Hanimiş

TRABZON ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Fri, 20 Jan 2012 19:56:00 +0000

Aklımda Trabzon ile ilgili anlatacak o kadar çok şey vardı ki, itiraf ediyorum hiçbir detayı atlamak istemediğim için bir türlü bilgisayar başına geçip yazmaya başlayamadım. Gecikme için (özellikle fotoğrafları bekleyenlerden) özür dilerim. Buyurun Trabzon anıları...

Öğrencilik yıllarında coğrafya derslerinde slogan gibi ezberlediğimiz bir cümledir: Karadeniz'de dağlar kıyıya paralel uzanır. (Bu dağlar özellikle Doğu Karadeniz'de 4000 metre yüksekliğe kadar çıkıyormuş) Hal böyle olunca şehirler denize paralel olarak genişliyor. İstanbul'dan Trabzon'a giderken uçak, uzun bir süre şehire paralel şekilde denizin üzerinden uçtu. Böylelikle gökyüzünden sahil şeridini izleme fırsatı buldum. Havalimanı da denizin hemen bitişiğinde. Uçak inerken sanki denizin üzerine konacakmış gibi oluyor. Başka türlü olsa insan bu manzaradan keyif alabilirdi belki ama meşhur Karadeniz sahil yolu sayesinde (!) Trabzon da diğer Karadeniz şehirleri gibi artık denizle dağlar arasında değil, otobanla dağlar arasına sıkışmış vaziyette. Üzücü...

12 Aralık sabahı Trabzon'a vardım. Havalimanından çıkmadan önce yanımdan genç biri banttan gelen bavuluna doğru heyecanlı bir hamle yaparak "buldim oni" dedi. Evet Trabzon'daydım :) ama orada bulunduğum süre boyunca duyduğum tek şiveli konuşma bu oldu malesef.

Sema Hn. ve Dilek Hn. beni karşılamaya gelmişti. İsimleri bu yazı içinde bolca geçeceği için izninizle onlardan biraz bahsetmek isterim. Dilek Hn. ile İstanbul'a eğitime geldiğinde tanışmıştık. Trabzon'a döndüğünde butik bir pasta atölyesi açtı ve biz de (yazının devamında detaylı bir şekilde anlattığım) atölye çalışmamızı onun mutfağında gerçekleştirdik. Sema Hn. ile ise turne duyurusunu yaptıktan sonra aradığında tanıştık. Üstün organizasyon becerileri sayesinde Trabzon'daki okul çalışmasını, buluşmayı ve birazdan okuyacağınız tüm programı o ayarladı diyebilirim.

Sema Hn. araba ile gelmiş, otoparka gittiğimizde gördüm ki şoför koltuğunda genç bir oğlan var. Herhalde bir yakınıdır diye düşündüm önce. Hatta zahmet verdim diye de epey mahçup oldum. Ama meğer mahçubiyetim sandığımdan da fazla olacakmış. Zira Sema Hn. arabayı kiralamış. Üstüne üstlük ehliyeti olmasına rağmen pratiği fazla olmadığı için kendi sürmemiş bir de şoför tutmuş. Tüm bu düzenleme, orada olduğum süre boyunca rahat rahat gezmemiz içinmiş. Düştüğüm duruma bakın! Ne yaptım ne ettimse arabayı iade etmeye ikna edemedim. Ama en azından şoförü iptal ettik. Ben sürdüm. Dönene kadar da Sema Hn., ben ve arabamız ayrılmaz bir bütündük :)

İlk işimiz Trabzon Olgunlaşma Enstitüsü'ne gitmek oldu. Turne kapsamında gittiğim şehirlerde (varsa) pastacılık üzerine eğitim veren okullarda atölye çalışmaları yaptık. Mesela Ankara'da ve Konya'da meslek lisesine, Antalya'da meslek yüksek okuluna, Antep'te de üniversiteye gitmiştim. Sema Hn. ile önceki konuşmalarımızda Trabzon'daki okulları sormuştum. O da bana olgunlaşma enstitüsünden bahsetmişti. O bahsedene kadar ben bu enstitülerin varlığından haberdar değildim. Kız Teknik Öğretim Olgunlaşma Enstitüleri, Türkiye'de ilk kez 1945 tarihinde açılan ve halen 11 ilde 12 enstitü ile faaliyet gösteren, Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı, 2 yıllık mesleki eğitim veren, döner sermaye ile işletilen kurumlarmış. Trabzon olgunlaşmanın yiyecek içecek hizmetleri öğretmeni olan Nergis Hoca da böyle bir atölye çalışması yapma konusunda ön ayak olunca ben de becerikli öğrencileri ile çalışma imkanı bulmuş oldum.

Enstitüye vardığımızda öğle yemeği saatiydi. Masaları birleştirmişler, özenli bir sofra hazırlamışlar. Hep birlikte leziz bir yemek yedik. Enstitü bünyesinde el sanatları, güzellik ve saç bakımı, tekstil vb başka bölümler de var. Kendi içlerinde şahane bir dayanışmaları var. Mesela yiyecek ve içecek bölümü aynı zamanda okuldaki öğrenci, öğretmen ve çalışanlara yemek çıkarıyor, onlardan birisi saçını kestirmek istediğinde saç bakımı bölümüne gidiyor ya da oradaki birisinin kıyafetinin bir yeri sökülse hemen tekstil bölümüne koşuyor. Yemek bölümünün mutfak önlüklerini de yine bu bölüm tasarlıyor ve dikiyor. El sanatları bölümünde de çok güzel Trabzon hasırı yapıyorlar. Hayallerimin okulu!

Yemeğimizi yedikten sonra mutfağa geçtik. Pasta yapımı ve süsleme üzerine bir atölye çalışması yaptık. Öğrencilerin arasında ortaokul talebesi olacak yaşta olanlar da vardı çocuğu olanlar da. Ama hepsi gencecik, güleryüzlü ve son derece tertipliler. Beni esas şaşırtan çırpma konusundaki becerileri oldu. Sünger kek için gerekli olan meşakatli yumurta kabartma işini elleri ve narin bileklerine göre kocaman olan tel çırpıcı ile başarmalarına şapka çıkartıyorum. Enstitü mutfağında gerekli olan tüm ekipman - el mikseri dışında :) - mevcut. Yoğurucu, ocaklar, tezgahlar, fırınlar ... Kekimizi pişirip pastamızı oluşturduktan sonra herkes değişik aletler, teknikler ve renkler kullanarak şeker hamurundan süslemeler hazırladı. Sonra tüm bu süsleri pastanın üzerine yerleştirdik. Çalışmanın özellikle bu kısmı çok eğlenceliydi. Hem keyifli atölye çalışması için hem de hazırladığınız lezzetli yemekler için teşekkürler hanımlar... Ayrıca tüm günü videoya kaydeden Muzaffer Hoca'ya, müdür yardımcısı Ayşe Hanım'a ve Sibel öğretmene de selamlar...

Enstitüdeki dersten sonra Nergis hoca ve Sema Hn. ile birlikte Trabzon Forum isimli alışveriş merkezine gittik. İtiraf ediyorum bu fikri pek sevmemiştim. Her yerde olan bu alışveriş merkezlerinden ziyadesi ile sıkılıyorum. Ama meğer bunun da bir sebebi varmış. Oradaki alışveriş merkezinde bizim "Butik Pastacılık" kitabının satıldığını öğrenmişler, alıp imzalatmak istemişler. İlk defa kitabımızın kitapçıdan alınışı sırasında bizzat bulundum ve oldukça indirimli sayılabilecek bir fiyata aldık kitabı. Burada birşey öğrenmiş oldum: Meğer bu alışveriş merkezleri içindeki kitapçılarda çalışanların indirim yapma insiyatifi varmış. Aklınızda bulunsun.

Trabzon organizasyon sorumlumuz Sema Hn. ve işbirlikçisi Nergis hocanın akşam yemeği için de planları varmış tabii. Arabamıza (!) atlayıp Akçaabat'a köfte yemeye gittik. Orada Ayşe Hn., eşi Abdullah Bey ve oğulları Furkan da bize katıldılar. Akçaabat köftesi soğan yerine sarımsakla yapılan, kiloyla sipariş edilen ve yanında kızarmış ekmekle servis edilen kanattimce oldukça lezzetli bir köfte. Boşuna meşhur olmamış. Üstüne de tatlı olarak laz böreği yedik. Ben daha önce hiç şerbetli yememiştim, buradaki baklava gibi şerbetliydi. Laz böreği olarak bilinen tatlının çok benzerini çocukluğumda "sütlü börek" diye bilirdik. Selanik göçmeni olan anneannem ve akrabaları bayramlarda yaparlardı. Çocukken pek sevmezdim, şimdi yapan kalmadı diye çok hayıflanıyorum.

Gece de öğretmen evinde kaldım. Biliyorum yazı uzadıkça uzuyor ama öğretmen evinden bahsetmeden geçemeyeceğim. Daha önce başka öğretmen evlerinde de kalmıştım, onlarda da böyle miydi hatırlamıyorum ama yandaki fotoğraftan görüldüğü üzere son derece katı disiplinleri olan bir konaklama mekanı! Odaların temizlenmesi 6 saat sürüyor, gece 12:00'den sonra odaya girip çıkmak yasak, alkol yasak, yüksek sesle konuşmak yasak, kabuklu yemiş yemek yasak (şaka değil) ve hatta Hanimiş günceyi okumanız bile yasak! İnanmazsanız bakınız.

Salı sabahı Sema Hn. ile öğretmen evinin önünde buluşacaktık ama ben erkenden uyanınca Sema hanımcığım yorulmasın diye atladım arabaya onu evinden almaya yeltendim. Akçaabat dönüşü gece evine bırakmıştık ya bulurum yolu dedim düştüm yollara. Tanjant yokuşundan çık, yol sola yukarı kıvrılırken sağdaki sokaktan aşağı devam et... Voila! Sema hanımı alıp Aya Sofya'nın yanındaki çay bahçesindeki kahvaltı buluşmasına doğru yola koyulduk.

Birkaç kişi ile önceden mailleşmiş veya telefonlaşmıştık ama kahvaltı buluşmasına kim gelecek ya da gelecekler mi emin değildim. Biz de erken gittiğimiz için önce 11. yy'da yapılmış eski bir Bizans kilisesi olan Aya Sofya'ya (bknz: yazının başındaki fotoğraf) girip gezdik. Aslında ben çocukken gitmiştim oraya ama pek anımsamıyordum. Oysa pek huzurlu ve güzel bir yer, nasıl unutmuşum. Hava da öyle günlük güneşlikti ki! Tam Aya Sofya'nın yanındaki çay bahçesine geçerken bir masada bize doğru gülümseyerek bakan hanımları gördük. Birbirlerini tanımayan ama hepsi pasta yapan/seven kadınlar bir şekilde aynı buluşma için orada olduklarını anlayıp, kaynaşıp, sohbete başlamışlardı bile. Bir garip hissettim o anda. Havanın güzelliğinden midir, ortamın hoşluğundan mıdır, farklı bir yerde olmanın hafifliğinden midir bilmem şaşkın ve mutlu bir andı o an benim için. Sanırım en güzel pasta buluşmalarımızdan birini Trabzon'da yaptık. Bu hanımların hepsi evlerinde pastalar yapıyor, bazıları dışarıdan sipariş de alıyormuş. Ama benim gibi onlar da birbirileri ile ilk defa karşılaşıyorlardı. Haliyle hem birbirimizi tanımaya çalıştığımız hem de pastalar üzerine keyifli bir sohbet gerçekleştirdiğimiz harika bir buluşma oldu.

Sohbetimize eşlik eden kahvaltı da çok güzeldi: Vakfıkebir ekmeği, yöresel peynirler, tereyağı, bal, zeytin, bahçedeki ağacın hurmalarından yaptıkları reçel (bazıları cennet hurması da der ama biz onu Trabzon hurması olarak biliriz), kaygana (trabzon usulu bir tür otlu krep) ve tabii meşhur kuymak (yöresel tereyağı, eritme peyniri ve mısır unu ile yapılan harika bir yiyecek). Bir de çay meselesi var tabii bahsetmeden geçemeyeceğim. İlk defa Akçaabat'taki köftecide rastladım öylesine: çay geldiğinde taneleri bardağın üstünde, kenarında, her yerinde yüzüyordu, dibinde de gemi batığı gibi tanecikler vardı. İçimden "insan getirmeden önce süzer" diye sitem etmiştim. Ama Aya Sofya'daki kahvaltıda da çay böyle gelince bu işte bir iş var diyordum ki imdadıma Behnur Hn.'ın açıklaması yetişti. Meğerse buralarda makbul olan çayı böyle içmekmiş. Böyle çay taneleri bardakta yüzüyorsa taze demlenmiş olduğunu anlarlarmış. Eğer bu şekilde içmek istemiyorsan baştan "süzük" demen gerekiyormuş sipariş verirken. Bu mühim bilgiyi de sizinle paylaştığıma göre yazıma devam edebilirim.

Kahvaltıdan sonra Dilek Hn.'ın atölyesinde yapacağımız pasta dersi için yola çıktık. Happy Cake açılalı çok kısa bir zaman olmuş ve Trabzon'un ilk butik pasta atölyesi olma özelliğine sahip. İpekyolu iş merkezinin 2. katında yer alıyor. Trabzon'da bana ilginç gelen şeylerden biri de bu: Kebapçılar, cafeler, pastaneler genelde iş merkezlerinin, pasajların içinde... Henüz o kadar yeni ki buzdolabı bile gelmemişti biz oradayken. Ama sanmayın ki bunun eksikliğini hissettik. Hemen karşısında ev yemekleri yapan dükkan komşusu sayesinde Dilek Hn. bizi hiç zor durumda bırakmadı, iyi ağırlamak için habire bıcır bıcır koşturdu durdu. Sema Hn. da ders süresince hem bana hem Dilek Hn.'a çok destek oldu. Harika bir ekiptik, aynı şehirde yaşamadığımız için üzülüyorum doğrusu.

Katılımcılardan da biraz bahsetmek isterim. Behnur Hn. ile turne duyurusunu yaptığım günden sonra ara ara hep haberleşmiştik. Trabzon turnesi için en az benim kadar o da heyecanlandı diyebilirim. Kendisi Trabzon'lu değil, gelin gelmiş. Şimdi Dilek Hn.'ın atölyesinin olduğu dükkanda daha önce bir butik işletiyormuş, komik bir tesadüf oldu onun için. Hatice Hn. aslında derse katılmayacaktı. Kahvaltıdan sonra ayrılmıştık, ama sonra aradı "bekleyin geliyorum" dedi. İyi ki geldi, yaptığı Ege ve Karadeniz şiveleri ile bizi çok güldürdü. Gelirken kızı Beren'i de getirmiş. Beren herhalde gördüğüm en uslu bebek. Saatlerce gıkını çıkarmadı, sanki anlıyormuş gibi pusetinden dikkatli dikkatli beni dinledi. Güzide Hn. da Almanya'da doğup büyümüş, o da eşinin peşinden gelmiş buralara. Kendisi pek fotoğraf çektirmeyi sevmiyor ama ben ne yaptım ettim yakaladım birkaç pozunu. Sevgi Hn. ise narin bir kelebek... Yakın bir zamanda Vişne & Çikolata isimli bir cafe açmaya hazırlanıyor. Bakarsınız açılış için yine giderim Trabzon'a. Nevin Hn. çocuklarının nişan ve düğün pastalarını, kurabiyelerini yapmak için bu yola baş koymuş şahane bir insan. Benim için pek neşeli, bol sohbetli bir ders oldu. Umarım hepinizle yeniden görüşebilme imkanı bulabiliriz.

Artık İstanbul'a dönüş vakti gelmişti. Ama uçak geç bir saatte olduğu için ekibi topladık (Nergis hoca, Sema Hn., Dilek Hn. ve ben) ve akşam yemeği için Zeybek Çadırı diye bir yere gittik. Burada da taptaze ızgara barbun ve yemekten sonra da Hamsiköy sütlacı yedik. Balık yemeden Trabzon'dan dönseydim üzülürdüm. Nergis hoca sütlaca fındık koymadılar diye kızdı ama yine de güzeldi. Yemeli, içmeli, gezmeli, gülmeli, sohbetli bir turne şehri oldu Trabzon, katılan herkese minnettarım...

NOTLAR:

1. Bir ara Trabzonun en meşhur ve modern pastalar yapan pastanesi olarak bilinen Zorlu Otel'in içindeki pastaneye gidip ajanlık yaptım. İnanın Dilek Hn.'ın atölyesi Happy Cake'de oradakinden çok daha iyi pastalar yapılıyor. Umarım kıymeti bilinir. Sema Hn. da evinin mutfağından başta su böreği olmak üzere pasta ve kurabiye siparişi alıyor. Trabzon'da yaşayıp da bu yazıyı okuyanlar varsa bilgilerinize sunulur.

2. Trabzon'un en merkezi yeri Uzun Cadde isimli trafiğe kapalı olan caddesi. Burada Beton Helva isimli dükkandan lezzetli helvalar aldım dönmeden önce. Bir de tabii mısır unu, Trabzon peyniri, tereyağı aldım ki dönünce kuymak yapabileyim. Gerçi hala yapmış değilim ama olsun, doğru malzemeler elimin altında ya içim rahat.

3. Herhalde hayatım boyunca hiç bu kadar çok içinde "Hn" kısaltması geçen bir yazı yazmamışımdır :)

4. Yazı boyunca bolca ismini okuduğunuz haza hanımefendi Dilek Hn. ve yol arkadaşım Sema Hn. için geliyor: The Golden Girls :)

5. Trabzon ve önceki turne şehirlerinin tüm fotoğrafları için buraya tıklayabilirsiniz.

GAZİANTEP ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Wed, 28 Dec 2011 18:08:00 +0000

Gaziantep turnesinin önceki şehirlere göre iki farklı özelliği vardı. Birincisi ilk defa turne sebebiyle gittiğim bir şehri gezebilmek için bolca zamanım oldu. İkincisi bu seyahatte bana eşlik eden birisi vardı: kuzenim Yeşim. Yani bu sefer sadece pasta buluşmaları için değil aynı zamanda kuzenimle birlikte turistik bir seyahat yapabilme imkanı da buldum. Antep'e gittiğimi duyurduğumda pek çok kişiden özellikle yeme/içme konusunda öneriler gelmişti. Pazartesi sabahı 10:00'da Antep'e vardık, gün boyunca Yeşim ile birlikte o önerilerin çoğunu yerine getirebilme başarısı gösterdik. Gezdiğimiz yerleri ve yediğimiz yemekleri yazının devamında anlatacağım.

Antep'teki ikinci günümde, Gaziantep Üniversitesi Gastronomi ve Mutfak Sanatları bölümünde Yrd. Doç.Dr. İlkay Gök Pınarlı'nın Tatlı ve Pasta dersine konuk oldum. İlkay Hoca aynı zamanda Gasder'in (Gaziantep Gastronomi ve Aşçılar Derneği) de başkanı. Tanışmamız internet vesilesi ile, bir araya gelişimiz ise güzel tesadüfler sonucu oldu. Benim Gaziantep'te olacağım gün İlkay Hn'ın okulda tatlı ve pasta dersi varmış. Üstüne üstlük aynı gün yerel bir dergi olan Gaziantep Black-White da derse misafir olup çeşitli çekimler ve röportajlar yapacakmış. Tüm bunlar bir araya gelince şenlikli bir gün geçirdik.

Gaziantep Üniversitesi 23000 öğrencisi ve geniş bir kampüsü olan bir üniversite. Gastronomi ve Mutfak Sanatları Bölümü ise yeni bir bölüm. Tanıştığım öğrenciler ikinci sınıf öğrencileri ve bu bölümün ilk mezunları olacaklar. Uygulama derslerini üniversitenin orman içindeki turizm uygulama otelinin mutfağında yapıyorlar. Benim katıldığım derste yaklaşık 30 öğrenci vardı. 6 farklı gruba ayrılıp beş saat içerisinde 3 farklı sünger kek ve 3 farklı krema hazırlayarak bunların değişik kombinasyonları ile 6 farklı pasta ortaya çıkardık. Günün sonunda hepsini kesip yedik :) Ben çok eğlendim. Başta Ceyhun, Vildan ve "bahtsız ikinci grup" (ki kendilerini bilirler) olmak üzere tüm öğrencilere çok teşekkür ederim. Sizinle tanışmak ve çalışmak harikaydı. Can-ı yürekten diliyorum ki bu müstakbel aşçılarla en yakın zamanda yeniden bir araya gelebiliriz.

1,5 GÜNLÜK HIZLANDIRILMIŞ ANTEP GEZİ & YEME-İÇME REHBERİ (Hanimiş usulü)

Gaziantep dünyanın “hala yaşanılan en eski şehirleri”nden biriymiş, aynı zamanda da ipek yolu üzerinde. Hal böyle olunca pek çok tarihi han ve bedesten (kapalı çarşı) mevcut. Ama neredeyse (!) her üç dükkandan biri baklavacı, biri de kebapçı. Diğer dükkanlar da işte bunların arasına serpiştirilmiş gibi. Bunca dükkan sadece turistler için barınıyor olamaz diye düşünüp konuştuğumuz Gazianteplilere her seferinde sorduk ve evet gerçekten Antep halkı muhakkak her gün (çoğu zaman bir öğünden de fazla) et tüketiyormuş. Kayseri'nin mantısı, Samsun'un pidesi, Trabzon'un hamsisi meşhurdur ya.. Bu şehirlere gittiğinizde o yemekleri yiyebileceğiniz çok fazla yer bulamayabilirsiniz. Çünkü bu meşhur yemeklerini insanlar evlerinde pişirip yiyorlar. Ama Antep'te yemek kültürü sokaklarda da yaşıyor. Özellikle adamlar(!) bu bahsettiğim kebapçı ve baklavacıları dolduruyor gün içinde. Ayrıca sanmayınız ki et çok ucuz. Lokantalarda ücretler neredeyse İstanbul ile aynı. Ama lezzetine diyecek sözüm yok.

1.GÜN:
Kültür Yolu

Gaziantep Kalesi yapıldıktan sonra kale ve çevresi sosyal ve ticari hayatın merkezi olmuş. Her dönem canlılığını koruyan bu merkez, zaman içerisinde gelişmiş ve etrafı ile birlikte bir kültür yolu haline gelmiş. Bu yol üzerinde pek çok han, hamam, camii var ve aynı gün içerisinde çoğunu yürüyerek gezebilmek mümkün. Eskiden nasıldı bilemiyoru ama sanırım yakın zamanlarda bu yol üzerindeki yerler restorasyondan geçmiş. Biz ilk gün aşağıdaki yerleri gezdik:

Katmerci Zekeriya Usta: Antepliler kahvaltıda katmer yer dediler, biz de şehre varınca ilk iş Katmerci Zekeriya Usta'ya gittik. Seksenli yaşlarının sonunda olan Zekeriya Usta odun fırınının başındaydı. Ustalar da tezgahın başında hamurları büyük bir ustalıkla incecik açıyor, içine şeker, bolca fıstık ve daha da bolca kaymak koyarak katmerleri hazırlıyorlar. (Tam keşke videosu olsaydı da yazının bu kısmında sizinle de paylaşabilseydim diye düşünürken youtubeda buldum, izlemek isterseniz tıklayınız.) Geziye buradan başlamanın iyi tarafı Zekeriya ustanın oğlu Mehmet Bey'in gönüllü turizm danışma hizmeti vermesi. Hemen bize bir Gaziantep rehberi hediye etti, hangi sıra ile nereyi gezelim, sonra acıkınca nerede ne yiyelim... hepsini tek tek anlattı.

Emine Göğüş Mutfak Müzesi: İkinci durağımız tarihi bir taş konağın restore edilerek geleneksel mutfak kültürünün tanıtıldığı bir yere dönüştürüldüğü mutfak müzesiydi. Mutfak malzemeleri, baharatlar, sofra düzeni, yöreye özgü kullanım şekillerinin sergilendiği müzede ayrıca yemek tarifleri de içeren videolar gösteriliyor. Duvarlarda yine yemek temalı deyimler, şiirler asılı..

Gaziantep Kalesi & Çevresi: Kale yüksek bir tepenin üzerinde. Biz içine çıkmadık ama çevresinde birkaç tur dolaştık. Tam kalenin altında Evliya Çelebi'nin seyahatnamesinde de bahsi geçen tarihi Naib Hamamı var. Onun az ilerisinde tarihi Kır Kahvesi... Onun karşı çaprazında Roma dönemine ait süt pompası veya camdan fallus gibi şaşırtıcı cam objelerin sergilendiği Cam Müzesi (müzekart geçmiyor)var.

Hanlar: Kaleden güneye doğru devam ettiğinizde yol boyunca Zincirli Bedesten, Tütün Han, Bakırcılar Çarşısı, Almacı Pazarı vb hanlar ve çarşılar var. Buralarda fıstık, pekmez, salça, baharat, tuzsuz Afyon peyniri, bakır ev eşyaları (ki Gaziantep'te bakır eşyalar bakır diyarı olan Diyarbakır'dan daha ucuza satılıyor), yemeni (ki biz yemeni diyince aklımıza bir çeşit tülbent geliyor ama buradaki yemeni üstü kırmızı yada siyah deriden, tabanı ise köseleden dikilen geleneksel bir ayakkabı), sedef kakmalı eşyalar, kahke (uzun süre bayatlamayan gevrek bir kurabiye) veya kutnu kumaşı (el tezgahlarında dokunan Gaziantep’e özgü ipekli bir kumaş) gibi pek çok şey satılıyor.

Metanet Lokantası: Mutfak müzesini gezerken yöresel bir çorba olan “beyran”ın yapımını izlemiştik. Katmerci Zekeriya ustanın oğlu da bize Metanet Lokantasını şiddetle önerince öğle yemeği için Metanet Lokantası’a gidip meşhur beyranını yemeye karar verdik. İtiraf etmeliyim ki o sırada çok sevmemiştim. Ama şimdi yazarken canım çekti. 10 saat haşlanarak pişirilen koyun etinden yapılan acılı, pirinçli ve sarımsaklı bir çorba. Değişik bir lezzet, insanı ziyadesi ile tok tutuyor.

Fıstık: Kültür yolunda gezerken sürekli karşılaştığımız orta yaşlı bir turist grubu vardı. Metanet Lokantası’ndan aynı anda ayrılıyorduk ki peşlerine takıldık. Fıstık, fıstık ezmesi ve diğer kuruyemişleri tatmak ve almak için Seval Kuruyemiş diye bir yere gidildi, böylelikle biz de grup indiriminden faydalanmış olduk :) Malumunuz fıstık Gaziantep'in simgesi... Keşke İstanbul'da da bu fiyata böyle güzel fıstıklar alabilsek...

Tahmis Kahvesi: Tahmis, Arapça’da kahvenin kavrulduğu, dövüldüğü ve satıldığı yer anlamına geliyormuş. 1600’lü yıllarda Mevlevihane'ye gelir amaçlı yaptırılan dükkanlardan biri olan Tahmis Kahvesi’nde Hanimiş takipçisi Belma Hn. ile buluştuk, biraz sohbet ettik. Ben menengiç kahvesi (aşılanmamış fıstık ağacının meyvesinin kavrulup, türk kahvesi pişirilmesi ile elde edilen sütlü bir kahve) içtim, Yeşim de zahter (kekik) çayı. (Not: Son zamanlarda evde de zahter çayı ve menengiç kahvesi yapıp içiyoruz.) Daha sonra Belma Hn. da bizimle biraz dolaştı hatta bana çok güzel bakır kaşıklar hediye etti.

İmam Çağdaş: Gazantep’in en meşhur kebapçısı ve baklavacısı İmam Çağdaş olsa gerek. Daha gitmeden namını bolca duymuştuk. Ben pek meşhur Ali Nazik’lerini kuzen de çöp şiş yedi. Herhalde hayatımda yediğim en güzel Ali Nazikti. Uzun uzun yazmayacağım. Zira anlatılmaz yaşanır. Ama esas unutulmaz olan baklavaydı. Hafifliğini, lezzetini anlatacak kelime bulmak mümkün değil.

Hasan Usta Kadayıfları: Yeşim’in künefe yeme arzusu üzerine sorduk soruşturduk en şahanesini Hasan usta yapıyor dediler. İmam Çağdaş’ta yediğimiz yemek ve baklavanın üzerine bir de künefe yemeye gittik. Elbette bitiremedik ama çok lezizdi, çok hafifti (ki bu sıfatı künefe için kullanacağım hiç aklıma gelmezdi) anmadan geçmek istemedim.

2. GÜN:

Zeugma Mozaik Müzesi: Gaziantep’te beni en çok etkileyen şey Zeugma mozaikleri oldu. Zeugma, MÖ 300 civarında Büyük İskender'in generallerinden biri tarafından kurulmuş bir antik şehirmiş. Nizip ilçesine 10 km uzaklıktaki Belkıs köyü eteklerindeymiş. İlk olarak kurucusu adıyla anılan şehir Roma İmparatorluğu tarafından ele geçirildikten sonra köprü anlamına gelen "Zeugma" ismiyle anılmaya başlanmış. Fırat yoluyla oluşan geçitte liman olarak büyük bir ticari değer kazanmış. Yapılan kazı çalışmalarında üç bölümde incelenen şehrin villaları ve çarşılarının bulunduğu bölümler bugün malesef Birecik Hidroelektrik Baraj gölü altında kalmış. Antik şehir, Roma döneminden kalan mozaikleri ile dünyaca ünlü. Bu mozaiklerin az bir kısmı Gaziantep’teki Zeugma Mozaik Müzesi’nde (müzekart geçiyor) sergileniyor. Bir kısmı zaten baraj altında kalmış, bir kısmı da kaçakçılar tarafından çalınmış. Talihsiz Zeugma ile ilgili daha detaylı bilgilere buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Bey Mahallesi: Eski Antep evlerinin olduğu Bey Mahallesi yakın bir zamanda restore edilmiş. Eski evler ve konaklar otel, restoran, cafe olarak düzenlenmiş. Dar sokaklar, taş duvarlar.. Burada bir de Gaziantep yaşamını anlatan bir Etnografya Müzesi (müzekart geçiyor) var. Ama işin garibi bu mahlleye nasıl gideceğiz diye sorduğumuz insanlar bize sanki acayip birşey soruyormuşuz gibi davrandılar. Sanırım ya bu restorasyonlardan haberleri yok (çünkü önceki halinin fotoğraflarını gördük terkedilmiş izbe bir muhit görünümdeydi) ya da burayı görmek istememize bir anlam veremediler.

Halil Usta: Zeugma Mozaik Müzesi’nin iki sokak arkasında bir kebapçı. İnternette Halil Usta diye aratın zaten hakkında yüzlerce güzelleme bulacaksınız. Değişik değişik etlerinden ve kebaplarından az az yedik. Ama ben ömrü hayatımda bu kadar lezzetli bir lahmacun (sarımsaklı) ve bu kadar şahane bir et (küşneme) yemedim. Pamuktan bile yumuşak.

Yörem Mutfak: Gaziantep’in kebapları ve baklavası kadar, yöresel yemekleri de dillere destan. Dönmeden önce o yemeklerden de yiyebilmek için yine öneriler doğrultusunda Yörem’e gittik. Tabii ki bu yemeklerin de bir kenarın köşesinde muhakkak et oluyor. Yuvarlama, cacıklı Arap köfte, içli köfte, Antep dolması, firik pilavı, şiveydiz gibi yöresel yemeklerden oluşan bir menü hazırladılar bize. Hem Yeşim’in hem de benim en sevdiğimiz yemek de bu oldu sanırım.

NOTLAR:

Ulaşım ... Gaziantep’e uçakla gittik. Hava alanı şehir merkezine 20 km uzaklıkta. Merkeze ulaşım sadece Havaş ve taksiler ile sağlanıyor. İner inmez koşarak Havaş otobüsüne binmezseniz bizim gibi size de yer kalmaz. Ya yarım saat bekleyip bir sonraki servise binersiniz ya da bizim yaptığımız gibi diğer bekleyenlerle anlaşıp taksiye binebilirsiniz. (Hava alanından şehir merkezine taksi 40 TL tutuyor.)

İklim ... Kasım ayının son günleri olmasına rağmen hava günlük güneşlikti. Gerçi buna aldanıp hep dışarılarda durduk ve döndüğümüzde hasta olduk ama yine de mevsime göre ılık bir hava vardı diyebilirim. Konuştuğumuz kimseler (üzücü ama bundan memnuniyetle bahsediyorlar) havanın eskiye nazaran daha ılıman olduğunu, sebebinin de şehrin çevresindeki barajlar olduğunu söylediler.

Konaklama ... İlk işimiz çantalarımızı otele bırakmak oldu. Görmek istediğimiz yerlere yürüme mesafesinde olduğu için Novotel/Ibis'de kaldık. Yeri çok merkezi, fiyatı da uygundu. Ama bir dahaki gidişimde Bey Mahallesi'ndeki Zeynep Hanım Konağı'nda kalacağım. Bu da burada kendime not olarak dursun.

Şehrin dumanları... Doğalgaz olmadığı için akşamları şehrin üzerine bir duman çöküyor. Sobaların dumanı... Bu benim çocukluğuma dair bir anı, unutmuşum. Bir de şahit olmadığımız ama pek çok kimseden duyduğumuz "pazar günü ormanlık alana ve çevresine çöken duman" efsanesi var. Öyle ki Gaziantep halkının aktif bir şekilde yaşattığı bir piknik geleneği varmış. Şehrin çevresindeki ormanlık alanlarda insanlar her pazar ailece piknik yaparmış. Bu pikniklerde mangallardan çıkan duman öyle çok olurmuş ki tesadüfen oradan geçen ve bu geleneği bilmeyen insanlar itfaiyeyi ararmış ormanda yangın var diye :)

- Son -

not 1: Gaziantep-Halep mutfak kültürü ve yemekleri birbirine çok benziyormuş. İlkay Hoca’nın bu konuda (tarifleriyle birlikte) araştırmalarını içeren bir kitabı var. Döndüğümden beri açıp açıp okuyorum. Kitapçılarda satılıyor mu bilmiyorum ama bir yerlede rastlarsanız incelemeden geçmeyin derim. (Gaziantep-Halep Mutfak Kültürü Ve Yemekleri: Benzerlikler Ve Farklılıklar -2009)
not 2: Benimle birlikte bu tıka basa yemece, saatlerce yürümece gezisine katıldığın için teşekür ederim kuzen.
not 3 : Okul fotoğraflarının devamı ve diğer turne fotoğrafları için buraya tıklayabilirsiniz.

HANİMİŞ TURNEDE - URFA & DİYARBAKIR

noreply@blogger.com (hanimiş) — Fri, 16 Dec 2011 15:40:00 +0000

Turnenin son durağı Diyarbakır ve son anda ona eklenen Urfa...

İşin garibi gitmeme birkaç gün kalmış olmasına rağmen duyurusunu ancak yapabiliyorum. Sanırım sonlara doğru biraz pilim bitti, malesef diğer şehirlerde olduğu gibi planlı programlı bir organizasyon yapamadık. Hatta birkaç saat öncesine kadar ertelemeyi de düşünüyordum. Ama sonra oradakilerle konuşunca gitmeye karar verdim. Ben belli olan programımı buraya yazayım, sonrası doğaçlama gelişecek artık. (Olur da bu yazıyı görüp bize katılmak isterseniz beni 506-5088923 numaralı telefondan arayabilirsiniz.)

19 Aralık 2011 ... URFA

Aslında Urfa, turne kapsamında değildi. Zaten benimle daha önce Urfa'dan irtibat kuran da olmamıştı. Turneye yeni başladığımız günlerde İstanbul'daki derslerimizden birine katılan Urfalı bir öğrencimizin özendirmesi ile 2012 yılı içinde bir Urfa seyahati yapabilmeyi umuyordum. Diyarbakır turnesi kapsamında orada 3 gün bulunacağım için bir gününü Urfa'ya ayırabileceğimi düşündüm. Hem baharda yapmayı planladığım seyahat için bir keşif gezisi olacak hem de orada butik pastacılık adına bir girişimde bulunan Kezban Hn.'ı ziyaret edeceğim. Kezban Hn. yakın zamanda Urfa'da Valikonağı Caddesi'nde Tarçın isimli bir kafe işletmeye başladı. Orada kapkekler, dekorlu pastalar ve kurabiyeler yapacaklar. Ben 19 Aralık pazartesi günü orada olacağım, beklerim...

20-21 Aralık 2011 ... DİYARBAKIR

Birkaç sene önce İstanbul'daki eğitimlerimize Diyarbakır'dan gelmişti Nuri Usta... O zamandan beri onunla irtibatımız kesilmedi. Her sene muhakkak fuarlarda görüşüyoruz. 9 ay önce bir günlüğüne Diyarbakır'a gittiğimizde de ailesi ile birlikte bizi ağırlamışlardı. Turne kapsamına Diyarbakır'ı dahil ederken atölye çalışması için Petek Pastaneleri'nin mutfağını bize açacağını biliyordum. Ama yazının başında da söylediğim gibi malesef iyi organize olamadık. Bu seferlik bir atölye çalışması olmayacak. Ama ben yine Demir ailesi ile bir araya geleceğim, meslek lisesini ziyaret edeceğim, Diyarbakır'daki pasta buluşmasına katılmak isteyenlerle görüşeceğim. Olur da bu yazıyı okursanız ve Diyarbakır'daysanız lütfen siz de gelin. Nuri ustanın çikolatalarını tadar, birlikte sohbet ederiz.

ANTALYA ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 11 Dec 2011 12:33:00 +0000

Antalya'daki ilk günümde Manavgat'taydım. Akdeniz Üniversitesi Manavgat Meslek Yüksek Okulu'nun aşçılık ikinci sınıf öğrencileri ile bir araya geldik. Daha önce gastronomi festivalinde tanıştığım milli aşçı Köksal Sezgin'in eşi öğretim görevlisi Ahu Hn. karşıladı beni. Pastacılık dersi kapsamında şeker hamuru üzerine bir atölye çalışması yaptık.

Çalışmanın sonunda tesadüf bu ya bir de doğumgünü pastası siparişi geldi. Herhalde gördüğüm en kısa sürede hazırlanan pasta oldu kendisi. Yarım saat kadar kısa bir sürede Köksal hoca kek ve kremayı bir araya getirirken biz de öğrencilerle birlikte süslemelerini hazırladık. Epey maceralı ve komik bir anı oldu benim için. Ama sanırım üstesinden geldik.

Köksal hoca daha önce de pastacılık dersinde bizim kitaptan bazı tarifler yaptırmış öğrencilere. Bir okul bünyesinde kitabımızdan tarifler deneniyor olması beni hem çok sevindirdi hem de gururlandırdı.

Manavgat Yüksek Okulu'ndaki aşçılık bölümü yeni bir bölüm. Benim tanıştığım öğrenciler de okulun ilk mezunları olacaklar. Yeni bir bölüm olmasına rağmen çok güzel bir mutfakları var. Köksal Hoca ve Ahu Hoca da çok gençler. Eğitmen olmanın yanı sıra arkadaş da olabilmişler öğrencileri ile. Tüm öğrencilerde öğretmenlerinin cep telefonu numaraları var. Herhangi bir konuda istedikleri zaman öğretmenlerini arayabiliyorlar.

Henüz liseyi bitirmelerinin üzerinden birkaç sene geçmiş olmasına rağmen daha önce gittiğim meslek liselerinden farklı olarak bu öğrencilerin hangi alanda çalışmak istediklerine dair daha çok fikirleri oluşmuş. Mesela hangi öğrencilerin pastacılık konusunda çalışmak istediklerini beni dinlerkenki ilgilerinden ve bakışlarından anlayabildim. Aslında gönül isterdi ki yüksek okulda aşçılık ve pastacılık bölümleri ayrılmış olsun.

Malesef Manavgat'ı görme şansı pek bulamadım. Sabah doğrudan okula gidip akşam da hemen Antalya'ya geri döndüm. Ama umarım baharda okullar kapanmadan önce yine gidebilirim. Hem öğrencilerin bazılarıyla denize gireceğiz diye sözleştik. Ayrıca Ahu Hn'ın Karadeniz yemeklerini de yemeye söz verdim. Ne güzel olur...

Manavgat'tan Antalya'ya otobüsle 1 saatte gidiliyor. Antalya hakkındaki ilk gözlemlediğim şey toplu taşımanın yetersizliği ve karmaşıklığı oldu. Antalya'yı bilenler anlayacaktır. Şöyle ki Manavgat'tan gelen otobüslerin son durağı Antalya otogarı. Ama ben o akşam Lara'da oturan bir arkadaşımda kalacaktım. Otobüste sorduğum herkes Lara'ya toplu taşıma ile gidebilmemin tek yolunun önce otogara gidip oradan tekrar Lara arabalarına binmem gerektiğini söyledi. Ama böyle yapmam önce şehrin uzak ucuna gidip tekrar geri dönmem anlamına geliyordu. Ben de çevre yolunda inip o yöne nasıl olur da bir otobüs/minibüs olmaz diye söylenerek taksiye bindim. Taksi yolculuğum da çok garipti. Gerekli gereksiz o kadar çok trafik ışığı vardı ki bu ışıkların oluşturduğu garip bir trafik vardı yollarda. Çok kısa bir yolu epey uzun bir sürede alabildik.

Antalya'da arkadaşım Kaan'a misafir oldum. Onun sayesinde Antalya'da yaşam nasılmış biraz fikrim oldu. İlk gözlemlediğim şey evinde ısınmak için klima kullanıyor olması oldu. Sonradan başkalarından da öğrendim ki burası için bu normal bir davranışmış. Akşam her ne kadar soğuk da olsa gündüz güneşle ısınan duvarlar sayesinde akşam bir süre klima çalıştırmak soğuğu kırmaya yetiyormuş. Nitekim ertesi gün öğleden sonra açık havada oturduk. Kasım ayının sonu olmasına rağmen hava o kadar sıcaktı ki önce montumu sonra hırkamı çıkarıp gömlekle oturabildim dışarıda. Bir de her binanın üzerinde ısı panelleri var. Sıcak su ihtiyacı için kışın bile yeterli oluyormuş. İlk defa kışın bir güney ilinde bulunduğum için bunlar benim için değişik gözlemler.

Salı günü sabah erkenden TMS Akademi'de dersim vardı. Arkadaşım Ebru (ki kendisi Antalyalıdır) bana Ayşe Bacı'dan katmer sipariş etmişti gelirken getir diye. Yerini de tarif etmişti. Ben Lara'daydım, Ayşe Bacı da Lara'daydı, TMS Akademi de Lara'daydı. O zaman sabah biraz erken kalkıp TMS'ye yürüyerek gider, yolda katmerleri alırdım. Görünüşte plan çok iyiydi. Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Kaan'ın evi ile TMS'nin olduğu yer arasında elimde bavulum ile tam 45 dakika yürüdüm. Üstüne üstlük katmerciyi de görmedim.

Saat 08:00'de TMS Akademi'ye vardım. Hem binası hem de bulunduğu yer çok güzel. Öyle ki tam otellerin ve sitelerin bitip yolun denize kavuştuğu noktada. (Malesef sahil kısmının epey uzun bir bölümünde denizi göremiyor insan. Falezlerin hemen dibinde siteler ve oteller yerleşmiş.) İçeri girdiğimde eğitmen şef Şahin Çelikpençe ve asistan şef Murat Beyazıt ders öncesi son hazırlıkları yapıyorlardı. Şahin usta ile telefonda birçok kere görüşmüştük. Yapacağımız dersin içeriği geniş, süresi sınırlı olduğu için birçok ön çalışma yapılması gerekiyordu. Hepsini harika bir şekilde hazırladıkları için hem Şahin ustaya hem de Murat ustaya tekrar teşekkür ederim. TMS Akademi bir sene önce açılmış özel bir mutfak okulu. Bünyesinde hem profesyonel programlar hem de amatörler için atölye çalışmaları düzenliyorlar. Mutfakları şimdiye kadar gördüğüm en donanımlı olanlardan. Ama gördüğüm kadarıyla henüz en verimli haliyle kullanılmaya başlanamamış.

Antalya'daki atölye çalışmasını oldukça kalabalık bir grup ile gerçekleştirdik. Benimle irtibata geçerek gelen dört-beş kişi vardı. Diğer katılımcılar TMS vesilesi ile haberdar olup gelmişlerdi. Katılanların bazıları ile öncesinde birebir diyaloğum olmadığı için malesef dersin içeriği konusunda yeterli bilgileri yoktu. Bu durum ilk etapta beni biraz yordu ama sonra Şahin usta ve Alev Hn'ın yardımıyla güzel bir şekilde günü tamamladık. Alev Hn. TMS'nin kadrolu eğitimcilerinden. Aynı zamanda Çikurab isimli bir de üretim atölyesi var. Alev Hn'ın da bu çalışmadan önceden haberi olmamış malesef. İstanbul'daki eğitimlerimize katılan Nevin Hn sayesinde haberdar olmuş ve gelmiş.

Ders bittikten sonra Evren, İzgün, Nevin ve Alev Hn ile birlikte yemek yedik. Evren Hn ile zaten turneyi duyurduğum günden beri haberleşiyoruz. Öncesinde de bloglarımız vesilesi ile sanal bir ahbaplığımız vardı. Antalya'da görmeyi ve tanışmayı en çok istediğim kişiydi kendisi. Gerçi umduğum kadar fazla vakit geçiremedik birlikte ama ilk adımı atmış olduk. Bundan sonra ne zaman Antalya'ya gitsem ziyaret edeceğim bir arkadaşım daha oldu. İzgün Hn ile ilk defa TMS'deki atölyede tanıştık. İyi ki gelmiş, artık severek takip edeceğim yaptıklarını. Nevin Hn ile olan ilişkimiz ise çok komik... İlk defa, 19 Kasım günü İstanbul'daki cakepops dersine geldiğinde tanışmıştık. Birkaç gün sonra, 22 Kasım'da bu sefer ben Antalya'ya gittiğimde oradaki atölyeye katıldı. Sonrasında 2 Aralık günü yine İstanbul'daki kapkek atölyesine geldi. Sanırım sıra bende... Mart'ta Antalya'da bir butik kapkek dükkanı açacak. Umarım herşey gönlünce olur.

not 1: Sabah bulamadığım Ayşe Bacı'ya öğleden sonra Nevin Hn ile gittik. Yani Ebru'nun katmer siparişini yerine getirebildim, mutluyum.

not 2: Antalya'nın nesi meşhur dediğimde herkes "reçel"i diyordu. Gerçi süper reçeller yapan bir annenin evladı olarak reçel almak gibi bir niyetim yoktu ama Nevin Hn beni Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü'ne götürünce daha önce hiç tatmadığım patlıcan ve bergamut reçellerinden aldım. Fiyatları o kadar uygundu ki kendimi tutamayıp nar suyu, nar ekşisi ve diğer reçel çeşitlerinden de almış olabilirim. Tabii bunları uçağa nasıl soktuğumu ne siz sorun ne ben söyleyeyim.

not 3: Beni çok güzel ağırlayan arkadaşım Kaan'a çok teşekkür ederim. Bu şarkı onun için gelsin :)
not 4: Antalya turnesine ait tüm fotoğraflar için buraya tıklayabilirsiniz.

HANİMİŞ TURNEDE - TRABZON

noreply@blogger.com (hanimiş) — Tue, 06 Dec 2011 11:47:00 +0000

Trabzon turnesinin zamanı geldi...

14 yıl önce teyzem ve kuzenimle birlikte o zamanlar Trabzon'da oturan dayımlara gitmiştik. Otobüsle gidip yine karayoluyla dönmüştük. Çoook uzun süren ve yorucu bir yolculuktu ama bu sayede şahane manzaralı yollardan geçme şansımız olmuştu. Tabii orada yaşayan bir yakınımız olması avantajı ile Sümelayı, Hamsiköy'ü, Uzungöl'ü, Zigana Geçidini, yemyeşil çay bahçelerini görmüştüm. Anılarımda çok güzel manzaralarla yer alıyor Trabzon. Malesef bu gidişimde bu kadar gezmeye zamanım olmayacak ama sanırım az da olsa şehrin içini görme fırsatı bulabileceğim. Umarım hava da güzel olur.

Turne kapsamında Trabzon'da üç farklı etkinlik olacak:

Pasta Buluşması ... 13 Aralık 2011 Salı

Bu buluşma tüm pastaseverlere açık bir tanışma ve kaynaşma buluşmasıdır. Elbette herhangi bir katılım ücreti yoktur. Gelmek isteyen, müsait olan herkese açıktır. Birlikte güzel bir kahvaltı yapıp pasta sohbetleri gerçekleştireceğiz.

13 Aralık 2011 Salı saat 10:00
Aya Sofya Müzesi

Turne duyusunu yapar yapmaz benimle irtibata geçen Sema Hanım ile haftalardır telefonla konuşuyoruz. Sağolsun Trabzon konusunda bana çok yardımcı oldu. Aya Sofya fikri de ondan çıktı. Gelmek isteyenler bana 506-5088923 numaralı telefondan ulasabilir, bekleriz.

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı Atölyesi ... 13 Aralık 2011 Salı

Bu atölye çalışması ücretlidir ve sınırlı sayıda katılımcı ile gerçekleştirilecektir. Detaylarını yazının devamında bulabilirsiniz. (Çalışmanın yapılacağı Happy Cake'in sahibi Dilek Hn ile İstanbul'da tanışmıştık. Birkaç ay önce Trabzon'un ilk butik pasta tasarım atölyesini açtı, şimdi de bize ev sahipliği yapacak.)

Öğrencilerle buluşma ... 12 Aralık 2011 Pazartesi

Pazartesi günü Trabzon Kız Teknik Öğretim Olgunlaşma Enstitüsü'nde Yiyecek İçecek Bölümü öğrencileri ile Pasta ve Şeker Hamuru yapımı ve uygulaması üzerine bir atölye çalışması yapacağız. İlk defa bir olgunlaşma enstitüsüne gideceğim, heyecanla bekliyorum.

ATÖLYE ÇALIŞMASININ DETAYLARI

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 13 Aralık 2011 Salı
Eğitim süresi : 5 saat (13:30-18:30)
Eğitim yeri: Happy Cake Butik Pasta Tasarımı - Kemerkaya Mah. K.Maraş Cad. İpekyolu İş Merkezi Kat:2/55 (Zorlu Grand Hotel Karşısı) Tel: 505 7467703
Ders ücreti:150 TL
Katılımcı sayısı: 6 kişi ile sınırlıdır.

Ders içeriği:
-DEMO: Sünger kek ve ganaş krema yapılırken kullanılan malzemelerin, ölçülerin ve aletlerin tanıtımı, sünger kek pişirilmesi ve ganaş krema hazırlanması
-DEMO: Şeker hamuru ve malzemeleri hakkında teorik bilgilendirme & şeker hamuru yapımı
-UYGULAMALI: Keklerin katlandırılması, pastaların bir araya getirilerek sıvanması ve kaplanmaya hazır hale getirilmesi
-UYGULAMALI: Pastaların şeker hamuru ile kaplanması
-UYGULAMALI: Şeker hamuru ile süsleme yöntemleri ve bu yöntemlerin hazırlanan pastalar üzerine uygulanması

Not: Kullanılacak tüm malzemeler ve ders notları tarafımızdan sağlanacaktır.
Kayıt olmak için 506-5088923 numaralı telefondan benimle ya da 0505 746 7703 numaralı telefondan Dilek Hn. ile irtibata geçebilirsiniz.

Turnedeki son durak 19-20-21 Aralık tarihlerinde Diyarbakır ve Urfa... Önümüzdeki hafta onlarla ilgili duyuruyu da yapacağım.

İZMİR ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sat, 03 Dec 2011 17:43:00 +0000

15-16 Kasım 2011 İzmir turnesinden...

İzmir'e gider gitmez en hoşuma giden şey havalimanından şehir merkezine tren olması oldu. Herhangi bir havalimanı servisine veya taksiye muhtaç olmadan toplu taşıma kullanarak uçaktan indikten yarım saat sonra Alsancak'taydım. Gerçi İzmir belediyesi neden tek bilet satmak yerine üç biletlik bir kart almaya mecbur ediyor insanı onu anlamak mümkün değil. Daha önce gittiğimde de aynı şey olmuştu. Mecburen 3 biletlik karttan almıştım. Bir bileti giderken bir bileti dönerken kullanmıştım ve kalan tek biletlik hakkım heba olmuştu. Yine aynı şey oldu. Çünkü bu üç biletlik kartın kullanma süresi bir ay.

İzmir'deki ilk günümde Selda'nın atölyesi "Şekerden Düşler"de "Pasta & Şeker Hamuru Yapımı" atölyesi vardı. Sabah gittiğimde Selda ve Ayşegül o günkü pasta siparişlerini hazırlıyor, Selda'nın oğlu da ön tarafta okul ödevini yapıyordu. Onlarla ilk defa karşılaşmama, oraya ilk defa gitmiş olmama rağmen butik bir pasta atölyesinde olmak aşina bir his. Sonra yavaş yavaş katılımcılar geldi. Pasta ve Şeker Hamuru yapımı atölyesi, temposu ve dağınıklığı en fazla olan ders olmasına rağmen Selda'nın mutfağında çok rahat çalıştık, hiç yabancılık çekmedim. Figen de gün boyunca bizimleydi. Bol bol fotoğraflarımızı çekti. Yukarıdaki fotoğraflar da onun makinesinden. (İlk gün 370 tane fotoğraf çekmesini "çaptan düşmek" olarak nitelendirip hayıflanmasından bu konuda ne kadar hevesli olduğunu anlayabilirsiniz.)

Akşam üzeri diğer pastasever İzmirlilerle buluşmak için yürüyerek kordona gittik. Hava çok güzeldi, bir semtten diğerine yürüyerek gitmek çok hoşuma gitti doğrusu. O yürüyüş sırasında rastlayıp da Bergama tulumu alamadım ya ona yanarım. Bir daha da fırsatım olmadı.

Turne şehirleri içinde buluşmayı en iyi organize ettiğimiz şehir İzmir oldu. Bunda Figen'in büyük katkısı var. İzmir'deki yemek bloğu yazarlarının birbirleri ile sürekli iletişim halinde oldukları bir grupları varmış. Bazılarını blogları vesilesi ile ismen biliyordum. Gelebilenlerle bu buluşma sayesinde yüzyüze de tanışmış oldum. Bir de blog yazarı olmayan ama turne duyurusunu yaptıktan sonra benimle irtibata geçen pastaseverler vardı. Buluşma öncesi tahmini sayımız 30 kişiye yakındı. Malesef herkes gelemedi ama yine de pek neşeli ve nispeten kalabalık bir grupla güzel bir akşam geçirdim. Saat 19:00'da kordonda buluştuk, yemek yedik, sohbet ettik. Yemekten sonra dağılırız sanmıştım ama hafta içi olmasına rağmen gece yarısına kadar oturduk. Sadece biz değil, gece soğuk olmasına rağmen herkes sokaklardaydı. Kordon boyunca cafeler var, hepsi doluydu. İzmir gerçekten rahat ve keyifli bir şehirmiş. Buluşmada Pınar, Özlem, Figen, Selda, Teiji (ki kendisi benim 44 yaşında olduğum tahmini yaparak tamiri olmaz bir gaflete düştü o gece), Aydın'dan gelen Hülya, Manisa'dan kızıyla birlikte gelen Zeynep, Şermin ve Elvan vardı.

Onlar evlerine, ben de kalacağım otele gitmeden önce aramızda şuna benzer bir konuşma geçti:
Şermin: Nerede kalacaksın?
Işıl: ........ Otel'de. Fuarın karşısında, 9 Eylül Meydanı'na bakıyormuş.
Teiji: Nerede kalacakmış?
Selda: Basmane'de!!
... (sessizlik, manidar bakışmalar)
Figen: Ben bizde kal demiştim.
Elvan: Yok boşver sen oteli, bu gece bize gel.
Işıl: Teşekkür ederim gideyim ben otele.
Elvan: Ama oralar biraz...
Işıl: Yok ben internette araştırdım, güzel bir otelmiş herkes pek memnun kalmış.

Sonunda Selda ile taksiye bindik ve otele doğru yola çıktık. Ben otelin tam önünde taksiden indim. Selda da evine doğru devam etti. Tam otelden içeri giriyordum ki pat diye önüme tek gözü olmayan bir adam çıktı. Meğer yandaki barın kapı görevlisiymiş. Buyurun falan diyerek beni oraya davet ediyor. Zaten beni önceden korkuttular bir de bu adam karşıma çıkınca hafif bir korku filmi havası esti üzerimde. Neyse ki otel hakkındaki araştırmalarım doğruymuş. Gayet güvenli ve güzel bir yerdi. Ama bu, yatmadan önce kapının önüne dolabı çekmeme mani olmadı!

Ertesi gün erkenden kalkıp fuarın içinden yürüyerek Selda ile buluştum. Kahvaltı için boyoz aldık ve yine yürüyerek dükkana gittik. Bu yürüme işi çok hoşuma gitti. İzmir'de bulunduğum süre boyunca her yere yürüyerek gittim. Kahvaltıdan sonra Figür Modelleme atölyesine katılacak olanlar gelmeye başladı. Gelenlerin çoğu daha önce birbirini tanıyan insanlardı. Zaten İzmir'de bulunduğum süre içinde tanıştığım herkes bir şekilde bir yerden tanışıktı. Hep birlikte modelleme çalıştık. Aşağıdaki fotoğraf da o güne ait...

İzmir turnesi gerçekten dolu dolu ve eğlenceli geçti. Yardımları için Selda ve Ayşegül'e, desteği ve çektiği fotoğraflar için Figen'e, hem buluşmaya hem de atölye çalışmalarına gelen herkese, buluşmaya gelemeyip de arayan soranlara çok teşekkür ederim.

not 1: Türküsüne istinaden gözlerim kavakları aradı durdu ama hiç görmedim. Nerede bu İzmir'in kavakları ?
not 2 : İzmir turnesine ait tüm fotoğraflar için buraya tıklayabilirsiniz.

HANİMİŞ TURNEDE - GAZİANTEP

noreply@blogger.com (hanimiş) — Thu, 24 Nov 2011 20:46:00 +0000

Her gittiğim şehirden sonra o şehirde neler yaptığımızı anlatan yazı ve resimler koymak istiyorum Hanimiş'e ama malesef fırsat bulup yapamadım. En son Kayseri'de kalmışım. Ondan sonra neşeli bir İzmir turnesi ve hemen akabinde Antalya turnesi oldu. Umarım en kısa zamanda orada geçirdiğim günler hakkında yazabilirim. Çünkü pek çok müstakbel pasta ustası ve amatör pastaseverle tanıştım, yeni yeni şeyler öğrendim, bazen çok şaşırdım, çok konuştum, pek yoruldum, bol bol güldüm, fotoğraflar çektim. Bunları ilk fırsatta sizlerle de paylaşmayı çok isterim.

Önümüzdeki hafta Gaziantep'te olacağım. (bunu duyan herkes bana baklava sipariş ediyor) Gaziantep programı şu şekilde:

Pastaseverlerle Buluşma:

Görünen o ki Antep'te atölye çalışması yapmayacağız. Ama gelmek isteyenlerle 28 Kasım Pazartesi günü öğle saatlerinde buluşacağız, sohbet edeceğiz. Bu buluşma herkese açıktır. Lütfen takip edenler nerede ve kaçta buluşalım konusunda benimle telefonla (506-5088923) ya da e-posta ile (hanimis@gmail.com) irtibata geçsin.

Öğrencilerle Buluşma:

29 Kasım 2011 Salı günü Gaziantep Üniversitesi Gastronomi ve Mutfak Sanatları bölümünde Yrd. Doç.Dr. İlkay Gök Pınarlı'nın Tatlı ve Pasta dersine konuk olacağım. Öğrencilerle birlikte uygulamalar yapacağız. Hep birlikte değişik değişik pastalar hazırlayacağız. Heyecanla salı gününü bekliyorum.

Turnedeki diğer şehirleri ve tarihlerini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Detaylar netleştikçe o şehirlerle ilgili bilgilendirmeyi yine buradan duyuracağım.

HANİMİŞ TURNEDE - ANTALYA

noreply@blogger.com (hanimiş) — Thu, 17 Nov 2011 15:00:00 +0000

Antalya turnesinin programı belli oldu... Antalya'da 3 farklı etkinlik olacak:

Şeker Hamuru Yapımı & Uygulamaları Atölyesi:

22 Kasım 2011 Salı saat 09:00-13:30 arası TMS Akademi'de gerçekleşecek. Bu atölye çalışmasının ücreti 90 TL'dir. Detaylarını yazının devamında bulabilirsiniz.

Pastaseverlerle Buluşma:

22 Kasım 2011 Salı günü saat: 14:00. Bu buluşma tüm pastaseverlere açık bir tanışma, kaynaşma, karşılıklı danışma buluşmasıdır. Elbette herhangi bir katılım ücreti yoktur. Gelmek isteyen, pastacılık üzerine sohbet etmek isteyen, müsait olan herkese açıktır.

Öğrencilerle Buluşma:

Turne şehirleri ve tarihleri belli olduktan sonra -gastronomi festivali vesilesi ile sonradan tesadüfi ve maceralı bir şekilde tanıştığım- öğretim görevlisi ve milli aşçı Emrah Köksal Sezgin ile haberleştik. Bu dönem okulda pastacılık dersi olduğunu söylediğinde öğrencilerle kısa bir atölye çalışması yapmaya karar verdik. Manavgat Meslek Yüksek Okulu'nda bu dönem pastacılık dersi alan öğrencilerle 21 Ekim pazartesi günü bir araya geleceğiz.

Kendime not!

ATÖLYE ÇALIŞMASININ DETAYLARI

Şeker Hamuru Yapımı ve Pasta Süsleme Teknikleri

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 22 Kasım 2011 salı
Eğitim süresi : 4,5 saat (09:00-13:30)
Eğitim yeri: TMS Akademi - Fener Mahallesi 1964 Sokak No:46/1 Antalya (0242 324 32 05 - 0242 324 32 10)
Ders ücreti: 90 TL + KDV

Ders içeriği:

-Şeker hamuru ve malzemeleri hakkında teorik bilgilendirme
-DEMO: Şeker hamuru yapımı
-UYGULAMALI: Pastanın bir araya getirilerek sıvanması ve kaplanmaya hazır hale getirilmesi
-UYGULAMALI: Pastaların şeker hamuru ile kaplanması
-Şeker hamuru ile süsleme yöntemleri ve bu yöntemlerin hazırlanan pastalar üzerine uygulanması
-DEMO: Basit figür örnekleri

Not: Kullanılacak tüm malzemeler ve ders notları tarafımızdan sağlanacaktır.
Kayıt olmak için 506-5088923 numaralı telefondan benimle ya da 0242 324 32 05 numaralı telefondan TMS ile irtibata geçebilirsiniz.

Turnedeki diğer şehirleri ve tarihlerini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Detaylar netleştikçe o şehirlerle ilgili bilgilendirmeyi yine buradan duyuracağım.

KAYSERİ ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Fri, 11 Nov 2011 11:13:00 +0000

Kayseri turnesi bir önceki turne şehri olan Ankara'dan çok farklıydı. Kayseri'ye pasta buluşmasından 2 gün önce gittim ve bu iki günü 1 saat uzaklıkta bulunan Kapadokya'da geçirdim. Peri bacalarını, yer altı şehirlerini gezdik, balona bindik, çok üşüdük, biraz yorulduk ama iyi ki de gittik.

Perşembe sabahı Kayseri'ye geçerken oldukça telaşlıydım. Çünkü ne öğleden önce Kaymek'te ne de öğleden sonra okulda yapacağımız atölye çalışmalarının detaylarını net bir şekilde belirleyememiştik. İstanbul'dan ayrılmadan önce telefonla ve maille haberleşmiştik ama sonrasında bir daha irtibat kurmadık oradakilerle. Yanımda kullanacağım aletlerim vardı ama nasıl bir mutfakta çalışacağımızı, malzemelerin yeterli olup olmadığını, kimlerle biraraya geleceğimi çok net bilmiyordum. Hatta buluşmadan 1 saat öncesine kadar gideceğim adresi bile tam bimiyordum.

Bilinmezlikler içinde Kayseri'ye vardığımda Hanimiş takipçisi Ayşe Hn. sayesinde Kaymek'e ulaştım. Büyükşehir Belediyesi'nin hemen yanındaki Kaymek binası içinde çalışmamıza çok uygun olan bir mutfakları var. Tezgah, dolaplar, ocaklar hepsi yepyeni ve güzel. Zaten orada sürekli olarak yemek ve pasta kursları düzenleniyormuş. Nurgul Hoca ve 10 Kaymek öğrencisi önlüklerini giymiş, kurabiyelerini hazırlamış beni bekliyorlardı. İstanbul'dan öğrencim Müşerref Hn, turne duyurusundan sonra yazıştığımız Nimet Hn, Emel Hn, Birsen Hn ve Ayşe Hn da gelmişti. Kalabalık bir grupla şeker hamuru yapımı ve süsleme teknikleri üzerine kısa bir çalışma yaptık. Mutfak biraz karanlıktı, güzel fotoğraflar çekemedim ama çalışma sonrası katılanların bir kısmı ile yukarıdaki pozu verebildik. Gelen herkese teşekkür ederim.

Kayseri'de olup da butik pastacılıkla ilgilenenler için malzeme tedariği konusunda biraz bilgi topladım. Perakende olarak malzeme temin edebileceğiniz iki yer var. Atölye çalışmasına da katılan Nimet Hn. aynı zamanda pasta malzemeleri satan Özel Şekerleme'nin sahibinin kızı. Kayseri'ye gitmeden önce Kaymek'te ve okulda kullanabilmek için kendisinden birkaç malzeme temin etmesini rica etmiştik. Sayesinde malzeme sorunu yaşamadık. Özel şekerlemeye 352-3319135 numaralı telefondan ulaşabilirsiniz. Bir de Erciyes Siteleri içerisinde Pastavizyon varmış. Onun iletişim bilgilerine de buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Öğleden sonra Kayseri Kız Teknik ve Meslek Lisesi'ne gittim. Sabahki muammalı durum burada da sürdü. Okul müdürü Zeynep Hn. ile sadece 1 kere telefonda konuşmuştuk. Yine bir bilinmezlik içinde okula vardığımda epey şaşkına döndüm. Zeynep Hn. beni pastacılık bölümü hocası Funda Hn.'a yönlendirdi. Funda Hn. o sırada faturaları bilgisayara işliyordu. Çünkü mutfak bölümü öğrencileri aynı zamanda okul bünyesinde stajlarını yapıyor, okula gelen pasta siparişlerinin yapımında çalışıyorlarmış. Onun işini bitirmesini beklerken okulu gözlemleme imkanı buldum. Lisenin değişik meslek alanlarında öğrenci yetiştiren farklı bölümleri var, her bölümün öğrencilerinin okula giriş çıkış saatleri bile farklı. Mesela okul servisleri akşam farklı saatlerde birkaç defa kalkıyor. Pastacılık öğrencilerinin dersleri ben gittiğimde bitmişti ama evlerine gitmeyip beni beklemişler. İyi ki de beklemişler. Çok güzel zaman geçirdim onlarla.

İlk defa rastladığım bir sistem var okullarında. Diğer meslek liselerinde olduğu gibi "yiyecek içecek hizmetleri" alanında okuyan öğrenciler XI. sınıfta mutfak veya pastacılık dallarından birini seçiyorlar. Ama bu okulda farklı olarak bu öğretim yılına özel şöyle bir uygulama da yapmışlar: XII. Sınıf öğrencileri okulda 3 gün staj yapıyorlar. Okul uygulama atölyelerinde stajlarını yapan XII. sınıf öğrencileri öğretmen ve usta öğreticilerinn denetiminde çalışarak, okul içi ve okul dışından gelecek siparişleri hazırlıyorlar. Ayrıca okuldaki öğretmen ve öğrencilerin öğle yemeği de onların sorumluluğunda. Bunların karşılığında asgari ücretin 1/3 oranında ücret alıyorlar.

Pastacılık bölümünde yaklaşık 10 öğrenci var. Sanki hepsini seçerek almışlar bu bölüme. Gerçekten de öyle güleryüzlü, meraklı, zarif ve akıllılar ki ... Bol bol sohbet ettik. Umarım onlar da benim kadar keyif almıştır. Sonra da şeker hamuru yapımı ve süsleme teknikleri üzerine kısa bir çalışma yaptık.

Fotoğraftakiler:
Ayaktakiler: güleryüzlü Hayriye, usta öğretici 1.Merve ve ben
Oturanlar: iletişimden sorumlu İpek, 2. Merve, 3.Merve, Vildan, "kalemsiz çıkmam" Duygu, şeker hamuru sorumlusu konu mankenimiz Şeyma ve Funda Hoca
Fotoğrafta olmayanlar: fotoğrafı çeken Ayşe ve servisi kaçırmayan Feyza
Hepinize selamlar, sevgiler. Siz de çok tatlısınız. :)

not 1: Tüm Kayseri fotoğrafları için buraya tıklayabilirsiniz.
not 2: Müşerref Hn. yakın bir zamanda yeniden görüşebilmeyi umuyorum, iyi haberlerini bekliyorum.
not 3: Gesi bağlarının Kayseri'de olduğunu öğrendiğim andan beri kulağımda çalan türküyü çok şahane söyleyen Selda Bağcan'dan dinlemek için buraya tıklayabilirsiniz.
not 4: Tabii gitmişken Kayseri'nin meşhur pastırmasını, sucuğunu ve mantısını da yedim de esas beni şaşırtan gilaburu şurubu oldu. Bilahare hakkında yazacağım...

HANİMİŞ TURNEDE - İZMİR

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 23 Oct 2011 19:02:00 +0000

Turne duyurusunu yaptığımdan beri en yoğun ilgi İzmir'den geldi. Umarım benimle iletişime geçen tüm İzmirliler gelebilir buluşmaya. O zaman hayli şenlikli bir toplantı olur. Merakla ve heyecanla bekliyorum İzmir'de geçecek günleri...

İzmir programını yaparken yıllardır intenetten tanıdığım ama hiç yüzyüze karşılaşma imkanı bulamadığım iki arkadaşımın çok yardımını gördüm. Selda'yı 5 yıldan fazla bir süredir SelServis isimli bloğundan tanıyorum. 2009 yılının başından beri "Şekerden Düşler" isimli bir butik pasta atölyesi var. Orada hem pastalar yapıyor hem de eğitimler veriyor. İzmir'deki atölye çalışmalarını onun atölyesinde yapacağız. Figen'i de yine internetten, belki de en uzun soluklu ve istikrarlı reçete paylaşım grubu olan "Yemek ve Biz"den ve aynı isimli blogdan tanıyorum. Üstün organizasyon becerileri sayesinde İzmir'deki buluşma konusunda bize destek olacağını biliyorum. İkisine de huzurlarınızda teşekkür ederim.

İzmir'de 3 farklı etkinlik olacak.

Pasta Buluşması

15 Kasım 2011 Salı günü saat 19:00'da
Alin's Cafe Kordon Şubesi
(Alsancak Vapur İskelesinin tam karşısında, hafif sola doğru gidince hemen orada göreceksiniz )

Bu buluşma tüm pastaseverlere açık bir tanışma, kaynaşma, karşılıklı danışma buluşmasıdır. Elbette herhangi bir katılım ücreti yoktur. Gelmek isteyen, pastacılık üzerine sohbet etmek isteyen, müsait olan herkese açıktır.

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı Atölyesi ... 15 Kasım 2011 Salı
Bu atölye çalışması ücretlidir ve sadece 5 katılımcı ile sınırlıdır. Detaylarını yazının sonunda bulabilirsiniz.

Figür Modelleme Atölyesi ... 16 Kasım 2011 Çarşamba
Bu atölye çalışması ücretlidir ve sadece 5 kişi ile sınırlıdır. Detaylarını yazının sonunda bulabilirsiniz.

Bu arada İzmir tunesinden önceki hafta kurban bayramı... Şimdiden hepinizin bayramını kutlarım.

ATÖLYE ÇALIŞMALARININ DETAYLARI

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 15 Kasım 2011 salı
Eğitim süresi : 5 saat (13:00-18:00)
Eğitim yeri: Şekerden Düşler - 1420 Sokak No:69/1 Kahramanlar - İzmir Tel: 0 232 421 70 01
Ders ücreti:180 TL + KDV
Katılımcı sayısı: minimum 3, maksimum 5 kişi

Ders içeriği:
-DEMO: Sünger kek ve ganaş krema yapılırken kullanılan malzemelerin, ölçülerin ve aletlerin tanıtımı, sünger kek pişirilmesi ve ganaş krema hazırlanması
-DEMO: Şeker hamuru ve malzemeleri hakkında teorik bilgilendirme & şeker hamuru yapımı
-UYGULAMALI: Keklerin katlandırılması, pastaların bir araya getirilerek sıvanması ve kaplanmaya hazır hale getirilmesi
-UYGULAMALI: Pastaların şeker hamuru ile kaplanması
-UYGULAMALI: Şeker hamuru ile süsleme yöntemleri ve bu yöntemlerin hazırlanan pastalar üzerine uygulanması

Figür modelleme:

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 16 Kasım 2011 çarşamba
Eğitim süresi : 6 saat (10:30-16:30)
Eğitim yeri: Şekerden Düşler - 1420 Sokak No:69/1 Kahramanlar - İzmir Tel: 0 232 421 70 01
Ders ücreti:180 TL + KDV
Katılımcı sayısı: minimum 3, maksimum 5 kişi

Ders içeriği:
-Modelleme hamuru hazırlanması
-Modellemede kullanılan aletler ve teknikler
-İnsan modelleme
-Hayvan modelleme
-Çizgi karakter örnekleri

Not: Kullanılacak tüm malzemeler ve ders notları tarafımızdan sağlanacaktır.
Kayıt olmak için 506-5088923 numaralı telefondan benimle ya da 0 232 421 70 01 numaralı telefondan Selda Hn ile irtibata geçebilirsiniz.

Turnedeki diğer şehirleri ve tarihlerini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Detaylar netleştikçe o şehirlerle ilgili bilgilendirmeyi yine buradan duyuracağım.

HANİMİŞ TURNEDE - KAYSERİ

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 23 Oct 2011 18:34:00 +0000

Kayseri ... Pastırması, sucuğu, mantısı, yağlaması, Erciyes'i, Gesi Bağları, bünyan halısı ve tüccarları (!) ile meşhur olduğunu bildiğim Mimar Sinan'ın memleketi olan şehir. Hem Kayseri'yi hem de komşusu Kapadokya'yı görmeyi çok istiyordum. Turne de bahanem olmuş oldu.

Kayseri'den benimle irtibata geçen az pastasever var. Elbette Kayseri'de pastacılık konusunda hevesli ve maharetli olan çok daha fazla sayıda insan vardır. Malumunuz ben sadece internet üzerinden Hanimiş'i takip edenleri haberdar edebiliyorum. Keşke tüm pastaseverlere ulaşabilsem de aynı ilgi alanına sahip kalabalık bir grup olarak tanışıp sohbet edebilsek. Haberdar olup da buluşmamıza katılmak isteyenlerle birlikte bir atölye çalışması yapmayı çok istedik ama mekan konusunda sıkıntımız vardı.

Ayşe Hn'ın çabaları sayesinde pasta malzemeleri satan (içinde çalışabileceğimiz bir mutfağı da olan) bir yerden aradılar. Etkinliğimize ev sahibi olmayı da istediler. Ama tam bayram üzeri olduğu için mutfaklarında yoğun bir çikolata ve şeker imalatı varmış. O yüzden malesef olmadı. Kayseri'deyken imkan bulup da gidip görebilirsem oradaki pastaseverler için irtibat bilgilerini yazarım Hanimiş'e.

Sonra Kayseri Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı ücretsiz mesleki eğitim kursları düzenleyen "Kaymek" ile irtibat kurduk. Kaymek'in mutfağında hem onların pastacılık bölümü öğrencileriyle hem de benimle irtibata geçenlerle "şeker hamuru yapımı ve uygulamaları" temalı bir atölye çalışması yapacağız. Bu çalışmaya gelemeyenlerle de öğleden sonra bir buluşmamız olacak. Detaylarını aşağıda görebilirsiniz.

3 Kasım 2011 Kayseri Programı

Şeker Hamuru Yapımı ve Uygulamaları Atölyesi :

Eğitim tarihi: 3 Kasım 2011 perşembe
Eğitim süresi : 3 saat (10:00-13:00)
Eğitim yeri: Kaymek Göznuru Merkezi - Serçeönü Mah. Saray Cad. No:5 Kocasinan
Katılım: ücretsizdir ve 5 kişi ile sınırlıdır. Katılmak isteyenler hanimis@gmail.com adresine mail atabilir ya da 506-5088923 numarali telefonu arayabilirler.

İçeriği:
-Şeker hamuru hakkında teknik bilgilendirme
-Şeker hamuru hazırlamak için gereken malzemelerin tanıtımı
-Şeker hamuru hazırlanması , renklendirilmesi
-DEMO: Pastaların şeker hamuru ile kaplanması ve süslenmesi
-DEMO: Şeker hamuru ile kurabiye süsleme

Pasta Buluşması: Bu buluşma tüm pastaseverlere açık bir tanışma, kaynaşma, karşılıklı danışma buluşmasıdır. Gelmek isteyen, müsait olan herkese açıktır. 3 Kasım perşembe günü saat 16:00'dan sonra Cumhuriyet Meydanı'nda olacağız.

Pastacılık öğrencileri ile buluşma : Mamak Kız Teknik Ve Meslek Lisesi'ndeki buluşmanın bir benzerini Kayseri Kız Teknik ve Meslek Lisesi'nde de yapacağız. Yine çok kısıtlı bir zamanımız var ama dört gözle bu buluşmayı bekliyorum.

Turnedeki diğer şehirleri ve tarihlerini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Detaylar netleştikçe o şehirlerle ilgili bilgilendirmeyi yine buradan duyuracağım.

ANKARA ANILARI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 23 Oct 2011 14:55:00 +0000

Turnenin ilk şehri olan Ankara pek güzel karşıladı ve şahane ağırladı beni. Çok güzel anılarla döndüm. Tesadüfler sonucu kendiliğinden yoğun ve biraz da koşturmacalı olan Ankara günlerimde neyse ki herşey rast gitti. İki gün bana yetmedi, kısmetse Ocak veya Şubat ayında tekrar gitmek istiyorum.

Gitmeden önce bilenlere sorduğumda "Ankara'nın ayazı İstanbul'a benzemez" dediler, oradakilere sorduğumda "soğuklar başladı, kalın giyin" dediler. Ben de haliyle en korunaklı ayakkabımı, en kalın kazağımı, boynuma şalımı kuşanıp gittim. Ama ilk akşam yağan yağmur dışında beni zor durumda bırakmadı hava. Zaman zaman çok giyinik olmaktan ötürü sıcakladım bile.

Yolculuk epey maceralı başladı. Gider gitmez ayağımın tozu ile ilk atölye çalışmasına başlayacağımız için o gün kullanacağımız keklerin bir kısmının önceden pişmiş olmasının ders sırasında bize zaman kazandıracağını düşünmüştüm. düşündüm düşünmesine ama bunu organize etmediğim için yola çıkmadan bir gece önce 9 tane sünger kek pişirmem gerekti. Kekler pişti, oda ısısına geldi, sarıp sarmalandı. Bu sefer de onları yolculuğa uygun şekilde paketleme sorunu ile karşı karşıya kaldık. Bir yolunu bulup olabildiğince sağlam ve bir o kadar nazikçe kekleri bavula yerleştirdim. Sabah havalimanına gittiğimde bavulumu paldır küldür fırlatarak taşıyacaklarını bildiğim için kabine almak istedim. Lakin görevliler razı gelmedi. Ben ısrarlı davranınca içinde ne var dediler. Ben de gayet normal bir şekilde bavulun kek dolu olduğunu söyledim. Tabii neden bir bavul dolusu kek taşıdığımı açıklamak kolay olmadı! Neyse allem ettim, kallem ettim, çeşitli ısrar ve tartışmalar sonucu keklerimi yanıma alabildim. Aklınızda bulunsun uçağa (hazır) paketli olmayan 9 keki almıyorlar.

Ankara'ya vardığımda koşturmaca da başlamış oldu. Önce şehir dışında olan havalimanından şehir merkezine (19 Mayıs stadının yanı) gittim. Bir an önce atölye çalışmasına yetişmem gerektiği için taksiye bindim. Ankara'ya gitmişliğim sınırlı, gezmişliğim ve kalmışlığım hepten az olduğu için şehrin yabancısıyım. Daha doğrusu yabancısıyım sanıyordum. Şöyle anlatayım: İstanbul'un karmakarışık yollarında zamanında bir yere varabilmek için ilk defa gideceğim yeri önceden Google haritalarından çalışmak gibi bir ilgi alanım oldu son zamanlarda. Hangi semt nerede, hangisi hangisine daha yakın, hangi caddelerden geçerek gideceğim yere en kolay varırım, gideceğim yerin civarında hangi camii, okul, avm var gibi ön çalışmalar yapmak benim neredeyse günlük aktivitelerimden biri halini aldı. Ankara için de gitmeden önce haritaya biraz bakmıştım ki oradan oraya koştururken kafam karışmasın, her yere zamanında ve en verimli şekilde ulaşabileyim. Nitekim çok işime yaradı. İlk defa gittiğim yerleri sanki önceden biliyormuşum gibi hissettim hep, pek yabancılık çekmedim. Taksiciye "2.ışıktan sağa döneceğiz, yolun sonundan sola döneceğiz" şeklinde adres tarif ettim. Hatta ikinci gün Mamak'taki okula giderken Ankara'da yaşayan kuzenime kestirme yolu ben öğretmiş oldum. Yakın zamanda Ankara'ya gidecek olan varsa itinayla yol tarifi yapılır. Bir de gittiğim semtlerin hepsi farklı köşelerde olduğu için gezmek için zaman bulamadığıma üzülmedim. Çünkü bir yerden bir diğerine koştururken Ankara'nın hemen her semtinden geçmiş, çoğu merkezi yerini uzaktan da olsa görmüş oldum galiba.

İlk gün Chocoj'da "pasta ve şeker hamuru yapımı" atölyesi vardı. Yukarıdaki fotoğraf işte bu ilk günün hatırası. Bu gördüğünüz güzel hanımların hepsine geldikleri için teşekkür ederim, onlarla çok keyifli bir gün geçirdim. Tabii Chocoj'dan Canan Hn'a, Özge Hn'a ve Jale Hn'a Ankara'da olduğum süre boyunca gösterdikleri misafirperverlik için çok teşekkürler. Umarım en yakın zamanda yine karşılıklı kahve içip sohbet etme imkanı bulabiliriz.

İlk günün akşamı ise "pasta buluşmamız" vardı. Telaştan unutmuşuz, hiç fotoğrafımız yok malesef ... Figen Hn ve eşi Bülent Bey erken gelip uzun saatler boyu beni yalnız bırakmadılar. Nuray Hn ve arkadaşı da çok kalamasalar da bize katıldılar. Azra Hn zaten artık yakın arkadaşım :) Lale Hn pek çilekeş trafikli bir yolculuk sonucu gelebildi. Güzin Hn ise şehir dışındaydı ayağının tozu ile son dakikada da olsa bize yetişti. Banu, hem ilk günün akşamı hem de ikinci gün ara ara uğradı. Hepinize çok teşekkür ederim, tanıştığımıza çok memnun oldum. . Gerek buluşma saatinin biraz geç olması gerekse yağmurlu hava yüzünden gelmeyi isteyip de bize katılamayanlar da oldu. Özellikle Neriman Hn, Ayşe Hn ve Derya Hn sizlerle tanışmak için yine geleceğim.

Akşam kuzenlerimde kaldım. Bu vesile ile malesef çok az görüşebildiğim kuzenlerimle de hasret gidermiş oldum. Hatice ve Ayşe herşey için sağolun.

İkinci gün sabah "Mamak Kız Teknik ve Meslek Lisesi"ne gittim. Uzun zamandır yazıştığımız müdür yardımcısı Mevlüdiye Hn şehir dışındaydı, malesef görüşemedik. Ama Sıdıka Hn, Yılay, Serpil ve Zehra öğretmenler ile tanışmaktan çok memnun oldum.

Bu seyahatin en heyecanlı ve güzel yanı ise pastacılık öğrencileri ile bir araya gelmekti. Yarım gün elbette çok kısa geldi. Biraz sohbet ve çok kısa bir uygulama yapabildik sadece. Umuyorum birlikte başka çalışmalar yapmak için bu öğretim yılı bitmeden yine buluşabiliriz. Özellikle gönüllü asistanlarım Büşra ile Oğuzhan'a teşekkür ederim. Facebook arkadaşım (!) Seda'ya selamlar... Fotoğraf çekmek pek aklıma gelmedi ama okulda Gözde'nin çektiklerinin bir kısmını buraya tıklayararak görebilirsiniz. Haliyle Gözde kendi durduğu taraftaki öğrencileri değil de genelde benim olduğum tarafı çekmiş. Elimde onlarca konuşur vaziyette ellerim kollarım havalarda garip fotoğrafım var.

İkinci gün öğleden sonra yine Chocoj'da "figür modelleme" atölye çalışmamız vardı. Konya'dan gelen (hatta Konya şekerini de unutmayan) Esra Hn'a özellikle teşekkür ederim. Makbule Hn'ın harika soruları, sürpriz katılımcı Gülay Hn'ın ve şimdiki edebiyat öğretmenleri geleceğin cafe işletmecileri Yeşer ve Hicaz Hn'ın da katılımıyla neşeli bir ders oldu. Zamanlama konusunda biraz yavaş davrandık sanırım, uçağa yetişebilmem için maketleri kaplayamadık. Tüm Ankara maceram boyunca tek hayıflandığım şey bu oldu.

Yazımı iki gün boyunca dilimden düşmeyen bir şarkı ile bitirmek isterim:
"Her gören ağladı,
kalbini bağladı,
Ankara kızlarınaaa "
(Nesrin Sipahi'den dinlemek için tıklayınız)

Umarım diğer iller de Ankara gibi güzel geçer. Sırada Kayseri ve bayramdan sonra İzmir var...

not: Tüm Ankara turnesi fotoğrafları için buraya tıklayabilirsiniz.

HANİMİŞ TURNEDE - ANKARA

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 09 Oct 2011 23:09:00 +0000

Turne fikri aklıma düştüğünde çok heyecanlanmıştım. Ama sandığımdan da fazla ilgi görmesi şimdi beni daha çok heyecanlandırıyor. Turnenin ilk durağı 17-18 Ekim tarihlerinde ANKARA...

Ankara'da 4 farklı etkinlik olacak.

Pasta Buluşması ... 17 Ekim 2011 Pazartesi saat 19:00
Bu buluşma tüm pastaseverlere açık bir tanışma, kaynaşma, karşılıklı danışma buluşmasıdır. Elbette herhangi bir katılım ücreti yoktur. Gelmek isteyen, müsait olan herkese açıktır. ~~Hep birlikte karar vereceğimiz merkezi bir yerde gerçekleştirmek taraftarıyım. Ama takdir edersiniz ki Ankara'nın yabancısıyım. Ve sizlerden gelecek her türlü öneriye açığım.~~

güncelleme:

17 Ekim 2011 Pazartesi saat 19:00 ... 365 Alışveriş Merkezi

(Ortak karar ile 365 AVM'de buluşmaya karar verdik.)

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı Atölyesi ... 17 Ekim 2011 Pazartesi
Bu atölye çalışması ücretlidir ve sınırlı sayıda katılımcı ile gerçekleştirilecektir. Detaylarını yazının devamında bulabilirsiniz.

Figür Modelleme Atölyesi ... 18 Ekim 2011 Salı
Bu atölye çalışması ücretlidir ve sınırlı sayıda katılımcı ile gerçekleştirilecektir. Detaylarını yazının devamında bulabilirsiniz.

Pastacılık öğrencileri ile buluşma ... 18 Ekim 2011 Salı
Kısmetse Ankara'da bir de Mamak Kız Teknik Ve Meslek Lisesi Pastacılık bölümünde okuyan öğrencilerle buluşacağım. İtiraf ediyorum galiba en hevesle beklediğim etkinlik bu.

Yıllar evvel internette pastacılık üzerine yazışabileceğimiz "çikolatalı pasta" isimli bir grup kurmuştuk. O grup sayesinde -sadece internet üzerinden- tanıdığım Banu, Ankara programımızın şekillenmesinde çok yardımcı oldu. Onun sayesinde Chocoj Atölye'nin sahibi Jale Hanım ile tanışmış olduk. Chocoj, Ankara'da butik pastacılık ile ilgilenenler için önemli bir yer. Bünyesinde hem malzeme satışı hem de butik pastacılık üzerine atölye çalışmaları mevcut. Ne mutlu ki Jale Hanım, Ankara'dan turnemize ilgi gösterenlerle birlikte yapacağımız atölye çalışmaları için mutfağını bize açtı.

Ne kadar şanslıyım ki Banu gibi destekleyici, Güzin Hanım gibi yardımsever, Jale Hanım gibi misafirperver insanlarla ve "haydi buluşalım" dediğimde "haydi buluşalım" diyen pastaseverlerle tanışma imkanım olacak.

ATÖLYE ÇALIŞMALARININ DETAYLARI

Şeker Hamuru & Pasta Yapımı

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 17 Ekim 2011 pazartesi
Eğitim süresi : 5 saat (13:00-18:00)
Eğitim yeri: Chocoj Atölyesi - Sancak Mah. Cidde Cad. No:20 B YILDIZ/ANKARA Tel: 0 312 441 40 81
Ders ücreti:180 TL + KDV
Katılımcı sayısı: minimum 4, maksimum 8 kişi

Ders içeriği:
-DEMO: Sünger kek ve ganaş krema yapılırken kullanılan malzemelerin, ölçülerin ve aletlerin tanıtımı, sünger kek pişirilmesi ve ganaş krema hazırlanması
-DEMO: Şeker hamuru ve malzemeleri hakkında teorik bilgilendirme & şeker hamuru yapımı
-UYGULAMALI: Keklerin katlandırılması, pastaların bir araya getirilerek sıvanması ve kaplanmaya hazır hale getirilmesi
-UYGULAMALI: Pastaların şeker hamuru ile kaplanması
-UYGULAMALI: Şeker hamuru ile süsleme yöntemleri ve bu yöntemlerin hazırlanan pastalar üzerine uygulanması

Figür modelleme:

Eğitmen: Işıl Sözer
Eğitim tarihi: 18 Ekim 2011 salı
Eğitim süresi : 5 saat (13:00-18:00)
Eğitim yeri: Chocoj Atölyesi - Sancak Mah. Cidde Cad. No:20 B YILDIZ/ANKARA Tel: 0 312 441 40 81
Ders ücreti:180 TL + KDV
Katılımcı sayısı: minimum 4, maksimum 8 kişi

Ders içeriği:
-Modelleme hamuru hazırlanması
-Modellemede kullanılan aletler ve teknikler
-İnsan modelleme
-Hayvan modelleme
-Çizgi karakter örnekleri

Not: Kullanılacak tüm malzemeler ve ders notları tarafımızdan sağlanacaktır.
Kayıt olmak için 506-5088923 numaralı telefondan benimle ya da 312-4414081 numaralı telefondan Jale Hn. ile irtibata geçebilirsiniz.

Turnedeki diğer şehirleri ve tarihlerini aşağıdaki fotoğrafta görebilirsiniz. Detaylar netleştikçe o şehirlerle ilgili bilgilendirmeyi yine buradan duyuracağım.

CAKEPOPS & CAKELETS

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sat, 08 Oct 2011 19:58:00 +0000

Tek lokmalık minik tatlıların yeri kalbimde başkadır. Porsiyon pastaları, mini kapkekleri ve kurabiyeleri hep daha fazla sevmişimdir. Benim gibi seveni çok olacak ki bu tek lokmalık tatlıcıklar ve onların cıvıl cıvıl süslenmiş halleri oldukça talep görüyor. Şimdi bunlara bir de "Cakepops" ve "Cakelets" eklendi. Cakelets, Amerikalıların tek porsiyonluk, üç boyutlu heykel pastacıklara verdikleri isim. Cakepops ise kremalı kek topları. Kek topları eskiden de vardı ama şimdi daha minik ebatlarda hazırlanıp, lolipop gibi çubuklara takılıp, binbir farklı çeşitte süslenip masaları süslüyor.

Bilir misiniz pastaneler gün sonunda ellerinde kalan kekleri, kurabiyeleri ertesi gün ay çöreğinin dolgusunda kullanırlar. Biz de atölyede artan kek ve kremaları bir araya getirip toplar yapıp etrafını da hindistan cevizi, çikolata veya kakao ile kaplayıp yalancı trüf dediğimiz bir tatlıcığa çevirip afiyetle bayıla bayıla yeriz. Herhalde bu "cakepops"un ortaya çıkışı da yine bu şekilde olmuştur. Ama şimdi iş, artan malzemeyi değerlendirmekten çıktı. Cakepops yapabilmek için farklı kek receteleri, değişik lezzette kremalar, rengarenk kaplamalar ve şekerlemeler kullanılıyor. Tabii süslenmesi de değişik teknikler kullanmayı gerektiriyor.

Cakelets yapmak biraz zahmetli bir iş. Normal bir pastaya verdiğiniz emeğin aynısını hatta belki daha fazlasını tek porsiyon bir pastacık için vermeniz gerekiyor. Ama sonunda ortaya çıkan pastacığın albenisi öyle yüksek ki hem yapanı hem yiyeni çok mutlu ediyor.

Bu yeni yeni popüler olan iki tatlıcık için Akatlar'daki Pasta Malzemeleri'nde yeni bir atölye çalışması başlattık. Her ikisi için de değişik hazırlama ve süsleme tekniklerini göstereceğim, ipuçlarını paylaşacağım, oldukça keyifli geçeceğini düşündüğüm bir gün olacak. İlkini bu perşembe gerçekleştireceğiz. Önümüzdeki aylarda da devam edecek. Dersin içeriğini ve katılım ile ilgili detayları incelemek için buraya tıklayabilirsiniz.

HANİMİŞ TURNEDE!

noreply@blogger.com (hanimiş) — Tue, 27 Sep 2011 21:59:00 +0000

İstanbul dışındaki pasta severlerle bir araya gelebilmek için yıl sonuna kadar pek çok farklı şehirde pasta buluşmaları düzenliyoruz. Hem tanışmak hem butik pastacılığa dair sohbet etmek hem de şehrinizi gezmek için yollara düşüyorum. Bu buluşmalar sizin önerilerinizle şekillensin istiyorum. Neler yapmak istersiniz? Yukarıdaki resimde hangi tarihte hangi şehirde olacağımı görebilirsiniz. Buluşmalara katılmak isteyenler yazının altındaki yorum kısmına veya hanimis@gmail.com adresine yazabilir. Bazı şehirlerde pasta süsleme üzerine atölye çalışmaları da yapacağız. Görüşmek dileği ile...

Ankara Duyurusu
Ankara Anıları
Kayseri Duyurusu
Kayseri Anıları
İzmir Duyurusu
İzmir Anıları
Antalya Duyurusu
Antalya Anıları
Gaziantep Duyurusu
Gaziantep Anıları
Trabzon Duyurusu
Trabzon Anıları
Urfa & Diyarbakır Duyurusu
Urfa & Diyarbakır Anıları

CAKE INTERNATIONAL 2009 - BIRMINGHAM

noreply@blogger.com (hanimiş) — Mon, 19 Sep 2011 14:44:00 +0000

Cake International her yıl sonbahar aylarında İngiltere’de düzenlenen bir pastacılık hobi fuarı. Daha doğrusu sugarcraft malzemelerinin tanıtılıp satıldığı, çeşitli atölye çalışmaların yapıldığı ve süslü pasta maketlerinin yarıştığı bir fuar. Berna ile birlikte 2009 yılında gitmiştik. Ben anca yazabiliyorum Hanimiş’e.

Fuar, Birmingham’ın biraz dışında, havalimanının hemen yanında yer alan çok büyük bir fuar alanı olan NEC’de (National Exhibition Center) düzenleniyor. 2-3 gün süren fuarda sugarcraft alanında ismine aşina olduğumuz tüm markaların (PME, Wilton, Jem vs...) standları var. Bu standlarda hem yeni çıkan ürünlerin tanıtımını hem de satışını yapıyorlar.

Giderken bir sürü yenilikle tanışacağıma dair büyük bir umudum ve içini ohh ucuz ucuz doldurarak geleceğimi sandığım kocaman boş bir bavulum vardı. Ama itiraf etmeliyim ki biraz hayal kırıklığı yaşadım. Elbette Türkiye’ye göre çok daha uygundu fiyatlar ama İngilitere ve Amerika’daki satış fiyatlarından daha ucuz değildi. İnternet üzerinden yabancı pasta malzemesi satış sitelerini incelediyseniz orada gördüğünüz fiyatlar fuarda da geçerliydi. Fuara özel indirim diye birşey yoktu anlayacağınız. Ama ben yine de kalıplar, aletler, simler, boyalarla doldurdum bavulumu. Belki biliyorsunuzdur İngiltere havalimanlarında çok çirkin muameleye maruz kalabilirsiniz. Kontrolden geçerken ayakkabılarınızı dahi çıkarmanızı isteyebilirler (ki başıma geldi) veya bavul kontrolünden geçerken sizi çevirip bavulunuzu açtırabilirler (ki bu da başıma geldi). Ama bu kötü muamele nispeten az sinir bozucu bir hal alabildi mesleğim sayesinde... Bavulu açmamı isteyen adam içinde cımbızları, patchworkleri, sillikon kalıpları görünce haliyle ilginç diyaloglar gelişti aramızda.

Fuarda malzeme satışı dışında birkaç saat süren kısa atölye çalışmaları da vardı. Sugarcraft konusunda belli bir üne sahip kimselerle tanışma, onları çalışırken görme imkanı da bulmuş oldum böylelikle. Ben Maisie Parrish (Novelty Figures & Animals) ve Lindy Smith (Cake Jewellery Gems) atölyelerine katılabildim. Daha pek çok değişik isimle değişik atölye başlıkları vardı. Mesela daha önce Türkiye’ye geldiğinde tanışma imkanı bulduğum Debbie Brown da oradaydı, Alan Dunn veya Tal Tsafrir (sağdaki resim) gibi isimler de...

İlk gün Lindy Smith’in anlatacağı "Cake Jewellery Gems"çalışması vardı. Onu takip edenler biliyordur, boncuklarla süslenmiş kendine has pastaları vardır. Bazı kitaplarında da yer alır boncuklu tasarımları. Atölye boyunca da bu boncukların (yenilebilir değil, kristal, cam, plastik olan normal boncuklardan bahsediyorum) tellere nasıl takılacağını gösterdi. Sonra da bir maket pasta üzerine onları yerleştirdi. Anlattığı şey aslında pasta ile doğrudan ilgili değildi, hatta pastaların üzerinde yenilebilir olmayan şeyler kullanmayı çok da sevmeyen benim gibi biri için pek öğretici olduğunu söyleyemem.

İkinci gün katıldığım Maisie Parrish atölyesi bu anlamda daha verimli geçti diyebilirim. "Novelty Figures & Animals" isimli atölyede Maisie Parrish kitaplarından bildiğimiz sevimli karakterlerinden örnek modellemeler gösterdi. Bu atölyeler belki hobi amaçlı yeni yeni pasta süslemeye merak salmış kimseler için bilgilendirici ve eğlenceli olabilir ama ben sonuna kadar bekleyemediğimi itiraf etmeliyim. Sıkılıp kalktım bir süre sonra.

Yine de ufkumu açan bir tarafı vardı bu çalışmaların. İnternetten veya kitaplarından tanıdığım alanında uzman kabul edilmiş kimseleri kanlı canlı yakından görmek, daha da önemlisi karşımda elleriyle zanaatlerini sergilemelerini izlemek keyifliydi. Ayrıca diğer katılımcıları gözlemlemek, sugarcraftın anavatanı olan İngiltere’deki atölye çalışmalarının nasıl olduğunu tecrübe etmek de güzeldi.

Fuarın bir diğer etkinliği de yarışmalardı. Çeşitli kategorilerde farklı pasta maketlerinin yarıştığı geniş bir yarışma alanı vardı. Bu alanda çocuklar da profesyoneller de hobi olarak pastacılıkla ilgilenenler de çalışmalarını sergileyebiliyor.

Şekerden figürler, çiçekler, minyatür çalışmaları, düğün pastaları ... pek çok güzel maket vardı. İlk gün hepsi sergilendi, jüri değerlendirdi. İkinci gün de kazananlar açıklandı.

Sergilenenler arasında beni en çok etkileyen royal krema ile yapılan çok incelikli işçilik ve beceri gerektiren dekorlar oldu. Mesela aşağıda resmini gördüğünüz yılbaşı temalı dekor tamamen royal kremadan oluşuyor. Fotoğrafta sadece bir yüzü görünüyor ama her yüzünde çok minik duylar ile sıkılmış manzara yüzeyler var. Mesela o görünen at yüzlerce minik krema noktasından oluşuyor.

Aşağıdaki resimlerde yer alan fareler ve bankta oturan çocuklar da minyatür çalışmalarına birer örnek. Fotoğraftan belki net anlaşılmıyor olabilir ama ebatları en fazla bir karış...

Yarışmalarda belki de en kıyasıya rekabetin olduğu kategori şekerden çiçek aranjmanlarının olduğu kategoriydi. Bu fotoğraflar da bizim baş çiçekçimiz Ayşem için :)

Her ne kadar yarışmalara katılmasalar da rüştünü ispatlamış şeker hamurcular da davet üzerine pastalarını getirmişlerdi. Yazımın başında yer alan iki pasta maketi (oyuncak kutusu ve mavili katlı pasta) ve aşağıdaki maket bu pastacıların çalışmalarından..

Fotoğraflar: Hürkan Tabanlı
Son not: Bizim gittiğimiz sene 2 günlük fuar bileti: £26, her bir atölye çalışması : £4 idi.

----------

İyi ki yazıyı fuarın düzenlenmesine az bir zaman kala yazmışım. Sanırım pek cok kişiyi heveslendirdi. Facebook üzerinden veya maille sorular geliyor. Madde madde o soruların yanıtlarını buraya da ekliyorum ki bu yıl ya da sonraki yıllar gitmek isteyenlere belki bir nebze faydası olur. Gamze Hn., Belgin Hn., Sevgi Hn., İrem Hn., Arzu Hn. bu kısım özellikle sizin için:

İngiltere vizesi: Yeni vize alacaklar buraya tıklayarak vize başvurusu için gerekli olan bilgiye ulaşabilirler. Belgelerinizi teslim ederken fuar ve atölyeler için alacağınız biletleri de eklerseniz iyi olur.

Fuar hakkında bilgi ve biletler: Buraya tıklayarak fuarın resmi web sitesine ulaşabilirsiniz. Hem online olarak fuar biletinizi alabilir, hem katılımcı firmaları inceleyebilir hem de hangi gün kimin hangi konuda atölye çalışması olduğunu öğrenebilirsiniz.

Fuar mekanı: Cake International, İngilitere’nin Birmingham şehrindeki NEC’de (National Exhibition Center) düzenleniyor. NEC, Birmingham şehir merkezinin biraz dışında, Birmingham havalimanının hemen yanında.

Ulaşım: THY’nin Birmingham havalimanına doğrudan seferleri var. Ama ben önce Londra’ya gidip oradan Birmingham’a geçmiştim. Londra’dan tren veya otobüsle ulaşım mümkün.

Konaklama: Birmingham şehir merkezinde birçok otel var. Onlardan birinde kalarak tren ile yarım saat kadar bir sürede NEC’e ulaşabilirsiniz. Ama ben fuar alanına çok yakın bir otelde kaldım. Birmingham havalimanının hemen karşısında yürüme mesafesinde Novotel veya Etap Hotel’de kalabilirsiniz. Bu otellerden NEC’e ulaşmak çok kolay. Çünkü hemen 100 metre ötenizdeki havalimanının içinden ücretsiz teleferik ile 10 dakika içinde fuar alanında olabiliyorsunuz. Fuar dışında Birmingham şehrini gezmek isterseniz (ki güzelce bir kanal şehri) yine hemen otelin ve fuar alanının ortasında kalan tren istasyonundan şehre ulaşım çok kolay.

YEMEK & MUTFAK FİLMLERİ IV - Pastacıdan Torpilliler

noreply@blogger.com (hanimiş) — Tue, 19 Jul 2011 12:49:00 +0000

Yemek filmleri listesi yaparken haliyle içinde pasta sahneleri olan filmlere biraz torpil geçmiş olabilirim. Yani yazı dizimizin bu bölümdeki filmlerin hepsi aslında tam anlamıyla yemek/mutfak filmi sayılmayabilir ama içindeki pasta, tart, kurabiye, kek, şekerleme vb... içerik ve sahneler sebebiyle belki Hanimiş takipçilerinin de hoşuna gidebileceğini varsayarak sizlerle paylaşmak istedim.

Giriş yazısı ve listedeki diğer filmleri görmek için buraya tıklayabilirsiniz.

CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY:
Charlie ve Çikolata Fabrikası – 2005 – Abd.
Roald Dahl'ın yazdığı çocuk kitabından sinemaya uyarlanmış olan film Willy Wonka’ın sahip olduğu çikolata fabrikasına gezi kazanan 5 çocuktan biri olan fakir Charlie’nin macerasını anlatır. Film, bol bol çikolata, şekerleme, sakız vb.. ile bunları nasıl üretiliyor olabileceğine dair masalsı bir dünya sunuyor. Bir Tim Burton/Jonny Deep filmi. Aslında bir çocuk için korkutucu sayılabilecek pek çok sahnesi var. Ama ben filmde ceviz (yoksa fındık mı) ayıklayan sincaplara çok güldüm. Fragmanı için buraya tıklayabilirsiniz. Aynı filmin bir de 1971 yılında çekilen versiyonu var ki o da yazının sonunda mevcut.

HISTORIAS MINIMAS:
Arjantin Hikayeleri – 2002 – Arjantin.
Patagonya'da geçen, (adı üstüne) küçük hikayelerden oluşan bir yol filmi. Ben seneler evvel izlemiştim, çok sevmiştim. Bu listeyi hazırlarken aklıma filmdeki önce futbol topu şeklindeyken sonra çok becerikli bir teyzenin kaplumbağaya çevirdiği pasta aklıma gelince tekrar izledim. Yine çok sevdim. Yemek/mutfak filmi değil ama giriş yazısında da anlattığım gibi aslında bu listeyi hazırlamaya niyetlenmemde önemli bir rolü olduğundan onu da “pastacıdan torpilli filmler” arasına ekledim.

LA FINESTRA DI FRONTE:

Karşı Pencere – 2003 – İtalya.
Aslında bir muhasebeci olan ama pasta yapmayı çok seven ve ek gelir elde etmek için yaptığı pastaları bir bara satan, evli ve iki çocuk annesi Giovanna (Giovanna Mezzogiorno) ile tesadüfen karşılaştığı pasta şefi yaşlı Bay Veroli’nin hikayelerini anlatmaktadır. Filmi seneler seneler evvel, pasta yapmaya yeni başladığım zamanlarda izlemiştim. Bir pastacı olarak en güzel pasta sahnesi barındırması sebebiyle gönlümde ayrı bir yere sahip. Simone amca (Massimo Girotti) ve yaptığı müthiş pastalarının olduğu sahneyi izlediğimde masanın üzerindeki tüm o pastaları yapabilmeyi istemiştim.Aşağıdaki videoda o sahneyi izleyebilirsiniz. Ayrıca başka bir güzel pasta hazırlama sahnesi için buraya tıklayabilirsiniz.

VATEL:
2000 – Fransa, İngiltere, Belçika.
16.yy Fransasında geçen filmde, kral 14. Louis’i etkilemek için Chantilly şatosu prensi Condé günlerce sürecek bir davet vermektedir. Bu davetin tüm organizasyonunu lordun uşağı/kahyası/aşçısı olan Vatel yapmaktadır. Tarihte de Vatel isimli karakterin gerçekten yaşadığı ve Louis’e yetiştiremediği balıklar yüzünden intihar ettiği anlatılmaktadır. Film Fransız soylularını anlatan tüm diğer filmler gibi bol şaşaalı, şatafatlı sahnelerle dolu. Benim nazarımda iyi bir film değil. Ama şölen hazırlıkları sırasında bol bol mutfak ve yemek görüntüsü içeren bir film olması yanı sıra çok önemli bir başka özelliği sebebiyle de bu listede olmazsa olmazdı. Çünkü Vatel aynı zamanda krem şanti olarak bildiğimiz pastacılıkta çok kullanılan bir kremanın da mucidi olarak bilinir. Krem şanti (Crème Chantilly) ismini filmde konu edilen Chantilly şatosundan almaktadır. Hazırlanan bu şölen sırasında bir kriz anında Vatel’in süt kremasını şekerle çırpmak suretiyle uydurduğu bir krema olduğu rivayet edilir. Ayrıca filmde Vatel’in çiçeklerle süslediği tatlı veya meyveleri sıcak şekere batırıp sunması var ki beni etkilemedi desem yalan olur. Filmin fragmanını izlemek için buraya tıklayabilirsiniz.

WAITRESS:
Garson Kız – 2007- Abd.
Mutsuz bir evliliği olan ve sevmediği kocasından hamile kalan Jenna bir kafede garsondur ve tart yapmayı çok sever. Sonra kasabaya yeni gelen doktora aşık olur. Filmin sonunda da kızı ile birlikte mutlu mesut kendi tart dükkanını açar. Sıradan bir külkedisi hikayesi anlatan romantik komedi. Torpilliler listesinde yer almasının sebebi ise filmde 18 adet farklı tart/kiş ve turtanın yer alması. Tartların isimleri de ilginç: Earl’un (kocası) bebeğini istemiyorum kişi, kocamdan nefret ediyorum tartı, araba radyosu tartı, Jenna’nın ilk öpücüğü tartı, patatesli ispanyol dansçısı tartı, yalnız Chicago turtası, yaramaz balkabağı tartı... Fragmanı için buraya tıklayabilirsiniz.

WILLY WONKA AND THE CHOCOLATE FACTORY:
Willy Wonka ve Çikolata Fabrikası – 1971 – Abd.
Roald Dahl'ın yazdığı çocuk kitabından sinemaya uyarlanmış olan ilk film. Filmin konusundan ve çekilen ikinci versiyonundan yazının başında bahsetmiştim. Bu filmin kitabını çocukken okudum, bu versiyonunu yine çocukken televizyonda birkaç defa izledim. Ne bu film ne de sonradan çekilen asla kitabın yerini tutamaz. Ama filmden de aklımda kalan çok detay var. Mesela “Oompa Loompa”ların komik şarkısını çok net hatırlıyorum. Siz de isterseniz buradan izleyebilirsiniz.

YEMEK & MUTFAK FİLMLERİ III - Animasyonlar

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 17 Jul 2011 19:20:00 +0000

"Yemek & Mutfak Filmleri" yazı dizimizin yeni bir bölümünde daha birlikteyiz :) Bu bölümde animasyon filmler var. Giriş yazısı ve listedeki diğer filmleri görmek için buraya tıklayabilirsiniz.

Aslında yemek/yiyecek konusu sık sık çizgi dizilere konu oluyor. Mesela Sünger Bob bir yengeç burger ustasıdır. Ya da Homer Simpson oburluğu ile ünlüdür. Southpark'taki ana karakterlerden biri şeftir, Şirinlerin de şirin bir aşçısı vardır ki elinde pastası ile gönlümü fethetmiştir. Belki daha sonra bunlar hakkında da bir yazı yazarım ama şimdi çizgi dizilerden değil izlediğim uzun metrajlı yemek animasyonlarından bahsetmek isterim:

CLOUDY WITH A CHANCE OF MEATBALLS:
Köfte Yağmuru – 2009 – Abd.
Gökten köfte, makarnalar, biftekler, hamburger ve dondurma yağdığında neler olabileceğini anlatan bir animasyon. Spagettiden hortumlar, dondurmadan kardan adamlar... Çizgi film izlemek güzel şey, neşelendiğim sahneleri de olmadı değil ama tam olarak açıklayamadığım ufak çaplı bir rahatsızlığım da var filmle ilgili. Fragmanı için buraya tıklayabilirsiniz.

MAJO NO TAKKYUBIN (Kiki's Delivery Service):
Küçük Cadı Kiki – 1989 - Japonya.
Şeker kız Candy tadında bir çizgi film. Film, 13 yaşına gelmiş olan minik cadı Kiki'nin cadısız bir şehre yerleşip orada kedisi Jiji ile birlikte uçan süpürgesine binerek paket dağıtma işi yapmasını anlatır. Bu benim pek severek izlediğim bir çizgi film olmasına rağmen listeyi oluştururken beni ters köşeye yatıran filmlerden.
Çünkü bazen bir şekilde yemek filmi diye yönlendiğim ama aslında yemek ile ilgisi olmayan filmlerle de karşılaştım. Bu filmin de listede yer almasının tek sebebi filmde yer alan ana mekanın bir ekmek fırını olması. Başka da bir ilgisi yok. Kedi jiji çok komik. Sırf onun için bile izlenir.

RATATOUILLE:
2007- Abd.
Yemek pişirmeye, özellikle Fransız mutfağına sevdalı bir farenin Paris’in altındaki kanalizasyonlarda ailesini ararken kendisini hayallerindehttp://www.blogger.com/img/blank.gifki gibi bir restoranın mutfağında bulmasını ve bu mutfakta aşçılık yapmasını anlatan bir animasyon. Tamamı mutfakta geçen, ismini bir yemekten alan bu film herhalde bu listedeki en bilinen yemek filmidir. “Modelleme”nin biraz cılkını çıkartmakla birlikte herhalde mutfağa ilgi duyan herkesin gülümseyerek izlediği bir film olma becerisini göstermesi ile yemek filmleri arasında üst sıralarında yerini almıştır. Ratatouille, domates, soğan, sarımsak, kabak, patlıcan, biber ve havuçla yapılan bir Fransız sebze yemeğinin ismidir. Filmdeki rahmetli (!) şef Gusteau’nun da dediği gibi : “Herkes yemek yapabilir.” Filmin fragmanı için buraya tıklayınız.

Tabii bir de kısa animasyonlar var. Tesadüfen denk gelip izlediğim ve konumuzla ilgili olan birkaçını aşağıya ekliyorum. İyi seyirler, iyi eğlenceler...

Kung Fu Cooking Girls:

Food Fight:

Henry Le Cooking :

YEMEK & MUTFAK FİLMLERİ II - Konusu yemek olan filmler

noreply@blogger.com (hanimiş) — Fri, 15 Jul 2011 08:07:00 +0000

"Yemek & Mutfak Filmleri" yazı dizimizin :) bu bölümünde başrolde yemeğin olduğu, önemli kısmının mutfakta geçtiği filmlerin listesini bulabilirsiniz. Giriş yazısı ve listedeki diğer filmleri görmek için buraya tıklayabilirsiniz.

BABETTES GÆTEBUS :
Babette'in Festivali - 1987 - Danimarka.
Film 19. yüzyıl Danimarka’sında tutucu ve dindar bir köyde geçiyor. Fransız mülteci Babette köyde yaşayan yaşlı kızkardeşlerin evine yerleşir, piyangodan çıkan büyük ikramiye ile komşularına zengin bir yemek hazırlar. Her türlü istek ve özentiyi günah sayan insanların önce bu yemeğe gösterdiği direniş daha sonra yerini mutluluk sarhoşluğuna bırakır. Ben sevdim bu filmi. Hele ki Babette'i oynayan Stéphane Audran'ı çok sevdim. Filmin ilk 1 saatinde yemekle ya da mutfakla ilgili bir sahne yok. Ama sonra bol bol yemek hazırlama sahnesi, bunların güzel tabaklarda sunumları, hele hele her yemeğe uygun farklı şarap ikramı kısımları pek seyirlikti. Bu film sayesinde değişik klasik Fransız yemeklerini de öğrenmiş oldum. Filmden pek şahane bir bölüm için tıklayınız.

Menü: “Amontillado” (bir çeşit tatlı İspanyol şarabı) ile başlıyor. "Potage à la Tortue" (kaplumbağa çorbası)- "Blini Demidoff au Caviar" (havyar ve ekşi krema ile sunulan bir çeşit krep) - "Caille en Sarcophage avec Sauce Perigourdine" (kaz ciğeri ve trüf mantarı sosu ile sunulan volovan hamurun içinde bıldırcın) - "La Salad" (hindiba ve ceviz ile zenginleştirilen sirkeli sosu ile salata) - "Les Fromages" (rokfor,papaya,incir,üzüm ve ananas). Tatlı olarak da "Savarin au Rhum avec des Figues et Fruit Glacée" (incir ve meyvelerle sunulan rum baba tatlısı)

BELLA MARTHA:
Bolca Martha - 2001 - Almanya.
Film, tüm hayatı mesleği üzerine kurulu olan, Hamburg'daki şık bir restoranın hırslı baş aşçısı Martha'nın kardeşinin ölümünden sonra hayatına giren küçük yiğeni ve çalıştığı restorana sonradan gelen İtalyan aşçı Mario ile birlikte değişen hayatını konu alıyor. Filmin başındaki soğan doğrama, limon rendeleme, hamur açma vb yemek hazırlama sahneleri, Martha'nın terapisti ile yaptığı yemek üzerine konuşmalar ve mekan olarak çoklukla bir restoranın mutfağında geçiyor olması sebebiyle ziyadesi ile yemek filmidir. Yemek sahneleri olmasa sıradan bir romantik komedi filmi sayılabilir. Ama daha sonra aynı filmin Amerikan versiyonunu (No reservations) izlediğimde Bella Martha'ya haksızlık mı ettim acaba diye düşünmedim değil. Filmden görüntüler için buraya ya da buraya tıklayabilirsiniz.

BIG NIGHT:
Büyük Gece - 1992 – Abd.
Film, restoran açmak için Amerika'ya göç etmiş olan Primo ve Secondo isimli kardeşlerin batmak üzere olan restoranlarını kurtarmak için son şansları olan büyük bir geceye hazırlıklarını anlatıyor. Benim en keyif alarak izlediğim filmlerden biriydi. Sinirli İtalyan aşçı, bol bol İtalyan yemeği (özellikle timpano yapımı çok güzeldi), filmin hiç diyalog içermeyen ama bitince kalkıp omlet yapmak isteyeceğiniz bitiş sahnesi... Bence çok güzel bir yemek filmi. Timpano yapımı için buraya, bahsettiğim bitiş sahnesi için buraya tıklayabilirsiniz.

CHOCOLAT:
Çikolata – 2000 – İngitere,Abd.
Joanne Harris'in aynı isimli romanından sinemaya uyarlanan film. Tutucu bir Fransız kasabasına gelen genç bir anne ile altı yaşındaki kızından ve onların çikolata dükkânından bahsetmektedir. Vianne'ın çikolataları tutucu kasabalıların tutkularını canlandırır ve kasaba halkının hayatını değiştirir. Çikolata sahneleri olmasa benim için pek bir kıymeti olmazdı bu filmin ama kuvertüründen sıcak çikolatasına, temperlemeden truffle yapımına kadar çikolataya dair ne varsa filmde bulunması sebebiyle ismi anılmadan olmaz.Filmin fragmanı için tıklayınız.

COMO AGUA PARA CHOCOLATE:
Acı Çikolata – 1992 – Meksika.
Anne karnındayken bile soğan kokusundan etkilenerek ağlayan Tita'nın ve ablasının evlendiği Pedro'ya olan aşkının, yemek tarifleri ve mutfak öyküleri arasında anlatılan öyküsü. 1989 yılında Meksikalı yazar Laura Esquivel tarafından yazılan romandan uyarlanmış. Romanın ve filmin original ismi "çikolata için gereken su gibi" gibi bir anlama geliyor. Bu da İspanyolca konuşan ülkelerde cinsel canlanma veya kızgınlık için kullanlan bir deyimmiş. Hani çikolata eritirken banmaride su kaynatılır ya işte Tita da sinirli olduğunda kendini o suya benzetiyor. Filmi izlemeden 1 hafta önce kitabını okumuştum. Büyülü gerçeklik akımından etkilenmiş, absürd durumların olduğu bir roman. Mesela kız soğan doğrarken ağlamaya başlar ve ortalığı sel basar. İki sevgili kavuştuğunda tutkularının ateşinden samanlık tutuşur. İki kız kardeş kavga edince bundan mutsuz olan fasulyeler saatlerce pişmez. Üzülerek yaptığı pastanın kremasına gözyaşı damladığında pastayı yiyen herkes hastalanır. Buna benzer sahnelerle dolu bir film. Bu sahnelerden birini izlemek için tıklayınız.

JULIE AND JULIA:
Julie ve Julia – 2009 – Abd.
Film 1950-60’lı yıllarda Fransa’da yemek yapmanın ustalıklarını öğrenerek kendini Amerikalılar’a Fransız mutfağını öğretmeye adamış şef, yemek kitabı yazarı ve bir televizyon yıldızı olan Julia Child ile 2000’li yıllarda NewYork’ta yaşayan ve kendine belli bir gun sayısında belli yemek tariflerini pişirmeyi ve bunlari internet bloğuna yazmayı hedef edinmiş Julie Powell’ın gerçek hayat hikayelerini birbirine paralel olarak anlatıyor.
Özellikle yemek bloğu yazanların pek ilgi gösterdiği bir film olmasına karşın kanaatimce ziyadesi ile uyduruk bir Amerikan filmi. Arada doğrama, çırpma sahneleri, güzel yemekler, tatlılar, bazı tarifler vs.. mutfağa dair şeyler var ama öyle kötü film ki bunlar bile kurtarmadı benim nazarımda filmi. Julia kısımları, Julia Child'a olan özel ilgim/sevgim sebebi ile daha izlenesiydi. Filmde Meryl Streep'in canlandırdığı Julia Child ile gerçek Julia Child karşılaştırması yapan bir video için buraya, Julia Child'ın 1960'lı yıllarda yaptığı televizyon programından komik bir video için buraya, Julia Child hakkında daha detaylı bilgi için buraya tıklayabilirsiniz.

LA GRANDE BOUFFE:
Büyük Tıkınma – 1973 – İtalya,Fransa.
Film, hayatından bezmiş 4 adamın haftasonunda bir eve kapanıp kendilerini sefahate vererek, seks yaparak ve sürekli ama sürekli yiyip içerek intihar etmeye kalkışmasını konu ediyor. Pek iştah açıcı (!) olmasa da bir yemek filmleri listesinde muhakkak olması gereken bir film. Filmin başrolünde yemekler var. Bol bol yemek sahnesi içeriyor. Her anlamda oburluğu anlatan bir Ferreri filmi. Filmden sahneler izlemek isterseniz buraya ya da buraya tıklayabilirsiniz.

NO RESERVATIONS: Aşk Tarifi – 2007 – Abd. Yukarıda bahsettiğim "Bella Martha" filminin Catherine Zeta-Jones'lu Amerikan versiyonu. Sevmeyeceğimi bile bile izledim. Konusu için bakınız yukarıdaki "Bella Martha" filmi.

TAMPOPO:
Tampopo – 1985 - Japonya.
Film, tır şoförü Goro’nun dul ramen aşçısı Tampopo’ya mükemmel bir fast-food ramen dükkanı kurabilmesi için yardım etmesini anlatıyor. Filmin içinde yine Uzakdoğu yemek kültürüne dair başka ufak hikayeler de var. Yönetmeni filmini “spagetti western”lere gönderme yaparak “ramen western” diye adlandırıyormuş. Bu vesile ile spagetti western’in ne demek olduğunu da öğrenmiş oldum. (Amerikalıların vahşi batı filmlerinin İtalyan yapım şirketleri tarafından çekilmesine verilen isimmiş.)

Japonya’da bazıları büyük, bazıları köşe başında sadece ayakta yiyebileceğiniz ufak ve salaş binlerce ramen restoranı varmış. İşte film de bunlardan birinde geçiyor. Uzakdoğu mutfağı ve pişirme yöntemlerine aşina değiliz ama bu tam bir “ramen” filmi. (ramen: bir nevi et suyuna makarnalı çorba)Bilmediğimiz bir kültürün zengin mutfak geleneklerine dair neşeli bir film. Ben en çok markette gördüğü tüm yiyecekleri mıncıklayan yaşlı teyzeye güldüm.

Filmin başlangıç sahnesinde ihtiyar ramen ustası bir gence ramen yemenin inceliklerini şöyle anlatıyor: Önce tüm kâseyi gözlemle. Biçimine takdir göster. Kokusundan zevk al.Yağ taneciklerinin mücevher gibi parıldayışını, şinacku köklerinin ışıltısını, deniz yosunlarının hafifçe batışını,taze soğanların yüzüşünü seyret. Üç domuz eti dilimine odaklan. Kilit rolü kendileri oynasa da, gösteriş nedir bilmez onlar. Şeftkatini ifade etmek için önce çubuklarla yüzeyi güzelce okşa. Sonra domuz etine birkaç kez dokun. Çubuğun uçlarıyla okşa onu. Nazikçe kaldır ve kâsenin sağındaki çorba kısmına daldır. Burada önemli olan şey "Yakında görüşürüz" diyerek domuzdan özür dilemektir. (ilgili sahneyi izlemek için tıklayın)

TORTILLA SOUP: Tortilla Çorbası – 2001 – Abd. "Yin Shi Nan Nu" isimli filmin Amerikalılar tarafından yeniden çekilen versiyonu. İzlemedim, izleyesim de yok. Konusu ve orijinali için bakınız bir sonraki film.

YIN SHI NAN NU:
Eat Drink Man and Woman – 1994 – Tayvan. http://www.blogger.com/img/blank.gif
Film, tad alma duyusunu yitirmiş emekli bir aşçı ve üç kızı arasındaki ilişkileri anlatmaktadır. Listedeki belki de en çok “yemek” içeren film. Bu yemeklerin çoğu yine pek aşina olmadığımız malzemeler tarafından yapılan Uzakdoğu yemekleri. Lezzetleri nasıldır bilmiyorum ama izlemesi pek keyifli. Mesela 5 dakika boyunca sadece usta bir el tarafından doğrama ve ayıklama sahnesi var.
Filmin başlangıcından bir sahne için tıklayınız.

YEMEK & MUTFAK FİLMLERİ

noreply@blogger.com (hanimiş) — Thu, 14 Jul 2011 14:00:00 +0000

Yukarıda video 1936 yapımı "Modern Zamanlar" filminden "otomatik besleme makinesi" sahnesi. Bu bir yemek filmi değil ama yine de paylaşmak istedim. Şimdi geleyim esas konuya...

Pasta yapmaya yeni heves ettiğim zamanlarda bir film izlemiştim. Ferzan Özpetek’in Karşı Pencere filmi. Filmi beğenmiş miydim, etkilenmiş miydim hatırlamıyorum ama pasta sahnelerini hiç unutmadım. Hele bir sahnede kapı açılır ve yaşlı adam masanın başında dalgınca oturmaktadır, masanın üzerinde çeşit çeşit pasta vardır. İşte o an tüm o pastaları ben de yapabilmek için büyük bir istek duymuştum.

Yine aynı sene “Historias Minimas” isimli Arjantin yapımı bir yol/yolculuk filmi izlemiştim. O filmi çok net hatırlıyorum, yol filmlerini ayrı bir sever bu gönül. Filmin içinde önce futbol topuyken sonra kaplumbağaya dönüştürülen bir pastanın da yolculuğu vardı. Algıda seçicilik midir tesadüf müdür bilmiyorum ama o zamanlar bu filmlerle karşılaşmalarımı birer “işaret” olarak algılamış olabilirim. Zamanla içinde pastalar olan ya da mutfakta geçen başka filmler de izledim. Ama bu ikisi kadar kişiselleştirmedim hiçbirini.

Birkaç ay önce internette tesadüfen yandaki şu resmi gördüm. Ufacık tefecik içi dolu turşucuk zamanlarımda TRT’de pazar sabahları çocuk filmleri olurdu. Bu filmi birkaç defa izlemiştim sanırım. Ama o günden bu güne aklımdan tümden silinmiş. (1960 yapımı Polyanna isimli film)Eminim aranızda anımsayanlar olacaktır hayal meyal. Derken birden aklıma içinde yemek olan, çikolata olan ya da mutfakta geçen izlediğim diğer filmler gelmeye başladı. Derken kendimi yemek filmlerini araştırırken buldum. Sinema veri tabanları, yemek blogları derken elimde kocaman bir liste oluştu. Bir kısmını izlemiştim bir kısmının ise adını bile duymamıştım. Aşağıdaki liste birkaç ay süren bir araştırma sonucu bulup izleyebildiğim filmleri içeriyor. Filmler hakkında daha detaylı yazmak istediğim için listedeki her bölümü ayrı bir yazı olarak yayınlayacağım. Buyurun 37 filmden oluşan yemek & mutfak filmleri listesi:

KONUSU YEMEK OLAN FİLMLER

Başrolde yemeğin olduğu, önemli kısmının mutfakta geçtiği filmler...

- BABETTES GÆTEBUS
- BELLA MARTHA
- BIG NIGHT
- CHOCOLAT
- COMO AGUA PARA CHOCOLATE
- JULIE AND JULIA
- LA GRANDE BOUFFE
- NO RESERVATIONS
- TAMPOPO
- TORTILLA SOUP
- YIN SHI NAN NU

ANİMASYONLAR

- CLOUDY WITH A CHANCE OF MEATBALLS
- MAJO NO TAKKYUBIN
- RATATOUILLE

PASTACIDAN TORPİLLİLER

Konusu direkt olarak mutfak olmamakla birlikte içinde pasta, tart, kurabiye, kek, şekerleme vb... barındırması sebebiyle listeye dahil ettiğim filmler. Alfabetik sırayla:

- CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY
- HISTORIAS MINIMAS
- LA FINESTRA DI FRONTE
- VATEL
- WAITRESS
- WILLY WONKA AND THE CHOCOLATE FACTORY

İSMİ SEBEBİYLE LİSTEYE GİRMEYE HAK KAZANANLAR

Filmin adında yemek çağrışımı olan ama aslında yemek filmi olmayan filmler. Alfabetik sırayla:

- DELICATESSEN
- FRIED GREEN TOMATOES
- SALMER FRA KØKKENET
- MYSTIC PIZZA

DİĞERLERİ

Araştırma yaparken karşıma çıkmış olup da yukarıdaki başlıklara dahil edemediğim filmler. Alfabetik sırayla:

- HERENCIA
- LA GRAINE ET LE MULET
- MARIE ANTOUNET
- SOUL KITCHEN
- THE COOK, THE THIEF,HIS WIFE & HER LOVER

Sizin önerileriniz:
Yazı dizisini yayınlamaya başladığımdan beri sizden gelen önerileri de burada listemek istedim. İzledikçe ilgili bölümlere ekleyeceğim. Şimdilik sadece isimleri:

-Estomago
-L'aile ou la cuisse
-Politiki kouzina
-Soul Food
-Spanglish
-Zengin Mutfağı
-The Wedding Banquet
-My Big Fat Greek Wedding

Filmlerin afişleri, fotoğrafları, video linkleri, konuları ve nacizane yorumlarımı içeren ilk üç yazı tamamlandı. Yukarıdan ilgili bölüme tıklayarak ulaşabilirsiniz.... Diğer yazılar da birkaç gün içinde gelecek.

Bu listede olmayıp önerebileceğiniz filmleri bana yazarsanız onları da izleyip listeye dahil etmek isterim. İyi seyirler...

BUTİK PASTACILIK - İKİNCİ BASKI

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 15 May 2011 21:20:00 +0000

Nisan ayında “Butik Pastacılık” kitabımız ikinci baskısını yaptı. 2500 adet kitap sessiz sedasız ve tanıtımsız bir şekilde kendine okuyucu buldu.

İlk baskıya dair (hem güncemde olmasını istediğim hem de okuyanlara anlatmak istediğim) kısa birşeyler yazmak istedim.

-Kitap çıktığından beri en çok işittiğimiz serzeniş kitabımızın kitapçılarda bulunamayışıydı. Ben de Beyoğlu ve Kadıköy’deki büyük kitapçılar, bir de alışveriş merkezlerindeki kitapçılar dışında sadece birkaç yerde rastladım zaten. Teyzem bile ancak 1 ay sonra bulabildi kitabı. Neyse ki online satış yapan kitapçılar var :)

-Dağıtım sorunu ile ilgili yayıncıyı çok uyardık. Başlarda şöyle bir açıklama getiriyorlardı: Önce insanlar gidip kitapçılara bizim kitabı soracaklarmış. Bu böyle böyle sürecekmiş. Sonra kitapçı “haa demek bu kitabı rafa koysam satılacak” diye düşünüp dağıtımcıdan kitabı talep edecekmiş. Bana hiç de destekleyici bir dağıtım stratejisi gibi gelmedi doğrusu... Kitabımızdan haberdar olan, pastacılık ile ilgilenenler zaten bir şekilde edindi. Ama ben isterim ki mutfağa ilgi duyan herhangi biri de bir kitapçıya gittiğinde rafta kitabı görsün, merak etsin, incelesin. Şahsen ben öyle yapıyorum. Kitap almadan evvel içine bakıyorum, neden bahsediyor neler anlatıyor diye inceliyorum, öyle karar veriyorum. Zaten bu yüzden normalde jelatine sarılı olarak satılan kitabımızı gördüğüm her kitapçıda gizlice jelatinini çözüp geri koydum rafa ki birisi incelemek isterse imkanı olsun. Yine bu sebepten başka bir yazımda kitabın içinden fotoğraflar da ekleyeceğim Hanimiş’e ki henüz almamış olanların fikri olsun nasıl bir kitap olduğuna dair.

-İlk baskıda birkaç basım hatası vardı. Ne kadar özensek de, defalarca hem ben hem Berna hem de ailelerimiz ve arkadaşlarımız kontrol etse de gözümüzden kaçan kimi hatalar olmuş. Yazının sonunda onları maddeledim ki ilk baskıyı alıp da bu yazımı okuyanlar varsa düzeltebilsin. İkinci baskıda bu hataların hepsi düzeltildi.

- İlk baskının sponsoru “Garanti Emeklilik”ti. Destekleri için teşekkürler.

-Kitabı planlarken, tarifleri uygulayıp fotoğraflarken veya metinleri yazarken insan çok anlamıyor, hatta bilgisayar ekranında yerleşimleri,düzenlemeleri yaparken de.. Ama ete kemiğe bürünüp basılınca bir başka oluyor. Eline alıp bakarken, kapağında ismini görünce, kağıdını koklayıp sayfalarını çevirince pek kıymetli ve nadide bir his yaşıyor insan. Yukarıdaki fotoğraf benim kitaplığımdan. Çok şey öğrendiğim, çok sevdiğim ve önemsediğim kitapların arasına kendi kitabımızı yerleştirirken onlar gibi faydalı bir kaynak olabilmesini umdum can-ı gönülden.

-Kitap haline gelip de kendisi ile selamlaştıktan sonraki heyecan onu raflarda görmekti. Kitap fuarının hemen öncesinde çıkmıştı kitabımız. Ben ilk defa fuarda gördüm kitabın başkaları ile buluşmasını. Uzaktan izledim: Yanından geçenlerin dikkatini çekecek mi? Alıp ellerine inceleyecekler mi? Beğenecekler mi? Bir yorum yapacaklar mı? Satın alacaklar mı? diye..

-Sonra kitapçılarda aramaya başladım izini. Nerede satılıyor, bu kitapçıda var mıdır acaba? Bakayım hangi rafta duruyor.. Zaman zaman hiç ummadığım bir yerde rastladım kendisine pek sevindim. Mesela yazının başındaki fotoğraf Tünel’deki Eren Kitapevi’nin vitrininden. Önünden geçerken kesin burada yoktur bizim kitap diye söyleniyordum ki bir de ne görelim vitrinin en nadide köşesinde hem de Ara Güler ile komşu komşu konuşlanmış. Yine başka bir gün Asmalımescit’te yürürken yanından geçtiğimiz bir duvarda kitabın afişini görmek de hoş bir sürprizdi benim için. Benzer şeyleri Berna da yaşıyormuş.

-Arada ilginç şeyler de yaşıyorum. Mesela bir gün alışveriş yaparken bir bayan geldi yanıma. Kitabımızı tam da o gün almış, fotoğraftan beni tanımış yanıma gelip tebrik etti. Pek de pejmürde haldeydim utandım biraz. Geçen hafta bir kursa katılmıştım. Orada herkes kendini tanıtıyordu. Bana sıra geldiğinde pastacı olduğumdan bahsediyordum ki yeni nişanlanmış genç bir kız “Ben de artık bu işleri öğreneyim diye yeni bir kitap aldım Butik Pastacılık diye, çok güzel. Biliyor musunuz o kitabı?”dedi. Böyle ufak tefek hoşlukları da oluyor insanı onore eden.

-Kitap satıldıkça geri dönüşler olmaya başladı. İşte beni en çok heyecanlandıran kısım bu oldu. İlk etapta herkes kitabın yakışıklılığından, fotoğrafların güzeliğinden bahsediyordu. Zamanla tarifler denenmeye ve yorumlar gelmeye başladı. Hemen her gün muhakkak birileri ya telefonla ya maille bize ulaşıyor. Ulaşılabilir olmak güzel tabii böylelikle biz de biliyoruz tarifleri deneyenlerin neler düşündüğünü. Mesela bazı yazım hatalarını bu geri dönüşler sayesinde farkettik. Bize ulaşanların genel intibası pek olumlu ve tabii bu da çok sevindirici. Yaptıklarının resmini çekip gönderenler, teşekkür edenler... Ben de onlara teşekkür ederim zaman ayırıp ilgi gösterdikleri için.

-Pasta kitabı yazmak aslında epey riskli birşey. Çünkü en ufak bir ölçü, malzeme ya da ısı farklılığı tarifin istenildiği gibi olmasını engelleyebilir. Bu nedenle kitabın giriş kısmında ölçü tabloları, kullanılan malzemeler ve aletler hakkında bir bölüm var. Bilemiyorum insanlar tarifleri denemeye geçmeden evvel o kısmı inceliyorlar mı? Umarım inceliyorlardır. Zaman zaman “şu tarifi yaptım olmadı” diyenler de oluyor. Bunun sebebi de çoklukla malzeme veya ölçü farklılıklarından kaynaklanıyor. Kitapta yer alan tariflerin hepsi bizim sürekli yaptığımız tarifler. Kendi mutfaklarımızda nasıl yapıyorsak, derslerimde nasıl anlatıyorsam -ne fazlası ne azı- birebir aynı şekliyle yazdık kitaba da. Şimdiye kadar tarifler pek çok kimse tarafından defalarca denendi, geçer not aldı. Lütfen bu yazıyı okuyup da herhangi bir tarifimizde istediği sonuca ulaşamayan birileri varsa istediği zaman bizi arayabilir, eminim kolaylıkla çözebiliriz. E tabi illa bir aksilik olması gerekmez, hal hatır sormak, bir selam etmek için de arayabilirsiniz.

Son olarak kitabımızı alan herkese teşekkür ederim. Umarım ikinci baskı da aynı hızla tükenir. Umarım emeklerimiz yerini buluyor ve ilgi duyan herkese faydalı oluyordur. Sağolun var olun...

Birinci baskıdaki basım hataları:

syf 22... “çikolata transfer jelatini ile süsleme” başlığı altında yer alan 1. maddede “sayfa 163” yazıyor. Doğrusu “sayfa 155” olmalı.

syf 106... fotoğraflı yapım aşamaları için “sayfa 192” ye bakın yazıyor. Doğrusu “sayfa 184” olmalı.

syf 130... “desenin seçilmesi” başlığı altında olan “Bu pastada kullanılan şablondan yararlanmak isterseniz sayfa 244’e bakın” yazıyor. Doğrusu “sayfa 236” olmalı.

syf 175... kutu içerisinde “sayfa 178’te verilen tarif” diye başlayan cümlede “sayfa 170” olmalı.

syf 204... “Yukarıdaki fotoğraflarda anlatılan” diye başlayan cümlede “sayfa 206’ya bakabilirsiniz” yazıyor. Doğrusu “sayfa 198” olmalı.

syf 28 ... Kavala kurabiyesinin içindeki malzemelere "1/2 kap bütün badem” maddesi eklenmeli. Yapım aşamlarının 3. Maddesinin sonuna “ Son olarak bütün bademleri de ekleyip hamura karışana kadar yoğurun” açıklaması gelmeli.
syf 66... “kremanın hazırlanışı” başlığı altındaki 2. Maddede yer alan “şeker” kelimesi silinmeli.

PRENSES PASTA

noreply@blogger.com (hanimiş) — Tue, 22 Feb 2011 00:44:00 +0000

Böyle başlık atınca akla ilk gelen barbie bebek pastaları oluyor ama bu prenses pasta o prenses pasta değil...

Prenses pasta (Prinsesstårta) sünger kek, şanti, çilek marmelatı ve pastacı kremasından oluşan, açık yeşil renkte marzipan ile kaplanan kubbe şeklinde geleneksel bir İsveç pastasıdır. İnternette ve bazı kitaplarda bazen fotoğraflarına rastlardım ama tanışmam yine bir İsveçli olan İkea sayesinde oldu. Şantili pasta sevenler için hafif ve lezzetli bir pastacık... Sanırım ben de orijinaline çok yakın bir lezzet yakalayabildim. Yiyenlerden övgü aldı. Yazının sonunda detaylı olarak tarifini bulabilirsiniz.

Orijinal tarif ilk defa 1930’larda "Prinsessornas Kokbok" isimli bir kitapta yer almış. Kitabın yazarı olan Jenny Åkerström aynı zamanda o zamanlar Västergötland dükü olan prens Carl’ın kızları prenses Margaretha, Märtha ve Astrid’in de öğretmeniymiş. Prenseslerin bu pastaya çok düşkün olmaları sebebiyle pastanın ismi kitapta “prenses pasta” olarak yer almış.

Hemen hemen rastladığım tüm prenses pastalar açık yeşil renkte marzipan ile kaplı. Pasta fıstıklı ya da naneli olsa bir anlam ifade edecek ama değil... Ben de haliyle merak ettim ve araştırmaya giriştim. Malesef internette tatmin edici bir yanıt bulamadım. Benim gibi merak edip araştıran başka blog yazarlarının da yazılarını okudum. Kimse kesin bir bilgiye ulaşamamış. Bazıları kendince tahminler yürütmüş. Mesela bir tanesi İsveç’in çok soğuk ve sürekli karlı olması sebebiyle yeşile olan hasretlerini ifade ettiğini varsaymış. Bir diğeri ise kitabın yazarının kendi kişisel renk tercihi olabileceğini veya yazarın elinde fazla yeşil gıda boyası olduğu için bu şekilde yaptığını öne sürmüş... Keyifli bir araştırmaydı ama malesef bir yere varamadı. Hala pastanın neden yeşil olduğunu bilmiyorum.

Tarifi, İsveçli usta bir şef olan Bo Friberg’in “The Professional Pastry Chef” kitabından uyarladım. Chef Bo’nun yazdığı her iki kitap da benim çok sevdiğim, çok faydalandığım kitaplarımdandır. Malzeme farklılıklarından olsa gerek onun kitaplarından denediğim çoğu tarif arzu ettiğim şekilde sonuçlanmaz. Ama satır aralarında öyle kıymetli bilgiler var ki... Zamanla artık hangi tarifin tutup tutmayacağını anlıyor, ona göre yöntem veya malzemelerde değişiklikler yaparak tarifleri denemeye devam ediyorum. Prenses pasta tarifi için de böyle oldu. Kitaptaki tariften yola çıktım ama sonunda bambaşka bir reçete ortaya çıktı.

Not: Chef Bo da kitabında prenses pastanın neden yeşil olduğunu bilmediğini yazmış.

Prenses Pasta Aşamaları:

Aslında tek kişilik pastacıklar yapmak istemiştim ama ebadını biraz büyük tutmuşum. Benim pastacıklarım 12 cm çapındaydı, siz 7-8 cm olarak yaparsanız daha uygun bir porsiyon olacaktır.

Her pastacık 2 parça yuvarlak kek, ıslatmak için şurup, 2 kaşık pastacı kreması, 1 kaşık koyu kıvamlı çilek reçeli suyu, bolca şanti ve kaplaması için marzipan içeriyor.

1. Önce servis tabağına ilk kek katını yerleştirin.
2. Üzerini şurup ile hafifçe ıslatın.
3. Çilek reçelini ince bir kat olarak üzerine sürün.
4. Pastacı kremasından 2 yemek kaşığı kadar üzerine sürün.
5. Ikinci kek katını kapatın ve yine şurup ile biraz ıslatın.
6. Daha sonra şanti ile üzerini kubbe olacak şekilde kaplayın.
7. Marzipanı gıda boyası ile açık yeşil bir renk alacak şekilde renklendirin. (ben yeşilin tonunu tutturamadım, bir dahaki sefere çok daha uçuk bir renk yapacağım)
8. Merdane ile açıp pastacıkların üzerini kaplayın ve kenarlardan artan kısımları bıçak yardımı ile kesin. (ben biraz kalın açmışım, bir dahaki sefere çok daha ince bir şekilde kaplayacağım)

Sünger Kek:

İstediğiniz herhangi bir sade pasta keki tarifi ile deneyebilirsiniz. Aşağıdaki tarif 25 cm çapında yuvarlak bir kek kalıbı içindir. Kek pişip oda ısısına geldikten sonra 3 eşit pata ayırdım. Her pattan yuvarlak bir kopat yardımı ile parçalar kestim. Her pastacık için bu parçalardan ikisini kullandım. Toplamda 6 pastacık çıkarabildim. Ama siz daha ufak ebatlarda kekler keserek daha fazla sayıda pastacık yapabilirsiniz.

- 8 yumurta
- 250 gr toz şeker
- 40 ml su
- 175 gr un
- 75 gr mısır nişastası
- 1 tatlı kaşığı vanilya özütü

Yapılışı:
1. Fırınınızı 175 dereceye ayarlayın, ısınmaya başlasın.
2. 25 cm çapındakiş yuvarlak kek kalıbınızın (veya çemberin) dibini yağlı kağıt ile kaplayın.
3. Yumurtaların aklarını ve sarılarını birbirinden ayırın. Yumurta akının içine hiçbir şekilde sarı karışmamasına özen gösterin.
4. Mikserinizin yardımı ile yumurta aklarını ve şekerin yarısını birlikte çırpın. Yumurtanın hacmi üç katına çıkıp, çırpıcıyı kaldırdığınızda tepecikler oluşana kadar çırpmaya devam edin.
5. Ayrı bir kapta yumurta sarılarını kalan şeker ile birlikte çırpın. Şeker, yumurtanın içinde eriyip, yumurtaların rengi açılana kadar çırpmaya devam edin.
6. Yumurta sarılarının içine suyu ve vanilyayı katın, 20 saniye daha çırpın.
7. Un ve nişastayı birlikte eleyin.
8. Elenmiş kuru malzemeyi de yumurta sarılarının olduğu kabın içine boşaltın ve homojen bir şekilde tüm malzeme birbirine karışana kadar çırpın. Bu aşamadan sonra mikserinizi kaldırabilirsiniz. Daha sonraki aşamaları bir spatula yardımı ile yapmanız, kabartmış olduğunuz yumurta aklarının kabarıklığını söndürmeden malzemeyi bir araya getirmenize imkan tanıyacaktır.
9. Unlu karışımı ve yumurta aklarını geniş bir kabın içine alın, homojen bir hamur elde edene kadar bir spatula yardımı ile karıştırın. Yumurta aklarının sönmemesi için bu işlemi nazikçe, aşağıdan yukarıya katlar gibi hareketle yapın.
10. Tüm malzeme bir araya geldiğinde önceden hazırlamış olduğunuz kalıbınızın içine dökün ve önceden ısıtmış olduğunuz fırında yaklaşık 45-50 dakika pişirin. Kekinizin kaç dakikada pişeceği, fırından fırına farklılık gösterecektir. Kekin kokusunu duyduktan sonra fırınınızın kapağını hafif aralayıp bir kürdanı kekinizin tam ortasına batırıp çıkarın. Eğer kürdan temiz bir şekilde çıkıyorsa kekiniz pişmiş demektir.
11. Pişen keki tel ızgara üzerine çıkarın ve oda ısısına gelene kadar soğutun.Oda ısısına geldiğinde 3 eşit pata ayırın.

Şurup:

Yarım bardak suyu ve yarım bardak toz şekeri küçük bir tencere içinde kaynatın. Hafif kıvamlanmaya başlayınca ocaktan alın ve soğutun.

Pastacı Kreması:

-600 ml süt
-6 yumurtanın sarısı
-100 gr tozşeker
-10 yemek kaşığı mısır nişastası
-1 tatlı kaşığı vanilya özütü
-3 yemek kaşığı tereyağı
-200 ml süt kreması

1. Tencerede sütü hafifçe kaynatın.
2. Başka bir tencere içinde yumurta sarılarını, tozşeker ve nişastayı birlikte çırpın. Çırpmaya devam ederken çok yavaş bir şekilde azar azar sıcak sütü ekleyin. Bu sırada sürekli çırpmaya devam edin ki yumurtalar topaklanmasın.
3. Bu tencereyi de ocağın üstüne alın ve sürekli karıştırarak pişirin. Kaynamaya başladıktan sonra birkaç dakika daha ocağın üzerinde tutun. Muhallebi kıvamı aldığında ocaktan alın.Vanilya ve küçük paçalar halindeki tereyağını kremanın içine atın ve karıştırarak yağın krema içinde tamamen erimesini sağlayın.
4. Kremanızı başka bir kaba alın, kabın üzerine streç film ile örtün. Streç film kremanın yüzeyine değsin ve üstünü iyice kapasın ki soğuma sırasında kremanız kabuk bağlamasın. Bu şekilde buzdolabında bir süre ılıtın.
5. Bu sırada süt kremasını tepecikler oluşacak kıvama gelene kadar uzun uzun çırpın. Ilınan kremanız ile çırptığınız kremayı spatula yardımı ile birbirine karıştırın ve yine streç film ile kapatıp kremanız tamamen soğuyana kadar buzdolabında bekletin.

Şanti:

- 400 ml süt kreması
- 1 yemek kaşığı tozşeker

Buzdolabında soğuttuğunuz süt kremasını tozşeker ile uzun uzun, tepecikler oluşana kadar çırpın. Gerçek şanti bu şekilde hazırlanır ama isterseniz hazır krem şanti de kullanabilirsiniz. Sanırım 1 paket yeterli olacaktır. Paketinde tarif edildiği şekilde hazırlamanız yeterli.

Marzipan:

Marzipanı hazır da kullanabilirsiniz, kendiniz de yapabilirsiniz. Ben “Butik Pastacılık” kitabında tarifini paylaştığımız pişirilerek yapılan tarif ile kendi yaptığım marzipanı kullandım. Çok az miktarda yeşil gıda boyası kullanarak renklendirdim ve pasta bir araya geldikten sonra merdane ile açıp her birini kapladım. Marzipan yapımı detaylı ve başlı başına bir yazı konusu. Affınıza sığınarak tarifini bir başka yazıya erteliyorum. O zamana kadar isterseniz şurada anlatıldıdğı şekilde siz de marzipan yapabilirsiniz.

Afiyet şeker olsun ya da İsveçliler’in dediği gibi Smaklig måltid!

İYİ BAYRAMLAR

noreply@blogger.com (hanimiş) — Thu, 18 Nov 2010 13:25:00 +0000

Yaklaşık 1 ay kadar önce “Butik Pastacılık” kitabımızın çıktığı duyurusunu yaptıktan sonra tanıdık tanımadık pek çok kimseden tebrik mesajları ve mailleri aldım. İlgi gösteren herkese çok teşekkür ederim. Arkadaşlarım bana kitap hakkında daha detaylı bir yazı yazmadığım için sitem etti ama inanın denedim. Hatta bir değil birkaç tane yazı yazdım. Hepsi de oldukça uzun yazılardı. Bir tanesi kişisel tanıtım yazısı gibiydi. Kitaptan çok benim pastacılık serüvenimi anlatan… Biraz konudan saptığımı düşünüp onu yayınlamaktan vazgeçtim. Bir tanesi fazlasıyla resmi tanıtım yazısı gibiydi, mesafeli… Onu da sevmedim. Sonra daha duygusal bir şeyler yazmak istedim. Sanırım abarttım, bu sefer de sanki yazıyı yazan ben değilmişim gibi oldu. Fazla üzerine düşününce iyice yazamaz oldum. En sonunda hepsinden vazgeçip sadece bir duyuru yapmanın en iyisi olacağına kanaat getirdim. Sanıyorum bundan sonraki blog yazılarımda ara ara o yazılarda yer alan detaylara da yer vereceğim. O nedenle kitap hakkında genel bir yazı yazmaya çalışmanın sancısını ötelemenin verdiği huzurla şimdi bu yazıyı yazabiliyorum.

...

Bu bayram dedeme ziyarete gideceğim belli olunca orada kapıyı çalacak çocuklar olacağını biliyordum. İstanbul'da bunu yaşamayalı çok zaman olmuştu. Hevesle fotoğrafta gördüğünüz kurabiyelerden hazırladık annemle birlikte. Çok da iyi etmişiz. Mahallenin en popüler kapısı olduk bayram boyunca. Zencefilli, tarçınlı bisküvi ve üzeri şeker hamuru ile süslü kuzucuklar... Fotoğrafın fonunda yer alan pembe tanecikli bitki de karabiber ağacının dalı. Annem Eylül ayı sonunda Güllük Körfezi'nde görüp bana göstermek için getirmiş. Ben hiç görmemiştim daha önce, çok hoşuma gitti. Sizlerle de paylaşmak istedim.

İyi bayramlar...

not: Ben baharatlı kurabiye yaparken toz zencefil,tarçın, toz karanfil, bir çay kaşığı vanilya özütü ve portakal kabuğu rendesi yanı sıra yarım çay kaşığı da karabiber ekliyorum. Harika bir baharat karışımı oluyor, şiddetle öneririm.

"BUTİK PASTACILIK"

noreply@blogger.com (hanimiş) — Wed, 20 Oct 2010 02:34:00 +0000

KUŞLAR BENİ SEVİYOR

noreply@blogger.com (hanimiş) — Sun, 29 Aug 2010 21:23:00 +0000

Kuşlar beni seviyor...
İstanbul martılarından sonra Paris serçeleri ve güvercinleri
ile de samimiyetime diyecek yok.

Paris'te çok güzel parklar var. Bu paklarda da
insanlardan korkmayan, minik minik yanına gelip elinden birşey yiyecek kadar cesur kuşlar var. Belli ki Parisliler ve ziyaretçiler onlara iyi davranmış, şehir yer açmış kuşlara...

Hele ki o serçelerin ürkek ürkek yaklaşıp sonra hop diye bisküviyi kapması pek güzeldi.
Ben onların memleketindeki pastaları yedim onlar da benim buradan götürdüğüm galetaları.

SONSÖZ:
Ben Paris'i çok sevdim. Ama sadece pastaları ve ekmekleri için değil, parkları, müzeleri,sokak müzisyenleri,meydanlari,metrosu, kafeleri, sokakları için de sevdim.
En çok da bunları Hm ile birlikte yaşadığımız için sevdim.

Ayrıca:
- Paris pastaneleri hakkında yazılmış kitapların ve blogların yazarlarına,
- gitmeden önce önerileri ile seyahatimizi kolaylaştıran Madranlar'a,
- oradayken bir nebze olsun turistlikten çıkıp şehri farklı solumamızı
sağlayan Julien'e teşekkür ederim.

Julien sayesinde,
- Ağır çelik topların cochonnet isimli küçük klavuz topun mümkün olduğu kadar
yakınına atılması hedeflenerek oynanan Fransızlar arasında oldukça popüler
yerel bir oyun olan petanque (veya boules)ile tanıştık.
- Pastis denilen ama rengi daha bir sarı, tadı daha bir cılız olan,
meze veya yemekle değil de tek başına içilen bir çeşit Fransız rakısı içtik.
- Gezi rehberlerinde pek anılmayan ama gördüğümüz için çok şanslı olduğumuz müzelere gittik.

merci beaucoup Julian..