halsiz haller

Ah Kavaklar

2012-01-14T23:40:00.002+13:00

4-5 yaşlarında küçük bir kız çocuğu, saçlarının bir tarafını kulak memesi hizasında bir tarafını çenesinde kestirmek istediğini söyleyen. Annemin canına minnet yumruk kalınlığında upuzun saçlarım var, tararken bile yoruluyordu. Götürdü kuaföre, kesildi..
-"Anne saçlarımın iki tarafı da aynı boy"
-"kızım sen görmüyorsun, iki tarafı farklı boy."
-"aaa tamam o zaman."
aradan biraz zaman geçer, kuaförden çıkıp eve geliriz.
Kırmızı kadife elbisemi giyer, kalın kıl fırça tarağımı mikrafon niyetine elime alırım..
"-Anneee anneeee..."
-"ne oldu yine Simge?"
-"Anne saçlarım aynı boy diyorum bak bu kuaför bizi kandırmış." yüzüm düşmüş, sesim titrek ağlamaklı.. Beni ikna edemeyeceğini anlayan annem de, kuaföre bok atıyor.
-"aa haklısın Simge, bu kadın bizi kandırmış, ben bi daha gidişimizde bak nasıl kızıcam ona.."
-"Anne olmadı işte yine olmadı, Yine Sejen Akşu gibi olamadım" der ağlamaya başlarım..
-"Onun gibi olman şart değil zaten Simge'ciğim, kendin olarak da onu sevebilirsin.. hadi sen şimdi geç aynanın karşısına söyle şarkısını.."

Gözlerim ıslak.. yüzümde ağlamaklı bir ifade..
Elimde fırçadan mikrafonum, gözlerimi yumar başlarım şarkıya..

-" aaahhh kaavaaklaayyy, aahh kavaaklaayy... ajıı düüüşştüüüü iişiiimmeeee..."
-"Anneee devamı nasıldı sözlerinii ezberlijeem.."

Aynanın karşısında annem söyler ben tekrar ederim.. öyle öyle ezberledim sözlerini.. biri söyle dediğinde, gözlerimi yumar içli içli söylerdim. 5 yaşında en sevdiğim şarkı..

Sezen Aksu- Kavaklar

Ah kavaklar ah kavaklar

Bedenim üşür yüreğim sızlar

Beni hoyrat bir makasla

Ah eski bir fotoğraftan oydular

Orda kaldı yanağımın yarısı

Kendini boşlukla tamamlar

Ah omuzumda bir kesik el ki

Hala, hala durmadan kanar

Ah kavaklar ah kavaklar

Acı düştü peşime

Ah kavaklar ah kavaklar

Ardımdan ıslık çalar

Ah kavaklar ah kavaklar

Acı düştü peşime

Ah kavaklar ah kavaklar

Ardımdan ıslık çalar

Ah kavaklar ah kavaklar

Bedenim üşür yüreğim sızlar

Beni hoyrat bir makasla

Ah eski bir fotoğraftan oydular

Orda kaldı yanağımın yarısı

Kendini boşlukla tamamlar

Ah omuzumda bir kesik el ki

Hala, hala durmadan kanar

Ah kavaklar ah kavaklar

Acı düştü peşime

Ah kavaklar ah kavaklar

Ardımdan ıslık çalar

Ah kavaklar ah kavaklar

Acı düştü peşime

Ah kavaklar ah kavaklar

Ardımdan ıslık çalar

Kaçak

2012-01-09T07:37:00.001+13:00

İnsan kendinden kaçar, insan kendine kaçak.. Bir sabah uyandım, nefes nefese. Nefes alamıyorum anne diye bağırdım içimden, dar geliyor bana bu küçük balıkçı şehri, dapdar, küpküçük. Benim yeteneklerim, benim beynim, benim hayallerim burada sıkışıyor, patlıyor, dayanamıyorum..
O gün gitmeye karar verdim. Nereye gidecektim, belki İspanya'ya.. çatısından yıldızları seyredebileceğim bir evim olacaktı. Küçük, kahverengi bir ev, gül kurusu çarşaflarım, salonda patchwork bir koltuğum, mutfağımda eski model yuvarlak hatlı bir buzdolabı.. İletişim okuyacaktım, belki yönetmen olurdum, belki reklamcı, enteresan senaryolar yazacaktım. Belki de yurtdışına gitmeme gerek kalmazdı, İstanbul'a giderdim. Kokusu başka şehrim benim.. Küçükken teyzemleri ziyarete giderdik, anneme "anne buranın kokusu ne kadar farklı değil mi, sende alıyor musun" derdim. Ben orada yaşamalıydım, çok seviyordum, bana dairdi sanki..
Aradan geçen yıllar hayallerimi bir bir gerçekleştirdi.. İstanbul'a yerleştim, İspanya'ya da tatil amaçlı gittim. Yıllardır İstanbul'da yaşıyorum ancak ne o beni büyüleyen kokudan eser var ne de ben mutluyum.
İstanbul insanların gönüllü kölelik yaptıkları, kendilerini zehirleyen, içlerini kurutan, duygularını öldüren, hergün onlara tecavüz eden..
Evet dediğim gibi İstanbul'u hiç mi hiç sevmiyorum. Farkettim ki, çocukken kendimden kaçıyormuşum. Mutsuzluğumu şehrime endekslemişim oysa mutlu olmanın ne olduğunu bilmiyormuşum. Hani sabah gözümü açsam, balkondan limanda yük boşaltan şileğleri, uçuşan martıları, ağ toplayan balıkçıları izlesem. Zaman yavaş geçiyor ya, burda zaman geçmiyor diye delirirdim, iki lokma kahvaltı etsem, iki yudum çayla.. İş güç derken haftasonu gelse.. Gazetemi alıp Tatlısu köy kahvesine kahvaltıya gitsem.. Çayıydı, kahvesiydi böreğiydi derken öğleni etsek, önümüzde balıkçı motorları, ötesi masmavi deniz, mis gibi toprak kokusu.. Önümde kediler oynasa, öyle İstanbul'daki gibi gözleri kör olmuş, yaralı bereli kediler değil, kanlı canlı, balık yemekten semirmişleri..
Tatlısu'da dedemin evi vardır, iki katlı, safran sarısı, önü bahçeli.. Küçükken hep kışları da orda oturmanın hayalini kurardım. Üniversitedeyken bir sevgilim vardı, ellerini tutunca kalbime kramplar girecek kadar aşıktım, çocukluk işte.. Onunla oraya gitmenin hayallerini kurardım, belki yaşardık da orda, neden olmasın.. Hayatta kendimi en iyi hissettiğim ev, evim.. Dedem Mimar'dır, kendi çizmiş planını. Bahçesinde üç zeytin ağacı, bir dut, bir vişne, bir nar ve koskocaman bir çam ağacı.. çam ile zeytin arasında koskocaman bir hamak. Şimdi yazları ananeciğim orda yalnız. Çocukluğumdan kalma anılarda dopdolu, yapayalnız bahçemiz..
Önünde küçücük koyu, bir tarafından kayalardan yapılmış küçücük mendirek, balıkçı kayıkları, bir tarafında altın kumlu sahil.. Denize girerdik, deniz analarını hiç sevmedim, sevemedim ama yosundan korkmamayı orda öğrendim. Üzerine üzerine dalardık yosunların, midyeli kayaların üzerinden göbeğimizi kesme pahasına geçerdik, suya dalar dakikalarca nefesimizi tutardık.. Babalar balık tutabilsin diye dipten deniz solucanı, deniz minaresi çıkarır, kayalardan eve midye toplar götürürdük, midyeli pilav yapsınlar diye.. Bahçede, midyeler ağızlarını açıncaya kadar saatlerce tüpte kaynatırdık.. sonra pilava dönüşene kadar üzerine limon sık hüplet!
Düşününce ne güzel geçmiş o düşünmek bile istemediğim, arkama bakmadan kaçtığım çocukluğum. Şimdi geri dönmek istiyorum desem, beni tekrar içine al desem.. Geç bilirim ama döndüm ben, bana da yer aç, bak kaçmıyorum artık kendimden, yüzleştim.. Artık kim olduğumu biliyorum ve ne istediğimi.. desem.. Beni tekrar kabul eder misin toprağına, bana kendim olarak mutlu olabilme şansı verir misin?

Bla bla..

2012-01-08T05:28:00.000+13:00

Uzun zamandır tek bir kelime yazamamış olmanın gerginliği ile başlıyorum cümlelerime.. Okumak için aldığım kitaplar da, kütüphanemin raflarında tozlandılar, bundan da ayrıca bahsetmek istedim. Sebebim oldun sevgili tez kardeş, sana ısınana kadar kendimle ne kadar savaştığımı bir bilsen, böyle uzadıkça uzamaz beni de yormazdın ancak 100 sayfayı bulman söylendiğinden beri beni bir karın ağrısı aldı..
Uzun lafın kısası gelecek haftasonuna istenilen düzeltmeleri yapıp, tezin son versiyonunu gönderiyorum ve yemek yerken bile içimi bir kurt gibi kemiren, son 10 günümü bana zehir eden, tekrar agresif asabi, dizlerini hareket ettiremeyen bir insan haline getiren, bu ızdıraptan kurtuluyorum.
Yüksek lisans yapan sevgili dostlar sakın ama sakın tez yazmaya kalkmayın!

Dayanılmaz bir baş ağrısı, tutuk bir boyun ve sırt ile ben de kaldığım yerden devam edeyim ancak benden vazgeçmeyin.. Sizlere ilerleyen günlerde güzel süprizlerim olacak:)

Digitürk'e Digital Medya Çiftesi

2011-03-03T20:26:00.000+13:00

Digital Medya'nın neredeyse sınırsız sayılabilecek özgürlüğünün, artıları olduğu gibi eksileri de var elbet. Bu durum bugün Digitürk'ü yarın öbür gün başka bir x firmasını mağdur edebilir, böyle bir durumda olay tamamen firmanın kriz yönetimi kabiliyetine kalmış. Digital MEdya'nın ve sosyal ağların gücünü kullanarak, milyonları arkasına alarak bu işi kendisi için, beş kuruş ödemeden mükemmel bir reklam kampanyasına dönüştürebilir, bu arada da işten anlayan 3-4 IT ciyle bu işi nasıl çözeceğine dair bir çalışma yapabilirdi. Ancak kendileri kapatmalara ve karartmalara meraklı, çözüm değil, kestrip atma odaklu hukuk sistemimize başvurup olayı hiç uğraşmadan, kestirmeden çözmek istedi..

Yine burada kaçırdığı konu, word of mouth un yaptırım gücü ile binlerce blogspot yazarını arkasına alarak, internet ortamında virüs gibi yayılacak bir anti kampanya başlattı..

Bence Digitürk sadece sitesinde bir açıklama metni yayınlayarak bu işten kurtulamaz. Etkisini kısa süre içerisinde daha da güçlü hissedecek, müşterilerini kaybetmeye kadar varan bir direnişle karşılaşacaktır. Bu durumu kendisi için artıya çevirecek bir eylem planı yapmazsa,"YOU MEDIA" çağında bloggerların çiftesini sağlam yiyecektir..

DIGITURK UYELIKLERINIZI SONLANDIRIN!!!

2011-03-02T19:38:00.001+13:00

Blogspot.com'u yasaklayıp, binlerce blogcuyu mağdur eden Digitürk'e karşı dava açılmasını istiyoruz!! #blogumadokunma

Hüzün/Neşe

2011-02-28T01:03:00.000+13:00

Az önce farkettim ki ben hüznü çok seviyorum. Hüzün benim vazgeçemeyeceğim bir duygu. Hani bazıları nasıl sigarayı bırakamaz ona zarar verdiğini bilse bile işte bende o hesap hüzün bulutlarıyla beraber dolaşıyorum, nerde ne zaman hüzün sağnağına tutulacağımı bilmeden.. Hüznüm benim için en az neşem kadar değerli.. Neşe ve hüzün beni besleyen duygular. Belki ikisininde yüksek miktarda bende varolması büyük bir çelişki değildir.

Zaten çelişki dediğin şey nedir ki, insanlar açıklayamadıkları tezatlıkları çelişki olarak adlandırıp kestirip atmış. Bende kendimi çok çelişkili bir insanım diye kesip atmışım aslında.. Yeni yeni farkediyorum ki, çelişki her ne kadar birlikte yaşaması güç olsada, siyah ile beyaz arasında gri ve aynı zamanda katı ile sıvı arasında esnek bir alan yaratıyor insana..

Hüzün ile neşenin çelişkisine gelincede..Hüznüme aşığım, bu zihnimi uyuşturan, gözlerimi acıtan, kalbimi sıkıştıran ve belki beni başka bir boyuta götüren bu his.. Tarifi imkansız bir haz veriyor aslında.. Neşeme de aşığım, kalbimi kıpır kıpır yapan, gözlerimi kırıştıran, dudaklarımın 32 dişimi göstermek için acıdığı, elime koluma hakim olamadığım halim.. Sürekli espiriler yapıp kahkahalarla gülen ben.. Yine hiçbirşeye değişmem..
Şimdi anlıyorum ki hüznüm olmasa neşemin kıymeti olmayacak, neşem olmasa hüznümün..

Peyk - İçimdeki İz

2011-02-28T00:51:00.000+13:00

Son zamanlarda iş yerinde, evde, her yalnız kaldığımda, bulduğum her arada dinlemeye çalıştığım bende ciddi anlamda bağımlılık yapan bir albüm var; Peyk - İçimdeki iz..

Sizi bilmem ama benim zaman zaman, sıkça içimden geçer şöyle bir okkalı küfür savurup, ceketimi alıp gitmek içinde bulunduğum düzenden.. Sonra kalabalıklar içerisinde kaybolup, görünmez olmak.. Görünmez kadın olarak avaz avaz hay sizin sisteminize...

İşte bu albüm, uyuşturulan ruhlarımıza temiz hava gibi, derin bir nefes çekince baş döndüren oksijen gibi.. İnsanı kendine döndüren, kendiyle ve genel gerçeklerle inceden dalga geçen, hayatı umursamazmış gibi yapıp fazlasıyla ciddiye alan bir albüm. Dinledikçe dinleyeceksiniz, hissettikçe alışacaksınız, aklınızda albümden bir ezgi ile yolda seke seke, kimseyi umursamadan yürür bulacaksınız belki de kendinizi kim bilir..

Birazda Peyk grubu üyelerinden bahsedeyim.. Öyle çok fazla tanımıyorum kendilerini ancak onlarla geçirdiğim birkaç saat içerisinde.. Ben çok sevdim bu adamları.. Her biri kendi şahsına münhasır ve herbiri ayrı ayrı delilik derecesinde müziğe aşık. Müzik onlar için hayatı sevmenin bir yolu gibi sanki.. Müzik piyasasında pek çok insanla tanıştım, tanıştıkça daha da çok tiksindim kokuşmuşluğundan.. Şimdi ilk defa bir umudum var.. Birileri farklı çıkarlar peşinden koşmadan, içlerinden geldiği gibi, içlerinden aktığı gibi müzik yapıyor.. Birilerine ait olmadan, özgürce..

Teşekkürler Peyk, kulaklarımızın pisini ve pasını aldın..

Ve teşekkürler Aybüke, beni bu grupla tanıştırdığın için..

2010-12-12T04:37:00.001+13:00

Herşeyin yaşanmasının bir nedeni var,
Umutsuzluğa düşmenin anlamı yok,
Hayatı acısı tatlısıyla,
Kucaklayabildiğin kadar hissediyorsun.

Bir yolda ilerlerken
Durup kendine bakabildiğin kadar
Kendin olmayı
İnsan olmayı becerebildiğin kadar çoksun.

Yüreğindeki tüm çiçeklerin kokusunu duyduğun ölçüde
Ve çiçeklerinden insanlara verebildiğin kadar
Yaşıyorsun.

2010-11-28T12:39:00.000+13:00

Yalnızlığım bana ait
Aşkımda bana
Sana ait olan
Sana dair olan pek çok şey var
Vardı..

Ruhum bana ait,
Körkütük sevdam
Acılarım ve mutsuzluklarımda
Onları ben yaratır ben okşarım
Ben büyütür ben yokederim..

Oyun kurmam, oyunlar oynamam
İstediğin kişi benim
Ben senin içindeyim
Sen ne kadar başkalarını koymaya çalışsanda
Ben senin kalbindeyim..

Beni acıttıkça kendini acıtırsın farkında değilsin
Benim hayatımı kabusa çevirmeye çalıştıkça,
KEndini uçuruma atarsın
Düşersin de yere çarpmadan farketmezsin
Bi kere tuttum elinden tam düşerken
Bi daha tutmam bilesin..

Küçük Şehirler Büyük Yürekler

2010-11-25T22:10:00.000+13:00

Üzgünüm ama bu konuda mütevazi olamayacağım ve evet belki biraz kendimi ve çevremi öveceğim.. Burada bir tek parantez açmak istiyorum, yazımda bir genelleme yapacağım ancak yine de bu genellemenin içine girmeyen arkadaşlarımda var çevremde, lütfen üzerinize alınmayın..

İstanbul’a geleli 3 sene oldu ve insanları hala anlayabilmeyi başarabilmiş değilim ve sanırım başaramayacağımda..Geçen gün annem tanıyı koydu, “Bunlar İstanbul şımarığı kızım, aman uzak dur” diye. Şımarıklık mı bu, kaybolmuşluk mu, çokluk içerisinde yokluk mu yoksa görmüş geçirmiş bence geçirememişlik mi anlayamadım. Bu şehre geldiğimden beri insanlarda fark ettiğim en belirgin özelliklerden biri ukalalık, bu şehirde iyi kötü, aptal salak, zengin fakir, herkes kendini bir halt sanıyor öncelikle. Daha merhaba diyip elini sıkmak için uzattığın anda kocaman, kapkalın ve buz gibi bir zırh kaldırıyor sana karşı. O zırhın arkasına da kocaman egolarını koyuyor ve daha bismillah demeden senin gerizekalı yada dökük bi tip olduğuna karar verip, ezmeye çalışıyor. Bu ezme olayı bazen hareketlerini yargılayarak, bazen araba anahtarını göstererek, bazen inanamayacaksınız ama iphoneları ile gerçekleşiyor.

Şu ezme muhabbetini biraz daha açayim, bu şehre geldiğimde kendimi küçücük hissettim, başarısız, çulsuz, beceriksiz küçücük çünkü insanlar o kadar sağlam duruyorlar ki ve o kadar kendilerine güveniyorlar ki.. Ama o zırhlarının ardında sakladıkları insanları görmeye başlayınca işler tersine döndü.. Lisedeki, üniversiteki arkadaşlarımı tekrar buldum, nerdeyse hepimiz İstanbul’dayız ve onları İstanbul’lu (İngilizcede bir ek vardır –pre , ön demek), pre arkadaşlarımla kıyasladıkça ne kadar yürekli, aklı başında, mütevazi olduklarını anladım ve değerleri benim gözümde bir kat daha arttı.

Konuyu dağıtmadan toparlamak istiyorum, bu şehrin insanları, kendini bilmezlik derecesinde küstahlaşabiliyorlar bazen, burada doğmuş ve büyümüş olduklarından kendilerine ekstra güveniyorlar ama iş sıkıya gelince arkalarına bile bakmadan kaçıyorlar, hatır gönül anlayışları bi garip, insana bakış açıları diye bir şey yok zaten.. Onlar için bir tek kendileri birde birkaç çocukluk yada üniversiteden arkadaşları var, karşılıksız, iyiliğine kıllarını bile kıpırdatmıyorlar.. Yapıyorlarsa bi iyilik bilmek lazım ki bir çıkarları var sizden.. Deli oldum psikopat oldum ya, insanları anlayacağım ve kendimi düzgün ifade edeceğim diye, oysa bugüne kadar hiç böyle sıkıntılarım olmamıştı.. Uzun zaman önce bi karar aldım, kendimi ifade edebileceğim insanlar değiller, o kadar farklı pencerelerden bakıyoruz ki dünyaya.. Kendi kısır döngülerinde kaybolmakta pek çoğu ne yazık ki.. İnançsızlıktan, inançtan kastım, sevgiye, insana, aileye inanç, sapır sapır dökülüyorlar.. Değer yargıları bi başka, enteresan, adamına göre sanki.. Biz diyeceğim, biz siz diye böleceğim ama, bizde işler gerçekten çok farklı.. Egolarda, oyunlarda, hırsta daha bi anlaşılır, katlanılabilir düzeyde.. Nerde durmamız gerektiğini biliyoruz en azından. En azından hala değer yargılarımız var ve onlara sahip çıkmaya çalışıyoruz.. Benciliz ama insana değer vermeyide biliyoruz.. Evet bu çok önemli, değer vermeyi biliyoruz..

Eğer sizde buna benzer şeyler yaşıyorsanız, aldırmayın.. Gerçekten bi gariplik var, hani bize ailelerimizin öğrettiği o en basit haliyle, iyilik, nezaket, güven, yardımseverlik gibi duyguların yerini alan başka, bana göre siyah onlara göre gri renkli duyguları var..

O yüzden dedim ya, küçük şehirler hakkaten büyük yürekler doğuruyormuş..

2010-11-24T10:53:00.001+13:00

Aşk nedir?
Sevdiğin kadının eline verdiği bir mandolinle ona seranat yaparken, aslında başka birini sevdiğini öğrenmek..
Sevdiğine muhtaçken korkup gitmesi mi, gitme demene rağmen seni bırakması mı..
Kendine göre nedenlerle telefonlarına cevap vermemesi mi sevdiğinin..

Aşk
Herzaman acı mı, her zaman kanatır mı
Böyle insanı hezeyanlara sürükler, ruhunu örseler, deler geçer mi?
Aşkın kanırtması insanı duvar gibi tepkisiz yapar mı
Birileri kalbine taş basar sonra sen ne yaparsan yap o kalbe ulaşamaz mısın?

Aşk
Aşk için ölünesi mi,
Aşk için kendinden vazgeçilesi mi
Aşk için darmaduman olmak ve ardından tekrar toplanmak mı..

Aşk
Aşk için herşeye katlanmak demek mi
Aşk için binlerce kere hayal kırıklığını göze almak demek mi
Aşk için yalnızlığından vazgeçmek
Aşk için güvenli bölgenden feragat etmek demek mi

Bu sefer hayat bana düşünme sorgulama
Kop git peşinden mi demek istiyor acaba
Aşk hep aynı kısır döngüde tükenmek demek mi

Ben gördüm bu senaryoyu
Oynadım bu oyunu yeter

Tamam hayat özür dilememi istiyorsun anladım ben
Özür dilerim, sana söylediğim herşey için
Tüm kafa karışıklıklarım için
Özür dilerim...

Aşk beş para etmezmiş.. Herkes layığını bulurmuş..anladım..

2010-11-22T03:55:00.000+13:00

Bundan sadece bir kaç gün önce hayata dair tamamen umutsuzken şimdi içim içime sığmıyor. Gerçekten gecenin en karanlık anı güneş doğmadan hemen öncesiymiş yada dibe vurunca hayat yüzüne gülüyormuş..
Bu konuşmalar oysaki bana çok boş gelir olmuştu.. Kendimi kendi içime bir daha ulaşamayacağım kadar derine gömmeye hazırlanırken, yeniden coşan içim, açan tüm çiçeklerimin kokusu ile büyülendim sanki..

Umutmuş gerçekten insanı yaşatan ve sevmekmiş ayağa kaldıran.. Hissetmekmiş herşeyi anlamlı kılan ve evet yaşanan herşeyin bir anlamı varmış..

Umut nasılda güzel bir hismiş, unutmuşum.. Bunun için şükredebilmek lazım.. Hayatta hiçbirşey umutsuzluk kadar kötü değilmiş.. Bunun için, yeniden içimde bir umut doğurduğun için teşekkürler tanrım..

Sıpaaaaa Gettiiiiii:):)

2010-11-19T04:51:00.002+13:00

9 günlük bayram tatilimi evde tezimle ve uzun zamandır başbaşa kalamadığım kendimle değerlendirmeye karar vermiştim. Şu anda bayramın 3. günündeyiz ve ben 2 kilo aldım bile. Tabi kendim için faydalı şeylerde yaptığımdan şu anda bunu çok fazla kafaya takmak istemiyorum. 2 kilo nedir ki 15 günde hallederiz:) hıh :)

Herneyse az önce akşam yemeğini hazırlamak üzere mutfağa girdim. Amacım arife günü aldığım bir sürü sebzeyi çürütmeden bir yemek haline dönüştürmekti ancak canım fazlada uğraşmak istemiyordu.. Ne yapsam derken dolaptaki mantarları çıkardım. Mantarlı bi sos ve makarna yapacaktım, hem pratik, hem kolay hemde kısa sürede hazır olabilecek birşey.. Nasılsa battı balık yan gider:)

Sonuç olarak bulduğum sosou beğendim ve sizlerle paylaşmaya karar verdim.

350gr soyulmuş, doğranmış mantar
2 yemek kaşığı domates salçası
4-5 dilim hellim peyniri
Pesto sosu yada fesleğen ve 2 diş sarmısak
Ve 1 paket Barilla spagetti:)

Makarnamızı haşlayıp bir kenara ayırıyoruz. Tenceremizin içerisinde çok az (1 çay kaşığı) zeytinyağını döküyoruz ve üzerine mantarlarımızı ekliyoruz. Mantarları sotelerken çay kaşığının ucuyla çok az tuz atıyoruz, mantarın çiğ kokusunu alması için. (Bu arada mantarlarınızın çabuk pişmesi için orta kalınlıkta doğranmış olması gerekiyor, isterseniz sıcak suyla yıkamayı da tercih edebilirsiniz ) Mantarları 10 dakika tencerede soteledikten sonra üzerine 2 yemek kaşığı domates salçasını ekleyip karıştırıyoruz, 2 çay kaşığı pesto sostu yada başka bir kapta 1-2 diş dövülmüş sarmısak, 1 çay kaşığı zeytinyağı, ve 2 çay kaşığı fesleğeni karıştırabilirsiniz de:)
Pesto sosunu ilave edip eski tabirle iki tıkırdattıktan sonra, hellim peynirlerini küçük küçük küp küp doğrayıp ilave edin. 1-2 dakika kısık ateşte çevirdikten, peynirler hafif eridikten sonra makarnamızı ilave edip karıştırıyoruz.

İşte bu kadar kolay, hazırlaması yoplamda 20 dakikayı geçmiyor, hem kolay hem lezzetli.. Yanına da süzme yoğurdu tavsiye ederim..

Bi tavsiyem daha olacak, tek başına yemek gerçekten keyif vermiyor bu yüzden bir dahaki sefere sevgili dostlarımı da çağırıp, onlar üzerinde de lezzet testimi yapacağım..

Nihahha şükürler olsunki en az benim kadar obur bir deney grubum var:)

Afiyet olsun...

Tutsak

2010-11-09T09:00:00.000+13:00

Hayatıma sahip çıkamadım
İçimdeki uyumsuzu açığa vuramadım
Kolaya kaçtım, yara almaktan korktum
Beni bırakın
Hayatıma sahip çıkamadım

Bütün mutlu hayatlara özenmem
Nedeni budur
Ben mutlu olamadım
Hayatıma sahip çıkamadım
Yeteri kadar güçlü olamadım
Beni bırakın
Ben kendim olmayı başaramadım

Kendimi bir odaya hapsettim
Parmaklıklı küçük penceremde
Güvercinler besliyorum
Bedenim tutsak değil belki ama
Ruhum şu küçücük odama tutsak
Ruhum bedenime bedenlerinize,
Ruhum tüm ananelerinize
Ruhum tüm doğrularınıza, kalıplarınıza tutsak..

Bende onu hapsettim odama,
Sabah çıkarken kilitliyorum odama
Akşam geldiğimde uykuya hapsediyorum
Çıkmak için debelenirse
Pasifloraya..

Ruhum çığlık çığlığa
Elimde bir kefen
İçine hapsediyorum
Dünyaya tutsak, insanlara tutsak
Bu esaretki içimi kemiren..
Benim özgür ruhum
Bedenime tutsak..

Esaret dört duvar arasında değil
Esaret bedende
Esaret beyinde
Esaret düşüncelerde
Esaret doğrularda
Esaret cesaretsizlikte
Esaret hapiste değil
Esaret benim içimde
Bedenim bu hayata
Ruhum doğrularıma
Aşkımda sana tutsak..

Geçemez bir adım öteye sevdam
Sevdam kendime
Kendime rağmen tutsak..

The Great Gatsby

2010-10-18T07:16:00.003+13:00

The Great Gatsby, lisedeyken Oxford Yayınlarından Stage 5 seviyesinde okuduğum bir kitaptı. Ne anlattığı umrumda olmayan, alabildiğine saçma bulduğum ve mecburen okumak zorunda olduğum bir roman daha.. Neticede ilk, orta ve son sayfalar okunur, üzerine özet kısmıda eklenir, vaktim varsa özetini hakkıyla çıkaran bi arkadaşın yazısını da okur aklımda kalanları karalayıverirdim öylece...

Bugün Kdergide, Begüm Başoğlu'nun yazısı ile anımsadım o günleri.. Herneyse konumuz bu değil.. Kitabın konusunu yazıyı okuyunca hayal meyal hatırladım.. Gatsby'nin Daisy'e olan büyük aşkı.. Kısaca Gatsby Daisy'e aşıktır ancak Daisy'nin gözü paradadır. Bir zamanlar Daisy'de Gatsby'i sevmiştir ancak Gatsby askere gittiğinde kendisi gibi paraya tapan Tom ile evlenmiştir. Gatsby yıllar sonra çok zengin olur ve Daisy'i artık hakkettiğini, bundan sonra beraber olacaklarını düşleyerek bir malikane yaptırır ancak Daisy'nin hayallerinde büyüttüğü kadınla alakasının olmaması onun hazin sonunu hazırlar..

Hikaye ne kadar tanıdık değil mi? Eminim hepimizin hayalinde büyüttüğü ve kendini ona layık görmediği, bedenlerle hayallerin bir türlü bağdaşamadığı aşkları olmuştur.

Aşk aslında çok güçlü bir duygu, içinde bulunduğun zaman ruhu bedenden taşıracak kadar güçlü ancak saman alevi gibi geçicide aynı zamanda.. Bu geçicilik aslında hayal kırıklığını herseferinde daha can acıtıcı yapan. Aslında kimse birgün biteceğini düşlemez aşık olurken, hatta bitmesinden korkarak başlar ilişkiler.. Ancak o yada bu nedenle o gün gelip çattığında elinde kocaman anı demetleri ile ahmak ıslatanın altında sıçan gibi olur, mal mal durursun.. Hatta bir süre öylece durursun..

Nedeni nedir kimse tam olarak çözebilmiş değil yeni nesil ilişkilerin kısa ömürlerinin ancak; aşk yaşayarak çoğalan, çoğaldıkça da dönüşüme uğrayan bir duygu olmalı sürdürülebilitesinin olması için.. Dönüşüm dediğim, aşk sevgiye dönüşebilmeli, dostluğa, sırdaşlığa dönüşebilmeli kanımca.. Bazen çocuklar gibi kudurabilmeli sevdicekle, bazen deliler gibi kavga edebilmeli yada çılgınlar gibi sevişmeli.. Herşeye rağmen sevmeyi bilmeli, egoları devredışı bırakıp, kendine rağmen sevebilmeli.. Saygıyı belki sevginin bile üzerinde tutabilmeli.. Dipdibe, bıcık bıcık olmadan mesafeleri yokedebilmeli.. Demesi çok kolay tabi uygulamada çufluyoruz zaten ama en azından düşünüyoruz, düşlüyoruz, kurguluyoruz ve ben böyleyim demeyip öğrenmeye çalışıyoruz.. Sevmeyi öğrenmek için emek harcıyoruz..

Tekrar yazıya dönmem gerekirse, orda herkesin birer bahçesi olduğundan bahsediyor yazar: Kimi zaman kendi bahçemizi o kadar güzelleştiriyor, ona o kadar alışıyoruz ki, bir başkasının bahçesine girmek dahi içimizden gelmiyor..Aşklarımızı kendimizinkinde ağırlayalım istiyoruz.. Kimi zamanda başkasının sahip olduğu bahçe bizi büyülüyor ve hiç düşünmeden oraya adımımızı atıyor, günlerimizi, yıllarımızı orada geçirmek istiyorduk diye devam ediyor..

Ben ise bahçesini güzelleştirmek için emek gösteren ve bahçesini seven bir insana değer verebilirim çünkü bende kendi bahçemi güzelleştirmek için elimden geleni yapıyor ve hergeçen gün onu daha da çok seviyorum. Keşke kimse kimsenin bahçesine geçiş yapmasada, bahçelerin arasındaki duvarları yıksak.. Herkes kendi tarafını istediği gibi ekmeye devam edebilse mesela.. Herkes kendi tarafını istediği gibi güzelleştirse ve günün sonunda dönüp bahçemize baktığımızda ikimizinde zenginliklerini taşıyan, o kocaman eserle gururlanabilsek.. İki bahçenin farklılıklarını yoketmeye çalışmasak, aksine onları sevsek.. Gece karanlık çöktüğünde ise hamağımıza yatıp beraberce ayı izleyebilsek..

Ratatouille {Yaratıcılık}

2010-10-08T11:27:00.040+13:00

Son zamanlarda değişken ruh halimi daha da zıppır bir hale getirmemek için animasyon izliyorum. Daha önce bir iki animasyon denemem olmuştu ancak son zamanlarda sadece anime izler oldum ve izlediğim her animenin birbirinden iyi olması beni etkiledi.

Burada size az önce izlediğim Ratatouille isimli animeden bahsedeceğim. Ratatouille'de yemek yemenin karın doyurmaktan çok öte bir zevk, bir sanat olduğuna inanan bir farenin ahçılık aşkı anlatılmakta. Senaryoda işlenen aslında ne olursak olalım, nerde olursak olalım yada nereden gelirsek gelelim vazgeçmediğimiz ve aşkla çalıştığımız sürece bir gün birilerinin yaratıcılığımızı farkedebileceği.

Senaryo, o kadar yalın bir şekilde hazırlanmışki, filmi izleyen her yaştan insan rahatlıkla anlayabilir. Gün geçtikçe dahada kompleksleşen hayata ve bu trende ayak uydurmaya çalışan yapıtlara inat, sadeliğinde etkileyici olabildiğini ,bana göre,ıspatlayan bir film. Unutmamak lazım ki filmde verilen mesajlar, çok net ve aslında birşeyler yaratmaya gönül vermiş, o ateşi, tutkuyu içinde hisseden ve onsuz yaşayamayacağını anlayan insanlara, hayatın akışında gözden kaçırdıkları nüansları hatırlatır biçimde..

Filmin bana hissettirdiklerine gelince.. Pek çoğumuzun yetenekleri ailesi ve yakın çevresi tarafından görmezden gelindi ve hala gelinmeye çalışılıyor. Ne yazık ki yine iyiliğimizi düşünerek, ata mesleği , filmdeki biçimiyle, çöpçü fareliğe talim etmek durumunda bırakılıyoruz. Yeteneklerimizi birşeyler yaratmakta kullanamasakta, diğerlerinden farkımız iç güdülerimiz, duyularımızın gelişmişliği ve yaratıcı zakamız bir şekilde denetim işlerinde kullanılabiliyor. :) Ancak yine filmde olduğu gibi, sanatçı ruhlu bir fare, zehirli yiyecekleri ayırt edebildiği için, sülalenin besin kaynaklarını denetliyor ve ailesi bundan ne kadar gururlansada, hiçbir zaman içindeki ateşin zincire vurulmuş ruhunu yakıp kül etmesine malesef engel olamıyor.

Aslında belki insanlara açıklayamadığımız, ben sizden farklıyım derken, bu farkın nasılını anlatamamamızın nedeni ve belkide sonucu, yine yaratma tutkumuz. Ben yaratıcılığın bize bahşedilen bir yetenek mi yoksa içimize yerleştirilen bir lanet mi olduğuna henüz karar veremedim çünkü birşeyler yaratma isteği tam anlamıyla ağzını sıkıca kapatıp ocağa koyduğumuz düdüklü tencere gibi, düğünden havasını almazsak, açmaya çalıştığımızda patlar. Demek istediğim o ki, daralmalarımız, kaçmak istemelerimiz, anksiyete nöbetlerimiz, en iyi ihtimalle pasifloraya sığınmamız, birbirimizi bulduğumuzda asla kopamamamız, birbirimizle en azından konuşmaya yaşam destek ünitesi gibi ihtiyaç duymamız, bile bile yanlış kararlar almamız, hep bir acelemizin olması, hiçbir zaman tatmin olamamamız, biraz belki beğenilme açlığımız, başımıza buyrukluğumuz, zevk hatta eğlence düşkünlüğümüz, toplumsal sorumluluklardan mümkün olduğunca uzak durmak istememiz, ne olursa olsun birbirimizi sevmemiz, insanları belki haddinden fazla sevmemiz ve onlara değer vermemiz, kırgınlıklarımızdan hissettiğimiz acı frekansının çok yüksek oluşu, beynimizde noronların sıçrama aralığının yüksek oluşunun yarattığı uçlarda salınan duygularımız.. yani sizlerin anlamlandırmak istemediği ama bizi birbirimize bağlayan ortak noktamız.. yaratma tutkumuz..

Belki hiçbir zaman cesaret edemeyeceğiz, kendi sanat eserlerimizi yaratmaya, belki de biz yaratacağız da insanlar beğenmeyecekler.. bunu bilemeyiz ancak bildiğim şey hep daha iyisini yaratabilmek için sadece kendimize karşı ciddi mücadeleler, hatta bazen kanlı savaşlar vereceğiz. Sürekli kendimizi aşmak için çabalayacağız. Bazen kendimize ilham katmak için bile bile yanlışlar yapacağız.. Ama bildiğim o ki hayatı bir yemek gibi, koklayıp, yudumlayıp, bazende bizde yarattığı hazzı hissetmek için gözlerimizi kapayıp, düşleyerek yaşayacağız.

Toparlamak gerekirse, diyeceğim o ki; yaratıcılık bir tutkudur ve sonsuzdur.. Ona iç gözlerinizi kapasanızda, onu zihninizin derinliklerine hapsetmeye çalışsanızda yada etrafınızdakiler dışarı çıkarmanızdan korksalarda, değişen birşey olmayacak.. Sanırım yaratıcılık, onu tutku ile kullanmayı öğrenebilirsek yeteneğe, ona yıkamadığımız zihinsel duvarlarımız nedeniyle kapılarımızı kapamaya kalkarsakta, lanete dönüşecek. Seçim bizim..

;)

içimde kalan

2010-10-01T20:01:00.001+13:00

Hani çocukken her geçişinde oyuncakçı dükkanının önünden
Farklı bir oyuncağa takılır gözün
Alalım mı diye masum ama bi o kadar muzur gözlerle annene bakarsın
Kıramaz seni, gücü yettiğince alır istediğini..

Bazende öyle bir oyuncağı beğenirsin ki
Derler hep sana göre değil o
Neden bana göre değil dediğinde
Hep bi başkasına ait olduğunu söylerler..

Vitrinin önünden her geçişinde gözün takılır
Canın çeker, iç çeker, geçer gidersin..

İşte sende öylesin..
Vitrinde tüm ihtişamınla dururken,
Hep bi başkalarının olduğu için
Uzanmaya cesaret edemediğim.
Hergördüğümde içimi sızlatan
Çocukça bi heyecanla istediğim,
İçimde kalan..

2010-09-27T19:41:00.000+13:00

Bu benim ilk blogumdu ve aslında bir nevi denemeydi.. istediğim gibi oldu aslında ama yetmemeye başladı artık.. Bundan sonra daha farklı bi konseptte, benden uzak olsa bile hayata daha yakın yazılar yazma kanaatindeyim..

Takip edenlere belkide minik süprizler yaparım..

Herkese teşekkürler..

2010-09-23T02:39:00.000+13:00

insan etik değerleri ile çeliştiği için hayatının aşkından vazgeçmeli mi? bu nasıl imkansız bi seçimdir! hayat sonuna kadar böyle kendine sürgün aşka hasret mi geçip gidecek.. yaklaştığın zaman ellerin kirlenecek, uzaklaştığındaysa kalbin küflenecek!

kandırıldık..

2010-09-21T06:09:00.001+13:00

Kim ne derse desin ayıplar, günahlar, yasaklar ülkesinde büyüdük biz. hep birşeylere dokunmamız yasaktı, hep birilerine göre davranmamız hep belli bir kalıba göre hareket etmemiz beklendi.. Lisede miniyi biraz kaçıran, saçlarını toplamayanlarımız ceza aldı, sakalı 2 günlük olanlar saçı amerikan olanlar hakarete uğradı.. Kurallara uyduğumuz zaman cici öğrenci olduk, itiraz edip karşı geldiğimiz zaman anarşist ruhlu işe yaramaz velet..Hep itiat etmemiz beklendi, önce babalarımıza sonra analarımıza, sonra belki abi ablalarımıza, okulda öğretmenimize.. Hep boyun eğmeli doğru olduğu iddia edilenleri yapmalıydık..

Nede olsa doğru tekti ve açıktı, aksini yapamazdık.. Sınırlarımızı hiç zorlamadık ki biz, sınır dışında nasıl bir dünya var hep merak ettik ancak çizginin ötesi tehlikeliydi, sanki ötesinde hep siyah, kötü kokan, pis, iğrenç yaratıklar vardı bize zarar vermeye çalışan.. Geçemedik! Sınırlarımızı kaldırmaya, etrafımıza örülü duvarlarımızı yıkmaya, gözlerimize takılan at gözlüklerini çıkarmaya cesaret edemedik.. Hepimiz aynı gördük dünyayı, hepimiz benzer değer yargılarını benimsemek durumunda bırakıldık. Hiçbirimize hata yaparak kendi doğrularımızı bulma hakkı verilmedi..

Bizler tecrübesiz ama hayatı kitaplardan öğrenmeye çalışan yeni yetmelerdik.. Birşeyler üretmeye hevesli ancak fikirleri kısır veletler.. Aşklarımız da Türk Filmleri gibi bol acılı oldu.. Daha iyi markalar giymeye, daha iyi kuaförlerde saç kestirmeye daha elit cafelerde yemek yemeğe koşullandık.. Hep daha iyisi olmalıydık, hep daha ileriye gitmeli hep daha fazlasına sahip olmalıydık.. Çalıştık, iyi okullardan mezun olduk, iyi işler bulduk, para kazandık.. zamanla daha iyi telefonlara, bilgisayarlara, arabalara evlere sahip olduk..

Ama hiç tatmin olamadık.. tatmin olmayı bilemedik.. çünkü hep doğru olana kilitlenmiştik.. Doğru vardı haklısınız, doğru daha başarılı, daha çekici, daha güzel, daha akıllı hep dahası olmaktı.. ama olmadı işte bi noktada, bi yerde tıkandık.. Amerikan filmlerindeki giib mutlu sonla biten aşklarımız olmadı, hiçbirimiz CIA yada FBI tarafından aranırken türlü türlü aksiyonlar yaşamadık, peşimize kiralık katiller düşmedi, American Pie daki gibi bi kolej hayatı yaşamadık.. DEvil wears prada daki kadar güzel kıyafetlerimiz olmadı.. ve sonunda istifayı basıp bize deliler gibi aşık olan adama koşamadık..

Kandırıldık dostlarım, kandırıldık..

Çocukmuşuz..

2010-09-16T08:32:00.002+13:00

Herkeste bi olgun görünme havası, bi ben büyüğüm edası.. Herkes akıl vermeye, söz söylemeye pek bi meraklı..
Eleştirmek, yargılamak, etiketlemek çok kolay.. Herkes her bir haltı yiyip başkasına cici görünmeye pek bi meraklı..

Bide eleştirmiyorlar mı günün sonunda, sen daha biraz çocuksun yada çocuksusun diye.. Nedir bu büyük olma sevdanız anlamadım ki ben.. Anlasam belki hakkaten var bi keramet bu büyüklükte dicemde bende değişmeye çalışıcam..

Hani espiriler yapıp insanları güldürmekse çocukluk,
Çocuk dediklerinde aldırmayıp neşesini şekerler, çikolatalar arasında düşmüş bi çocuk gibi çılgınca göstermekse,
Taksimde şarkı söyleyip sekerek yürüyebilmekse,
Hala pamuk şeker görünce heyecanlanmaksa,
İnandığı şeyleri yaşarken yara alıp, herşeye rağmen değdi oohh bee demekse,
Biri canını yaktığında lafını sakınmamaksa,
Üzüldüğünde üzgünüm işte ne var demekse
Kızdığında yaklaşmayın 100 Kobra gücündeyim şu an hepinize yeterim demekse,
Hala hayal kurabilip peşinden koşmaya çalışmaksa,
Ümitsizliğe düştüğünde dudaklarını büküp ağlamaksa,
Arada içkiyi birazcık kaçırıp çakırkeyif olmaksa,
Hazır olmadığı birşeyle karşılaştığında, üzgünüm ama hazır değilim, henüz bunu deneyimleyemem diyebilmekse,
Herkesin karşına geçip ya beni anlarsınız yada umursamazsınız demekse..
Etrafındakileri çok sevip, bu sevgiden yara aldığında tırnaklarını çıkarıp cırmalamaksa,
Biraz bazen hayatın akışının karşısında dikilmeye çalışıp,
"Gitmiyorum lan, sen nereye akarsan ak, ben burda duruyorum işteee" diye inat etmekse,
Sonunda yine tıpış tıpış kendini suyun akışına bırakmaksa,
Çok istediği şeyler olmayınca hayal kırıklığına uğrayıp isyan etmekse,
Acıyı da, hayal kırıklığını da, mutluluğuda, heyecanı da, tutkuyuda
İliklerine kadar hissetmekse...

Evet ben çocuğum.. Sizler hep büyük olun bense çocuk..

Hani

2010-09-15T10:39:00.002+13:00

Sana haksızlık yapmışım..
Nasılda kolay çıktı öyle ağzından
Üç kelime, herşeyin özeti sanki
Sana haksızlık yapmışım..

Tabi kolay değildir senin için
Belli zor olmuş buna kanaat getirmen
Geçip giden senelerden..

Hani hiçbişi önemli değil
Yaşandı bitti de..
Benim bu dipsiz inançsızlığımı napıcaz
Hani sana inanıyorum diyen o genç kızdan eser kalmadı da..
Hani öyle kör kütük bi inanmışlığım yoktu da..
İnanmak istemiştim, farklısın sanmıştım..
Değilmişsin oysa..

Anlamlar yüklemiştim sana, bize..
Biz diye bişi yaratmışım işte öyle
Şimdi düşününce..

En çok uyurken koydu biliyor musun
Uyurken sırtım boşluğa dayandı hep
Bi boşluğun koynuna girdim ben..
Hani alıştırmıştın ya keşke yapmasaymışsın.

İnsan biraz düşünür be adam
Biliyodun ne kadar korktuğumu aslında kırılmaktan
Ama aldırmadın tabi, hakkaten parçaladın be
Paramparça..

Affetmek benim haddime değil de
Elini bi daha tutmamaya yemin ettim ben
Bozamam!
Hani bi tarafta sen, bi tarafta kocaman ben
Bi daha vazgeçmem kendimden..
Tutamam işte öylece elinden..

Ama gidemem de fazla öteye
Öyle hep belli bi mesafe
Ne çok uzak nede yakın
Bi umut kadar uzağımda bi koku kadar yakınımda..
Ama hep bi mesafe..

Unuttum desemde umarsızca
Nereye unuttum, nasıl unuturum
yada neden unutayım ki seni..

İçimi bi daha kimse titretmedi senin gibi
Ama titretecek
Bi gün inan yeniden sıkışacak kalbim
Heyecandan dizlerimin bağı çözülecek
Bi gün yine birini düşünücem
Hasta olduğunda meyve götürücem
İlk zamanlar korka korka sokulucam
İçimde bi burkukluk
Evet burukluk değil burkukluk
Böyle bi eğrilik bi korkmuşluk bi acı
Üstü yara izi dolu sokak köpekleri gibi ürkek..

Çünkü ayrılıkta sevdaya dahil
Çünkü ayrılanlar hala sevgili..

Sen demiştin, belkide en güzeli budur uzaktan uzaktan..
Bi kere verildi bize bi şans,
Şımardık..
Su akar yolunu bulur derdin hep sonra
Ama söylemem lazım bu su bizi bi daha birbirimize kavuşturmaz..
Uzun zamandır bana yazmıyosun demiştin ya
Bak yazdım işte..

Ben artık senin omzunda gözlerimi yumamadıktan sonra
Ben artık senin kokunda uyuyamaz olduktan sonra
Ne yazılar yaşar aramızda nede şans barınız yakınımızda
Keşke demek isterdim ama vardır bi hayır bunda da
Hoşçakal, sana gel diyemedim, gitte diyemedimTümünü Göster
Ama bilirim ki sen gelsen ben zaten gidiciydim
O yüzden gelme sakın, bi kerecik benim için..

güzel

2010-09-02T09:47:00.000+13:00

Çirkin insanları seviyorum, çirkin insanlarla konuşmak istiyorum.. farkettim ki çirkin olan sadece suratları, kalpleri çok güzel..
Güzel bi kadın olmak istemiyorum, vücuduyla suratıyla, çünkü farkettim ki o zaman geri kalanıyle ilgilenen yok..
Benim gibi kendinin iki katı yerin altında olan, onu taşımakta zorlandığı için bazen adım atamayan bi insan..
İstemiyorum güzel olmak, millet deli.. et kemik yığınıyız işte.. nedir derdi de çekiştirip durur kendini..

Duru oliyim sadece.. gözlerim anlatsın beni.. yeter işte.. gerisi boş, dünyevi..

esir

2010-09-02T09:38:00.000+13:00

son zamanlarda bi ağzımın tadı yok
canım bişiler tatmak istiyo ama
neyi denesem aradığım lezzet değil
hani yiyorum ama öylesine

bi öylesine durumu almış başını gitmiş
hani herşey öylesine sanki
öylesine uyanıyorum sabahın köründe
işe gitmek için sokağa çıktığımda
tıpkı benim gibi öylesine kalkmış insanlarla kaşılaşıyorum
hani hepimiz para kazanmak için çalışıyoruz ama
günün sonunda öylesine yemek yedikten sonra..

hani bazen değiştiriyim diyorum şu öylesine kurulmuş düzeni
ama sadece öylesine çabalıyorum işte..
sanki don kişotumda öylesine sallıyorum kılıcımı yel değirmenlerine..

doş kişottan çok bahseder oldum son zamanlarda
hani pek çok şey değerini yitirip öylesineleştikçe
ben kendimi böylesine don kişota benzetir oldum da ondandır..

bi tat arıyorum, yeni bi lezzet
böyle damağımı yakacak yumuşak asit gibi
belki ardından hafif bi koku bırakacak
damla sakızı gibi belki bilmiyorum ki
hani böyle genzine doğru yayılan basit hafif bi koku..
sonra boğazından geçecek o koku ve yakıcılığı ile..
hani biranın ardından sigaradan bi nefes çekmek gibi dicem ama
denedim, aradığım tat oda değil..

bilemedim işte öylesine de içesim yok
ne bira nede sigara
hani sigara bağımlılık derler ya
öylesine içince oda bağlamadı ya..

benim en iyi dostum içkim sigaram demiş Tanju Abimiz..
ne güzel söylemiş..
ama benim onlar da değil be..
onlarda artık öylesine oldu çünkü..

bi öylesine bağlı olmadığım kendim varım heralde
bu bedene böylesine esir işte ben
bilmediğim için var mı bu bedenden ayrı bi ruh
bırakamam..
hani bigün beni yarıyolda bırakır diyede korkar
hor davranamam

ruhuma işlemiş zaten bi zehir
yerden yere vurur kendini kıvranır durur
bari bedenime iyi bakiyim de ikisini de aynı anda kaybetmeyeyim
kalmayayım ortada
o nedenle kusura bakmayın içkim ve sigaram
ben size değil ama siz bana esir..

..Dünyadan Bildiriyor..

2010-09-02T08:25:00.001+13:00

Evet yaklaşık bir aylık uzay ziyaretinden sonra tekrar aranıza dönmüş bulunmaktayım.. Bu dönem içerisinde hayatımın düzenini nasıl bozarım, iyi giden şeyleri nasıl batırırım diye epeyce düşündüm.. Sadece düşünmekle kalmayıp eyleme bile geçmeye kalktım.. Neyseki evrenin sevgili kuluymuşum, öyle kozmik işaretler gönderdi ki yapamadım..

Enteresan zamanlarda cuk oturan insanlar bana sakın yapma dediler.. Kimileri tesadüfi bir tanışma kimileri ise yıllardır kemikleşen dostlar.. Galiba birileri hala beni seviyor, herşeye rağmen.. o ufak tefek ama bazen çileden çıkarıcı olan arızalarımı böyle elleriyle teker teker okşuyorlar.. Uyuzlaştığımda, dudaklarımı büküp dik dik bakışlar attığımda beni yatağa yatırıp gıdıklayan dostlarım :)) hepinize teşekkürler.. Telefonlarda uyuz uyuz konuşup delirttiğim ailemden de tekrar özür dilemeliyim sanırım.. Ne diyebilirim ki, beni sizler varettiniz.. janlarım.. janlarım..

Bir süredir üzerimde seyreden uyuzluk bulutlarının asıl sebebine gelelim.. bi kere tam bi adrenalin manyağı olan benim hayatımda heyecan oranı düştü.. Bünye alışık değil bu kadar tekdüzeliğe.. Ya yerinde duramıyo yada küsüp yataktan çıkmıyo.. bigün bişeyler dengeleyecek mi acaba beni.. umut ediyorum sadece:)Herneyse sıkılmaya başlayınca, tembelleşiyorum, tembelleşince sorumluluklarımdan kaçmaya başlıyorum, onlardan kaçınca yapılması gereken işler gün be gün kat be kat artıyor.. ve sonunda yangın var diye feryat figan kendimi vuracak yollar arıyorum.. hani bahsettim ya gidesi gelenlerden.. benim kalasım hiç yok ki..:)

Hep kızardım kendinden kaçmak için başkalarının ardına saklanan tiplere.. ben yapmamaya çalışırım genelde.. Kendime çok açığımdır, kendimle iyi geçinirim ama hani dost acı söyler derler ya yine kendime karşı bi o kadar acımasızım.. Bazen yine bu acımasızlık sınırlarımı zorluyorum ve kendimi fena hırpalıyorum..

Ya şöyle bi düşününce.. Kendime neden yükleniyorum ki.. bu sefer karar almıyorum.. akıntıya bırakıyorum.. su nasılsa yolunu bulur;)