nadelen zijn de grotere afstand en de prutweg die ons te wachten staat in Bolivia. Dus dezelfde weg terug? Lijkt ons de beste oplossing. (Wordt vervolgd)

Hehe, filmpje over Che, in twee delen

Mon, 23 Mar 2009 21:19:00 +0200

Vind dat je een mooie Duc hebt, Roy. Ga toch voor mijn Guus. Zo staat ze er intussen bij. Foto genomen in Potos�, op de terugweg van Peru naar Sucre, met Peertje.

Us Peer vertelt

Mon, 09 Mar 2009 02:15:00 +0200

Guys, Peerke neemt het even over van me. Wat foto's volgen later.
Helaas. Door �n kleine miscommunicatie had ik de Ruta del Ch� gemist. Achteraf gezien moest het gewoon zo zijn. Wellicht had ik het grootste deel van de route moeten lopen, ipv bij Hermano Paulus achterop de fiets. Het was afzien geweest voor de boys. Totaal afgepijgerd (maar voldaan) zag ik ze zaterdagavond El Flor�n binnenkomen. Krijg nu dus een herkansing. Voor mij de eerste keer in m�n leven achterop een fiets met hulpbron. Heel luxe over geasfalteerde wegen: retourtje Peru. Bij Paul�s huis aangekomen zag ik twee motorfietsen geparkeerd voor de deur staan. Die waren van Melvin en Coco, de voorzitter en vice-voorzitter van de Motoqueros Legendarios de Sucre. Kwamen ons goeie reis wensen en zouden �n stukje met ons oprijden. Coco zelfs tot aan Yotalla, het eerstvolgende dorp richting Potos�.Van hem had ik zijn butsmuts en motorlaarzen geleend. Voelde me zowaar al �n beetje Motoquero. Als bevestiging hiervan, kregen Paul en ik een leren armbandje omgeknoopt. Blijkbaar een belangrijk ritueel, want er werd �n heel verhaal bij afgestoken.

Zowel Paul als ik hebben de weg tussen Sucre en Potos� diverse keren afgelegd en het is (en blijft) �n gew�ldig mooie route. De weg slingerd zich door het landschap omhoog en weer omlaag met regelmatig schitterende vergezichten. Bergen en diepe dalen. Uiteindelijk stijg je van zo�n 2.600 naar ruim 4.100 meter. Zelf heb ik weinig verstand van motorfietsen, maar weet wel hoe een motor dient te lopen. De Guzzi heeft er �cht zin in en loopt fantastisch. Beladen met twee man en beetje bagage lijkt �ie de bergen met gemak te bestijgen. Volgens Paul heeft Guusje de afgelopen jaren zelden zo mooi gelopen als nu. Hij kan er bijna niet over uit. Ook op deze hoogte schijnt ze daarvan weinig last te hebben. Ergens in het centrum van Potos� brak de koppelingskabel. De reparatie hiervan was voor Paul �n fluitje van �n cent en we konden dus weer op weg. We wilden proberen om Challapata te bereiken v��rdat het donker zou worden. Een afstand van iets meer dan 200 km. Echter, het werd sneller donker, dan we wilden. Op deze hoogten is het errug koud. Zeker als je daarbij ook nog een straffe wind op de kop hebt. We vonden onderdak in een gehucht in de middle of nowhere. Op de bedden lag een zak met stro en dit moest dienen als matras. Keihard was dat ding en van slapen kwam niet veel terecht. Bovendien was het hartstikke koud. Onder ��n van de bedden had ik een ouderwetse pispot zien staan, maar had er verder geen gedachten bij. Totdat� totdat ik naar de wc moest. Men had simpelweg de deur naar de trap naar beneden op slot gedaan! Kon dus niet naar de wc en wilde eerst uit het raam gaan hangen. Maar daar had Paul de Guzzi geparkeerd. Dus niet zo�n goed idee. En om heibel te voorkomen heb ik toen maar het potje gevuld. En Paul ook trouwens.

De Alti Plano is een uniek stuk natuur. Hooggelegen en zoals de naam al zegt: het is behoorlijk vlak en de wegen zijn lang en kaarsrecht. Paul bukt zich zo af en toe en dan krijg ik de volle laag. Hoewel dik aangekleed, is het een felle en vooral koude wind, die dwars door je heen dreigt te gaan. En dat recht op kop en over een afstand van ruim 500 km. Rustig cruisend over de Alti Plano tussen Oruro en La Paz, geniet ik van het bijzondere landschap. Het valt me wel op, dat er giga grote meren zijn ontstaan. Er is de laatste weken errug veel water gevallen. Het riviertje, waar we �n hele tijd langsrijden, is in een kolkende en woeste watermassa veranderd, om te eindigen in ��n van de grote meren.

Plots hangt Paul in de remmen en fors ook! Het gebeurd wel vaker dat hij moet afremmen voor bv overstekende Andeskamelen, die hier in onnoemelijk grote aantallen rondwandelen. Maar nu is het anders. Lijkt wel op een noodstop! Ik kijk langs hem heen en zie dat Guusje de wegberm al verlaten heeft en nu op het laatste en h��l smalle stukje zandberm rijdt. Nog iets verder en het gaat zeker �n meter naar beneden. Wat me echter (bijna) een hartverknettering bezorgd is, dat ik een grote touringcar recht op ons af zie komen. Welke onbenul haalt het in z�n hoofd, om vlak v��r een bocht met nul overzicht met een volle bus een andere bus in te halen??? Ongelofeloos!!! Het zou me niet verbazen, als die achterlijke gladiool dronken achter het stuur zit/zat. Wie anders haalt het in z�n stomme kop, om zoiets te doen? Stel eens voor dat wij met de auto zouden zijn geweest. Je zou geen kant opgekund hebben en een frontale botsing zou het gevolg zijn. Maar gelukkig is Paul een h�le goeie en ervaren piloot. Hij weet de motor overeind te houden op deze ongeveer 15 cm smalle zandberm!!! Petje af hoor!

Zo�n 50 km v��r La Paz gebeurdt een soortgelijk iets. Ditmaal een taxi, die ons op �onze� weghelft tegemoet komt. Seinend met z�n lichten komt ie recht op ons af. Alsof hij zeggen wil: ga aan de kant, ik wil er door. Wij moeten maar zien, waar we blijven. Gelukkig is het ditmaal op een recht stuk weg en zien we het al �n beetje aankomen. Ik ben dankbaar, dat er ook hier dat smalle stukje zandberm is. Het zorgt voor onze redding. Wederom behoedt Paul�s stuurmanskunst ons voor een desastreuze afloop. Wat heb je er acherlijk volk tussenzitten zeg! Respectloos, maar vooral onverantwoordelijk!

En dan rijden we via de Autopista La Paz binnen. Het is telkens weer een adembenemend uitzicht, om de stad in het dal te zien liggen. Mensen houden van La Paz. Of niet! Iets daartussen heb ik nog nooit gehoord. En dan ben je plotseling onderdeel van die mierenhoop. Niet alleen kwa mensen. Ook het verkeer is een chaos. Bovendien zijn er protesten aan de gang en dat is niet bevorderlijk voor de doorstroming. Paul kent de stad beter dan ik en redelijk snel zijn we, waar we willen zijn. Blij dat we er zijn, want 500 km is toch �n hele ruk en je zit de hele tijd in dezelfde houding. De Alti Plano mag dan wel een interessant landschap zijn, het is tevens medogenloos. Er staat bijna altijd (felle) wind. Onze eerste stop in La Paz is Sol y Luna, een bar/restaurant in het centrum, waar Nederlandse Carla de bedrijfsleider is. Een h��l leuk weerzien na bijna �n jaar en weer veel om bij te babbelen. De koffie zorgt dat we snel weer opgewarmd zijn. Roos, hele vette knuffel van Paul en mij en groetjes aan Juan

sneeuwwitje

Thu, 19 Feb 2009 02:27:00 +0200

Ok�, om jullie geheugen nog even op te frissen: zo kwam Guus na drie�nhalf jaar thuis. Ja da's even schrikken h�? Dat ze nog reed. Maar elk sprookje heeft een goed einde. Moet zeggen dat ik bijzonder onder de indruk ben van het werk dat mijn vriend Ivan heeft afgeleverd in zijn rommelige werkplaats. Motor zou binnen twee weken klaar zijn. Zijn twee maanden geworden, maar dan heb je wel wat. Een Guzzi in concourstaat. Kan zo de showroom in bij Motortoer. Zijn goede werkers hier in Bolivia, als ze werken. Behalve het kleine deukje in de tank is de motor zo glad als een aal. Ben echt onder de indruk. Vandacht drie uur lang alleen maar zitten kijken naar mijn bike. Ik heb Guus al negen jaar in bezit. Nooit glimde ze. Je zult het niet geloven - die hele paintjob heeft me niet meer dan 130 euro gekost. Ivan rekende voor zijn werkzaam hebben 80 euro.
Heb 'm gefooid, want hij krijgt een kindje een dezer dagen. De verf betaal je dan zelf. Zitten hoge marges op meiden. Op de tast is je motor opknappen hier dertig keer goedkoper dan in Nederland. Morgen nog even de achterveer laten maken en dan op pad met de boys. Voor mijn Boliviaanse maatjes wordt dit hun eerste grote reis. Heb er zin in. Tentje, kampvuur, drank, meiden, stuff, en dan op weg naar het volgende avontuur. Maar niet zonder gevaar, zoals altijd. Vorig jaar was op de Ruta de Che sprake van hevige regenval. Nu rijden we besmet gebied binnen. In de staat Santa Cruz heerst een dengue epedimie. Vijftigduizend mensen zijn reeds besmet, twaalf overleden. Het is altijd feest in Bolivia. Uiteraard zal ik uitvoerig verslag geven van onze beslommeringen. Eerst dus naar La Higuera, dan carnaval vieren in Vallegrande en via een grote u keren we terug. We moeten vijf rivieren over, waarvan een er tricky is. Guus is dus in no time weer de oude.

��n week tot het referendum

Sat, 17 Jan 2009 19:52:00 +0200

De messen zijn geslepen in Bolivia. Welke storm zou er over de cartoonist zijn gekomen (In dit geval Iwan, van de krant El Correo del Sur) als hij zijn spotprent in een Europese krant had gepubliceerd? Probeer je dat eens voor te stellen. Nou, ben ik niet zo'n heel grote fan van Evo, maar dit gaat me toch wat ver. Evo zegt: 'We zijn in het paleis gekomen voor het leven. De nieuwe grondwet zal ik per decreet invoeren, godverdomme. En van de Joden moet ik ook niets hebben.' De vice president Alvaro Garcia Lineras grinnikt: 'En nu begint de heksenjacht.' De Boliviaan schrikt zich een hoedje en denkt: 'Holy shit, zijn masker is afgevallen.' Heeft Evo al een klacht ingediend bij de Raad voor de Journalistiek? Welnee. Dit is Bolivia, waar de nuance in alles ver is te zoeken. De 25ste gaat het land onder de hamer. Het is nog rustig, ook in Sucre. Dat Evo het referendum gaat winnen staat vast. Money talks in Bolivia. Een hoop leugens en valse beloftes doen de rest. A la pucha!