#Trolololo…

Tutaj miał być przepis na pączki z okazji Tłustego Czwartku, od których utyjesz min. 2 kg, tylko od samego patrzenia na te przepyszne zdjęcia.

Nigdy wcześniej nie robiłam pączków, a bardzo chciałam spróbować. W internecie znalazłam przepis na pączki pieczone. Doskonała alternatywa dla smażenia w dużej ilości tłuszczu, prawda?

Niestety… pierwszy raz zawsze musi boleć.

Życie zweryfikowało moje zdolności kulinarne i wyszło mi coś, co przypominało bardziej bułeczki z nadzieniem z gorzkiej pomarańczy. Nawet dobre bo nie za słodkie.

Jaki z tego morał?

Czasem z całych sił próbujemy osiągnąć jakiś cel. Jednak nieustannie, z jakiegoś powodu się on nam wymyka. W pewnym momencie dręczy Cię myśl, że tak naprawdę, nie wiedzieć dlaczego oddalasz się od swojego celu zamiast się do niego przybliżać. A może właśnie powinniśmy być tu i teraz, ciesząc się z tego co mamy? Cieszyć się swoimi bułeczkami <3

Artykuł Tłusto wszędzie, grubo wszędzie, co to będzie? pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Spontaniczna decyzja

Wszystko zaczęło się oczywiście od ogłoszenia na Facebooku, które znalazłam, a reszta potoczyła się o dziwo gładko. Już od jakiegoś czasu szukałam pupila dla naszej rodzinki, ale nie było to wcale łatwe: a to już ogłoszenie nieaktualne, a daleko, a to coś tam. W przypadku kotek ich ówczesna opiekunka zadeklarowała, że sama nam je przywiezie aż z Łowicza (do Warszawy). Można powiedzieć, że były nam wręcz pisane.

Historia

Niestety nie obyło się bez komplikacji. Mama Siggy i Joyce jest kotem dziko żyjącym, i swoje młode urodziła i wychowywała w kociej budce – jednej z wielu tworzonych przez fundacje wspierające zwierzęta wolnożyjące, nie mające domu. Z powodu złych warunków pogodowych, jakie były w listopadzie, kicie trafiły do nas w kiepskim stanie: były zarobaczone, zapchlone i miały koci katar. Dla niewtajemniczonych, koci katar to bardzo poważna choroba wśród kotów, jak bardzo – można się przekonać wpisując w Google Grafikę hasło „koci katar” (wchodzisz na własne ryzyko). Szczególnie źle zniosła to Joyce (ta biała), która do tej pory miewa, już sporadyczne na szczęście, problemy z oczami i ma „porażone” struny głosowe – przez długi czas nie mogła miauczeć, teraz powoli wydaje z siebie niezidentyfikowane skrzeki.

Moc czułości i wieczorne pogaduchy przy herbacie

Kotki mimo swojej początkowej płochliwości i nieśmiałości okazały się wielkimi przylepami. Uwielbiają być głaskane po policzkach i drapane pod brodą i za uszami. Siggy dodatkowo jest bardzo gadatliwa, i prowadzi długie miaukliwe debaty na sobie tylko znany temat. Lubię jej odpowiadać i mam wrażenie, że jestem coraz bardziej biegła w sztuce miauczenia.

Zapraszam na mojego Instagrama po więcej zdjęć kotek

Artykuł Siggy & Joyce pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Może Was zdziwi to, że dopiero pod koniec stycznia witam się z Wami postem o swoich postanowieniach. Ale tak naprawdę dopiero teraz udało mi się otrząsnąć ze świąteczno-noworocznego letargu.

Oczywiście jednym z moich najważniejszych postanowień jest systematyczne dodawanie postów. Nie wyszło mi to za bardzo w styczniu, ale nie tracę nadziei. W 2017 roku dużo się działo więc mam dużo materiałów na posty. Były podróże bliższe i dalsze, były wesela moje i innych, oraz powiększenia rodziny o dwóch futrzastych członków.

PS: Co do postanowień i kilku spostrzeżeń dotyczących blogowania i moich postępów jest post z zeszłego roku: http://harmoniachaosu.pl/nowy-poczatek/

Dobrego 2018 Roku! :*

Artykuł Hello Nowy 201 ̶7̶ 8! pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Od zawsze uwielbiałam pewną formę nagości. Lubię bawić się tym tabu. Oczywiście nie w formie aktów, czy wyzywających, wulgarnych fotografii. Nie. Najbardziej lubię na zdjęciach stwarzać wrażenie nagości, odpowiednim kadrowaniem, czy odsłoniętym kawałkiem skóry (chodź w rzeczywistości mogę być ubrana od stóp do głów ). Moim zdaniem jest to bardzo sugestywne i szalenie zmysłowe. Z tego samego powodu uwielbiam również utwory poezji, takie jak „Lubię kiedy kobieta” Kazimierza Przerwy-Tetmajera, czy fragment z Jądra Ciemności, gdy główny bohater zachwycał się urodą i seksualnością dzikich kobiet.

Gdyby ktoś zapytał by mnie o ulubiony gatunek muzyki, kiedyś odpowiedziałabym prosto – rock, metal. Teraz nie potrafiłabym wskazać żadnego konkretnego rodzaju. Natomiast uwielbiam utwory mające, właśnie ten pierwotny element, np. nie tyle co koją moje zmysły, co powodują ciężkie do zdefiniowania drżenie serca.

Na przykład:

• Giriu Dvasios „Tureja Liepa” – kojący rodzaj transu;
• Wardura „Tyr” – 100% testosteronu i  wojny;
• Alexandra Whitewater „Elen Estel” – pierwotna kobiecość i zapach burzy.

I oto tym sposobem, uświadamiając swoje upodobania, odkryłam idealne dla siebie perfumy – Boudicca Wode.

Do tej pory miałam z tym ogromny problem, bo o ile w Sephorze, czy Douglasie (gdzie panuje mainstream),  potrafiłam wybrać zapach, który był ładny, to w miarę noszenia, powszedniał, rozmywał się, a w dłuższej perspektywie stawał się wręcz męczący. Natomiast moje doświadczenia z Boudicca Wode są zupełnie inne. W pierwszej chwili od spryskania nim nadgarstków, zapach uderza swoją intensywnością, niemal cuci (przydaje się nim spryskać w poniedziałek rano ), i z pewnością niektórym może wydawać zbyt agresywny. Później w miarę noszenia delikatnieje, chodź nadal jest wyrazisty. Zdecydowanie, mogę wyczuć w nim różne nuty i to jak z godziny na godzinę się zmienia. A muszę przyznać, że nigdy nie potrafiłam tego wyczuć w innych perfumach, do tej pory.

Nazwa perfum pochodzi od urzetu (woad) – rośliny, z liści której pozyskiwano barwnik o intensywnym kobaltowym kolorze. Barwnik ten był wykorzystywany przez Celtów, do malowania ciała w barwy plemienne. Twórcy perfum Boudicca Wode chcieli, aby ich zapach również był takim znakiem przynależności plemiennej we współczesnej niewidzialnej wersji. Jest uosobieniem wszystkiego tego, o czym pisałam wyżej we wstępie.

Bardzo „rozpływam” się nad tymi perfumami, ale wiem, że nikogo nie mogę nawet próbować nakłaniać do ich zakupu. Zapach to bardzo indywidualna sprawa. Ale w razie gdyby, ktoś nie miał jeszcze swojego ukochanego pachnidła, bardzo polecam perfumerię Mon Credo, w której można znaleźć wiele ciekawych niszowych zapachów. Sklep oferuje bogatą ofertę próbek, większości dostępnych w nim perfum. Ja właśnie tak zrobiłam – zamówiłam 15 różnych próbek, a wśród nich znalazłam tę niesamowitą perełkę! *.*

Artykuł Boudicca Wode – Niewidzialny znak plemienny pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Gdy przechodziłam koło butiku by Insomnia od razu rzucił mi się w oczy ten zestaw, prezentowany na manekinie. Mimo, że nie był on na mojej zakupowej liście, tak mnie oczarował, że niemal od razu go kupiłam. Pewnie zadziałała tu nostalgia… Będąc w szkole uwielbiałam gładkie bluzy z kapturem zapinane na zamek i non stop je nosiłam w połączeniu z jeansami i glanami. Oczywiście z czasem te zestawy zostawały wypierane przez te bardziej eleganckie, czyli takie, które mogłabym założyć również do pracy. W efekcie aktualnie nie mam już ani jednej takiej bluzy. A szkoda, bo dobrze jest mieć coś swojego, wygodnego ale wciąż ładnego, przeznaczonego na czas „po pracy”.

Mimo, że zdecydowanie moja mała czarna nie nadawałaby się na każdą okazję, jest bardzo „moja” i czuję się w niej świetnie. Co prawda jest mocno niezobowiązująca, ale moim zdaniem jest szalenie zmysłowa, czyli dokładnie taka jaka powinna być mała czarna. Sukienka jest uszyta z grubej, mięsistej i przyjemnej bawełny, podobnie jak torba. Swoją drogą jest to najlepiej zrobiona materiałowa torba jaką do tej pory widziałam.

Dla czepialskich dodam, że jedyną wadą sukienki (lub mojego egzemplarza) jest jej konstrukcja. Złoty zamek jest delikatnie przekrzywiony w jedną stronę, ale podczas noszenia nie jest to widoczne. Mimo wszystko jestem bardzo zadowolona z tego zestawu Zaraz po zakupach miałam wizytę u dentystki, więc myślę, że jako „dzielny pacjent” w 100% zasłużyłam na ten prezent od siebie

Zestaw uzupełniłam botkami na koturnie od Gino Rossi (inną stylizację z nimi możecie zobaczyć tutaj), z którymi się ostatnio nie rozstaje, oraz zakolanówkami z Calzedonii.

Artykuł Mała czarna na sportowo pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Marzec to kolejny miesiąc pełen przyjemności. Bo i był dzień kobiet i troszkę pikanterii   moje imieniny i spacer nad zalewem Zegrzyńskim. A ja zawsze lubię celebrować takie okazje

Zaraz, gdy tylko lepiej się poczułam przystąpiłam do wiosennych porządków. Z pomocą Marie Kondo wyrzuciłam 3 worki nienoszonych ciuchów i mimo, że niektóre jej teorie wydają mi się dziwnie, to sama metoda – otaczania się rzeczami, które sprawiają nam przyjemność jest naprawdę skuteczna. Autorka zachęca do sprzątania kategoriami np. wszystkie ubrania i akcesoria ubraniowe (buty, paski, torebki) znosimy w jedno miejsce i przeglądamy. Gdy ubrania i akcesoria są poupychane po różnych szafach i pólkach, trudno jest ocenić nasz faktyczny stan posiadania. A tak, widząc tę górę ubrań, którą powyciągałam z różnych zakamarków i rzuciłam na łóżko łatwiej było przejrzeć i krytycznie ocenić.

Nawet Sławek, który jest mistrzem od chomikowania rzeczy w trwodze pt. „A co, gdy kiedyś odczuje brak tych T-shirtów”, w końcu przyznał mi rację i wyrzucił nie mniej rzeczy ode mnie. Teraz widok szafy, w której nasze ubrania mają więcej przestrzeni i zamiast kłębić się wiszą swobodnie na wieszakach napawa optymizmem.

Teraz w kolejce do przejrzenia czekają książki, dokumenty, elektronika, akcesoria kuchenne, chemia gospodarcza i pamiątki. Jednak jednodniowa rewolucja jaką proponuje Marie Kondo, która polega na sukcesywnym przejrzeniu, wyrzuceniu i poukładaniu na właściwe miejsce rzeczy, które zdecydowaliśmy się zostawić  leży poza moim zasięgiem

Jednakże udało mi się przejrzeć kosmetyki kolorowe, i odkryłam, że najwięcej mam produktów do ust i cieni do powiek, których nie uda mi się zużyć chyba nigdy. Popakowałam je w pudełka, ale tak myślę, że będę wymieniać je z tymi używanymi na bieżąco, tworząc „Makijaż Miesiąca”, który będę umieszczać w kalejdoskopie, albo zrobię przegląd szminek, czy paletek cieni do powiek. Co wy na to?

Wśród kosmetyków nowością był dla mnie podkład mineralny marki bareMinerals. Już zdążyłam wyrobić sobie o nim zdanie i na pewno podzielę się nim z Wami wkrótce

Marzec był również miesiącem wspierania niezależnych artystów!

Sławek zrobił projekt okładki dla epki zespołu Majos Squad – zespół hip-hopowy z Gorzowa-Wielkopolskiego. Dostałam też własny egzemplarz! Najbardziej podoba mi się bonusowy utwór po „Ja zostaję tu” \m/

Zespół Eterica cały czas pracuje nad nowym albumem.

No i oczywiście nie mogło mnie zabraknąć na wieczorku autorskim Karoliny Baszak! Dzięki niej odkryłam, że uwielbiam klarnety!

Za chwilę Wielkanoc. Więc korzystając z okazji życzę wszystkim Wesołych Świąt

Artykuł Marzec w kalejdoskopie pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Płaszcz jest w 100% wełniany z wiskozową podszewką. Mimo, że byłam bardzo zachęcona tym składem płaszcz ostatecznie okazał się dosyć cienki, i zupełnie nie sprawdził się w tamtych warunkach. Pamiętam, że bardzo tego dnia zmarzłam. Jednak teraz, gdy mamy już koniec marca śmigam w nim z prawdziwą przyjemnością. Beżowy kolor pozytywnie mnie nastraja. Jest miłą odmianą od ciemnych płaszczy, które wszyscy łącznie ze mną w koło nosili do tej pory.

Kolejnym nowym nabytkiem jaki tego dnia miałam na sobie są czarne buty na koturnie z futerkiem Gino Rossi. Są to jedyne wygodne buty na wysokim obcasie, jakie kiedykolwiek miałam. W żaden sposób nie męczą moich delikatnych stóp. Bez problemu potrafię w nich przetrwać 10-godzinny dzień pracy, a już myślałam, że na zawsze będę skazana na płaskie obuwie.

Wydaje mi się, że pisałam już na blogu, że generalnie do zakupów staram się podchodzić dość racjonalnie i potrafię kręcić się wokół jakiejś rzeczy naprawdę długo, zanim zdecyduje się na jej zakup. Te buty należą pod tym względem do wyjątków – od razu zwróciły moją uwagę na sklepowej półce. Nie wydawały mi się wtedy ani praktyczne, ani wygodne, a przede wszystkim nie w moim stylu. U Sławka również wywołały uśmiech, i dla zgrywy zachęcał mnie abym je przymierzyła, chociaż wiedział, że szukam czegoś zupełnie innego. Przymierzyłam te buty i tak się w nich zakochałam, że nim się Sławek obejrzał, już płaciłam za nie w kasie.

Warto w życiu pozwolić sobie na chwilę szaleństwa

Reszta powinna być wam dobrze znana:

Szalik: Taranko   |   Nieśmiertelna torebka: Fossil    |   Rękawiczki: Ochnik

Artykuł Płaszcz Max Mara i buty Gino Rossi pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Ostatnio trafiłam na serię Andrzeja Tuchowkiego o blogowaniu, w której doradzał aby zamiast kategorii zastanowić się nad motywem przewodnim bloga. Wtedy mnie olśniło – chciałabym pisać o kobietach i ich kobiecości. Stworzyć miejsce w internecie w którym kobiety będą mogły poczuć się dobrze i z którego mogłyby czerpać siłę i pewność siebie.

Sama dobrze pamiętam jak w pod koniec okresu dojrzewania, w liceum, próbowałam zrozumieć czym jest kobiecość, atrakcyjność, jak się obchodzić z mężczyznami. Próbowałam się ni to w tym wszystkim odnaleźć, co znaleźć własny sposób i własną ścieżkę. I kiedy już poczułam się pewnie w balansowaniu na tej linie, wystarczyło jedno odrzucenie, złamane serce aby to wszystko co do tej pory wypracowałam – moja pewność siebie, moja kobiecość, obróciła się w niwecz na długie lata. Kobiecość trzeba w sobie pielęgnować i codziennie odnajdywać, mimo przykrych sytuacji czy życiowych niepowodzeń. Kobiecość jest to pierwotna siła dawnych bogiń, cudowny ogień, który możemy w sobie odkryć tu i teraz, niezależnie od naszej przeszłości czy wieku. Nie jest to tylko wydekoltowana bluzka, krótka spódniczka czy szpilki. Kobiecość jest czymś więcej. Czymś co wymyka się wszelkim definicjom, zagadkowym i enigmatycznym. W pełni rozwinięta i wyzwolona potrafi rzucić świat na kolana. Jest ósmym cudem świata.

Nie chciałabym się tutaj stawiać w  roli mentora. Sama dopiero co uczę się swojej kobiecości i ją odkrywam. Chciałabym raczej aby była to nasza wspólna droga. Wymieniania się doświadczeniami, przeżyciami, smutkami i radościami. Oczywiście nadal chce od czasu do czasu wrzucać post modowy czy urodowy, jednak wiem, że ta powierzchowność składa się na ułamek tego, co jest naprawdę kobiece. Mam już kilka książek i kilka przemyśleń w tym temacie. Zobaczymy co mi z tego wyjdzie

Życzę wszystkim wam dobrego dnia kobiet i radości w odnajdywania w sobie kobiecości na co dzień.

Artykuł Kobiecość – ósmy cud świata pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.

Do salonu zaszłam z chęcią zakupienia zupełnie innych rzeczy. Natomiast jak to w życiu bywa, na modelce podobało mi się co innego, a na mojej figurze co innego. I jest to zdecydowany atut sklepów stacjonarnych, że można na miejscu wszystko przymierzyć i sprawdzić, czy dany element garderoby tak naprawdę się nam podoba. Dla tych, którzy mieszkają w Warszawie są przewidziane promocje w sklepie, do jutra. Więcej informacji na fanepage’u Sklepu.

Mój wybór:

• aksamitna sukienka
• biustonosz
• aksamitne figi

Artykuł Charlotte Rouge – trochę pikanterii na Dzień Kobiet pochodzi z serwisu Harmonia Chaosu.