Hale Bak!

Kandırmak Daha Kolaydır..

2013-12-22T03:01:00.002-08:00

2013 yılı Türkiye ve Dünya için oldukça gerçek bir yıldı. Yaşananlara ve duyulanlara göre herkes için bir ifade taşıyor. Kimileri için zenginlik, kimileri için cesaret, kimileri için daha da fakirleşen yaşamlar, kimileri içinse artık hiç bir şey... Çünkü onlar yaşamıyorlar... 2013 yarım kaldı onlar için...

Bir haftadır ise; yoğun olarak ayakkabı kutusuna istiflenen milyonları tartışan bir ülkeyiz... Tabii tartışalım, tartışalım da ne olacak? Geri mi verecekler parayı? Yoksa bu paraların nereden geldiğini dürüstçe söyleyip tarafsız(!) yargının karşısına mı çıkacaklar?

Hiç sanmıyorum...

2013 yılında topraklarımızın içinde bomba yüklü iki araç patladı. Evinde, işinde, okulunda insanlar öldürüldü. Öldürüldüler diyorum. Bitmedi 2013 onlar için....

2013 yılında ağaçları sökmeyin diyen gencecik çocuklarımız öldürüldü... Türkiye tarihinin alnındaki lekelere kapkara bir tane daha eklendi... Bitmedi 2013 onlar için...

2013 yılında Suriye'de 1300 civarı insan, uykularında; çocuklarıyla beraber öldürüldü. Cinayetin sorumlu tutulduğu tarafların başında Türkiye'de vardı... 2013 bitmedi onlar için de...

2013 yılında Türkiye'de 842 kadın öldürüldü. Çocuk tacizinde ilk sıralarda yer alıyoruz. Tecavüzler arttı... 2013 onlar için de bitmedi...

Şimdi kutulardaki milyonları tartışıyoruz.

"Çok laf yalansız, çok mal haramsız olmaz..." Benim merak ettiğim, bu milyonların üzerinde kaç çocuğun kanı var? Kaç kişinin ekmeği var? 2013'ü yarım bırakan kaç can'ın bedeni var?

Şimdi insanların önüne kutu kutu milyonları koyup, gerçekler açıklanmaya çalışılıyor...

Medyasının insanları ölürken sustuğu bu ülkede, milyonları konuşmaya başladığı dönem insanlık çağının sona erdiği dönemdir.

Yani; artık yiyecek bir şey kalmayana kadar yemeye kararlı bir düşüncenin karşısında konuşurken, cesetlerin üzerini örtenler, milyonları mı örtemeyecek?

Yani; insanları kandırmak, kandırıldıklarına inandırmaya çalışmaktan daha kolaydır.

Bi düşünmek lazım!

2013-11-24T03:51:00.001-08:00

Nereden başlasam diye düşünürken, çok sevdiğim bir yazarın o güzel sözü geldi aklıma.

"Sadece yazmaya başla..."

Siyaset ne haddimize... Uzaktan bakıyoruz. Tepkisiz de değiliz elbette. GÖRÜYOR, DUYUYOR ve KONUŞUYORUZ. Düşünebildiğimiz kadarını anlatmaya, anlayabildiğimiz kadarını yorumlamaya (düşünmeye) çalışıyoruz.

Oyun oynamayı alışkanlık haline getirmiş insanlar yakın geçmişlerini hatırlarlarsa; yaşanan her olguyu - olayı artık bir oyun karesinde görmeye başladıklarını da hatırlarlar. İstem dışı beyinsel tepkidir bu. (Bağ bahçe oyunlarından bahsetmiyorum tabi ki.)Rakibin üç dört hamle sonrasını tahmin edebilme yeteneği, kendisinin oluşturacağı karşı ataklarının olasılık hesabı... Keşke bu oyunları oynayarak büyüseydi tüm yönetmeye aday adaylar.

Tahtaya tepeden bakmaları gerektiğinin farkında bile değiller.

.......

İstanbul... İstiklal Caddesi, Cihangir, Bebek, Moda, Taksim, Beyoğlu.....

Ankara... Kuğulu Park, Kızılay, Sakarya Caddesi, Tunalı Hilmi....

İzmir.... Kordon Boyu, Alsancak, Konak, Bornova, Göztepe ve 35buçuk :) Karşıyaka...

Bursa.... Altıparmak, Heykel, Çekirge, Setbaşı, Kürkürtlü... mü? Hayır... Fatih Sultan Mehmet Bulvarı, Özlüce, Beşevler, Nilüfer...

Maalesef. Her geçen yıl değişen şehir merkezi imajını yaşıyor Bursa.

10 yıl öncesine kadar Altıparmak, Heykel alışveriş yapmak için, buluşmak için, yaşamak için Bursa'nın merkezi idi. Şimdi ise akşam yediden sonra adeta kuş uçmaz, kervan geçmez terk edilmiş kovboy kasabalarını andıran bir fotoğraf karesine dönüşüyor.

İstiklal Caddesi'nin modası geçer mi? Ya da Karşıyaka'ya çıkmak için resmi bir sebep arar mı insanlar? Ancak bizim Altıparmak'a gitmek için kaymakamlıkta yahut nüfus müdürlüğünde işlerimizin olması gerek.

Sebebi ne ola ki? Nalbantoğlu Caddesi'nde kapanan - kapanmak zorunda kalan- mekanlar olmasın? Caddelere taşmasına müsaade edilmeyen cafeler olmasın? Pis kaka cafeler... Toplumu nasıl da kirletiyorlar. Hele Kültürpark'ın eski hali. Adım atsan restoran, cafe, bar... Bütün Bursa oraya akıyordu. Taksiciler para kazanıyordu, mekan sahipleri, servis elemanları, civardaki yemek işletmeleri, spor tesisleri, ekmek parası kazanıyordu. Dolmuşçu amcalar, konfeksiyonlar, kuaför salonları, muayenehaneler, kuyumcular, ayakkabıcılar...

"İyi de kardeşim bunun sebebi AVM ler... Ne alakası var bunun cafeler, barlar ile?" diyenleri duyar gibiyim... :)

Evet. Sebeplerinden biri de AVM ler. Butik esnafı sıkıntıya sokan sebeplerden biri de bu.

ANCAK AVM lerde eğitim alanları, havuzlar, parklar, sevgililerin buluşması - iş toplantıları - için keyifli sohbetlere yer sağlayan mekanlar yok. Yeşil ağaçlar yok.

Sıkça konuşulan ticari kaygı taşıyan sohbetlerde "Batı ya geçemezsek işimiz zor." cümlesi var.

Cevabı tam da burada.

Bursa'da bir bölge gelişirken öteki bölge geriliyorsa Bursa'nın gelişmesinden bahsederken oldukça fazla düşünmek lazım. İnanacak bir halk bulmak lazım.

Büyük şehirlerde yaşayan insanlara bunu sunmak zordur. Hadi bakalım Konak'ta Kemeraltı esnafı sıkıntılı olsun... E bizim Kapalı Çarşı esnafı her geçen gün daha da üzülüyor. Atalarının mirası dükkanlarını, mesleklerini artık yapamayacak olmalarının gerçeği ile yüzleşmeye çalışıyorlar. Hemen yanlarında restore edilen hanlar hamamlar maalesef çağırmıyor eski müşteriyi.

Tramvayı atlamayalım. Çok güzel oldu.

Doğanbey Toki'leri. şahane duruyor. Caanım şehir manzarasını öyle güzel kapattı ki, baktıkça içi açılıyor insanın.

Az üstte Tophane varmış, hikayesi varmış, Setbaşı'nda bir Mahfel'imiz varmış. Kimin umurunda.

Eski Adliye binasının arkasında toplanan öğrenciler şarkı söylüyormuş, çay içip simit yiyorlarmış. Kimin umurunda?

Kültürpark'ta basketbol, kaykay yapan gençler gelmiyormuş. Kimin umurunda?

İnsanlar, Bursa'nın eski merkezindeki insanlar artık kazanamıyormuş, yerleri her geçen gün daha da değer kaybediyormuş... Kimin umurunda?

Acaba neden Nilüfer kazanmaya başladı? Bi düşünmek lazım...

Masum insanları öldürmenin utancını kapatacak büyüklükte bir bayrak yoktur.

2012-08-17T13:25:00.003-07:00

Alıştığımız dünya değişmeye başladı. Belki de hep vardı bunlar. Sadece kapımızın önünde durmadığı için duymuyor ya da görmüyorduk. Sıra bize mi geldi? Dedirten bir savaşın içine sürükleniyoruz ve işin asıl garip olan yanı hiçbirimizin konuşmuyor, cevap vermiyor olması.

Yıl 2012. Daha özgür düşünen, davranan ve konuşan bir neslin nasıl oluyor da bu kadar sessiz kalabildiğine hala aklım sırrım ermiyor. Gazeteleri “vah! vah!” geçirerek okuduktan sonra tekrar işine dönen bir nesil. Hoş, iş yapmayı da pek sevmeyen bir nesil bu.

Bütün dünya savaşıyor. Savaş demek ölüm demek bu arada. Bir yıkım sanatı. Galibi olmaz. Silahlı anlamsız bir ekonomik, politik sürecin masum insanları hedef bularak kan akıtmasıdır. Askerinden, çocuğuna dili kanlı liderlerin oyunlarında piyon olunur. Desteklenir baştan. Çünkü;

Bir ülkeyi, bir toplumu savaşa – ölüme götürmek için insanlara belirli itici (motor) güç sunmalısınız. İki tanedir bu güç. Din ve milliyet. İnsanlar ancak ve ancak bu uğurda ölüme giderler hem de büyük bir onurla. Çünkü ölümün –sonun – en şanlısıdır bu. Vatanı ya da inancı uğruna ölmek. Herkese nasip olmaz şehit(!) olmak onuru… Gerçek şehitlik midir bu? Yoksa hiçbir savaş tecrübesi olmayan, daha önce eline silah almamış hala ana kuzusu evlatların bencilce alınan kararların ardından hayatının sönüşü müdür? Her insan sorgulamalı bunu…

Silah satmak için savaş çıkarmalı. İç ve ya dış sınırlar dahilinde. Hiç fark etmez…

Tekrar sorgulamalı…

Din? Din bunun neresinde? Suriye de Müslüman ülke. Kaotik bir soru oldu değil mi? Sorgulamalı…

Din?

Atatürk?

Milliyet ve din… İşte doğru cevap. Ülkemizi savaşa daha doğrusu bir iç savaşa sürüklemek için din kullanılabilir sebep ancak; tek başına hiçbir zaman yeterli değil. Çünkü Erbakan’ı hatırlarsınız. Her cümlesini Allah ile başlayıp bitiren ve bu ülkedeki İslami yaklaşımlı politika yürüten hatta hükumete ortak olabilen siyasetçilerimizden biri. Din tek başına yeterli olmamıştı partisini zirveye taşıması için. Bu durumda milliyetçilik anlayışını da devreye sokmak gerekti. Daha güçlü propaganda yapmak adına. Ve karşı tarafı oldukça itekleyecek bir güç daha bulunmalıydı. Bu da henüz okula başlayan bir çocuğun duyduğu ilk isimdi. Alfabenin ilk harfini bile öğrenmeden önce duyduğu ilk isim. Atatürk. Türkiye’yi kuran kişi. Bir yanda İslami siyaset yürüten bir politika, diğer yanda Atatürkçü milliyetçiler. İşte bu doğru hamle oldu. Şimdi ideolojik çıkışlar da eklenirse hiçbir eksiği kalmayacak bir savaş oyunu başlayabilir Türkiye’de…

Oyuna gelme Türkiye.

"Masum insanları öldürmenin utancını kapatacak büyüklükte bir bayrak yoktur." Howard Zinn

Annem Pipili Bir Kızı Olduğunu Hiçbir Zaman Kabul Etmek İstemedi...

2011-07-29T08:20:00.001-07:00

Bölüm I.
Travestilik : Öteki cinsiyetin giyindiği kıyafetlerini giymektir. Bunu yapan herhangi bir kişiye travesti denir ve sıkça transseksüellikle karıştırılır.
Transseksüellik cinsiyet değiştirme ameliyatı yaparak ameliyattan sonra olduğun cinsiyeti kabul etmektir. Travestilik ise, sadece öteki cinsiyeti gibi giyinmektir ve herhangi bir cinsiyet kimliği değildir, yani kadın gibi giyinen bir erkek travesti hâlâ kendisini erkek olarak tanımlayabilir. :)) Ve yine travestilik herhangi bir cinsel yönelim de değildir. :)
Ve transseksüelliğin tarihi de oldukça uzun bir geçmişe kadar gitmektedir. Arkeologlar, Çek Cumhuriyeti’nde bulunan 5 bin yıllık bir erkek iskeletinin eşcinsel bir mağara adamına ait olduğunu ortaya çıkardığında, M.Ö 2900 ile 2500 yılları arasında yaşadığı tahmin edilen mağara adamının bilinen ilk eşcinsel erkek olduğu tespit edilmiş oldu.
Genel itibariyle 80'lerin Türkiye'sinde lanetli, Hindistan'da kutsal, Amerika ve dünyanın öteki devletleri spektakular kabul edilen bir insanin cinsiyet türü olan transseksüel kişilerin, Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nden pembe nüfus cüzdanı almak için açılan vajinalarının derinliği, otoritelerce en az 8 cm. olarak saptanmak durumunda. 8 cm.den derin olmayan vajinal delikler operasyonun başarısızlığını gösteriyor. Mavi cüzdana kavuşmanın penis boyu hakkında henüz bir bilgi bulamadım :)
Ancak; her iki süreçte, bu transı tercih eden kişiler için oldukça sancılı geçiyor. (Türkçe travesti sözcüğü, Fransızca travesti sözcüğünden türetmiştir. Fransızca travesti sözcüğü, Latince trans- (bir taraftan öbür tarafa) ve Fransızca vêtement (giysi, kıyafet) sözcüklerinin birleşimidir.)
Yine Transseksüellik; Dünya Sağlık Örgütü’nün (WHO) uluslararası hastalık sınıflama ölçütü ICD-10’a göre, bir cinsiyet rahatsızlığı türü. Transseksüel bireyler aslında bedensel açıdan ya erkek ya kadındırlar, fakat kendilerini, bulundukları cinsiyetten başka cinsiyete ait hissederler ve olabildiğince bu hissettikleri cinsiyetin özelliklerine bürünürler. Transseksüelliğin ne ölçüde hastalık olarak değerlendirilmesi gerektiği, kesinlikle çok tartışılan bir konudur.
1952 yılında, basın ilk kez cerrahi yolla cinsiyetini değiştiren (adamdan-kadına) Amerikalı transseksüel Chrisitine Jongensen ilgili bir haber yapmıştı. Dini kesim, bu tür operasyonları iyi karşılamayıp, hastanelere baskı yaptığından, transseksüel bireyler cerrahi operasyonlar için yurtdışına gitmek zorundaydı (öncelikli olarak Casablanka’daki Georges Burou ve Meksika’ya). Ayrıca Amerika’da transseksüeller psikopati olarak görülüyor ve zorla hastaneye yatırılıp, elektroşok veya antipati tedavisi uygulanıyordu. 1966 yılında ise John Hopkins Baltimore’daki tıp merkezinde cinsiyet kimliği kliniği kurmuştu. Bu klinikte, cinsiyet değişimine dair gerekli önlemler de alınmaktaydı. 1969 yılından sonra da, Stonly Diber gibi birçok ünlü araştırmacının çalıştığı daha başka uzmanlık klinikleri de açılmıştır.
Çoğu birey, transseksüellik kavramını reddetmektedir. Çünkü, bu kavram, “seksüellik” kelimesini çağrıştırmaktadır. Transseksüellik, bir cinsiyet problemi değil, aksine seksüel tercihtir. Yalnız, transseksüellik cinsiyet kimliğinin bir sorunudur ve böylece de özünde seksüelliğin bir türü değildir. Transseksüeller, alışılmışın dışında seksüel eğilimleri olan bireyler değillerdir; aksine sadece yanlış cinsel organla dünyaya geldiklerine inanan bireylerdir. “Erkekten kadına” veya “kadından erkeğe transseksüel” yerine, eleştirenler daha basit deyimiyle trans kadın veya trans erkek olarak tanımlamayı tercih etmekteler.
Transeksüellik kavramı, çok eskilere dayanan bir olgusal duruma işaret eder. Türkiye'de ilk defa Bülent Ersoy'un geçirdiği cinsiyet değiştirme ameliyatı ile toplumun gündemine gelmiş, dünya çapında ise, ilk kez 1952 yılında Norveç 'te yapılmıştır. Bu ameliyatla, Amerikalı George Jorgensen kadın olmuş ve ismini değiştirmiştir.
Türkiye’de cinsiyet değiştirme ile ilgili kanunlar olmasına rağmen, uygulamada önemli sorunlar yaşanmaktadır. Bunlardan biri, ameliyat olmuş bireyin iş hayatında yaşadığı sıkıntılardır. İş başvurusu yapan bireyden talep edilen nüfus kaydı sonrasında, kayıtlarda yer alan ameliyat öncesi kimliğinin görülmesi, kişinin özel hayatına zarar verir.
Diğer bir sorun da yasalarda yer alan özürlülük ölçütü, sınıflandırılması uyarınca vücut fonksiyon kaybı cetvelinde bulunan transeksüellere ilişkin düzenlemedir. Bu cetvele göre, transeksüellik, özürlülük durumu olarak değerlendirilmektedir.
Bu konudaki en esnek ülkelerden biri de hiç kuşkusuz Tayland'dır. Her yıl düzenlenen Miss Transseksüel yarışması, bunun en büyük göstergesidir.
II. Bölüm : Röportajları....

“Solu takip et. Kadınlarla dolu aşk evine ulaş.”

2010-12-21T09:22:00.000-08:00

Dünyanın ilk reklamı genelev reklamıdır. “Solu takip et. Kadınlarla dolu aşk evine ulaş.” Efes antik kentinde bulunan ve Konak adı verilen bu genelev (Hadrian Tapınağı) na Celsus kütüphanesinden bir geçit vardır.

Türk Dil Kurumu sözlüğü, Dil Derneği sözlüğü ve Sevan Nişanyan Etimolojik Sözlüğü'ne göre "fahişe" kelimesi, Arapça'da "azgın" ya da "utanmaz" anlamına gelen فاحشه (faḥişa) kelimesinden türetmiştir. Türk Dil Kurumu'nun verdiği tanımında fahişe "hayat kadını" anlamına gelir.

Fahişeliğin yasal statüsü devlete göre değişir; bazılarında fahişelik idam cezası ile cezalandırır, bazılarında da tamamen yasaldır. Fahişelik, seks işçiliği kapsamına girer.

Başlangıcında "kutsal bir görev" olarak ortaya çıkan fahişelik, "Tarihin Babası" Bodrumlu Herodotos'un aktardığı üzere, "kutsal fahişelik" Mezopotamya’ya kadar geri giden başlangıç döneminde ve MÖ 6. yüzyıldan itibaren belirdiği Eski Yunan'da verimlilik tapınılarına bağlı olarak ortaya çıkmıştır. Rahipler ve rahibeler, toprağın verimliliğini harekete geçirmek için birleşmek zorundaydılar. Ancak; tanrılara kurban verme adeti nakdi ödentilere dönüşürken, kutsal fahişelik dn söz etmeye başlamıştır. Bunlara devadasi denilmektedir ki- Bunlar mensup oldukları tapınak adına cinsel ilişkiye girmekte ve eylemleri kutsal ritüel sayılmaktadır.

Örneğin Gazneli Mahmut 1026'da Samantha tapınağını yıktığında, burada 350 devadasi bulunmaktaydı. Çinli seyyah Çao-Ju-Kua, 1226'da Gucerat'ta 4 bin tapınakta 20 bin devadasi olduğunu bildirmiş, Marco Polo da onu teyid etmiştir. Kutsal fahişelik kısa süre sonra dindışı fuhuşa yol vermektedir.

Yine Eski Yunan'da MÖ 6. yüzyılda ortaya çıkan kadın bedeninin ticari mal haline gelmesi kısa sürede öyle bir boyuta ulaştı ki, ünlü Atinalı yasa koyucu Solon, ilk genelevleri açmak zorunda kaldı. Dikterion denilen bu evler devlete aitti. Her evde bir memur grubu işleri düzenlemekteydi.

Lidya, Kartaca veya Kıbrıs'ta gelinlik kızlar, çeyizleri için fahişelik yapma hakkına sahiplerdi. Babil’de ve Sümerlerde bu işe kendini ilk olarak adayan kadınlar kısır veya sterildi. Bu kadınlar kendi doğurganlıklarını Sümer ülkesinde tanrıça İNANA, Babil ülkesinde ise İŞTAR'a adayarak ,kutsal görev olarak baktıkları fahişeliği yaptılar.

Babil ülkesinde ve Sümerlerde Fahişelik yapan erkekler de vardı. Av sırasında veya savaşta yada kavgalar sonucu testisleri yaralanmış, cinsel organlarında işlev bozukluğuna neden olacak yaralanma yaşamış yada genital organlarında doğuştan bozukluk olan erkekler kendi ailelerini kuramazlardı ve kendileriyle seksüel anlamda ilişki yaşamak isteyen herkesin karısı veya kocası olurlardı.

Genel hatlarıyla böyle bir seyir izleyen fahişelik zamanla tanrılar ve tanrıçalar adına tapınaklara girmiş ve bu hizmetin karşılığını, yararlananlar çoğu zaman cömertçe ödemiştir. Zaman içerisinde bu tatlı paralar hem din adamlarının hem de ülke yöneticilerinin ilgisini çekmiş ve sektör olarak gelişmesinin yolu açılmıştır.

Fahişe, ilk ortaya çıktığı Antik dönemden beri paradoksal bir role sahip olmuştur. Bir yandan marjinalleştirilerek ve tecrit edilerek hor görülür, diğer yandan da erkeklerin evli kadınlara ve genç kızlara saldırmadan ateşlerini söndürmelerini sağlamalarına hizmet ederek aileyi ve toplumu koruyan, katlanılması gereken bir kötülük sayılır. Ama toplum ve aile için bu kadar gerekli sayılmasına rağmen, fahişe parmakla gösterilir, her zaman her yerde dışlanır, bir yerlere kapatılır. O, namuslu bir kadın gibi gözükmemek zorundadır. Yasa koyucu, fahişenin sadece namuslu erkeklere zevk vermesine izin verir. Ev kurmak ve çocuk yapmak yalnızca yasal karılara aittir. Saygın kadınlarla karıştırılmaması için fahişeye özel bir kıyafet dayatılır. Roma'da fahişelerin, aile analarının, yurttaşların yasal eşlerinin kıyafeti olan uzun etek giymeleri yasaktır. Eski Rejim Fransa'sı fahişeleri dağlayarak damgalamaktadır. Orta Çağ, Avrupa'nın kırlara çekildiği bir dönem olduğu için fuhuş duraklamıştır. Fahişeler Orta Çağın tüm savaşlarında yer almışlardır. Örneğin toplamı 13 tane olan Haçlı Seferleri'ne daha birincisinden itibaren katılmışlar. Fransa kralı Aziz Louis'nin yürüttüğü 8. Haçlı Seferi'nde, Krallık Maliyesi, "ordu takipçileri" başlığı altında, kralın, askerleri "kutsal savaş" yönünde cesaretlendirmeleri için, 13 bin fahişeye maaş ödediğini göstermektedir.

Cinselliğin ticareti saygıdeğer aileye kalkan olsun diye yapılıyorsa, o halde saygıdeğer aileyi yerle bir etmenin tam zamanı, bir bakireyi korumanın bedeli bir fahişeyse demek ki bir daha asla bakireler olmayacağız, asla ve asla iffetli davranmayacağız.

Tarih boyunca çeşitli dönemlerde yasaklanmış ve cezalandırılmış olmasına karşın varlığını sürdürmüş olması, fuhuşun birçok toplumda denetlenebilir bir kuruma dönüşmesini de sağlamıştır.

Türkiye’de ise bu durum biraz farklı yürüyor. Zaman içinde hızla kapatılan genelevlerin sayısı arttıkça, sokaklar daha tehlikeli hale geliyor, tecavüzler ve ölüm oranları hızla artıyor. Araştırmalara göre zaten dinsel görevler başlığında ortaya çıkan fahişelik mesleğini yasaklamak, ahlak kuralları çerçevesinde toplumun bilincini korumaya çalışmak küspesi altında, sosyal yaşamın içinde insanları önüne geçilemez hatalar yapmaya teşviktir.

Suçluyu korumak adına…

2010-12-20T03:43:00.000-08:00

TBMM Silah Alt Komisyonu’nun hazırladığı tasarı, silah lobilerinin gizli imzası ve destekleyici yasa değişiklikleri ile Türkiye’de güvende miyiz?

Yakında korsan cd’ler gibi yol kenarlarında satılmaya başlayacak soğuk demir makineler için; bizim, milletimizin meclisinin hazırladığı tasarıya göre, silah bulundurma yaşı 18’e düşüyor.

Evet!

Ehliyet alıp, araba kullanma yaşına.

Bu da yetmiyor, 5 adete kadar da silah alabiliyorsunuz. İki tanesini yanınızda taşıyabiliyorsunuz. Red Kit hesabı.

Dahası var. Reklamları da yapılabilecek. Hem de yaşam hakkı için. “Yaşam hakkı için, öldür!” diyorlar çocuklarımıza.

Yani, kimseye “kaşın düşmüş” deme diye.

Silahın yoksa, hızlı değilsen, hümanistsen, yaşama saygılıysan, barış ve silahsızlanma istiyorsan öleceksin. Çünkü bunu onaylamayanlar hemen silahlarını bellerine takıp, seni ortadan kaldırmak için en kısa zamanda kapında duracaklardır.

Düğünde, maçta, dernekte sevinç kurşunları artacak, giden canlar çoğalacaktır. Cinnet geçiren ailesini, komşusunu, bebeleri daha yorulmadan katledebilecektir. Muhtemelen aldıkları ceza da düşecektir. Çünkü silah taşıma hakkı vardır.

Diğer batı ülkelerinde silah sahibi olmanın nasıl olduğuna bir bakalım.

Başvurursunuz. Ama hemen silâh sahibi olamazsınız. Arada kontroller ve izlemeler yapılır. 1998 yılında Fransa’da kabul edilen yasayla, Danimarka ile Hollanda’da olduğu gibi silâh veya mermi alımı için özel ihtiyacın kanıtlanması gerekiyor.

Fransa’da sadece savunma amacıyla ateşli silah bulundurma ruhsatı talep edilebiliyor. Ruhsat talep edenin ciddi biçimde tehlikede olması gerekiyor. Yunanistan’da ruhsat isteyenin ruhsal durumunun silah taşımaya uygun olduğuna dair doktor raporu şart. Belçika’da ise atış kulübüne üye değilseniz silah almayı aklınızdan bile geçirmeyin. Tabii her üye olana da silah yok. Bütün bunlara rağmen Türkiye’de silah almak, bulundurmak ve taşımak TBMM tarafından teşvik ediliyor.

Yasanın alt yapısını, Avrupa Birliği’ne bağlayan ve bu lobi de yer alan imza sahibi şahsiyetler, silahın sigaradan daha öldürücü olduğunu bilmiyor muyuz sanıyorlar?

Bir yandan sigara yasağının içeriği genişletilip, kanserle mücadele başlığında, çocuklarımıza dumansız hava sahası sağlayacağız derken diğer yandan çocuklarınızın eline silah verip barut kokusu ile ani ve çabuk ölümler getirdik mi diyorlar?

Ya katil, ya kurban!

Gelecek endişeleri bu kadarla da bitmiyor. Tam teşekküllü heyet raporu da tarih olacak silah almak isteyene. Yarı sinirli hali normal karşılayan bir hastane mutlaka bulunacaktır.

Silahlanma başlayınca, ailenizi korumak için beğenmeseniz de alacaksınız, çünkü eski sabıkalılara da silah taşıma izni gelecek bu yasayla.

Masumu değil, suçluyu korumak adına.

Ve insanlar "erdem" diye acımanın arkasına gizlediler bencilliklerini…

2010-12-14T13:52:00.000-08:00

Kadim diyarlarda, hayatın anlamını bulmaya çalışan, özgür insanların ulaşma çabasında muhteşem olgudur erdem. Ruh gücüdür, faydaların bütünü, ulaşılması insan doğasında belki de ütopik olandır…

Ve her liderden beklenendir.

Zihni Meleke’ye sahip olmasının yanında, bir liderden beklenen erdemlerin bütünü olmasa da, - mutlaka olması gerekenler – adalet, alçakgönüllülük, anlayış, bilgelik, cesaret, çaba, kararlılık, mertlik, onur, nezaket, öfkenin kontrolü, sabır gibi meziyetlerdir. Eklenebilir ama asla çıkartılamaz sıfatlar bütününde, halkın önünde giden, yolu gösteren Zat’ın bu erdemlere sahipliği halkını da aydınlatacaktır. Lider aynı zamanda örnek ve kahraman olma şansını elde eden kişidir. Varlığındaki erdemleri ne kadar başarılı işlerse, halkını da o derecede yüksek bilinçliliğe ulaştırır. Bilinci yükselen topum gelişir, kuvvetlenir.

Faziletsiz liderlerin gidişindeki karakter örneğine baktığımızda ise; üstün konumlanmışlığında; adını birlikte anacağımız bir iz bırakamamış, yenilenememiş, çabuk öfkelenmiş, cümleleriyle tezata düşmüş, kahramanlık küspesi altında şemsiyesinin altında tek damla yağmuru yememiş, savunmamış, sahip çıkmamış, halkına ve değerlerine ihanet etmiş kişilikleri görürüz.

Kitlesel hareketlerin yaşandığı olgulara baktığımızda (savaşlar, eylemler, vb…) insanları bu hareketlerin içine dahil etmek için iki itici güç kullandığını görürüz. Din ve milliyet. Bu iki sebepten insanlar ölmeye giderler. Bu iki itici gücün özgürlüğü için diğer her şeyi feda edebilirler. Liderler tarihsel süreçte bu güçleri kullanarak derin iletişim olarak adlandırdığımız örtülü amaçları uğruna halklarını savaşlara sokmuş, kararlarını onaylatmışlardır.

Erdemli davranışlar mı? Hayır.

Ki; yine tarihte erdemli şahsiyetler, savunma yapan liderlerdir. Atatürk, Lenin, Gandhi, Castro, vb… Yani tüm dünyayı karşılarına alarak, kimsenin yapamaz dediğini yapan toplumlar ve bu toplumların başındaki ADAM’lardır. Nitekim erdem sahibi bu liderler aynı zamanda birer kahramandır. Hala kendi toplumlarında anıldıklarında umutla bir ikincisi beklenenlerdir.

Günümüz liderleri; Simgelerin altında kişiler birleşmezse, kendilerini tehdit altında görüp, yalnız hisseden kişilerdir. Doğru yolu göstermek şöyle bir yana, herkesin koşacağı yönü önceden algılayıp, “Bu tarafaaaa!” diye bağırandır. Yani sistemi sistemin amaçları doğrultusunda değil de, kendi amaçları doğrultusunda çalıştıran kişidir.

Lider; beyinde devrim yapan ve herkesi peşinden sürükleyen fikrin ve ruhun rüzgarını estiren ADAM dır. Erdem sahibidir.

Şimdi!...........?

Dünyanın en sistemli yalanı…

2010-07-30T12:52:00.000-07:00

Adalet, insanın kendi üzerine düşeni yapması, en iyi ve en uygun olduğu işi yapması, herkese hak ettiğini vermesidir. Peki o zaman; bir insan bilgeliğe, kendisine ilişkin bilgiye sahip oldukça, nasıl olur da, kendisine ait, kendisinin bir parçası olan şeyi, en uygun olan işi yapabilir? Bütüne, başkalarına ilişkin bilgiye sahip oldukça, nasıl olur da, başkasının hakkını verebilir, bütünün adaletine katkıda bulunabilir?

Nasıl bir denge oluşturabilir?

Nesnellik – objektiflik gibi (asla gerçekliğine inanmadığım yaklaşımlardır bunlar) bilinç dışı kavramları nasıl uygulanabilir kılar? İnsan ve insanın bilinçaltı var olduğu sürece hiçbir kararın, hiçbir tepkinin tamamen tarafsız kalacağına inanmıyorum. Empati gibi güzel bir telafisi varken…

Kim ve ya ne olursak olalım, yolun her zaman bir yönünden seyrederiz. Toplumsal kurallara uymak şartıyla sağ taraf kullanılsa da, bazılarımız sol şeritten, bazılarımız orta, kimimiz de sağ şeritten yavaş yavaş trafiği tıkayarak ilerlemeyi alışkanlık haline getirmiştir. Netice de herkes sağdan gidiyordur. Ancak sağ tarafın da alternatifleri vardır.

Tek doğru yoktur. Doğrunun da çeşitleri vardır. Adaletin de olmalıdır. Türleri olursa, esneklik kazanır. Ve ne kadar esnerse o kadar genişler, büyür, güçlenir. Ancak hiçbir zaman tarafsız olamaz. Mutlaka kararı alanın imzaladığı kalemde O’nun parmak izi kalacaktır.

Yani nesnellik, sahip olunması öznel değerlendirmemle imkansız olan bir özelliktir. Nesnelliğin var olabilmesi için mutlak bir doğru olmalı. Savaş içeriği taşıyan hangi konu ile ilgili nesnel bir yargıya varılabilir? Saldıran yahut savunan taraflardan daima haklı olan mı kazanır? Kazanan güçlü ama haksız ise yine de ceza alır mı? Kaybeden alkışlanır mı?

Varlığında ısrar edilen bu adalet, bizzat doğa dediğimiz muazzam sistemin varlığından dolayı yoktur. Doğa, hiç bir canlıya eşit davranmadığı gibi insana da eşit davranmamıştır. Her şeyden önce hangi ırktan olacağına karar veremeyen bebeklerin doğumu, doğadaki adalet yoksunluğuna en büyük delildir: zeka, fiziki yapı, ırk vb. özellikler insandan insana değişir ve bu özellikler ömür boyu insandan ayrılmaz. Aynı anne babadan olma iki çocuk arasında bile doğuştan gelen farklılıklar vardır. Bunların belki de en önemlisi olan yetenek, en büyük bir adaletsizlik unsurudur.

Tarihi süreçte insanların uydurduğu adalet kavramının gelip dayandığı son noktada, doğanın bu apriori adaletsizliğini yumuşatma amacı vardır. Bulunan en geçerli ve temel çözüm ise "fırsat eşitliğidir". Doğuştan sahip olduğu ya da olamadığı özelliklerin handikabını ömür boyu çekmemesi için her bireye eşit imkanlar sunulması prensibine dayanan fırsat eşitliği, doğanın başıbozuk düzenini ıslah çabasıdır. Bu prensibi kabul edip doğru uygulayabilen toplumlar, güçlünün hakimiyetini kırarak, güçsüzün yaşama şansını artırıp doğal seleksiyonun hızını ve etkisini düşürmüşlerdir. Bu prensibi kabul etse de uygulamada gönülsüz ya da beceriksiz davranan toplumlar ise kaotik bir sisteme gömülmüş olarak, doğadan da acımasız bir dengesizlikle debelenip durmaya devam etmektedirler. Fırsat eşitliğinin olmadığı yere, ne anlamda düşünürsek düşünelim, adaletin uğraması hayalden bile ötedir.

Adalet; kurgusal ve ütopik olan bir kavramdır. Hatta o kadar ütopik ki, dinler dahi ancak öbür dünyada adaleti vaat etmişlerdir.

Elma...

2010-07-18T12:40:00.000-07:00

Bir yazarımızın tümcesindeki gibi: "Tarih tekerrürden ibaretse, o toplumun fertleri yaptıkları hatalardan hiç ders almamış demektir."

İlk maddesi elma ile başlayan oldukça uzun bir listeye sahibiz. Yasaklar...

Youtube... Yasak. Google... Yasak. Porno içerikli siteler.... Yasak. Sigara... Yasak. Okumak... Yasak. Yazmak... Yasak. Düşünmek, tartışmak, araştırmak, konuşmak, koşuşmak, adını yazmak, Topkapı Sarayı'nda İş Yasası okumak yasak, yedi kişi yanyana yürümek yasak.

İnternet; Geniş kitlelerin, bilgi ve birikimlerini, üretimlerini, merak ve eğlencelerini, deneyimlerini paylaşmalarını mümkün hale getiren, diğer yandan bu olanağı sıradan insanların dahi fazla teknik bilgi gerektirmeden yapabildiği dünyanın en gelişmiş iletişim ağıdır. Tüm dünyada 1.8milyar, Türkiye'de ise 30milyon civarında insan internet kullanıcısıdır. Sonuçta ise, telekom, medya, eğlence, eğitim hatta kamular bile e-devlet uygulamasına geçiş ile bu süregiden değişimin içinde kuvvetlerini yerleşik hale getirmeye başlamışlardır.

Youtube...Tüm dünyaya hizmet eden, günde ortalama birmilyar videonun izlendiği bir web sitesi. Dünyadaki dokuzbinbeşyüz üniversite, 4binden fazla vakıf ve sivil toplum kuruluşu Youtube'u kurumsal iletişim ve dağıtım kanalı olarak kullanıyor.

Bugün Youtube'a ve direkt yoldan iletişim ve paylaşım özgürlüğüne vurulan darbe, tam anlamıyla hukuk diktatörlüğü ve faciasıdır. (-Ki devletin bu kapsamda açtığı hiçbir karşı çıkış davası yoktur.)

Özgürlüklerin ve kişisel gelişimin önünü tıkamanın, AB'ye girme mücadelesinde olan bir ülkede hiç bir akla ve mantığa sığacak savunması yoktur. Böylesi bir yasaklama, tepkisel toplumlarda şimdiye açılan karşı davalar ile ya çoktan yürürlükten kalkmış ya da kaldırılma aşamasında olurdu.

Sonunu bekleyerek görmeye alışmış olan diğer toplum modellerinde ise, yasakları yaşamanın başka bir yolunu bularak kaldığı yerden devam edenler ya da daha içeriksiz organizasyonlarda (zaten bilgi toplumuna çekilmesi adına mücadele edilen ancak kaybedilmesi riski yüksek gruplar) arayışlarını devam ettireceklerdir.

Uygulama sonuçlarının arka cephesinde; mutlaka ortaya çıkabilecek lüzumsuz ama hayat yoran son cümleler de sıkça duyulacaktır.

İşin aslı astarı, arkadaşımın özgürlüğünün başladığı yerde benim özgürlüğüm biter, benim özgürlüğümün başladığı yerde arkadaşımın özgürlüğü biter. Acaba internet iletişimindeki bu şahsi özgürlükler kimlerin özgürlüklerini bitirmekteydi ki, bizimkilere derhal son verildi? Elmayı diyorum, ilk kim yedi?

Susmak...

2010-07-13T15:54:00.000-07:00

Susmak bir erdemdir. Kimi zaman avaz avaz bağırmaktan daha etkili ve acıtıcı bir yol, kimi zaman da dinlemenin en iyi ifadesi olur. Duyabilmek için susmak gerekir yani. Ancak; hatalar yapıldığında, yerine ikame edilemeyecek kayıplar yaşadığında - yaşatıldığında - egoizm sınırları artık zorlanmaya başladığında, susmak insan ilişkilerini öldüren bir eylem(siz)lik, erdem(siz)lik olacaktır.
Gerçekleri görerek kör taklidi yapan, ezbere bildikleri nakaratı mırıldandıkları halde söylemeyen-öğretmeyen, dokundukları halde hissetmedim diyen, "ortalık toz duman ne kokuyor?" diye soran eylem(siz)ler öldürüyor ilişkileri ve geleceği.
Söyleyecek faydalı bir şeyi olmayan insanın kesinlikle öğrenmesi gereken yetenektir susmak. Daha da kuraklaşan cılız tohumlar misali, sustukça tepkisizlik testisi dolar... Tepkisizlik testisinin içinde su yoktur tohumlarımızı dev çınarlara yeşertecek- gölgesinde dirilerin güneşlendiği-. Kelimenin anlamını fısıldayacak bir ses yoktur. İçinde nasır tutmuş parmaklar, ter, göz nuru yoktur el emeğini öğretecek. Protonlar-nötronlar, atomun-maddenin parçacıkları, endoplazmik retikulum, pi, e=mc2, II. Kosova Savaşı, dış kuvvetler, endeksler, endeksemeyenler yoktur bilimi anlatacak. Yıllar sonra geçecek ama çarpacak mı yoksa kuyruklu yıldızları da yoktur tepsizlik testisinin içinde. Susmak ve susmakla hacimlenen, büyüyen tepkisizlik testisinin içinde koca bir hiçlik vardır. Renk ya da ışık yoktur. Aşkı yaşamaya dinç bedenler, yarını düşünmeden kapanan uykulu gözler... Bunların hiçbiri yoktur.
Üreten toplum - gelişen ülke yoktur. Şüphecilik, sorular, araştırmalar yoktur.
Söyleyecek sözü, yazacak kalemi, gösterecek karesi olanlar susarsa dosya numaralarının arasına sıkışıp; seyreyle sessiz cümbüşü.
Sözünü, kalemini, karesini sulasın anlatanlar. Testimizi dolduralım ırmaklardan, sulayalım tohumları-güneşe kansınlar.
Testiye su koymazsak;
Sadece susar ve artık dinlemezsin.
Düşünmez, gelişmezsin.
Gelişmez, büyümezsin.
Büyümez, üreyemezsin.
Üreyemez, bitersin.

Masumiyet....

2010-07-12T11:22:00.001-07:00

İnsanın kendini kandırma halinin doruğu ve kendinden utanmaktan doğan bir sanal temizlik kandırmacasıdır masumiyet...
Her saniye binlerce çocuğun bıçağın sivri kenarını hissettiği, açlık sınırının belki de asla bir arada görülemeyecek kadar tomarlanan kağıtların arasına sıkıştığı, kolu-baldırı-saçı açıkta kaldığı için tacize uğrayan- haksız olan hanımların utandırıldığı, köprü altlarına saklanan- ruhlarını bedenlerine bali ile yapıştıran - çocukların kakalanıp aşağılandığı, parça parça özelleşen ama bir türlü özelimiz olamayan değerlerin çoğaldığı, korkunun değil çaresizliğin arttığı her gün de, masumiyeti kime verelim?
Yıllarca yüksek faizli, uzun vadeli borçlandırıp; güneşli havada şemsiye veren, yağmurlu havada geri alan finans destekçilerimize mi? ( ödeyemeyince özeleştirisini yaşamını bitirme kararı alan insanlarımın sonundan hiçbir sorumluluk üstlenmeyen, üstlendirilmeyen)...
Ya da, insan sağlığını, dumansız hava sahası ile sağlamaya çalışırken, diğer yandan bilmem ne gribi, falan nezlesi, zırt alerjisi ile piyasaya yeni sürülen "kurtuluşunuz bir tek bu aşıda" ilaçlarından rant sağlamaya çalışan sağlığımızın yetkinlerine mi?
Belki de, "Ülkemizde kriz yok..." diyerek, bizi mi yoksa kendilerini mi kandırmaya çalıştıklarını bir türlü çözemediğimiz ancak; işsizliği, sıkıntıyı, umutsuzluğu alışkanlık haline getirmemize neden olan ekonomistlerimize, yöneticilerimize mi verelim?
En doğrusu; Ana haber bültenlerinde uzun cümleler-flashbacklerle anlatılan, manşet ve sürmanşetlerde büyük puntolu harflerle yazılan her yaşanmışlığın bedelini ödeyen bedenlere, yitirilen yaşamlara, kriz önlem paketlerinde hiç düşünmeden alınan gider (olarak görülen) kısıtlamasındaki ilk sırada adı yazan; babalara, annelere mi?
"Çok şükür sonunda hayatımı düzene soktum... Bir evcik alayım" derken, sabaha tazminatsız yolu açılan, banka kredilerini ödeyemeyip bunalan amcaya mı?
Az kaldı... Yeniden vaatler, nutuklarla dolu saatler geri geliyor. Yüzleri yerinde, elleri havada daireler çizerek anlatacaklar memleketimin insanına... İnanacak yahut inanmak isteyecek elbet. İster yenisine, ister eskisine... İnandıkça bir yürek verecekler, sonuçlarını yaşayınca masum olacaklar.
"İnsan inanmak isterse, yalana bile inanır" gerçeğini hep göz ardı edecekler... Çözümün ne olduğunu bile bile, çözümsüzlüğe sürecekler eşeklerini - at mı kaldı sürülecek, tabi ki eşeğe binecekler-.
Sayfa-sütunlarda daha sıkça rastlanan tecavüz vakalarının sebebini genelevlerin kapatılmasına bağlamayacaklar, "Madem düşebiliyordu bu kredi kartı faizleri de neden şimdiye kadar düşürmediniz? Geri verin paramızı..." demeyecekler?, arkadaş yardım gemisi - ölen insancıklarım noldu - ne çabuk değişti gündem - önce o konuyu halledin bakalım! düşünmeyecekler, "vatanın neredeyse 1/4'ü işsiz, dosyaları - dinleme cihazlarınızı kapatın da, bağırıyoruz bizi dinleyin, aldıklarınızı geri verin - çayla simitle yaşanır mı?" sormayacaklar...
Sormadılar...
Tarih tekerrürden ibarettir. Feda edilecek değerler tekrar düşünülmeli...
Düşünmeli...
Değişmeli...

Marka Kent BURSA!..

2010-07-06T14:37:00.001-07:00

Marka nedir? Ne değildir?

Marka, bir teşebbüsün mal ve ya hizmetlerini bir başka teşebbüsün mal ve ya hizmetlerinden ayırt edilmesi için kullanılan şekiller, isimler, sayılar gibi çizimle görüntülenebilen, yayınlanabilen işaretlere verilen addır. Markalaşmak ise marka olmaktır.

Marka; patent değildir, ünlü olmak değildir, ürününüz değildir ve en önemlisi Marka sizin değildir.

Evet. Marka sizin değildir. Marka “Var” dır. Varlık’tır. Alışkanlıkları, kişiliği, hikayesi olan bir varlıktır. Yolculuğuna çıktığında, ayakkabıları ayağında, çantası sırtında, bileti cebinde olmalıdır. Yani markalaşacak kişiliğin alt yapısı sağlam durmalıdır. Bir kent ise marka olması istenen; hedefleri kabul görür olmalı ancak hayalperest olmamalıdır.

Evliya Çelebi’nin “Velhasıl Bursa sudan ibarettir” dediği kentim Bursa da, marka kent olma yolculuğuna çıkmış, ancak ayağında terlik, biletsiz ve çantası boş çıkmıştır.

Üç yılda bir buçuk milyon turist! Yıl 365 gün, 3 yıl 1095 gün. 1 güne 1369 turist. Bu rakamı hafta sonlarını dahil ederek hedeflersek, bir yıl 52 hafta * 2 hafta sonu * 3 yıl eşittir 312 gün. Bir buçuk milyon hafta sonu turistleri bölü 312 gün eşittir 4807 turist gün başına. Hikayelerle dolu kentim Bursa’ya, günlerini yahut saatlerini geçirmeye gelecek akrabası, eşi dostu olmayan turistlere, Bursa merkezde üç, ilçelerde üç, toplamda 6 pansiyon ve apart mı hizmet verecek? Konaklama yapmasalar, Bursa’ma turist olarak gelen memleketim insanlarına kentimin hikayelerini kim anlatacak? Daha başlangıca gidelim. “Biz Bursa’ya geliyoruz!” 444 0 … ??? Nereyi arayacaklar?

Peki neden Bursa’ya gelecekler?

Sağlık ve inanç turizmi hedefi oldukça başarılı seçilmiş iki nokta. Bizler tüketirken, seçerken ihtiyaçlarımızı ön planda tutarız. Gelir düzeyi ihtiyaç piramidinin üst katmanlarında yer alan tüketicileri bu cümleye dahil etmiyorum elbette, ancak sağlık amaçlı bir gezi yapacaksak bizi tedavi edecek kaynakların bulunduğu coğrafyaları tercih ederiz. Hafta sonu ziyaretçileri Bursa’da nerede, nerelerine şifa bulacaklardır?

Moda şehri Milano, aşıklar kenti Roma, romantizmi yaşatan Paris, sinema Hollywood, sinema film Cannes… örneklerini oldukça virgül kullanarak sıralayacağımız bu kentler, markalaşma süreçlerini tamamlamış, şu hallerini gelişmeye adamışlardır.

Markalaşmada ölçütümüz, ne kadar çok insanın bizden bahsettiği ile istatistiklenecektir. Bunu ölçmenin yolu da “Google” dır. İlk harfi yazdığımızda, kombinasyonlarıyla alternatif kelimeleri sıralayan, hatta yanlış yazdığımızda “bunu mu demek istediniz?” diyen Google’dan.

Bakalım Google genel aylık aramalarında son bir yılda Bursa’ya dair nasıl bir tablo çıkarıyor? İlk sırayı sahibinden.com alıyor (bursa sahibinden ve ya sahibinden Bursa başlığı ile), 2. Sırayı …. Hastanesi, 3. Sırayı Bursa adı alıyor. 7milyon480bin kişi genel aylık aramalarda Google’ın arama çubuğuna Bursa yazmıştır. Bu rakamın, 5 milyonu yerel aylık aramalar sekmesinde yer almıştır(yerli aramalar…).

Markalaşmaya aday, inanç turizmimizin en büyük ismi, Ulu Cami ise; 49.500 genel arama ile oldukça alt sıralardadır. İznik 135bin, Bursa’nın tarihi yerleri 5bin400, İnkaya Çınarı 720 ile umut vaat etmemektedir.

Genele yakıştırılan kent rolleri, içlerinde bulunan teklerin misyonları ile bütünlüğüne kavuşmuştur. İznik ve kiliseleri, Ulu Cami ve hikayeleri, Somoncu Baba ve rivayetleri yoksa Eyfel Kulesiz bir Paris, Pisa Kulesiz bir Pisa, Dracula’sız bir Transilvanya markalaşmış demektir. Elbette ki kentimin yemekleri, çarşıları, hanları, hamamları, türbeleri takdire şayan, anlatımı doyulmazdır. Ancak odak noktası olmalıdır. Tüm ışıklar asal eksene yansıdıktan sonra odaktan geçer. Tek bir hikaye. Başlangıç için kuvvetli, okuyunca merak uyandıran, görünce dokunmayı isteten, öğrenince paylaştıran, paylaşınca aferin alan bir hikaye. Bir (1) görseli olan, markalaşacak kişilik. Bursa’nın değerlerinden sadece bir tanesini, ortak bir dil konuşarak, tek bir görselle, farklı bir sunumla anlatması gerekmektedir. Tüm dünya kamuoyu ve medyasının anlatacağı bir hikaye olmalıdır. Sahiplenilmelidir. Efsaneleri olmalıdır. Her lisana çevrilebilmelidir.

Bunun haricinde; sonradan yapılma ve uluslar arası turizmi hedefleyen, dünyada bir ilk olacak, farklılığı ile adından bahsettirecek, bir kitleyi hedefleyecek organizasyonu da olmalıdır.

Bursam artık markalaşmalıdır…

melekler ve şeytanlar

2010-07-05T14:00:00.001-07:00

"Melekler ve Şeytanlar aynıdır ve birbirlerinin yerine geçebilirler.. Savaşta düşmanını alt eden koruyucu bir melek, düşman tarafından yok edici bir şeytan olarak algılanır."

Son bir yıldır mücadelelerini izlediğimiz iki gsm operatöründen bahsedesim var. Kırmızı ve Lacivert. Tek ve ilk olmanın verdiği güvenden olsa gerek, cebimizde telefon taşımaya başladığımız o ilk dönemlerde tek Lacivertimiz vardı. Sarı antenli böceği ile... Cebe değil, çantalara dahi sığmayan dev makinelere sahip olabilmek ne büyük bir külfetti. Kimlik Fotokopisi, adına kayıtlı fatura, ikametgah, nüfus cüzdan örneği - savcılık kaydı var mıydı hatırlamıyorum-. Şimdiki gibi hazır değildi hatlar zarfta.

"Başvur bakalım, bir haftaya belli olur onaylanıp onaylanmayacağı..".

Memleketim insanı cebinin numarasını alabilmek için; hem varlığını, hem parasını, hem de kendini tanıtmak, satın almak adına ispat etmeye çabalayadursun, Lacivertim onaylarsa ancak konuşabilecekti. Adında vardı Türklük. Hiç bir başlangıç kolay olmamalıydı. Çağı yaşamayı seven, teknolojiye, aydınlığa açık memleketim insanı, konuşacağının hesabını yapmadan sevinçle numarayı satın alarak başvuru kuyruklarında yerini aldı. Adam yerine konulunca daha da bir sevindi. sohbetler başladııı.. elinin altında telefon olunca aradılar aradılar aradılar... Faturalar gelince ağladılar... Faturaların arasından bir abiler topluluğu kırmızı beyaz çıkageldi. "Bu kadar pahalı olmaz bu iş, hattı benden satın al" dedi... O da sattı, satın alındı.

Zaman bu durur mu yerinde? Sarılıp dolaştığımız tabure formunda telefonlar gitti, ergonomik, fotojenik, kaydı değer, touch me telefonlar geldi, gerçek vatanları ceplerimize girdiler. İleri gittiler, hayatımıza girdiler... Organımız oldular... Unutunca 'hiç birşey yapamaz olduğumuz' oldular.

Bizim sonradan çıkagelen satın alan Kırmızı, konuşmayı özgürlükten sayan, ancaakkk; "Her özgürlüğe bir bedel koyan" Lacivert'e; alt yapı gücü ve gerillaları ile selam verdi. Kah güldürdü, kah küstahlaşırcasına ileri gitti. Lacivert ödül de alsa, kilometrelerce çekime de alsa, her numarasına bir Can'da verse, Kırmızı kampanyalarla, rakamlarla, konuştu. "Cepte sadece telefon değil, para da var", diyen Kırmızı; başlangıçta biraz tökezlese de, son-uç rakamlarından oldukça memnun, numara sayma makinesini doldurdu.

Kırmızı gözün görebildiği en düşük enerjiye sahip ışığın rengi olmasına karşılık; güvenin, gücün ve asaletin rengi Lacivert'e karşı savurduğu okları hedefi bulmuştu. Uygulanması çok zor ve titizlik isteyen bu iletişim yöntemini kullanan Kırmızı oldukça başarılı görünüyor. Lacivert memleketimden güzel bir manzara.